Γίνονται πράγματα

 Γίνονται πράγματα

Μια σφισσα που έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο (είδες τι ωραία που ακούγεται η ανεργία με την κατάλληλη διατύπωση;) για να καίγεται με διάφορα και να συλλέγει άχρηστες πληροφορίες, την έχει σημαδέψει ανεξίτηλα μια συνέντευξη της πολιτικοποιημένης (έχει κατέβει υποψήφια και με το λαος) ηθοποιού (γιατί διέπλασε τα ήθη πολλών εφήβων) βάνας μπάρμπα, που ασφυκτιούσε στη φτωχική και μικρή σα στηθόδεσμο χώρα μας, κι εξέφραζε το παράπονο πως στην ελλάδα «δε γίνονται πράγματα».

Κι αυτός –από τελείως διαφορετική σκοπιά- είναι κι ο καημός πολλών σφων, που βουλιάζουν κάθε μέρα στη στεριά της μίζερης ρουτίνας μας, ιδίως αν τη συγκρίνουν με το πρόσφατο παρελθόν, που ήταν γεμάτο ενδιαφέροντα γεγονότα και μεγάλες προσδοκίες για όσα θα έρχονταν, αλλά έμειναν από λάστιχο κάπου στη μέση και μας έστησαν στο ραντεβού με την ιστορία.

Υπάρχουν όμως κάποια ευχάριστα διαλείμματα, που σπάνε τη μονοτονία και τη δύναμη της αδράνειας-συνήθειας, σαν εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και σαν τον χαρταετό που κάνει δύο-τρία τινάγματα, σαν επιθανάτιους ρόγχους, πριν ξαναπέσει παταγωδώς στο έδαφος, μέχρι την επόμενη έφοδο στον ουρανό. Αν μη τι άλλο, οι τελευταίες μέρες ήταν κάπως γεμάτες και γίνονταν πράγματα, όχι απαραίτητα θετικά, πάντως ενδιαφέροντα. Να αρχίσει να κινείται κάτι κι ας είναι κι η άμμος γύρω μας –η κίνηση είναι το παν. Τα συγκεντρώνω και τα παρουσιάζω ανά κατηγορίες.

Κατηγορία φεστιβάλ

Οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδεις επαφές με κύκλους πλην λακεδαιμονίων, διαδικτυακά ή δια ζώσης, θα έχει ακούσει τουλάχιστον μια φορά τη γλυκιά καραμέλα για διασπαστικές κινήσεις, πορείες, ακόμα και φεστιβάλ, που όσο πάει κυκλοφορεί σε περισσότερες γραφικές γεύσεις. Πχ γιατί το κουκουέ κάνει διασπαστικό διήμερο μεταναστών και δε συμμετέχει στο αντιρατσιστικό –όπως τις πρώτες χρονιές, όπου οι σφοι έπαιζαν τον κινούμενο στόχο για διάφορους μαύρους, που έψαχναν να εκτονωθούν; Γιατί διάλεξε να κάνει κομματικό συλλαλητήριο (σ.σ.: του παμε) τη μέρα που γιορτάζαμε την επιστροφή της ερτ; Και πάει λέγοντας.

Αυτή τη φορά όμως ήμασταν ένα βήμα μπροστά από τον αντίπαλο, κάνοντας αντιπερισπασμό-διάσπαση στους εαυτούς μας. Το φεστιβάλ αει της οργάνωσης γινόταν τις ίδιες ακριβώς μέρες με το 15^ο μεταναστευτικό διήμερο του κόμματος. Τόσο διασπαστές είμαστε...

Η κε του μπλοκ πρόλαβε μόνο στο φινάλε τον κορακάκη στο πάρκο φιξ, αλλά πρόλαβε να διαπιστώσει ότι υπήρχε πολύς κόσμος, πολλοί μετανάστες (που είναι ακόμα πιο σημαντικό) και πολλά ενδιαφέροντα πιάτα από διάφορες κουζίνες, που αποτελούν επιπλέον κίνητρο για πολλούς σφους –κι ας μην το παραδέχονται ανοιχτά.

Εν τω μεταξύ, στο ίδιο πάρκο, την ίδια μέρα, καλούσε και μια ομάδα αναρχικών, για ένα δικό της διήμερο. Κι ενώ θα περίμενε κανείς να λυθεί με όρους κινήματος, τελικά απλώς άλλαξαν το μέρος διεξαγωγής της δικής τους πρώτης μέρας, οπότε και θα συνέπιπταν οι εκδηλώσεις.

Εναλλακτικά υπήρχε και το φεστιβάλ της κοε, που δεν έχω καταλάβει πολύ καλά αν συνεχίζει να υφίσταται οργανωτικά, αλλά εξακολουθεί να διοργανώνει το φεστιβάλ resistance, όπου το φετινό σύνθημα ήταν «τελικός στόχος η απελευθέρωση» (κι ενδιάμεσα μέτρα στάδια αντί για πρόβατα, ώσπου να αποκοιμηθεί το κράτος). Από το πολιτικό της πρόγραμμα ξεχώρισα μια εκδήλωση με θέμα «είναι εφικτός ένας μετακαπιταλιστικός κόσμος;» και ανάμεσα στους ομιλητές κάποιο στέλεχος της βολιβιανής κυβέρνησης, που είναι ζήτημα βέβαια τι απάντησε, εφόσον ο τίτλος άφηνε ανοιχτό το ερώτημα.

Και δεν έβαζε καν απαγορευμένες λέξεις, πχ σοσιαλισμός, γιατί θα ‘ταν σαν ταινία σοσιαλιστικού ρεαλισμού, που στα δίνει όλα στο πιάτο μασημένη τροφή, και δε σου αφήνει λίγο δικαίωμα στο σασπένς και την αγωνία (θα έχουμε σοσιαλισμό, στάδιο ή κάτι άλλο;) ούτε συγκρίνεται με την ομορφιά (του αγώνα) του (μετα)καπιταλιστικού σουρεαλισμού της κυβερνώσας αριστεράς.

Κατηγορία διαδηλώσεις

Αυτές τις μέρες γίνονται συνεχόμενα συλλαλητήρια από διαδηλωτές που διεκδικούν τη μνημονιακή απόχρωση της προτίμησής τους (μέχρι να φτάσουμε τις πενήντα και τα όρια του σαδομαζοχισμού).

Την περασμένη τετάρτη έκανε σεφτέ μια «αυθόρμητη κι ακομμάτιστη» φιλοκυβερνητική συγκέντρωση, με σύνθημα «γκρεμίζουμε τη διαπραγμάτευση, παίρνουμε τη λιτότητα στα χέρια μας» ή κάτι παρόμοιο. Που θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται memorandum pride, με τη ζωή κάπου στο κέντρο για τη λεζάντα.

Όσο για το καπέλο της υπόθεσης, όπως λέει και ο ζάχαρης, μπορούμε να φτιάξουμε κι εμείς μια αθώα, ακομμάτιστη πρωτοβουλία, με έναν τυχαίο τίτλο για ξεκάρφωμα, πχ λοκομοτίβα για την ανασυγκρότηση του υπερσιβηρικού, και να καλούμε στο αυριανό συλλαλητήριο του παμε.

Ο επίσημος σύριζα συμμετείχε στη χτεσινή συγκέντρωση της αδεδυ, με το εξωκοινοβούλιο, που ανέβηκε στο περιστύλιο της βουλής και προβάρει τους διαδρόμους, για όταν έρθει η ώρα. Είναι ζήτημα βέβαια τι ακριβώς ζητάει η κυβερνώσα αριστερά και από ποιον το διεκδικεί. Αλλά δε θα τα χαλάσουμε εκεί τώρα.

