2 Φεβ 2012

1928: Δάνεια εξάρτησης και εκμετάλλευσης



1928: Δάνεια εξάρτησης και εκμετάλλευσης
«Οχι εξευτελιστικό μεροκάματο στην εργαζόμενη γυναίκα». Συγκέντρωση διαμαρτυρίας γυναικών κλωστοϋφαντουργών μπροστά στο υπουργείο Εσωτερικών- 10 Μάρτη 1927
29 Μάρτη 1928: Κυρώνεται το λεγόμενο τριμερές δάνειο ή «δάνειο σταθεροποίησης». Ενα από τα πολλά δάνεια που συνήψαν οι αστικές κυβερνήσεις της χώρας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ο υπερδανεισμός από τις «μεγάλες δυνάμεις» υπήρξε αφ' ενός ο σημαντικότερος παράγοντας για την ολοκληρωτική εξάρτηση της χώρας, αφ' ετέρου η αιτία για μια άνευ προηγουμένου σκληρή πολιτική για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Η Ελλάδα μπήκε στο στάδιο της μερικής προσωρινής σταθεροποίησης καθυστερημένα, εξαιτίας των συνεπειών που είχε στην οικονομία της η μικρασιατική εκστρατεία. Η άρχουσα τάξη εφάρμοσε πολιτική σταθεροποίησης, δυναμώνοντας την εξάρτηση της χώρας από το ξένο κεφάλαιο, εντείνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων και το χτύπημα των αγώνων τους, περιορίζοντας τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες.
Η οικονομική εξάρτηση δυνάμωσε τα χρόνια αυτά με τη μεγάλη τοποθέτηση ξένων κεφαλαίων, κυρίως με τη μορφή δανείων προς το δημόσιο, που έφτασαν τα 907.800.000 χρυσά φράγκα, που προέρχονταν: από την Αγγλία τα 48%, από τις ΗΠΑ (προσφυγικό δάνειο) τα 31%, από το Βέλγιο (δάνειο ύδρευσης) τα 12%, από τη Σουηδία (δάνειο σιδηροδρόμων) τα 6%, από τη Γαλλία, την Ολλανδία και την Ελβετία (παραγωγικό δάνειο) τα 3%.
Από τα εξωτερικά δάνεια η επιβάρυνση του κάθε Ελληνα έφθασε στα 80 δολάρια, πλησίασε δηλαδή στο ετήσιο εισόδημα που ήταν 90 δολάρια. Με τα δάνεια αυτά διείσδυσε ακόμη περισσότερο στην ελληνική οικονομία το ξένο κεφάλαιο, κυρίως το αγγλοαμερικανικό, με τις εταιρίες «Πάουερ», «Ούλεν», «Χάμπρο», «Φαουντέισιον»και «Σέλεκμαν».
Το «τριμερές δάνειο» αποτελούσε μέρος του «Πρωτοκόλλου της Γενεύης», το οποίο υπογράφηκε στις 15 Σεπτέμβρη 1927. Ηταν ύψους 206 εκατομμυρίων χρυσών γαλλικών φράγκων και εκδόθηκε με σκοπό «τη σταθεροποίηση του ελληνικού χρήματος, την εξόφληση ενός μέρους των κρατικών οφειλών και τη συνέχιση του έργου της αποκατάστασης των προσφύγων».
Οι κυβερνήσεις, εκείνης της εποχής, υπό τον Αλέξανδρο Ζαΐμη έριξαν στις πλάτες των εργαζομένων καινούριους φόρους. Την οικονομική σταθεροποίηση την εννοούσαν σαν καθήλωση των ημερομισθίων και μισθών, σαν απόρριψη κάθε αιτήματος των εργατών και αγροτών για τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους.

