Η ελληνοαμερικανική συμφωνία υλοποίησης του "Δόγματος Τρούμαν", της 20ής του Ιούνη 1947 31

Η ελληνοαμερικανική συμφωνία
υλοποίησης του "Δόγματος Τρούμαν",
της 20ής του Ιούνη 1947

Πρώτος από δεξιά ο αντιπλοίαρχος Μ. Σάντερλαντ. Ο Σμιθ, ο Μπέργκβιστ και ο Σάντερλαντ αποτελούσαν τους κεντρικούς άξονες των στρατιωτικών πληροφοριών των ΗΠΑ στην Ελλάδα την περίοδο του εμφυλίου πολέμου


Η αλλαγή φρουράς του ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα με την υποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας και την παραχώρηση της πρωτοκαθεδρίας στις ΗΠΑ πραγματοποιήθηκε με την ανακοίνωση του γνωστού "Δόγματος Τρούμαν" στις 12 Μάρτη του 1947. Το δόγμα αυτό υποτίθεται ότι προκλήθηκε ύστερα από επίσημο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης προς τις ΗΠΑ, για βοήθεια στις 3 Μάρτη του ιδίου έτους. Η πραγματικότητα, βεβαίως, είναι διαφορετική. Η ελληνική διακοίνωση της 3ης Μάρτη φτιάχθηκε στο αμερικανικό υπουργείο των Εξωτερικών από τους ίδιους του Αμερικανούς και στη συνέχεια επιδόθηκε στην ελληνική κυβέρνηση. Αυτή την επέστρεψε με την σειρά της στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, ως δήθεν έκκληση βοηθείας (Βλέπε: "Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940 - 1950", Αργ. Φατούρου: "Πώς κατασκευάζεται ένα επίσημο πλαίσιο διείσδυσης", εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ, σελ. 419 - 460).

Το "Δόγμα Τρούμαν" έγινε νόμος των Ηνωμένων Πολιτειών στις 22 Μάη του 1947 κι από κει και μετά τέθηκε σε εφαρμογή. Η εφαρμογή του δε στην Ελλάδα άρχισε και τυπικά με την υπογραφή της Ελληνοαμερικανικής συμφωνίας της 20ής Ιουνίου 1947. Πριν την υπογραφή αυτής της συμφωνίας υποτίθεται ότι και πάλι η ελληνική κυβέρνηση είχε απευθύνει διακοίνωση προς τις ΗΠΑ, στις 15/6/1947, με την οποία ζητούσε βοήθεια και αναλάμβανε συγκεκριμένες δεσμεύσεις για την συγκεκριμένη αξιοποίησης αυτής της βοήθειας. Ομως κι αυτή η διακοίνωση της ελληνικής κυβέρνησης κατασκευάστηκε από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, επιδόθηκε στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία επέφερε κάποιες δευτερεύουσες τροποποιήσεις και με την σειρά της την απηύθυνε προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ως δήθεν δικό της κείμενο (Βλέπε σχετικά: στο ίδιο... ).

Τα βασικά σημεία της συμφωνίας

Στην πρώτη σειρά ο νέος πρεσβευτής των ΗΠΑ Χ. Γκρέιντι, με τα γυαλιά, επιδίδει τα διαπιστευτήριά του. Αριστερά ο Ράνκιν και δίπλα του ο στενός συνεργάτης του συνταγματάρχης Σμιθ


Με τη συμφωνία της 20ής Ιουνίου ουσιαστικός κυβερνήτης της Ελλάδας γινόταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ και τοποτηρητής της εξουσίας τους ο αρχηγός της Αμερικανικής Αποστολής, ο οποίος θα είχε και τον έλεγχο ως προς την χρησιμοποίηση της "βοήθειας". Βάσει των άρθρων της συμφωνίας αυτής η αμερικανική αποστολή και ο αρχηγός της είχαν το δικαίωμα να ασκούν οποιαδήποτε λειτουργία - δηλαδή να κάνουν ό,τι θέλουν - που θα κρινόταν αναγκαία, για την σωστή αξιοποίηση της "βοήθειας". Κι αυτή τους η εξουσία δε θα αφορούσε μόνο την χρησιμοποίηση των αμερικανικών κεφαλαίων, που θα έρχονταν στην Ελλάδα, αλλά και τη χρησιμοποίηση των ιδίων πόρων της Ελλάδας (Αρθρο 4). Επίσης, η ελληνική κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να δίνει στους Αμερικανούς, ό,τι της ζητούσαν (εκθέσεις - πληροφορίες κλπ.) ούτως ώστε οι τελευταίοι να ασκούν αυτό που θεωρούσαν καθήκον τους. Ο,τι, δηλαδή, αφορούσε τα αμερικανικά συμφέροντα (Αρθρο 6). Το άρθρο 8 μετέτρεπε την ελληνική κυβέρνηση σε υπηρέτη του Προέδρου των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση της Ελλάδας θα προέβαινε σε κάθε ενέργεια, που κρινόταν απαραίτητη, εφόσον το ζητούσε ο Αμερικανός Πρόεδρος και δε θα μεταβίβαζε οτιδήποτε είχε στην κατοχή της (αντικείμενα - πληροφορίες κλπ.) σε τρίτους, χωρίς την συγκατάθεσή του. Με με το άρθρο 9 προβλεπόταν ότι ο τρόπος χρησιμοποίησης της αμερικανικής βοήθειας ήταν υπόθεση αποκλειστικά της αμερικανικής αποστολής. Ακόμη, η συμφωνία προέβλεπε την ελευθεριά κινήσεως του προσωπικού της αμερικανικής αποστολής, την παραχώρηση Ελλήνων πολιτών ως προσωπικού των Αμερικανών, τη χορήγηση προνομίων φοροαπαλλαγών και ασυλίας σαν αυτά που είχε το προσωπικό της αμερικανικής πρεσβείας.

Είναι δε αξιοσημείωτο, ότι η παροχή βοήθειας μπορούσε να διακοπεί εάν και όποτε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θεωρούσε ότι η παύσις είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών (Αρθρο 10, παράγραφος 3). Αυτό σήμαινε πως ολόκληρη η οικονομική και πολιτική ζωή της Ελλάδας μετατρεπόταν σε υποχείριο των διαθέσεων των Αμερικάνων, οι οποίοι, για να πετύχουν τους εκάστοτε σκοπούς τους, μπορούσαν να εκβιάζουν με διακοπή της βοήθειας, γιατί έτσι τάχα επέτασσε το εθνικό τους συμφέρον. Βέβαια, η συμφωνία προέβλεπε ότι και η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε μονομερώς να ζητήσει παύση της αποστολής βοήθειας. Η συμφωνία, όμως, προέβλεπε ότι τέτοιο δικαίωμα είχε μόνο εκείνη η κυβέρνηση που θα αντιπροσώπευε την πλειοψηφία του ελληνικού λαού!!! Ο όρος αυτός ήταν το λιγότερο απαράδεκτος και δεν μπήκε τυχαία. Μπήκε για να υποδηλώσει, ότι εκείνοι που θα έκριναν ποια κυβέρνηση εκπροσωπεί την πλειοψηφία του ελληνικού λαού και ποια όχι, θα ήταν οι ίδιοι οι Αμερικανοί, που ανεβοκατέβαζαν, στη συνέχεια, κυβερνήσεις στην Ελλάδα με μια κίνηση του χεριού.

Πώς υλοποιήθηκε η συμφωνία

Στα τέλη Μάη 1947 έφθασαν στην Ελλάδα το πρώτο και το δεύτερο κλιμάκιο Αμερικανών αξιωματικών. Αριστερά, καθιστός, ο συνταγματάρχης Σμιθ και δίπλα του ο υπουργός Στρατιωτικών, Στράτος, κατά την υποδοχή των πρώτων Αμερικανών αξιωματικών


Στις 14 Ιουλίου του 1947 έφτασε στην Ελλάδα ο αρχηγός της Αμερικανικής Αποστολής βοήθειας Ντουάιτ Γρίνσγουολντ κι από κει και μετά τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Εχει, πάντως, αξία να δούμε τον τρόπο, με τον οποίο η κυβέρνηση των Αθηνών υλοποίησε τα όσα προέβλεπε η συμφωνία της 20ής Ιουνίου. Καταρχήν, οφείλουμε να σημειώσουμε πως αυτή η συμφωνία, αν και τέθηκε σε ισχύ ευθύς εξαρχής, κυρώθηκε από τη Βουλή και έγινε νόμος του κράτους το Σεπτέμβρη του 1948. Νωρίτερα, όμως, το Μάη του 1948, εκδόθηκε προς υλοποίηση της συμφωνίας το ΝΔ 694/1948, το σημαντικότερο ίσως διάταγμα απ' όσα εκδόθηκαν γι' αυτό το σκοπό. Συνολικά εκδόθηκαν 26 νομοδιατάγματα για την υλοποίηση αυτής της συμφωνίας. Ομως μόνο τέσσερα από αυτά είχαν καταρτιστεί, με τη σύμφωνη γνώμη της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής!!!

Το ΝΔ 694/1948 προέβλεπε τα εξής προνόμια για την αμερικανική αποστολή στην Ελλάδα:

- Παρείχε το δικαίωμα της ετεροδικίας για τα μέλη της. Δηλαδή, τα ελληνικά δικαστήρια δεν είχαν καμιά δικαιοδοσία πάνω στα μέλη της αμερικανικής αποστολής για οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη τους.

- Παρείχε το δικαίωμα του απαραβίαστου της οικίας των μελών της και των οικημάτων που η αποστολή διέθετε, καθώς και της περιουσίας και των αρχείων τους.

- Απάλλασσε τα μέλη της και την ίδια την αποστολή ως οργανισμό από κάθε φόρο, δασμό, εισφορά κ.ο.κ. υπέρ του ελληνικού ή υπέρ άλλων φορέων του ελληνικού κράτους (δήμοι, κοινότητες κλπ.).

- Η αλληλογραφία της αποστολής και των μελών της απαλλασσόταν από κάθε έλεγχο. Επίσης χορηγούνταν απαλλαγή οποιουδήποτε τελωνειακού ελέγχου. Μ' άλλα λόγια επρόκειτο για ελευθερία άσκησης λαθρεμπορίου, την οποία η αποστολή αξιοποίησε δεόντως.

- Παρείχε το δικαίωμα απαλλαγής οποιουδήποτε συναλλαγματικού ελέγχου στην αποστολή και στα μέλη της. Δηλαδή μπορούσε να γίνεται ελεύθερα εξαγωγή κεφαλαίων.

- Τα αυτοκίνητα της αποστολής και των μελών της απαλλάσσονταν από κάθε φόρο κυκλοφορίας κλπ.

- Παρείχε το δικαίωμα προτεραιότητας στην αποστολή και στα μέλη της όσον αφορά τις τηλεφωνικές, τηλεγραφικές και ταχυδρομικές ανταποκρίσεις.

Σε ό,τι αφορά το ελληνικό προσωπικό της αποστολής, το προαναφερόμενο διάταγμα όχι μόνο δεν προέβλεπε κανένα προνόμιο, αλλά αφαιρούσε και όλα τα δικαιώματα, που είχαν οι υπόλοιποι Ελληνες εργαζόμενοι (ασφάλιση, αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης κλπ.).

Το ΝΔ 694/1948 δεν προέβλεπε μόνο για την αμερικανική αποστολή αποικιοκρατικά δικαιώματα, αλλά και για τις αμερικανικές εταιρίες, που δρούσαν ή θα δρούσαν στην Ελλάδα, καθώς και για άλλες ξένες εταιρίες που είχαν συνεργασία με τις ΗΠΑ και ασκούσαν - ή θα ασκούσαν στο μέλλον - λειτουργία σε ελληνικό έδαφος. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 4 αναφερόταν: "Αι αμερικανικαί εταιρείαι αι έχουσαι, εργολαβίας μετά της Αμερικανικής κυβερνήσεως, ή άλλαι ξέναι εταιρείαι, αίτινες θα συμβληθώσι μετ' αυτής, προς εκτέλεσιν έργων εν Ελλάδι και αι αμερικανικαί ή ξέναι εταιρείαι αι μετ' αυτών συνεργαζόμεναι τη εγκρίσει της Αμερικανικής κυβερνήσεως... έχουν αυταί και το προσωπικόν των τα κάτωθι δικαιώματα:

α. Απαλλάσσονται από τας διατυπώσεις και την διαδικασίαν της υφισταμένης νομοθεσίας περί αλλοδαπών εταιρειών.

β. Απαλλάσσονται από κάθε άμεσον ή έμμεσον φορολογίαν διά την περιουσίαν των, τα εισαγόμενα υπ' αυτών είδη κλπ.

γ. Το προσωπικόν των (αλλοδαπό) δεν έχει ανάγκη αδείας εργασίας εις την Ελλάδα.

δ. Το προσωπικόν των (αλλοδαπό) απαλλάσσεται από κάθε φόρον εισοδήματος και όλων των άλλων φόρων".

Ακόμη να προσθέσουμε ότι για τους Ελληνες εργαζόμενους αυτών των εταιριών δεν προβλεπόταν κανένα δικαίωμα, ούτε αυτό της κοινωνικής ασφάλισης (Βλέπε: Ν. Ψυρούκη: "Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας", Εκδόσεις ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, τόμος Α`, σελ. 346 - 347).

Η δολοφονία του Γ. Ζέβγου 30

Η δολοφονία του Γ. Ζέβγου

Η φωτογραφία είναι λίγο μετά την πρώτη δολοφονική απόπειρα ενάντια στον Γ. Ζέβγο, στις 17 Γενάρη 1946, από Χίτες και χωροφύλακες στην κεντρική πλατεία της Κορίνθου. Μαζί, με το κεφαλοδεμένο στέλεχος του ΚΚΕ, εικονίζονται ο Κ. Γαβριηλίδης και παράγοντες του ΕΑΜ Κορινθίας


Η ωμή και εν ψυχρώ πολιτική δολοφονία του Γιάννη Ζέβγου (Ταλαγάνη) έγινε στις 20 Μάρτη του 1947 και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα - ίσως το χαρακτηριστικότερο - της μονόπλευρης και αιματηρής τρομοκρατίας, που είχαν ξεδιπλώσει οι μοναρχοφασιστικές δυνάμεις της εποχής, με την καθοδήγηση και βοήθεια των Εγγλέζων και άλλων ξένων πατρώνων τους, ενάντια στο λαϊκοδημοκρατικό κίνημα και ιδιαίτερα το ΚΚΕ.

Ο Γ. Ζέβγος, αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ τότε και ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ, υπουργός Γεωργίας στην πρώτη μεταπελευθερωτική κυβέρνηση "Εθνικής Ενότητας", βρισκόταν από τις πρώτες μέρες του Φλεβάρη στη Θεσσαλονίκη, επικεφαλής αντιπροσωπείας του ΕΑΜ. Αποστολή τους ήταν να αποκαλύψουν το όργιο της εγκληματικής τρομοκρατίας στη διεθνή Επιτροπή του ΟΗΕ, που, εγκαταστημένη εκείνη την περίοδο στη συμπρωτεύουσα, διερευνούσε... την κατάσταση στην ελληνική ύπαιθρο, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας.

Πράγματι, ο Γ. Ζέβγος, από την πρώτη μέρα που έφτασε στη Θεσσαλονίκη, προχώρησε σε αλλεπάλληλα διαβήματα και καταγγελίες στην Επιτροπή του ΟΗΕ. Παρέδωσε πλήθος συγκεκριμένων στοιχείων και επώνυμες μαρτυρίες, για τραμπουκισμούς, ξυλοδαρμούς, καταστροφές κομματικών γραφείων και γραφείων εντύπων του ΕΑΜ και του κόμματος, καταστροφές περιουσιών, βιασμούς γυναικών και άλλες εγκληματικές ενέργειες, από τις διάφορες φασιστικές συμμορίες και τις κρατικές δυνάμεις "καταστολής". Παραθέτοντας σωρεία αδιαμφισβήτητων στοιχείων απέδειξε συγκεκριμένα ότι, ενώ το ΕΑΜ και η μεγάλη πλειοψηφία του λαού ζητούσαν και πάλευαν, για ομαλές, ειρηνικές και δημοκρατικές εξελίξεις, οι αντιδραστικές δυνάμεις προχωρούσαν ήδη σ' ένα συνεχώς εντεινόμενο εγκληματικό και τρομοκρατικό όργιο, καταπατώντας ακόμη και τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα του λαού.

Το πρωί της Πέμπτης, 20 Μάρτη 1947, ο Γ. Ζέβγος βγαίνει από το ξενοδοχείο "Αστόρια", όπου διέμενε και πηγαίνει στα γραφεία της εφημερίδας "Αγωνιστής". Εκεί, γράφει ένα ακόμη υπόμνημα προς την Επιτροπή του ΟΗΕ, με νέα στοιχεία διωγμών και αντιδημοκρατικών ενεργειών των μοναρχοφασιστών και των αρχών και προς το μεσημέρι πηγαίνει στο εστιατόριο "Ελβετικόν", όπου γευμάτιζε κάθε μέρα, αφού πρώτα πέρασε από το οδοντιατρείο της Στ. Κεφαλίδου.

Βγαίνοντας από το εστιατόριο και καθώς περπατά στο πεζοδρόμιο, λίγα μέτρα από το κτίριο, όπου στεγαζόταν η διεθνής Επιτροπή του ΟΗΕ, συναντιέται με το θάνατο. Εκτελεστής ο Χρ. Βλάχος, κρεοπώλης από τις Σέρρες, πλαισιωμένος από δύο άλλα άτομα. Πυροβολεί, από πολύ κοντά, τρεις φορές τον κομμουνιστή ηγέτη και καθώς αυτός πέφτει θανάσιμα πληγωμένος, τον ξαναπυροβολεί, για τέταρτη φορά, μπροστά στα εμβρόντητα μάτια των περαστικών. Ο δράστης, όμως, δε δείχνει, να φοβάται για την πράξη του και δεν αξιοποιεί τη σύγχυση, που επικράτησε τις πρώτες στιγμές, για να εξαφανιστεί. Ετσι, μετά από λίγη ώρα, συλλαμβάνεται από πολίτες, που τον καταδίωξαν.