Οι φιλελέδες απάντησαν ενδιάμεσα με ένα φεστιβάλ ηλιθιότητας και τίτλο «μένουμε ευρώπη», ξεχνώντας όσα πιπιλούσαν τόσο καιρό για το κέντρο που μαραζώνει, ερημώνει και οσονούπω κλείνει οριστικά από τις αλλεπάλληλες συγκεντρώσεις. Άμαθοι όπως ήταν από τέτοια, χάζεψαν εντελώς από τις λιγοστές χιλιάδες κόσμου που μαζεύτηκε, με τον πρετεντέρη να κάνει λόγο για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση στα χρονικά! Κι ήταν τόσο το μεθύσι της χαράς τους, που είπαν να το επαναλάβουν σήμερα, για να προσφέρουν ξανά χαρά στον κόσμο του τουίτερ, με νέο, άπειρο υλικό για τρολάρισμα –που καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα αξιοποιηθεί αύριο.

Το δίπολο που πάει να στηθεί είναι πιο γελοίο αλλά και πιο επικίνδυνο από ποτέ. Αύριο ο κόσμος (όπως και στις 11 ιούνη) θα είναι περισσότερος απ’ όσο είχαν αθροιστικά οι δύο πόλοι, αλλά ο μέσος τηλεθεατής δε θα το μάθει ποτέ από τα αντικειμενικά μμε κι η ζωή θα συνεχιστεί μετά το διαφημιστικό διάλειμμα.

Κατηγορία εκδηλώσεις

Έχει παλιώσει λίγο, αλλά διατηρεί τη φρεσκάδα και την αξία του. Μες στο μήνα λοιπόν έγινε μια συνάντηση κορυφής στο στέκι nosotros της άλφα-κάπα στα εξάρχεια, σε μια εκδήλωση όπου μίλησαν μεταξύ άλλων ο χάγιος κι ο μηλιός σχετικά για το κίνημα και την αριστερή κυβέρνηση.

Βιντεάκια από την εκδήλωση και τα όσα είπαν οι ομιλητές μπορείτε να βρείτε εδώ.

Ιδιαίτερης προσοχής χρήζει η φοβερή τοποθέτηση του συριζαίου ευρωβουλευτή μηλιού –που παραμένει εκτός κυβέρνησης, ως χρυσή εφεδρεία- που λέει πως οι αιχμές των συνδικάτων δεν πρέπει να είναι αντικυβερνητικές (γιατί η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει έναν παγιωμένο –sic- καπιταλισμό) αλλά αντισυστημικές, αντικαπιταλιστικές. Δε μας λέει βέβαια τι ακριβώς κάνει το κόμμα κι η κυβέρνησή του για αυτό. Μένει όμως η εκπληκτική αντιστροφή της σχέσης αιτίου-αιτιατού που αποδίδει τη βασική ευθύνη στο εργατικό κίνημα, για να βγει λάδι ο σύριζα. Σα να λέμε, αφού δεν τραβάει το κίνημα από κάτω, τι να σου κάνει και η κυβέρνηση με τις καλές της προθέσεις; Και υποθέτω πως με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, δεν έχει νόημα να βάζουμε αντι-εε αιχμές στο λόγο μας, εφόσον το ζητούμενο είναι να χτυπήσουμε το σύστημα συνολικά κι όχι με ημίμετρα.

Είδες πόσο ωραία γίνεται κουρέλι η διαλεκτική –με τις κατάλληλες διατυπώσεις πάντα;

Αύριο γίνεται στα γραφεία της εσηεα και η παρουσίαση του νέου βιβλίου του πι-πι για την αριστερά, την κυβέρνηση και το κράτος, με ομιλητές τον ένα καλύτερο (σύριζα) από τον άλλον.

Λαφαζάνης, μπιτσάκης, τσακνής, για ξεκάρφωμα ο σκαμνάκης, και συντονιστής ο καλός πασόκος τάσος παππάς.

Κατηγορία δηλώσεις

Το γνωστό χουντικό κατακάθι, νίκος μαστοράκης, είπε ότι ο σύριζα είναι χούντα. Με βάση τις πεποιθήσεις του, αυτό σημαίνει ότι θεωρεί πως έχουμε επανάστασις. Ίσως μάλιστα να προσβλέπει και σε καμιά θέση στην ερτ (πρώην νερίτ και υενεδ), όπου εργαζόταν φιλότιμα επί της προηγούμενης χούντας, με αποκαλυπτικά αστυνομικά ρεπορτάζ.

Ες αύριον τα σπουδαία, στο δρόμο...

Βρε, βρε τα παιδιά της...επανάστασης!!!

 Βρε, βρε τα παιδιά της...επανάστασης!!!

Βλέπω καλά ή με γελούν τα μάτια μου; 

΄Οχι δε γίνεται, δεν είναι δυνατόν!!!

Οι επαναστατικές δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέλαβαν το περιστύλιο της Βουλής, μετά από αιματηρές μάχες και εκατόμβες νεκρών, τα χειμερινά ανάκτορα έπεσαν και οι επαναστάτες ύψωσαν νικητήριες σημαίες.

 Οι δυνάμεις των αστών έντρομες κρύβονται από χωριό σε χωριό, οδεύοντας προς τα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Η Εκάλη , το Κολωνάκι, τα Βόρεια προάστεια γενικά, άδειασαν. Οι μεγαλοαστοί, εφοπλιστές, βιομηχανοί, κλπ έντρομοι εκλιπαρούν για ένα μεροκάματο, για ένα κομμάτι ψωμί στην ύπαιθρο της Αλβανίας....

Λοιπόν άθλια οπορτουνιστικά κοπρόσκυλα, ποιος σας εμπόδιζε αυτή τη φορά να εισβάλετε στη Βουλή και να κηρύξετε το τέλος του καπιταλισμού;

Μήπως σας εμπόδισε  το ΠΑΜΕ που περιφρούρησε τη Βουλή;

Το παραμύθι της «Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους»

 Το παραμύθι της «Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους»

Παρουσία του Τσίπρα, αλλά χωρίς τον Πάκη (ήταν στα εγκαίνια) η Κωνσταντοπούλου παρουσίασε τα προκαταρκτικά συμπεράσματα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, που δημιούργησε ως προσωπικό της μαγαζί (με τη συνδρομή και της Σακοράφα, η οποία όμως είναι ευρωβουλευτίνα και δεν μπορεί να παίξει τόσο στο παιχνίδι της εσωτερικής δημοσιότητας).

Ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της Επιτροπής; Μόνο τα έξοδα που πληρώνει ο ελληνικός λαός για τον Τουσέν και τους λοιπούς που χρησιμοποιεί η Κωνσταντοπούλου. Γιατί πολιτικά και νομικά το ελληνικό κράτος έχει αναγνωρίσει το σύνολο του χρέους.

Πολιτικά, η αναγνώριση έγινε με τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη. Είχε προηγηθεί, βέβαια, σωρεία δηλώσεων του Τσίπρα και των στελεχών του οικονομικού επιτελείου, με τις οποίες αναγνώριζαν το σύνολο του χρέους και επαναλάμβαναν ότι θεωρούν υποχρέωση του ελληνικού κράτους την αποπληρωμή του. Ο Μπαρουφάκης, μάλιστα, στην πασχαλινή επίσκεψή του στην έδρα του ΔΝΤ, είχε φροντίσει να πει κι εκείνο το περίφημο «στο διηνεκές» (ad infinitum, όπως είναι ο λατινικός όρος του διεθνούς δικαίου). Το ελληνικό κράτος θα πληρώνει τις υποχρεώσεις του στο διηνεκές.