1927: Επαναστατική εξέγερση στην Καντόνα


1927: Επαναστατική εξέγερση στην Καντόνα
Πίνακας εποχής. Επαναστατική συνέλευση στρατιωτών και εργατών. Στο βήμα ο Μάο Τσετούνγκ
Ενα σπουδαίο γεγονός της παγκόσμιας ιστορίας που βοήθησε στην υπονόμευση της μερικής σταθεροποίησης του καπιταλισμού ήταν η κινέζικη επανάσταση. Στην επανάσταση αυτή πήραν μέρος οι πιο πλατιές λαϊκές μάζες. Αποφασιστικό ρόλο έπαιξε το προλεταριάτο. Από το 1924 η επανάσταση πήρε τη μορφή εμφυλίων επαναστατικών πολέμων, που στην πορεία τους η εργατική τάξη της Κίνας έλυνε με την καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος προβλήματα αστικοδημοκρατικής επανάστασης.
Ο πρώτος επαναστατικός πόλεμος έδωσε ένα συντριπτικό χτύπημα στους μιλιταριστές του Βορρά. Αλλά, ύστερα από τα αντεπαναστατικά πραξικοπήματα του Απριλίου - Ιουλίου του1927, τους μιλιταριστές αντικατέστησαν οι αντιδραστικές δυνάμεις του Κουόμινταγκ, που επέβαλαν με τη βοήθεια του διεθνούς ιμπεριαλισμού στρατιωτική δικτατορία των μεγαλοαστών και των τσιφλικάδων.
Η εργατική τάξη και η αγροτιά που νικήθηκαν ύστερα από την προδοσία των ηγετών του Κουόμινταγκ δεν καταθέσανε τα όπλα. Ενας νέος γύρος εξεγέρσεων άρχισε τον Αύγουστο του 1927. Μεγάλο επαναστατικό γεγονός ήταν η ένοπλη εξέγερση στις 11 Δεκεμβρίου του1927 τριάντα χιλιάδων εργατών της Καντόνας (Κουαγκτσέου) που σ' αυτούς προσχώρησε και ένα μέρος από τους στρατιώτες της φρουράς της πόλης. Η επαναστατική επιτροπή που συγκροτήθηκε την ίδια μέρα με επικεφαλής το μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Τσαγκ Ταϊλέι δημοσίευσε διατάγματα για την ίδρυση κινεζικού κόκκινου στρατού, για την κατάργηση της τσιφλικάδικης γαιοκτησίας και την ακύρωση των αγροτικών χρεών, την καθιέρωση οκτάωρης εργάσιμης μέρας, τη δήμευση της περιουσίας των ξένων εμπορικών οίκων και τη μεταβίβασή της στην κυριότητα του κινεζικού λαού, τη μεταστέγαση των εργατών από τις λασποκαλύβες στις αστικές συνοικίες της πόλης και για την κατάργηση όλων των ετεροβαρών συμφωνιών της Κίνας με τα ιμπεριαλιστικά κράτη.
Την άλλη μέρα, στις 12 Δεκεμβρίου, αντεπαναστατικές μονάδες με την υποστήριξη πολεμικών πλοίων και πεζοναυτών των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιαπωνίας άρχισαν επίθεση εναντίον της πόλης. Ο Τσαγκ Ταϊλέι σκοτώθηκε. Στις 14 Δεκεμβρίου η εξέγερση των εργατών είχε καταπνιγεί στο αίμα. Σκοτώθηκαν έξι χιλιάδες περίπου επαναστάτες.
Το 6ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας τον Ιούλη του 1928 συνόψισε τα αποτελέσματα του πρώτου επαναστατικού εμφυλίου πολέμου. Στις αποφάσεις του το συνέδριο τόνισε πως από την άποψη του κοινωνικοοικονομικού της περιεχομένου η κινέζικη επανάσταση ήταν αστικοδημοκρατική και πως γενική γραμμή του κόμματος στην περίοδο που το πρώτο κύμα της επανάστασης τελείωσε με ήττα, ενώ το καινούριο δεν είχε φτάσει ακόμη, ήταν ο αγώνας για τις μάζες, για την ενίσχυση του κόκκινου στρατού και για την ανάπτυξη της αγροτικής επανάστασης με βάση τη δήμευση της τσιφλικάδικης γης και το μοίρασμα τους στους αγρότες.


1925: Νόμος για την απαγόρευση της «κομμουνιστικής προπαγάνδας»



