17 Ιαν 2012


ΤΟ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Στην παραγωγή τροφίμων με κριτήριο το κέρδος η αιτία του
Πάνω από 850 εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται ή λιμοκτονούν, επειδή το εισόδημά τους δεν τους επιτρέπει να έχουν πρόσβαση στην αγορά
Associated Press
«Η παραγωγή τροφίμων με σκοπό την κάλυψη ζωτικών αναγκών του ανθρώπου πέρασε από πολλά στάδια στη διάρκεια της εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών.
Στο πρώτο στάδιο δεν υπήρχε παραγωγή, αλλά συλλογή τροφίμων από τη φύση, με αποκλειστικό σκοπό τις διατροφικές ανάγκες των πρώτων ανθρώπων.
Στην πορεία, με τη χρησιμοποίηση πρωτόγονων εργαλείων, η ανθρωπότητα από τη συλλογή πέρασε στην υποτυπώδη παραγωγή τροφίμων, με σκοπό την αυτοκατανάλωση στο πλαίσιο της λεγόμενης φυσικής οικονομίας.
Αργότερα, με την εξέλιξη των εργαλείων παραγωγής και το στοιχειώδη καταμερισμό εργασίας, αυξήθηκε η παραγωγικότητα της εργασίας και δημιουργήθηκε περίσσευμα τροφίμων, που μπορούσαν οι παραγωγοί τους να το ανταλλάξουν στην αγορά με άλλα είδη, τα οποία είχαν ανάγκη τόσο για την παραγωγή τους, όσο και για την επιβίωσή τους.
Η παραπέρα εξέλιξη αυτής της διαδικασίας, που είχε σαν συνέπεια τη ραγδαία αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, σε συνδυασμό με την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, άλλαξε το χαρακτήρα παραγωγής των τροφίμων, μετατρέποντάς τα σε εμπορεύματα.
Στο στάδιο αυτό του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, που χαρακτηρίζεται από τη γενικευμένη εμπορευματοποίηση, η παραγωγή τροφίμων για την κατανάλωση γίνεται με βασικό κριτήριο, όπως και όλων των εμπορευμάτων, την εξασφάλιση μεγαλύτερου κέρδους σε αυτούς που παράγουν τα τρόφιμα και όχι την κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών.
Αυτό δημιούργησε το λεγόμενο διατροφικό πρόβλημα που έχει ιδιαίτερη επικαιρότητα αυτήν την περίοδο για δυο βασικούς λόγους:
Ο πρώτος αφορά στις κατακόρυφες αυξήσεις των τιμών των τροφίμων, που εξανεμίζουν το εισόδημα των λαϊκών οικογενειών και καταδικάζουν στην πείνα ολοένα και περισσότερους ανθρώπους.
Ο δεύτερος αφορά στο πρόσφατο διατροφικό σκάνδαλο του ηλιελαίου, που αποδείχνει ότι πολλά τρόφιμα είναι ακατάλληλα και επικίνδυνα για την υγεία των καταναλωτών, με αποτέλεσμα να είναι δικαιολογημένη η ανησυχία και η αγανάκτησή τους.
Διαχρονικό πρόβλημα
Στις ΗΠΑ, που χρησιμοποιούν μαζικά τα μεταλλαγμένα και είναι η μεγαλύτερη χώρα παραγωγής και εξαγωγής αγροτικών προϊόντων, 11 εκατομμύρια Αμερικανοί υποσιτίζονται και άλλα 22 εκατομμύρια δυσκολεύονται περιοδικά να καλύψουν τις διατροφικές τους ανάγκες, με αποτέλεσμα 28 εκατομμύρια να ενταχθούν σε συσσίτια
Ομως, η επικαιρότητα αυτή σε καμία περίπτωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να συγκαλύψει τη διαχρονικότητα του διατροφικού προβλήματος, όπως επίσης τις αιτίες και τους υπεύθυνους που το δημιουργούν και το συντηρούν.
Και αυτό γιατί από τις βιομηχανίες και τις πολυεθνικές τροφίμων, από τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για το διατροφικό πρόβλημα και τα αλλεπάλληλα διατροφικά σκάνδαλα, γίνεται μια προσπάθεια, παγκόσμια και στη χώρα μας, να αποδοθεί σε διάφορες συγκυρίες και ατυχή γεγονότα με προφανή στόχο να συγκαλύψουν τις ευθύνες τους, να αποπροσανατολίσουν τα λαϊκά στρώματα και να εκτονώσουν την αγανάκτησή τους.
Από κοινού, κυβερνήσεις και πολυεθνικές ισχυρίζονται ότι για τη λεγόμενη διατροφική κρίση φταίει η μείωση της παγκόσμιας παραγωγής και των αποθεμάτων των τροφίμων, που οφείλεται στις κλιματικές αλλαγές και στην αύξηση της κατανάλωσης τροφίμων από τους λαούς των αναπτυσσόμενων χωρών.
Ομως, η μείωση της παγκόσμιας παραγωγής και των αποθεμάτων των αγροτικών προϊόντων, από τα οποία προέρχονται όλα τα τρόφιμα, οφείλεται κυρίως σε συνειδητές πολιτικές που επέβαλαν οι πολυεθνικές και οι κυβερνήσεις που εκφράζουν τα συμφέροντά τους με στόχο να τους εξασφαλίσουν περισσότερα κέρδη.
Αφετηρία για την εφαρμογή αυτών των πολιτικών αποτέλεσε η διαπίστωση ότι η παγκόσμια παραγωγή τροφίμων αυξανόταν με διπλάσιους ρυθμούς από τις ανάγκες της παγκόσμιας αγοράς τροφίμων, με αποτέλεσμα η μεγαλύτερη προσφορά σε σχέση με τη ζήτηση να μειώνει τις τιμές και τα κέρδη των βιομηχανιών τροφίμων, ενώ η αύξηση των αποθεμάτων να απορροφά περισσότερα κονδύλια από τους προϋπολογισμούς για τη συντήρησή τους ή την εκποίησή τους.
Υπάρχουν υπεύθυνοι
Η ΕΕ επιδοτεί το ξερίζωμα των αμπελιών και όχι την αμπελοκαλλιέργεια, για να μηδενιστούν τα λεγόμενα διαρθρωτικά πλεονάσματα και να απαλλαγεί ο κοινοτικός προϋπολογισμός από τα έξοδα συντήρησης ή εκποίησής τους
Eurokinissi
Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι οι ανάγκες της παγκόσμιας αγοράς σε τρόφιμα δεν έχουν καμία σχέση με τις πραγματικές διατροφικές ανάγκες της ανθρωπότητας. Και αυτό γιατί την ίδια περίοδο που η αγορά θεωρείται κορεσμένη και καταστρέφονται μεγάλες ποσότητες ή παίρνονται μέτρα για τη μείωση της παραγωγής τροφίμων, πάνω από 850 εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται ή λιμοκτονούν, επειδή το εισόδημά τους δεν τους επιτρέπει να έχουν πρόσβαση στην αγορά.
Οι πολιτικές που είχαν σα στόχο τη μείωση της αγροτικής παραγωγής και των αποθεμάτων, για να ισορροπήσει τάχα η αγορά στην ΕΕ, υλοποιήθηκαν με τις αναθεωρήσεις της ΚΑΠ που έγιναν τις δυο τελευταίες δεκαετίες για να προσαρμοστεί η αγροτική οικονομία στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και τη συμφωνία της ΓΚΑΤΤ που απαιτούσαν την απελευθέρωση της παγκόσμιας αγοράς των αγροτικών προϊόντων.
Τις αναθεωρήσεις αυτές υπερψήφισαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, γι' αυτό είναι συνυπεύθυνες για τη λεγόμενη διατροφική κρίση.
Βασικά στοιχεία αυτών των αναθεωρήσεων ήταν η επιδοτούμενη υποχρεωτική και προαιρετική αγρανάπαυση των σιτηρών, που δικαιολογήθηκε με περιβαλλοντικά προσχήματα.
Η επιδοτούμενη εκρίζωση αμπελώνων και οπωρώνων, για να μηδενιστούν τα λεγόμενα διαρθρωτικά πλεονάσματα και να απαλλαγεί ο κοινοτικός προϋπολογισμός από τα έξοδα συντήρησης ή εκποίησής τους.
Συρρικνώθηκε η κτηνοτροφία και μειώθηκε κατακόρυφα η αυτάρκεια της χώρας μας σε όλα τα ζωοκομικά προϊόντα, με αποτέλεσμα να ενταθεί η διατροφική εξάρτηση του λαού μας σε υψηλής διατροφικής αξίας τρόφιμα
Eurokinissi
Ο εκφυλισμός και η κατάργηση της παρέμβασης, έτσι ώστε να μην υπάρχουν κατώτερες εγγυημένες τιμές, να αποθαρρύνεται η καλλιέργεια, να μειώνονται η παραγωγή και τα αποθέματα των αγροτικών προϊόντων.
Η αποσύνδεση των επιδοτήσεων από την παραγωγή, με αποτέλεσμα οι αγρότες, για όσο καιρό υπάρχουν οι επιδοτήσεις, να εξασφαλίζουν σημαντικό μέρος του εισοδήματός τους, χωρίς να χρειάζεται να παράγουν.
Η επιβολή ποσοστώσεων και προστίμων συνυπευθυνότητας στα λίγα προϊόντα που υπάρχει ακόμα ένα ποσοστό συνδεδεμένης επιδότησης με την παραγωγή, όπως στο ρύζι, στο σκληρό σιτάρι, κ.ά., με αποτέλεσμα την ίδια περίοδο που η τιμή του ρυζιού στην κατανάλωση υπερδιπλασιάστηκε οι Ελληνες ορυζοπαραγωγοί πλήρωσαν πρόστιμο επειδή ξεπέρασαν την ποσόστωση.
Η συνεχής μείωση των γεωργικών κονδυλίων του κοινοτικού προϋπολογισμού για να διατεθούν σε άλλες κοινοτικές πολιτικές και στη δημιουργία κοινοτικών κατασταλτικών μηχανισμών όπως του ευρωστρατού, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι γεωργικές επενδύσεις.
Η χρησιμοποίηση γεωργικών εκτάσεων στην παραγωγή βιοκαυσίμων, που δικαιολογήθηκε με περιβαλλοντικά προσχήματα. Το μέτρο αυτό στην ΕΕ και στη χώρα μας είχε ασήμαντες επιπτώσεις μέχρι σήμερα, επειδή ελάχιστες καλλιέργειες χρησιμοποιήθηκαν για βιοκαύσιμα. Θα έχει όμως σημαντικές αρνητικές συνέπειες, αν η ΕΕ και οι ΗΠΑ επιμείνουν στους στόχους που έχουν βάλει. Στόχοι που υπηρετούν τα ενεργειακά συμφέροντα των διαφόρων ιμπεριαλιστικών κέντρων και όχι το περιβάλλον.