Η είδηση της δολοφονίας του Γ. Ζέβγου μαθεύτηκε γρήγορα και αναστάτωσε τους πάντες. Ο μοναρχοφασιστικός και φιλοκυβερνητικός Τύπος επιχείρησε να παρουσιάσει το στυγερό έγκλημα, σαν ένα "ξεκαθάρισμα λογαριασμών" στους κόλπους της Αριστεράς, εκμεταλλευόμενος το γεγονός πως ο δολοφόνος είχε κάνει, για ένα διάστημα, στο Μπούλκες. Η προσπάθεια, όμως, αυτή των εμπνευστών και οργανωτών της δολοφονίας έπεσε στο κενό και στράφηκε σε βάρος τους, όταν ο "Ριζοσπάστης", με συγκεκριμένα στοιχεία και αποδείξεις αποκάλυψε το προμελετημένο χαρακτήρα του εγκλήματος και τους εμπνευστές του.

Στις 3 Απρίλη 1947, δημοσιεύεται στο "Ρ" γράμμα του Νίκου Σιδηρόπουλου, ενός από την παρέα του δολοφόνου και δραπέτη επίσης από το Μπούλκες, ο οποίος αποκαλύπτει, ότι η δολοφονία οργανώθηκε από τις "εθνικόφρονες οργανώσεις", το Α2 και την ΕΣΑ του Γ` Σώματος Στρατού, υπό την υψηλή εποπτεία του υπουργού τότε Δημόσιας Τάξης, Ναπ. Ζέρβα. Αλλωστε, δεν ήταν καθόλου τυχαίο, ότι βρίσκονταν τις ημέρες εκείνες στη Θεσσαλονίκη ολόκληρο κυβερνητικό κλιμάκιο, από τους Ν. Ζέρβα και τους υπουργούς Δικαιοσύνης και Βόρειας Ελλάδας, Αλεξανδρή και Ροδόπουλο αντίστοιχα. Ο Ν. Σιδηρόπουλος αποκάλυψε, επίσης, ότι το σχέδιο ήταν ευρύτερο, αφού περιελάμβανε και τις δολοφονίες των: Γ. Πασαλίδη (μετέπειτα προέδρου της ΕΔΑ) και Αλέξ. Σακελαρόπουλου (μετέπειτα προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών).

Ο δολοφόνος του Γ. Ζέβγου καταδικάστηκε - για τα μάτια - σε δύο χρόνια φυλακή, το 1948. Πολύ γρήγορα, όμως, τον απελευθερώνουν και τον φυγαδεύουν στην Αργεντινή. Χώρα, την οποία... προτιμούσαν ιδιαίτερα τότε οι απανταχού φασίστες. Μετά από αρκετά χρόνια γυρίζει στην Ελλάδα και στις 20 Σεπτέμβρη του 1981, ως τρόφιμος του ψυχιατρείου της Λέρου πλέον, δίνει μια συνέντευξη στην "Ακρόπολη της Κυριακής", όπου ομολογεί και τα εξής: "Ολη μου η ζωή είναι αφιερωμένη στην πατρίδα, στους συμμάχους... Εγώ δούλευα για την ελληνική και τη συμμαχική αντικατασκοπία, πολεμούσα τους κομμουνιστές και τους Τούρκους... Ετσι, εκτέλεσα και την εντολή που πήρα από τους ανωτέρους μου, να σκοτώσω τον Γιάννη Ζέβγο. Εγώ έτρεξα. Επρεπε να υπακούσω. Η πατρίδα κινδύνευε, έπρεπε να την καθαρίσω από τους κομμουνιστές και τους Τούρκους... Και τον Σουλτάνο του ΚΚΕ έπρεπε να τον σκοτώσω".

Ετσι οργανώθηκε το στυγερό έγκλημα

Εκτενή αποσπάσματα από την επιστολή του Ν. Σιδηρόπουλου, που δημοσίευσε ο "Ριζοσπάστης" στις 3/4/1947

Η επιστολή του Ν. Σιδηρόπουλου, που δημοσίευσε ο "Ριζοσπάστης" στις 3/4/1947, δεν αποκάλυψε μόνο τους πραγματικούς δολοφόνους του Γ. Ζέβγου και τους εμπνευστές του. Στην πραγματικότητα, αποτέλεσε και αποτελεί μια αναμφισβήτητη μαρτυρία του γενικότερου εγκληματικού και τρομοκρατικού οργίου, που μαζί οι διάφορες μοναρχοφασιστικές συμμορίες και ο κρατικός μηχανισμός των αγγλόδουλων κυβερνήσεων ασκούσαν σε βάρος των δημοκρατών πολιτών και ιδιαίτερα των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και των κομμουνιστών. Για το λόγο αυτό αναδημοσιεύουμε εκτενή αποσπάσματά της, όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε τότε στο "Ρ", πλην των υπογραμμίσεων, που είναι δικές μας:

"Ονομάζομαι Νικόλαος Σιδηρόπουλος, είμαι ηλικίας 33 ετών και από το χωριό Αλιστράτη των Σερρών, επάγγελμα καπνοπαραγωγός. Επειδή γίνανε και γίνονται ορισμένα πράγματα ασυμβίβαστα με τη συνείδησή μου, παρακαλώ να δημοσιευτούν τα παρακάτω γραφόμενά μου.

Από τις 10/2/47, ήρθα στην Ελλάδα, φεύγοντας από τον τόπο της αυτοεξορίας μου "Μπούλκες" νοσταλγώντας την πατρίδα μου. Εδώ όμως μόλις ήλθα στη Θεσσαλονίκη μας παρέλαβε το Γ` Σώμα Στρατού και μας τοποθέτησε στην ΕΣΑ Βαρδαρίου. Εκεί στην αρχή μας πίεσαν εκβιάζοντάς μας να καταθέσουμε άσχετα με την αλήθεια και τη ζωή μας στο Μπούλκες.

Η ανάκριση γινότανε στο Γραφείο Α2, Γ` Σ. Στρατού. Στην ΕΣΑ ενώ μας περιόριζαν μέσα, μας έλεγαν να λέμε στον κόσμο ότι είμαστε ελεύθεροι. Παράλληλα μας έλεγαν αν δεν υπογράψουμε αυτά που μας λένε, δεν καθαρίζεται η θέση μας. Πρέπει να υπογράψετε, γιατί έτσι θα σώσουμε την Ελλάδα από τους Σλάβους.

Ο Κύρου μας μίλησε προτού αρχίσει τις εργασίες η Επιτροπή. Παιδιά εσείς θα σώσετε την Ελλάδα και θα έχετε ότι θέλετε από μας κλπ. Μας πλήρωναν, εκτός που τρώγαμε στην ΕΣΑ, το Γ` Σ. 10.000 χιλιάδες την ημέρα. Επίσης και εκτός του ημερομισθίου μας δίναν και συγκεντρωμένα χρήματα π.χ. εμένα μου δώσαν δυο φορές από 50 χιλιάδες. Το Γιώργη Ζαφίρη (μάρτυρας του Κύρου) είδα να του δίνουν δυο φορές, μια φορά 100 χιλιάδες και άλλη μια φορά 150 χιλιάδες. Εγώ δεν εξετάστηκα σαν μάρτυρας στον ΟΗΕ, αλλά υπάρχει η κατάθεσή μου που έγινε στο γραφείο Α2 Γ` Σ.Σ. όπως ήθελε ο Κύρου και μου την έφεραν ύστερα από τρεις μέρες στην ΕΣΑ και την υπόγραψα. Επίσης μου ζήτησαν και τους έκανα σχεδιάγραμμα του Μπούλκες. Ανακαλώ και διαψεύδω και τους άλλους ομοίους μου που εξετάστηκαν σα μάρτυρες της ελληνικής κυβερνήσεως μπροστά στον ΟΗΕ και συγκεκριμένα οι Αννίβας, Ζαφίρης, Βαλταδώρος, Σοβαλίκης... Στις 10/3/47 μας γράψανε στις εθνικόφρονες οργανώσεις πρώτον εμένα... Την εγγραφή την έκανε ο δικηγόρος Καραγιάννης που φέρεται και σαν πρόεδρος. Αμέσως φρόντισε να μας οπλίσει με περίστροφα, πιστόλια, χειροβομβίδες. Εμένα με δώσαν ένα γερμανικό πλακέ. Στο Χρήστο Βλάχο ένα γκολτς στο Λάζαρο Τσαούση Ναγκάν... Στις 14/3 το Γ` Σ.Σ. ενέκρινε, όπως μου είπε ο Τσάκωνας να μας δώσει τον παραπάνω οπλισμό. Τα παραλάβαμε και μας τα έφερε ο Τσάκωνας και ο Βλάχος και μας τα μοίρασαν για να σκοτώσουμε το Ζέβγο, το δικηγόρο το Σακελαρόπουλο, το Δηλαβέρη και το γιατρό το Πασαλίδη. Μας είπαν ο Τσάκωνας και ο Βλάχος να μη φοβόμαστε από τους χωροφυλάκους, γιατί ό,τι θα κάνουμε είναι εις γνώσιν της Ασφάλειας και του Σώματος. Ζητήσαμε χρήματα και μας είπε ο Τσάκωνας να μη στενοχωριόμαστε, αρκεί να τελειώσουμε με το καλό τη δουλιά, (δηλαδή τους σκοτωμούς) και θα μας έχουν επάνου στα χέρια. Οσο για τα χρήματα, θα μας δώσει ο γενικός διοικητής Ροδόπουλος, όσα θέλουμε...

Παρακολούθηση

Στην παρακολούθηση του Ζέβγου, που γινόταν με επικεφαλής μας τον Τσάκωνα και το Βλάχο και με μας,... πήγαμε όλοι μαζί την Τρίτη 18/3/47 και παρακολουθήσαμε τον Ζέβγο, τον οποίο κανένας μας δεν εγνώριζε προσωπικά. Αλλά μας τον έδειξε τις προηγούμενες μέρες τμηματικά ο Μανώλης Κονιόρδος (βιομήχανος και της καταδιώξεως όπως έμαθα) που ερχόταν συχνά σε επαφή μαζί μας. Διαταγή είχαμε το Ζέβγο να τον σκοτώσουμε νύχτα και κρυφά μέσα στο ξενοδοχείο... Το βράδυ της ίδιας μέρας ώρα 8 μμ ο Ζέβγος πήγαινε για το ξενοδοχείο του. Δεν μπορέσαμε να του ρίξουμε κανείς από όλους γιατί είχε κόσμο...

...Την Πέμπτη το πρωί ήλθε ο Τσάκωνας ώρα 8.30 πμ και μας συγκέντρωσε και μας είπε να μείνουμε μέσα στην ΕΣΑ σε επιφυλακή. Ο Τσάκωνας πήρε τον Βλάχο και πήγαν στον υπουργό Ζέρβα. Οταν επέστρεψαν ήταν η ώρα 10.30 πμ. Με κάλεσαν ιδιαιτέρως εμένα και μου είπαν "τους βρήκαμε όλους μαζεμένους (Ζέρβα, κλπ) η δουλιά μας είναι εν τάξει. Είπαν να τον σκοτώσουμε ιδιαιτέρως το Ζέβγο, όπου τον βρούμε και όποια ώρα"...

...Με την πρώτη σφαίρα που δέχτηκε ο Ζέβγος γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε προς τα πίσω. Ο Βλάχος συνέχισε, έρριξε άλλες τρεις σφαίρες στην πλάτη του Ζέβγου, ο οποίος μόλις προχώρησε δυο βήματα έπεσε στην άκρη του τοίχου. Εμείς αμέσως φύγαμε σκορπισμένοι κι ένας - ένας συγκεντρωθήκαμε στην ΕΣΑ. Εκεί μάθαμε ότι ο Βλάχος πιάστηκε από την αστυνομία...

Από κει μας πήρε ο Τσάκωνας όλους πλην του Μπαϊπουλτίδη και πήγαμε στο Ε` τμήμα. Μόλις πήγαμε ένας ενωμοτάρχης ψηλός, μελαχρινός, γεμάτος, άνοιξε ένα παράθυρο που είναι προς το δρόμο της Εγνατίας και μας έδειξε το γραφείο του Σακελαρόπουλου, που φαινόταν πίσω απ' την κόκκινη εκκλησία η γωνία του. Ο φόνος του Σακελαρόπουλου, θα γινόταν ως εξής: Θα μας ενίσχυε το Ε` τμήμα μ' ένα αυτόματο, το οποίο μου είπε ο Τσάκωνας θα το πάρεις εσύ...

Ενώ όμως βρισκόμαστε στο Ε` τμήμα ήρθε κι ο βουλευτής Παπαδόπουλος του Κιλκίς (μου το πληροφόρησε ο Τσάκωνας), τον οποίο συνόδευε ένας άλλος. Κατόπιν από λίγα λεπτά της ώρας ήρθε ένας άλλος με στρατιωτική στολή και καλπάκι στο κεφάλι...

Εκεί ο Τσάκωνας μας είπε: "Παιδιά έχουμε διαταγή να αναβληθούν για δυο - τρεις μέρες οι εκτελέσεις". Ο Καραγιάννης από κει μας είπε δυο - δυο να φύγουμε και να πάμε στην ΕΣΑ και να μη βγούμε έξω...

Δέχουμαι αυτά που λέω να τα καταθέσω και μπροστά σε οποιαδήποτε επιτροπή, αρκεί να υπάρχουν εγγυήσεις, πως δε θα πάθω τίποτε.

Ολα αυτά τα καταγγέλλω μπροστά στον ελληνικό λαό για να μάθει την αλήθεια και δε δέχθηκα να γίνω εγκληματίας.

Σας στέλνω και μια φωτογραφία μου, που είμαι με ένα της ΕΣΑ, απάνου στη μοτοσικλέτα. Αυτά για την αλήθεια και ακρίβεια.



Με εκτίμησιν

Νικόλαος Σιδηρόπουλος"

ΑΥΡΙΟ:

Οι διεθνείς επαφές του ΚΚΕ το 1947 29

Οι διεθνείς επαφές του ΚΚΕ το 1947

Οι διεθνείς επαφές του ΚΚΕ, με θέμα την ενίσχυση του κινήματος στην Ελλάδα - μαζικού και αντάρτικου - θα συνεχιστούν και το 1947, όταν ο ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος θα περάσει στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα, μετά τη δολοφονία του Γ. Ζεύγου, ο Ν. Ζαχαριάδης θα ανέβει στη Θεσσαλονίκη στις 22/3/1947, όπου και θα πάρει μέρος στην πένθιμη συγκέντρωση που θα γίνει στην πόλη (η κηδεία του Ζεύγου είχε γίνει μια μέρα πριν). Κατόπιν, θα προετοιμάσει με τον παράνομο μηχανισμό του Κόμματος την έξοδό του από τη χώρα και στις 6 Απρίλη του 1947 θα περάσει παράνομα τα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα, κατευθυνόμενος προς το Βελιγράδι. Στη γιουγκοσλαβική πρωτεύουσα, θα έχει μια σειρά επαφές με τον Τίτο και τα ηγετικά στελέχη του ΚΚ Γιουγκοσλαβίας, με σκοπό την ενίσχυση του κινήματος στην Ελλάδα. Επίσης, θα πάρει στα χέρια του την καθοδήγηση της δουλιάς του Κόμματος στο εξωτερικό, που όλο αυτό το διάστημα διηύθυνε ο Ιωαννίδης κι από κει θα καθοδηγεί την κομματική δουλιά στην Ελλάδα, ερχόμενος σε επαφή, κυρίως, μέσω ραδιοτηλεγραφημάτων με το ΠΓ στην Αθήνα και με την ηγεσία του ΔΣΕ στο βουνό.

Από τις διεθνείς επαφές του Ζαχαριάδη στο εξωτερικό, αυτή την περίοδο, σημαντικότερη είναι η επίσκεψή του στη Μόσχα και η συνάντησή του με ανώτατα ηγετικά στελέχη του ΚΚΣΕ - το πιο πιθανόν και με τον ίδιο τον Στάλιν.

Η επίσκεψη του Ζαχαριάδη στη Μόσχα

Ο Ζαχαριάδης έφτασε στη Μόσχα στις αρχές του δεύτερου δεκαήμερου του Μάη 1947. Στις 13/5 θα καταθέσει μνημόνιο προς την ηγεσία του ΚΚΣΕ, με τίτλο "Για την κατάσταση στην Ελλάδα". Την επομένη, θα ζητήσει εγγράφως να έχει συναντήσεις με το Στάλιν και τον Μολότοφ. Το αν έγιναν αυτές οι συναντήσεις, δεν το γνωρίζουμε. Είναι πολύ πιθανό να έγιναν. Εκείνο που γνωρίζουμε - απ' όσα περιλαμβάνονται στην ανακοίνωση της Ι. Παπαθανασίου στο συνέδριο των ΑΣΚΙ, 4 - 5/5/96 - είναι πως ο Ζαχαριάδης συναντήθηκε στις 22/5/1947 με τον Ζντάνοφ. Πριν, όμως, αναφερθούμε σ' αυτή τη συνάντηση, αξίζει τον κόπο να δώσουμε μια εικόνα όσων αναφέρει ο Ζαχαριάδης στο μνημόνιό του προς την ηγεσία του ΚΚΣΕ.

Στο μνημόνιο αυτό, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ περιγράφει με συμπυκνωμένο, αλλά σαφή τρόπο την ελληνική μεταπολεμική πραγματικότητα και δίνει στοιχεία για την κατάσταση στο Κόμμα και στο ΔΣΕ. Ειδικά για το ΔΣΕ και τις προοπτικές του, αναφέρει: "Η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (στα μέσα του Φλεβάρη του 1946) κατέληξε σε αποφάσεις, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να οργανωθεί ο Δημοκρατικός Στρατός της Ελλάδας.

Από τότε, η αντίδραση, με την άμεση καθοδήγηση των Αγγλοσαξόνων, προχώρησε σε δεκάδες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, αλλά το αποτέλεσμα ήταν ότι κάθε φορά ο Δημοκρατικός Στρατός έβγαινε πιο δυνατός.

Σήμερα, ο Δημοκρατικός Στρατός αριθμεί πάνω από 20 χιλιάδες μαχητές υπό ενιαία οργάνωση και καθοδήγηση (...).

(...) Το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, σε συνεδρίασή του στα μέσα του Φλεβάρη 1947, αφού εξέτασε την κατάσταση, κατέληξε ότι το δημοκρατικό κίνημα, συνεχίζοντας την πλήρη εκμετάλλευση όλων των νόμιμων δυνατοτήτων, πρέπει να θεωρεί ότι η ένοπλη πάλη γίνεται κυρίαρχη και πήρε σε σχέση μ' αυτά μια σειρά πρακτικών μέτρων.

