Σταθερότητα ή αστάθεια ;;;;;;;;;

  Σταθερότητα ή αστάθεια ;;;;;;;;;

Σε πλήρη εξέλιξη είναι η εκστρατεία των αστικών επιτελείων για να διαμορφώσουν ένα επίπλαστο σκηνικό, μία εικονική πραγματικότητα, προκειμένου να φέρουν το κριτήριο ψήφου των ευρύτερων εργατικών - λαϊκών στρωμάτων στα μέτρα τους. Μετά το δίλημμα «σταθερότητα» ή «αστάθεια», το τελευταίο διάστημα διάφορες αστικές γραφίδες κάνουν λόγο για «εκλογική αναμέτρηση ανάμεσα στο φόβο και την οργή».

Είναι αυτά τα διλήμματα πραγματικά; Με ποια κριτήρια θα σταθεί και τι είναι αυτό το οποίο πρέπει να επιδιώξει ο εργαζόμενος, ο άνθρωπος του μόχθου της πόλης και της υπαίθρου, μπροστά στην κάλπη;

Είναι η «σταθερότητα» του ενάμισι εκατομμυρίου των ανέργων. Το 25,5% «έπιασε» η ανεργία το γ' τρίμηνο του 2014, ανάμεσα στους οποίους με το 49% να είναι στις ηλικίες των 15 - 24 και στις νέες γυναίκες φτάνει στο 56,6%!

Είναι η «σταθερότητα» όπου το ενάμισι εκατομμύριο των εργαζομένων έχει μηνιαίο εισόδημα κάτω από 500 ευρώ μεικτά, της μερικής απασχόλησης, της «εκ περιτροπής» εργασίας, των 92.000 θέσεων πεντάμηνης απασχόλησης σε προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας» και «voucher». Στα πρώτα, οι μηνιαίες αποδοχές είναι 490 ευρώ και 425 ευρώ, αντίστοιχα, όπου στα περισσότερα προγράμματα είναι ανασφάλιστοι και πάει λέγοντας.

Είναι η «σταθερότητα» της κατάργησης της σύνταξης για όσους γεννήθηκαν μετά το 1974, αφού και 4.500 ένσημα να παραμείνουν ως απαίτηση για συνταξιοδοτικό δικαίωμα και δε φτάσουν τα 6.000 ποιος θα μπορέσει να τα συγκεντρώσει με τα αντεργατικά μέτρα.

Για τους συνταξιούχους «σταθερότητα» σημαίνει επιβίωση με συντάξεις πείνας. Η μέση κύρια σύνταξη είναι μόλις στα 708 ευρώ μεικτά και η μέση κύρια σύνταξη γήρατος είναι 778 ευρώ μεικτά! Ακόμα μικρότερη είναι η μέση κύρια σύνταξη αναπηρίας, που φτάνει μόλις τα 569,4 ευρώ μεικτά και αφορά 265.929 συντάξεις, ενώ η μέση σύνταξη θανάτου είναι 549,8 ευρώ μεικτά.

Για τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ η «σταθερότητα» σημαίνει χρέη προς τον ΟΑΕΕ, ανασφάλιστοι οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, λουκέτο, για τους αγρότες η «σταθερότητα» μεταφράζεται σε συνεχιζόμενη και εντεινόμενη φτώχεια από την άγρια φορολόγηση, το πετσόκομμα των επιδοτήσεων, τις αυξήσεις στα μέσα και εφόδια και εξευτελιστικές τιμές σε όλα σχεδόν τα προϊόντα.

Είναι η «ελπίδα» για ψίχουλα αντί για δικαιώματα. Είναι η «ελπίδα» για ζωή με μειωμένες απαιτήσεις. Είναι η «ελπίδα» που υποτάσσεται στους ισοσκελισμένους κρατικούς προϋπολογισμούς και στις αντοχές της οικονομίας. Είναι η ψεύτικη «ελπίδα» ότι την ευημερία θα φέρει η καπιταλιστική ανάκαμψη και η υγιής επιχειρηματικότητα. Είναι το εμπόριο ελπίδας ότι αλλάζοντας αυτόν που βρίσκεται στην κυβέρνηση αλλά αφήνοντας απείραχτα τα μονοπώλια, το κεφάλαιο, την ΕΕ, το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο θα αλλάξει και η ζωή των εργαζομένων. Ενα έργο που έχει παιχτεί άπειρες φορές φέρνοντας μόνο απογοήτευση και υποχώρηση στους εργαζόμενους.

Βαθύ κόκκινο

 Βαθύ κόκκινο

Υπηρετώντας τα ίδια ψέματα, τις ίδιες χονδροειδείς διαστρεβλώσεις, οι δύο φαιδροί μονομάχοι κατέρχονται στο παζάρι της Ευρώπης ξεπουλώντας ιδέες, εαυτούς και αλλήλους. Η αρχή του τέλους απλώνεται και επίσημα πια μπροστά στο δίδυμο Σαμαρά - Τσίπρα. Αν θέλουν τα μαγαζιά τους να επιβιώσουν, ας σκεφτούν τη συγχώνευση.

2. Ο εκλογικός χρόνος θα κυλήσει ανάμεσα στη μόνιμη κατάθλιψη των πολιτών και στην τεχνική υπερδιέγερση που θα οργανώσουν τα γνωστά τηλεοπτικά πρόσωπα.

3. Σχεδιάζουν μια γενικευμένη λεηλασία του κόσμου εκμεταλλευόμενοι την παραζάλη του, τη ζωή του που λειτουργεί περιστασιακά. Κάθε ανακοίνωση εκ μέρους των σχηματισμών που παίζουν μέσα στην Ευρώπη θα περιέχει τους όρους μιας ακόμη υποχώρησής μας.

4. Οι γελοίες πρόζες με τις οποίες σε αφθονία μας τροφοδοτούσε ο Σαμαράς θα αντικατασταθούν από την αριστερίστικη φρασεολογία του ΣΥΡΙΖΑ. Ας προσέξουν, γιατί ο πολίτης είναι μεν αδύναμος, αλλά μπορεί σε χρόνο που κανείς δεν φαντάζεται να γίνει σκληρός, μνησίκακος.

5. Καθ' οδόν για τις εκλογές, η μισανθρωπία του Βενιζέλου θα αναγκαστεί να μεταμφιεστεί. Η υψηλή του καταγωγή και η αξιοσέβαστη μόρφωσή του θα δοκιμαστούν άγρια, γιατί εξαρτώνται άμεσα από την ψήφο του καθενός. Προσηλωμένος στον καθρέφτη του, ο Ευάγγελος αναρωτιέται ποιοι είναι αυτοί οι ανίκανοι, οι κακόβουλοι, που θα τον αποσπάσουν από το είδωλό του. Επρεπε χρόνια πριν να είχε εισηγηθεί ότι η ψήφος ενδέχεται να είναι περιττή.

6. Πήραμε το μάθημά μας από την Ευρώπη. Είδαμε πώς είναι να σε καταστρέφει, ενώ παράλληλα να σου θολώνει την κρίση με τους υπερβολικούς επαίνους. Είδαμε έναν υποκριτή πρωθυπουργό να μας εξαπατά, πιστεύοντας ότι δεν θα βγάλουμε άχνα γιατί έχουμε πειστεί πως είμαστε ψεύτες. Οι Ευρωπαίοι αυτά τα πέντε χρόνια μας αψήφησαν εντελώς και με επιδεικτικό τρόπο άσκησαν εκκαθαριστικές επεμβάσεις και μας επιβάρυναν με κίβδηλες προσθήκες των τραπεζιτών. Αυτές οι εκλογές είναι μια ευκαιρία να δούμε με προσοχή την οικονομική πραγματικότητα της Ευρώπης.

7. Στο όνομα του ΚΚΕ βρίσκεται όλη του η δύναμη. Δεν είναι τυχαίο ότι το κυκλώνουν τόσα ψευδώνυμα, τόσες δυναστικές συμμαχίες. Το κυκλώνουν όλοι οι δυτικότροποι με τη βοήθεια, την κατεύθυνση και την προστασία που τους παρέχει η τραπεζική κυριαρχία.

8. Η μίμηση είναι η πρώτη ύλη των Αριστερών που καταστρέφει οτιδήποτε αυθεντικό μέσα στο κίνημα. Η Αριστερά δεν λειτουργεί με ενιαίο και αυθόρμητο τρόπο, γιατί υπηρετεί ταυτόχρονα και τον θεό και τον διάβολο, αλλάζοντας πίστη ανάλογα με τα κέρδη και τις ζημίες. Παραφράζοντας τον αγαπημένο μου σοφό Ριντζάι: «Η μόνη τους έγνοια μέσα σ' αυτόν τον έρημο κόσμο είναι να γεμίσουν τα μυαλά τους με γνώσεις και επιχειρήματα, με πληροφορίες και συλλογισμούς, αναζητούν διαρκώς γραπτές ερμηνείες για έναν και μοναδικό σκοπό: Ενα μόνιμο κάθισμα στο κοινοβούλιο».

9. Με τους χρυσαυγίτες χάνω και το τελευταίο ίχνος της καλής ανατροφής μου. Ακόμα και μέσα στις φυλακές δεν απέκτησαν τίποτα ανθρώπινο. Τελικά, η ηλιθιότητα είναι συνεπής παρά τα φαινόμενα, και είναι αλήθεια πως, μετά από μια ατέλειωτη αλυσίδα ξυλοδαρμών, ενός φόνου και απόπειρες δολοφονίας, αποδείχτηκαν επαγγελματίες. Ποτέ άλλοτε τόσα ανόητα καθάρματα δεν συναντήθηκαν στον ίδιο τόπο και χρόνο.

10. Ο Σταύρος Θεοδωράκης αποδείχτηκε «ο χρήσιμος ηλίθιος» για τον Στέλιο Ράμφο. Πρόκειται για μια ακόμη απόπειρα του Ράμφου να αποκτήσει τους πελάτες που του στέρησαν καταρχάς οι Αριστεροί της δεκαετίας του '60 κι έπειτα οι κύκλοι της Εκκλησίας. Ο Στέλιος, που δεν αφήνει να του ξεφύγει η παραμικρή ευκαιρία, είδε τον κουφιοκεφαλάκη Σταύρο σαν ένα όργανο που θα χρησιμοποιήσει για να συναντηθεί με ένα στέρεο ακροατήριο. Πρόκειται για το τελευταίο χαρτί στην καριέρα του, γι' αυτό και θυσιάζει όλα τα προσωπεία που με κόπο και προσπάθειες έχει πλάσει και που πάντα έμεναν χωρίς ανταπόδοση. Ο πονηρός κύριος Στέλιος ψώνισε αμέσως την αυταρέσκεια και ματαιοδοξία που ταλανίζουν τον μικρό Σταύρο. Πρόκειται για χορό μεταμφιεσμένων, που στο τέλος της συνάντησης θα αποκαλύψουν τα πρόσωπά τους. Και εκείνη τη στιγμή ο μικρός Σταύρος θα διαλυθεί σαν χαρτοπόλεμος, χωρίς να καταλάβει τίποτε.

Γιώργος Κακουλίδης

Ριζοσπάστης

Την επόμενη ημέρα χρειάζεσαι δυνατό ΚΚΕ! Δυνατή Λαϊκή Αντιπολίτευση, Συμμαχία και πάλη για την ανατροπή!

Την επόμενη ημέρα χρειάζεσαι δυνατό ΚΚΕ! Δυνατή Λαϊκή Αντιπολίτευση, Συμμαχία και πάλη για την ανατροπή!

Εργατοϋπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι, άνεργοι, αγρότες, συνταξιούχοι, νέοι και γυναίκες των λαϊκών οικογενειών,
Σας καλούμε στις βουλευτικές εκλογές να στηρίξετε και να δυναμώσετε αποφασιστικά το ΚΚΕ.
Σκεφτείτε ότι την επόμενη μέρα, όποια κι αν είναι η νέα κυβέρνηση, θα είναι εδώ και θα συνεχίζουν να ματώνουν το λαό η ΕΕ και τα «μνημόνια διαρκείας», παλιά και νέα αντιλαϊκά μέτρα, που ζητάει το κεφάλαιο, για να γίνει πιο ανταγωνιστικό στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά.
Θα είναι εδώ το σύνολο των αντιλαϊκών νόμων, που ψήφισαν όλες οι κυβερνήσεις και τους οποίους δε πρόκειται να καταργήσουν.
Θα είναι εδώ το δυσβάσταχτο χρέος, το οποίο αναγνωρίζουν οι ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα της ΕΕ, καλώντας το λαό να το πληρώσει, που δεν το δημιούργησε και δεν το χρωστάει.
Θα είναι εδώ οι αντιθέσεις και οι καβγάδες μέσα στην Ευρωζώνη για τη διαχείριση των ελλειμμάτων και των χρεών, που δημιουργούνται από τους καπιταλιστές και αποπληρώνονται με σκοπό το καπιταλιστικό κέρδος, τη δύναμη του ισχυρότερου, σε βάρος πάντα των λαϊκών συμφερόντων.
Πάνω από όλα, θα είναι εδώ το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, εγχώρια και ξένα, που έχουν στα χέρια τους τα κλειδιά της οικονομίας, την πραγματική εξουσία και θα απαιτούν και στη φάση της όποιας ανάκαμψης ακόμη περισσότερα προνόμια, σε βάρος πάντα του λαού. Προκειμένου να επενδύσουν, απαιτούν ακόμη πιο φτηνή και υποταγμένη εργατική δύναμη. Η ανεργία θα είναι εδώ ακόμη κι αν γίνουν κάποιες επενδύσεις.
Θα είναι εδώ η εξουσία του κεφαλαίου, το κράτος που υπηρετεί σταθερά τα συμφέροντα των μονοπωλίων σε βάρος του λαού και οριοθετεί το ρόλο κάθε κυβέρνησης.
Ανεξάρτητα από την πορεία των διαπραγματεύσεων με την τρόικα και τη μετάβαση στη νέα φάση επιτήρησης, τα μονοπώλια ζητούν νέα αντιλαϊκά μέτρα, όπως την πλήρη διάλυση του κοινωνικού ασφαλιστικού συστήματος, τη νέα μείωση στους μισθούς και το λαϊκό εισόδημα, τις ιδιωτικοποιήσεις, τον περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης. Γι' αυτό σε κρίση ή ανάκαμψη καμία ανακούφιση του λαού δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αγώνα, χωρίς σύγκρουση με αυτά τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Γι' αυτό και την επόμενη μέρα, ο εργαζόμενος λαός χρειάζεται ένα δυνατό ΚΚΕ στη Βουλή, παντού, δύναμη εργατικής - λαϊκής αντίστασης και αντεπίθεσης.
Είναι η σίγουρη εγγύηση στην αβεβαιότητα και ανασφάλεια, για να έχει η εργατική τάξη, ο λαός πού να ακουμπήσει.
Δυνατό ΚΚΕ, για να ανοίξουμε το δρόμο για τη μοναδική λύση υπέρ του λαού, τη μονομερή και ολοσχερή διαγραφή του χρέους, την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, για τη λαϊκή ευημερία, με την εργατική τάξη, το λαό στο τιμόνι της εξουσίας, τη σοσιαλιστική προοπτική. Ο λαός έχει ανάγκη μια δική του διακυβέρνηση, την κυβέρνηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας, και σ' αυτήν το ΚΚΕ θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Για να γίνουν πραγματικότητα ιδανικά και αξίες του λαού, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Δυνατό ΚΚΕ, για να μην ξεγελάσουν και πάλι το λαό, μ' εκβιασμούς και αυταπάτες. Γιατί θα σταθεί απέναντι σε κυβερνήσεις της μιας ή της άλλης διαχειριστικής εκδοχής, που όχι μόνο δεν εγγυώνται την ανάκτηση των τεράστιων απωλειών για το λαό, αλλά υπηρετούν τον ίδιο δρόμο που μας οδηγεί σε μεγαλύτερες περιπέτειες και επιχειρούν να τον εξαπατήσουν και πάλι με ψίχουλα. Θα πρωταγωνιστήσει, μέσα και έξω από τη Βουλή, για να υπάρχει μαχητική λαϊκή αντιπολίτευση, για να ασκηθεί πραγματική λαϊκή πίεση που έως τώρα δεν υπήρξε, είτε από δισταγμό είτε από αυταπάτες.
Δυνατό ΚΚΕ, γιατί αποτελεί τη δύναμη που, χωρίς υποχωρήσεις και παλινωδίες, πρωταγωνιστεί στην οργάνωση του αγώνα του λαού για την κατάργηση όλων των εφαρμοστικών νόμων και την ανάκτηση των απωλειών. Αγωνίζεται με συνέπεια και ανιδιοτέλεια για το δίκιο των εργατοϋπαλλήλων, τα δικαιώματα των νέων, των γυναικών, των ανέργων, των αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών, για να οργανωθεί η λαϊκή αλληλεγγύη.
Δυνατό ΚΚΕ, γιατί παλεύει ενάντια στη συμμετοχή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και πολέμους που γίνονται ή προετοιμάζονται για τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Υπερασπίζεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ενάντια σε όσους κοροϊδεύουν ότι αυτοί οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί θα προστατεύσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα, την ειρήνη και την ασφάλεια για το λαό. Παλεύει για την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ. Να πάψει η Ελλάδα να συμμετέχει και να στηρίζει στρατιωτικές επεμβάσεις σε βάρος λαών.
Δυνατό ΚΚΕ, για να αναγεννηθεί το εργατικό - λαϊκό κίνημα, να συγκροτηθεί και να δυναμώσει η κοινωνική λαϊκή συμμαχία ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό. Παλεύει για να απομονωθεί και να ηττηθεί η φασιστική ιδεολογία και δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής.
Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, νέες και νέοι, άνεργοι, συνταξιούχοι,
Μπροστά στη μάχη των εκλογών, η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και παράγοντες της ΕΕ επενδύουν ξανά στην κινδυνολογία και τους εκβιασμούς, για να εγκλωβίσουν το λαό και ν' αποσπάσουν τη συναίνεσή του στη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής. Επικαλούνται τη σταθερότητα και την ανάγκη να μην τεθούν δήθεν σε κίνδυνο οι θυσίες του ελληνικού λαού. Τα τρομοκρατικά διλήμματα δεν αφορούν κυρίως το διπολικό καβγά της με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητεί την ΕΕ και το καπιταλιστικό σύστημα. Οι εκβιασμοί και τα διλήμματα απευθύνονται, πάνω από όλα, στο λαό και στόχο έχουν να εξασφαλίσουν τη λαϊκή υποταγή στον ίδιο αντιλαϊκό δρόμο και τα νέα δεινά που αυτός φέρνει.
Η κυβέρνηση λέει ψέματα, όταν ισχυρίζεται ότι τα νέα αντιλαϊκά μέτρα μπορούν ν' αποτραπούν, αν υπάρξει πολιτική σταθερότητα και καθησυχαστούν οι δανειστές. Γιατί, τα παλιά και νέα αντιλαϊκά μέτρα δεν είναι απλά και μόνο απαιτήσεις των δανειστών. Είναι εδώ και χρόνια κατευθύνσεις της ΕΕ, η στρατηγική του μεγάλου κεφαλαίου στην Ελλάδα και την Ευρώπη, για να γίνει ακόμη πιο φτηνό το εργατικό δυναμικό. Σε όλες τις χώρες της ΕΕ - Ευρωζώνης γίνονται τέτοιες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις με δεξιές (π.χ. Γερμανία) ή σοσιαλδημοκρατικές (π.χ. Γαλλία, Ιταλία) κυβερνήσεις.
Γι' αυτό και η κυβέρνηση, καθώς και άλλα κέντρα του κατεστημένου (ΣΕΒ, ΜΜΕ κ.λπ.), κάνουν συνεχώς λόγο για «ανάγκη συνέχισης των μεταρρυθμίσεων, ακόμη κι αν δεν μας τις ζητήσουν». Αυτήν την πραγματικότητα κρύβει από το λαό και ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι μεταρρυθμίσεις που κι αυτός προτείνει είναι στη λογική της ΕΕ και των επιχειρηματιών.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί εναλλακτική λύση υπέρ του λαού. Επιδιώκοντας να είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές, ολοκλήρωσε με γοργούς ρυθμούς την πορεία μετατροπής του σε κόμμα αστικής αντιλαϊκής διαχείρισης. Κρύβει τις αιτίες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και αθωώνει το εκμεταλλευτικό πρόσωπο του καπιταλισμού, της εξουσίας του κεφαλαίου.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δίνει διαπιστευτήρια στους δανειστές, στην ΕΕ, στις «αγορές» ότι δε θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες, αλλά και τους καλεί να εμπιστευθούν και να στηρίξουν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, γιατί μπορεί καλύτερα να υπηρετήσει τα συμφέροντά τους (βλ. συναντήσεις με επενδυτικά funds στο Σίτι του Λονδίνου). Εχει, και φραστικά πλέον, εγκαταλείψει τις διακηρύξεις για «ακύρωση» και «κατάργηση» του μνημονίου και κυρίως των εφαρμοστικών νόμων, για ανάκτηση των απωλειών του λαού, επιστροφή του 13ου - 14ου μισθού, της 13ης - 14ης σύνταξης, κατάργηση των χαρατσιών. Δεν αμφισβητεί τους μηχανισμούς επιτήρησης της ΕΕ, τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, τα ευρωπαϊκά εξάμηνα, δηλαδή τα «μνημόνια διαρκείας» σε βάρος των λαών. Στο πλαίσιο αυτό, προχωράει τις συμμαχίες του με πρώην στελέχη, υπουργούς και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ, κ.λπ. που έχουν στηρίξει τα μνημόνια και τα αντιλαϊκά μέτρα.
Την ίδια στιγμή, αξιοποιώντας μια ψευδεπίγραφη «ριζοσπαστική» ρητορεία οπορτουνιστικών δυνάμεων στο εσωτερικό του, ιδιαίτερα της λεγόμενης «Αριστερής Πλατφόρμας», ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να εγκλωβίσει αριστερό κόσμο, νέους εργαζόμενους με προβληματισμό και αγωνιστική πολιτική διάθεση. Επαναλαμβάνεται και εδώ το γνωστό και χιλιοπαιγμένο έργο της σοσιαλδημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ παλιότερα, που εμφανίζει και μια «αριστερή» τάση, η οποία δήθεν πιέζει την ηγεσία, δίνοντάς της στην πραγματικότητα αριστερό άλλοθι. Αντίστοιχα, αποπροσανατολίζουν τα σχήματα εκλογικής συνεργασίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που προβλέπουν ορισμένους στόχους πάλης, όπως η «έξοδος από το ευρώ», χωρίς ρήξη με το σημερινό πλαίσιο ελέγχου της οικονομίας από την εξουσία του κεφαλαίου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα τα τελευταία δύο χρόνια, αποδείχτηκε χρήσιμος για το κεφάλαιο, προκειμένου να υπονομεύσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Οχι μόνο δεν αξιοποίησε το υψηλό του ποσοστό για να δυναμώσει η λαϊκή κινητοποίηση, αλλά, αντίθετα, καλλιέργησε και τη λογική της αναμονής, της ανάθεσης, περιορίζοντας τη λαϊκή παρέμβαση στη συμμετοχή στις εκλογές και στην επιλογή για το ποιος θα ασκεί την αντιλαϊκή πολιτική από κυβερνητική θέση. Αποδεικνύει και αυτό ότι δεν έχει καμία διάθεση σύγκρουσης με τα καπιταλιστικά συμφέροντα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η ζωή έδειξε ότι όσο ανεβαίνει το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο αυτό αποβαίνει σε βάρος της εργατικής - λαϊκής πάλης.
Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, νέες και νέοι, άνεργοι, συνταξιούχοι,
Το τελευταίο διάστημα έγινε ακόμη πιο φανερό ότι ο καβγάς μεταξύ κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ έχει τα μάτια στραμμένα στις «αγορές», δηλαδή στο κεφάλαιο, για το ποιος από τους δύο θα κερδίσει την «εύνοιά» του. Διεκδικούν το ρόλο του ικανότερου διαπραγματευτή για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και όχι για τα συμφέροντα του λαού. Μιλάνε και οι δύο για «εθνική συναίνεση», που σημαίνει ταξική - κοινωνική ειρήνη, υποταγή του λαού στα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Οι διαφορές τους αφορούν τη συνταγή διαχείρισης της καπιταλιστικής ανάπτυξης, εξωραΐζοντας και οι δύο το αντιλαϊκό και ταξικό της περιεχόμενο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει χαλάρωση της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, συμπόρευση με τη Γαλλία και την Ιταλία, που παίρνουν συνεχή μέτρα σε βάρος των λαών τους, για μεγαλύτερη άσκηση πίεσης ενάντια στη Γερμανία.
Την ίδια στιγμή, όμως, και η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ κρύβουν ότι η όποια ρύθμιση του χρέους και η χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας δε θα οδηγήσουν σε ανακούφιση του λαού, αλλά σε αύξηση της κρατικής στήριξης των εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων και επενδύσεων. Η ελάφρυνση του χρέους, είτε με την πρόταση της ΝΔ είτε με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, θα γίνει σε συμφωνία με τους εταίρους, άρα θα συνοδεύεται με νέες αντιλαϊκές δεσμεύσεις, όπως έγινε με το «κούρεμα» του PSI το 2012, αλλά και σε άλλες χώρες.
Ομως, καμιά αλλαγή στο μείγμα διαχείρισης δεν μπορεί να ματαιώσει την εκδήλωση της κρίσης ούτε να οδηγήσει σε καπιταλιστική ανάπτυξη προς όφελος του λαού. Αυτό δείχνουν τα παραδείγματα των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας.
Η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις διαφορές τους, εξαπατούν το λαό, υποσχόμενοι το ίδιο πράγμα: Οτι, αν πάρει μπροστά η καπιταλιστική οικονομία, θα ωφεληθεί ο λαός. Λένε ψέματα. Η όποια καπιταλιστική ανάκαμψη θα πατήσει πάνω στα ερείπια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, δε θα δώσει αξιοπρεπή δουλειά στα εκατομμύρια ανέργους. Τα λεγόμενα «συγκριτικά» πλεονεκτήματα για την ανασύνταξη της οικονομίας της χώρας, που επικαλούνται κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ, αφορούν τις δυνατότητες των μεγάλων επιχειρήσεων γι' ακόμη μεγαλύτερη κερδοφορία.
Η ανάκαμψη ακόμη κι αν επιτευχθεί, θα είναι αδύναμη και μάλιστα σε περίοδο που η ύφεση σε ισχυρές καπιταλιστικές χώρες και η υπερχρέωση κρατών προμηνύουν νέο κύκλο πιο βαθιάς κρίσης. Γι' αυτό και το κεφάλαιο επιμένει για «εθνική συναίνεση», που δεν αρνούνται ούτε οι ΝΔ - ΠΑΣΟΚ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, εγκλωβίζοντας το λαό στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Η κόντρα τους αφορά ποιος θα έχει το «πάνω χέρι».
Από το νέο φαγοπότι του κεφαλαίου μόνο ψίχουλα θα πέσουν για το λαό. Κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ ανταγωνίζονται και τάζουν μόνο ψίχουλα προς την «ακραία φτώχεια», που κι αυτά θα προκύψουν από την αφαίμαξη των υπόλοιπων εργαζομένων και θα εξανεμιστούν την επόμενη μέρα απ' το σύνολο των αντιλαϊκών μέτρων. Και οι δύο προωθούν την πολιτική της ΕΕ και του κεφαλαίου με μέτρα του τύπου «παίρνω από τους φτωχούς για να ενισχύσω τους εξαθλιωμένους» και τα οποία δε στοιχίζουν για το κεφάλαιο. Υπηρετούν το στόχο του κεφαλαίου, να είναι η βάση των μισθών και των συντάξεων το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα της εξαθλίωσης.
Ο ένας μοιράζει τα «κοινωνικά μερίσματα», ο άλλος υπόσχεται συσσίτια και επιστροφή της 13ης σύνταξης μόνο για τους πιο εξαθλιωμένους συνταξιούχους. Ακόμη και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για επαναφορά του κατώτατου μισθού είναι κενό γράμμα, αφού δεν αγγίζει τους χιλιάδες εργαζόμενους, ιδιαίτερα νέους, που δουλεύουν με ελαστικές εργασιακές σχέσεις και δεν παίρνουν ούτε κι αυτόν το μειωμένο κατώτατο μισθό. Καλλιεργεί, στην ουσία, τη γνωστή αντιδραστική προπαγάνδα για «ρετιρέ» και «υπόγεια», που ανοίγει το δρόμο για να ισοπεδωθεί η πλειοψηφία των εργαζομένων με καλύτερους μισθούς. Επίσης, σε πολλές χώρες της ΕΕ η αποσπασματική αύξηση του κατώτατου μισθού, χωρίς επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων, χρησιμοποιήθηκε για να συμπιεστεί ο μέσος μισθός.
Δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με τα ψίχουλα. Κριτήριο της στάσης και της πάλης του λαού πρέπει να είναι οι σύγχρονες ανάγκες του ίδιου και των παιδιών του. Κριτήριο πρέπει να είναι και οι τεράστιες δυνατότητες, που προσφέρουν η τεχνολογία, η επιστήμη, οι αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, για να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες, αν όλα αυτά μπουν στην υπηρεσία του λαού.
Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, νέες και νέοι,
Απευθυνόμαστε σε εσάς, γνωρίζοντας τον πόθο σας να απαλλαγείτε από τα μνημόνια, τις άδικες πολιτικές και τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις. Νιώθουμε την αγωνία σας για το αύριο, για τα παιδιά σας, για να ζήσετε καλύτερες μέρες.
Εχουμε εμπιστοσύνη στο λαό και τη δύναμή του. Ο λαός έχει τη δύναμη και την ευθύνη να μην είναι παθητικός ή εξαπατημένος θεατής των αντιλαϊκών επιθέσεων από τις κυβερνήσεις της ΕΕ και του κεφαλαίου. Μπορεί να βγάλει συμπεράσματα και να μην επιτρέψει την επανάληψη του αντιλαϊκού δικομματικού παρελθόντος.
Χρειάζεται δυνατό ΚΚΕ παντού, γιατί αποτελεί τον πραγματικό, μοναδικό αντίπαλο στα μονοπώλια και την εξουσία τους, την ΕΕ των μνημονίων διαρκείας, τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις. Κυβέρνηση θα υπάρξει μετά τις εκλογές. Αλλωστε, υπάρχουν αρκετοί πρόθυμοι - κόμματα και σχήματα μιας χρήσης - να συνδράμουν σ' αυτό. Για το λαό, αυτό που μετράει είναι να υπάρχει δυνατό ΚΚΕ, για να είναι ο ίδιος ο λαός δυνατός.
Γνωρίσατε το ΚΚΕ ως σταθερή, αλύγιστη δύναμη σε κάθε αντεργατική - αντιλαϊκή επίθεση. Γνωρίζετε τι έκανε το ΚΚΕ 96 χρόνια, ποιος ήταν η μοναδική δύναμη εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης, μέσα κι έξω από τη Βουλή, τα τελευταία 3 χρόνια, από τις εκλογές του 2012. Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις, θα βρεις την προσφορά και την επίδραση του αγώνα των κομμουνιστών. Γνωρίσατε, όμως, κι ότι η εκλογική μείωση του ΚΚΕ στοίχισε στη δυναμική και μαζικότητα του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Ξέρετε ότι, παρ' όλα αυτά, το ΚΚΕ δεν το έβαλε κάτω, στήριξε μισθωτούς, αγρότες, αυτοαπασχολούμενους, συνταξιούχους, μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές, για το δικαίωμα στην Υγεία, στην Ασφάλιση, στη σύνταξη, στην Παιδεία, για την προστασία του εισοδήματος, της κατοικίας, της επαγγελματικής στέγης των αυτοαπασχολούμενων και αγροτών από τα τοκογλυφικά δάνεια και τους αβάστακτους φόρους. Το ΚΚΕ ποτέ δεν είπε ψέματα στο λαό.
Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα σε εσάς που δικαιολογημένα σκέφτεστε ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο, ότι «πρέπει να φύγουν αυτοί». Στο πρόσωπο της σημερινής κυβέρνησης πρέπει να απορριφθεί η στρατηγική της ΕΕ και του κεφαλαίου κι όχι να αναθέσουμε σε κάποια άλλη κυβέρνηση να εφαρμόσει την ίδια στρατηγική με κάποιες ανούσιες για το λαό παραλλαγές. Ας σκεφτεί ο καθένας και η καθεμιά: Τα προηγούμενα χρόνια εναλλάχτηκαν κυβερνήσεις αυτοδύναμες και συνεργασίας, εκβιάζοντας τη λαϊκή ψήφο, πότε με το φόβο του «χειρότερου» πότε με την αυταπάτη του «μικρότερου» κακού. Τι άλλαξε, όμως, για το λαό; Οσο η χώρα παραμένει εγκλωβισμένη στα δεσμά της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, που έχει φάει τα ψωμιά του και σαπίζει, η παγίδα του «μικρότερου κακού» θα οδηγήσει και σ' άλλες αντιλαϊκές κυβερνήσεις. Ανάγκη για το λαό είναι να απαλλαγεί από τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και την πολιτική τους, να πάρει ο ίδιος την εξουσία. Η σημερινή κατάσταση - ελληνική και διεθνής - δεν επιτρέπει άλλο χαμένο χρόνο.
Απευθυνόμαστε σε εσάς που νιώθετε ριζοσπάστες, αριστεροί, προοδευτικοί, που έχετε γνώση και μνήμη, που έχετε πάρει μέρος στους αγώνες και που σήμερα προσβλέπετε στον ΣΥΡΙΖΑ με βαριά καρδιά και λίγες ελπίδες, στη λογική του «μικρότερου κακού». Σήμερα, μπορείτε να δείτε πιο καθαρά ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με τα διαπιστευτήρια που δίνει στο κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, κόβει κάθε δεσμό με την Ιστορία του λαϊκού κινήματος. Δίνει πάτημα στις πιο αντιδραστικές δυνάμεις να συκοφαντήσουν τις αγωνιστικές παραδόσεις του λαού μας. Ολο και πιο γρήγορα παίρνει τη θέση της σοσιαλδημοκρατίας, σε χειρότερη μάλιστα εκδοχή, γιατί χειρότερη είναι και η κατάσταση του καπιταλισμού, αλλά και του εργατικού κινήματος.
Απευθυνόμαστε και σε εσάς που δε συμφωνείτε σε όλα με το ΚΚΕ ή επιφυλάσσεστε ακόμη για κάποιες θέσεις του, κατανοείτε όμως ότι το ΚΚΕ αποτελεί το σταθερό στήριγμα του λαού. Ο,τι κέρδισε ο λαός, το κέρδισε μόνο με αγώνες και με το ΚΚΕ μπροστά. Οταν το κίνημα και το ΚΚΕ αδυνάτισαν, έχασε και ο λαός.
Σκεφτείτε αύριο ποια δύναμη θα είναι δίπλα στο λαό, μπροστάρης στον αγώνα για το μισθό, τη δουλειά, τα δικαιώματά του.
Το ΚΚΕ απευθύνει κάλεσμα συμπόρευσης σε κάθε προβληματιζόμενο νέο, εργαζόμενο, συνταξιούχο σε όποιον και όποια δε συμβιβάζονται με τη μιζέρια και την ηττοπάθεια.
Τους καλεί να ψηφίσουν - να δυναμώσουν το ΚΚΕ παντού. Για να δυναμώσει ο ίδιος ο λαός, να δυναμώσουμε τη λαϊκή αντίσταση και πάλη, τη λαϊκή συμμαχία ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό, ν' ανοίξουμε το δρόμο στην προοπτική της εργατικής - λαϊκής εξουσίας.

ΣΙΓΟΒΡΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

ΣΙΓΟΒΡΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Οι επιδιώξεις και οι κόντρες των αστών, θανάσιμος κίνδυνος για τους λαούς

Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και η όλο και βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στις ενδοϊμπεριαλιστικές «κόντρες» πρέπει να προβληματίσουν κάθε εργάτη και εργάτρια και μπροστά στις κάλπες των βουλευτικών εκλογών.
Από τη μια πλευρά, εντείνονται οι έρευνες και μαζί τα «παζάρια» για την «αξιοποίηση» υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή. Εδώ και πολύ καιρό η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ πηγαινοέρχεται σε επιχειρηματικά και άλλα «φόρουμ» για την Ενέργεια, λανσάροντας το φυσικό πλούτο του λαού μας για να τραβήξει κι άλλους επενδυτές. Η τριμερής συνεργασία Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου και τα «πανηγύρια» με τα οποία την υποδέχτηκε μεγάλη μερίδα της ντόπιας πλουτοκρατίας και του αστικού πολιτικού κόσμου είναι ενδεικτική των συνεργασιών που ξεδιπλώνονται στο φόντο όξυνσης αντιθέσεων στην περιοχή. Για παράδειγμα, το Κάιρο ενισχύει τις σχέσεις του με Αθήνα και Λευκωσία σε μια περίοδο που οι σχέσεις του με την Αγκυρα περνούν «κρίση», στο φόντο ευρύτερων διεργασιών για το ποια αστική τάξη θα έχει προβάδισμα στις μπίζνες, με την τουρκική να θέλει να έχει τον πρώτο λόγο στο λεγόμενο «μουσουλμανικό κόσμο» της περιοχής.
Η τουρκική προκλητικότητα οξύνεται, όπως αποτυπώνεται και με τις έρευνες του «Μπαρμπαρός» μέσα στη κυπριακή ΑΟΖ, διαψεύδοντας όσους έλεγαν ότι η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ θα δημιουργήσει «ασπίδα προστασίας». Οι πιέσεις για να «λυθεί» το Κυπριακό γρήγορα και να προχωρήσουν οι επενδύσεις εντείνονται, με το δρόμο για ένα νέο διχοτομικό «Σχέδιο Ανάν» να έχει ήδη χαραχτεί από το Φλεβάρη του 2014.

Πυκνώνουν «παζάρια» αλλά και στρατιωτικά γυμνάσια

Στα τέλη του Νοέμβρη του 2014, από τη συνάντηση των υπουργών Ενέργειας της Αιγύπτου, της Κύπρου και της Ελλάδας (από αριστερά προς τα δεξιά)

Από την άλλη πλευρά, μεγαλώνει η συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή. Στα τέλη Οκτώβρη, ο υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε περήφανος ότι η Αθήνα εξετάζει την αποστολή φρεγάτας και υποβρυχίου στην Ανατολική Μεσόγειο, ενισχύοντας την (στρατιωτική) «παρουσία» της στην περιοχή. Ταυτόχρονα, πυκνώνουν οι στρατιωτικές ασκήσεις μιας σειράς δυνάμεων. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το τελευταίο τρίμηνο στην περιοχή πραγματοποιήθηκαν ασκήσεις του ΝΑΤΟ (με τη συμμετοχή και της Τουρκίας), της Ρωσίας, κοινή άσκηση Κύπρου - Ισραήλ (που τα τελευταία χρόνια έχουν υπογράψει μια σειρά συμφωνίες συνεργασίας στον τομέα, π.χ., της «διάσωσης»).
Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι παραινέσεις οικονομικών αλλά και επιστημονικών ιδρυμάτων (όπως αυτά που μελετούν τρόπους διεύρυνσης των μονοπωλιακών επενδύσεων και κερδών και οι αστοί ονομάζουν «δεξαμενές σκέψης») για περαιτέρω ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή. Χαρακτηριστικές είναι οι προτάσεις αμερικανικών «δεξαμενών σκέψης» για να επαναγκαταστήσουν οι ΗΠΑ «μια ρωμαλέα ναυτική παρουσία» στην περιοχή, ώστε «να ενισχύσουν τη διπλωματική τους δύναμη στην περιφέρεια και να βοηθήσουν στην ασφάλεια της ενεργειακής αγοράς στην περιοχή». Αστικά ΜΜΕ, όπως το «Βήμα», ήδη έσπευσαν να δώσουν στα δημοσιεύματά τους τίτλος του τύπου «το αέριο φέρνει ξανά τον 6ο Στόλο στη Μεσόγειο». Προτάσεις γίνονται όμως και για χαλάρωση του εμπάργκο όπλων των ΗΠΑ προς την Κύπρο, για ένταξη της Κύπρου στο «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» αλλά και ενεργότερη εμπλοκή μελών του ΝΑΤΟ, όπως οι Γαλλία - Ιταλία, στην «αρχιτεκτονική» για την ασφάλεια στην περιοχή».
Ολα αυτά κατατίθενται στα τραπέζια των ιμπεριαλιστικών διαβουλεύσεων, παράλληλα με «σενάρια» για εγκατάσταση πολεμικών σκαφών τύπου LCS για ναρκοπόλεμο ή και ανθυποβρυχιακό πόλεμο στη Σούδα της Κρήτης, αναδεικνύοντας τους πολύ άμεσους κινδύνους που η συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες κρύβει για το λαό μας. Ενώ, στα τέλη Οκτώβρη, πληροφορίες ήθελαν τις ΗΠΑ να μεγαλώνουν τις πιέσεις (και την ελληνική κυβέρνηση να το συζητά) για να παραχωρηθεί επιπλέον χώρος στη βάση τους στη Σούδα ή και χώρος στο αεροδρόμιο στο Καστέλι Ηρακλείου Κρήτης, ώστε να προσγειώνονται και να απογειώνονται από εκεί αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη («drones»), που στην εποχή μας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Θέλουν «σταθερότητα» για τα μονοπώλια...