Ολα μαζί αυτά τα μέτρα είχαν ιδιαίτερα αρνητικά αποτελέσματα στο διατροφικό πρόβλημα της χώρας μας.
Το έλλειμμα στο αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο που δείχνει τη διατροφική εξάρτηση της χώρας μας εκτινάχτηκε στα ύψη και το 2007 άγγιξε το αστρονομικό ποσό των 3 δισ. ευρώ. Το έλλειμμα αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, αν ληφθεί υπόψη ότι η Ελλάδα πριν την ένταξη είχε πλεονασματικό αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο.
Συρρικνώθηκε η κτηνοτροφία και μειώθηκε κατακόρυφα η αυτάρκεια της χώρας μας σε όλα τα ζωοκομικά προϊόντα, με αποτέλεσμα να ενταθεί η διατροφική εξάρτηση του λαού μας σε υψηλής διατροφικής αξίας τρόφιμα.
Μέσα σε μία δεκαετία, από το 1996 έως το 2006, μειώθηκαν κατά 3.330.000 στρέμματα οι καλλιεργούμενες εκτάσεις με δημητριακά, που αποτελούν τα βασικότερα διατροφικά προϊόντα και την ίδια περίοδο εγκαταλείφθηκε ως ασύμφορη η καλλιέργεια 2.110.000 στρεμμάτων.
Μέσα σε ένα χρόνο, με την εφαρμογή της νέας ΚΑΠ, η αυτάρκεια της χώρας μας στη ζάχαρη μειώθηκε από το 100% στο 50% και έκλεισαν σε πρώτη φάση δύο από τα πέντε εργοστάσια.
Αυτήν την πολιτική, με τη σύμφωνη γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης, θα τη συνεχίσει η ΕΕ με τα μέτρα που ανακοίνωσε ότι θα πάρει με αφορμή το λεγόμενο έλεγχο υγείας της ΚΑΠ, παρά τις όποιες υποχωρήσεις αναγκαστεί να κάνει για να εκτονώσει τη λαϊκή αγανάκτηση, όπως η κατάργηση της αγρανάπαυσης και της επιδότησης των ενεργειακών καλλιεργειών.
Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνεται από τις προτάσεις της Επιτροπής για κατάργηση των παρεμβάσεων σε όποια αγροτικά προϊόντα υπάρχουν, για μεταφορά περισσότερων κονδυλίων από τη γεωργία στο λεγόμενο δεύτερο πυλώνα, για ολική αποδέσμευση των επιδοτήσεων από την παραγωγή σε όλα τα προϊόντα, για παραπέρα μείωση των γεωργικών κονδυλίων και για σταδιακή κατάργηση των ποσοστώσεων στο γάλα, έτσι ώστε να μη δημιουργηθεί υπερπροσφορά και κατάρρευση της αγοράς γάλακτος.
Κοινός υποβολέας
Παρόμοιες πολιτικές με αυτές της ΕΕ εφαρμόστηκαν σχεδόν σε όλες τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, επειδή είχαν τον ίδιο υποβολέα.
Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, την ίδια περίοδο που χρησιμοποιούσαν μιαν επικίνδυνη ορμόνη στη βοοτροφία για να αυξήσουν κατά 10-15% την απόδοση γάλακτος των αγελάδων, επιδοτούσαν τη σφαγή 1,5 εκατομμυρίων αγελάδων για να μην υπάρχει υπερπροσφορά που μειώνει τις τιμές και τα κέρδη των βοοτροφικών επιχειρήσεων και των βιομηχανιών γάλακτος.
Οι πολιτικές αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής και των αποθεμάτων τροφίμων, την αύξηση των τιμών τους και τη δημιουργία των προϋποθέσεων κερδοσκοπίας του μεγάλου κεφαλαίου που γίνεται στα διεθνή χρηματιστήρια των εμπορευμάτων.
Διάφοροι χρηματιστηριακοί αναλυτές εκτιμούν ότι το 40% των βασικών ειδών διατροφής ελέγχεται από το μεγάλο κεφάλαιο και ότι το 30% των αυξήσεων των τιμών των τροφίμων οφείλεται στη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία.
Η απελευθέρωση της αγοράς των αγροτικών προϊόντων μαζί με τη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία αύξησαν κατακόρυφα της τιμές των τροφίμων, με αποτέλεσμα μέσα στην τελευταία πενταετία να αυξηθούν κατά 236% τα ποσά που πλήρωσαν για εισαγωγή δημητριακών οι 82 φτωχότερες χώρες του κόσμου, από τις οποίες οι 69 στην Ασία και την Αφρική.
Στην αντίθετη πλευρά, τα μεγαλύτερα μονοπώλια του αγροτοβιομηχανικού κλάδου, όπως η "Monsanto", η "Gargill" κ.ά., διπλασίασαν τα κέρδη τους την τελευταία χρονιά. Παρόμοια κερδοφορία έχουν και οι εγχώριες μεγάλες βιομηχανίες τροφίμων, που κυριαρχούν στους επιμέρους τομείς του κλάδου.
Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ποιοι ζημιώνονται και ποιοι ωφελούνται από τη λεγόμενη διατροφική κρίση, και διαψεύδουν όσους ισχυρίζονταν ότι η απελευθέρωση των αγροτικών προϊόντων με την ΓΚΑΤΤ και τον ΠΟΕ θα ευνοούσε τις φτωχές χώρες και τα λαϊκά στρώματα, επειδή θα τους εξασφάλιζε φθηνά τρόφιμα και θα έλυνε το διατροφικό πρόβλημα.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του FAO, αν συνεχιστεί η πολιτική που προκάλεσε τη λεγόμενη διατροφική κρίση, θα προστεθούν στο άμεσο μέλλον άλλα 100 εκατ. άνθρωποι στα 850 εκατ. που υποσιτίζονται.
Η κατακόρυφη αύξηση των τιμών των σιτηρών, του καλαμποκιού και του ρυζιού που παρατηρήθηκε τον τελευταίο χρόνο είναι αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών κυρίως και όχι τόσο των κλιματικών αλλαγών, όπως ισχυρίζονται όσοι ευθύνονται για τη λεγόμενη διατροφική κρίση.
Και αυτό, γιατί η επίδραση των καιρικών συνθηκών, που υπήρχε και θα υπάρχει στην αγροτική παραγωγή και είναι αντιστρόφως ανάλογη των επενδύσεων που γίνονται στην αγροτική οικονομία, αποτελεί λαθροχειρία, αν συνδυαστεί άμεσα με τις όποιες κλιματικές αλλαγές που έχουν μακροπρόθεσμες και όχι άμεσες συνέπειες.
Ταξικό πρόβλημα
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του FΑΟ, με τη λεγόμενη συμβατική γεωργία και με τις υπάρχουσες κλιματικές και καιρικές συνθήκες, μπορούν να παραχθούν αγροτικά προϊόντα ικανά να ικανοποιήσουν τις διατροφικές ανάγκες διπλάσιου πληθυσμού από αυτόν που υπάρχει σήμερα στη Γη.
Η εκτίμηση αυτή δείχνει ότι το διατροφικό πρόβλημα είναι καθαρά ταξικό - πολιτικό πρόβλημα και όχι τεχνοκρατικό. Γι' αυτό δε θα λυθεί με τα μεταλλαγμένα, όπως δε λύθηκε και με τη λεγόμενη πράσινη επανάσταση.
Την παραπάνω εκτίμηση επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι στις ΗΠΑ, που χρησιμοποιούν μαζικά τα μεταλλαγμένα και είναι η μεγαλύτερη χώρα παραγωγής και εξαγωγής αγροτικών προϊόντων, 11 εκατομμύρια Αμερικανοί υποσιτίζονται και άλλα 22 εκατομμύρια δυσκολεύονται περιοδικά να καλύψουν τις διατροφικές τους ανάγκες, με αποτέλεσμα 28 εκατομμύρια να ενταχθούν σε συσσίτια.
Η μετατροπή του διατροφικού προβλήματος από ταξικό - πολιτικό σε τεχνοκρατικό γίνεται συνειδητά από το μεγάλο κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές δυνάμεις που το υπηρετούν, με βασικό στόχο να νομιμοποιηθεί στην κοινή γνώμη η χρησιμοποίηση φθηνών, αλλά επικίνδυνων μέσων και τρόπων παραγωγής των αγροτικών προϊόντων και των τροφίμων, που υπονομεύουν τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον, αλλά αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των βιομηχανιών.
Ο ισχυρισμός των οπαδών της ελεύθερης αγοράς ότι ο ανταγωνισμός βελτιώνει την ποιότητα και την καταλληλότητα των τροφίμων διαψεύδεται διαχρονικά από τα αλλεπάλληλα διατροφικά σκάνδαλα που δεν οφείλονται σε ατυχή περιστατικά, αλλά στο κυνήγι μεγαλύτερου κέρδους.
Οσο οξύνεται ο ανταγωνισμός και συγκεντρώνεται η παραγωγή τροφίμων σε λίγα μονοπώλια, τόσο αυξάνεται και η επικινδυνότητα των τροφίμων, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το κέντρο ελέγχου και πρόληψης ασθενειών των ΗΠΑ, το οποίο αποκαλύπτει ότι κάθε χρόνο 76 εκατομμύρια Αμερικανοί αρρωσταίνουν και 5 χιλιάδες χάνουν τη ζωή τους από την κατανάλωση ακατάλληλων τροφίμων. Ολα αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα που ισχυρίζεται ότι έχει το καλύτερο σύστημα ελέγχου των τροφίμων και οι βιομηχανίες τα καλύτερα συστήματα αυτοελέγχου.
Η κατάσταση αυτή που δεν αφορά μόνο τις ΗΠΑ ανάγκασε τις βιομηχανίες τροφίμων και τις κυβερνήσεις που τις εκπροσωπούν να δημιουργήσουν φορείς ελέγχου που τις περισσότερες φορές λειτουργούν σαν μηχανισμοί αναβάθμισης της εμπιστοσύνης των καταναλωτών στα προϊόντα των βιομηχανιών και εφησυχασμού των λαϊκών στρωμάτων.
Η λειτουργία αυτή επιβεβαιώνεται από τα διατροφικά σκάνδαλα που αποκαλύπτονται «κατόπιν εορτής» και όσα δεν έχουν αποκαλυφθεί επειδή «διέφυγαν» ή είχαν την έγκριση των ελεγκτικών φορέων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λειτουργίας αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκαν η κυβέρνηση και ο ΕΦΕΤ το πρόσφατο διατροφικό σκάνδαλο του ηλιελαίου και η κάλυψη που παρείχε στον ΕΦΕΤ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ελέγχου Τροφίμων.