Η εσωτερική κατάσταση της Ελλάδας συνεχίζει να παρουσιάζει αισιόδοξες προοπτικές. Παρά τη βοήθεια που παίρνει ο μοναρχοφασισμός, τόσο άμεσα, από τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό, όσο και έμμεσα από όλη τη διεθνή αντίδραση (διεθνείς παρατηρητές στις εκλογές και στο δημοψήφισμα, πλειοψηφία της Επιτροπής Ερευνας του ΟΗΕ).

Το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα στην Ελλάδα, βασικά με τις δικές του δυνάμεις και την απαραίτητη βοήθεια όλων των δημοκρατικών φίλων του εξωτερικού, είναι σε θέση ακόμα και μέσα στο 1947 να δώσει αποφασιστικά χτυπήματα κατά του μοναρχοφασισμού και των υπηρετών του στη χώρα.

Οι μεγαλύτερες αδυναμίες του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας είναι ο ανεπαρκής εξοπλισμός του και η έλλειψη στρατιωτικών στελεχών. Ανεξάρτητα από την ενιαία κεντρική οργάνωση, ο Δημοκρατικός Στρατός δεν ξεπέρασε το παρτιζάνικο στάδιο του κατακερματισμού και του πρωτογονισμού, για να μετατραπεί σε τακτικό στρατό.

Υπό τον όρο ότι ο Δημοκρατικός Στρατός θα αποκτήσει την αναγκαία βοήθεια για να υπερνικήσει τις αδύνατες πλευρές του, θα μπορέσει σε σύντομο χρονικό διάστημα να έχει 50 χιλιάδες μαχητές και να καταχτήσει πολιτική και στρατηγική ενότητα και περιεχόμενο, που θα του επιτρέψουν να πραγματοποιήσει τους ευρύτερους δυνατούς στόχους του λαϊκού δημοκρατικού κινήματος" (ολόκληρο το Μνημόνιο του Ν. Ζαχαριάδη προς την ηγεσία του ΚΚΣΕ υπάρχει στα "Αρχεία ΚΚΕ - ΑΣΚΙ", με αριθμό αρχειοθέτησης Κ383/Φ: 20/33/11).

Η συνάντηση με τον Ζντάνοφ

Για τη συνάντηση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με τον Ζντάνοφ, οι πληροφορίες που έχουμε αντλούνται από την ανακοίνωση της Ι. Παπαθανασίου στο Συνέδριο των ΑΣΚΙ που έχουμε προαναφέρει. Η ιστορικός αντλεί, επίσης, τις πληροφορίες της από το υλικό των πρακτικών αυτής της συνάντησης, που μελέτησε στα σοβιετικά αρχεία. Σύμφωνα, λοιπόν, με όσα λέει η Ι. Παπαθανασίου, ο Ζαχαριάδης ενημέρωσε τον Ζντάνοφ για την κατάσταση στην Ελλάδα, για την πολιτική του ΚΚΕ, για την κατάσταση στο Κόμμα και το ΔΣΕ. "Μας χρειάζεται - τόνισε μεταξύ άλλων ο Ζαχαριάδης στον συνομιλητή του - πολεμικό υλικό. Εάν μας δοθεί το αντίστοιχο πολεμικό υλικό, στη διάρκεια αυτής της χρονιάς και υπολογίζοντας ότι οι Αγγλοαμερικάνοι θα συνεχίσουν τους ίδιους ρυθμούς βοήθειας στην ελληνική αντίδραση, εμείς στη Βόρεια Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης και της Θεσσαλονίκης, μπορούμε να δημιουργήσουμε νέα κατάσταση". Ειδικά για το ζήτημα του εξοπλισμού του ΔΣΕ, ο ηγέτης του ΚΚΕ σημείωσε: "Μας χρειάζεται εξοπλισμός για 50.000 στρατό. Το πώς εσείς θέλετε να βοηθήσετε, εσείς θα το κρίνετε. Νομίζω ότι χρηματικά θα συνεισφέρετε. Τα όπλα πρέπει να τα αγοράσουμε... Αυτό το υλικό μπορούμε να το αγοράσουμε κι εμείς. Θα βρούμε τα απαραίτητα καράβια για να φορτώσουμε το αγορασμένο πολεμικό υλικό και να το μεταφέρουμε στην Ελλάδα χωρίς μεγάλους κινδύνους. Ακόμα κι αν ένα μέρος πέσει στα χέρια της κυβέρνησης, δε θα μας κάνει ζημιά. Ας ενημερωθεί η κυβέρνηση ότι αγοράζουμε στρατιωτικό υλικό, μέσω Γαλλίας, Αιγύπτου και Παλαιστίνης".

Για το τι τύχη είχε η πρόταση του Ζαχαριάδη, να αγοραστεί υλικό από τη διεθνή αγορά όπλων, δε γνωρίζουμε. Πάντως, η ΕΣΣΔ και οι Λαϊκές Δημοκρατίες ενίσχυσαν στη συνέχεια το ΔΣΕ με οπλισμό, ο οποίος ήταν σύγχρονος και προερχόταν κυρίως από λάφυρα του Β` Παγκοσμίου Πολέμου.

Η απάντηση του ΚΚΣΕ και του Δημητρώφ

Στα ζητήματα που έθεσε το ΚΚΕ με την έκθεση που επέδωσαν ο Ιωαννίδης και ο Ρούσος στον Δημητρώφ, δόθηκε απάντηση από το Βούλγαρο ηγέτη - και για λογαριασμό του ΚΚΣΕ - το Νοέμβρη του 1946. Η απάντηση αυτή μας είναι γνωστή από ραδιοτηλεγράφημα που έστειλε ο Ιωαννίδης στον Ζαχαριάδη στην Αθήνα, στις 10/11/1946. Το ραδιοτηλεγράφημα - το οποίο υπάρχει στα "Αρχεία ΚΚΕ - ΑΣΚΙ" με αριθμό αρχειοθέτησης Κ146/Φ: 7/33/115 - έχει ως εξής:

"Ν. 9

Νίκο

Συναντηθήκαμε Παππού Σόφιαν.

Τόνισε τα εξής σαν γνώμη δική του και των απάνω.

ΠΡΩΤΟ: Περίοδος Χειμώνος και διεθνής κατάσταση επιβάλλουν να μην πάρει μεγάλη έκταση ένοπλο κίνημα.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Κέντρο βάρους να είναι ο μαζικός λαϊκός πολιτικός αγώνας και να διατηρηθούν και οι πιο ελάχιστες νόμιμες δυνατότητες, ώστε να διατηρηθεί η σύνδεση του κόμματος με τις μάζες.

ΤΡΙΤΟ: Να διαφυλάξουμε τα κομματικά στελέχη και να μην τα εκθέτουμε στους κινδύνους της εξόντωσής τους.

Τονίσαμε ότι γραμμή κόμματος συμπίπτει με υποδείξεις.

Στο ζήτημα της ουδετερότητας παππούς συμφωνεί και ρωτάμε αν πήρες με άλλο δρόμο γνώμη των απάνω. Τηλεγράφησέ μας αμέσως.

Τονίστηκε ανάγκη να επισπεύσεις αναχώρηση δική σου και Γιώργη.

10/11/46

Διονύσης".

(Σ. σ. "Απάνω" είναι το ΚΚΣΕ. "Νίκος" είναι ο Νίκος Ζαχαριάδης. "Παππούς" ο Γκ. Δημητρώφ. "Γιώργης" ο Γ. Σιάντος και "Διονύσης" ο Γ. Ιωαννίδης).

Ορισμένα ακόμη στοιχεία για την ουδετερότητα

Οφείλουμε να προσθέσουμε ορισμένα ακόμη στοιχεία γύρω από το ζήτημα της ουδετερότητας της Ελλάδας, μια και το θέμα τίθεται τόσο στην έκθεση του ΚΚΕ προς τα αδελφά κόμματα, όσο και στο παραπάνω τηλεγράφημα του Ιωαννίδη προς τον Ζαχαριάδη. Το ζήτημα αυτό το συζητούσε τότε το ΚΚΕ με τα άλλα κομμουνιστικά κόμματα, ζητώντας τη γνώμη τους για το αν ήταν σωστό ένα τέτοιο σύνθημα να προβληθεί από το Κόμμα και το ΕΑΜ. Τα στοιχεία, που θα προσθέσουμε, προέρχονται από τα αρχεία του σοβιετικού υπουργείου Εξωτερικών, όπως τα παρουσιάζει ο Π. Ανταίος στο βιβλίο του "Ν. Ζαχαριάδης: Θύτης και Θύμα" (σελ. 453-454). Συγκεκριμένα στο βιβλίο αυτό του Π. Ανταίου αναφέρεται: "Στις 29 Ιουλίου 1946 ο Σοβιετικός πρεσβευτής μετέδωσε στη Μόσχα ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Ζαχαριάδης, μέσω του ανταποκριτή του ΤΑΣΣ, ζητά τη γνώμη μας σχετικά με το σύνθημα της "ουδετερότητας της Ελλάδας" που προτείνει η ηγεσία του ΕΑΜ. Το σύνθημα αυτό σημαίνει ανεξαρτησία της Ελλάδας, που δε θα υπάγεται στην κατά προτεραιότητα σφαίρα επιρροής καμιάς χώρας και δε θα έχει ξένες στρατιωτικές βάσεις στο έδαφός της. Ο Ζαχαριάδης προσθέτει ότι το σύνθημα αυτό προϋποθέτει, κατά τη γνώμη του, και εγγυήσεις για την ασφάλεια της Ελλάδας από όλες τις μεγάλες δυνάμεις.

Ο Σοβιετικός πρεσβευτής ζήτησε την άδεια ν' απαντήσει στην ερώτηση του Ζαχαριάδη, ως εξής: "Σύμφωνα με τις αρχές μας για τη μη ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις, δεν μπορώ να ζητήσω υποδείξεις για το ζήτημα αυτό από τη σοβιετική κυβέρνηση και επίσης δεν μπορώ να δώσω προσωπικές συμβουλές. Μπορώ μόνο να εκφράσω την κατωτέρω προσωπική μου γνώμη.

1. Το σύνθημα της πραγματικά ανεξάρτητης Ελλάδας, που στο έδαφός της δε θα υπάρχουν ξένα στρατεύματα ή βάσεις, θα έχει ασφαλώς την επιδοκιμασία της κοινής γνώμης των δημοκρατικών χωρών.

2. Δεν υπάρχει ανάγκη να συνδυάζεται υποχρεωτικά το σύνθημα αυτό με το σύνθημα των εγγυήσεων της ανεξαρτησίας της Ελλάδας από τις μεγάλες δυνάμεις. Πρώτον, αυτό το τελευταίο σύνθημα πρέπει να διακριβωθεί και μπορεί κατά τη συζήτηση γι' αυτό το πολύπλοκο ζήτημα να αναφυούν και ζητήματα διεθνούς δικαίου. Δεύτερο, το σύνθημα αυτό έμμεσα αναγνωρίζει την ύπαρξη πραγματικής απειλής της Ελλάδας από την πλευρά άλλων χωρών, απειλής, που τώρα δεν υφίσταται".

Η παρόμοια απάντηση στον Ζαχαριάδη εγκρίθηκε από τον Ι. Β. Στάλιν και μεταδόθηκε από τον ανταποκριτή του ΤΑΣΣ, ως προσωπική γνώμη του Σοβιετικού πρεσβευτή στην Αθήνα".

Το πότε μετέδωσε ο ανταποκριτής του ΤΑΣΣ στην Αθήνα Λ. Βελιτσάνσκι την πιο πάνω απάντηση στον Ζαχαριάδη δε μας είναι γνωστό. Το πιο πιθανό είναι πως αυτή η απάντηση δεν είχε δοθεί, όταν η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, ο Ιωαννίδης και ο Ρούσος δηλαδή, έφυγε για το εξωτερικό. Είναι επίσης πολύ πιθανό ότι στο παραπάνω ραδιοτηλεγράφημά του προς τον Ζαχαριάδη, ο Ιωαννίδης μάλλον εννοεί την αναμενόμενη απάντηση από τη σοβιετική πρεσβεία, όταν ρωτάει τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ αν έλαβε "με άλλο δρόμο γνώμη των απάνω" στο θέμα της ουδετερότητας. Πρέπει ακόμη να σημειώσουμε ότι με την απάντησή της - μέσω του πρεσβευτή της στην Αθήνα - η ΕΣΣΔ, διαχωρίζοντας το θέμα της ουδετερότητας από τη διεθνή εγγύηση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, ανάμεσα στα άλλα, ουσιαστικά προφυλάσσει το ΚΚΕ από την εκτόξευση ενός συνθήματος, που θα μπορούσε να βοηθήσει την προπαγάνδα της αντίδρασης, η οποία εκείνο το διάστημα επικαλούνταν απειλή των συνόρων και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας από τις γειτονικές βαλκανικές Λαϊκές Δημοκρατίες.

Ορισμένες παρατηρήσεις και συμπεράσματα


Ασφαλώς, ο αναγνώστης θα έχει παρατηρήσει, απ' όσα έχουμε αναφέρει γύρω από τις διεθνείς επαφές του ΚΚΕ στο διάστημα 1946-1947, ότι τα αδελφά κόμματα, και κυρίως το ΚΚΣΕ, αντιμετώπιζαν επιφυλακτικά και με πολύ προσεκτικό τρόπο τις εξελίξεις στην Ελλάδα, συμβουλεύοντας το ΚΚΕ να μην εγκαταλείψει τις νόμιμες δυνατότητες δράσης και να μην κάνει ριψοκίνδυνες ενέργειες. Για τη στάση τους αυτή έχουν επικριθεί από πολλούς ιστορικούς και συγγραφείς της περιόδου του εμφυλίου. Ιδιαίτερα έχει επικριθεί το ΚΚΣΕ. Και τι δεν έχει γραφεί. Μόνιμο δε επαναλαμβανόμενο ρετρό είναι η άποψη ότι η ΕΣΣΔ χρησιμοποίησε για δικά της συμφέροντα το ΚΚΕ και το ΔΣΕ ή ότι πούλησε τον αγώνα του Κόμματος και του αντάρτικου κινήματος. Οι εκτιμήσεις αυτές είναι βεβαίως τραβηγμένες από τα μαλλιά, αφού όσοι τις προβάλλουν δεν εξηγούν με σαφή και συγκεκριμένο τρόπο τι άλλο θα έπρεπε να κάνει η Σοβιετική Ενωση στο δοσμένο για την εποχή διεθνή συσχετισμό δυνάμεων. Κι ακριβώς εκεί, στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων της εποχής και στην εντεινόμενη αντεπίθεση του διεθνούς ιμπεριαλισμού - που ξεδιπλώνεται έντονα την ίδια περίοδο, με επίκεντρο μάλιστα την Ευρώπη - οφείλει, όποιος θέλει να έχει αντικειμενική γνώμη, να αναζητήσει την ερμηνεία της στάσης της ΕΣΣΔ και των άλλων Λαϊκών Δημοκρατιών απέναντι στο ΚΚΕ, με εξαίρεση ίσως τη Γιουγκοσλαβία, όπου η γνώμη του εκεί ΚΚ ήταν - ευθύς εξαρχής - να αναπτυχθεί γρήγορα και σε μεγάλη έκταση ο ένοπλος αγώνας του ΔΣΕ στην Ελλάδα.

Οι πηγές οπλισμού για το ΚΚΕ

Από τη στιγμή που το ΚΚΕ δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει αλλιώς την κατάσταση στη χώρα παρά μόνο μέσω των ένοπλων μορφών πάλης, άλλος δρόμος δεν υπήρχε από την οργάνωση στρατού. Ο στρατός, όμως, για να φτιαχτεί, ήθελε οπλισμό και το ΚΚΕ δεν είχε τον οπλισμό που του χρειαζόταν. Επρεπε συνεπώς να αναζητήσει πηγές οπλισμού. Η μία πηγή ήταν να πάρει τον οπλισμό που χρειαζόταν από τον εχθρό. Κι αυτό μπορούσε να γίνει μόνο αν επιλεγόταν - με όποιες δυνατότητες επιτυχίας - η ένοπλη πανελλαδική εξέγερση ή η εξέγερση στα βασικά αστικά κέντρα και την πρωτεύουσα. Εχει υποστηριχτεί - και σε κομματικά σώματα του ΚΚΕ που ασχολήθηκαν με τον εμφύλιο - πως αν αυτή η εξέγερση οργανωνόταν καλά και ξεσπούσε μέσα στο 1946, θα είχε πολλές πιθανότητες επιτυχίας και σε τελευταία ανάλυση θα δημιουργούσε άλλη κατάσταση στη χώρα. Το 1946 δεν είχαν ακόμη οργανωθεί οι δυνάμεις καταστολής του κράτους και το ΚΚΕ διέθετε ισχυρές δυνάμεις σ' αυτούς τους μηχανισμούς, ιδιαίτερα δε στο νεοσύστατο στρατό. Ακόμη, η Αγγλία "έπνεε τα λοίσθια" και η διαδικασία "παράδοσης" της χώρας στο νέο, υπερατλαντικό ηγεμόνα του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου δεν έχει ακόμη ουσιαστικά αρχίσει.

Η δεύτερη πηγή εξεύρεσης οπλισμού για το ΚΚΕ ήταν οι νεοσύστατες Λαϊκές Δημοκρατίες και η ΕΣΣΔ. Κι αυτή ακριβώς η πηγή επιλέχθηκε από τη στιγμή που εγκαταλείφθηκε η ιδέα της πανεθνικής εξέγερσης. Τι σήμαινε όμως αυτή η επιλογή για την προοπτική του ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ; Σήμαινε πολύ απλά ότι η εξέλιξη του αντάρτικου κινήματος εντασσόταν στους περιορισμούς που έβαζε για τη Σοβιετική Ενωση και τις Λαϊκές Δημοκρατίες ο διεθνής συσχετισμός δυνάμεων. Κι αυτοί ακριβώς οι περιορισμοί λειτούργησαν αντιστρόφως ανάλογα με τις προοπτικές νίκης ή διαφορετικής θετικής εξέλιξης που είχε το κίνημα στην Ελλάδα.