Κάποτε, βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε πολιτικά με την περιβόητη ΕΛΕ (Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου), η οποία θα έβρισκε υποτίθεται το τμήμα του χρέους που είναι απεχθές και θα προωθούσε τη διαγραφή του. Αυτό, όμως, κράτησε μέχρι τις εκλογές του 2012. Εκτοτε, το σύνθημα εξαφανίστηκε μαζί με τους «αγανακτισμένους» (ως γνωστόν, αυτό υπήρξε ένα από τα εφευρήματα της «κάτω πλατείας»). Κάποια στιγμή, ο Σταθάκης το είπε ωμά: όσο και να ψάξουμε, δεν πρόκειται να βρούμε πάνω από 5% του χρέους που να μπορεί να θεωρηθεί απεχθές.

Ολοι μαζί οι συριζαίοι, προεδρικοί και αριστεροπλατφορμικοί, συνασπίστηκαν γύρω από το αίτημα για «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους». Δεν μας ενδιαφέρει αν είναι ή δεν είναι απεχθές, εμείς θέλουμε να γίνει βιώσιμο και για να συμβεί αυτό θα πρέπει να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος του, έλεγαν όλοι, από Τσίπρα μέχρι Στρατούλη. Προεξοφλούσαν, μάλιστα, ότι θα πετύχουν τη σύγκληση μιας διεθνούς διάσκεψης, η οποία θα πάρει αποφάσεις όπως συνέβη με τη διάσκεψη του Λονδίνου το 1953, που «κούρεψε» το χρέος της Γερμανίας. Κάτι άλλες γραφικότητες, για ζουρνάδες, νταούλια, λύρες και αγορές που θα χορεύουν πεντοζάλη, δεν τις αναφέρουμε καν.

Πολιτικά, τέλειωσε κι αυτό λίγες μέρες μετά την εκλογική νίκη και το σχηματισμό της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου. Διακηρύχτηκε ως στόχος η αναδιάρθρωση του χρέους, η οποία όπως γνωρίζουμε προβλέπεται (γενικόλογα) στην απόφαση που πήρε το Eurogroup το Νοέμβρη του 2012. Στα δύο ελληνικά non paper που κατατέθηκαν στα Eurogroup της 11ης και της 16ης Φλεβάρη γίνεται μνεία στην απόφαση του Eurogroup το Νοέμβρη του 2012 και τίποτ’ άλλο. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να θυμίσουμε τις δημόσιες τοποθετήσεις του Μπαρουφάκη ότι το «κούρεμα» είναι… τοξική λέξη.

Ομως, το θέμα είναι κλεισμένο και νομικά. Αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά ένας από τους καθ’ ύλην αρμόδιους υπουργούς.

«Το πρόβλημα, κυρία πρόεδρε, είναι ότι αυτό ήταν απολύτως νόμιμο. Σύμφωνα με την Eurostat, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δεν ήταν τίποτα παράνομο από όλα αυτά. Ηταν νόμιμος ο τρόπος με τον οποίο παραπλανήθηκαν τα Κοινοβούλια, όχι μόνο εδώ». Αυτά τα είπε ο Μπαρουφάκης, που ήταν καλεσμένος ως ομιλητής στα εγκαίνια της Επιτροπής της Ζωής. Νομικά, λοιπόν, στο πλαίσιο της ΕΕ και της Ευρωζώνης, όλο το χρέος θεωρείται νόμιμο. Αυτό δεν είναι θέση κάποιου οργάνου της ΕΕ, αλλά θέση της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης.

Τότε τι νόημα έχει αυτή η Επιτροπή; Να κοροϊδεύει το λαουτζίκο. Ο Μπαρουφάκης, άσος σ’ αυτού του είδους την προπαγάνδα, το είπε σ’ εκείνη την ομιλία του: «Οπότε τι μπορεί να κάνει αυτή η Επιτροπή; Το βασικό που μπορεί να κάνει είναι να φέρει όλα αυτά τα πράγματα στο φως, να ξέρει ο κόσμος τι έγινε, να ξέρουν οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι μας δακτυλοδεικτούν, τι συνέβη με τα διόδια, τι συνέβη με την Goldman Sachs, αλλά όχι μόνο αυτό. Να ξέρουν γιατί το ελληνικό δημόσιο χρέος “απογειώθηκε’’»!

Oσοι αφελείς, λοιπόν, σπεύσατε να καταναλώσετε τα παραμύθια της Κωνσταντοπούλου και της παρέας της. Οι υπόλοιποι αναλογιστείτε πως στην Ιστορία υπάρχει μόνο ένα παράδειγμα μονομερούς διαγραφής του χρέους μιας χώρας (μιλάμε για μονομερή διαγραφή, όχι για κουρέματα και αναδιαρθρώσεις που γίνονται με τη σύμφωνη γνώμη –αν όχι με την πρωτοβουλία- των δανειστών). Ηταν η διαγραφή των τσαρικών χρεών από το επαναστατικό καθεστώς των μπολσεβίκων, μετά τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης. Η επαναστατική εξουσία της εργατικής τάξης δε λογάριασε τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει το τσαρικό καθεστώς, ούτε το ισχύον διεθνές δίκαιο το διαμορφωμένο σύμφωνα με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών. Λογάριασε μόνο τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαών της πρώην τσαρικής αυτοκρατορίας. Διέγραψε μονομερώς όχι μόνο το χρέος που είχε σωρεύσει το τσαρικό καθεστώς, αλλά και το χρέος άλλων χωρών που κατείχε αυτό το καθεστώς. Δεν χρωστάμε σε κανέναν, δεν μας χρωστάει κανένας, είπαν οι μπολσεβίκοι.

Εχει αυτό καμιά σχέση με τα καραγκιοζιλίκια της Κωνσταντοπούλου και της παρέας της ή με τις αφελείς διακηρύξεις κάποιων ότι είναι δυνατόν, με νομικά μέσα, στο πλαίσιο του ισχύοντος (ιμπεριαλιστικού) διεθνούς δικαίου, να διαγραφεί μεγάλο τμήμα του χρέους του ελληνικού κράτους, επειδή αυτό θα κριθεί απεχθές από μια Επιτροπή, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση της χώρας διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι αναγνωρίζει το χρέος και θα εξακολουθήσει να το πληρώνει στο διηνεκές;