1925: Νόμος για την απαγόρευση της «κομμουνιστικής προπαγάνδας»
Οι Ελληνες στρατιώτες που επέστρεψαν από τη Μικρά Ασία συγκρότησαν την Ενωση Παλαιών Πολεμιστών και υπό την καθοδήγηση του ΚΚΕ πρωτοστάτησαν στο κίνημα για την κατάργηση των τσιφλικιών και την αναδιανομή της γης
Το 1924, η Ελλάδα εισήλθε στο στάδιο της μερικής σταθεροποίησης του καπιταλιστικού συστήματος. Η είσοδος αυτή έγινε με καθυστέρηση, που οφειλόταν στις συνέπειες από τη μικρασιατική καταστροφή στην οικονομία της χώρας. Η άρχουσα τάξη εφάρμοσε πολιτική σταθεροποίησης, δυναμώνοντας την εξάρτηση της χώρας από το ξένο κεφάλαιο, εντείνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων και το χτύπημα των αγώνων τους, περιορίζοντας τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες.
Η ενίσχυση της οικονομικής εξάρτησης συντελέστηκε με τη μορφή κυρίως των δανείων προς το δημόσιο, τα οποία έφτασαν τα 907.800.000 χρυσά φράγκα, που προέρχονταν: από την Αγγλία το 48%, από τις ΗΠΑ (προσφυγικό δάνειο) το 31%, από το Βέλγιο (δάνειο ύδρευσης) το 12%, από τη Σουηδία (δάνειο σιδηροδρόμων) το 6%, από τη Γαλλία, την Ολλανδία και την Ελβετία (παραγωγικό δάνειο) το 3%. Από τα εξωτερικά δάνεια η επιβάρυνση του κάθε Ελληνα έφτασε στα 80 δολάρια, πλησίασε δηλαδή το ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα που ήταν 90 δολάρια.
Το πρόγραμμα σταθεροποίησης ανέλαβε να υλοποιήσει η κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου, που εκπροσωπούσε τη συντηρητικότερη μερίδα της βενιζελικής παράταξης και είχε την εμπιστοσύνη του αγγλικού κεφαλαίου και της ντόπιας ολιγαρχίας, ιδιαίτερα των τραπεζιτών. Η κυβέρνηση προώθησε τον έλεγχο του τραπεζικού κεφαλαίου στους βασικούς τομείς της οικονομίας και υποβίβασε ακόμη περισσότερο το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 2 Γενάρη του 1925 η τιμή του ψωμιού από 4,40 δραχμές που ήταν στις αρχές του 1924, ανέβηκε στις 8 δραχμές την οκά. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τη λαϊκή αντίσταση εξαπέλυσε ενάντια στους εργαζόμενους άγρια τρομοκρατία με συλλήψεις, φυλακίσεις και δίκες συνδικαλιστικών στελεχών. Με ιδιαίτερη μανία η κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου στράφηκε ενάντια στο ΚΚΕ και τα ηγετικά του στελέχη.
Στις αρχές του 1925, το ΚΚΕ πρωτοστατούσε στην ανάπτυξη ενός ευρύτατου μαχητικού αγροτικού κινήματος για τη διανομή της γης. Στο κίνημα αυτό σημαντικό ρόλο έπαιζαν οι Ενώσεις Παλαιών Πολεμιστών. Στις 10 Φλεβάρη του 1925 η κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου εξέδωσε νόμο, με τον οποίο απαγορευόταν η «κομμουνιστική προπαγάνδα» και στη συνέχεια προχώρησε σε συλλήψεις στελεχών του ΚΚΕ, της ΓΣΕΕ και της Ομοσπονδίας Παλαιών Πολεμιστών. Δεκάδες αγωνιστές ρίχτηκαν στις φυλακές, ή στάλθηκαν εξορία.
Οι διώξεις δεν έκαμψαν τη δράση του ΚΚΕ, τα στελέχη του οποίου συνέχισαν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Χάρη στους αγώνες αυτούς την περίοδο 1923- 1927 απαλλοτριώθηκαν συνολικά 20.500.000 στρέμματα, που μοιράστηκαν σε 247.000 οικογένειες ακτημόνων γηγενών και προσφύγων.

Η εξέγερση των αγροτών στο Καστράκι το 1925


Η εξέγερση των αγροτών στο Καστράκι το 1925
Με το σημείωμά μου αυτό θέλω να υπογραμμίσω ένα σημαντικό γεγονός για την πολυβασανισμένη μας ανυπόταχτη αγροτιά.
Πριν 75 χρόνια, τον Φλεβάρη του 1925, οι αγρότες της περιοχής Τρικάλων, μαζί με τους παλαιούς πολεμιστές, ξεσηκώθηκαν και κατάλαβαν εκτάσεις μοναστηριών και τσιφλικάδων στο Καστράκι Καλαμπάκας. Τα αιτήματά τους ήταν, να απαλλοτριωθούν τα μοναστηριακά και τσιφλικάδικα κτήματα. Αιτήματα χρόνια, αλλά και υποσχέσεις ατέλειωτες από τους διάφορους πολιτικάντηδες, από τον Βενιζέλο μέχρι τους αγροτοπατέρες. Η υπομονή τους είχε πια εξαντληθεί. Πήραν απόφαση να διεκδικήσουν τη γη που καλλιεργούν δυναμικά. Ετσι αποφασίζουν να κατέβουν σ' αγωνιστικό συλλαλητήριο στα Τρίκαλα, όλοι μαζί, αγρότες, παλιοί πολεμιστές, ακτήμονες, επαγγελματοβιοτέχνες.
Η μαζικότητα της συγκέντρωσης και η μαχητικότητα των συγκεντρωμένων μεγάλη και έχει ανησυχήσει τους τσιφλικάδες και τις αρχές. Τότε βάζουν μπρος το δοκιμασμένο σχέδιο της προβοκάτσιας και με την πρόφαση της κατάλυσης της εξουσίας, ρίχνουν τη χωροφυλακή να διαλύσει το πλήθος. Ομως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, τότε μπαίνει στη μέση ο στρατός με τον διοικητή του 5ου Συντάγματος Καβράκο. Ο στρατός αρνείται να κτυπήσει το συγκεντρωμένο λαό, ο Καβράκος αφηνιασμένος τότε μαζί με κάτι ανάξιους αξιωματικούς, ρίχνουν με τα πιστόλια τους στο ψαχνό. Αποτέλεσμα, 6 νεκροί και 15 τραυματίες, μεταξύ τους και ένα κοριτσάκι 12 χρόνων.
Η εξέγερση αυτή του εργαζόμενου λαού και των αγροτών των Τρικάλων έφερε μακροχρόνια τα θετικά της αποτελέσματα για τη γη. Ο συντονισμένος εκείνος αγώνας έπαιξε σημαντικό ρόλο στη θετική έκβαση του αγώνα. Οι αγρότες δεν ήσαν μόνοι τους όπως τότε, το 1910 στο Κιλελέρ. Στην εξέγερση στα Τρίκαλα του 1925 είχαν τη συμμετοχή της εργατιάς, του ΚΚΕ και άλλων στρωμάτων.
ΗΛΙΑΣ ΑΡΜΑΓΟΣ
Αθήνα