Βασικές πλευρές του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων


Το 1946 δεν είχε ακόμη υπογραφεί η συνθήκη ειρήνης, με την οποία θα έμπαινε και τυπικά τέρμα στον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίσης, ο ιμπεριαλισμός είχε κάνει σαφές, τόσο με τη ρίψη των ατομικών βομβών στην Ιαπωνία όσο και με τα ψυχροπολεμικά κηρύγματα του Τσόρτσιλ στο Φούλτον, πως άνοιγε ένα νέο κύκλο αντιπαράθεσης με τη Σοβιετική Ενωση και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, τα όρια του οποίου ήταν αδιευκρίνιστα και κανείς δεν μπορούσε να αποκλείσει το ενδεχόμενο ενός νέου θερμού πολέμου. Η ΕΣΣΔ συνεπώς είχε κάθε λόγο να επιθυμεί διακαώς την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης και να εξασφαλίσει μέσα από αυτή την ειρήνη τα λαϊκοδημοκρατικά καθεστώτα της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Δεν πρέπει, επίσης, να μας διαφεύγει ότι μια σειρά χώρες, που μετά τον πόλεμο βρέθηκαν στο στρατόπεδο της λαϊκής δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν με το μέρος του φασιστικού άξονα (Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία, ουσιαστικά δε και η Αλβανία). Ακόμη, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ιμπεριαλισμός έκανε ό,τι μπορούσε για να πάρει με το μέρος του την Πολωνία, διατηρώντας έτσι μια δίοδο προς τα σύνορα της ΕΣΣΔ και φυσικά ένα μέρος της παλιάς "υγειονομικής ζώνης" γύρω από αυτή. Η πραγματικότητα αυτή φανερώνει πως η Σοβιετική Ενωση πήγαινε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ουσιαστικά μόνη, χωρίς διεθνή ερείσματα, πέρα των λαϊκών κινημάτων στη Δύση, και με στόχο να διαφυλάξει μια σειρά ευάλωτες κατακτήσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Να, γιατί υπήρξε τόσο προσεκτική απέναντι στο ελληνικό ζήτημα και απέφευγε μια περισσότερο ανοιχτή και ενεργό ανάμειξη στο πλευρό του ΚΚΕ και του ΔΣΕ. Παρ' όλα αυτά με διπλωματικό τρόπο και άλλα μέσα προσπάθησε να βοηθήσει το κίνημα στην Ελλάδα.

Η διάσκεψη για την ειρήνη και το οριστικό κλείσιμο του Β` Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε στο Παρίσι στις 29 Ιουλίου του 1946 και η συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε τελικά στις 10/2/1947. Στο διάστημα αυτό, ένας νέος σκόπελος εμφανίστηκε, εμποδίζοντας την εκδήλωση ανοιχτής συμπαράστασης και βοήθειας προς το ΔΣΕ εκ μέρους των Λαϊκών Δημοκρατιών και της ΕΣΣΔ. Στις 19/12/1946 το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αποφάσισε τη σύσταση και αποστολή στην Ελλάδα Διεθνούς Επιτροπής Ερευνας, η οποία θα διερευνούσε τις καταγγελίες της κυβέρνησης των Αθηνών, για παραβιάσεις των συνόρων της χώρας από τη Βουλγαρία, τη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία και ενίσχυση του ΔΣΕ με στρατιωτικές δυνάμεις αυτών των χωρών. Η Διεθνής Επιτροπή ήρθε στην Ελλάδα στις 29 Ιανουαρίου του 1947 και έμεινε περίπου τρεισήμισι μήνες, διεξάγοντας έρευνες, διενεργώντας ανακρίσεις κ. ο. κ. Οπως γίνεται αντιληπτό, στο διάστημα που η επιτροπή βρισκόταν σε ελληνικό έδαφος η αποστολή βοήθειας στον ΔΣΕ από το εξωτερικό περιορίστηκε σημαντικά για ευνόητους λόγους. Κι αυτό το γεγονός είναι ταυτόχρονα και η βασική αιτία, που εξηγεί γιατί άργησε τόσο το ολοκληρωτικό πέρασμα του ΚΚΕ στις ένοπλες μορφές δράσης, καθώς και η παροχή της απαραίτητης βοήθειας από τις Λαϊκές Δημοκρατίες και την ΕΣΣΔ.

Ενα χρήσιμο συμπέρασμα

Η πραγματικότητα αυτή υπογραμμίζει τις ευθύνες της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ, που δε στάθμισε όπως έπρεπε την κατάσταση. Δεν ανέλυσε σωστά τον εσωτερικό και διεθνή συσχετισμό δυνάμεων και το συνδυασμό τους, δεν εκτίμησε το χρόνο όπου οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για το κίνημα και ταυτόχρονα, δεν επέλεξε τις κατάλληλες λύσεις και μορφές πάλης, ούτως ώστε να εξασφαλιστούν τα μέγιστα δυνατά, θετικά αποτελέσματα. Κι αυτό αποτελεί ουσιαστικά μια παραγνώριση των μαρξιστικών - λενινιστικών κανόνων της ταξικής πάλης και σε τελευταία ανάλυση της επανάστασης. Βέβαια, θα μπορούσε να πει κανείς πως με βάση τη μαρτυρία του Παρτσαλίδη, το ΚΚΕ είχε τότε τη συμβουλή του ΚΚΣΕ να αποφύγει προς το παρόν την πανεθνική εξέγερση. Αυτό είναι σωστό. Ομως, εξίσου σωστό είναι πως το ΚΚΕ έπαιρνε τις τελικές αποφάσεις και κανένας άλλος. Συνεπώς, αν το ΚΚΕ είχε σαφή και ακριβολογημένη εκτίμηση της κατάστασης, μπορούσε να αγνοήσει την υπόδειξη του ΚΚΣΕ. Αλλωστε, ο αναγνώστης δε θα πρέπει να ξεχνάει πως ο Λένιν μπροστά στην Οχτωβριανή Επανάσταση υπογράμμιζε στους μπολσεβίκους ότι η επανάσταση - ως προς την εκτέλεσή της - είναι τέχνη. "Χθες ήταν νωρίς - αύριο θα είναι αργά", τόνιζε ο Λένιν. Κι αυτό τον κανόνα, για κάθε επανάσταση δεν τον είχε αφομοιώσει όσο έπρεπε το ΚΚΕ εκείνη την εποχή.

Νέος κύκλος διεθνών επαφών του ΚΚΕ 28

Νέος κύκλος διεθνών επαφών του ΚΚΕ

Ο Ζαχαριάδης στο εξωτερικό

Μετά τη 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ - και αφού γύρισε η ΕΑΜική αντιπροσωπεία (Μ. Παρτσαλίδης και Π. Ρούσος) από το εξωτερικό - ένας νέος κύκλος διεθνών επαφών του Κόμματος άνοιξε, αυτή τη φορά από τον ίδιο το Ν. Ζαχαριάδη. Στις 20 Μάρτη του 1946, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, συνοδευόμενος από τον Μ. Πορφυρογένη, αναχώρησε για το εξωτερικό, με σκοπό να παραστεί στο συνέδριο του ΚΚ της Τσεχοσλοβακίας. Με την ευκαιρία αυτή, πραγματοποίησε συναντήσεις με ηγετικά στελέχη κομμουνιστικών κομμάτων, ιδιαίτερα δε των κομμάτων της βαλκανικής χερσονήσου και συζήτησε μαζί τους την κατάσταση στην Ελλάδα και τις προοπτικές του αγώνα του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος. Λέγεται, μάλιστα, ότι ο Ζαχαριάδης δεν περιορίστηκε στις συναντήσεις αυτές, αλλά ταξίδεψε και στη Μόσχα, όπου είχε συνάντηση με τη σοβιετική ηγεσία και τον ίδιο τον Στάλιν. Γι' αυτό το ταξίδι του Ζαχαριάδη στη Σοβιετική Ενωση, έχουν γράψει ο Λ. Ελευθερίου ("Συνομιλίες με το Νίκο Ζαχαριάδη", εκδόσεις "Κένταυρος", σελ. 34 - 35), ο οποίος λέει ότι στηρίζεται σε προσωπική μαρτυρία του τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Π. Ρούσσος με πολύ γενικό τρόπο ("Μεγάλη Πενταετία", τόμος β`, σελ. 418 - 430) και άλλοι. Περισσότερα, όμως, στοιχεία - αδιάσειστα - γύρω από αυτό το θέμα, δεν έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας κι έτσι είμαστε είμαστε υποχρεωμένοι απλώς να καταγράψουμε τις μαρτυρίες, χωρίς να επεκταθούμε περισσότερο και χωρίς να είμαστε σε θέση να τις επιβεβαιώσουμε. Αλλωστε, ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, αν και είχε σημαντικούς λόγους να επικαλεστεί την προαναφερόμενη συνάντησή του με τον Στάλιν, το 1956 - τότε που τον χτυπούσαν από παντού για τις επιλογές του, σχετικά με τον Εμφύλιο - δεν το έπραξε, ενώ έκανε λόγο για όλες τις άλλες διεθνείς επαφές, που είχε την άνοιξη του 1946.

Μιλώντας στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, το Φλεβάρη του 1957, είπε μεταξύ άλλων: "Οταν πήγαμε με το Μιλτιάδη τον Πορφυρογένη για το συνέδριο του Τσεχοσλοβάκικου Κόμματος, εγώ είδα και τον Τίτο και την ηγεσία του γιουγκοσλάβικου κόμματος και τους συντρόφους του αλβανικού κόμματος και τον Δημητρόφ πήγα και τον είδα. Εβαλα τη γραμμή της 2ης Ολομέλειας. Εκείνο που τόνισε ο Δημητρόφ είναι ακριβώς αυτό. Προοδευτικό πέρασμα στον ένοπλο αγώνα" ("Πρακτικά 7ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, 1957", μόνο για εσωκομματική χρήση, σελ. 209 και Π. Δημητρίου: "Η διάσπαση του ΚΚΕ", τόμος Α`, σελ. 94).

Η συνάντηση με τον Δημητρόφ

Για τη συνάντηση του Ζαχαριάδη με τον Δημητρόφ, έχουμε ορισμένα στοιχεία παραπάνω, τα οποία προέρχονται από την ανακοίνωση της ιστορικού Ι. Παπαθανασίου στο συνέδριο των ΑΣΚΙ, που πραγματοποιήθηκε στις 4 - 5/5/1996. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία που συγκέντρωσε η Ι. Παπαθανασίου, από έρευνα στα σοβιετικά αρχεία, ο Ν. Ζαχαριάδης συναντήθηκε με τον Δημητρόφ στη Σόφια και αφού συνομίλησε μαζί του, του παρέδωσε υπόμνημα, με τίτλο "Σύντομες σημειώσεις για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα". Το υπόμνημα αυτό, ο Βούλγαρος κομμουνιστής ηγέτης το παρέδωσε στα στελέχη του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του ΚΚΣΕ Μπαράνοφ και Μοσέτοφ, οι οποίοι και το συμπεριέλαβαν στην έκθεσή τους προς την ηγεσία του ΚΚΣΕ. Την έκθεση αυτή παρέλαβε ο Σουσλώφ στις 26/4/1946 και την επομένη ενημέρωσε για το περιεχόμενό της τους Μαλένκοφ, Μπέρια και Ζντάντοφ. Οι πληροφορίες, που παρουσίασε η ιστορικός Ι. Παπαθανασίου, στην ανακοίνωσή της στο συνέδριο των ΑΣΚΙ, γύρω από το υπόμνημα του Ζαχαριάδη στον Δημητρόφ, αντλούνται όλες από την προαναφερόμενη έκθεση των Μπαράνοφ και Μοσέτοφ προς την ηγεσία του ΚΚΣΕ. Σύμφωνα, λοιπόν, μ' αυτή την έκθεση, ο Ζαχαριάδης στο υπόμνημά του δίνει στοιχεία για την κατάσταση του Κόμματος και του κινήματος στην Ελλάδα. Ενημερώνει, επίσης, για τη στρατιωτική οργάνωση του Κόμματος και ζητάει τη βοήθεια των αδελφών κομμάτων προς το ΚΚΕ. Λέει, συγκεκριμένα, η έκθεση των δύο Σοβιετικών αξιωματούχων: "Οσον αφορά στην πρακτική βοήθεια που υπολογίζει το ΚΚΕ, ο σ. Ζαχαριάδης υποδεικνύει τα παρακάτω:

1. Δημιουργία σε Γιουγκοσλαβία, Αλβανία και Βουλγαρία κέντρων εκπαίδευσης 8.000 στελεχών, αξιωματικών και μαχητών, που θα κατανεμηθούν ως εξής: 4.000 στη Γιουγκοσλαβία και από 2.000 στην Αλβανία και τη Βουλγαρία.

2. Να σκεφτούμε το ζήτημα της ενίσχυσης με πολεμικό υλικό του αγώνα μας, το οποίο πρέπει να επιλυθεί μέσω Γιουγκοσλαβίας.

3. Να οργανώσουμε στα μεγάλα κέντρα των βαλκανικών χωρών και των χωρών της Ευρώπης κέντρα πληροφόρησης και βοήθειας για την Ελλάδα και από την Ελλάδα.

4. Να δοθεί βοήθεια σε εκδοτικά μέσα στο ΚΚΕ, με την αποστολή τυπογραφικών μηχανών και χαρτιού".

Είναι σαφές, απ' όσα έχουμε αναφέρει, πως οι συναντήσεις του Ζαχαριάδη με τα αδελφά κόμματα, κυρίως της Βαλκανικής, επιβεβαιώνουν τη θέση του ΚΚΕ - και τη συμφωνία, αλλά και υπόδειξη των άλλων κομμάτων - για προοδευτικό πέρασμα στην ένοπλη πάλη, ανάλογα με τις εσωτερικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Η βοήθεια δε, που ζητάει ο ηγέτης του ΚΚΕ από τα αδελφά κόμματα, εντάσσεται ακριβώς σ' αυτήν την προοπτική.

Μόνιμη κομματική αποστολή στο εξωτερικό

Μια έκθεση στα αδελφά κόμματα


Οι διεθνείς επαφές του ΚΚΕ θα ενταθούν το καλοκαίρι του '46 και τούτο είναι εξηγήσιμο, αφού, μετά τις εκλογές του Μάρτη, η ντόπια και ξένη αντίδραση όξυναν με την πολιτική τους τις εσωτερικές αντιθέσεις, αύξησαν στο έπακρο τα μέτρα καταστολής κατά του ΕΑΜικού κινήματος, κατέστησαν τη μοναρχοφασιστική τρομοκρατία υπόθεση του κράτους. Τα πράγματα συνεπώς, οδηγούνταν με μαθηματική ακρίβεια προς τον εμφύλιο πόλεμο και το ΚΚΕ όφειλε να λάβει υπόψη του τη νέα κατάσταση, φροντίζοντας να προετοιμαστεί για την αντιμετώπισή της. Αυτό, εκ των πραγμάτων, σήμαινε την υλικοτεχνική προετοιμασία του Κόμματος, ούτως ώστε να είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει το πολεμικό μένος των αντιπάλων του, με τα ίδια μέσα που αυτοί χρησιμοποιούσαν. Ταυτόχρονα, σήμαινε και τη λήψη των απαραίτητων μέτρων για αποφασιστικό ξεδίπλωμα της παράνομης δουλιάς, αφού τα νόμιμα μέσα συνεχώς περιορίζονταν.

Ετσι, τον Αύγουστο του '46 αντιπροσωπεία του Κόμματος, αποτελούμενη από τους Γ. Ιωαννίδη και Π. Ρούσο, φεύγει για το Βελιγράδι, με σκοπό να αποκαταστήσει μια μόνιμη επαφή με τα κομμουνιστικά κόμματα της Βαλκανικής Χερσονήσου και το ΚΚΣΕ και να εξασφαλίσει την απαραίτητη βοήθεια, για την ενίσχυση του Κόμματος και του αντάρτικου κινήματος. Στο Βελιγράδι, η αντιπροσωπεία θα φτάσει στις 25 Αυγούστου και στις 28 του ιδίου μήνα θα ταξιδέψει για τη Σόφια με σκοπό να έχει συνάντηση με το Δημητρόφ. Στόχος της αντιπροσωπείας είναι να πάει, αν είναι δυνατόν, και στη Σοβιετική Ενωση, αλλά αυτό το ταξίδι δεν έγινε κατορθωτό, όπως δεν έγινε κατορθωτή και η συνάντηση με τον Δημητρόφ, ο οποίος εκείνο το διάστημα έλειπε από τη βουλγάρικη πρωτεύουσα. Τελικά, η συνάντηση με το Βούλγαρο κομμουνιστή ηγέτη θα πραγματοποιηθεί λίγες μέρες μετά, πιθανόν στις 12 Σεπτέμβρη του 1946. Στα πλαίσια αυτής της συνάντησης, ο Ιωαννίδης θα επιδώσει εκ μέρους του ΚΚΕ έκθεση προς τα αδελφά κόμματα, που φέρει ημερομηνία 12/9/46 και τίτλο "Η κατάσταση στην Ελλάδα και τα επείγοντα προβλήματα του κινήματός μας". Η έκθεση αυτή βρίσκεται στο "Αρχείο ΚΚΕ - ΑΣΚΙ" - με αριθμό αρχειοθέτησης Κ383/Φ: 20/33/1 - απ' όπου και λάβαμε γνώση της.

Η έκθεση προς τα αδελφά κόμματα


Η έκθεση, σκιαγραφώντας την κατάσταση στην Ελλάδα, σημειώνει τα εξής: "Με τις ψευτοεκλογές στις 31 του Μάρτη η βρετανική πολιτική ανέδειξε στην εξουσία στην Ελλάδα τη μοναρχοφασιστική παράταξη (Λαϊκό Κόμμα κλπ.) με σκοπό να πνίξει το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα και να προετοιμάσει την παλινόρθωση της μοναρχίας και του βασιλιά Γεωργίου σαν του πιο πιστού υπηρέτη της για τη στερέωση της θέσης των Αγγλων στην Ελλάδα. Το δημοψήφισμα την 1/9/46, οργανωμένο μέσα σε πρωτάκουστες συνθήκες τρομοκρατίας και νοθείας, επισφραγίζει την επικράτηση του μοναρχοφασισμού και ανοίγει νέα περίοδο οξύτατων εσωτερικών αγώνων, οδηγεί στη γενίκευση του εμφυλίου πολέμου και διεθνείς περιπλοκές. Οποιαδήποτε βρετανική "μανούβρα" δεν αλλάζει αυτές τις βασικές διαπιστώσεις. Η κατάκτηση των δημοκρατικών ελευθεριών είναι έργο αποκλειστικό της πάλης του λαού με την επικουρία των άλλων φιλελευθέρων λαών. Το γεγονός ότι παρά την καταφανή αντίθεση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, η Μ. Βρετανία κατέφυγε στη βίαιη, απροκάλυπτη παλινόρθωση της χρεοκοπημένης προδοτικής και φασιστικής μοναρχίας, δείχνει πόσο σκληρά παλεύει και θα παλέψει για τη στρατηγική θέση της στην Ελλάδα, σαν ορμητήριο ενάντια στις Βαλκανικές Δημοκρατίες και στη Σοβιετική Ενωση.