Ολα αυτά συμβαίνουν ενώ ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, από τη μια, και ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, όπως και όλα τα υπόλοιπα κόμματα της διαχείρισης του καπιταλισμού, εκφράζουν αγωνίες και προτάσεις για τη διασφάλιση της «σταθερότητας» στην περιοχή. Μόνο που «σταθερότητα» σε συνθήκες κυριαρχίας των μονοπωλίων δε σημαίνει τίποτα άλλο από διασφάλιση εκείνων των συνθηκών που θα κρατήσουν τους εργάτες και τα άλλα εκμεταλλευόμενα λαϊκά στρώματα καθηλωμένα, εγκλωβισμένα στη συναίνεση και τις «κόντρες» των αστών και των διεθνών τους συμμάχων, ώστε να προχωρήσουν ανεμπόδιστα οι σχεδιασμοί των επιχειρηματικών ομίλων.
Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εγκαταλείψει ακόμα και αυτήν την ψευτο-αντιιμπεριαλιστική ρητορική που είχε κάποτε. Οχι μόνο δεν αμφισβητεί τη συμμετοχή της Ελλάδας σε ΕΕ - ΝΑΤΟ αλλά και διεκδικεί μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη για αναβάθμιση της ελληνικής θέσης μέσα στις ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες. Οι «εναλλακτικές» του προτάσεις αφορούν την ενίσχυση των σχέσεων και με άλλα «αναδυόμενα» ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως οι BRICS (Βραζιλια, Ρωσια, Ινδια, Κινα, Νότια Αφρική).
Τις λίγες βδομάδες που απομένουν μέχρι τις εκλογές θα δυναμώσει η προσπάθεια των αστικών επιτελείων να μεταδοθούν στο λαό ψευτοδιλήμματα, που για τον ίδιο δεν έχουν καμιά αξία. Θα δυναμώσει η συζήτηση γύρω από τους άξονες «γεωπολιτική σταθερότητα», «ενεργειακή ασφάλεια», «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», τους οποίους ο Αντώνης Σαμαράς είχε παρουσιάσει ως βασικούς στόχους μετά την ολοκλήρωση της Συνόδου Κορυφής Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου και γενικά ως αυτά που διακυβεύονται σήμερα και θα έπρεπε να απασχολούν τον ελληνικό λαό.
Οταν, όμως, οι εκπρόσωποι των μονοπωλίων μιλούν για «γεωπολιτική σταθερότητα» εννοούν ένταση των προετοιμασιών για διαφύλαξη «ισορροπιών» και συνόρων που εκτιμούν ότι ωφελούν τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εκπροσωπούν. Εννοούν και στρατιωτικές προετοιμασίες που διεξάγονται μάλιστα στο πλαίσιο προσπαθειών να αναβαθμιστεί η θέση της χώρας και σε αυτόν τον τομέα. Δεν είναι τυχαία η ανάδειξη του Ελληνα αρχηγού ΓΕΕΘΑ στη θέση του προέδρου της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ενωσης (EUMC), σημαίνει νέες ευθύνες που η ελληνική αστική τάξη θα κληθεί να αναλάβει στην προώθηση ευρύτερων αντιλαϊκών σχεδιασμών. Η «σταθερότητα» που επιδιώκουν όλα τα κόμματα της διαχείρισης (μαζί και ο ΣΥΡΙΖΑ, που εξελίσσεται γοργά σε άξιο υπερασπιστή των αστικών συμφερόντων) ανοίγει το δρόμο σε νέες συνεργασίες (ο ΣΥΡΙΖΑ υπερθεματίζει της ενίσχυσης της συνεργασίας με «χώρες της περιοχής», όπως το Ισραήλ), νέες δηλαδή επιχειρηματικές κολεγιές για τη λεηλασία του πλούτου των λαών και την εκμετάλλευση των εργατικών τάξεων της περιοχής. Η Ανατολική Μεσόγειος, ευρύτερα η Μέση Ανατολή, μοιάζει ήδη με μπαρουταποθήκη έτοιμη να εκραγεί, με τα σύνορα σε μια σειρά χώρες (Συρία, Ιράκ και όχι μόνο) να αμφισβητούνται, νέες δυνάμεις και συμμαχίες να αναδύονται, στρατιωτικά και οικονομικά επιτελεία έτοιμα να αναμετρηθούν για να μοιραστούν αγορές και δρόμοι μεταφοράς ενεργειακών και άλλων πόρων. Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, οι όρκοι των αστών για «γεωπολιτική σταθερότητα» προδιαθέτουν μόνο νέες σφοδρές διαμάχες σε όλα τα επίπεδα.

... και ασφάλεια για τις μπίζνες τους

Οταν οι εκπρόσωποι των μονοπωλίων μιλούν για «ενεργειακή ασφάλεια» σημαίνει ενίσχυση των σχεδιασμών και των συμμαχιών για το πώς το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και γενικά ο πλούτος των λαών θα ενισχύσει τα κέρδη και τη θέση του ενός ή του άλλου μονοπωλιακού ομίλου. Σ' αυτήν τη βάση, πολλαπλασιάζονται τα πήγαινε - έλα Ελλήνων αξιωματούχων σε Βρυξέλλες, Ουάσινγκτον, Τελ Αβιβ και αλλού, με ζητούμενο η Ελλάδα να εξελιχθεί σε «ενεργειακό κόμβο» όλης της περιοχής και εγγυητή της «ενεργειακής ασφάλειας» της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Κανείς λαός, όμως, δε βγήκε κερδισμένος από την ανάδειξη της πατρίδας του σε «κόμβο» υπέρ των μονοπωλιακών συμφερόντων. Είναι χαρακτηριστικό ήδη ότι οι σχεδιασμοί για το πώς θα αξιοποιηθούν τα κοιτάσματα αερίου σε Ελλάδα και Κύπρο (που πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι πολύ μεγάλα) δεν ξεκινούν από το ποιες είναι οι ανάγκες των δύο λαών, πώς θα εξασφαλιστεί, για παράδειγμα, Ενέργεια για ισόμετρη ανάπτυξη των κλάδων της οικονομίας και της βιομηχανίας (που βέβαια είναι ούτως ή άλλως αδύνατη εξαιτίας της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και της αναρχίας στην παραγωγή) αλλά το ποιος θα γίνει προμηθευτής άλλων αγορών, ποιος θα διασφαλίσει πιο προνομιακούς όρους συνεργασίας σε περισσότερες επιχειρήσεις.

Αναγκαία η ρήξη με τα μονοπώλια και τον καπιταλισμό

Τέλος, όταν οι εκπρόσωποι των μονοπωλίων μιλούν για ανάγκη να δυναμώσει και «ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» κρύβουν πως οι «τρομοκράτες» που σήμερα καταγγέλλουν είναι δικά τους δημιουργήματα (όπως είναι και οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» (ΙΚ), τα εγκλήματα των οποίων ξαφνικά όλοι βρίσκουν φρικιαστικά). Η προθυμία των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ να συνδράμουν σ' αυτόν τον «πόλεμο» με τη συμμετοχή της Ελλάδας και στο «διεθνή συνασπισμό κατά του "Ισλαμικού Κράτους"» (αντίστοιχα η αγωνία του ΣΥΡΙΖΑ για το αποτέλεσμα μαχών κατά του ΙΚ, π.χ., στο Κομπανί) δείχνουν πως το επόμενο διάστημα θα εμπλακούν πιο ενεργά στις ενδοϊμπεριαλιστικές αναμετρήσεις, με κάθε τρόπο. Ομως για τους εργαζόμενους και τα εκμεταλλευόμενα στρώματα της χώρας μας και των χωρών της περιοχής αυτή η προθυμία και η ευαισθησία σημαίνει νέα εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς από τη στιγμή που δεν αμφισβητείται η κυρία αιτία των δεινών τους, που είναι η καπιταλιστική εκμετάλλευση. Χωρίς να δυναμώνει σε κάθε χώρα τον μέτωπο ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό δεν μπορεί οι παραγωγοί όλου του κοινωνικού πλούτου να ικανοποιήσουν τις σύγχρονες και διευρυμένες ανάγκες τους με βάση τις τεράστιες δυνατότητες της εποχής.

Αναστασία ΜΟΣΧΟΒΟΥ

ΕΡΜΑΝΙΑ PEGIDA: Το δηλητήριο του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στο προσκήνιο

ΕΡΜΑΝΙΑ

PEGIDA: Το δηλητήριο του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στο προσκήνιο

Το μεταναστευτικό γίνεται πεδίο ενδοαστικής αντιπαράθεσης ξένης προς τα πραγματικά ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων

Από τις εκδηλώσεις των αντιδραστικών δυνάμεων που συμπαρασύρουν και απλούς εργαζόμενους στη Δρέσδη

Το φαινόμενο των συγκεντρώσεων και πορειών που διοργανώνουν εδώ και τρεις περίπου μήνες οι ρατσιστικές - ξενοφοβικές οργανώσεις, όπως η PEGIDA («Πατριώτες Ευρωπαίοι κατά του Εξισλαμισμού της Δύσης») και οι «Χούλιγκανς ενάντια στους Σαλαφιστές» στη Γερμανία, όπως όλα δείχνουν, ήρθε για να μείνει καθώς αφορά το μεταναστευτικό ζήτημα, που εγείρεται και από ένα τμήμα της αστικής τάξης, το οποίο θέλει να μειωθεί ειδικά η εισροή των αιτούντων πολιτικό άσυλο. Επίκεντρο των αντιδραστικών αυτών εκδηλώσεων είναι η Δρέσδη, η πρωτεύουσα του ανατολικού κρατιδίου της Σαξονίας, όπου από τον Οκτώβρη του 2014 ξεκίνησαν τις Δευτέρες με μερικές δεκάδες και στη συνέχεια αυξήθηκαν φτάνοντας στις 22 Δεκέμβρη ως και, σύμφωνα με τα στοιχεία των αρχών, τις 17.500 άτομα. Ταυτόχρονα εστίες υπάρχουν και σε άλλες πόλεις, όπως η Κολονία και το Μόναχο. Αύριο, Δευτέρα, προγραμματίζεται στη Δρέσδη η επόμενη διαδήλωση με τη μορφή «βραδινού περιπάτου», ενώ αντίστοιχες εκδηλώσεις έχουν προγραμματιστεί για τις 12 Γενάρη σε Ροστόκ και Λιψία.
Στις ρατσιστικές εκδηλώσεις πρωτοστατούν μέλη του Εθνικού Κόμματος Γερμανίας (ΝPD, νεοναζιστικό κόμμα), ενώ και η λεγόμενη Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), η οποία εκφράζει τμήμα του κεφαλαίου που θεωρεί ότι η Γερμανία πρέπει να βγει από την Ευρωζώνη, με πολλά στελέχη της δηλώνει ότι οι αντιμουσουλμανικές ρατσιστικές εκδηλώσεις εκφράζουν τη δυσαρέσκεια τμήματος του πληθυσμού, που πρέπει να εισακουστούν, και ασκεί κριτική στη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης.

Υποκρισία από την Μέρκελ

Οχι τυχαία το φαινόμενο αυτό απασχόλησε και την καγκελάριο της Γερμανίας, Αγκελα Μέρκελ, στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά της, που θέλησε να διαφοροποιηθεί και να παρουσιαστεί ως η ...προστάτης των κατατρεγμένων. Ετσι, συγκαλύπτοντας το γεγονός ότι οι ξεριζωμένοι φεύγουν από τις πατρίδες τους για να ξεφύγουν από τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική και αλλού, όπου συμμετέχει και η Γερμανία και επίσης ως οικονομικοί μετανάστες. Ετσι, σημείωσε με υποκρισία: «Μια συνέπεια των πολέμων και των κρίσεων είναι το ότι σήμερα υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων, περισσότερων μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο». Και συνέχισε: «Πολλοί ξέφυγαν κυριολεκτικά από το θάνατο. Είναι αυτονόητο να βοηθήσουμε και να δεχτούμε αυτούς που ζητάνε καταφύγιο στη χώρα μας».
Επίσης, ενθυμούμενη την αντεπανάσταση στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία, από όπου κατάγεται, η Μέρκελ κατέφυγε στον αντικομμουνισμό και ισχυρίστηκε ότι «πριν από 25 χρόνια οι χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν κάθε Δευτέρα για δημοκρατία και ελευθερία, ενάντια σε μια δικτατορία, στην οποία τα παιδιά μεγάλωναν με φόβο». Τέτοιο θράσος! Ενώ σήμερα, όπως είπε, «όσοι ξαναφωνάζουν "Εμείς είμαστε ο λαός" στην πραγματικότητα εννοούν "δεν ανήκετε εδώ - λόγω του χρώματος, του δέρματός σας ή της θρησκείας σας"». Και κατέληξε: «Για το λόγο αυτό λέω σε όλους αυτούς που πηγαίνουν σε τέτοιες διαδηλώσεις: Μην ακολουθείτε αυτούς που τις οργανώνουν! Γιατί συχνά μέσα στην καρδιά τους έχουν προκαταλήψεις, παγωνιά, ακόμα και μίσος».
Βεβαίως, το κλίμα της ξενοφοβίας καλλιεργείται και από δυνάμεις που εμφανίζονται ότι πρωτοστατούν στο «δημοκρατικό τόξο» ενάντια στους ρατσιστές. Ενδεικτική η πρόταση βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης (CDU), για απαγόρευση της «μπούρκας», και της Ενωσης Χριστιανοκοινωνιστών (CSU) της Βαυαρίας, σύμμαχου κόμματος με τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλδημοκράτες, που είχε προτείνει να υποχρεωθούν οι μετανάστες να μιλούν γερμανικά στο σπίτι τους, κάτι που βέβαια στη συνέχεια αποσύρθηκε.
Η δήθεν ευαισθησία της Μέρκελ, πάντως, εκφράζει εκείνο το τμήμα της αστικής τάξης που θέλει τους μετανάστες ως φτηνή εργατική δύναμη, χρήσιμη για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Βιομήχανοι: Ευκαιρία οι μετανάστες

Στην ίδια ρότα με την καγκελάριο είναι ο πρόεδρος του Συνδέσμου Γερμανικών Βιομηχανιών, Ούλριχ Γκρίλο (που εκπροσωπεί 100.000 επιχειρήσεις με 8 εκατομμύρια εργαζόμενους), ο οποίος δήλωσε: «Αποστασιοποιούμαι με κάθε σαφήνεια από τους νεοναζί και τους ξενοφοβικούς που μαζεύονται στη Δρέσδη και αλλού. Πρέπει να ταχθούμε ξεκάθαρα ενάντια σε κάθε ξενοφοβία. Είμαστε εδώ και καιρό χώρα υποδοχής μεταναστών και έτσι πρέπει να παραμείνουμε. Ως κράτος ευημερίας και για λόγους χριστιανικής αγάπης προς τον πλησίον πρέπει η χώρα μας να υποδεχτεί περισσότερους πρόσφυγες. Λαμβάνοντας υπόψη τη δημογραφική μας εξέλιξη διασφαλίζουμε με τη μετανάστευση ανάπτυξη και ευημερία. Η πολιτική πρέπει να προσπαθήσει πιο έντονα να κάνει τους πολίτες να κατανοήσουν αυτές τις ευκαιρίες και να τους διώξει αυτούς τους φόβους».