Και αυτό το περιστατικό αποδείχνει ότι ο ΕΦΕΤ ούτε ενιαίος είναι, ούτε ουσιαστικούς ελέγχους μπορεί να κάνει, επειδή από την ίδρυσή του δεν έχει αυτό το σκοπό, γι' αυτό δεν εξασφαλίστηκαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις σε ανθρώπινο δυναμικό και υλικοτεχνική υποδομή.
Συνειδητή ολιγωρία
Η κατάσταση αυτή γίνεται πολύ χειρότερη από τη συνειδητή ολιγωρία των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να στελεχώσουν τον ΕΦΕΤ, με αποτέλεσμα, εννέα χρόνια μετά την ίδρυσή του, να λειτουργεί με τις μισές από τις 13 υπηρεσίες και με το 30% του προβλεπόμενου προσωπικού που και αυτό είναι ανεπαρκέστατο.
Η δυνατότητα που παρέχει ο νόμος στον ΕΦΕΤ να υπογράφει προγραμματικές συμβάσεις ακόμα και με ιδιωτικούς φορείς για την υλοποίηση των βασικών του στόχων, που ψήφισε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και διατηρεί η κυβέρνηση της ΝΔ, αποδείχνει στην πράξη ότι σκοπός της ίδρυσής του δεν είναι η προστασία της υγείας των λαϊκών στρωμάτων, αλλά των συμφερόντων των βιομηχανιών.
Τα αλλεπάλληλα διατροφικά σκάνδαλα που αποκαλύπτονται και στη χώρα μας, η όξυνση της διατροφικής εξάρτησης του λαού μας και η κερδοσκοπία που γίνεται στα τρόφιμα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων είναι αποτέλεσμα της αντιλαϊκής πολιτικής των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
Και αυτό γιατί οι κυβερνήσεις και των δυο κομμάτων ψήφισαν και εφαρμόζουν με ιδιαίτερο ζήλο τον ΠΟΕ, την ΚΑΠ και τις αναθεωρήσεις της, που συρρίκνωσαν την αγροτική παραγωγή.
Απελευθέρωσαν την αγορά τροφίμων, με αποτέλεσμα να ανέβει η κερδοσκοπία και να ανοίξει η ψαλίδα ανάμεσα στις τιμές παραγωγού και καταναλωτή. Την πολιτική της απελευθέρωσης προσπαθούν να τη συγκαλύψουν με τις δέσμες μέτρων που εξαγγέλλουν και δεν έχουν κανένα περιεχόμενο και αποτέλεσμα, με τις «συμφωνίες κυρίων» που κάνουν με τους βιομηχάνους, τα παρατηρητήρια τιμών που απλά παρατηρούν την κερδοσκοπία και τις παρακλήσεις προς τους βιομηχάνους για αυτοσυγκράτηση.
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ χρεοκόπησαν, έκλεισαν και ξεπούλησαν στο ιδιωτικό κεφάλαιο πολλές συνεταιριστικές βιομηχανίες, όπως "ΑΓΝΟ", "ΟΛΥΜΠΟΣ", "ΡΟΔΟΠΗ" κ.ά. και με ισχυρά κίνητρα στους βιομηχάνους για συγχωνεύσεις και νέες επενδύσεις επιτάχυναν τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της βιομηχανίας τροφίμων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία των γνωστών καρτέλ.
Νομιμοποίησαν τη χρησιμοποίηση των μεταλλαγμένων, με αποτέλεσμα να καταναλώνονται μεγάλες ποσότητες και στη χώρα μας, παρά το γεγονός ότι ακόμα δεν καλλιεργούνται εξαιτίας της πίεσης του λαϊκού κινήματος και της αντίστασης των μικρομεσαίων αγροτών.
Στα λόγια, προωθούν τη μεσογειακή διατροφή, στην πράξη όμως με τις νέες αντεργατικές εργασιακές σχέσεις, που εφαρμόζουν, εξανεμίζουν το λαϊκό εισόδημα και τον ελεύθερο χρόνο των λαϊκών στρωμάτων, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η κατανάλωση του λεγόμενου γρήγορου φαγητού που είναι και το πιο ανθυγιεινό.
Στον αποπροσανατολισμό των λαϊκών στρωμάτων και στη δημιουργία αυταπατών συμβάλλει και η πολιτική του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για το διατροφικό πρόβλημα.
Και αυτό γιατί συμφωνεί με την ΚΑΠ και μάλιστα προσπαθεί να την εξωραΐσει, κατηγορώντας τις ελληνικές κυβερνήσεις για διαπραγματευτική και διαχειριστική ανικανότητα. Συμφωνεί με την αγορά και τα κέρδη, αλλά με μπόλικες αυταπάτες προτείνει να μπουν κανόνες στην αγορά για να εξυγιανθεί, έτσι ώστε οι άνθρωποι να είναι πάνω από τα κέρδη.
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ
Το ΚΚΕ, σε αντίθεση με τις πολιτικές δυνάμεις του ευρωμονόδρομου, πιστεύει ότι τα τρόφιμα δεν μπορούν να αποτελούν εμπορεύματα και αντικείμενα κερδοσκοπίας.
Με βάση αυτήν την αρχή, η πρότασή του για τον κλάδο των τροφίμων αποτελεί οργανικό κομμάτι της γενικότερης πρότασής του για λαϊκή οικονομία - λαϊκή εξουσία, που θα στηρίζεται στα κοινωνικοποιημένα μέσα παραγωγής και στους παραγωγικούς συνεταιρισμούς στους τομείς που υπάρχει μικρή συγκέντρωση της παραγωγής. Θα διευθύνεται από κεντρικό πανεθνικό σχεδιασμό, στη διαμόρφωση του οποίου οι εργαζόμενοι και όλα τα λαϊκά στρώματα θα συμμετέχουν ουσιαστικά.
Η πρόταση του ΚΚΕ για τα τρόφιμα είναι ολοκληρωμένη και αφορά τόσο στην παραγωγή των αγροτικών προϊόντων, όσο και στη βιομηχανία παραγωγής των μεταποιημένων τροφίμων.
Τα κριτήρια
Για το ΚΚΕ, βασικά κριτήρια παραγωγής των αγροτικών προϊόντων είναι η αξιοποίηση όλων των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, δηλαδή του ανθρώπινου δυναμικού, των εδαφικών και κλιματολογικών συνθηκών, των επιστημονικών και τεχνικών κατακτήσεων. Η κάλυψη των σύγχρονων διατροφικών αναγκών του λαού μας με υγιεινά τρόφιμα. Και η προστασία της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος.
Τα κριτήρια αυτά είναι αντίθετα με την κατεύθυνση της ΚΑΠ, που καταδικάζει στη στασιμότητα και τη συρρίκνωση την αγροτική παραγωγή της χώρας μας και στρεβλώνει τη σύνθεσή της σε βάρος της ζωικής παραγωγής.
Γι' αυτό η σύγκρουση με την ΕΕ και η ανατροπή της ΚΑΠ αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας σε όφελος του λαού και των μικρομεσαίων αγροτών.
Τα κριτήρια του ΚΚΕ είναι αντίθετα με τη λογική της ανταγωνιστικότητας και του κέρδους, γι' αυτό δε συμβιβάζονται με τα μεταλλαγμένα, τα κρεατάλευρα, τα ορυκτέλαια και τόσα άλλα μέσα και μεθόδους παραγωγής που αυξάνουν την παραγωγικότητα σε βάρος της υγείας και του περιβάλλοντος.
Βασικοί φορείς παραγωγής των αγροτικών προϊόντων θα είναι οι κοινωνικοποιημένες καθετοποιημένες μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις και οι παραγωγικοί συνεταιρισμοί των μικρομεσαίων αγροτών. Οι φορείς αυτοί μπορούν να αυξήσουν την παραγωγικότητα της αγροτικής οικονομίας, να μειώσουν δραστικά το κόστος παραγωγής, επειδή μπορούν να εξουδετερώσουν τα μειονεκτήματα του μικρού και πολυτεμαχισμένου κλήρου που υπάρχει σε σημαντικό βαθμό ακόμα στη χώρα μας. Σε συνδυασμό με την αύξηση των γεωργικών επενδύσεων, που έχουν καθηλωθεί από τότε που η χώρα μας μπήκε στην ΕΟΚ, μπορούν να αυξήσουν την αγροτική παραγωγή και να λύσουν το πρόβλημα της διατροφικής εξάρτησης του λαού και της χώρας μας.
Καθοριστικό ρόλο στην ολόπλευρη και ισόρροπη παραγωγή των αγροτικών προϊόντων και τροφίμων θα παίζει ο κρατικός λαϊκός τομέας, ο οποίος θα σχεδιάζει ολόκληρη την πολιτική τροφίμων, που θα υλοποιείται από τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς, τις κοινωνικοποιημένες βιομηχανίες τροφίμων, τους δημόσιους αγροτικούς οργανισμούς και ιδρύματα έρευνας και τις κρατικές επιχειρήσεις παραγωγής αγροτικών εφοδίων και μηχανημάτων.
Η μεταποίηση των αγροτικών προϊόντων θα γίνεται από τις κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις, ενώ ο ρόλος των παραγωγικών συνεταιρισμών στη μεταποίηση θα αφορά διαδικασίες διαλογής και τυποποίησης σε ορισμένα προϊόντα, όπως και μεταποίηση για προϊόντα τοπικού χαρακτήρα, μικρής οικονομικής σημασίας.
Η κοινωνικοποίηση των βιομηχανιών τροφίμων θα καταργήσει το κέρδος, που αποτελεί βασική αιτία της ακρίβειας και των διατροφικών σκανδάλων, και μαζί με τη λαϊκή συμμετοχή, που θα αποτελεί οργανικό στοιχείο σε όλες τις φάσεις της παραγωγής, της διακίνησης και του ελέγχου, θα εξασφαλίζει στο λαό φθηνά και υγιεινά τρόφιμα.
Ο έλεγχος των αγροτικών προϊόντων και τροφίμων θα γίνεται από ειδικό ελεγκτικό φορέα, ο οποίος θα είναι ανεξάρτητος από τη διαδικασία παραγωγής και διακίνησης, με στόχο να αξιολογεί έγκαιρα την ασφάλεια των νέων τρόπων παραγωγής και να προλαμβάνει τυχαία γεγονότα που μπορούν να συμβάλουν στην ακαταλληλότητα των αγροτικών προϊόντων και τροφίμων.
Μονόδρομος για τους μικρομεσαίους αγρότες
Η πρόταση του ΚΚΕ αποτελεί μονόδρομο για την επιβίωση των μικρομεσαίων αγροτών στο πλαίσιο των παραγωγικών συνεταιρισμών, συμβάλλει στη διατροφική αυτάρκεια του λαού μας και, στο μέτρο των δυνατοτήτων της, στην αντιμετώπιση του παγκόσμιου διατροφικού προβλήματος.