Η δήλωση του Μοντγκόμερι στη μυστική σύσκεψη του ελληνικού Γενικού Επιτελείου, που μας έγινε γνωστή, δείχνει τις τάσεις της βρετανικής πολιτικής και βεβαιώνεται από τα γεγονότα: (Να κρατήσουμε την Ελλάδα, που αποτελεί τη δεξιά λαβή κατά της ΕΣΣΔ και γι' αυτό πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τη σοβιετική πέμπτη φάλαγγα, δηλ. το ΚΚΕ).

Τίποτα δε γίνεται στην Ελλάδα χωρίς τη γνώση και τη γνώμη των Αγγλων". Η δύναμη του ΚΚΕ

Στη συνέχεια της έκθεσης σκιαγραφείται αναλυτικά το ελληνικό πρόβλημα στα πλαίσια της αγγλικής κατοχής, της μοναρχοφασιστικής τρομοκρατίας και δίνονται στοιχεία για το συσχετισμό δυνάμεων, την οικονομική κατάσταση, τους μαζικούς αγώνες που αναπτύσσονται, την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το ΚΚΕ, την εξέλιξη του αντάρτικου κινήματος.

Ενδιαφέροντα είναι τα στοιχεία που περιέχονται στην έκθεση για τη δύναμη του ΚΚΕ. Συγκεκριμένα αναφέρεται: "Στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα το Κόμμα μας έγινε κόμμα μαζικό. Δημιούργησε παντού οργανώσεις και στο τελευταίο χωριό. Ο αριθμός των μελών του έφτασε στο Δεκέμβρη του 1944 στα 420.000 μέλη. Σ' αυτή την περίοδο δημιουργήθηκαν πολλές χιλιάδες κατώτερα και μεσαία στελέχη. Σήμερα ο αριθμός των μελών του κόμματος είναι 45.000 περίπου.

Η διαφορά αυτή οφείλεται στους εξής λόγους:

α) Υστερα από την απόφαση του 7ου Συνεδρίου του Κόμματος (Οχτώβρης 1945) για την πραγματοποίησης της πολιτικής ενότητας στο χωριό πέρασαν στο Αγροτικό Κόμμα περίπου 250.000 μέλη μαζί με όλα τα αγροτικά στελέχη.

β) Με την εκκαθάριση που έγινε στο Κόμμα μας ύστερα από τη συμφωνία της Βάρκιζας αποκλείστηκαν 20 - 25.000 μέλη, και

γ) Τα υπόλοιπα διέρρευσαν μετά το Δεκέμβρη του 1944.

Σήμερα έχουμε 7 - 8.000 έμπειρα, κατώτερα και μεσαία, στελέχη (στις καθοδηγήσεις των Κομματικών Οργανώσεων της βάσης, στις Αχτιδικές Επιτροπές, στις Επιτροπές Πόλης, στα συνδικάτα και στις άλλες εξωκομματικές οργανώσεις)".

Το αντάρτικο κίνημα

Ειδικά, για την πορεία του αντάρτικου αγώνα, υπογραμμίζεται: "Το δυνάμωμα του εκφασισμού της χώρας, η τρομοκρατία και οι μαζικές δολοφονίες δημιούργησαν για το Λαό ανυπόφορες συνθήκες. Πολλοί αγρότες και άλλα στελέχη του Λαϊκού Κινήματος υποχρεώθηκαν να καταφύγουν στα βουνά.

Το καλοκαίρι του 1946 ο αγώνας άρχισε να περνάει σε οργανωμένη δράση αντάρτικων ομάδων από παλιούς και νέους αντάρτες.

Οι ομάδες αυτές, αν και ανεπίσημες, βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο και την καθοδήγησή μας.

Τον Αύγουστο υπήρχαν στα κυριότερα βουνά της Ελλάδας, ιδίως στη Μακεδονία και Θεσσαλία, περίπου 4.000 αντάρτες εξοπλισμένοι... Για να εκπληρώσει ο αντάρτικος αγώνας αποτελεσματικά τους σκοπούς που βάζει η σημερινή πολιτική κατάσταση, πρέπει να ενισχυθούν και να αυξηθεί ο αριθμός των ανταρτών.

Η προοπτική μας είναι ν' ανεβούν σύντομα σε 15 - 20.000 πολεμιστές. Αρχισε κιόλας η δουλιά μας προς αυτήν την κατεύθυνση. Παίρνονται μέτρα για το συντονισμό της δράσης τους.

Ποια θα είναι η παραπέρα εξέλιξη της πάλης, αυτό εξαρτάται όχι μόνο από τις εσωτερικές συνθήκες αλλά και από τις διεθνείς.

Πάντως σήμερα, έχοντας υπόψη και τις ιδιαίτερες δυσκολίες του χειμώνα που πλησιάζει, δεν είμαστε σε θέση μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε όλες τις ανάγκες του αντάρτικου αγώνα".

Η αιτούμενη βοήθεια

Η έκθεση ολοκληρώνεται με μια σειρά αιτήματα για βοήθεια, ούτως ώστε να αντιμετωπιστούν ορισμένα επείγοντα προβλήματα του κινήματος. Συγκεκριμένα, αναφέρεται: "Στη λύση των ακόλουθων προβλημάτων του αγώνα μας έχουμε την ανάγκη της βοήθειάς σας.

1. Εφόσον οι Αγγλοι δε δείχνουν πρόθεση να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και η ελληνική μοναρχοφασιστική κυβέρνηση τούς υπηρετεί σε όλα και παρουσιάζει μπροστά στον ελληνικό λαό την παραμονή των αγγλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα σαν εγγύηση από τον κίνδυνο επίθεσης των Βορείων Δημοκρατικών γειτόνων της και ειδικά του Σλαβισμού, θέτουμε υπόψη σας την άποψη κατά πόσο συμφέρει και στην πολιτική της ΕΣΣΔ και των Δημοκρατικών χωρών να κηρυχθεί η Ελλάδα ουδέτερη χώρα, κάτω από την εγγύηση των μεγάλων δυνάμεων.

2. Για την προετοιμασία 15 - 20.000 ανταρτών μάς χρειάζεται η βοήθειά σας. Τον καιρό της Βάρκιζας κατορθώσαμε να κρύψουμε οπλισμό για 20.000 άτομα. Δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος λόγω της βιαστικής απόκρυψης έπεσε στα χέρια της αντίδρασης ή χάλασε. Η βοήθεια χρειάζεται, επίσης, σε ιματισμό, ακόμα και σε τρόφιμα...

3. Εκτός από αυτό έχουμε ανάγκη οικονομικής βοήθειας για το Κόμμα, το ΕΑΜ και τα συνεργαζόμενα κόμματα και οργανώσεις, καθώς και για τα θύματα του αγώνα...

Υπάρχουν και άλλα ζητήματα, στα οποία έχουμε ανάγκη της βοήθειάς σας, όπως η κομματική δουλιά και η προπαγάνδα μας για τον ελληνικό αγώνα στο εξωτερικό, ίδρυση ραδιοσταθμού, η προμήθεια τυπογραφείων και άλλων, που μπορούμε να τα λύσουμε χωριστά με τα αντίστοιχα όργανα, εφόσον κατ' αρχήν αποφασιστεί αυτό".

ΚΚΕ - ΕΑΜ 27

ΚΚΕ - ΕΑΜ

Οι διεθνείς επαφές πριν τη 2η Ολομέλεια της ΚΕ


Από τα τέλη του 1945 - όπως προκύπτει από τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε υπόψη μας - στην ηγεσία του ΚΚΕ αποκρυσταλλώνεται η εκτίμηση, ότι τα πράγματα στην Ελλάδα οδηγούνται σε ρήξη. Οι τελευταίες ελπίδες του ΕΑΜικού κινήματος, ότι η κυβέρνηση Σοφούλη - για την οποία στην αρχή είχε εκδηλώσει ανοιχτά την ανοχή του - μπορούσε να εξασφαλίσει τις ελάχιστες προϋποθέσεις ειρηνικών εξελίξεων στη χώρα, εξανεμίστηκαν. Η κυβέρνηση αυτή, όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει τη μοναρχοφασιστική τρομοκρατία, αλλά δέσμια των Εγγλέζων υπηρέτησε πιστά τα σχέδια της αντίδρασης. Ετσι, γρήγορα το ΕΑΜ εγκατέλειψε τη στάση ανοχής και επέστρεψε στη θέση της μαχητικής αντιπολίτευσης.

Το Δεκέμβρη του 1945 αντιπροσωπεία του ΕΑΜ, αποτελούμενη από τους Μ. Παρτσαλίδη, Ν. Γρηγοριάδη και Αλκ. Λούλη, ξεκίνησε κύκλο επισκέψεων στις πρωτεύουσες των Αγγλίας, Γαλλίας και ΕΣΣΔ, με σκοπό να ενημερώσει για την κατάσταση στην Ελλάδα και να ζητήσει τη συμπαράσταση της διεθνούς κοινής γνώμης. Ο Μ. Παρτσαλίδης μάλιστα είχε ειδική κομματική αποστολή να ενημερώσει τα αδελφά κόμματα, ότι τα πράγματα στην Ελλάδα οδηγούνταν σε ένοπλη αντιπαράθεση και να ζητήσει τη συμβουλή τους, για το πώς έπρεπε να ενεργήσει το ΚΚΕ.

Η αντιπροσωπεία θα φτάσει στη Μόσχα το Γενάρη του 1946, όπου ο Παρτσαλίδης θα συναντηθεί με τα μέλη του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του ΚΚΣΕ Μπαράνοφ, Πετρόφ και Ζμίχοφ, στις 18/1/1946. Ακόμη, θα ζητήσει συνάντηση με τους Στάλιν - Μολότοφ, χωρίς να καταφέρει τελικά να συναντηθεί μαζί τους. Τέλος, στις 31/1/1946 θα καταθέσει υπόμνημα προς την ηγεσία του ΚΚΣΕ, στο οποίο θα εκθέσει την κατάσταση στην Ελλάδα και τις προοπτικές που ξανοίγονταν. Για τις επαφές του Παρτσαλίδη στη Μόσχα βρίσκουμε πληροφορίες στα δικά του γραπτά, αλλά και σε όσα συζητήθηκαν σε κομματικά Σώματα, τα οποία και θα παραθέσουμε στη συνέχεια. Ξεχωριστό επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζουν όσα ανακοίνωσε στο συνέδριο των ΑΣΚΙ (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας), στις 3 - 4 Μάη 1996, η ιστορικός Ιωάννα Παπαθανασίου, η οποία μελέτησε το θέμα μέσα από τα σοβιετικά αρχεία.

Σύμφωνα με την Ι. Παπαθανασίου, εκείνο που συζήτησε με τους Σοβιετικούς αξιωματούχους, ο Μ. Παρτσαλίδης στη Μόσχα, είναι η προοπτική του ένοπλου αγώνα στην Ελλάδα και τίποτε άλλο. "Σίγουρα - αναφέρει η Ι. Παπαθανασίου στην ανακοίνωσή της στο συνέδριο των ΑΣΚΙ, που προαναφέραμε - η επαναστατική στρατηγική, που υιοθετεί το ΚΚΕ από το 1945, έχει δύο όψεις: αυτή της κοινοβουλευτικής εξέλιξης και την άλλη της ένοπλης αναμέτρησης. Ο στόχος είναι ένας: Εξουσία και αναδημιουργία μιας δημοκρατικής Ελλάδας. Αυτή την εναλλακτική τακτική της ένοπλης αναμέτρησης διαπραγματεύεται ο Μ. Παρτσαλίδης στο υπόμνημά του προς τους Σοβιετικούς ηγέτες. Θεωρώντας δεδομένη την απόλυτη πλειοψηφία του συνασπισμού του ΕΑΜ στην περίπτωση διεξαγωγής των εκλογών από μια αντιπροσωπευτική κυβέρνηση, με την υποχρεωτική συμμετοχή των εκπροσώπων του, δε θέτει ούτε το ζήτημα της αποχής από τις εκλογές, ούτε συζητά για τους όρους που θα διασφαλίσουν το ενδεχόμενο της δημοκρατικής κοινοβουλευτικής μετάβασης. Επικεντρώνει στο ενδεχόμενο της σύγκρουσης". Ομως, τι έγραφε σ' αυτό το υπόμνημα ο Μ. Παρτσαλίδης; Μη έχοντάς το ολόκληρο στα χέρια μας, θα αρκεστούμε σε όσα περιλαμβάνονται απ' αυτό το υπόμνημα στην προαναφερόμενη ανακοίνωση της ιστορικού Ι. Παπαθανασίου.

Το υπόμνημα του Μ. Παρτσαλίδη στο ΚΚΣΕ

"Υπάρχει - έγραφε στο υπόμνημά του ο Παρτσαλίδης - η πεποίθηση πως πολύ δύσκολα μπορούμε να βγούμε από τη σημερινή κατάσταση "ειρηνικά". Με τους Εγγλέζους δεν είναι εύκολο να ξεμπλέξουμε. Η κατάσταση αναπόφευκτα οξύνεται συνεχώς. Τουλάχιστον τυπικές συγκρούσεις των οπλισμένων ομάδων μας (που σήμερα αποτελούνται από στελέχη του ΕΛΑΣ που καταδιώκονται) με τις φασιστικές συμμορίες και τις δυνάμεις του κράτους θα 'χουμε. Νομίζω πως οι συνθήκες σήμερα είναι ευνοϊκότερες από το Δεκέμβρη του 1944 για τέτοιου είδους ενδεχόμενο. α) Η οριστική συντριβή του χιτλερισμού ετελείωσε και η Σοβιετική Ενωση μπορεί να θέσει σήμερα, ήδη το έθεσε καθαρά, το ελληνικό ζήτημα. β) Στις γειτονικές χώρες τα δημοκρατικά καθεστώτα σταθεροποιούνται. γ) Στην ίδια την Αγγλία ο λαός δεν μπορεί να χωνέψει πως οι αγγλικές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της εργατικής, μεταχειρίζονται έτσι την Ελλάδα. δ) Σ' όλο τον κόσμο οι συμπάθειες για το ανερχόμενο κίνημα της εθνικής αντίστασης στην Ελλάδα είναι ζωηρές. Φυσικά εμείς πρέπει να εκμεταλλευτούμε και την πιο ελάχιστη δυνατότητα για ειρηνική και δημοκρατική εξέλιξη. Αλλά στο μεταξύ προετοιμαζόμαστε και οργανωτικο - τεχνικά και για την άμυνα ενάντια σε πραξικοπηματική επίθεση της αντίδρασης και για πέρασμα στην ενεργητική αντεπίθεση". Ακόμη, ο Παρτσαλίδης υπογράμμιζε, ότι "ο ελληνικός λαός στο άπειρο δεν μπορεί να ανεχτεί τη σημερινή φασιστική τρομοκρατία. Θα αναγκαστεί στο τέλος να απαντήσει με τα ίδια μέσα στη δολοφονική τρομοκρατία".

Ο Παρτσαλίδης ενημέρωσε επίσης τους Σοβιετικούς αξιωματούχους, με τους οποίους συναντήθηκε, για τις συζητήσεις που είχε στην Αγγλία με τον ηγέτη του ΚΚ Βρετανίας, Χ. Πόλιτ. "Ο σ. Παρτσαλίδης - έγραφαν οι συνομιλητές του προς την ηγεσία του ΚΚΣΕ - είχε προσωπική συνάντηση με το ,σ. Politt, τον οποίο παρακάλεσε να του απαντήσει στο εξής ζήτημα: Πώς θα συμπεριφερθεί το ΚΚ Αγγλίας σε περίπτωση εμφύλιας σύγκρουσης στην Ελλάδα; Οπως μας είπε ο Παρτσαλίδης, ο Πόλιτ απάντησε ότι το ΕΑΜ και οι Ελληνες κομμουνιστές είναι υποχρεωμένοι να υπολογίζουν ότι οι σχέσεις μεταξύ ΕΣΣΔ και Αγγλίας είναι τεταμένες, έτσι όπως ήταν το 1939. Γι' αυτό είναι ανάγκη να επιδείξουν προσοχή και να πάρουν όλα τα μέτρα, ώστε να αποφύγουν τον εμφύλιο πόλεμο" (Ι. Παπαθανασίου: Ανακοίνωση στο Συνέδριο των ΑΣΚΙ, 4 - 5/5/1996).

Αξία, βεβαίως, δεν έχει μόνο τι ο Παρτσαλίδης συζήτησε στη Μόσχα αλλά και τι οι Σοβιετικοί απάντησαν σε όσα τους είπε. Οι πληροφορίες που έχουμε σ' αυτό το θέμα είναι επίσης αξιοπρόσεκτες.

Η απάντηση των Σοβιετικών

Από τα αποτελέσματα που είχαν οι συναντήσεις του Παρτσαλίδης στη Μόσχα, εκείνο που είναι περισσότερο γνωστό αφορά τη συμβουλή να πάρει μέρος το ΚΚΕ και το ΕΑΜ στις εκλογές. Συνειδητά ή ασυνείδητα αυτή η πλευρά των συναντήσεων της Μόσχας προβλήθηκε περισσότερο, επισκιάζοντας την άλλη, την πιο σημαντική, που σχετιζόταν με την προοπτική της ένοπλης σύγκρουσης στην Ελλάδα και τη στάση που έπρεπε - κατά τη γνώμη του ΚΚΣΕ - να κρατήσει το ΚΚΕ. Να, τι λέει σχετικά πάνω σ' αυτό το ζήτημα, ο ίδιος ο Παρτσαλίδης στο βιβλίο του "Διπλή αποκατάσταση της Εθνικής Αντίστασης" (Εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ, 1978, σελ. 199): "Κατά την επίσκεψη της ΕΑΜικής αντιπροσωπείας στη Μόσχα, στις αρχές του 1946, μου δόθηκε η ευκαιρία να ενημερώσω τους συντρόφους του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων της ΚΕ του αδελφού κόμματος για την προοπτική της ηγεσίας του Κόμματός μας σχετικά με την εξέλιξη της κατάστασης στην Ελλάδα. Τόνισα πως με τις συνεχιζόμενες σφαγές των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης φαίνεται πολύ δύσκολη η αποφυγή της ένοπλης αναμέτρησης. Ελπίζουμε πως τώρα δεν υπάρχουν τα εμπόδια του πολέμου για την πλήρη ανάπτυξη της συμπαράστασης προς το λαό μας. Η συμβουλή της καθοδήγησης του ΚΚΣΕ ήτανε: Τώρα να πάρετε μέρος στις εκλογές. Μετά βλέποντας και κάνοντας. Ανάλογα με την εξέλιξη της κατάστασης τότε, το κέντρο βάρους θα μπορούσατε να το ρίξετε πότε στις νόμιμες μορφές πάλης και πότε στον ένοπλο αγώνα".