Πηγή: Κόντρα

Αυτόματο σφαγείο στα κονδύλια για τις λαϊκές ανάγκες

Αυτόματο σφαγείο στα κονδύλια για τις λαϊκές ανάγκες

Τη συγκρότηση ενός ακόμη αντιλαϊκού «θεσμού» ανακοίνωσε και επίσημα ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, στο πλαίσιο της παρουσίασης των προτάσεων της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ κατά τη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (συμβούλιο Γιούρογκρουπ), της περασμένης βδομάδας.
Πρόκειται για τη λειτουργία του «Δημοσιονομικού Συμβουλίου», με στόχο να εντοπίζει έγκαιρα τυχόν δημοσιονομικές αποκλίσεις και «ανισορροπίες», ενεργοποιώντας τους «αυτόματους μηχανισμούς διόρθωσης», που σημαίνουν νέα μέτρα είτε ως προς το σκέλος μείωσης των κρατικών κονδυλίων, είτε αύξησης των αντιλαϊκών φόρων ή συνδυασμό αυτών.
Μάλιστα, όπως αποκάλυψε ο Γ. Βαρουφάκης, θα προβλέπονται τα παρακάτω :
--«Αυτόματο φενάρισμα του ελλείμματος που να είναι θεσμοθετημένο και να εποπτεύεται από το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, πάνω στο οποίο οι θεσμοί και εμείς (η συγκυβέρνηση) έχουμε συμφωνήσει».
--Το νέο κρατικό όργανο θα «εποπτεύει την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού σε εβδομαδιαία βάση». Ετσι, οι όποιες αποκλίσεις σε σχέση με τους αντιλαϊκούς δημοσιονομικούς στόχους θα «διορθώνονται» άμεσα.
--«Θα προειδοποιεί αν ένας επιμέρους στόχος για το πρωτογενές πλεόνασμα πάει να καταπατηθεί, και αν χρειαστεί θα εφαρμόζονται αυτόματες οριζόντιες μειώσεις σε όλες τις δαπάνες».
Με ξεκάθαρο τρόπο ο υπουργός της συγκυβέρνησης λέει ότι θα επέρχονται αυτόματες μειώσεις σε συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα, στις ήδη ισχνές επιχορηγήσεις προς τα ασφαλιστικά Ταμεία, στους μισθούς στο δημόσιο τομέα κ.λπ., και μάλιστα με «οριζόντιο χαρακτήρα». Και βέβαια η συγκυβέρνηση δίνει έμφαση στην «οριζόντια» μείωση των δαπανών, καθώς αυτή αποτελεί αντιλαϊκό μέτρο που θα έχει άμεση απόδοση για το κρατικό Ταμείο.
Να σημειώσουμε ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα διαμορφώνονται τόσο από την επίτευξη των στόχων για τα κρατικά έσοδα (κάθε είδους φόροι), όσο και από τη μείωση των κρατικών δαπανών. Ετσι, η όποια αστοχία στα έσοδα - όπως για παράδειγμα από την αδυναμία των λαϊκών νοικοκυριών να πληρώσουν τις «ληξιπρόθεσμες οφειλές» στην Εφορία - ενδέχεται να ενεργοποιήσει αντίστοιχης έκτασης «αυτόματη διόρθωση» με «οριζόντιες περικοπές» σε συντάξεις, κάθε είδους επιδόματα κ.λπ.
Η διαμόρφωση «δημοσιονομικού συμβουλίου» έχει προβλεφθεί σε εφαρμοστικό νόμο από προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά η σχετική διάταξη, για την ώρα, παραμένει ανενεργή. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έρχεται όχι μόνο να την εφαρμόσει αλλά και επιπλέον να την εμπλουτίσει, με το «αυτόματο μαχαίρι» δαπανών για λαϊκές ανάγκες. Σύμφωνα με τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, το συγκεκριμένο όργανο θα λειτουργεί με το μανδύα του «ανεξάρτητου φορέα», και θα συγχωνευτεί με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής.
Εξάλλου, η ενίσχυση του ρόλου των δημοσιονομικών συμβουλίων στην ΕΕ και την Ευρωζώνη αποτελεί μέρος του σχεδίου για την παραπέρα εμβάθυνση της ΟΝΕ και της ενισχυμένης δημοσιονομικής εποπτείας για όλα τα κράτη - μέλη, και μάλιστα με ειδικές ρήτρες για αυτά που βρίσκονται σε «προγράμματα διάσωσης».

Ο λαός απέναντι στις εξελίξεις...

Ο λαός απέναντι στις εξελίξεις...

Το συλλαλητήριο που οργάνωσαν συνδικάτα και φορείς στην Αθήνα στις 11 Ιούνη

Τις τελευταίες μέρες κλιμακώνεται η προσπάθεια από την πλευρά της κυβέρνησης με διάφορα μέσα να εκβιάσει τη συναίνεση και την ανοχή του λαού στη συμφωνία που συζητάει με τους δανειστές και η οποία, ανεξάρτητα από το πώς θα καταλήξει, έχει ήδη επιβεβαιώσει το αντιλαϊκό της περιεχόμενο.

Το σκοπό αυτό εξυπηρετούν και οι συγκεντρώσεις που διοργανώνουν ανώνυμοι και επώνυμοι φορείς, οι οποίοι καλούν είτε σε στήριξη της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις είτε στην άσκηση «δημιουργικής κριτικής», με στόχο να «διορθώσει» όπως λένε την πολιτική της. Μια τέτοια συγκέντρωση έγινε την περασμένη Τετάρτη στο Σύνταγμα, ενώ μια ακόμα ετοιμάζεται για σήμερα Κυριακή, με τη συμμετοχή της ΑΔΕΔΥ και ορισμένων ακόμα Ομοσπονδιών.
Το κάλεσμα για τη συγκέντρωση της Τετάρτης διακινήθηκε μέσω facebook, όμως διαφημίστηκε και προπαγανδίστηκε ανοιχτά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το περιεχόμενό της ήταν υποστηρικτικό στην κυβέρνηση, αφού κάτω από το σύνθημα «Παίρνουμε τη διαπραγμάτευση στα χέρια μας», οι διαδηλωτές της έδιναν δυο εναλλακτικές λύσεις: Η πρώτη ήταν να υπογράψει η κυβέρνηση μια «έντιμη συμφωνία». Η δεύτερη, αν αυτό δεν γίνει εφικτό, να έρθει σε αντιπαράθεση με τους δανειστές.

«Εντιμη» συμφωνία ή ρήξη - καρικατούρα;

Εχει ενδιαφέρον να δει κανείς τι περιεχόμενο δίνουν οι διοργανωτές αυτής της κινητοποίησης -κατ' επέκταση ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση- στην «έντιμη συμφωνία» ή στη «ρήξη», όπως οι ίδιοι την αποκαλούν.
«Εντιμη συμφωνία» είναι να εφαρμοστεί σταδιακά και όχι μονοκοπανιά η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, με πετσόκομμα των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, μέχρι την τελική κατάργησή τους. Να αυξηθούν οι συντελεστές του ΦΠΑ, αλλά να μην μπουν τώρα στον υψηλό συντελεστή όλα τα προϊόντα πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.
Να παραμείνουν ο ΕΝΦΙΑ, η ειδική εισφορά αλληλεγγύης και η ληστρική φορολόγηση του λαού με τους νόμους των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά για να χρυσωθεί το χάπι, να αυξηθούν κατά λίγο η ειδική εισφορά και οι συντελεστές φορολόγησης για τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις.
«Εντιμος» συμβιβασμός είναι να σκεπάσει η κυβέρνηση τα εναπομείναντα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα με το «σάβανο» μιας συμφωνίας που θα δρομολογεί τη διευθέτηση του χρέους και τη συμμετοχή της ντόπιας πλουτοκρατίας στα επενδυτικά πακέτα που τρέχουν αυτήν την περίοδο.
Από την άλλη, γι' αυτούς που καλούσαν και συμμετείχαν στην ίδια διαδήλωση, «ρήξη» σημαίνει να αρνηθεί η κυβέρνηση να πληρώσει μια από τις επόμενες δόσεις στους δανειστές. Αυτό πρακτικά οδηγεί σε χρεοκοπία, στην επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ή στην καθιέρωση διπλού νομίσματος.
Σ' αυτή την περίπτωση, το καινούριο νόμισμα θα υποτιμηθεί, προκειμένου να υποβοηθηθεί η καπιταλιστική ανάκαμψη. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ο πληθωρισμός θα εκτοξευθεί και θα χαντακώσει το λαϊκό εισόδημα, αυτό που θα έχει απομείνει. Μετά από αυτά, το βέβαιο είναι ότι το κράτος θα αναζητήσει ξανά δανεισμό από τις αγορές, που σημαίνει νέα χρέη και δυσβάστακτοι όροι για το λαό.
Δηλαδή, όσα θα γλιτώσει ο λαός από την «έντιμη συμφωνία», θα τα πάθει με τη «ρήξη»! Και οι δυο αυτές εκδοχές δεν αποτελούν λύσεις υπέρ του λαού, αλλά υπέρ του κεφαλαίου. Αλλωστε, η υποτίμηση του νομίσματος, σαν μέσο άσκησης «εθνικής» νομισματικής πολιτικής, είναι γνωστή από το παρελθόν στην Ελλάδα. Ποιος δεν θυμάται την εποχή που η ακρίβεια κατέτρωγε το λαϊκό εισόδημα και η καταπολέμησή της ήταν από τα κυρίαρχα αιτήματα του κινήματος την περίοδο που κυβερνούσε το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ;