Συγκρούεται με τα συμφέροντα των εμποροβιομηχάνων και των πολυεθνικών, με την ΕΕ και τις πολιτικές δυνάμεις του ευρωμονόδρομου.
Η ρεαλιστικότητα της πρότασης του ΚΚΕ στηρίζεται στο κοινό συμφέρον της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς, απέναντι στα μονοπώλια και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Σε αυτή τη βάση μπορεί να οικοδομηθεί η συμμαχία της εργατικής τάξης με τη μικρομεσαία αγροτιά και τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης, για τη δημιουργία του Αντιιμπεριαλιστικού, Αντιμονοπωλιακού, Δημοκρατικού Μετώπου πάλης για τη λαϊκή εξουσία.
Το ΚΚΕ, τη δράση του για τη δημιουργία αυτών των προϋποθέσεων τη συνδέει άμεσα με την πάλη του για την καθημερινή βελτίωση των διατροφικών προβλημάτων του λαού μας.
Στο πλαίσιο αυτής της πάλης διαφώνησε με τον ΠΟΕ, την ΚΑΠ και τις αναθεωρήσεις της και αποκάλυψε στους μικρομεσαίους αγρότες και σε όλα τα λαϊκά στρώματα το μονοπωλιακό χαρακτήρα της ΕΕ και του ΠΟΕ στην αγροτική οικονομία.
Εναντιώθηκε στις ποσοστώσεις και στα πρόστιμα συνυπευθυνότητας και πάλεψε για σύστημα τιμών και επιδοτήσεων, που να εξασφαλίζει βιώσιμο εισόδημα στους μικρομεσαίους αγρότες, αλλά και φθηνά τρόφιμα στους εργαζόμενους.
Αποκάλυψε την περιβαλλοντική υποκρισία της ΕΕ και των ελληνικών κυβερνήσεων και εναντιώθηκε σε τρόπους παραγωγής που υπονομεύουν τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Είναι το μοναδικό ελληνικό κόμμα, που καταψήφισε όλους τους κανονισμούς για τα μεταλλαγμένα.
Θεωρεί τη λεγόμενη στροφή της γεωργίας στην παραγωγή ποιοτικών προϊόντων πρόσχημα, για να συγκαλυφτεί η μείωση των ρυθμών αύξησης της αγροτικής παραγωγής που επιβάλλει η ΚΑΠ και επιμένει ότι η ποιότητα και η ποσότητα δεν είναι ασύμβατες έννοιες.
Διεκδικεί την κατάργηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, συμμετέχει και στηρίζει το κίνημα κατά της ακρίβειας, χωρίς να καλλιεργεί αυταπάτες ότι οι βιομηχανίες και οι πολυεθνικές τροφίμων μπορούν να εξασφαλίσουν φθηνά και υγιεινά τρόφιμα στα λαϊκά στρώματα.
Είναι αντίθετο στις νέες αντεργατικές εργασιακές σχέσεις και διεκδικεί μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους εργαζόμενους, μείωση του εργάσιμου χρόνου και των ορίων συνταξιοδότησης και ουσιαστικές αυξήσεις στις αποδοχές και συντάξεις, επειδή αποτελούν προϋποθέσεις και για τη διατροφική βελτίωση των λαϊκών στρωμάτων.
Είπε όχι στα βιοκαύσιμα από ενεργειακές καλλιέργειες, επειδή δε συμβάλλουν στην αναβάθμιση του περιβάλλοντος, αλλά αυξάνουν τις τιμές των τροφίμων και καταδικάζουν στον υποσιτισμό τα λαϊκά στρώματα.
Αντιστάθηκε στην πολιτική χρεοκοπίας και περιθωριοποίησης των αγροτικών συνεταιρισμών και την πώλησή τους στο ιδιωτικό κεφάλαιο και διεκδικεί εκδημοκρατισμό και στήριξη των συνεταιρισμών από το κράτος, για να λειτουργήσουν σα μηχανισμοί αντίστασης στους εμποροβιομήχανους.
Διεκδικεί μαζί με άλλους φορείς και κοινωνικές οργανώσεις στελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών και εξασφάλιση σύγχρονων υποδομών για να κάνουν περισσότερους και ουσιαστικότερους ελέγχους. Ταυτόχρονα όμως, αποκαλύπτει σε όλα τα λαϊκά στρώματα ότι όσο το κέρδος αποτελεί βασικό κριτήριο παραγωγής των αγροτικών προϊόντων και τροφίμων, το διατροφικό πρόβλημα θα οξύνεται, η δημόσια υγεία θα υπονομεύεται, το περιβάλλον θα υποβαθμίζεται και οι οποιοιδήποτε έλεγχοι θα έχουν περιορισμένα αποτελέσματα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις θα λειτουργούν σαν άλλοθι για να συνεχίζεται η ίδια κατάσταση.
Ολες οι πλευρές του διατροφικού προβλήματος δείχνουν ότι είναι ένα ταξικό - πολιτικό πρόβλημα, που αφορά πρώτα και κύρια την εργατική τάξη, τους μικρομεσαίους αγρότες και όλα τα λαϊκά στρώματα.
Γι' αυτό οι αγώνες τους για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος πρέπει να είναι συντονισμένοι και να φθάνουν μέχρι την αιτία του. Δηλαδή, να συνδέονται με το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας».
Το κείμενο είναι η ομιλία στην εκδήλωση που διοργάνωσε η ΚΟΑ του ΚΚΕ με θέμα: «Η πρόταση του ΚΚΕ για το πρόβλημα της διατροφής και τις λαϊκές ανάγκες»

Του
Γιάννη ΣΦΥΡΗ*
*Ο Γιάννης Σφυρής ειναι υπεύθυνος του Αγροτικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΗΠΑ
Η καπιταλιστική κρίση σαρώνει τα λαϊκά στρώματα
Ακόμα και η διατροφή των εκατομμυρίων φτωχών, όντας στα χέρια των πολυεθνικών, γίνεται επικίνδυνη υπόθεση
Φτωχοί στη Νέα Υόρκη περιμένοντας σε συσσίτιο
«Πώς μπορεί κανείς να επιβιώσει στην κρίση καλλιεργώντας λαχανικά και άλλα διατροφικά είδη στον κήπο του; Ποιες είναι οι πέντε καλύτερες χώρες να ζήσει κανείς ώστε να αποφύγει τα δεινά της κρίσης;». Δημοσιεύματα τέτοιου είδους, με δήθεν πρωτότυπες οδηγίες και πληροφορίες προς απελπισμένους, πληθαίνουν στις ΗΠΑ, τη λεγόμενη χώρα «των ελεύθερων και των γενναίων». Αυτό γίνεται ιδιαίτερα τώρα σε περίοδο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, που η χαλιναγώγηση του ελλείμματος προβάλλεται ως κύρια προτεραιότητα και ενώ διευρύνονται οι τεράστιες ταξικές αντιθέσεις.
Οπως σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, και οι εργαζόμενοι των ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μέτρα σκληρής λιτότητας. Και η πορεία προδιαγράφεται ακόμη πιο ζοφερή το 2011. Τα όσα διατυπώνει ο πρώην υπουργός Εργασίας επί προεδρίας Μπιλ Κλίντον, Ρόμπερτ Ράιχ, είναι αποκαλυπτικά: «Είναι ανόητο να θεωρεί κανείς ότι η οικονομία βαδίζει προς μια διπλή ύφεση, όταν οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν ανέκαμψαν ποτέ από την πρώτη. Είμαστε ακόμα σε ένα μεγάλο, βαθύ τούνελ. Φέτος, περισσότεροι άνθρωποι έχουν χάσει τη δουλειά τους σε σύγκριση με πέρυσι, αν προσμετρήσουμε όλους όσοι δεν ψάχνουν για δουλειά λόγω απογοήτευσης... Η τελευταία φορά που μετά από μια τέτοια βαθιά ύφεση ακολούθησε μια αναιμική ανάπτυξη στην αγορά εργασίας ήταν όταν η κυβέρνηση ξεκίνησε για πρώτη φορά να καταγράφει τις ανόδους και καθόδους του επιχειρηματικού κύκλου. Η αγορά εργασίας αναπτύχθηκε με γρηγορότερο ρυθμό το Μάρτιο του 1933 αφού η οικονομία άρχισε να "ανακάμπτει" από τα βάθη της Μεγάλης Υφεσης. Φυσικά, αυτή η ανάπτυξη στην αγορά εργασίας δεν διήρκεσε πολύ. Η ανάπτυξη αυτή δεν ήταν στην ουσία ανάπτυξη. Η Μεγάλη Υφεση συνεχίστηκε. Και αυτό ακριβώς είναι αυτό που θέλω να πω. Η Μεγάλη Υφεση συνεχίζεται».
Προς επιβεβαίωση του Ράιχ - που εκτός των άλλων, χωρίς προφανώς να το θέλει, καταδεικνύει το αναπόφευκτο της καπιταλιστικής κρίσης - τα τελευταία επίσημα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας για την ανεργία δείχνουν ότι είναι πάντα «ανθεκτική». Το Νοέμβρη ανέβηκε λίγο ακόμη για να φτάσει στο 9,8%. Προφανώς η λεγόμενη «αγορά εργασίας» αγνόησε επιδεικτικά τα μέτρα αιμοδότησης του αμερικανικού κεφαλαίου με 600 δισεκατομμύρια μέσω της εκτύπωσης δολαρίων, που ανακοίνωσε πριν λίγο καιρό ο επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Μπεν Μπερνάκι. Και όλα αυτά τη στιγμή που ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα προωθεί το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που προβλέπει την παράταση για δύο χρόνια των φοροαπαλλαγών προς τους πλούσιους και τιε επιχειρήσεις, συμφωνία που έχει καταλήξει με τους Ρεπουμπλικανούς, που θα έχουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων μετά την 1η Γενάρη 2011 ως αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών της 2ας του Νοέμβρη.
Η φτώχεια διευρύνεται
Η μελέτη του Working Poor Families Project (Σχέδιο για τις εργαζόμενες φτωχές οικογένειες), που βασίστηκε στα επίσημα στοιχεία του Γραφείου Απογραφής και τα ευρήματα της έκθεσης του κέντρου ερευνών Pew Research Center, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική:
  • Μια στις τρεις οικογένειες αγωνίζεται για να καλύψει ακόμη και τις πλέον βασικές ανάγκες.
  • Το ποσοστό των οικογενειών των εργαζομένων που έχουν εισόδημα ακόμα και κατά 200% λιγότερο από το επίσημο μέσο εισόδημα αυξήθηκε μέσα σε μία διετία, μεταξύ του 2007 και του 2009, από 28% σε 30%.