1925: Ο Πάγκαλος κλείνει το «Ριζοσπάστη»


1925: Ο Πάγκαλος κλείνει το «Ριζοσπάστη»
Ο «Ρ», λίγο πριν τον κλείσει η δικτατορία του Πάγκαλου (18 Ιούνη 1925), κατήγγειλε το καθεστώς υποδούλωσης της χώρας στα μονοπώλια και τις τράπεζες
Στις 8 Αυγούστου 1925 προστίθεται άλλη μια σελίδα στην πολυσέλιδη Μαύρη Βίβλο των διώξεων του «Ριζοσπάστη» και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Το δικτατορικό καθεστώς του Πάγκαλου κλείνει το «Ρίζο», ενώ την ίδια μέρα συλλαμβάνεται ο υπεύθυνος της εφημερίδας Τάκης Φίτσιος.
Στις 25 Ιούνη 1925, είχε προηγηθεί το πραξικόπημα, με επικεφαλής τον στρατηγό Θ. Πάγκαλο, με το οποίο ανετράπη η κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου. Αμέσως μετά, ο δικτάτορας σχημάτισε δική του «κυβέρνηση», την οποία έσπευσαν να αναγνωρίσουν όλα τα αστικά πολιτικά κόμματα, μαζί και η «Δημοκρατική Ενωση» του Αλεξ. Παπαναστασίου.
Στη συνέχεια, στις 30 Σεπτέμβρη 1925, ο Πάγκαλος διέλυσε τη Βουλή και εξαπέλυσε άγρια τρομοκρατία κατά του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος.

Χυδαίος αντικομμουνισμός «Αυγής»


Χυδαίος αντικομμουνισμός «Αυγής»
Γρηγοριάδης Κώστας
Αδυνατώντας να απαντήσει επί της ...ουσίας, λόγω έλλειψης επιχειρημάτων, η «ΑΥΓΗ» καταφεύγει σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: Λάσπη, ψέματα και χυδαιότητα. «Τι πίνουν;» είναι ο τίτλος του σχολίου που αναφέρεται στην προχτεσινή συνέντευξη Τύπου που έδωσε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Α. Παπαρήγα σχετικά με το νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά και το χαρακτήρισε «έγκλημα εξίσου σοβαρό και τρομερό με τη δανειακή σύμβαση και το PSI και όλα τα βάρβαρα μέτρα». Η χυδαιότητα και ο αντικομμουνισμός τους (ή μήπως η υπεράσπιση της ναρκωκουλτούρας) έκανε τους άθλιους να γράψουν ότι «είναι γνωστή η ξιδοκουλτούρα και καπνοκουλτούρα του ΚΚΕ». Κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Οι συνέπειες από το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αποτελούν ψιλά γράμματα για την «ΑΥΓΗ», η οποία έχει το δικό της μερίδιο ευθύνης για τους πιτσιρικάδες που θα πέσουν στην παγίδα της «ελεύθερης επιλογής». Η πλέον ανελεύθερη επιλογή που θα τους στερήσει όχι μόνο το δικαίωμα στην Παιδεία, στην Υγεία, στον Πολιτισμό, στον Αθλητισμό, αλλά και την ανάγκη τους να τα διεκδικήσουν και να τα κατακτήσουν. Η «ΑΥΓΗ» έχει το δικό της μερίδιο ευθύνης στη χειραγώγηση και την ναρκωεξάρτηση, στο όνομα του πιο αντιδραστικού αστικού επιχειρήματος της ατομικής διάθεσης του σώματος, που δημιουργεί ανθρώπους υποταγμένους και ανελεύθερους στη σαπίλα του καπιταλισμού, ανθρώπων που θα στέκονται ανήμποροι απέναντι στη λαιμητόμο που έχει στηθεί και κατακρεουργεί δικαιώματα, κατακτήσεις, ελευθερίες, την ίδια τη ζωή.

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Συμβουλάτορας των αστών στη διευθέτηση του χρέους



ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Συμβουλάτορας των αστών στη διευθέτηση του χρέους
Ομολογεί ότι οι προτάσεις του είναι και της πλουτοκρατίας, η οποία όμως τις εφαρμόζει... λάθος
Σε ρόλο συμβουλάτορα της άρχουσας τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων εμφανίστηκε ξανά χτες ο επικεφαλής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας σε συνέντευξή του στο ρ/σ «ΣΚΑΪ», υποδεικνύοντάς τους «καλύτερους» τρόπους διαχείρισης της δήθεν «κρίσης χρέους».
Απερίφραστα δήλωσε «κι εμείς υποστηρίξαμε την αναδιάρθρωση του χρέους», η οποία αναπόφευκτα στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής ΕΕ συνοδεύεται από νέα βάρβαρα μέτρα. Προσπάθησε, μάλιστα, να δικαιολογηθεί στο λαό, παραπονούμενος ότι αυτό «γίνεται με όρους που δεν θα είναι προς όφελος της χώρας», αποσιωπώντας ότι δανειστές και δανειζόμενοι είναι στην ίδια όχθη, αυτή της πλουτοκρατίας και η όποια συμφωνία τους για «κούρεμα» του χρέους δεν θα μπορούσε παρά να είναι αντιλαϊκή.
Ο Αλ. Τσίπρας αντέτεινε «μια επιλεκτική διαγραφή χρέους» που θα αφήσει «απ' έξω τα ασφαλιστικά Ταμεία και θα διαγραφεί το χρέος που κατέχει η ΕΚΤ», θέση που σήμερα έχει αντικατασταθεί με αυτήν για «τριετή τουλάχιστον αναστολή πληρωμών προς ιδιώτες» αλλά«με τη σύμφωνη γνώμη βεβαίως της ΕΕ» και «με τη σύμφωνη γνώμη και των πιστωτών»!«Εμείς διεκδικούμε να συμφωνήσουν. Τώρα από εκεί και πέρα τα πράγματα στη ζωή δεν γίνονται πάντα όπως τα διεκδικείς», συμπλήρωσε ο ίδιος.
Εν ολίγοις, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ παραδέχεται ότι οι προτάσεις του είναι εντός της αστικής διαχείρισης, όπου τον πρώτο λόγο τον έχουν τα μονοπώλια και η διακρατική τους ένωση, η ΕΕ, την οποία οι οπορτουνιστές φυλάνε σαν κόρη οφθαλμού. Γι' αυτό έσπευσε να διαβεβαιώσει το αστικό σύστημα ότι «δεν μπορεί να είναι επιλογή μας η έξοδος από το ευρώ»και σβήνοντας με μια μονοκοντυλιά την ανισομετρία στον καπιταλισμό πρόσθεσε ότι «η ισότιμη συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη, μας δίνει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα».
Ως προς το στόχο της τριετούς παύσης πληρωμών στους δανειστές, ο Αλ. Τσίπρας ισχυρίστηκε ότι θα δινόταν χρόνος «στην ελληνική οικονομία για ανάκαμψη», μέσω της τροφοδότησης των κεφαλαιοκρατών με «δημόσιο χρήμα»! Κι αφού επανέλθει η καπιταλιστική ανάπτυξη, «να επαναδιαπραγματευτούμε το πρόβλημα του ελληνικού χρέους, ως μέρος ενός ευρωπαϊκού προβλήματος». Πρόκειται για συσκότιση του πραγματικού χαρακτήρα της κρίσης και διασπορά επικίνδυνων αυταπατών ότι η διευθέτηση του χρέους σημαίνει και ξεπέρασμα της κρίσης υπέρ του λαού

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Και επίσημα στα 115 εκατομμύρια οι φτωχοί



ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ
Και επίσημα στα 115 εκατομμύρια οι φτωχοί
Για την εξασφάλιση των κερδών του κεφαλαίου εξαθλιώνονται οι εργαζόμενοι σε όλη τη λυκοσυμμαχία
Συσσίτια στην Αθήνα το Γενάρη του 2012
Την επέλαση της φτώχειας «διαπιστώνουν» οι ίδιες οι υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και την καταγράφουν. Τα στοιχεία που παρουσιάζονται στα διάφορα ΜΜΕ τόσο της ΕΕ, όσο και της Ελλάδας είναι ήδη παρωχημένα, αφού εδράζονται σε μετρήσεις του 2009 και 2010, προέρχονται από δείκτες που είναι έτσι και άλλιως προσαρμοσμένοι (π.χ. κάποιος που δουλεύει 2 ώρες την βδομάδα δεν θεωρείται άνεργος) και η πραγματικότητα τα έχει ήδη ξεπεράσει με δραματικές συνέπειες στους λαούς.
Δημοσιεύματα που αναπαράγουν στοιχεία της Eurostat, από το 2009, αναφέρουν ότι τότε στις 27 χώρες της ΕΕ υπήρχαν 115 εκατομμύρια άνθρωποι κάτω από το όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, ποσοστό 23,1% του συνολικού πληθυσμού. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία ακόμα 100 με 150 εκατομμύρια ήταν σε κίνδυνο να παρασυρθούν στην ανέχεια. Δύο χρόνια πριν, το 2007, πριν την καπιταλιστική κρίση κάτω από το όριο της φτώχειας ζούσαν 85 εκατομμύρια άνθρωποι δηλαδή το 17% του πληθυσμού. Στον κατάλογο με τις χώρες που πλήττονται από τη φτώχεια, η Ελλάδα υπήρχε και στα στοιχεία του 2007 και στο 2009, με τους αναλυτές να αναφέρουν ότι αυτό που άλλαξε είναι η «δριμύτητα του φαινομένου». Επίσης πλέον στις ευάλωτες προς τη φτώχεια κατηγορίες έχουν περιληφθεί πέρα από την ηλικία, το φύλο και την εθνότητα που ίσχυε μέχρι πρόσφατα και οι άνθρωποι με «επισφαλή εργασία».
Στον κατάλογο της Εurostat περιλαμβάνονται χώρες όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα, αλλά και η Γαλλία, η Γερμανία και η Αυστρία. Στη Βρετανία, ιδιαίτερα η φτώχεια των παιδιών είναι τόσο μεγάλη, ώστε η χώρα κατατάσσεται 22η μεταξύ των 27, σύμφωνα με στοιχεία του Ιδρύματος John Rowntree.
Τα ποσοστά φτώχειας που καταγράφονται είναι σε Βουλγαρία (46,2%), Ρουμανία (43,1%), Τσεχία (14%), Ολλανδία (15,1%) και Σουηδία (15,9%).
Η φτώχεια απότοκο της καπιταλιστικής ανάπτυξης
Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία της ανεργίας που δημοσιοποίησε η Eurostat την Τρίτη, με τους ανέργους στους «27» να φτάνουν το 9,9%, ή 23.816.000 ανθρώπους, ενώ στην Ευρωζώνη το ποσοστό ανεργίας είναι 10,4%, με τους νέους κάτω των 25 ετών να διατηρούν τα πρωτεία στην ανεργία με ποσοστό 22,1% στην ΕΕ. Εξαιρετικά υψηλά ποσοστά ανεργίας εμφανίζουν οι νέοι στην Ισπανία (48,7%) και στην Ελλάδα (47,2% - σύμφωνα με μετρήσεις του Οκτώβρη). Τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας συνολικά έχουν επίσης η Ισπανία (22,9%) και η Ελλάδα (19,2% - σύμφωνα με τα στοιχεία του Οκτώβρη).
Βεβαίως οι υπηρεσίες της ΕΕ και τα αστικά ΜΜΕ μένουν στην καταγραφή της κατάστασης και το πολύ - πολύ να κάνουν αναφορές στην εφαρμογή των «μνημονίων» και στην ανάμειξη του «κακού» Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με τις «κακές συνταγές» και τρόπους διαχείρισης της κρίσης.
Αυτή όμως η τραγική κατάσταση είναι αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης που έφερε τεράστια κέρδη στα μονοπώλια εδώ και χρόνια σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, που σταδιακά έχαναν δικαιώματα και κατακτήσεις και βέβαια σημαντικό ρόλο στην υποταγή των εργαζομένων είχε και ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός, που με τους «κοινωνικούς διαλόγους» εξασφάλιζε τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Τώρα με την κρίση, που είναι κρίση καπιταλιστική, υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, επιβάλλουν στην εργατική τάξη, στα φτωχά λαϊκά στρώματα και πάλι να πληρώσουν τις συνέπειες, ώστε να έχουν τις λιγότερες δυνατές απώλειες από την κρίση οι καπιταλιστές και να ξαναμπούν σε υψηλά ποσοστά κερδοφορίας όταν έλθει ανάκαμψη, εξασφαλίζοντας φτηνότερους εργάτες με λιγότερα ή καθόλου δικαιώματα, ενώ η ανεργία θα είναι ίσως ακόμη μεγαλύτερη. Η πείρα της Αργεντινής αυτό δείχνει. Από αυτόν τον σκληρό ταξικό πόλεμο δημιουργούνται και τα σημερινά θύματα, αυξάνει η ανεργία, η φτώχεια και η ανέχεια είτε εφαρμόζονται «μνημόνια» είτε όχι, είτε μια χώρα είναι σε υποδεέστερη ή σε υψηλότερη βαθμίδα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.
Αυτό που αναδεικνύεται είναι ότι οι εργαζόμενοι με όποια διαχείριση του καπιταλισμού δεν έχουν να περιμένουν παρά μόνο χειροτέρευση των συνθηκών ζωής τους. Μόνο στη σύγκρουση με την στρατηγική του κεφαλαίου σε κάθε χώρα μπορεί το εργατικό λαϊκό κίνημα να διεκδικήσει λύσεις σε όφελός του και να επιβάλει τελικά την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων με την εργατική, λαϊκή εξουσία, ώστε να καρπωθούν οι εργαζόμενοι τον πλούτο που παράγουν και να ικανοποιήσουν όλες τις σύγχρονες ανάγκες τους, απαλλαγμένοι από τα παράσιτα τους καπιταλιστές.