Διάλεξε πώς θα χαθείς...

Απέναντι στις συγκεντρώσεις στήριξης της κυβέρνησης, έγινε την περασμένη Πέμπτη μια μαζική κινητοποίηση στο Σύνταγμα, με το σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη», στην οποία συμμετείχαν ανάμεσα σε άλλους βουλευτές και στελέχη της ΝΔ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ. Με τον ίδιο τίτλο, είχε εμφανιστεί μια αντίστοιχη ομάδα στην Κύπρο, την περίοδο που ξεδιπλώνονταν τα σενάρια για χρεοκοπία της χώρας.
Επίσημα, στην κινητοποίηση στο Σύνταγμα εμφανιζόταν να καλεί μια «ομάδα πρωτοβουλίας» μέσω facebook. Ωστόσο, η πείρα από παλιότερες τέτοιες κινητοποιήσεις, η παρουσία διαδηλωτών με ομοιόμορφες πικέτες, που έγραφαν συνθήματα στα ελληνικά και στα αγγλικά, το «στήσιμο» των διαδηλωτών στο χώρο του Συντάγματος και βέβαια η παρουσία τόσων κομματικών στελεχών της αντιπολίτευσης, δείχνουν ότι υπήρξε σοβαρή και οργανωμένη προσπάθεια να είναι μαζική η κινητοποίηση.
Σ' αυτό συνέβαλε με βεβαιότητα και η εργοδοσία, τουλάχιστον από κάποιους χώρους, παρεμβαίνοντας είτε άμεσα στους εργαζόμενους είτε έμμεσα, όπως έγινε στην περίπτωση των τραπεζοϋπαλλήλων, που το εργοδοτικά σωματεία τους καλούσαν να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση.
Κεντρικό αίτημα της συγκέντρωσης ήταν να μη διανοηθεί η κυβέρνηση να θέσει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Δηλαδή, να υπογράψει τώρα συμφωνία με τους δανειστές, για να απομακρυνθεί κάθε ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από το ευρώ και την ΕΕ.
Ορισμένα από τα συνθήματα που γράφονταν στις πικέτες είναι ενδεικτικά για το περιεχόμενο της κινητοποίησης: «Ναι στην πρόταση Γιούνκερ», «Συμφωνία τώρα», «Ναι στην Ελλάδα της επιχειρηματικότητας», «Ναι στην ΕΕ, όχι στην απομόνωση», «Ελλάς - Ευρώπη - Δημοκρατία», «Οχι στους εθνικούς τραμπούκους», «Οχι στις μονομερείς ενέργειες της κυβέρνησης», «Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται». Μεταξύ άλλων, ζητούσαν να καταργηθεί και ο συνδικαλισμός στο Δημόσιο.
Απ' όσα καταγράφηκαν στα ρεπορτάζ, προκύπτει ότι την Πέμπτη στο Σύνταγμα διαδήλωσε ένας κόσμος που υπερασπίζεται μαχητικά την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ και των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά και άλλοι, που βλέπουν με καχυποψία τους χειρισμούς της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και αντιμετωπίζουν με φόβο το ενδεχόμενο, εξαιτίας αυτών των χειρισμών, να βρεθεί η χώρα εκτός ευρώ ή ΕΕ.
Σε κάθε περίπτωση, το περιεχόμενο της κινητοποίησης, που θα επαναληφθεί αύριο Δευτέρα, ήταν πέρα για πέρα αντιδραστικό. Στην πραγματικότητα, αίτημα των διαδηλωτών ήταν να εφαρμοστεί εδώ και τώρα όλο το αντιλαϊκό πακέτο της διαπραγμάτευσης, που θα οδηγήσει τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού βαθύτερα στη φτώχεια. Ιδεολογήματα που «άκμασαν» στην πάνω πλευρά του Συντάγματος την περίοδο που γίνονταν οι «πλατείες», επανήλθαν με άλλο προκάλυμμα, παραμένοντας όμως το ίδιο αντιδραστικά και επικίνδυνα για το πραγματικό συμφέρον του λαού.

Ο δρόμος που συμφέρει το λαό

Αν οι διαδηλωτές της Πέμπτης μας φώναζαν να ορμήσουμε στο στόμα της «Σκύλλας» των προτάσεων Γιούνκερ, οι διαδηλωτές της Τετάρτης μας καλούσαν να πηδήξουμε αυτόβουλα και με πανηγυρισμούς στα κοφτερά σαγόνια της «Χάρυβδης», που ακούει στο όνομα «σχέδιο της κυβέρνησης 47+8 σελίδων». Αυτό είναι το «ζουμί» των δυο κινητοποιήσεων.
Ο λαός δεν πρέπει να πέσει στο λάκκο, να εγκλωβιστεί στο ψευτοδίλημμα για το ποια πολιτική θα συνεχίσει να τον χαντακώνει. Υπάρχει άλλος δρόμος και τον έδειξαν οι μεγάλες λαϊκές διαδηλώσεις στις 11 Ιούνη, που διοργανώθηκαν με αποφάσεις 700 και πλέον συνδικάτων και φορέων του κινήματος, με κορυφαία αυτή στο Σύνταγμα.
Για την επιτυχία αυτής της συγκέντρωσης και άλλων 60 σε όλη τη χώρα, δούλεψαν για δυο και πλέον μήνες εκατοντάδες συνδικαλιστικά στελέχη του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα σε όλη τη χώρα, άνθρωποι δοκιμασμένοι στους ταξικούς αγώνες.
Οι συγκεντρώσεις αυτές έγιναν με κεντρικό σύνθημα: «Οι ζωές μας δεν σηκώνουν άλλα μέτρα. Οι ανάγκες μας δεν μπορούν να περιμένουν! Εδώ και τώρα, κόντρα στην τρομοκρατία και τους εκβιασμούς να διεκδικήσουμε: Αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα. Αμεση επαναφορά με νόμο του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ. Κάλυψη όλων των απωλειών. Αποκατάσταση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Κατάργηση των αντεργατικών νόμων. Ουσιαστική προστασία όλων των ανέργων».
Πρόκειται για αιτήματα που απαντούν σ' αυτό που έχουν ανάγκη σήμερα η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, για να πάρουν ανάσα από την καταχνιά της κρίσης και των αλλεπάλληλων αντιλαϊκών νόμων που ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια.
Η ικανοποίηση αυτών και άλλων αιτημάτων προϋποθέτει δυνάμωμα της ταξικής πάλης. Προϋποθέτει να γίνει πλειοψηφία στο κίνημα η γραμμή σύγκρουσης με την εργοδοσία, το κεφάλαιο, την ΕΕ, την εξουσία τους, τα κόμματά τους, αλλιώς θα μένουν απλά συνθήματα.
Επομένως, στην πραγματικότητα, δυο δρόμοι ανοίγονται μπροστά στο λαό. Ο ένας είναι η υποταγή στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και στη διαρκή επιδείνωση της ζωής που αυτή φέρνει σε όλες τις εκδοχές της.
Ο άλλος είναι ο δρόμος της αντεπίθεσης, της ανασυγκρότησης του κινήματος, της σύγκρουσης με την εργοδοσία και την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντά της, σε όλες τις παραλλαγές. Ο δρόμος της αμφισβήτησης όχι μόνο της ΕΕ, αλλά του καπιταλιστικού «μονόδρομου», της ίδιας της εξουσίας του κεφαλαίου.