Ακρως ενδιαφέροντα πάνω στο θέμα που εξετάζουμε είναι και όσα κατέθεσε ο Μ. Παρτσαλίδης, μιλώντας στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1950. "Η υπόδειξη της ΚΕ του ΠΚΚ(μπ) για συμμετοχή μας στις εκλογές - είπε μιλώντας στην Ολομέλεια ο Μ. Παρτσαλίδης - είχε το νόημα που σας είπα. Θα μπορούσαμε, ανάλογα με τις εξελίξεις, πότε το κέντρο βάρους να το ρίξουμε στον ένοπλο αγώνα, πότε στις νόμιμες μορφές. Και όπως είναι γνωστό, συνοδευόταν με μία άλλη υπόδειξη, ότι αυτή τη στιγμή πανελλαδική εξέγερση δεν είναι σκόπιμη. Αλλο το ζήτημα της ένοπλης αυτοάμυνας, που αναπτυσσόταν και δεν μπορούσε παρά ν' αναπτυχθεί" ("Η 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, 14 - 18/5/1950, εισηγήσεις, λόγοι, αποφάσεις, μόνο για εσωκομματική χρήση", σελ. 36). Από τα παραπάνω, προκύπτει πως η συμβουλή του ΚΚΣΕ προς το ΚΚΕ ήταν η χρήση όλων των μορφών πάλης, ανάλογα με τις κάθε φορά συνθήκες, χωρίς την εγκατάλειψη, όμως, των ειρηνικών μαζικών πολιτικών μορφών πάλης και της αξιοποίησης των όποιων δυνατοτήτων υπήρχαν για ομαλές εξελίξεις. Αξιοσημείωτη δε, είναι η μαρτυρία του Παρτσαλίδη πως το ΚΚΣΕ συμβούλευε να μην επιχειρηθεί, προς το παρόν, ένοπλη πανελλαδική εξέγερση. Ισως, εδώ βρίσκεται η εξήγηση, γιατί στο ΚΚΕ, μετά τη 2η Ολομέλεια, δεν ξανατέθηκε τέτοιο ζήτημα.

Η συμβουλή του Δημητρόφ

Κλείνοντας το θέμα των διεθνών επαφών του ΚΚΕ, πριν τη σύγκλιση της 2ης Ολομέλειας της ΚΕ του, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι συναντήσεις με αδελφά κόμματα και με τον Βούλγαρο κομμουνιστή ηγέτη Γκ. Δημητρόφ, είχε αυτό το διάστημα, για λογαριασμό του ΚΚΕ, και ο Π. Ρούσος. Σύμφωνα με όσα ό ίδιος ο Ρούσος κατέθεσε μιλώντας στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1957, ο Δημητρόφ "συνιστούσε για κείνη τη στιγμή, κείνη την περίοδο, περίοδο της 2ης Ολομέλειας, να συνεχίσουμε την ανάπτυξη της μαζικής πάλης, να συμμετάσχουμε στις εκλογές, να διαφυλάξουμε την ΕΑΜική συμμαχία, να δημιουργήσουμε καλύτερες προϋποθέσεις πάλης" ("Πρακτικά 7ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, 1957", μόνο για εσωκομματική χρήση, σελ. 171).

Βαδίζουμε στα 100 χρόνια ζωής, αγώνων και θυσιών, παραμένοντας «το πιο νέο» κόμμα

Βαδίζουμε στα 100 χρόνια ζωής, αγώνων και θυσιών, παραμένοντας «το πιο νέο» κόμμα

Συντρόφισσες και Σύντροφοι


Μέλη και φίλοι του Κόμματός μας

ΚΝίτες και ΚΝίτισσες

Εργαζόμενοι της Αθήνας, του Πειραιά, της Αττικής, όλης της Ελλάδας

Εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ μεταφέρουμε τον πιο θερμό συντροφικό επαναστατικό χαιρετισμό, αυτή τη μέρα τιμής και μνήμης, γιορτής κι αγώνα του Κόμματός μας.

Προχωράμε μπροστά! Δυναμικά!

Διδασκόμαστε από την ηρωική Ιστορία μας, παραμένουμε ακλόνητοι στο σκοπό μας για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Αξιοποιούμε δημιουργικά τα συμπεράσματα που έχουμε βγάλει μέσα από αυτόν τον τιτάνιο αγώνα της εργατικής τάξης, του λαού μας, με μπροστάρη το ΚΚΕ!

Διδασκόμαστε από την ανιδιοτελή προσφορά και θυσία εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών του λαού μας, κομμουνιστών και κομμουνιστριών, αγωνιστών και αγωνιστριών, που βρέθηκαν 95 χρόνια τώρα στην πρώτη γραμμή της μάχης, παλεύοντας με συνείδηση στον ταξικό αγώνα.

Διδασκόμαστε από τα θετικά αλλά και τις αρνητικές καμπές αυτής της τιτάνιας πάλης. Από τις αδυναμίες, τα λάθη, τις παραλείψεις.

Είμαστε μέσα σε όλες τις χαρές και τις λύπες, τις αγωνιστικές εξάρσεις αλλά και τα πισωγυρίσματα. Εχουμε πλήρη συνείδηση και γνώση ότι τα σπουδαία και τα μικρά, οι επιτυχίες και οι πικρές στιγμές, τα σωστά και τα λάθη έγιναν στη διάρκεια μιας αδυσώπητης πάλης, με έναν αδίστακτο αντίπαλο, που δεν ήθελε να χάσει τα προνόμιά του, που ήθελε να κρατά το λαό ποδοπατημένο, «μοιραίο κι άβουλο αντάμα».



Το ΚΚΕ, σε αυτήν την πάλη της εργατικής τάξης, του λαού μας, ήταν πάντα παρόν! Στην πρώτη γραμμή, οδηγητής και πρωτομάχος! Οπως είναι και σήμερα, κάθε μέρα, όπως θα είναι και αύριο. Μέχρι την οριστική νίκη, για πάντα!


Και από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας σήμερα, εδώ από τον Πειραιά, απαντάμε δυνατά:

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε ούτε για μια στιγμή, μήτε όπως στην κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι. Εχουμε τη ζωή πολύ, παρά πολύ αγαπήσει...

Με τις δικές μας σημαίες, τραβάμε μπροστά! Εμπρός της γης οι κολασμένοι...
Το ΚΚΕ τόλμησε και τολμά

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ο γιορτασμός των 95 χρόνων του ΚΚΕ από την Κομματική Οργάνωση Αττικής έχει από μόνος του ξεχωριστή σημασία. Γιατί εδώ στον Πειραιά, σαν «τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής» πριν από 95 χρόνια πραγματοποιήθηκε το 1ο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ - που στο 3ο του συνέδριο μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Εδώ στον Πειραιά, ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας - κάτω από την επίδραση της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, για να συνενώσει την επιστημονική κοσμοθεωρία του κομμουνισμού με το εργατικό κίνημα, για να σηματοδοτήσει, με την εμφάνισή του, την ιδεολογική και πολιτική χειραφέτηση της εργατικής τάξης.



Το περιεχόμενο του γιορτασμού των 95 χρόνων του Κόμματος, αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο στο σύνθημά μας: «95 χρόνια αγώνες και θυσίες. Διδασκόμαστε, συνεχίζουμε για το λαό, με στόχο το σοσιαλισμό».


95 χρόνια. Δεν υπάρχει μικρός ή μεγάλος αγώνας, δεν υπάρχει κατάκτηση του λαού μας που το ΚΚΕ να μην πρωτοστάτησε ή να μη βρέθηκε στην πρώτη γραμμή χωρίς να λογαριάσει κόπους, στερήσεις, διώξεις.

95 χρόνια αγώνες και θυσίες με τους κομμουνιστές πρωτοπόρους στην οργάνωση της λαϊκής πάλης, αλύγιστους ακόμα και στο εκτελεστικό απόσπασμα, στις φυλακές και τις εξορίες.

Το ΚΚΕ ήταν ο εμπνευστής, ο αιμοδότης και ο καθοδηγητής του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στην ιταλογερμανική και τη βουλγαρική κατοχή με τη δημιουργία του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ.

Το ΚΚΕ ήταν ο οδηγός στην κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης, τον 20ο αιώνα, στη χώρα μας: Στον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ, που είχε τεράστια πολιτική και ηθική σημασία.

Το ΚΚΕ πρωτοστάτησε στον αγώνα κατά του φασισμού, της χούντας, πρωτοστάτησε σε κάθε λαϊκό αγώνα και σε συνθήκες βαριάς παρανομίας και σε συνθήκες αστικής νομιμότητας.

Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα που τόλμησε και τολμά να μελετά την Ιστορία του, γιατί ξέρει καλά πως η μελέτη της Ιστορίας για ένα επαναστατικό κόμμα αποτελεί στοιχείο ανάπτυξής του.


Μερική άποψη του ΣΕΦ
Το ΚΚΕ δεν απαρνήθηκε ποτέ το ρόλο του ως Κόμματος της εργατικής τάξης, της τάξης που έχει ιστορική αποστολή να ηγηθεί στον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας.


Το ΚΚΕ, παρά τις ελλείψεις του, δεν εγκατέλειψε ποτέ το στρατηγικό του στόχο το σοσιαλισμό, δεν αποκήρυξε ποτέ την ταξική πάλη, τη σοσιαλιστική επανάσταση, την ανάγκη ανατροπής της δικτατορίας μιας μειοψηφίας, δηλαδή της αστικής τάξης, των εκμεταλλευτών και την αντικατάστασή της με τη δικτατορία της πλειοψηφίας, που είναι το προλεταριάτο, η εργατική τάξη, οι εκμεταλλευόμενοι.

Το ΚΚΕ τόλμησε και τολμά να μελετά το παρελθόν του, να βγάζει πολύτιμα συμπεράσματα, να διορθώνει τα λάθη του, να επεξεργάζεται τη στρατηγική του.

Η βασανιστική επίμονη και επίπονη μελέτη της Ιστορίας, είναι πάνω απ' όλα συλλογική διαδικασία για το ΚΚΕ, μακριά από ωραιοποιήσεις και μηδενισμό.
Η Ιστορία είναι έργο των ίδιων των λαϊκών μαζών

Δεν έχουμε καμιά σχέση με τους επικριτές μας, με όλον αυτόν το μηδενισμό και τη λαθολογία των αντιπάλων μας, που στόχο έχει να σπείρει μόνο αμφιβολίες, ψεύτικες αμφισβητήσεις, να υπονομεύσει το δημιουργικό προβληματισμό, την ενιαία δράση, σε τελευταία ανάλυση την ίδια την αποτελεσματικότητα της παρέμβασής μας, του αγώνα μας, των στόχων μας. Και, κυρίως, να κρύψουν τις τεράστιες ευθύνες τους απέναντι στο λαό.



Eurokinissi

Επιμένουμε, γιατί βλέπουμε μπροστά, δεν εγκαταλείπουμε το σκοπό μας. Αυτό ενοχλεί, καθώς αυτό το σύστημα βρίσκεται σε μεγάλα αδιέξοδα. Ο πόλεμός τους γίνεται όλο και πιο γενικευμένος.


Ο κομμουνιστής και η κομμουνίστρια, ο κάθε αγωνιστής, ο κάθε εργαζόμενος της χώρας μας, ο άνεργος, ο αγρότης, ο αυτοαπασχολούμενος, ο φοιτητής, σπουδαστής, μαθητής, δεν πρέπει να αφήσει τον εαυτό του, τον περίγυρό του να γίνει έρμαιο των κακόβουλων φημών, των προβοκατόρικων δημοσιευμάτων, της αντιδραστικής προπαγάνδας, που πότε φοράει την προβιά του φίλου, του «αριστερού», ενώ κρύβει πίσω του έναν καραμπινάτο οπορτουνιστή, αναθεωρητή των ιδεών μας και πότε αποκαλύπτεται με το ωμό πρόσωπο του ταξικού αντίπαλου, μεταμφιεσμένος άλλοτε σε χρυσαυγίτη ναζιστή εγκληματία, άλλοτε σε σοβαροφανή επιτηρητή των αντιλαϊκών νόμων.

Το ΚΚΕ χωρίς διγλωσσίες και «ήξεις - αφήξεις» μιλά με τη γλώσσα της αλήθειας, της ειλικρίνειας, ανοιχτά, ούτε μηδενίζει, ούτε ακυρώνει την Ιστορία του, τη μελετά για να εμπλουτίσει, για να μπορέσει συλλογικά και συνολικά το Κόμμα να δυναμώσει, να κατακτήσει ολοένα και μεγαλύτερη ικανότητα στην πάλη για την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη.

Οι αντίπαλοί μας δεν πρόκειται ποτέ να συμβιβαστούν με το ότι το ΚΚΕ άντεξε σε όλες τις καμπές της ταξικής πάλης, και αντέχει. Οχι μόνο δεν τα δίπλωσε στη δίνη της αντεπανάστασης, αλλά έβγαλε και συμπεράσματα για τις αιτίες και τους παράγοντες των ανατροπών των σοσιαλιστικών χωρών.


Eurokinissi

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας στο βήμα της συγκέντρωσης
Αυτό που τους ενοχλεί, που τους εξαγριώνει είναι η ωρίμανση της συλλογικής σκέψης του Κόμματος, η επεξεργασία από το ΚΚΕ σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής.


Ακριβώς σε αυτό οφείλεται και η γνωστή πρακτική, να προσπαθούν να αποκόψουν από όλη αυτή την Ιστορία του κόμματος, από την Ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, τους ηγέτες του, να τους τοποθετούν ακόμα και έξω από τα ιστορικά πλαίσια της εποχής τους. Να μιλούν άλλοτε για ηρωοποίηση του ενός ή του άλλου, όταν το Κόμμα αναφέρεται στην αναμφισβήτητη προσφορά τους, προσπαθώντας έτσι να τους μειώσουν, να τους συκοφαντήσουν στο λαό, στη νεολαία, που δεν έχει ζήσει σε αυτές τις περιόδους...

Και άλλοτε να μιλούν για αποκαθήλωση, για υπονόμευση, όταν το Κόμμα συλλογικά επεξεργάζεται για στιγμές, για αποφάσεις που εκ των υστέρων κρίνονται ως αρνητικές για τις εξελίξεις, ή ως λάθη γραμμής, στρατηγικής, πάλι προσπαθώντας να τους συκοφαντήσουν δήθεν υπερασπίζοντάς τους. Αλλά όπως έγραφε κι ο Λένιν: «Οσο ζούσαν οι μεγάλοι επαναστάτες, οι τάξεις των καταπιεστών τους καταδίωκαν συνεχώς και αντιμετώπιζαν τη διδασκαλία τους με την πιο άγρια μανία, με το πιο λυσσασμένο μίσος, με την πιο αχαλίνωτη εκστρατεία ψευτιάς και συκοφαντίας. Υστερα από το θάνατό τους γίνονται προσπάθειες να τους μετατρέψουν σε αβλαβή εικονίσματα, σα να λέμε να τους αγιοποιήσουν, να δώσουν κάποια δόξα στο όνομά τους για παρηγοριά των καταπιεζόμενων τάξεων και για την αποβλάκωσή τους, ευνουχίζοντας το περιεχόμενο της επαναστατικής διδασκαλίας, στομώνοντας την επαναστατική της αιχμή, εκχυδαΐζοντάς την».

Τα ίδια έκαναν πάντα, τα ίδια κάνουν και τώρα. Μετά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για την Ιστορία ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, τώρα, μετά το 19ο Συνέδριο, είναι ο Χαρίλαος Φλωράκης, που δήθεν τους παίρνουν υπό την προστασία τους τα διάφορα απολειφάδια του οπορτουνισμού, που και οι συγκεκριμένοι ηγέτες τούς αντιπάλεψαν. «Παλιά μου, τέχνη κόσκινο».

Αλλοτε παρουσιάζουν το ΚΚΕ σαν ένα κόμμα που απαρνείται την Ιστορία του και τους ηγέτες του. Αλλοτε σαν ένα κόμμα προσκολλημένο στα φαντάσματα του χτες. Ανάλογα με το τι τους βολεύει κάθε φορά για να ξεδιπλώσουν την επίθεσή τους στο Κόμμα.

Το ΚΚΕ δεν κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Εχει τη δυνατότητα και την ικανότητα να αποτιμά στα πλαίσια της ιστορικής μελέτης και όχι αποσπασμένα την προσφορά των στελεχών του, των ηγετών του γνωρίζοντας ότι ο καθένας και η καθεμιά δεν μπορεί να αποτιμηθεί, να κριθεί πέρα κι έξω από τις ιστορικές συνθήκες, πέρα κι έξω από την επίδραση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, πέρα κι έξω από τη συλλογική σκέψη και πείρα, από τη συλλογική ωριμότητα του Κόμματος.

Το Κόμμα μας, χωρίς να υποτιμά το ρόλο της ξεχωριστής προσωπικότητας στην Ιστορία, ξέρει πολύ καλά, ότι η Ιστορία είναι έργο και δημιουργία τελικά μόνο των ίδιων των λαϊκών μαζών.

Η ουσία, βέβαια, σε όλα αυτά βρίσκεται αλλού. «Καρφί στο μάτι» των αστών και των οπορτουνιστών είναι τα συμπεράσματα από τη μελέτη της Ιστορίας του Κόμματος, τα συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. «Καρφί στο μάτι τους» η επεξεργασία επαναστατικής στρατηγικής του ΚΚΕ, οι αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου του, το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του.
Η πραγματικότητα δικαιώνει το ΚΚΕ

Φίλες και Φίλοι,

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Το Κόμμα μας σήμερα είναι πιο έμπειρο από ποτέ. Δεν έχουμε σήμερα την πολυτέλεια κανενός λάθους που θα πάει το κίνημα πίσω, θα του αφαιρέσει τη δυνατότητα να ανασυνταχθεί, να αντεπιτεθεί, να τραβήξει μπροστά να βάλει στόχο την εξουσία.