Τι αντιπροσωπεύει το νέο φαινόμενο;

Με τα στοιχεία που είναι έως τώρα διαθέσιμα φαίνεται ότι η πλειονότητα των συμμετεχόντων προέρχεται από μικροαστικά στρώματα και από τμήματα της εργατικής τάξης που συμπιέζονται οικονομικά (χαμηλόμισθοι, απασχολούμενοι σε μίνι τζομπς, άνεργοι, άτομα που παίρνουν βοηθήματα για να ζήσουν), δηλαδή αυτούς που έχουν χτυπηθεί περισσότερο από την επιβράδυνση της γερμανικής οικονομίας. Σε αυτούς βρίσκουν «οπαδούς» οι οργανωμένες αντιδραστικές δυνάμεις και αυτές του υποκόσμου. Ενδεικτικά και μόνο, ο Λουτς Μπάχμαν, που φέρεται επικεφαλής της κίνησης της Δρέσδης, και άλλα 2 μέλη της ηγετικής ομάδας έχουν ποινικό ιστορικό, ο ένας για εγκλήματα βίας και ο άλλος για απάτες, ενώ στις εκδηλώσεις συμμετέχουν με δυναμική παρουσία και μέλη ακροδεξιών ομάδων χούλιγκαν. Στη Σαξονία, ιδιαίτερα στις μικρότερες πόλεις και στην ύπαιθρο, οι νεοναζιστές έχουν σχετικά καλά οργανωμένες δομές. Για λίγες ψήφους δεν μπήκαν στις περσινές εκλογές στο τοπικό Κοινοβούλιο, με τα ποσοστά τους να φτάνουν το 5%. Μπήκε όμως η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) με 10%.
Η όλη εξέλιξη κάνει τα κόμματα της αστικής διαχείρισης να προβάλλουν το λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο» μπροστά στον κίνδυνο της PEGIDA. Σε πολλές αντιδιαδηλώσεις στη Δρέσδη πρωτοστάτησαν στελέχη των χριστιανοδημοκρατών (πρωθυπουργός Σαξονίας, δήμαρχος Δρέσδης) και ακολούθησαν όλα τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένης και της «Αριστεράς» («Λίνκε»), που συμπροεδρεύει με τον ΣΥΡΙΖΑ στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Την ίδια ώρα κάποια στελέχη των Χριστιανοδημοκρατών εκφράζουν την άποψη ότι πρέπει να προσεγγιστούν οι διαδηλωτές της PEGIDA και να εισακουστούν οι ανησυχίες και οι φόβοι τους. Ξεχωριστές αντιδιαδηλώσεις κάνουν και αντιφασιστικές οργανώσεις και ομάδες πρωτοβουλίας υπέρ των προσφύγων.
Η Σαξονία πάντως έχει 0,1% μουσουλμάνους και η Δρέσδη είναι μια από τις πόλεις με το χαμηλότερο ποσοστό αλλοδαπών (4%). Ωστόσο αυτό το στοιχείο δεν είναι το ουσιαστικό όσο η ίδια η στόχευση της κίνησης. Είναι δηλαδή γεγονός ότι το 2014 υποβλήθηκαν πάνω από 180.000 αιτήσεις χορήγησης ασύλου, 60.000 περισσότερες από το 2013. Το 22% προέρχονταν από πρόσφυγες και ξεριζωμένους από τη Συρία, το 10% από τη Σερβία και 8% από την Ερυθραία. Σε 27.000 άτομα αναγνωρίστηκε το καθεστώς του πρόσφυγα σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης. 40.000 αιτήσεις απορρίφτηκαν, 40.000 αποσύρθηκαν και 160.000 αιτήσεις (και παλαιότερων χρόνων) εκκρεμούν. Για το 2015 οι προβλέψεις μιλάνε για 200.000 νέες αιτήσεις. Συνολικά στη Γερμανία ζητά άσυλο το 0,4% των 51.000.000 ανθρώπων που βρίσκονται σε φυγή παγκόσμια, σύμφωνα με στοιχεία που δίνουν οι γερμανικές αρχές.
Ανοιχτά στηρίζουν τις ξενοφοβικές αντιμουσουλμανικές εκδηλώσεις κάποιοι εκπρόσωποι της Εναλλακτικής για τη Γερμανία. Ο αντιπρόεδρός της, Α. Γκάουλαντ, δήλωσε ότι η Μέρκελ «καταδικάζει ανθρώπους χωρίς να τους ξέρει αφ' υψηλού». Ταυτόχρονα, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, όπως ένας από τους αντιπροέδρους του κόμματος, ο Χ. Χένκελ, πρώην πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων, που θεωρεί ότι πρέπει να μείνουν μακριά από αυτό το κίνημα.
Είναι χαρακτηριστική όμως και η στάση του προέδρου του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνων Ιfo, Χανς Βέρνερ Ζιν, που σημείωσε ότι το «κοινωνικό κράτος είναι μαγνήτης για μετανάστες χωρίς προσόντα». Το CDU της Σαξονίας ανακοίνωσε ότι θα κάνει μια κριτική καταγραφή της μεταναστευτικής πολιτικής.
Από την άλλη, σύμφωνα με εκτίμηση της Κεντρικής Ενωσης Δήμων Γερμανίας, η χώρα είναι σε θέση να ενσωματώσει έναν αυξανόμενο αριθμό μεταναστών. «Μπορούμε να το κάνουμε γιατί ενσωματώσαμε εκατομμύρια γκασταρμπάιτερ (ξένους εργάτες) και μετανάστες από την πρώην Σοβιετική Ενωση», δήλωσε ο πρόεδρος της Ενωσης, Ε. Μάλι (προέρχεται από τους σοσιαλδημοκράτες του SPD) και πρόσθεσε «Βέβαια, όμως, για το σκοπό αυτό χρειάζονται ανθρώπινοι πόροι, χρήματα και - μπροστά από το φαινόμενο - ηθικοί πόροι, δηλαδή μια ορισμένη προθυμία υποδοχής από την κοινωνία».

Στον κοινό ταξικό αγώνα η απάντηση των εργαζομένων

Είναι φανερό από αυτά τα στοιχεία ότι το ζήτημα της μετανάστευσης αποτελεί πεδίο ενδοαστικής αντιπαράθεσης που δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντα των εργαζομένων, Γερμανών και μεταναστών. Γι' αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία η δράση που αναπτύσσουν επιτροπές αγώνα από Ελληνες μετανάστες στη Γερμανία, που αναδεικνύουν την κοινή βάση των ταξικών συμφερόντων όλων των εργαζόμενων, με παρεμβάσεις σε χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης, με εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε εργαζόμενους που απεργούν, όπως οι σιδηροδρομικοί ή οι εργαζόμενοι στην εταιρεία ηλεκτρονικού εμπορίου AMAZON με μεγάλες αποθήκες στη χώρα.

Η καπιταλιστική ανάπτυξη συνεχίζει να είναι ζητούμενο αφού η στασιμότητα επιμένει

Η καπιταλιστική ανάπτυξη συνεχίζει να είναι ζητούμενο αφού η στασιμότητα επιμένει

Ρίσκα και αβεβαιότητες στην Ευρωζώνη. Χρήμα για το κεφάλαιο και μπαράζ συνδυασμένων αντιλαϊκών μέτρων για την καπιταλιστική ανάκαμψη

Eurokinissi

Ρυθμοί γενικευμένης κόπωσης, επιβράδυνσης των ρυθμών ανάπτυξης, ή και στασιμότητας, εκδηλώνονται σε αυτή τη φάση στις οικονομίες της Ευρωζώνης (ο κύκλος δεν είναι για όλες στο ίδιο σημείο), ενώ ταυτόχρονα ολοένα και περισσότερο χαμηλώνει ο πήχης των προσδοκιών του κεφαλαίου σχετικά με τους ρυθμούς της καπιταλιστικής ανάκαμψης για το 2015 και για τα επόμενα χρόνια. Η Κομισιόν στην πρόσφατη έκθεση με τις «Φθινοπωρινές Προβλέψεις» επισημαίνει ότι υπάρχουν «κίνδυνοι επιδείνωσης των αναπτυξιακών προοπτικών», τους οποίους εντοπίζει στις «γεωπολιτικές εντάσεις», στην «αστάθεια των χρηματοπιστωτικών αγορών» και στην «πλημμελή εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων». Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ομολογεί, πλέον, ότι τα προηγούμενα μέτρα «νομισματικής χαλάρωσης» σε όφελος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου δεν ήταν αρκετά έτσι ώστε να στηριχθεί η αδύναμη και ανισόμετρη καπιταλιστική ανάκαμψη...
Μάλιστα, οι ρυθμοί επιβράδυνσης εμφανίζονται στην καπιταλιστική οικονομία της λεγόμενης και «ατμομηχανής της Ευρωζώνης και της ΕΕ», της Γερμανίας, ενώ ύφεση εκδηλώνεται στις καπιταλιστικές οικονομίες Γαλλίας και Ιταλίας. Αρα, σημάδια υποχώρησης εκδηλώνονται συγχρονισμένα στο σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) και αυτό ανεξάρτητα από το μείγμα πολιτικής που προκρίνει η κάθε κυβέρνηση. «Σε ιστορικούς όρους, η μέτρια ανάπτυξη είναι πολύ χαμηλή. Μετά από άλλες κρίσεις, ήταν πολύ πιο γρήγορη και απότομη», επισημαίνεται τόσο από την Κομισιόν όσο και από την ΕΚΤ. Σε αυτό το πλαίσιο, η καπιταλιστική ανάκαμψη, αν και όταν έλθει, φαίνεται ότι θα περάσει από «γολγοθά» και πάντως έως τώρα οι ρυθμοί ανάκαμψης δείχνουν ουσιαστικά στασιμότητα στην Ευρωζώνη.
Ταυτόχρονα, ανεξάρτητα από τη φάση του οικονομικού κύκλου και τη θέση του κάθε κράτους και της αστικής τάξης του στην πυραμίδα, ανεξάρτητα και από τα όποια μείγματα πολιτικής, η αντιλαϊκή επίθεση θα εκδηλώνεται και την επόμενη περίοδο με διαδοχικά συνδυασμένα μέτρα, διαρθρωτικού και δημοσιονομικού χαρακτήρα. Κεντρικός στόχος είναι η δημιουργία των πιο κατάλληλων συνθηκών για τόνωση των επενδύσεων, τέτοιων που να ικανοποιούν τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου και της κερδοφορίας.

Οι προβλέψεις της Κομισιόν

Σε αυτό το φόντο, η Κομισιόν στις «Φθινοπωρινές Προβλέψεις» επισημαίνει χαρακτηριστικά πως η «ανάκαμψη της ΕΕ φαίνεται αδύναμη». Ταυτόχρονα βλέπει «κινδύνους επιδείνωσης των αναπτυξιακών προοπτικών», τους οποίους εντοπίζει στις «γεωπολιτικές εντάσεις», στην «αστάθεια των χρηματοπιστωτικών αγορών» και στην «πλημμελή εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων».
ΑΕΠ: Σε επίπεδο Ευρωζώνης, αναμένεται ισχνός ρυθμός ανάκαμψης για το 2014 στο 0,8%, από 1,2% στην προ εξαμήνου έκθεση με τις «Εαρινές Προβλέψεις». Για το 2015 εκτιμάται αύξηση 1,1% (από 1,7%) και για το 2016 στο 1,7% (δεν υπήρχε προηγούμενη εκτίμηση). Στα 28 κράτη της ΕΕ αναμένονται ρυθμοί: 2014: 1,3% (από 1,6%), 2015: 1,5% (από 1,6%). Υποβαθμισμένες είναι και οι προβλέψεις για τη γερμανική οικονομία. Συγκεκριμένα, για το 2014 σε 0,9% (από 1,4%) και για το 2015 επίσης σε 0,9% (από 1,6% την άνοιξη του 2014). Αντίστοιχα για τη Γαλλία αναμένεται 0,3% (από 1%) και 0,7% (από 1,5%). Στην Ιταλία προβλέπεται υποχώρηση 0,4% για το 2014 (έναντι αύξησης 0,6% στην προηγούμενη εκτίμηση) και για το 2015 ανάκαμψη 0,6% (από 1,7%). Σύμφωνα με την Κομισιόν, ο «μεγαλύτερος κίνδυνος» είναι η «εκ νέου απώλεια της εμπιστοσύνης λόγω στασιμότητας των μεταρρυθμίσεων σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο», ενδεχόμενο που θα έχει «αρνητικές επιπτώσεις για την οικονομική δραστηριότητα» ακόμη και στο στενό χρονικό ορίζοντα των προβλέψεων.
Μπαράζ από νέα αντιλαϊκά μέτρα και μείγμα πολιτικής για την ανάκαμψη των καπιταλιστικών κερδών προανήγγειλε προχτές και ο επίτροπος Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων, Π. Μοσκοβισί, λέγοντας πως «δεν υπάρχει μία μοναδική απλή απάντηση στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ευρωπαϊκή οικονομία. Πρέπει να δράσουμε σε τρία μέτωπα: Αξιόπιστες δημοσιονομικές πολιτικές, φιλόδοξες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και αναγκαίες επενδύσεις, δημόσιες και ιδιωτικές. Οφείλουμε όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, στις Βρυξέλλες, στις πρωτεύουσες των κρατών - μελών και στις περιφέρειες για να δημιουργήσουμε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης και να δώσουμε πραγματική ώθηση στην απασχόληση»...