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΕΥΡΩΖΩΝΗ-ΔΝΤ Παζάρια πάνω στη χρεοκοπία του λαού

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΕΥΡΩΖΩΝΗ-ΔΝΤ

Παζάρια πάνω στη χρεοκοπία του λαού

Από το πρόσφατο Γιούρογκρουπ

Eurokinissi

Προ των πυλών εμφανίζεται πλέον η ακόμη μεγαλύτερη χρεοκοπία του λαού, είτε αυτή εκδηλωθεί από την πλευρά της συμφωνίας ανάμεσα στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τους ιμπεριαλιστικούς Οργανισμούς (ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ), είτε από το ενδεχόμενο «χρεοκοπίας». Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, η «επόμενη μέρα» θα είναι σπαρμένη από τα νέας κοπής αντιλαϊκά μέτρα, από τις σαρωτικές αναδιαρθρώσεις που μαγειρεύονται από τη συγκυβέρνηση, τους «θεσμούς» της τρόικας και του εκμεταλλευτικού συστήματος, μαζί και του ΟΟΣΑ που έχει αναλάβει το ρόλο του συμβούλου στην παροχή της αντιλαϊκής «τεχνογνωσίας».
Σε αυτό το πλαίσιο, συνεδριάζει αύριο Δευτέρα η Σύνοδος Κορυφής των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης. Την ίδια μέρα θα έχει προηγηθεί η συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (συμβούλιο Γιούρογκρουπ), όπου και θα τεθούν επί τάπητος οι διάφορες προτάσεις, με τα εξειδικευμένα και ποσοτικοποιημένα αντιλαϊκά μέτρα. Εχει ειδική βαρύτητα και σημασία το γεγονός ότι στο τέλος αυτής της βδομάδας (25 - 26 Ιούνη) θα ακολουθήσει μια ακόμη Σύνοδος Κορυφής σε επίπεδο ΕΕ, όπου και θα συζητηθεί το ζήτημα της παραπέρα εμβάθυνσης της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης (ΟΝΕ) με επιδίωξη θεσμοθέτησης της οικονομικής διακυβέρνησης και τη δημιουργία θεσμών της Ευρωζώνης με ενίσχυση του ρόλου του Γιούρογκρουπ και αναβάθμιση του Προέδρου του, ώστε να λειτουργεί σαν υπουργός Οικονομικών. Το πλαίσιο αυτό σηματοδοτεί την παραπέρα ενίσχυση του δημοσιονομικού συμφώνου, των εποπτικών ελέγχων, των αναβαθμισμένων μνημονίων διαρκείας που ισχύουν σε ολόκληρη τη λυκοσυμμαχία, και μάλιστα με ειδικές ρήτρες για τα κράτη που υπάγονται σε «μηχανισμούς στήριξης».

Διαδοχικά μνημόνια

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο τραπέζι βρίσκεται πλέον και πρόταση των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών για νέα 6μηνη παράταση του μνημονίου με τη σημερινή μορφή του, μέχρι το τέλος του 2015 ή ενδεχομένως και για μικρότερη χρονική διάρκεια. Σε αυτό το πλαίσιο, προβλέπεται η εκ νέου απόδοση των 11 δισ. ευρώ που διακατέχει το Ευρωπαϊκό Ταμείο Σταθερότητας, προκειμένου να πληρωθούν τους επόμενους μήνες το ΔΝΤ και η ΕΚΤ. Επίσης, θα αυξηθεί το όριο του βραχυπρόθεσμου δανεισμού (έντοκα γραμμάτια) προς το ελληνικό αστικό κράτος κατά 2 δισ. ευρώ.
Στη συνέχεια θα αποφασιστεί το νέο πακέτο «χρηματοπιστωτικής στήριξης» που θα συνδυαστεί με την επόμενη συμφωνία - μνημόνιο και τα επόμενα αντιλαϊκά μέτρα. Ρόλο - κλειδί θα έχει το ΔΝΤ, το οποίο, προκειμένου να συμμετάσχει στη νέα συμφωνία - μνημόνιο, θέτει ως όρο το «κούρεμα» του χρέους από την πλευρά της Ευρωζώνης...

Παζάρια στο έδαφος του κεφαλαίου

«Η σύγκληση του Συμβουλίου Κορυφής είναι θετική εξέλιξη στο δρόμο για συμφωνία», επισημαίνει σε ανακοίνωση που εξέδωσε το Γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά: «Οσοι επενδύουν στην κρίση και σε σενάρια τρόμου, θα διαψευστούν».
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντ. Τουσκ, ο οποίος συγκάλεσε τη Σύνοδο Κορυφής, τονίζει: «Πλησιάζουμε το σημείο, όπου η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να διαλέξει μεταξύ μιας καλής προσφοράς συνεχιζόμενης υποστήριξης ή να χρεοκοπήσει».
Την ίδια ώρα, τα επιτελεία των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών τελούν εν αναμονή των νέων συμπληρωματικών μέτρων που θα καταθέσει η συγκυβέρνηση. «Περιμένουμε συγκεκριμένες προτάσεις από την Ελλάδα, είναι κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει και έτσι η μπάλα παραμένει στην ελληνική πλευρά», ανέφερε ο Επίτροπος της ΕΕ, Π. Μοσκοβισί, μετά τη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ, της περασμένης βδομάδας. Το «τέλος Ιουνίου είναι το όριο, είναι το τέλος της παρτίδας», πρόσθεσε. Από την πλευρά της, η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, που συμμετείχε στη συνεδρίαση, είπε: «Αναμένουμε από τις ελληνικές αρχές να επανέλθουν τις επόμενες μέρες με προτάσεις που θα περιλαμβάνουν απτά και αποτελεσματικά μέτρα».