Η πολύχρονη πείρα μας, η κατάκτηση της ιδεολογικοπολιτικής ωριμότητάς μας υποχρεώνει σήμερα με ακλόνητη σταθερότητα και συνέπεια το ΚΚΕ, να μην υποκύπτει στις σειρήνες, να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα, να μη βάζει «νερό στο κρασί» του, όπως μας ζητά ο αντίπαλος. Δεν αποσπόμαστε από την πραγματικότητα.

Νιώθουμε την αγωνία του εργάτη και του άνεργου, του δημόσιου υπάλληλου, του αυτοαπασχολούμενου, που, απελπισμένος λέει «κάτι να γίνει, τώρα», «βάλτε και σεις ένα χεράκι να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα με αυτήν την κατάσταση», των εργαζομένων που την ίδια ώρα νιώθουν φόβο, ανασφάλεια, αβεβαιότητα.

Απευθυνόμαστε σε όλους αυτούς και τους λέμε: Τώρα πρέπει να αξιοποιήσουμε την πείρα που έχουμε αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια και να σκεφτούμε:

Ποιος είχε δίκιο; Το ΚΚΕ ή άλλα κόμματα, σε σχέση με τη στάση τους απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ;

Είπε την αλήθεια ή όχι το ΚΚΕ, όταν προειδοποιούσε για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και τις περίφημες ελευθερίες της που είναι δεσμά για τους λαούς;

Ερχονται ή όχι στα λόγια μας, όταν από την αρχή προειδοποιούσαμε για την περιβόητη ένταξη στην ΟΝΕ και στο ευρώ τότε που το ΚΚΕ τα καταψήφιζε, όταν όλοι μαζί -και οι σημερινοί οπαδοί της δραχμής- πανηγύριζαν;

Η ΕΕ είναι ένωση του κεφαλαίου, σφηκοφωλιά κατά των λαών! Σε όλη την ιστορική της διαδρομή, από την παλιά ΕΟΚ, μέχρι την Ευρωζώνη σήμερα, έχει σαν βασικό στόχο να θωρακίσει τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων των κρατών-μελών της, μέσα στον ανελέητο διεθνή ανταγωνισμό.

Γι' αυτό και υπάρχει σταθερή στόχευση των μονοπωλίων όλων των κρατών της ΕΕ ενάντια στην εργατική τάξη, στους λαούς της Ευρώπης. Ολες οι Συνθήκες της ΕΕ είχαν και έχουν στόχο, να ρίξουν όσο πιο κάτω γίνεται την πληρωμή της εργατικής δύναμης, να κάνουν εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα, για να γίνουν πιο ισχυροί οι μονοπωλιακοί όμιλοι.

Αυτή την αλήθεια προσπάθησαν συστηματικά να κρύψουν όλα αυτά τα χρόνια η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, με τις κάλπικες υποσχέσεις τους.

Ολοι τους μαζί έχουν ψηφίσει τις αντιλαϊκές Συνθήκες. Σήμερα εξαπατούν και πάλι, όταν υπόσχονται διαπραγματεύσεις με την τρόικα, που θα οδηγήσουν τάχα σε φιλολαϊκή λύση εντός των τειχών της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Κρύβουν ότι η σημερινή αντιλαϊκή επίθεση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, δεν καθορίστηκε μόνο από την εκδήλωση της πρόσφατης κρίσης, δεν περιορίζεται μόνο στα υπερχρεωμένα κράτη της Ευρωζώνης.

Αναφέρονται μόνο στην Μέρκελ, στη γερμανική κυβέρνηση και κρύβουν ότι όλα τα κράτη - μέλη συμφώνησαν να ενισχυθεί το αντιλαϊκό οπλοστάσιο. Βέβαια, τώρα τελευταία έχουν δαγκώσει τη γλώσσα τους, γιατί τους τέλειωσε η Μέρκελ, αφού τα βρήκε σε ένα μεγάλο συνασπισμό με τους σοσιαλδημοκράτες, άλλο ανφάν γκατέ της κυβερνώσας αριστεράς στην Ευρώπη. Ας μην ανησυχούν, αύριο θα βρουν και άλλους «αριστερούς ψάλτες», σαν το αδελφάκι του ΣΥΡΙΖΑ στη Γερμανία.

Τώρα που όλο και περισσότεροι από τα λαϊκά στρώματα βγάζουν συμπεράσματα για το ρόλο όλων αυτών, σηκώνουν τη σημαία της διόρθωσης δήθεν της ΕΕ, μιλάνε για «νέα αρχιτεκτονική», και άλλα σχετικά.

Στην ΕΕ ούτε υπήρξαν ούτε μπορούν να υπάρξουν ισότιμες σχέσεις ανάμεσα στα κράτη - μέλη της, αφού η αλληλεγγύη μεταξύ των μονοπωλίων αφορά μόνο τη συμφωνία επίθεσης στους λαούς.

Οπως σε κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία, στο εσωτερικό της ΕΕ βασιλεύει η ανισόμετρη ανάπτυξη, ο ανταγωνισμός, οι ανισότιμες σχέσεις των κρατών.

Η βαθιά οικονομική κρίση συνέβαλε στην αλλαγή του συσχετισμού δύναμης μέσα στον ηγετικό σκληρό πυρήνα της ΕΕ, υπέρ της Γερμανίας και σε βάρος της Γαλλίας και της Ιταλίας. Ετσι οξύνονται παραπέρα οι ανταγωνισμοί τους.

Πάνω στο έδαφος αυτών των αντιθέσεων οξύνεται και η διαπάλη για τη διαχείριση του χρέους, των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης για την αλλαγή του μείγματος δημοσιονομικής πολιτικής.

Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Ιταλίας, πιέζουν τη Γερμανία να αναλάβει μεγαλύτερο μέρος για τη διαχείριση του χρέους των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης και για να περιορίσει τα εμπορικά της πλεονάσματα.

Αναζητούνται συμβιβασμοί ανάμεσα στα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, αλλά κανένας συμβιβασμός δεν μπορεί να αποτρέψει την υλοποίηση αντιλαϊκών μέτρων, την περιοδική εκδήλωση κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και τις επιπτώσεις της ανισόμετρης ανάπτυξης.

Με αφορμή και τη σημερινή συγκέντρωση, σας καλούμε όλους, για άλλη μια φορά, να στρατευθείτε στον αγώνα, στο πλάι του ΚΚΕ. Δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνείτε σε όλα με το ΚΚΕ για να του εμπιστευτείτε την ψήφο σας στις ευρωεκλογές στις 25 Μάη του 2014. Γιατί το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα που μπορεί να εκφράσει πολιτικά την αντίθεση στην ΕΕ που μεγαλώνει, παλεύοντας για αποδέσμευση, με το λαό ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει η χώρα μας.
Ετσι λειτουργεί το σύστημα της εκμετάλλευσης

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Σε όλους αυτούς τους εργαζόμενους, στις λαϊκές οικογένειες της χώρας μας απευθυνόμαστε και τους λέμε να σκεφτούν ξανά, γιατί το ΚΚΕ επιμένει να προειδοποιεί για τον κίνδυνο εμπλοκής της χώρας μας σε νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που εναλλάσσονται με την ιμπεριαλιστική ειρήνη, και το ποια πρέπει να είναι η στάση του λαού, της νεολαίας μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Προειδοποιούμε, γιατί η περιοχή μας, η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μ. Ανατολής είναι στο επίκεντρο ανταγωνισμών και αντιθέσεων για το ποιος, ποιο κράτος, ποιο τμήμα του κεφαλαίου, ποια ιμπεριαλιστική δύναμη και συμμαχία θα βάλουν χέρι στις πλουτοπαραγωγικές πηγές, στους ενεργειακούς δρόμους του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.

Αποκαλύπτουμε τις αντιθέσεις που, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, οξύνονται αποδεικνύοντας ότι κρίση και πόλεμος είναι δίδυμα αδέρφια. Ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, επιταχύνονται ανακατατάξεις στο συσχετισμό δύναμης μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών, αναδύονται νέες δυνάμεις που επιδιώκουν το ξαναμοίρασμα των αγορών προς όφελός τους.

Οι παλιές δυνάμεις προσπαθούν να κρατήσουν τις θέσεις τους, αν είναι δυνατόν να κερδίσουν και άλλες, με όλα τα μέσα -και οικονομικά, διπλωματικά-, με συμβιβασμούς και εύθραυστες συμφωνίες, αλλά, όταν αυτό δεν είναι εφικτό, και με στρατιωτικά μέσα. Ετσι λειτουργεί ο καπιταλισμός, αυτό είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Δεν πρέπει κανείς λογικός άνθρωπος να ξεχνά πως πριν από τους δύο προηγούμενους Παγκόσμιους Πολέμους εκδηλώθηκαν μεγάλες, παγκοσμίου χαρακτήρα καπιταλιστικές κρίσεις. Η κρίση ξεπεράστηκε τελικά από τις τεράστιες καταστροφές παραγωγικών δυνάμεων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αφού πρώτα η οικονομία είχε προσανατολιστεί στην προετοιμασία του πολέμου.

Αποκαλύπτουμε σχέδια και ταυτόχρονα προετοιμάζουμε το λαό και τη νεολαία να μη χύσουν το αίμα τους για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών. Ο λαός και η νεολαία έχουν μία επιλογή: Να βάλουν τέρμα στο σύστημα που αναπόφευκτα γεννά την εκμετάλλευση, τις κρίσεις και τους πολέμους. Να στρατευτούν στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, της εξουσίας των μονοπωλίων και στην οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας με την εργατική τάξη και τους συμμάχους της στην εξουσία.
Ενάντια σε κάθε μορφή αστικής διαχείρισης

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Για άλλη μια φορά, καλούμε τα λαϊκά στρώματα, τους νέους και τις νέες, τις γυναίκες, να σκεφτούν:

Γιατί το ΚΚΕ αρνείται να συναινέσει και συνεχώς προειδοποιεί το λαό πως είναι κάθετα αντίθετο με κάθε μορφή αστικής διακυβέρνησης, που θέλει να διαχειριστεί την κρίση, το σύστημα, σε όφελος των μονοπωλίων, «εντός των τειχών» της ΕΕ, και των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων;

Γιατι το ΚΚΕ δεν μπαίνει σε κυβέρνηση πάνω στο έδαφος του κεφαλαίου, όποιον κορμό από το δίπολο κι αν έχει;

Κι επειδή κάποιοι εξακολουθούν να μας ρωτάνε ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ, τους απαντάμε: Ο ΣΥΡΙΖΑ κι ενώ ακόμα είναι στην αντιπολίτευση και απλώς λιγουρεύεται το Μέγαρο Μαξίμου, πρόλαβε ήδη να δώσει αρκετά δείγματα παλαιο-ΠΑΣΟΚικής γραφής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που θέλει, εν ονόματι μάλιστα της αριστεράς, να υλοποιεί τις φιλομονοπωλιακές συνταγές διαχείρισης τύπου ΔΝΤ, που διαφημίζει το μοντέλο made in USA, δίνει διαπιστευτήρια και μαζεύει συστάσεις από ιδρύματα της πλουτοκρατίας ανά τον κόσμο, όλους αυτούς -τους ίδιους- που έδιναν συστατικές επιστολές στον Γιώργο Α. Παπανδρέου και αναδεικνύουν φέτος τον Τσίπρα, όπως πριν από 2 χρόνια τον Παπανδρέου, μέγα διανοητή της υφηλίου, με το κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ να κομπάζει και να χαίρεται γι' αυτήν την κατάντια...

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξυμνεί τους ιδρυτές της ΕΕ τύπου Κολ και Μιτεράν, καλεί σε συστράτευση τους περιβόητους μεγαλοεπενδυτές καπιταλιστές για την παραγωγική υποτίθεται ανασυγκρότηση της χώρας, μια ανασυγκρότηση που σκοπός της είναι να ισχυροποιούνται οι μεγάλες επιχειρήσεις, τα μονοπώλια, να είναι ανταγωνιστικά. Εξαιτίας αυτής της ανταγωνιστικότητας της «κρατικής οικονομίας», ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας θα συμπράττουν, και θα την πληρώνει ακριβά ο λαός, στην Υγεία, στην Παιδεία, στις άλλες κοινωνικές υπηρεσίες. Ακόμα κι αν δώσει κάτι παραπάνω στον κατώτατο μισθό, θα το πάρει πίσω με νέες αυξήσεις στις τιμές, στους άμεσους και έμμεσους φόρους.

Σε όσους καλοπροαίρετα μας ρωτούν: «Μα καλά το ίδιο θα είναι μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με αυτή της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ»; Απαντάμε:

Ας μην τους μπερδεύουν οι επιμέρους διαφορές τους, γιατί τέτοιες υπάρχουν και προεκλογικά προβάλλονται ψεύτικα σαν αξεπέραστες, για να ξεχαστούν αμέσως μετά, στην αντιλαϊκή υλοποίηση βάρβαρων πολιτικών και στα αδιέξοδα του συστήματος που και οι δύο υπηρετούν! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η νέα κυβέρνηση της Γερμανίας.

Σε τελευταία ανάλυση, για το λαό ίδιο θα είναι το αποτέλεσμα, γιατί κι αυτή η κυβέρνηση θα πορεύεται στο δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης που τσακίζει το λαό για την κερδοφορία των μονοπωλίων. Γιατί κι αυτή η κυβέρνηση θα κινείται εντός των αντεργατικών τειχών της ΕΕ, θα αναλαμβάνει και θα υλοποιεί τις ίδιες καταστροφικές, για το λαό, δεσμεύσεις.

Και σ' όσους μας επικρίνουν για την κριτική μας στο νέο δίπολο ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ που πάει να στηθεί με τις ανάλογες τσόντες κεντροδεξιά και κεντροαριστερά, τους καλούμε να αξιοποιήσουν και τη δική τους πείρα.

Πώς τα κατάφερε το σύστημα τα προηγούμενα χρόνια πάλι να τους ξεγελάσει, παίζοντας τότε το παιγνίδι με το δικομματισμό μία ΠΑΣΟΚ - μία ΝΔ, εγκλωβίζοντας τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Είχε τότε τη δυνατότητα να εναλλάσσει αυτοδύναμα κυβερνητικά σχήματα, να βάζει το λαό κάθε τρεις και λίγο στη λογική να φύγουν αυτοί για να έρθουν οι επόμενοι, με το κριτήριο δήθεν «του μικρότερου κακού», που κάθε φορά αποδεικνυόταν μεγαλύτερο κακό. Το αποτέλεσμα ήταν να χάνεται συνεχώς πολύτιμος χρόνος για το κίνημα, για το λαό.

Και ας σκεφτούν και το εξής: Μετά το περσινό εκλογικό αποτέλεσμα -που ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχτηκε στην αξιωματική αντιπολίτευση του 27% και λέει μάλιστα ότι είναι έτοιμος να αναλάβει και την κυβέρνηση- το κίνημα πήγε μπροστά ή υποχώρησε; Ο λαός βγήκε στους δρόμους ή όπως «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται», προσπαθεί να επιβιώσει;

Μια τέτοια, λοιπόν, κυβέρνηση, όπως κι αν ονομάζεται, θα σημαίνει στήριξη στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, στήριξη για τον παραπέρα εκφυλισμό, αφοπλισμό και τη διάλυση του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Αυτή είναι η μόνη υπηρεσία που έχει σκοπό να προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ: Να δώσει ανάσα στο σύστημα, για να ετοιμαστεί το έδαφος να ξαναγυρίσει σε συντηρητική κοίτη ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Να παραπέμψει, τελικά, στη Δευτέρα Παρουσία κάθε προοπτική για ριζική αλλαγή. Εκεί οδηγούν οι επιλογές του.
Δύναμη στο ΚΚΕ για δυνατή λαϊκή συμμαχία

Σήμερα, ο λαός και η νεολαία έχουν περισσότερα στοιχεία, την πείρα των γεγονότων για να μας καταλάβουν. Να προβληματιστούν και να εξηγήσουν το γιατί, ακόμα και με πολιτικό κόστος, το ΚΚΕ αρνήθηκε πέρσι να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση, όταν η Ελλάδα είναι μέσα στην ΕΕ, όταν στην οικονομία της Ελλάδας κυριαρχούν τα μονοπώλια.

Το ΚΚΕ και ο λαός πρέπει να παλέψουν για τη δική τους εξουσία, στην οποία το ΚΚΕ θα αναλάβει τις ευθύνες του.

Στην κυβέρνηση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, το μαχητικό «παρών» του ΚΚΕ είναι δεδομένο.

Το ΚΚΕ σήμερα αναλαμβάνει τη μεγάλη ευθύνη για να δυναμώσει η Λαϊκή Συμμαχία, η κοινωνική συμμαχία της πλατιάς λαϊκής πλειοψηφίας που παλεύει με αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή γραμμή για την εργατική - λαϊκή εξουσία.

Με αυτήν την προοπτική, το ΚΚΕ διεκδικεί σήμερα δύναμη παντού. Ζητάμε δύναμη, για να δυναμώσουμε αυτόν τον αγώνα και όχι να εμπλακούμε στην ουτοπία και κοροϊδία, για να κάνουμε δήθεν πιο ανθρώπινη την ΕΕ, να δώσουμε φιλί ζωής στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Ο λαός και η νεολαία ας σκεφτούν καλά:

Γιατί δεν αξιοποιούνται οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας και οι εργατικές - λαϊκές οικογένειες καταδικάζονται στην ανεργία και τη φτώχεια εν έτει 2013; Γιατί δεν αξιοποιείται ο ορυκτός πλούτος, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας για να ικανοποιηθούν σύγχρονες λαϊκές ανάγκες; Γιατί δεν αξιοποιείται το αξιόλογο επιστημονικό δυναμικό και το έμπειρο και ικανό εργατικό δυναμικό;

Γιατί δεν καλύπτονται, από την ελληνική παραγωγή, εγχώριες ανάγκες σε κρέας, γάλα, ζάχαρη κι άλλα προϊόντα, όταν στην αγορά κυκλοφορεί και του πουλιού το γάλα με αθρόες εισαγωγές από το εξωτερικό;

Γιατί δεν προχωρούν αναγκαία τεχνικά έργα; Γιατί πληρώνουν διπλά και τριπλά τα μεγάλα έργα οι εργαζόμενοι; Γιατί δεν υλοποιούνται αναγκαία έργα αντισεισμικής, αντιπλημμυρικής προστασίας; Γιατί οι παραλίες, τα γήπεδα, οι οδικοί άξονες, τα στρατόπεδα γίνονται βορά στην αδηφαγία μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων και συμφερόντων, την ίδια ώρα που ο λαός πληρώνει διπλά και τριπλά, πνίγεται και χάνει τη ζωή του από τη μανία της φύσης, από την έλλειψη θέρμανσης, ρεύματος, εξαιτίας της εγκληματικής πολιτικής της άρχουσας τάξης;

Αυτό που εξηγεί αυτήν την κατάσταση και άλλα τόσα, που θα μας έπαιρναν ώρες να τα απαριθμήσουμε, είναι το κυνήγι του κέρδους του κεφαλαίου, οι δεσμεύσεις της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ για τα κράτη - μέλη της.
Η πρόταση του ΚΚΕ απαντά στο σήμερα, είναι πρόγραμμα εξουσίας

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Υπάρχει φιλολαϊκή απάντηση. Δεν είναι μονόδρομος όλα αυτά. Η πρόταση του ΚΚΕ απαντά στο σήμερα, είναι πρόγραμμα εξουσίας, «κυβερνητικό πρόγραμμα», όπως λέει ο λαός μας, της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, για τα δικά τους συμφέροντα, που θα το παλέψουν κάτω από τις δικές τους σημαίες κι όχι κάτω από ξένες σημαίες.

