«Ακραία» κοροϊδία

Τι κι αν η συζήτηση την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή για την οικονομία ανέδειξε ακόμα πιο γλαφυρά κάτω από τις «φωνές» και τους «υψηλούς τόνους» την ταύτιση ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ σε όλα τα βασικά ζητούμενα του κεφαλαίου; Τι κι αν ο ένας «έκοβε» - περηφανευόμενος για τα κατορθώματά του «εκεί που τρεις προηγούμενες κυβερνήσεις απέτυχαν» και εκφράζοντας ξανά την αποφασιστικότητά του να συνεχίσει «χωρίς πισωγυρίσματα» τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια (βλέπε αντιλαϊκή επίθεση) - και ο άλλος «έραβε», λέγοντας ότι εκείνος μπορεί να εφαρμόσει παραπάνω και από αυτές τις δεσμεύσεις προκαλώντας ένα «αναπτυξιακό σοκ», «έκρηξη» προνομίων για τους «επενδυτές» και αντίστοιχα νέα σκληρά μέτρα για μισθωτούς και συνταξιούχους; Τι κι αν και οι δυο «πασπάλισαν» όλα τα παραπάνω με ολίγον από τάχα «κοινωνικό κράτος», με υπερπλεονάσματα κοροϊδίας για συνταξιούχους και τάζοντας προσωρινά «παγώματα» των ήδη αποφασισμένων μέτρων, ανάλογα πάντα με τις επιδόσεις της καπιταλιστικής οικονομίας και τους δείκτες της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου; Απ' όλα αυτά, τα κυβερνητικά στελέχη, όσο και αυτά της ΝΔ και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, όπως και ο αστικός Τύπος, είδαν «σκηνικό ακραίας πόλωσης», «βαθιές διαχωριστικές γραμμές» που βαθαίνουν κι άλλο, καθώς λέει τελειώνουν τα μνημόνια, «προγράμματα που κατατέθηκαν και πρέπει να διαλέξει» ο κόσμος, αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις, με ποια να στοιχηθούν. Το μόνο «ακραίο», βέβαια, στην όλη υπόθεση είναι η κοροϊδία και οι κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, που ενισχύονται με στόχο τον εγκλωβισμό του λαού. Τις παγίδες αυτές ο λαός μπορεί να τις προσπεράσει βγαίνοντας ορμητικά στο προσκήνιο.