Συμπληρώνουν τις αντιλαϊκές σελίδες

Το πλαίσιο της αντιλαϊκής διαβούλευσης προκύπτει και από την ομιλία του υπουργού Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκη, στο πλαίσιο του Γιούρογκρουπ της προηγούμενης Πέμπτης (18/6): «Στο δημοσιονομικό κομμάτι, οι θέσεις είναι πραγματικά κοντά, ειδικά για το 2015. Για το 2016, το υπολειπόμενο κενό είναι της τάξης του 0,5% του ΑΕΠ. Εχουμε προτείνει παραμετρικά μέτρα, που ανέρχονται στο 2% του ΑΕΠ, έναντι του 2,5% στο οποίο επιμένουν οι θεσμοί».
Με βάση τα παραπάνω, προκύπτουν τα εξής:
-- Η συγκυβέρνηση προτείνει μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση, ωστόσο κάποια από αυτά δεν πείθουν τους «θεσμούς» ως προς την αποτελεσματικότητά τους και αναζητούνται νέες παρεμβάσεις και ισοδύναμα αντιλαϊκά μέτρα.
-- Χώρια από τα προηγούμενα, τα παζάρια συνεχίζονται και γύρω από την κάλυψη της απόστασης που απομένει (0,5% του ΑΕΠ) ή για ακόμη 900 εκατ. ευρώ...
Παρουσιάζοντας τις κυβερνητικές προτάσεις στο Γιούρογκρουπ, ο Γ. Βαρουφάκης, ανάμεσα σε άλλα, εστίασε στα παρακάτω:
Εκτενή ατζέντα ιδιωτικοποιήσεων και μάλιστα για τη δεκαετή περίοδο 2015-2025. Ειδικά για το 2015 και το 2016, προβλέπονται έσοδα ύψους 3,1 δισ. ευρώ, ενώ στόχος είναι να προκύψουν ακόμη 2,1 δισ. ευρώ κατά την περίοδο 2017-2019. Στις κυβερνητικές προτεραιότητητες περιλαμβάνονται ΔΕΣΦΑ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, περιφερειακά αεροδρόμια, ακίνητη περιουσία, πώληση ποσοστού στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», Εγνατία Οδός κ.ά.
Να καταστεί το συνταξιοδοτικό σύστημα «βιώσιμο», με την «ελαχιστοποίηση» των λεγόμενων πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Προβλέπονται μεταρρυθμίσεις μέσω της «μακρόχρονης αναλογιστικής μελέτης», μειώσεις λειτουργικού κόστους, ενοποιήσεις ασφαλιστικών Ταμείων. Αντικειμενικά θα οδηγήσουν σε αύξηση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης και μείωση των συντάξεων.
«Βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα για περιορισμένους πλειστηριασμούς», για τη διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων στις τράπεζες.
«Απελευθέρωση κλειστών αγορών» για προϊόντα και υπηρεσίες. Με την παρεχόμενη τεχνογνωσία του ΟΟΣΑ, προβλέπονται παρεμβάσεις για την απελευθέρωση του κατασκευαστικού τομέα, του χονδρικού εμπορίου, άρση «γραφειοκρατικών εμποδίων» για τους επιχειρηματίες, καθώς και η δημιουργία κώδικα για τα ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ. Μάλιστα, στη συνάντηση που είχαν στο Παρίσι ο Γ. Βαρουφάκης με τον επικεφαλής του ΟΟΣΑ, Α. Γκουρία, συζητήθηκαν και οι αναδιαρθρώσεις στους εξής τομείς: Αγορά εργασίας, αγορές προϊόντων, τράπεζες, προμήθειες Δημοσίου, μηχανισμοί καταπολέμησης της διαφθοράς.
«Κατάργηση πολλών εισφορών υπέρ τρίτων». Πρόκειται για διάφορα τέλη που αποτελούν πηγή εσόδων για ασφαλιστικά Ταμεία, καθώς και για τους ΟΤΑ.
«Μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση», με την εισαγωγή «συστημάτων αξιολόγησης», αλλά και με μειώσεις στο μισθολογικό κόστος.
Ολα τα παραπάνω αποτελούν τα αντιλαϊκά «ορόσημα» που απομένουν για την ολοκλήρωση της «5ης αξιολόγησης» του μνημονίου με τη σημερινή μορφή του.

Ο λογαριασμός...

Ο λογαριασμός...

Phasma

Επικοινωνιακά, η κυβέρνηση εμφανίζεται να μαδάει τη μαργαρίτα: υπογράφουμε, δεν υπογράφουμε. Στην πράξη, κάθε μέρα που περνά, αποκαλύπτεται η ταύτισή της με αντιλαϊκές δεσμεύσεις και μέτρα. Μόλις προχτές, ο Βαρουφάκης έστειλε πρόταση για ύπαρξη μόνιμου μηχανισμού επιτήρησης του κρατικού προϋπολογισμού σε «εβδομαδιαία βάση», με καθήκον, μάλιστα, να «εφαρμόζει αυτόματα οριζόντιες μειώσεις σε όλες τις δαπάνες». Από τη σκοπιά των συμφερόντων που εκφράζει, κάτι τέτοιο δεν είναι παράλογο. Είναι η λογική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, των πρωτογενών πλεονασμάτων και της δημοσιονομικής σταθερότητας, όροι απαραίτητοι για τη στήριξη της ανάκαμψης του κεφαλαίου. Σιδερένιοι όροι, που περιλαμβάνονται σε όλες τις ευρωπαϊκές συνθήκες, από την περίφημη Συνθήκη του Μάαστριχτ μέχρι σήμερα. Σημειώνουμε ότι από την αρχή του χρόνου, είναι σε λειτουργία ο μηχανισμός της ΕΕ για την επιτήρηση των προϋπολογισμών. Το νέο στοιχείο που φέρνει η πρόταση Βαρουφάκη είναι το «σε εβδομαδιαία βάση»!

Παρ' όλο που η κυβέρνηση προπαγανδιστικά εμφανίζεται ότι σκίζεται για το καλό του λαού της χώρας, ότι διαπραγματεύεται σκληρά για το καλό του, η αλήθεια είναι ότι κάθε μέρα που περνάει, φαίνεται ακόμα πιο καθαρά με ποια ταξική πλευρά έχει πάρει θέση.

Το προηγούμενο παράδειγμα έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά γεγονότων, που αποδεικνύουν πως και αυτή η κυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστερά» λειτουργεί ως αυτό που πραγματικά είναι, όργανο όλων αυτών που έχουν την πραγματική εξουσία, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών.