Ποιο είναι αυτό; Ακούστε το: Τα οικονομικά εργαλεία μπορούν να μπουν στην υπηρεσία του λαού. Να κοινωνικοποιηθούν. Ο ορυκτός πλούτος, οι υποδομές και τα μηχανήματα της βιομηχανίας, η Ενέργεια, οι Τηλεπικοινωνίες, οι Μεταφορές, το εμπόριο, η γη, οι καπιταλιστικές αγροτικές - κτηνοτροφικές επιχειρήσεις, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές να γίνουν όλα λαϊκή περιουσία, το εμπόριο κρατικό.

Δίπλα στον κοινωνικοποιημένο τομέα της οικονομίας να οργανωθεί ο παραγωγικός αγροτικός συνεταιρισμός. Με αυτά τα εργαλεία μπορεί η νέα, η εργατική - λαϊκή εξουσία να σχεδιάσει κεντρικά την οικονομία, να δώσει δύναμη στην ανάπτυξη των κλάδων και της περιφέρειας, να ζωντανέψει η ύπαιθρος. Αυτή η ανάπτυξη έχει κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και όχι το κέρδος.

Αυτή η φιλολαϊκή ανάπτυξη μπορεί:

Να απορροφήσει τους άνεργους, να εξασφαλίσει το δικαίωμα στη δουλειά.

Να καταργήσει την επιχειρηματική δραστηριότητα στην Υγεία και την Πρόνοια, να αναπτύξει αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν σύστημα Υγείας - Πρόνοιας.

Να καταργήσει το εμπόριο στη μόρφωση και να προσφέρει στα παιδιά του λαού ένα καλά οργανωμένο δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα.

Να αναπτύξει την αγροτική παραγωγή και να εξασφαλίσει επαρκή, υγιεινά διατροφικά προϊόντα για το λαό και πρώτες ύλες για τη βιομηχανία. Να αναπτύξει το λαϊκό Πολιτισμό και Αθλητισμό.

Να διαμορφώσει όρους να εξαλειφθούν οι αιτίες της γυναικείας ανισοτιμίας και να στηριχτεί με πλήρεις υποδομές η εργατική - λαϊκή οικογένεια, προστατεύοντας τη μητρότητα, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους.

Η πρόταση του ΚΚΕ είναι ρεαλιστική. Πρώτα από όλα συμφέρει το λαό - υπηρετεί τον εργαζόμενο.

Η αποδέσμευση από την ΕΕ θα είναι προσφορά στη διεθνιστική πάλη των λαών. Κάθε λαϊκό κίνημα πρέπει να παλεύει στη χώρα του, να συντονίζει τη δράση του με άλλα λαϊκά κινήματα. Οι εξελίξεις δεν μπορεί να συγχρονιστούν για όλες μαζί τις χώρες, ο ένας λαός δεν πρέπει να περιμένει τον άλλο, αλλά κυρίως μπορεί να επιδρά με τα αποτελέσματα της πάλης στη χώρα του στον άλλο, να προσθέτει τη δική του συνεισφορά στην αποδυνάμωση και αποσταθεροποίηση του ιμπεριαλιστικού οικοδομήματος που ονομάζεται ΕΕ, άλλων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών.

Στο βαθμό που θα πραγματοποιούνται ανατροπές στα κράτη - μέλη της ΕΕ, θα δημιουργούνται και προϋποθέσεις για ανώτερου, σοσιαλιστικού τύπου, οικονομική συνεργασία προς όφελος της κοινωνικής ευημερίας σε διαφορετικές χώρες. Η πάλη του εργατικού και λαϊκού κινήματος ενάντια στην ΕΕ, στο κάθε κράτος - μέλος της μπορεί και πρέπει να αξιοποιεί τις εσωτερικές της αντιθέσεις, τα αλλεπάλληλα χτυπήματα στο οικοδόμημα της ΕΕ.

Η αποδέσμευση, που προβάλλει το ΚΚΕ, είναι ενταγμένη στον άλλο δρόμο ανάπτυξης υπέρ του λαού, στο δρόμο της ενοποίησης της Ευρώπης προς όφελος των λαών, της οικονομικής συνεργασίας στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ο δρόμος του ΚΚΕ είναι ο διεθνιστικός δρόμος των λαών.
Η νιότη του κόσμου

Φίλες και Φίλοι, Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Το ΚΚΕ βαδίζει προς τη συμπλήρωση 100 χρόνων ζωής, αγώνων και θυσιών, παραμένοντας «το πιο νέο» κόμμα.

Πρεσβεύει το νέο, το αναγκαίο, το μοναδικά προοδευτικό μέλλον για την ανθρωπότητα: Την απαλλαγή της εργατικής τάξης από την εκμετάλλευση, τη θεμελίωση των νέων κοινωνικών σχέσεων, της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, του κεντρικού σχεδιασμού, της ενεργού συμμετοχής των εργαζομένων στην οργάνωση - διεύθυνση της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών, δηλαδή πρεσβεύει το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου.

Το πρώτο εγχείρημα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, κατώτερης βαθμίδας του κομμουνισμού, κατά τον 20ό αιώνα, επιβεβαιώνει την αναγκαιότητά του.

Αποτέλεσε άλμα της κοινωνικής προόδου, παρ' όλο που δεν απέκτησε την εσωτερική και εξωτερική δύναμη να νικήσει τελεσίδικα τον καπιταλισμό.

Αποτέλεσε άλμα η οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας, μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, με μόρφωση, με δουλειά, με πολιτισμό, αθλητισμό για τη νεολαία κι αυτή η κοινωνία οικοδομήθηκε τον προηγούμενο αιώνα.

Βεβαίως με στραβά και ανάποδα, από ένα σημείο κι ύστερα, γιατί πήγε να λύσει προβλήματα του σοσιαλισμού με συνταγές καπιταλισμού, με αποτέλεσμα να ανατραπεί.

Βαδίζουμε προς τα 100 χρόνια του Κόμματός μας, φιλοδοξώντας να γίνουμε πιο ικανοί σε συνθήκες σύνθετων πολιτικών αλλαγών, που δεν αποτυπώνουν πάντοτε την πολιτική ωρίμανση σημαντικού μέρους της εργατικής τάξης, δεν αντανακλούν την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος χειραφετημένου από την αστική και μικροαστική επίδραση, πολιτικών αλλαγών, όπως η άνοδος του φασισμού, ενδεχόμενη νέα σοσιαλδημοκρατική - οπορτουνιστική διακυβέρνηση.

Πρωτοστατούμε στους καθημερινούς αγώνες των εργαζομένων, συμβάλλουμε στην ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, στην προώθηση της Λαϊκής Συμμαχίας. Σε κάθε κλάδο, τόπο δουλειάς, μόρφωσης, κατοικίας, εκεί που ζει και αναπνέει, που αγωνιά η εργατική τάξη, τα λαϊκά νοικοκυριά. Για να μην περάσει καμιά κατάσχεση λαϊκής κατοικίας, κανένας πλειστηριασμός. Για να υπερασπίσουμε το δικαίωμα στην κατοικία, σε αυτό που κατέκτησε ο λαός μας δεκαετίες τώρα με κόπους και βάσανα. Για να μην υπάρξει κανένα φόρος για το σπίτι της λαϊκής οικογένειας, την αγροικία, την παραθεριστική κατοικία. Να καταργηθούν όλα τα χαράτσια και οι φόροι για τη φτωχολογιά. Να μειωθούν άμεσα, όπως προβλέπει η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για τους πλειστηριασμούς και τους φόρους, όλα τα χρέη των λαϊκών οικογενειών, είτε αφορούν στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια ή κάρτες. Να μην κοπεί το ρεύμα σε κανένα λαϊκό νοικοκυριό. Να απαλλαγούν οι άνεργοι από φόρους, χαράτσια, οφειλές, χρέη, από τα πανάκριβα εισιτήρια στις αστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες, από πληρωμές σε νοσοκομειακές μονάδες, έστω κι αν είναι ανασφάλιστοι και τόσα άλλα που προβλέπουν οι προτάσεις νόμου που κατέθεσε στη Βουλή το ΚΚΕ. Να μη μείνει κανένας μόνος του σε αυτήν την κρίση, σε αυτήν τη λαίλαπα.
Σε σύνδεση με το κύριο πολιτικό καθήκον

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Χρειάζεται να ενισχυθεί η ικανότητα του Κόμματος σε όλα τα επίπεδα, σε κάθε χώρο και κλάδο εργασίας, σε κάθε πόλη και χωριό ώστε: Να πρωτοστατεί στην ανάπτυξη αγώνων διεκδίκησης, χωρίς να αποσπά αυτή τη δράση από τη ζύμωση και πάλη για την ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης, την κατάργηση των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων, το περιεχόμενο των σοσιαλιστικών - κομμουνιστικών σχέσεων. Να συνδέει κάθε οικονομικό και πολιτικό αγώνα και κάτω από οποιονδήποτε συσχετισμό με το κύριο πολιτικό καθήκον, την πάλη για την επαναστατική - εργατική εξουσία. Να αποκρούει την αντικομμουνιστική επίθεση και να επαγρυπνεί.

Βαδίζουμε προς τα 100 χρόνια, με στόχο να παλέψουμε πιο αποφασιστικά για Κόμμα θεμελιωμένο στις παραγωγικές ηλικίες, πρώτ' απ' όλα των εργατών και εργατριών των βιομηχανιών, των χώρων συγκέντρωσης μισθωτών εργαζομένων, των νέων -εργαζόμενων και μη- από τις εργατικές και λαϊκές οικογένειες, χωρίς φυλετική ή άλλη διάκριση.

Κόμμα που να συνδέεται με τα πιο πρωτοπόρα αγωνιζόμενα τμήματα των βιοπαλαιστών αγροτών και αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις.

Κόμμα ικανό, με τη δύναμη των κομμουνιστικών ιδεών και τη δυναμική της ταξικής πάλης για το σοσιαλισμό, να εμπνεύσει τους νέους επιστήμονες και καλλιτέχνες, ιδιαίτερα τους μισθωτούς, αυτούς που νοιάζονται για τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες, όσους και όσες αντιστέκονται στη σήψη του καπιταλισμού, έχουν ανοιχτό το βλέμμα, τη σκέψη και τη θέλησή τους στη δυνατότητα ενός πιο ανθρώπινου, ανώτερου τρόπου οργάνωσης της κοινωνικής παραγωγής, όλων των πτυχών της κοινωνίας.

Κόμμα ικανό να διαπαιδαγωγήσει τη νεολαία με τις αξίες της ταξικής πάλης, τα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Να δυναμώσει η συμμετοχή της νεολαίας στο οργανωμένο κίνημα, κόντρα στις κυρίαρχες λογικές και τους μηχανισμούς του συστήματος που της πλασάρουν κάθε φορά ως «αντισυστημικό» ό,τι πιο σάπιο έχει γεννήσει το καπιταλιστικό σύστημα. Από τον ατομισμό, την εχθρότητα προς την ταξική πάλη, μέχρι και την προβολή των ρατσιστικών και ναζιστικών αντιλήψεων. Να τσακιστεί παντού το τέρας του ναζισμού, να απομονωθεί η εγκληματική ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, που δηλητηριάζει το σώμα του λαού και της νεολαίας, με τα εμετικά κηρύγματά της.
Πάντα στην πρώτη τη γραμμή

Νέοι και νέες της πατρίδας μας,

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για τη δράση του Κόμματος στις μικρές ηλικίες, στη νεολαία, που πραγματοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε χτες, 7 Δεκέμβρη, όπως είχαμε ανακοινώσει πριν από ένα δίμηνο, και μετά από μια γόνιμη και σημαντική συζήτηση που προηγήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσα σε όλες τις Οργανώσεις μας, με τις χτεσινές Αποφάσεις της, εξοπλίζει ολόκληρο το Κόμμα, το προσανατολίζει να δώσει το κύριο βάρος στο τι κάνουμε εμείς ως Κόμμα απέναντι στη νεολαία της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, τι δρόμους ανοίγει με δική του ευθύνη το Κόμμα, προκειμένου να προσελκύσει νέες ηλικίες στον αγώνα για την επαναστατική αλλαγή, της συμβολής για την κομματική οικοδόμηση και τη διαπαιδαγώγηση της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης, του επαναστατικού κινήματος στο καθήκον της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της Λαϊκής Συμμαχίας. Ετσι θα στηριχτεί πιο αποφασιστικά η ΚΝΕ, στη σημαντική δράση που αναπτύσσει μέσα στη νεολαία με την πολιτική και ιδεολογία του Κόμματος.

Εμπρός για ΚΝΕ γερή και μαζική πάντα στην πρώτη τη γραμμή!

Το ΚΚΕ θέλει δύναμη για να υπερασπίζεται μαχητικά τα συμφέροντα των εργαζομένων απέναντι στο άδικο σύστημα, στους καπιταλιστές, στις κυβερνήσεις τους, μέσα στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές γειτονιές, στους χώρους της νεολαίας, εκεί που φτύνουν αίμα οι εργάτες, εκεί που οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι αγρότες, οι ΕΒΕ αγωνίζονται ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, την εργοδοτική τρομοκρατία, ενάντια σε όλους εκείνους που θέλουν το λαό στη γωνία, να περιμένει από μεσσίες τη σωτηρία του. Και μέσα στη Βουλή αυτό το σκοπό παλεύουμε, γι' αυτό και το ΚΚΕ πρέπει να είναι δυνατό παντού, στα Σωματεία, στις Ομοσπονδίες, στους Δήμους και τις Περιφέρειες, στην Ευρωβουλή, στη Βουλή.

Αυτό το ρόλο αναλαμβάνουν καθημερινά οι κομμουνιστές, οι φίλοι του Κόμματος, άλλοι πρωτοπόροι εργαζόμενοι με τους οποίους παλεύουμε από κοινού στο εργατικό κίνημα, στο ΠΑΜΕ, στις αγωνιστικές συσπειρώσεις στους αυτοαπασχολούμενους, στους αγρότες, στη νεολαία, στις γυναίκες. Αυτό το ρόλο αναλαμβάνουν, με μεγάλο κόστος, είτε αυτό λέγεται απόλυση από τη δουλειά, είτε άλλες προσωπικές, οικογενειακές θυσίες.
Στον αιώνα των νέων επαναστάσεων

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

95 χρόνια αγώνες, θυσίες δεν είναι λίγα.

Θυμόμαστε όλες τις ηρωικές στιγμές, τιμάμε όλους τους ήρωες. Κι όπως έγραφε ο Τσεχοσλοβάκος κομμουνιστής ηγέτης Γιούλιους Φούτσικ, ήρωας, που εκτελέστηκε από τους φασίστες ναζιστές στην κατοχή:

«Ενα μονάχα σας ζητώ. Να μην ξεχάσετε όσοι ζήσετε. Μαζέψτε υπομονετικά τη μαρτυρία εκείνων που έπεσαν για αυτούς και για σας. Κάποια μέρα το σήμερα θα γίνει παρελθόν και θα μιλάνε για μια μεγάλη εποχή και για ένα ανώνυμο πλήθος ηρώων, που δημιούργησαν την Ιστορία. Θα ήθελα να μάθει όλος ο κόσμος πως δεν υπάρχουν ανώνυμοι ήρωες. Ολοι αυτοί ήταν άνθρωποι, με όνομα, με μορφή, επιθυμίες και ελπίδες. Και ο πόνος του πιο ασήμαντου ανάμεσά τους δεν ήταν μικρότερος από του ηγέτη που θα μείνει το όνομά του. Θα ήθελα όλοι ετούτοι να γίνουν δικοί σας, σαν πρόσωπα που τα γνωρίζετε, σαν μέλη της οικογένειάς σας, σαν κι εσάς τους ίδιους».

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η ανατροπή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η αντεπαναστατική καπιταλιστική παλινόρθωση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες δε σημαίνει το τέλος της ταξικής πάλης, των κοινωνικών εξεγέρσεων και επαναστάσεων.

Η προσωρινή ήττα προσφέρει πείρα, τα λάθη που έγιναν δεν συμψηφίζονται με την εγκληματική ταξική φύση του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο.

Ο σοσιαλισμός έκανε ένα μεγάλο βήμα πίσω, ο καπιταλισμός όμως δεν έχει κανένα μέλλον.

Ο 21ος αιώνας θα είναι αιώνας νέων επαναστάσεων, νέων εξεγέρσεων, της ανίκητης πορείας του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Προχωράμε μπροστά, δυναμικά, αποφασιστικά!

Οι μέρες που λαχταράμε όλοι θα 'ρθούν.

Ο πάγος που ράγισε με την Κομμούνα του Παρισιού για 72 μέρες,

Ο πάγος που έσπασε με την Οχτωβριανή Επανάσταση το 1917 για 72 χρόνια και που την ακολούθησαν κι άλλες δεκάδες επαναστάσεις και εξεγέρσεις σε όλο τον κόσμο,

Αυτός ο πάγος που έσπασε και ο δρόμος που επιτέλους χαράχτηκε, εμείς οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι ΚΝίτες και οι ΚΝίτισσες, οι προλετάριοι της χώρας μας, όλων των χωρών του κόσμου, καλούμαστε να τον κατακτήσουμε και να τον περπατήσουμε στον 21ο αιώνα μέχρι τέλους, οριστικά και αμετάκλητα αυτή τη φορά.

Ζήτω τα 95 χρόνια του ΚΚΕ!

Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι με το ΚΚΕ επίθεση και πάλη!