Η έκθεση του ΟΟΣΑ

Σύννεφα πάνω από τις οικονομίες της ΕΕ - ιδιαίτερα της Ευρωζώνης - βλέπει και ο ΟΟΣΑ σε έκθεση που δημοσιοποίησε για τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία. Σύμφωνα με τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό, η κατάσταση στην Ευρωζώνη αποτελεί και παράγοντα μετάδοσης των «κινδύνων» στην παγκόσμια οικονομία: «Μια παρατεταμένη στασιμότητα στην Ευρωζώνη μπορεί να συμπαρασύρει προς τα κάτω την παγκόσμια ανάπτυξη και να έχει επιπτώσεις σε άλλες οικονομίες μέσω των εμπορικών και χρηματοπιστωτικών διασυνδέσεων», σημειώνεται χαρακτηριστικά.
Οι αυξημένες αβεβαιότητες του κεφαλαίου προκύπτουν ανάγλυφα από την έκθεση του ΟΟΣΑ, σύμφωνα με την οποία:
-- «Η παγκόσμια οικονομία έχει υποχωρήσει σε χαμηλή ταχύτητα, με την αύξηση του εμπορίου και των επενδύσεων να είναι κατώτερη από τους ιστορικούς μέσους όρους και τις συνθήκες ζήτησης να αποκλίνουν μεταξύ χωρών και περιοχών τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναδυόμενες οικονομίες».
-- Η Ευρωζώνη βρίσκεται στα πρόθυρα του αποπληθωρισμού, ενώ η επίμονη και παρατεταμένη υποχώρηση των τιμών θα καθιστούσε «δυσκολότερη την αποπληρωμή του χρέους και θα αποθάρρυνε τις επιχειρηματικές επενδύσεις», σε μια εξέλιξη που θα οδηγούσε σε νέα ύφεση και μεγαλύτερη ανεργία. Η ισχνή ανάκαμψη, στο Γ' τρίμηνο του 2014, ωθεί τον ΟΟΣΑ να εκτιμήσει ότι «η απειλή είναι παρούσα και πραγματική».
-- Καθοδικές τάσεις εμφανίζουν οι ρυθμοί της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στην παγκόσμια οικονομία, για το 2014 αναμένεται αύξηση 3,3% και 3,7% το 2015, ρυθμοί οι οποίοι χαρακτηρίζονται «μέτριοι» σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα και χαμηλότεροι από το μακροχρόνιο μέσο όρο. Αντίστοιχες με αυτές της Κομισιόν είναι οι εκτιμήσεις για την Ευρωζώνη (0,8% το 2014 και 1,1% το 2015). Μια ορισμένη «δυναμική» βλέπουν στις ΗΠΑ (2014: 2,2%, 2015: 3%). Στην Ιαπωνία, μετά και τις αυξήσεις στους φόρους κατανάλωσης, βλέπουν ρυθμούς εξασθένισης στο 0,4% για το 2014 και 0,8% το 2015. Αποδυνάμωση, σε «πιο βιώσιμους ρυθμούς», αναμένονται στην Κίνα από 7,3% το 2014, σε 7,1% το 2015 και 6,9% το 2016.
Το ΔΝΤ, από την πλευρά του, βλέπει να υπάρχει 30% πιθανότητα η Ευρωζώνη να εισέλθει σε περίοδο αποπληθωρισμού και 40% πιθανότητα για «νέα ύφεση».

«Πρεμούρα» για το κεφάλαιο

Στο προσκήνιο επανέρχεται η ενδοαστική συζήτηση και διαπάλη γύρω από τη διαμόρφωση του μείγματος της νομισματικής πολιτικής που θα εφαρμόσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), ενόψει της συνεδρίασης που έχει προγραμματιστεί για τις 22 Γενάρη, στην οποία αναμένεται να τεθεί το ενδεχόμενο αγοράς κρατικών ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά. «Η αγορά ομολόγων είναι ένα από τα εργαλεία της ΕΚΤ, το οποίο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για την εκπλήρωση της εντολής μας. Δεν επιτρέπεται όμως να παραβιάσουμε το άρθρο 123 του Καταστατικού μας, το οποίο απαγορεύει τη χρηματοδότηση κρατών», τόνισε, την περασμένη βδομάδα, ο επικεφαλής της ΕΚΤ, Μ. Ντράγκι, στη γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt». Σχετικά με το ενδεχόμενο «αμοιβαιοποίησης» των κρατικών χρεών και την έκδοση «ευρωομολόγου» σημειώνει πως «γι' αυτό χρειάζεται κανείς την εμπιστοσύνη στον εταίρο». Και προσθέτει: «Το να το ρωτά κανείς αυτό τώρα είναι η λάθος ερώτηση τη λάθος στιγμή. Ενα τέτοιο κλίμα εμπιστοσύνης πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί». Ομολογείται δηλαδή πως η «εμπιστοσύνη» ανάμεσα στα κράτη της λυκοσυμμαχίας βρίσκεται στο «ναδίρ», γεγονός που συνδέεται με τις ενδοαστικές κόντρες και αντιθέσεις στη μεταξύ τους διαπάλη σχετικά με την επιλογή του κατάλληλου μείγματος αντιλαϊκής πολιτικής.
Στη γραμμή των νέων μέτρων χαλάρωσης της νομισματικής πολιτικής σε όφελος του κεφαλαίου κινήθηκαν και οι δηλώσεις του Π. Πράετ, μέλους του Εκτελεστικού Συμβουλίου και επικεφαλής οικονομολόγου της ΕΚΤ. Οπως είπε, τα μέτρα τα οποία ήδη ελήφθησαν δεν ήταν επαρκή ώστε να έχουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, ενώ και οι προοπτικές για τον πληθωρισμό «έχουν επιδεινωθεί από τότε που αποφασίσαμε τα προηγούμενα μέτρα» (τον Οκτώβρη του 2014, δηλαδή μόλις προ τριμήνου). Σύμφωνα με τον Π. Πράετ, «πριν από την κρίση, είχαμε ενδεχομένως υπερβολικά μεγάλες προσδοκίες για την ανάπτυξη. Τώρα, έχουμε το αντίθετο. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι ότι αυτή η απαισιοδοξία για την ανάπτυξη θα διαιωνίσει τη σημερινή κατάσταση ασθενούς ανάπτυξης και χαμηλού πληθωρισμού».
Επί της ουσίας, τα μέτρα της νομισματικής χαλάρωσης αποσκοπούν στην τόνωση της κυκλοφορίας χρήματος, στη διοχέτευση κεφαλαίων, πρώτα και κύρια προς τους επιχειρηματικούς ομίλους, προκειμένου να διευκολυνθούν επενδύσεις για να υπάρξει καπιταλιστική ανάκαμψη, αφού σύμφωνα με τις πρόσφατες οικονομικές προβλέψεις της Κομισιόν στο β' τρίμηνο του 2014, οι συνολικές επενδύσεις στην ΕΕ διαμορφώνονται περίπου 15% χαμηλότερα από τα επίπεδα του 2007.
Σε αυτό το πλαίσιο, η καπιταλιστική ανάπτυξη, δηλαδή οι επενδύσεις, εκτός των άλλων, συνεπάγεται τη μονιμοποίηση των αντεργατικών μέτρων που ήδη έχουν παρθεί στη φάση της καπιταλιστικής κρίσης και πιθανόν την επέκτασή τους, σε συνδυασμό με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, γιατί μόνο έτσι μπορεί να ενισχυθεί και να διατηρηθεί η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου στη διαρκή διαπάλη για την απόσπαση κομματιών της επιχειρηματικής πίτας και των κερδών.

Α. Σ.

Γιατί το φεγγάρι δείχνει προς τη Γη πάντα την ίδια πλευρά

Γιατί το φεγγάρι δείχνει προς τη Γη πάντα την ίδια πλευρά

Το ότι από τη Γη φαίνεται πάντα η ίδια πλευρά του φεγγαριού δεν είναι τυχαίο, αλλά αποτέλεσμα των φυσικών νόμων. Η Σελήνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της καθώς περιφέρεται γύρω από τη Γη. Ωστόσο, ο χρόνος που χρειάζεται για μια πλήρη περιστροφή είναι ακριβώς ο ίδιος που χρειάζεται για μια πλήρη περιφορά, δηλαδή περίπου 27 μέρες. Ως αποτέλεσμα, προς τη Γη είναι πάντοτε στραμμένο το ίδιο σεληνιακό ημισφαίριο.
Δεν ήταν πάντα έτσι. Η κατάσταση αυτή δημιουργήθηκε στο πέρασμα του χρόνου από τη βαρύτητα, όπως συνέβη και σε δορυφόρους άλλων πλανητών. Η βαρύτητα της Σελήνης παραμορφώνει το σχήμα της Γης, με αποτέλεσμα τις παλίρροιες. Με τον ίδιο τρόπο, η ισχυρότερη βαρύτητα της Γης παραμορφώνει τη Σελήνη, δημιουργώντας ένα πετρώδες «εξόγκωμα» που βλέπει προς εμάς. Αυτό το «εξόγκωμα» λειτούργησε σαν φρένο, επιβραδύνοντας την περιστροφή της Σελήνης γύρω από τον άξονά της, μέχρι που έφτασε το σημερινό της ρυθμό, με αποτέλεσμα η «πλημμυρίδα» να βλέπει πάντα προς τη μεριά μας. Οταν συνέβη αυτό πριν περίπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια, το φεγγάρι «κλειδώθηκε παλιρροϊκά» και διατήρησε το ίδιο «πρόσωπο» έκτοτε.
Αυτό το «πρόσωπο» θα συνεχίσει να δείχνει για πάντα στους κατοίκους του πλανήτη Γη, εκτός αν συμβεί κάποιο απευκταίο κοσμικό «μπιλιάρδο», ένα σχεδόν εφαπτομενικό χτύπημα από κάποιο ευμέγεθες σώμα, όπως ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής, που θα μεταβάλει το χρόνο ιδιοπεριστροφής της Σελήνης (ελαφρώς και της τροχιάς της). Τότε οι άνθρωποι για χιλιάδες, ή και εκατομμύρια χρόνια θα βλέπουν μια καθημερινή αργή μεταβολή της όψης της Σελήνης, με περιοδική εμφάνιση και της «πληγής» που θα έχει αφήσει το χτύπημα του αστεροειδούς στην επιφάνεια του δορυφόρου μας, ενώ δεν αποκλείεται η σκόνη και τα συντρίμμια να δημιουργήσουν ένα δακτύλιο γύρω από τη Γη, παρόμοιο με του Κρόνου και άλλων πλανητών. Κάποια από τα συντρίμμια ενδέχεται να πέσουν στον πλανήτη με σοβαρές συνέπειες, που θα αφαιρέσουν όλη τη «μαγεία» του φαινομένου, ιδίως αν η πρόσκρουση γίνει στη σήμερα ορατή (εσωτερική) πλευρά της Σελήνης. Ακόμα και στην περίπτωση αυτή, σε βάθος χρόνου η Σελήνη θα ξανακλειδωθεί παλιρροϊκά και θα αρχίσει να δείχνει την ίδια όψη στους τοτινούς κατοίκους της Γης.

Πιο καθαρή όραση για τους ασθενείς με βιονικά εμφυτεύματα αμφιβληστροειδούς

Πιο καθαρή όραση για τους ασθενείς με βιονικά εμφυτεύματα αμφιβληστροειδούς

Τα βιονικά μάτια υπάρχουν σήμερα, αλλά δεν έχουν καμιά σχέση με αυτά που διέθετε ο πρωταγωνιστής παλιού σίριαλ επιστημονικής φαντασίας της τηλεόρασης. Τα υπαρκτά βιονικά μάτια δίνουν μια μορφή στοιχειώδους όρασης σε ασθενείς με εκφυλισμό του αμφιβληστροειδούς, κυρίως ασθενείς με μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια, μια γενετική ασθένεια που επηρεάζει τουλάχιστον 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Αν και στην αρχή επέτρεπαν στον ασθενή, που είχε τυφλωθεί, απλώς να διακρίνει το φως και το σκοτάδι, η βελτίωσή τους επέτρεψε στην πορεία να γίνεται αντιληπτό το περίγραμμα των αντικειμένων, τουλάχιστον όταν αυτά βρίσκονται σε κλειστούς χώρους, όπου ο φωτισμός κάνει καλές αντιθέσεις. Τώρα, μια νέα τεχνική υπόσχεται να επιτρέπει στους ασθενείς με αυτά τα εμφυτεύματα να βλέπουν καλύτερα και σε εξωτερικούς χώρους.
Σε αντίθεση με τις παθήσεις του κερατοειδούς χιτώνα, οι γιατροί δεν έχουν μπορέσει μέχρι τώρα να θεραπεύσουν τις ασθένειες που σχετίζονται με τον αμφιβληστροειδή. Τα βιονικά εμφυτεύματα αμφιβληστροειδούς, είναι ολοκληρωμένα κυκλώματα πυριτίου και ηλεκτρόδια που τοποθετούνται πάνω στον αμφιβληστροειδή, ερεθίζοντας τα εναπομένοντα ζωντανά φωτοευαίσθητα κύτταρα του χιτώνα, που δεν ανταποκρίνονται πια στον ερεθισμό από το ίδιο το φως.