  • Τα λαϊκά στρώματα που διαβιούν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας αυξήθηκαν κατά 1,7 εκατομμύρια καθώς ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εργαζομένων εξαναγκάζεται σε θέσεις εργασίας μερικής ή προσωρινής απασχόλησης ή με μειωμένες αποδοχές, καθώς οι επιχειρήσεις με πρόσχημα την κρίση συρρικνώνουν συνεχώς τις θέσεις της μόνιμης απασχόλησης, τις αποδοχές και τα δικαιώματα.
  • Το 2009 - το τελευταίο έτος που υπάρχουν συνολικά επίσημα στοιχεία - υπήρχαν περισσότερες από 10 εκατομμύρια οικογένειες εν ενεργεία εργαζομένων με χαμηλά εισοδήματα, αριθμός που σημαίνει ότι έχει άμεσες συνέπειες στη διαβίωση ή και την επιβίωση περίπου 45 εκατομμυρίων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων 22 εκατομμυρίων παιδιών.
  • Σε ένα μόνο έτος, 2008-2009, ο αριθμός των παιδιών των χαμηλά εισοδηματικά οικογενειών αυξήθηκε περισσότερο από 700.000 και τουλάχιστον ένα στα τρία παιδιά εργαζομένων στις ΗΠΑ είναι παιδιά χαμηλά αμειβόμενων γονέων.
  • Το 55% του συνολικού εργατικού δυναμικού των Ηνωμένων Πολιτειών «υπέφερε από μια περίοδο ανεργίας, περικοπής αποδοχών, μείωσης ωρών εργασίας ή έχουν καταστεί ακούσια οι εργαζόμενοι με μερική απασχόληση, δεδομένου ότι η ύφεση ξεκίνησε τον Δεκέμβρη του 2007».
Στο μεταξύ, σύμφωνα με το CNNMoney.com, ο αριθμός των Αμερικανών που επιβιώνουν χάριν των κουπονιών τροφίμων αυξήθηκε κατά 16% μέσα στη χρονιά που πέρασε. Πρόκειται για ένα μίζερο ποσό, μόλις 133 δολαρίων μηνιαίως που ουδόλως εξασφαλίζει την αναγκαία κάλυψη των διατροφικών αναγκών μιας οικογένειας.
Ομως η πείνα θερίζει και καθώς φαίνεται τα τρόφιμα είναι το τελευταίο «όριο» για τις εργαζόμενες οικογένειες και τους ανέργους.
Οριο που τείνει να αποδεχθεί θανατηφόρο καθώς εξαρτάται πλέον άμεσα από τη βιομηχανία τροφίμων. Είναι από τα τελευταία και πλέον σίγουρα «όρια» θησαυρισμού για τη βιομηχανία τροφίμων, η οποία, δεδομένης της αύξησης της παγκόσμιας ζήτησης και των προειδοποιήσεων όλων των διεθνών οργανισμών ότι τα τρόφιμα θα αποτελέσουν την επόμενη παγκόσμια κρίση καθώς η τιμή τους θα συνεχίσει να αυξάνεται για χρόνια, εργάζεται πυρετωδώς για την προώθηση «φθηνότερων» τροφίμων, όχι κατά ανάγκη φθηνότερων για τον καταναλωτή, φθηνότερων ωστόσο ως προς την παραγωγή.
Ενα πιάτο φαΐ σκέτο «δηλητήριο»
Για την ακρίβεια, τα μονοπώλια στον τομέα των τροφίμων ελέγχουν απολύτως όλη την πυραμίδα των βασικών ειδών διατροφής των Αμερικανών. Από το σιτάρι και το καλαμπόκι έως και τα κτηνοτροφικά είδη. Τα μονοπώλια, μέσω των πολιτικών υπαλλήλων στην κυβέρνηση και τα θεσμικά όργανα, όπως η αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) και το υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ (USDA), προωθούν συγκεκριμένα μέτρα και όρους.
Οι επιδοτήσεις συρρέουν στα ταμεία των επιχειρήσεων που καλλιεργούν ό,τι προτάσσουν οι θεσμοί και η κυβέρνηση και τελικά οι αγρότες μετατρέπονται σε μισθωμένους «κολίγους» των γιγάντων του χώρου των τροφίμων, όπως οι επιχειρήσεις «Cargill», «Monsanto» και «Tyson».
Παράλληλα, οι μηχανικοί τροφίμων σε βιομηχανίες όπως στη «General Mills» και άλλες μετατρέπουν το καλαμπόκι, το σιτάρι, τη σόγια σε χημικά παρασκευάσματα που καταλήγουν στα ράφια των σουπερμάρκετ σε δελεαστικά πολύχρωμα και λαμπερά πακέτα τροφίμων, ορισμένα δε συνοδευόμενα, όπως τα δημητριακά, με δωρεάν παιχνίδια κινεζικής κατασκευής. Το τελικό προϊόν προέρχεται κατά κύριο λόγο από γενετικά τροποποιημένες πρώτες ύλες που με τη χρήση πολλαπλών χημικών δηλητηρίων κατορθώνει να μετατραπεί σε συμπαγή και ομοιογενή μάζα, εξαιρετικά επικίνδυνη όμως για τη δημόσια υγεία. Αλλά η υγεία δεν είναι κάτι που εμπίπτει στα ενδιαφέροντα της βιομηχανίας τροφίμων.
Η προτεινόμενη νομοθεσία στη Γερουσία, το νομοσχέδιο S 510 για τον εκσυγχρονισμό της διατροφικής ασφάλειας, που ήδη έχει εγκριθεί από τη Βουλή των Αντιπροσώπων παρότι διατάξεις του έχουν κριθεί αντισυνταγματικές και ο Λευκός Οίκος συνέστησε την «τροποποίησή τους», είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά δείγματα των μεθόδων που ακολουθούν. Με το νομοσχέδιο η FDA θα προχωρήσει στον καθορισμό της παραγωγής ακόμη και σε μικροκλίμακα, καθώς προβλέπει συγκεκριμένους όρους παραγωγής ακόμη και για μικρές γεωργικές εκμεταλλεύσεις και συνεταιρισμούς, σε σημείο που κατά αναλυτές κατατάσσει παράνομη την παραγωγή, το εμπόριο ή την πώληση homegrown τροφίμων (τρόφιμα που φτιάχνονται στο σπίτι). Αν και υποτίθεται προτάσσεται ο έλεγχος των τροφίμων ώστε να αποσοβηθούν οι τυχόν επιπτώσεις για την υγεία και την ποιότητα των τροφίμων, ουσιαστικά το νομοσχέδιο δίνει τον απόλυτο έλεγχο στην FDA να ρυθμίζει την αλυσίδα παραγωγής των τροφίμων μέχρι τον τελικό τους προορισμό. Συνεπώς, οι εταιρείες και τα μονοπώλια της αγοράς των τροφίμων θα έχουν το απόλυτο κουμάντο και έτσι σκάνδαλα όπως αυτό του φετινού καλοκαιριού, όπου βρέθηκαν μολυσμένα από σαλμονέλα και το στέλεχος Ε coli 220 εκατομμύρια αυγά της εταιρείας «Wright County Egg» - που διαθέτει στην αγορά αυγά σε 143 διαφορετικές συσκευασίες - θα μπορούν να συμβούν πολύ πιο εύκολα. Αυτό το μέλλον - δηλητήριο για τους ανθρώπους φέρνει η καπιταλιστική ανάπτυξη που αυξάνει τα σεντούκια των μονοπωλίων με τρόφιμα - σκουπίδια για τους πολλούς φτωχούς.

Χριστίνα ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΗΠΑ Νέες απολύσεις - νέα φτώχεια ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--



ΗΠΑ
Νέες απολύσεις - νέα φτώχεια
ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--
Χιλιάδες απολύσεις αναμένονται σε ομοσπονδιακό επίπεδο, καθώς ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα στο πλαίσιο των περικοπών των δαπανών στο όνομα της μείωσης του χρέους και του ελλείμματος, κατέθεσε προηγούμενες μέρες νομοσχέδιο προς έγκριση στο Κογκρέσο, νομοσχέδιο που προβλέπει τη συγχώνευση ή και κατάργηση ομοσπονδιακών υπηρεσιών για την εξοικονόμηση περίπου 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τις ομοσπονδιακές δαπάνες για την επόμενη δεκαετία.
Θα πρόκειται για μια ακόμη «λαιμητόμο» που θα θερίζει θέσεις εργασίας τη στιγμή που σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, μέσα στην τελευταία τετραετία, δηλαδή από την έναρξη της καπιταλιστικής κρίσης μέχρι τέλη του 2010, καταργήθηκαν στις ΗΠΑ 11,8 εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Ηδη το υπουργείο Γεωργίας ανακοίνωσε την κατάργηση 259 υπηρεσιών και γραφείων ανά την αμερικανική επικράτεια. Πρόκειται για γραφεία γεωργικών υπηρεσιών, γραφεία αγροτικής ανάπτυξης εργαστήρια δοκιμών, κέντρα ερευνών για την ασφάλεια των τροφίμων και γραφεία της υπηρεσίας επιθεώρησης - (FSIS) όπως ανακοίνωσε ο αρμόδιος υπουργός Τομ Βίσακ, που κατέληξε ότι θα υπάρξει άμεση εξοικονόμηση 60 εκατομμυρίων. Πρόκειται ουσιαστικά για επιπρόσθετες περικοπές σε αυτές που ήδη έχουν γίνει.
Οι συνεχιζόμενες περικοπές καταγράφονται ταυτόχρονα με δύο νέες εκθέσεις που δημοσιοποιήθηκαν η μια από το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα και η άλλη από το Ερευνητικό Κέντρο Pew που καταγράφουν την αύξηση της φτώχειας που έχει ξεπεράσει τα 46 εκατομμύρια αριθμός και αντιστοιχεί στο 15% του συνολικού πληθυσμού.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Το δίλημμα


Το δίλημμα
Ιδού η μέθοδος της «πειθούς» τους:
Ξεκίνησαν με το «μνημόνιο ή χρεοκοπία». Πίσω του κρύβονταν τα μέτρα για μειώσεις μισθών και συντάξεων. Τα επέβαλαν. Και μας έφεραν τη... χρεοκοπία.
*
Συνέχισαν με το «μεσοπρόθεσμο ή τανκς». Πίσω του κρύβονταν τα χαράτσια, η φορολεηλασία και η... «δημοκρατία» των δοτών πρωθυπουργών.
*
Ακολούθησε το σίριαλ της «έκτης δόσης» υπό τον... εμπνευσμένο τίτλο: «Ευρώ ή καταστροφή». Ηρθε, τελικά, η έκτη δόση και μαζί της η συγκυβέρνηση της «μαυρίλας», της απόλυτης καταστροφής, της μαζικής δυστυχίας, της πρωτοφανούς φτώχειας.