Αυτό είναι το PSI τους



Αυτό είναι το PSI τους
Μας λένε ότι θα δέσουν τη χώρα χειροπόδαρα για τις επόμενες δεκαετίες, για να τη... σώσουν.
Μας λένε ότι θα καταδικάσουν ερήμην το λαό στην πείνα, στην εξαθλίωση, στην ανεργία για να τον... σώσουν.
Μας λένε, επίσης, ότι αυτή η «σωτηρία» θα έρθει από το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ, το οποίο - προσθέτουν - είναι απαραίτητο για να υπάρχουν μισθοί (ποιοι μισθοί;;;), για να υπάρχουν συντάξεις (ποιες συνταξεις;;;)!
Και συμπληρώνουν: Για να δοθεί το νέο δάνειο (αυτό που θα «εξασφαλίσει» μισθούς και συντάξεις...)
πρέπει να υπογραφεί νέο μνημόνιο
(που δεν αφήνει πέτρα πάνω στην πέτρα)
και νέα δανειακή σύμβαση
(με την οποία ακόμα και οι πέτρες των ερειπίων θα είναι υποθηκευμένες στους δανειστές)...
*
Ποια είναι, όμως, η αλήθεια; Γιατί θέλουν το νέο δάνειο; Πού θα το διοχετεύσουν; Ποιος θα το πληρώσει; Και τι θα μείνει στο λαό;
Ιδού:
*
α) Από το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ, τα 30 δισ. ευρώ θα πάνε απευθείας στους κατόχους ομολόγων, δηλαδή σε τραπεζίτες και ιδιώτες που θα δεχτούν να συμμετάσχουν στο PSI.
β) Από τα 100 δισ. ευρώ που μένουν, είναι ομολογημένο ότι τα 39 δισ. ευρώ θα πάνε στις ελληνικές τράπεζες για την «ανακεφαλαιοποίησή τους». Ομως, τόσο στις 3/11/2011 όσο και στις 22/11/2011 ο Βενιζέλος έχει μιλήσει για ένα επιπλέον πακέτο ύψους 30 δισ. ευρώ που και αυτό, σε συνεννόηση με την Τράπεζα της Ελλάδας, θα διοχετευτεί στις τράπεζες για την «ενίσχυση της ρευστότητάς τους».
Αλλά αυτά τα χρήματα για το επιπλέον «πακέτο» από πού θα βρεθούν; Από το δάνειο; Δεν το ομολογούν...
*
Επομένως:
γ) Στην «καλύτερη» περίπτωση από το αρχικό δάνειο των 130 δισ. ευρώ δεν θα απομείνουν παρά 61 δισ. ευρώ,
ενώ στη δεύτερη περίπτωση από τα 130 δισ. ευρώ μένουν μόλις 31 δισ. ευρώ...
(Σημειωτέον: Είτε από τα 61 δισ. είτε από τα 31 δισ. που θα απομείνουν, δεν αφαιρούμε τα 10 - 15 δισ. ευρώ με τα οποία θα ενισχύσουν, όπως... υπόσχονται, τα ασφαλιστικά ταμεία για το αντίστοιχο «κούρεμα» που θα υποστούν)...
*
Δέστε τώρα τη μεγάλη απάτη,
το θεόρατο ψεύδος
που κρύβεται πίσω από την προπαγάνδα τους ότι «παίρνουμε το δάνειο - όπως λένε - για να εξασφαλίσουμε μισθούς και συντάξεις»:
δ) Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2012, που συντάχθηκε και ψηφίστηκε από τη συγκυβέρνηση Παπαδήμου στη βάση των αποφάσεων της 26ης Οκτώβρη και του PSI, μόνο το 2012 (δείτε το σχετικό πίνακα) οι τόκοι και τα χρεολύσια που καλείται να πληρώσει η Ελλάδα ανέρχονται σε 88,488 δισ. ευρώ!
Αρα, το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ (που στην πραγματικότητα είναι είτε 61 δισ. είτε 31 δισ. ευρώ - ανάλογα με το τι θα καταβροχθίσουν οι τραπεζίτες)
θα πάει όλο μα όλο σε τόκους και σε χρεολύσια! Θα πάει όλο, μα όλο, σε δανειστές, σε τοκογλύφους και σε κερδοσκόπους για την αποπληρωμή παλιότερων τοκογλυφικών!
*
Αυτή είναι η αλήθεια:
Από το δάνειο
- που για τη σύναψή του «πρέπει» να ξεπουληθεί η Ελλάδα και να εξαϋλωθεί ο λαός της -
ούτε ένα ευρώ, ούτε μια πεντάρα δεν πρόκειται να πάει σε μισθούς και συντάξεις!
Αντίθετα:
Θα είναι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι που θα κληθούν να «παραιτηθούν» από μισθούς και συντάξεις, να ληστευθούν για μια ακόμα φορά και τα «κλοπιμαία» από τη λαϊκή ληστεία να προστεθούν σε ό,τι θα έχει απομείνει από το νέο δάνειο
(αφού πρώτα θα το έχουν ξεκοκαλίσει τραπεζίτες, επιδοτούμενοι βιομήχανοι και επιχορηγούμενοι κεφαλαιοκράτες)
ώστε να συμπληρωθεί το ποσό των τόκων και των χρεολυσίων, ύφους 88,5 δισ. ευρώ
- ποσό που είναι έως και τρεις φορές μεγαλύτερο του εναπομείναντος δανείου -
το οποίο η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει κατοχυρώσει μέσω του προϋπολογισμού ότι θα καταβληθεί εντός του 2012 σε δανειστές, τοκογλύφους, κερδοσκόπους και λοιπούς «σωτήρες»!
*
Να, λοιπόν, για ποιους προορίζεται και το νέο τους δάνειο.
Να ποιων τα συμφέροντα εξασφαλίζει το PSI τους.
Και να για ποιους συγγράφεται το νέο τους μνημόνιο και η νέα τους δανειακή σύμβαση με τα οποία
ο ελληνικός λαός παραχωρείται στην πλουτοκρατία από τη συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου ως ενέχυρο, με την ταμπέλα του είλωτα, για τα επόμενα εκατό χρόνια!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ


Ο καπιταλισμός σκοτώνει


Ο καπιταλισμός σκοτώνει
Η κατάντια να πεθαίνουν άνθρωποι στον 21ο αιώνα από το κρύο είναι άλλη μια πλευρά της βαρβαρότητας που λέγεται καπιταλισμός. Τις τελευταίες μέρες (και μέσω της τηλεόρασης) βλέπουμε σε μία σειρά χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπου ο υδράργυρος έχει κατέβει πολύ κάτω από το μηδέν καθημερινά να βρίσκονται άνθρωποι νεκροί στο δρόμο ή στα παγωμένα σπιτικά τους. Ο επίσημος αριθμός των καταγεγραμμένων νεκρών το τελευταίο τρίμηνο σε Ουκρανία, Πολωνία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Τσεχία, Ρωσία, Λιθουανία, πρώην Γιουγκοσλαβία προσεγγίζει τους 100 ανθρώπους, κυρίως άστεγοι και φτωχοί (χωρίς να μπορεί να γίνει πλήρης καταγραφή) ενώ εκατοντάδες είναι αυτοί που νοσηλεύονται με κρυοπαγήματα και κάποιοι από αυτούς απειλούνται με ακρωτηριασμούς.
Αυτή η τραγική κατάσταση δεν είναι αποτέλεσμα μιας φυσικής καταστροφής, μιας αμέλειας των ίδιων των θυμάτων, αλλά έχει τις αιτίες της στην επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου, στη βαρβαρότητα που βιώνουν αυτοί οι λαοί εδώ και μια εικοσαετία από όταν ανατράπηκε το σοσιαλιστικό σύστημα και παλινορθώθηκε ο καπιταλισμός. Η ανεργία, η φτώχεια, η ανέχεια έφερε τους άστεγους και τους απόκληρους της ζωής. Είναι και αυτή μια πλευρά των «λεωφόρων της ελευθερίας», που υπόσχονταν όλες οι αστικές και οπορτουνιστικές ανανεωτικές δυνάμεις στους εργαζόμενους σε ανατολή και δύση όταν πανηγύριζαν για τις ανατροπές, ως το «πέρασμα στη δημοκρατία και την ευημερία της οικονομίας της αγοράς».
Σε όλες αυτές τις χώρες λεηλατήθηκε η λαϊκή περιουσία από μια χούφτα κεφαλαιοκράτες. Εφαρμόστηκε φιλομονοπωλιακή πολιτική και χτυπήθηκαν και χτυπιούνται λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις, το δικαίωμα στην εργασία, στη στέγη, στη υγεία και στην κοινωνική ασφάλιση, στην παιδεία, στον πολιτισμό και στον αθλητισμό. Εκεί όπου εξασφαλίζονταν στα σπιτικά φτηνή θέρμανση (με κεντρικές εγκαταστάσεις) και άλλες φτηνές υπηρησίες, τώρα όλα έχουν γίνει εμπορεύματα που χρυσοπουλιούνται και όποιοι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο ...κόστος πετιούνται στο περιθώριο. Ετσι δημιουργούνται οι στρατιές των αστέγων, που δήθεν σήμερα τρέχουν οι υπηρεσίες των καπιταλιστικών κρατών και οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις να συνδράμουν για να μην πεθάνουν τις δύσκολες μέρες. Την ίδια εικόνα βλέπουμε αυτές τις μέρες του χιονιά και στην Ελλάδα, όπου επίσης έχουν πληθύνει οι άστεγοι. Βέβαια, σε όλες τις αναλύσεις των «ευαίσθητων υπηρεσιών» και των αστικών ΜΜΕ λείπει η αναφορά στο κύριο. Ποια είναι η αιτία για αυτήν την κατάντια; Πώς ξεσπιτώθηκαν οι άνθρωποι, γιατί αναζητούν τροφή στα σκουπίδια και τα συσσίτια, γιατί σε όλον τον καπιταλιστικό κόσμο αυξάνουν οι άνεργοι, οι φτωχοί και οι άστεγοι; Αυτό το κρύβουν ως «κόρη οφθαλμού», γιατί αν απαντήσουν θα βγει στη φόρα η σαπίλα του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος που υπερασπίζονται, τα ιστορικά του όρια και η αναγκαιότητα ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων.
Εξ αντικειμένου θα αναδειχτεί ότι ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, με τις αδυναμίες του - που προήλθαν από λάθη και παρεκκλίσεις από τις αρχές οικοδόμησής του - επιβεβαίωσε την ανωτερότητά του ως κοινωνικοοικονομικό σύστημα, σε σχέση με τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα.

Δημήτρης ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ


TOP READ