Νέο λογισμικό θα βοηθήσει τους ανθρώπους με εμφυτεύματα κερατοειδούς να βλέπουν καλύτερα

Μια εξωτερική κάμερα τοποθετημένη στο μέσο ενός σκελετού γυαλιών συλλαμβάνει την εικόνα και την τροφοδοτεί ασύρματα σε ένα απλό μικροεπεξεργαστή - που συνήθως φοριέται κάπου πάνω στο σώμα, π.χ. στη ζώνη. Με τη σειρά του ο μικροεπεξεργαστής μετατρέπει την εικόνα σε ηλεκτρικά ερεθίσματα, τα οποία μεταδίδει επίσης ασύρματα στα ηλεκτρόδια του εμφυτεύματος στο εσωτερικό του ματιού. Αυτά αναγεννούν την εικόνα πάνω στα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς, δημιουργώντας μια κοκκώδη ασπρόμαυρη εικόνα. Ενώ σε κλειστό χώρο το σύστημα λειτουργεί σχετικά ικανοποιητικά, σε εξωτερικούς χώρους που είναι ομοιόμορφα και έντονα φωτεινοί, ο ασθενής δεν μπορεί να διακρίνει σχεδόν τίποτα.
Οπως εξηγεί ο φυσικός Βόλφγκανγκ Φινκ του πανεπιστημίου της Αριζόνα, κάθε ηλεκτρόδιο παράγει ένα ημισφαιρικό ηλεκτρικό πεδίο που «συγκρούεται» με το αντίστοιχο πεδίο των γειτονικών ηλεκτροδίων, με αποτέλεσμα ο ασθενής να βλέπει μια φωτεινή θολούρα. Ο Φινκ και ο φυσικός Εριχ Σμιντ, του πανεπιστημίου του Τούμπινγκεν της Γερμανίας, θεωρούν ότι η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο που ενεργοποιούνται τα ηλεκτρόδια. Γι' αυτό ανέπτυξαν ένα υπολογιστικό μοντέλο που οργανώνει τα ηλεκτρικά πεδία, ώστε να μην πυροδοτούνται ταυτόχρονα.
Το μοντέλο τους προγραμματίζει ένα είδος χορογραφίας για τα ηλεκτρόδια του βιονικού εμφυτεύματος, διαδικασία που αποκαλούν μορφοποίηση ηλεκτρικού πεδίου. Ομάδες παρακείμενων, αλλά όχι ακριβώς γειτονικών ηλεκτροδίων πυροδοτούν σε γρήγορη διαδοχή για να αποφευχθεί η αντιμαχία των ηλεκτρικών πεδίων. Το αποτέλεσμα είναι καλύτερη ανάλυση της εικόνας, ενδεχομένως και δυνατότητα αναγνώρισης προσώπων!
Η τεχνική του Φινκ δε χρειάζεται νέες συσκευές και έτσι οι ασθενείς δε χρειάζεται να υποβληθούν εκ νέου σε εγχείρηση. Μπορεί να εφαρμοστεί σαν απλή αναβάθμιση λογισμικού στην εξωτερική συσκευή που είναι ήδη ασύρματα συνδεδεμένη με το εμφύτευμά τους, δίνοντας νέες εντολές στους μικροεπεξεργαστές για τον τρόπο που πρέπει να ενεργοποιούν τα ηλεκτρόδια του εμφυτεύματος. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι χρειάζεται ακόμα κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι η τεχνική τους να είναι έτοιμη για ιατρική αξιοποίηση.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Discover»

ΛΟΥΙ ΑΡΑΓΚΟΝ Υπερασπίστηκε το ζήτημα της στράτευσης στην Τέχνη

ΛΟΥΙ ΑΡΑΓΚΟΝ

Υπερασπίστηκε το ζήτημα της στράτευσης στην Τέχνη

Προσωπικότητες παγκόσμιου κύρους, (στη φωτ. από πάνω αριστερά) όπως ο Λουί Αραγκόν, ο Πολ Ελιάρ, ο Ζαν Κοκτό, ο Ζαν Πολ Σαρτρ, ο Τσάρλι Τσάπλιν και άλλοι, κινητοποιήθηκαν μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους για τη σωτηρία του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του

Στις 24 Δεκέμβρη συμπληρώθηκαν 32 χρόνια από το θάνατο ενός από τους σπουδαιότερους λογοτέχνες του περασμένου αιώνα που έθεσε το ζήτημα της στράτευσης στην Τέχνη, του μεγάλου Γάλλου κομμουνιστή λογοτέχνη, Λουί Αραγκόν, ο οποίος άφησε στις επόμενες γενιές μια βαριά πνευματική κληρονομιά και ένα έργο, πάντα επίκαιρο και ζωντανό.
Ο Αραγκόν γεννημένος στις 3 Οκτώβρη του 1897, ξεκίνησε ιατρικές σπουδές, αλλά τις εγκατέλειψε και αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Υπήρξε πρωτοπόρος, τόσο στην αισθητική, όσο και στην πολιτική του επιλογή. Ο ρόλος του στη διαμόρφωση της γαλλικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα δεν υπολείπεται σε σπουδαιότητα της επιρροής του στα ευρωπαϊκά Γράμματα. Οπως και άλλοι, μετέπειτα διάσημοι, καλλιτέχνες και διανοούμενοι της γενιάς του, γνώρισε από κοντά το μακελειό του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρετώντας στο μέτωπο ως νοσοκόμος. Το 1917 αρχίζει να γράφει τα πρώτα του ποιήματα. Η λήξη του πολέμου θα σημάνει και τη λήξη των ψευδαισθήσεων για τους ευρωπαϊκούς λαούς, ενώ η Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση θα δείξει την προοπτική. Η δυτική προοδευτική διανόηση, αηδιασμένη από τον πόλεμο θα εκφραστεί μέσα από ριζοσπαστικά καλλιτεχνικά κινήματα, των οποίων η διάρκεια θα είναι σύντομη μεν, καθοριστική ωστόσο ως προς τις επιρροές στη μελλοντική πνευματική παραγωγή. Το «Νταντά» θα είναι το πρώτο από τα κινήματα αυτά που θα συσπειρώσει αυτήν τη διανόηση, μεταξύ αυτής και τον Αραγκόν. Το 1920 θα εκδώσει την ντανταϊστική ποιητική συλλογή «Πυροτεχνήματα» που θα είναι και το πνευματικό του «εισιτήριο» στη λογοτεχνία. Μαζί με τον Μπρετόν και τον Σουπό, το 1919, εκδίδουν το περιοδικό «Litterature» («Λογοτεχνία»). Από το κίνημα του ντανταϊσμού, αποχωρούν το 1922 και ένα χρόνο αργότερα μαζί και με τον επίσης μεγάλο Γάλλο κομμουνιστή ποιητή, Πολ Ελιάρ, θα πρωτοστατήσουν στη δημιουργία του σουρεαλιστικού κινήματος. Ο Αραγκόν αναδεικνύεται μεταξύ των κυριότερων εκφραστών του σουρεαλισμού, με έργα όπως η ποιητική συλλογή «Αέναη κίνηση», το μυθιστόρημα «Ο χωρικός του Παρισιού», η συλλογή δοκιμίων «Πραγματεία ύφους» κ.ά. πρωτοστατούν στη δημιουργία του σουρεαλιστικού κινήματος.

Απέρριψε την αντίληψη «τέχνη για την τέχνη»

Από αριστερά: Γιάννης Ρίτσος, Βασίλης Βενετσόπουλος, Μίνα Γιάννου, Αύρα Παρτσαλίδου, Λουί Αραγκόν, Χαρίλαος Φλωράκης και Παναγιώτης Μαυρομάτης

Από τη γέννησή του, το σουρεαλιστικό κίνημα απέρριψε και πολέμησε κάθε αστική έκφανση της αντιδραστικής αντίληψης «τέχνη για την τέχνη». Οι σουρεαλιστικές συγκεντρώσεις ήταν, ουσιαστικά, πολιτικές. Αλλωστε, πολλοί από τους μετέπειτα σουρεαλιστές είχαν στο παρελθόν έρθει σε επαφή με τους εξόριστους μπολσεβίκους, με επιφανέστερο από αυτούς τον ίδιο τον Λένιν. Πολλοί ντανταϊστές επίσης εντάχθηκαν στο κομμουνιστικό κίνημα και επιφανείς Γερμανοί ντανταϊστές πήραν μέρος στην επανάσταση του '19. Ηταν επόμενο, λοιπόν, να συνδεθεί ο βασικός πυρήνας των σουρεαλιστών με το κομμουνιστικό κίνημα. Η ομαδική προσχώρηση της «ηγεσίας» του κινήματος, Αραγκόν, Μπρετόν, Ελιάρ, Περέ, στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα έγινε το 1927.
Το 1930, ο Αραγκόν ταξιδεύει στην ΕΣΣΔ και συγκεκριμένα στο Χάρκοβο, για να συμμετάσχει, εκ μέρους των σουρεαλιστών, στο 2ο Διεθνές Συνέδριο Επαναστατών Συγγραφέων. Το ταξίδι αυτό θα είναι καθοριστικό, τόσο για την εμβάθυνσή του στο διαλεκτικό υλισμό, όσο και για τις αισθητικές του αναζητήσεις που θα τον φέρουν σε επαφή με το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Η επιστροφή του θα είναι καθοριστική και για το σουρεαλιστικό κίνημα, επιχειρώντας να το εμπλουτίσει με τον μαρξισμό γιατί εκεί έβλεπε την προοπτική αυτού του κινήματος. Σε ένα άρθρο του, μάλιστα, μετά την επιστροφή του από την ΕΣΣΔ γράφει, μεταξύ άλλων: «Η αναγνώριση του διαλεκτικού υλισμού σαν μοναδικής επαναστατικής φιλοσοφίας, η κατανόηση και η ανεπιφύλακτη αποδοχή αυτού του υλισμού από τους ιδεαλιστές διανοούμενους, όσο συνεπείς κι αν είναι, για την αντιμετώπιση των συγκεκριμένων θεμάτων της επανάστασης - να ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της εξέλιξης των σουρεαλιστών...». Το 1932 ήρθε σε ρήξη με τους σουρεαλιστές.

Ο στρατευμένος ποιητής

ΛΟΥΙ ΑΡΑΓΚΟΝ

Ο ποιητής θα στρατευτεί και στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτήν τη φορά σαν αντιστασιακός. Το 1942 άρχισε να εκδίδει και το παράνομο περιοδικό «Τα γαλλικά γράμματα», το οποίο διηύθυνε και μεταπολεμικά έως το 1972. Μέσα στην καρδιά του πολέμου θα γράψει πολλά αντιστασιακά έργα, αλλά και το εξάτομο μυθιστόρημα «Οι Κομμουνιστές» (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τη «Σύγχρονη Εποχή»). Το 1957 τιμήθηκε με το βραβείο «Λένιν».
Ο Αραγκόν, όπως και πολλοί άλλοι ξένοι διανοούμενοι, συμπαραστάθηκε ενεργά στους Ελληνες πολιτικούς κρατούμενους στα μαύρα μετεμφυλιακά χρόνια. Κατά τη διάρκεια ταξιδιού του στην Αθήνα το 1980 ο Αραγκόν μίλησε μέσα από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη», στη συνέντευξη που παραχώρησε. Τα πρώτα λόγια του στην αντιπροσωπεία του Κόμματος που τον υποδέχθηκε ήταν: «Νιώθω μεγάλη συγκίνηση γιατί αυτή τη στιγμή είμαι μαζί σας. Οταν επισκέπτομαι τις διάφορες χώρες δέχομαι εθιμοτυπικές επισκέψεις. Η δική σας όμως δεν είναι τέτοια. Ημουν και θα είμαι πάντα στο πλευρό του ΚΚΕ». Και όταν η αντιπροσωπεία της ΚΕ τον ευχαρίστησε γι' αυτήν τη συμπαράσταση στους εξόριστους αγωνιστές, ο Αραγκόν απάντησε: «Είστε οι σύντροφοί μου. Αυτό ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω απέναντί σας. Ηταν χρέος τιμής». Μεταξύ των αγωνιστών υπέρ των οποίων πρωτοστάτησε για την απελευθέρωσή τους ο Αραγκόν, ήταν και ο Γιάννης Ρίτσος. «Ο Ρίτσος είναι ο άνθρωπος με τον οποίο συνδεόμουν μέσα από τα ποιήματά του χωρίς ακόμα να τον έχω γνωρίσει προσωπικά, την εποχή που τον καταδίωκαν. Ο Ρίτσος είναι αναμφισβήτητα ένας μεγάλος Ελληνας». Οι δύο ποιητές συναντήθηκαν την ίδια μέρα που μίλησε ο Αραγκόν στο «Ριζοσπάστη».
Ο Αραγκόν ενοχλούσε και φόβιζε στη ζωή και εξακολουθεί να ενοχλεί και να φοβίζει μετά το θάνατο, με το έργο του, όσους πραγματικά πρέπει να φοβούνται. Τη ημέρα που ανακοινώθηκε ο θάνατός του, μια γαλλική νεοφασιστική οργάνωση έβγαλε την εξής ανακοίνωση: «Οι λέξεις μάς λείπουν σήμερα για να διαδηλώσουμε τη χαρά μας. Δεν είμαστε απ' εκείνους τους φιλελεύθερους, που θα χύσουν κροκοδείλια δάκρυα για το θάνατο ενός αντιγάλλου. Μετά από τον θάνατο του Μέντες Φρανς και του Μπρέζνιεφ, προαναγγέλλεται πράγματι ένας ωραίος χειμώνας για τους εθνικόφρονες»! Το σίγουρο είναι και πως τα κόμματα της γαλλικής αστικής τάξης - και όχι μόνο της γαλλικής - έτρεφαν τα ίδια αισθήματα για τον ποιητή, έστω και αν το μέγεθος της προσφοράς του στη λογοτεχνία της πατρίδας του επέβαλλε το στοιχειώδη σεβασμό και την αναγνώριση.