*
Τώρα, ενόψει της «έβδομης δόσης» μαθαίνουμε ότι τίθεται το ύστατο, το υπέρτατο δίλημμα:«PSI ή θάνατος»! Οπου ως... «ζωή» ορίζεται η κατάργηση έως και του κατώτατου μισθού, η νέα περικοπή των επικουρικών συντάξεων, η δημιουργία μιας κοινωνίας όπου ο λαός θα ψάχνει θέση στα συσσίτια των απόρων (σ.σ.: «γιορτές» κατά την έκφραση Παπαδήμου)...
*
Σε ένα έχουν δίκιο:
Οτι, πράγματι, διανύουμε τη φάση, την ύστατη στιγμή, όπου το δίλημμα τίθεται πλέον με τρόπο απόλυτο, οριστικό και υπαρξιακό:
«`Η αυτοί ή εμείς»!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Από τη «γενιά των 700 ευρώ» στη «γενιά των 200 ευρώ», του μηδέν και του τίποτα!


Από τη «γενιά των 700 ευρώ» στη «γενιά των 200 ευρώ», του μηδέν και του τίποτα!
Συνοψίζουμε:
Οταν το Μάη του 2010 έθεσαν σε εφαρμογή με το Μνημόνιο τις προειλημμένες αποφάσεις τους, ήταν ακόμα μια εποχή που μιλούσαμε για τη «γενιά των 700 ευρώ».
Αλλά ήταν σε αυτήν την Ελλάδα, την Ελλάδα της «γενιάς των 700 ευρώ», που ήρθαν να εφαρμόσουν το ιταμό τους δόγμα ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»...
*
Με τη χιονοστιβάδα των μέτρων, που έκτοτε ακολούθησε, έφτασαν την κατάσταση στο σημείο αυτή η «γενιά των 700 ευρώ» να μοιάζει με... ανέκδοτο μιας πολύ μακρινής εποχής.
Ο «πατριωτισμός» τους είναι τέτοιος που σε μικρό διάστημα μας κατάντησαν να μιλάμε πλέον για τη «γενιά των 500 ευρώ». Αλλά και αυτός ο «υποβιβασμός» δεν κράτησε για πολύ...
*
Τώρα έχουμε φτάσει πια σε ένα σημείο που πριν καν συμπληρωθούν δυο χρόνια από την επέλαση του οδοστρωτήρα της «σωτηρίας» και στο μεσοδιάστημα των όσων μεσολάβησαν από το διάγγελμα του Παπανδρέου στο Καστελόριζο μέχρι τις «κόκκινες γραμμές» του Παπαδήμου, η αδίστακτη πολιτική τους να οδηγεί - διακηρυγμένα και με μαθηματική ακρίβεια - σε μια νέα γενιά.
Μόνο που τώρα πια δεν πρόκειται ούτε για τη γενιά των 700, ούτε για τη γενιά των 500, αλλά για τη «γενιά των 300 ευρώ» και ακόμα πιο κάτω!
*
Ολα αυτά, βέβαια, είναι σχηματικά αφού δεν μπορούν να αποτυπώσουν τον πόνο και την ανασφάλεια που φωλιάζουν πίσω από τους αριθμούς. Και είναι σχηματικά για τον εξής, επίσης, απλό λόγο:
Γιατί αν υπάρχει μια υπόσχεση που είδαμε από τις εκλογές του 2009 να τηρείται, αν υπάρχει μια κουβέντα των «σωτήρων» μας που να εκπληρώθηκε κατά γράμμα, δεν είναι άλλη από εκείνη του επικεφαλής της Ευρωζώνης. Ο Γιούνκερ σε ανύποπτη στιγμή είχε δηλώσει:
«Τα όσα θα συμβούν στην Ελλάδα ξεπερνούν κάθε φαντασία»!
*
Ε, λοιπόν, ναι! Η πραγματικότητα ξεπέρασε ακόμα και τη «φαντασία» των ίδιων των δημίων μας.
Αφού το «700» το έκαναν «500» και εκείνο με τη σειρά του το πήγαν στο «300», τώρα ούτε καν κι αυτό το φιλοδώρημα των 300 ευρώ, ούτε καν κι αυτό το σύμβολο της επαιτείας, δεν θεωρείται πλέον δεδομένο για τον Ελληνα εργαζόμενο.
Αλλωστε με το 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους που στοιβάζονται στον Καιάδα της ανεργίας, το «κατόρθωσαν» ήδη: Οι άνθρωποι που συνθέτουν αυτές τις «ευημερούσες» στατιστικές της εξαθλίωσης δεν έχουν πρόσβαση, δεν ανήκουν καν ούτε ακόμα και σε αυτήν την κατηγορία των «300 ευρώ»...
*
Ομως οι «σωτήρες» μας, κι όταν αντέχουν να τους αποκαλούν στυγνούς, κι όταν προσπερνούν χωρίς να ερυθριούν μπρος στις κατηγορίες ότι είναι απάνθρωποι, ένα πράγμα δεν θα επιτρέψουν ποτέ:
Δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να τους κατηγορήσει ότι δεν είναι «θεσμικοί». Οτι δεν είναι «νόμιμοι». Οτι δεν έχουν «σχέδιο». Οτι δουλεύουν χωρίς «προοπτική».
Θεσμικότα, λοιπόν, νομιμότατα, σχεδιασμένα, ιδού για ποια «προοπτική»... εργάζονται με το άτιμο σχέδιο που έχουν θέσει σε εφαρμογή:
Στο όνομα της «καταπολέμησης της ανεργίας» (!), με το δουλεμπόριο των 5μηνων συμβάσεων έναντι 625 ευρώ το μήνα που βρίσκεται σε εξέλιξη και που σε ετήσια βάση σημαίνει μηνιαίο «εισόδημα» ύψους 223 ευρώ, διαπράττουν το αδιανόητο - όχι στο μέλλον, τώρα το διαπράττουν:
Ετοιμάζουν ήδη τη «γενιά των 200 ευρώ»!
*
Εδώ πια η «βαρβαρότητα» αποδεικνύεται λέξη «μικρή» για να αποδώσει το μέγεθος του ταξικού εγκλήματος που συντελείται.
Είναι τόσο αδίστακτοι που σε συνδυασμό με τη φοροληστεία, με τα χαράτσια, με την πλήρη αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων, έχουν στρώσει πια το έδαφος:
Για τις παρούσες και επερχόμενες γενιές των καταπιεσμένων, για όλους εκείνους τους «δούλους» που θα συνεχίσουν να παράγουν για τα «αφεντικά» τον πλούτο, αλυσοδεμένοι στα κρεματόρια της καπιταλιστικής «ανάπτυξης» που ετοιμάζονται, το «αντιμίσθιο» έχει καταληχθεί:
Μηδέν! Ενα πελώριο... μηδέν!
*
Αν δεν σημάνει γενικός ξεσηκωμός,
αν ο λαός δεν βάλει τέλος στον προμελετημένο αφανισμό του,
τότε, ο κύβος ερρίφθη:
Οσοι επιβιώσουν από τη σημερινή ταξική γενοκτονία, ακόμα κι αν γλιτώσουν από τα«τάγματα εργασίας», ακόμα κι αν εξαιρεθούν από τα «εκτελεστικά αποσπάσματα» του... πλεονάζοντος πληθυσμού,
αυτοί, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, καλούνται να οικοδομήσουν το μέλλον τους σέρνοντας τη σιδερένια μπάλα του καταδίκου στο πόδι. Να μάθουν να ζουν στις τρώγλεςκαι μέσα σε «σπηλιές» ερειπίων.
Η «σωτηρία» τους θα είναι να ξεκινήσουν από το μηδέν. Να πορεύονται στο πουθενά. Για να καταλήξουν στο τίποτα!

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Προτάσεις που αντικειμενικά στηρίζουν την πλουτοκρατία


ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Προτάσεις που αντικειμενικά στηρίζουν την πλουτοκρατία
Υιοθετεί ακόμα και τα «αναπτυξιακά» μέτρα που ζητάει ο Γ. Παπανδρέου από την Κομισιόν
Ως ένθερμος θιασώτης της καπιταλιστικής ευρωένωσης, ο επικεφαλής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, μιλώντας χτες στο ρ/σ «Real», προέτρεψε το λαό να εναποθέσει στην ΕΕ τις ελπίδες του για διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση. Αποπροσανατολίζοντας ως προς τη φύση της κρίσης και εστιάζοντας στο ζήτημα του δημόσιου χρέους δήλωσε: «Η μόνη προοπτική λύσης μπορεί να δοθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο».
Κατήγγειλε μάλιστα τις ηγεσίες της Ευρώπης ότι δεν «αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της στιγμής» και ότι «είναι κατώτερες των περιστάσεων», καθιστώντας τις υπεύθυνες για τους κινδύνους (!) στους οποίους εκθέτουν την ΕΕ και την Ευρωζώνη, καθώς, όπως είπε, «(...) παίζουν με τη φωτιά σπρώχνοντας την Ελλάδα διαρκώς σε έναν κατήφορο, αγνοώντας όμως ότι και οι ίδιες οι χώρες τους είναι δεμένες με την Ελλάδα με ένα σχοινί που θα τους παρασύρει κι αυτούς».
Σαν πράξη ανάληψης της ευθύνης τους για διάσωση της ΕΕ και της Ευρωζώνης ο Αλ. Τσίπρας υπέδειξε την ανάληψη δράσης απ' την καπιταλιστική ΕΚΤ και διευκρίνισε: «Το 60% του χρέους να περάσει υπό την εποπτεία της. Γιατί το 60%; Γιατί το 60% είναι το νόμιμο χρέος κατά Μάαστριχτ. Ταυτόχρονα να εκδοθούν ευρωομόλογα και να γίνει μια επιλεκτική διαδικασία κουρέματος του χρέους. Δεν μπορούμε να κουρέψουμε το χρέος που κατέχουν τα ασφαλιστικά ταμεία αλλά το χρέος που κατέχουν μεγάλοι τραπεζικοί όμιλοι, οι οποίοι θα αναγκαστούν να το κάνουν γιατί θα θέλουν να έχουν διαρκή ρευστότητα από την ΕΚΤ, αλλιώς θα τους απειλήσει η ΕΚΤ ότι δεν θα τους δίνει ρευστό».