Σιωπηλό εγκώμιο (Στα 75χρονα του Αραγκόν), από τον Γιάννη Ρίτσο

Αυτός με μια κόμη από άσπρη φωτιά, με την ακραία κομψότητα
του αρνούμενου,
με τις πολύτιμες αντανακλάσεις φωταγωγημένων αεροδρομίων
σε κάθε νύχι του χεριού του - Πού πας έτσι μόνος - είπε ο άλλος -
σε τούτη την ατέλειωτη όχθη, κάτω απ' τους σταυρούς
ξεγυμνωμένων δέντρων,
πλάι στο μαύρο ποτάμι, προσεχτικός, απρόσεχτος, ταΐζοντας με
μεγάλα διαμάντια
βιαστικά, ανυποψίαστα ψάρια; - εσύ που έσμιξες όλα τ' αντίθετα
στον έναν ρυθμό. Πού πας, λοιπόν,
έτσι μονάχος, παρασημοφορημένος, μες στη θλίψη μακρινών
επευφημιών; Το ξέρω
μέσα στην τσέπη του καινούργιου βελούδινου σακακιού σου
(γι' αυτό πιο λυπημένου)
κρατάς κρυμμένο όχι το μέτρο του αρχαίου Ξυλουργού, αλλά το ένα
ατσάλινο πτυσσόμενο φτερό του. Το δεύτερο δεν κρύβεται, αυτό
σου σκιάζει τα δύο τρίτα του προσώπου σου και το μαβί
πουκάμισό σου
κάτω απ' τους προβολείς της αγέρωχης νύχτας. Απ' τον ίσκιο
αυτού ακριβώς του φτερού σ' αναγνωρίζουν τ' αγάλματα, οι
ποιητές, οι φοιτητές, η επανάσταση κι εγώ. Ομως εγώ
καλύτερα απ' όλους σε γνωρίζω, απ' το πρώτο, πτυσσόμενο,
το κρυμμένο φτερό. (Αθήνα, 27.Χ.72)
Από την ποιητική συλλογή: «Γραφή τυφλού» (1972). Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα, 1972-1974», τ. ΙΑ΄, Κέδρος, Αθήνα 1993, σελ. 88.
Πηγές: «Ριζοσπάστης» 17/10/19802), Αρθρο του Πανίκου Παιονίδη από τη «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ», Τεύχος 157, 19823), «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια».

Σ.Αδαμίδου

Τα επιχειρηματικά συμφέροντα κρίνουν το μέλλον των συλλόγων

Τα επιχειρηματικά συμφέροντα κρίνουν το μέλλον των συλλόγων

Τα οικονομικά προβλήματα φέρνουν τον ΟΦΗ να βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί

Icon

Η Νίκη Βόλου οδεύει προς τους τίτλους τέλους της για την παρουσία της στο πρωτάθλημα της Super League, σε πρώτη φάση τουλάχιστον. Γιατί μετέπειτα κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί σε ό,τι αφορά το μέλλον της ιστορικής ομάδας με βάση τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Την ίδια ώρα, σε τεντωμένο σκοινί φαίνεται να βαδίζει και ο ΟΦΗ, που αντιμετωπίζει αντίστοιχες καταστάσεις, ενώ το «ενδιαφέρον» από κάποιους που συστήθηκαν ως Ιταλοί επενδυτές έχει ήδη ξεφουσκώσει. Σε μια άλλη περίπτωση εκτός Ελλάδας, η ομάδα του Αμβούργου πέρα από τη μάχη που δίνει για την παραμονή στην κατηγορία, θα πρέπει να δώσει και μια αντίστοιχη που αφορά την οικονομική σωτηρία της αφού και εκεί τα προβλήματα δεν είναι λίγα. Και τα τρία παραδείγματα, παρά τις όποιες ιδιαιτερότητες του καθένα για αιτίες και αφορμές ώστε να οδηγηθούν τα πράγματα εκεί που οδηγήθηκαν, το πλέον σίγουρο είναι ότι κάθε άλλο παρά ξεκομμένα μπορούν να θεωρηθούν από τα «ήθη και έθιμα» του μοντέλου του σημερινού εμπορευματοποιημένου αθλητισμού και στην προκειμένη περίπτωση. Αποτελούν κρίκους στην αλυσίδα με τα αποτελέσματα της εισόδου των αγοραίων λογικών στο άθλημα και φυσικά δεν πρόκειται να τελειώσουν εδώ. Αντίθετα, αυτά θα είναι πάντα τα αποτελέσματα της συναλλαγής των επιχειρηματιών και των πολυεθνικών με τον αθλητισμό, μιας σχέσης που όσο και εάν κρυφτεί αρχικά σε μεγαλόπνοα σχέδια, σε «Μεσσίες» που έρχονται να δώσουν λύση στα προβλήματα, το τελικό αποτέλεσμα είναι η μεγιστοποίηση των προβλημάτων και η καμένη γη που υπάρχει πίσω μετά τη φυγή των εφήμερων «σωτήρων» όταν τα συμφέροντά τους το επιβάλλουν. Ας δούμε μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις είτε από το μακρινό παρελθόν είτε πιο πρόσφατα που δείχνουν ξεκάθαρα τα αποτελέσματα αυτής της ολέθριας σχέσης.

Τα κέρδη καθορίζουν την ύπαρξη

Από την άνοδο στη Super League ένα βήμα πριν τον γκρεμό βρίσκεται πλέον η Νίκη Βόλου

MotionTeam

Παρά τις τεράστιες διαφορές που έχουν διαμορφωθεί σήμερα στο διεθνές ποδόσφαιρο, με κάποιους συλλόγους να είναι επί της ουσίας πολυεθνικές και κάποιες άλλες να βρίσκονται σε ένα πιο μικρομεσαίο επίπεδο, θα ήταν αφελές να πει κάποιος ότι αυτό συμβαίνει μόνο στους δεύτερους ή είναι το αποτέλεσμα κάποιας κακοδιαχείρισης. Αντίθετα, η αλλαγή σε οποιονδήποτε τομέα της σχέσης επιχειρηματιών - ποδοσφαίρου είναι αυτή που φέρνει και τις αντίστοιχες συνέπειες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα γι' αυτό αποτέλεσε πριν μια δεκαετία περίπου η αλλαγή τακτικής από διεθνείς τηλεοπτικούς ομίλους, όπως του Κιρχ και του Μέρντοχ, που είχαν σημαντικές συνέπειες στα πρωταθλήματα της Μπουντεσλίγκα στη Γερμανία ή της Πρέμιερ Λιγκ στην Αγγλία, ακόμα και σε αθλητικά γεγονότα των ΗΠΑ, όπως το πρωτάθλημα του NFL (αμερικανικό ποδόσφαιρο), με αρκετές ομάδες να αντιμετωπίζουν προβλήματα ακόμα ύπαρξής τους από το σπάσιμο ή την αλλαγή στους όρους των συμβολαίων. Κάτι αντίστοιχο (έστω και σε μικρότερο μέγεθος) συνέβη στο παρελθόν και στην ποδοσφαιρική αγορά της Ελλάδας με την κατάρρευση της τότε δεύτερης ψηφιακής πλατφόρμας («Alpha digital») ή και στην Ισπανία όταν η επίσης ψηφιακή «Via Digital» λόγω ζημιάς πούλησε άρον άρον τα δικαιώματα του ισπανικού πρωταθλήματος.

ΙΣΠΑΝΙΑ: Μετά την τριάδα το χάος

Παρά τη λάμψη του πρωταθλήματος, τεράστια είναι τα προβλήματα χρεών που αντιμετωπίζουν οι σύλλογοι της Πριμέρα Ντεβιζιόν

Associated Press

Από τότε μέχρι τώρα μπορεί η εμπορευματοποίηση να ανέβηκε επίπεδο, το προϊόν - ποδόσφαιρο να πουλάει σαφώς περισσότερο και οι πολυεθνικές να φαίνεται ότι πατούν πιο γερά στα πόδια τους ελαχιστοποιώντας τα ρίσκα τύπου Μέρντοχ, Κιρχ, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι τελικά ανακαλύφθηκε και ο... παράδεισος. Αντίθετα, οι συνέπειες των αγοραίων λογικών στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πάντα για να δείχνουν την πραγματική πλευρά της σχέσης επιχειρηματιών - ποδοσφαίρου.
Ενα από τα πλέον πρόσφατα παραδείγματα αποτελεί η Ισπανία και για πολλούς το καλύτερο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Ευρώπης αυτή τη στιγμή. Καλύτερο όμως για ποιους; Σίγουρα για την τριάδα Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα, Ατλέτικο Μαδρίτης τα πράγματα φαντάζουν ιδανικά. Ωστόσο, κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει ότι ακόμα και οι δύο εκ των τριών που κυριαρχούν αυτή τη στιγμή, οι ομάδες της Μαδρίτης, την τελευταία δεκαετία ήρθαν αντιμέτωπες με το φάσμα των οικονομικών προβλημάτων. Την ίδια ώρα, από κει και πέρα επικρατεί το χάος αφού σοβαρά οικονομικά προβλήματα αντιμετωπίζουν οι περισσότερες ισπανικές ποδοσφαιρικές ομάδες, με τα χρέη τους προς το Δημόσιο να έχουν φτάσει τα 542 εκατ. ευρώ.
Σύμφωνα με παλιότερα δημοσιεύματα της ισπανικής εφημερίδας «El Pais», 27 σύλλογοι από τις τρεις επαγγελματικές κατηγορίες βρίσκονται στο φάσμα της χρεοκοπίας, ενώ 19 έχουν έρθει σε συμφωνία με τις κρατικές οικονομικές αρχές για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και αποπληρωμή σε δόσεις μέχρι το 2020.
Μάλιστα, όσον αφορά το συνολικό χρέος των ισπανικών ομάδων, πριν από λίγους μήνες φάνηκε να υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στην ποδοσφαιρική Λίγκα και το υπουργείο Οικονομικών της χώρας. Η Λίγκα LFP υποστήριζε πως οι ομάδες μείωσαν το χρέος τους στα 432 εκατ. ευρώ. Οι κρατικές αρχές, όμως, δεν συμφωνούν με αυτό το νούμερο και ανεβάζουν το ποσό των συνολικών οφειλών στα 542 εκατ. ευρώ.

ΙΤΑΛΙΑ: Ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων και χρέη επί χρεών

Μπορεί την τελευταία δεκαετία να έχουν γίνει δύο σοβαρές κρατικές ρυθμίσεις χρεών για τις ιταλικές ομάδες και να έχουν δοθεί αρκετές βοήθειες με τη μορφή διαφόρων παροχών (παράταση στις ημερομηνίες εξόφλησης κ.τ.λ.), εντούτοις η κατάσταση δεν άλλαξε και πολύ για τις περισσότερες ομάδες του Καμπιονάτο. Η απώλεια μιας από τις πρώτες θέσεις του ενδιαφέροντος για το ιταλικό πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια, για μια σειρά από λόγους, όπως τα σκάνδαλα με τους στημένους αγώνες, ισχυροποίηση άλλων ανταγωνιστικών διοργανώσεων (Πρέμιερ Λιγκ, Μπουντεσλίγκα, Πριμέρα), είχε σημαντικές συνέπειες, π.χ. τηλεοπτικά δικαιώματα, αποχώρηση επιχειρηματιών, ακόμα και αυτών που θεωρούνταν παραδοσιακοί ιδιοκτήτες (περίπτωση Μοράτι στην Ιντερ) κ.τ.λ. Σήμερα, με τους πλέον πρόχειρους υπολογισμούς, τα χρέη των ιταλικών ομάδων ανέρχονται στα 2,6 δισ. ευρώ.

ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Μετά το Μουντιάλ η πραγματικότητα

Λίγους μήνες μετά το τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου και η φερόμενη ως ποδοσφαιρική άνθηση τα τελευταία χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου της χώρας έδωσε τη θέση της στην αβεβαιότητα και την ποδοσφαιρική οικονομική κρίση. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, μετά το Μουντιάλ το 50% των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών δεν έχουν λάβει όλα τα χρήματα που δικαιούνται, ενώ υπολογίζεται πως σχεδόν όλοι οι σύλλογοι (90%) έχουν κάποιο χρέος προς παίκτη. Την ίδια ώρα προβλήματα υπάρχουν στις συναλλαγές των ομάδων και σε άλλους τομείς, όπως δάνεια στις τράπεζες, χρωστούμενα στους προμηθευτές κ.τ.λ. Μάλιστα, από τη συγκεκριμένη κατάσταση δεν ξεφεύγουν και οι λεγόμενοι ισχυροί σύλλογοι της χώρας όπως, για παράδειγμα, η Κορίνθιανς (από τις πλέον δημοφιλείς) που υποχρεώθηκε να πουλήσει τους καλύτερους παίκτες της στην Ευρώπη, ενώ έχει ανακοινώσει επίσημα πως αντιμετωπίζει δυσκολίες σε κάποιες πληρωμές. Στην ίδια μοίρα βρίσκονται η Ατλέτικο Μινέιρο, η Φλουμινένσε, η Κρουζέιρο, ενώ ακόμη χειρότερη είναι η κατάσταση σε ομάδες που θεωρούνται λιγότερο ισχυρές.