Συγχρόνως, ζήτησε «έκδοση ευρωομολόγου» κι ένα «αναπτυξιακό επενδυτικό πρόγραμμα που θα μπορούσε η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να καταστρώσει», όπως ακριβώς ζητάει και η κυβέρνηση, καθώς, κατά τους ισχυρισμούς του, έτσι «θα μπορούσε να πνεύσει ένας άλλος άνεμος, όχι μόνο για την Ελλάδα, για όλες τις χώρες της περιφέρειας, που θα εξισορροπούσε τις ασφυκτικές πιέσεις των αγορών και θα δημιουργούσε προοπτικές ανάκαμψης, ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση». Πρόκειται για προτάσεις κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της πλουτοκρατίας για ρύθμιση των χρεών της και ταχύτερη επαναφορά σε ρυθμούς κερδοφορίας.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ Παζαρεύει το «κούρεμα» με τράπεζες και ΕΚΤ


ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ
Παζαρεύει το «κούρεμα» με τράπεζες και ΕΚΤ
Ευθύνες στην κυβέρνηση επειδή δεν προνόησε για μια «δίκαιη ρύθμιση των χρεών μας» (!) αποδίδει ο Αλ. Τσίπρας
Συστάσεις για την άσκηση αποτελεσματικότερης διαχείρισης απηύθυνε στην κυβέρνηση ο πρόεδρος του ΣΥΝ, στο πλαίσιο συνέντευξής του χτες στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1. Ο Αλ. Τσίπρας επέκρινε την κυβέρνηση που προσέφυγε στο ΔΝΤ γιατί «διόγκωσε το χρέος» (!), αντί του σωστού, που κατά τους ισχυρισμούς του θα ήταν «να κερδίσουμε χρόνο, να οργανώσουμε ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, να κάνουμε συμμαχίες με τις χώρες της ΕΕ (...) να σχεδιάζουμε από τότε ένα σχέδιο για την επίλυση της κρίσης του χρέους, για μια δίκαιη ρύθμιση των χρεών μας».
Στο ίδιο πνεύμα, ο Αλ. Τσίπρας συνέχισε: «Θα έπρεπε να ροκανίσουμε το χρόνο και όχι να δώσουμε το χρόνο στους πιστωτές μας να ξεφορτωθούν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, να κερδίσουμε όσο χρόνο μπορούσαμε ούτως ώστε να διαπραγματευτούμε σκληρά μια ρύθμιση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο». Καταλήγοντας, δεν παρέλειψε να συμβουλέψει τον πρωθυπουργό «να παραδεχτεί τα λάθη του», σαν να μην έχουν οι κυβερνητικές επιλογές για υπόβαθρο την κρίση και σαν η κυβέρνηση να έχει φιλολαϊκές εναλλακτικές επιλογές στην αποστολή της να τη διαχειριστεί προς όφελος της πλουτοκρατίας.
Ο Αλ. Τσίπρας επανέλαβε την πρόταση «να βγούμε από το μνημόνιο», παραμένοντας όμως στη στρατηγική υπέρ των μονοπωλίων που εφαρμόζεται παντού ανεξαρτήτως «μνημονίων» και «να αναζητήσουμε εναλλακτικές πηγές δανειοδότησης», ώστε να τροφοδοτείται απρόσκοπτα το κεφάλαιο με ζεστό χρήμα στις πλάτες του λαού. Ζήτησε ακόμα «κούρεμα του χρέους», αλλά «κάθετο και όχι οριζόντιο», συμμετέχοντας στη σχετική συζήτηση που έχουν ανοίξει μερίδες της πλουτοκρατίας, αναζητώντας τρόπους ώστε να ζημιωθούν το λιγότερο δυνατό από την αναπόφευκτη υποτίμηση κεφαλαίου.
Εκεί όμως που έδωσε τα ρέστα του, ήταν όταν πρότεινε διαπραγμάτευση του «κουρέματος» με τους τραπεζικούς ομίλους που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, με αντάλλαγμα «τη δυνατότητα να παίρνουν με 1% επιτόκιο από την ΕΚΤ, ενεχυριάζοντας ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Να, λοιπόν, ένας τρόπος, αν ήθελε και η ΕΚΤ και η ΕΕ βεβαίως, να δώσει λύση, να αναγκάσει αυτούς τους μεγάλους τραπεζικούς ομίλους να πάνε σε διαδικασία διαπραγμάτευσης δίχως να επιφορτίσουν νέα δεινά στον ελληνικό λαό». Αυτό που δε λέει ο Αλ. Τσίπρας, είναι ότι και σήμερα, η ΕΚΤ δανειοδοτεί τις τράπεζες με επιτόκιο 1% και ενέχυρο τα ομόλογα υπερχρεωμένων κρατών, χωρίς βέβαια τίποτα να αλλάζει για το λαό, που αγκομαχάει, όταν οι τράπεζες μπουκώνουν από επιδοτήσεις και κρατικές εγγυήσεις.
Τέλος, δείχνοντας την αδυναμία του κόμματός του να αντιπαρατεθεί πολιτικά με το ΚΚΕ, το κατηγόρησε ότι «δεν προτείνει τίποτα» και ότι «μάλλον παρακαλάει να μην ανέβουν τα ποσοστά του και βρεθεί στη δύσκολη θέση να πρέπει να δώσει απάντηση στο τι θα γίνει με τη διακυβέρνηση της χώρας», κρύβοντας συνειδητά ότι το ΚΚΕ έχει επιθετικές προτάσεις για κάθε λαϊκό πρόβλημα, παλεύει καθημερινά μαζί με το λαό σε όλα τα μέτωπα και η πρότασή του για διέξοδο υπερβαίνει τις αλλαγές σε επίπεδο της διακυβέρνησης, όπου είναι στρατηγικά εγκλωβισμένος ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, σαν κόμμα - εφεδρεία στην καπιταλιστική διαχείριση.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Διεκδικεί μερίδιο στη διαχείριση της κρίσης



ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Διεκδικεί μερίδιο στη διαχείριση της κρίσης
Αναπαράγει τις προτάσεις που προωθούν η πλουτοκρατία και τα κόμματά της σε ό,τι αφορά στο δημόσιο χρέος
Τις γνωστές διαχειριστικές αυταπάτες επιμένει να σερβίρει στο λαό η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, σαν δήθεν διέξοδο απ' την καπιταλιστική κρίση και την αφόρητη πραγματικότητα που ζει. Στη βάση αυτή, καταφεύγει εκ νέου στα ξοφλημένα πυροτεχνήματα περί «ενότητας της αριστεράς».
Σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» ο επικεφαλής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, μέμφεται την κυβέρνηση γιατί δεν εισακούει την πρόταση του οπορτουνισμού για αντιμετώπιση του χρέους - χωρίς καμία αναφορά στην αιτία που το προκάλεσε και θα συνεχίσει να το προκαλεί - που δεν είναι άλλη από την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και τη διαγραφή ενός μέρους του. Την πρόταση αυτή, την οποία υιοθετούν και προωθούν ακόμα και τμήματα της πλουτοκρατίας, την παρουσιάζει σαν ριζοσπαστική, λέγοντας ότι «για να το κάνεις αυτό, πρέπει να έχεις κυβέρνηση αποφασισμένη να διαπραγματευτεί, όχι κυβέρνηση λογιστών»!
Ισχυριζόμενος ότι μια κυβέρνηση που πολιτικά εκπροσωπεί το μεγάλο κεφάλαιο θα μπορούσε να διαπραγματευτεί και να αποσπάσει μέτρα προς όφελος και του λαού και του κεφαλαίου, ο Αλ. Τσίπρας συμπλήρωσε ότι η κυβέρνηση δε συζήτησε καν τις εναλλακτικές λύσεις που είχε: «Μπορούσαμε να έχουμε διαπραγματευτεί ευρωπαϊκή στήριξη απέναντι στις κερδοσκοπικές επιθέσεις. Μπορούσαμε να αναζητήσουμε εναλλακτικές πηγές δανεισμού. Μπορούσαμε να πάμε σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους».
Συγκεκριμενοποιώντας την πρόταση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και αποκρύπτοντας ότι πίσω απ' το μνημόνιο υπάρχουν τα μονοπώλια και μια καλά επεξεργασμένη ευρωενωσιακή στρατηγική προς όφελός τους, δήλωσε: «Να ξεμπερδεύουμε με το μνημόνιο, να αναδιαπραγματευτούμε με τους δανειστές μας». Συμφώνησε ότι την κρίση πρέπει να την πληρώσουν όλοι, και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, παρότι ουδόλως ευθύνονται για την πρόκλησή της, καθώς, όπως είπε, χρειάζεται «να πάρουμε μέτρα που θα αναλογούν σε όλους, και δεν θα αφορούν μονομερώς στην εργασία».
Καμένα χαρτιά...
Ο Αλ. Τσίπρας ανέσυρε απ' τη ναφθαλίνη το επιχείρημα της «ενότητας», που έχει κυριολεκτικά κακοφορμίσει στο χώρο του οπορτουνισμού. Δήλωσε συγκεκριμένα:
«Με το ΚΚΕ έχουμε σημαντικές και ουσιώδεις διαφωνίες. Πιστεύουμε όμως ότι στις σημερινές συνθήκες η συμπόρευση όλης της αριστεράς, απέναντι στην κατεδάφιση της κοινωνίας, είναι αναγκαία (...) Εμάς μας ενδιαφέρει η ενότητα. Ενότητα σημαίνει να βάζεις στο τραπέζι αυτά που σε ενώνουν και όχι αυτά που σε χωρίζουν. Και η ενότητα αυτή πρέπει να διευρυνθεί, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να αμφισβητήσουμε την κυριαρχία ενός πολιτικού κατεστημένου, το οποίο φθείρεται με εντυπωσιακά γρήγορους ρυθμούς. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε μια τέτοια λογική και προχωράει».
Η «ενότητα» που προπαγανδίζει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για να εξασφαλίζει την εκλογική του επιβίωση και να αποπροσανατολίσει το κίνημα δεν έχει καμιά σχέση με τα συμφέροντα του λαού. Σήμερα, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να οικοδομηθεί και να στεριώσει η κοινωνική συμμαχία για την οποία παλεύει το ΚΚΕ. Αυτή η λαϊκή συμμαχία είναι που θα βάλει στην προμετωπίδα της πάλης της την ικανοποίηση των σύγχρονων και πραγματικών αναγκών του λαού, στην προοπτική της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας, την οποία εχθρεύεται ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς επειδή δεν έχει στρατηγική εναντίωσης στην εξουσία των μονοπωλίων.
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, τέλος, ζητάει τη διεξαγωγή προ ημερήσιας διάταξης συζήτησης με θέμα τις εξελίξεις στην Ευρώπη και τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Κήρυγμα για τον αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος



ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Κήρυγμα για τον αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος
Ζητάει από τους αστούς να διαπραγματευτούν φιλολαϊκά το χρέος (!) και καλεί το λαό να περιορίσει τις διαμαρτυρίες του στην κάλπη
Η απόσπαση του δημόσιου χρέους από τον καπιταλισμό και τις κρίσεις του, θεώρηση που αναπόφευκτα οδηγεί σε προτάσεις διαχείρισης και ανακύκλωση των αιτιών που παράγουν τα χρέη και τις κρίσεις, ήταν το κεντρικό στοιχείο της συνέντευξης που έδωσε χτες ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για να παρουσιάσει τη λεγόμενη «Μαύρη Βίβλο» του μνημονίου, που συνέταξε στον ένα χρόνο από την υπογραφή του.
Μιλώντας για την κρίση, ο Αλ. Τσίπρας την απέδωσε στη «χρεοκοπία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο», ανατροφοδοτώντας την αυταπάτη ότι υπάρχει και «καλή», μη «νεοφιλελεύθερη» διαχείριση του καπιταλισμού, η οποία, σύμφωνα με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, δεν παράγει κρίση και χρέη και άρα είναι φιλολαϊκή.
Στο ίδιο πνεύμα, ισχυρίστηκε ότι αιτίες της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο είναι «η φούσκα του χρηματοπιστωτικού τομέα, ο καζινοκαπιταλισμός, είναι η στρεβλή αρχιτεκτονική του ευρώ και της ΟΝΕ που γεννούσε και γεννάει ανισότητες, ελλείμματα για τις χώρες της περιφέρειας και πλεονάσματα για τις χώρες του Βορρά». Για την καπιταλιστική κρίση, δηλαδή, φταίνε οι πάντες, εκτός από την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και υπερπαραγωγή εμπορευμάτων, απόρροια της άναρχης καπιταλιστικής παραγωγής, όπου βασιλεύει η ατομική ιδιοκτησία και το κέρδος.
Ταυτόχρονα, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αθωώνει τον στρατηγικά αντιλαϊκό χαρακτήρα της ΟΝΕ σαν νομισματική ιμπεριαλιστική ένωση και παρουσιάζει σαν στρέβλωση και όχι σαν νομοτέλεια την ανισόμετρη ανάπτυξη στον καπιταλισμό, για να κρύψει ότι φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση δεν μπορεί να δοθεί παρά μόνο με την ανατροπή του.
Ο Αλ. Τσίπρας χρέωσε ξανά στην κυβέρνηση την «απόλυτη αποτυχία» του μνημονίου και ζήτησε «επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με διαγραφή μεγάλου μέρους του, επιμήκυνση και μείωση του επιτοκίου». Καλώντας επί της ουσίας την αστική τάξη να αναδιαπραγματευτεί το χρέος προς όφελος του λαού (!), ζήτησε «να διεκδικήσουμε, καταρχήν σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μια δίκαιη ρύθμιση του χρέους, αφού πρώτα προχωρήσουμε σε έναν εξονυχιστικό λογιστικό έλεγχο του χρέους - και είναι αδιανόητο ότι η κυβέρνηση κωλυσιεργεί και αρνείται - για να δούμε ποιο μέρος του είναι παράνομο και επαχθές».
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στο διαχωρισμό του χρέους σε νόμιμο και παράνομο για να το νομιμοποιήσει στο σύνολό του στις λαϊκές συνειδήσεις και να κάνει το λαό συμμέτοχο στην αποπληρωμή του υποτιθέμενου «νόμιμου» τμήματός του. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο ζητάει από την κυβέρνηση να συμμετέχει στον «έλεγχο» του χρέους, ξέροντας καλά ότι κάτι τέτοιο δεν απειλεί τη στρατηγική της υπέρ της πλουτοκρατίας.
Μεταλλάξεις σε κυβερνητικό επίπεδο
Σε ό,τι αφορά τη διέξοδο που προτείνει ο χώρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλ. Τσίπρας έκανε λόγο για ένα «νέο συνασπισμό εξουσίας, που θα συσπειρώνει δυνάμεις από τα αριστερά της αριστεράς ως τα αριστερά του ΠΑΣΟΚ και θα φέρνει στο προσκήνιο το λαϊκό παράγοντα»,ζητώντας επί της ουσίας αλλαγές σε κυβερνητικό επίπεδο, χωρίς να θιχτεί η οικονομική βάση του καπιταλισμού και βέβαια η αστική εξουσία.
Συμπληρωματικά στα παραπάνω, προσπάθησε να αξιοποιήσει την «εγκληματικότητα» και τις«συμμορίες» στο κέντρο της Αθήνας για να μιλήσει γενικά για τη βία και να καλέσει «τους πολίτες, στη βία που ασκεί η εξουσία, να μην απαντήσουν με βία». Οπως είπε, «εμείς, στους δυο δρόμους που ανοίγονται μπροστά μας, απ' τη μια ο δρόμος της όξυνσης, του φαύλου κύκλου της βίας, της ανεξέλεγκτης βίας και από την άλλη, ο δρόμος της δημοκρατίας, εμείς επιλέγουμε το δρόμο της δημοκρατίας και καλούμε και την κυβέρνηση να επιλέξει αυτόν το δρόμο».
Με λαθροχειρίες εμπνευσμένες από τα κατάστιχα της αστικής προπαγάνδας, που «καίγεται» να ταυτίσει τη μαζική λαϊκή πάλη με την εγκληματικότητα και την τυφλή βία, την οποία υποθάλπει το αστικό πολιτικό σύστημα, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ζητάει από το λαό να σηκώσει ψηλά τα χέρια απέναντι στην καθημερινή βία της αστικής τάξης και του κράτους της, η οποία εκφράζεται πρώτα και κύρια στη σφαίρα της παραγωγής. Επιπρόσθετα, καλεί τα λαϊκά στρώματα να κάτσουν στη γωνία και να αρκεστούν στο να εκφράσουν την όποια αντίθεσή τους στην κυβερνητική επίθεση στις εκλογές, όποτε αυτές γίνουν.
Σε ό,τι αφορά τέλος το «συνασπισμό εξουσίας» που οραματίζεται ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλ. Τσίπρας απέφυγε να απαντήσει σε ερώτηση σχετική με την πείρα από τις κεντροαριστερές συμμαχίες σε άλλες χώρες της ΕΕ, λέγοντας γενικόλογα ότι «εμείς διεκδικούμε να είναι προς το καλύτερο (σ.σ. οι εξελίξεις), με την ισχυρή παρουσία του λαού και με την άνοδο δυνάμεων της αριστεράς (...) Μια κυβέρνηση έκτακτης κοινωνικής ανάγκης».

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Ανοιχτή διαχείριση και έχθρα για το κίνημα


ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Ανοιχτή διαχείριση και έχθρα για το κίνημα
Με τερτίπια προσπαθεί να σύρει το λαό να αναγνωρίσει σαν δικό του το κρατικό χρέος και να το αποπληρώσει
Αποκαλύπτοντας για πολλοστή φορά την αποστροφή του προς το ταξικό οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, ο επικεφαλής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, ζήτησε χτες εκλογές, όχι ως μέσο που ο λαός μπορεί να αξιοποιήσει για την ενίσχυση της πάλης του, αλλά ως βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής οργής.
Μιλώντας στον «Αθήνα 9,84» ο Αλ. Τσίπρας ομολόγησε την ανησυχία και το φόβο που προκαλεί στον οπορτουνισμό η «αναταραχή» στους «εργασιακούς χώρους», εκεί δηλαδή που με την καταλυτική δράση των ταξικών δυνάμεων οι εργάτες υψώνουν ανάστημα στην εργοδοσία και στην πολιτική προς όφελός της και στέκονται ως τάξη απέναντι σε τάξη.
Είπε συγκεκριμένα: «Ηδη υπάρχει κοινωνική αναταραχή (...) Η απελπισία είναι πολύ κακός σύμβουλος. Μη βλέπετε ότι δεν υπάρχει μια μαζική αντίδραση σε όλα αυτά. Αν το δει κανείς κατά τόπους, σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας, σε εργασιακούς χώρους αυτά τα ξεσπάσματα είναι ορατά. Και βεβαίως φοβόμαστε και έχουμε δηλώσει δημόσια αυτήν την ανησυχία. Πρέπει να υπάρξουν εξελίξεις δημοκρατικών διαδικασιών, δηλαδή εκλογές, γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ο άλλος τρόπος είναι να πείσουμε τους πολίτες ότι το 2012 η λύση είναι να πηγαίνουμε να καταλαμβάνουμε τα χειμερινά ανάκτορα. Αν δεν υπάρξουν γρήγορα εκλογές φοβάμαι ότι τα πράγματα θα είναι εκτός ελέγχου».
Ο Αλ. Τσίπρας χτυπάει καμπανάκι στο αστικό πολιτικό σύστημα και στην άρχουσα τάξη να προχωρήσουν άμεσα σε επιλογές «κατευνασμού» του λαού. Συκοφαντεί εμμέσως την εργατική - λαϊκή πάλη, άρα το δικαίωμα του λαού να παλέψει για έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης, σαν «αντιδημοκρατική» εξέλιξη και πλασάρει στο λαό τις εκλογές και την αστική διαχείριση σαν τη μόνη επιλογή.
Ενισχυτικά στα παραπάνω είναι και τα υπόλοιπα που δήλωσε ο Αλ. Τσίπρας στον «Αθήνα 9,84», όπως και στο «Βήμα». Οπου υπέδειξε σαν «ελάττωμα» της χώρας το ότι «έχουμε τους πιο άπληστους κεφαλαιοκράτες, χωρίς ίχνος πατριωτικής συνείδησης» επειδή «κοιτάνε πώς θα βγάλουν περισσότερα κέρδη πατώντας επί πτωμάτων»! Στη «θεωρία» των «καλών» και «κακών» καπιταλιστών πατάει η πρόταση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ περί «καλής» και «κακής» διαχείρισης της εξουσίας τους. Και τα δύο σαθρά και έωλα, αφού το μέγιστο δυνατό κέρδος ήταν και είναι ο κινητήριος μοχλός κάθε δράσης του κεφαλαίου και μόνη συνείδησή του.
Τέλος, ο Αλ. Τσίπρας ανέφερε πως το κόμμα του διεκδικεί τη διακυβέρνηση «για μια διαφορετική προοπτική για τον τόπο», όπου σαν τέτοια προσδιόρισε την αστική διαχείριση με αιχμή την τριετή αναστολή πληρωμών προς τους δανειστές ώστε να εξοικονομηθούν πόροι για επανεκκίνηση της οικονομίας και στη συνέχεια «να επαναδιαπραγματευτούμε το χρέος». Πρόκειται για μια ακόμα παραλλαγή της πρότασης που διατυπώνει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για τη διαχείριση του κρατικού χρέους, το οποίο χρεώνει στο λαό και με τερτίπια προσπαθεί να τον σύρει στη λογική ότι πρέπει να το αποπληρώσει.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

TOP READ