Για λογαριασμό τους διαπραγματεύεται στην ΕΕ την απομείωση του χρέους, τα μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα, τα επενδυτικά πακέτα που θα στηρίξουν την ανάκαμψη των κερδών τους. Για λογαριασμό τους παίρνει σβάρνα τα οικονομικά φόρουμ σαν το τελευταίο στη Ρωσία, προκειμένου να αυγατίσουν οι συνεργασίες στις μπίζνες τους. Ας ρίξει κανείς μια ματιά στην αντιπροσωπεία των επιχειρηματιών που συνόδευσαν την κυβερνητική αντιπροσωπεία στην Αγία Πετρούπολη. Για λογαριασμό τους κατέθεσε 47 και πλέον σελίδες αντιλαϊκών μέτρων. Το γεγονός ότι άλλα τμήματα του κεφαλαίου θεωρούν αναγκαία πάση θυσία λύση εντός ΕΕ και ευρώ και αλλά φλερτάρουν με την ιδέα της χρεοκοπίας και του «εθνικού νομίσματος», εκδηλώνεται και στις διαφορετικές τάσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Εκδηλώνεται στο γεγονός ότι από τη μια δεσμεύεται για λύση εντός του ευρώ και της ΕΕ, από την άλλη αφήνει ανοιχτό και το ενδεχόμενο σύγκρουσης με τους δανειστές και την αλλαγή νομίσματος, εφόσον αυτό χρειαστεί.
Για λογαριασμό τους διατηρεί όλο το αντιλαϊκό νομοθετικό πλαίσιο που είχε ψηφιστεί από την προηγούμενη συγκυβέρνηση και που απορρέει από τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τα μνημόνια, που ισχύουν στο ακέραιο. Ολες εκείνες οι ρυθμίσεις που μείωσαν συντάξεις και μισθούς, επέβαλαν φόρους, καθιέρωσαν περικοπές σε προσωπικό σε μια σειρά υπηρεσίες του Δημοσίου, έκοψαν τη χρηματοδότηση από νοσοκομεία, πανεπιστήμια, δήμους, αύξησαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης κ.ά., αυτούς τους 5 μήνες εφαρμόζονται κατά γράμμα. Τίποτα απολύτως δεν έχει αλλάξει. Και μάλιστα, οι νέοι υπουργοί της σημερινής συγκυβέρνησης, πολύ συχνά, με εγκυκλίους, ενημερώνουν ότι πρέπει να υλοποιηθούν αυτές οι δεσμεύσεις.
Για λογαριασμό τους επιβάλλει σε δήμους και περιφέρειες να περικόψουν κατά 10% τις προσλήψεις συμβασιούχων για το 2015, όπως προβλέπουν τα μνημόνια. Κάτι που οδηγεί στην υπολειτουργία ή και κατάργηση υπηρεσιών προς τους εργαζόμενους (παιδικοί σταθμοί, καθαριότητα, προγράμματα Πρόνοιας). Διατηρεί τη μειωμένη χρηματοδότηση των νοσοκομείων της χώρας για το 2015, όπως ακριβώς προβλέπουν τα μνημόνια. Περιορισμένη χρηματοδότηση, που μειώθηκε ακόμα περισσότερο, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα για τη λειτουργία των νοσοκομείων και βέβαια για την υγεία των ασθενών.
Για λογαριασμό τους η σημερινή συγκυβέρνηση, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, νύχτα Παρασκευής έσβησε πρόστιμα από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, που προέρχονταν ακόμα και από λαθρεμπόριο. Την ίδια ώρα που μίλαγε για πάταξη της φοροδιαφυγής των επιχειρηματικών ομίλων που θα φέρει έσοδα στο κράτος, τους έσβησε τα χρωστούμενα... Και ακόμα περιμένουμε να δούμε ποια είναι τα ονόματα όσων ευεργετήθηκαν, όπως έχει ζητήσει το ΚΚΕ επίσημα στη Βουλή. Και δεν είναι μόνο αυτό.
Για λογαριασμό τους είχε δεσμευτεί σε φοροελαφρύνσεις που υλοποιεί. Πρόσφατο παράδειγμα το λεγόμενο «μίνι φορολογικό νομοσχέδιο», που απαλλάσσει από τον ΦΠΑ επιχειρηματικούς ομίλους που θα συμμετάσχουν στην κατασκευή αγωγών φυσικού αερίου. Αντίστοιχες δεκάδες τέτοιες ρυθμίσεις είχε κάνει και η προηγούμενη συγκυβέρνηση, την ώρα που έκοβε συντάξεις και μισθούς, την ώρα που χιλιάδες εργαζόμενοι πετιούνταν στο δρόμο. Ετσι και τώρα. Την ίδια στιγμή που στις 47+8 σελίδες που κατέθεσε ως πρόταση η κυβέρνηση στους δανειστές, περιλαμβάνεται η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ και για το 2016, η μεταφορά μιας σειράς ειδών πρώτης ανάγκης και διατροφής στον υψηλότερο συντελεστή ΦΠΑ και άλλα αντιλαϊκά μέτρα, φροντίζει να απαλλάσσει από το ΦΠΑ μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.
Για λογαριασμό τους παρέπεμψε τη συζήτηση για Εργασιακά και Ασφαλιστικό στο λεγόμενο κοινωνικό διάλογο, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να προβάλουν τις αξιώσεις τους, να θέσουν τους σκληρούς όρους τους απέναντι στους εργαζόμενους.
Για λογαριασμό τους η κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για το καθεστώς απληρωσιάς που υπάρχει σε μια σειρά εργασιακούς χώρους, για την εργοδοτική τρομοκρατία, τις απολύσεις, τα εργοδοτικά εγκλήματα, όπως αυτό στα ΕΛΠΕ, απαντώντας περί ανέμων και υδάτων στις Ερωτήσεις του ΚΚΕ στη Βουλή.

Και όλα αυτά, ενώ καλεί το λαό να πληρώσει για άλλη μια φορά το λογαριασμό του κεφαλαίου και μάλιστα να συναινέσει. Να γίνει, για άλλη μια φορά, «ντεκόρ» σε αντιλαϊκά παζάρια και διαπραγματεύσεις, με την ελπίδα ότι η περιβόητη ανάκαμψη θα γλιτώσει τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τους νέους από τον εφιάλτη της ανεργίας, θα ανοίξει το δρόμο για ανθρώπινους μισθούς, θα φέρει την ελπίδα για ανάκτηση όλων όσα χάθηκαν στην κρίση, θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για να μην ξαναέχουμε κρίση! Και αυτοί που μιλάνε αναφανδόν υπέρ της παραμονής στο ευρώ και την ΕΕ, που φοβούνται από ένα διαφορετικό ενδεχόμενο, αλλά και όσοι θεωρούν διέξοδο για το λαό την αλλαγή νομίσματος, το κάνουν ακριβώς με το ίδιο κριτήριο, το τι θα εξυπηρετήσει καλύτερα την ανάκαμψη, την ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου. Ουδέν ψευδέστερον. Πουθενά και ποτέ η ανάκαμψη από την κρίση δε συνοδεύτηκε με μέτρα υπέρ του λαού. Αντίθετα, η ανάκαμψη πατάει πάντα στο ξεζούμισμα της εργατικής τάξης, των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Η ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου συνδέεται πάντα με διεθνή δανεισμό, φορτώνοντας στο λαό και νέα χρέη. Η μέχρι τώρα εμπειρία από τις χώρες στις οποίες σημειώθηκε μικρή έστω ανάκαμψη από την καπιταλιστική κρίση, δείχνει πως όχι μόνο δεν υπήρξε μείωση της ανεργίας και αύξηση μισθών, αλλά αντίθετα, διατηρήθηκαν οι απώλειες σε εισόδημα και δικαιώματα, επιδεινώθηκε το βιοτικό επίπεδο, ασκήθηκαν πολιτικές μοιράσματος και όχι αντιμετώπισης της φτώχειας, πολλαπλασιάστηκαν οι εργασιακές σχέσεις-λάστιχο. «Φωτεινά» παραδείγματα προς αποφυγή η Γερμανία, οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία κ.ά. Ενώ η ανάκαμψη, με μαθηματική ακρίβεια, αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσει και σε νέα κρίση, που θα κληθούν να ξαναπληρώσουν οι εργαζόμενοι.

Ο λαός στο προσκήνιο

Οποια κι αν είναι η εξέλιξη τη βδομάδα που έρχεται, το κρίσιμο για το λαό είναι να αποκτά μέρα τη μέρα συνείδηση ότι μέσα στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ δεν υπάρχει προκοπή. Με τους καπιταλιστές στην εξουσία, όποια κι αν είναι η κυβέρνηση, δεν υπάρχει προκοπή. Κόντρα στους «μονόδρομους», στο «αναγκαίο» ή «μικρότερο κακό», υπάρχει ο δρόμος του λαού: Η συγκρότηση της κοινωνικής συμμαχίας, με τον μπούσουλα να δείχνει σταθερά στην αποδέσμευση από την ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό, με προοπτική την εξουσία του λαού, που έτσι - με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής - θα μπορεί να οργανώσει την οικονομία με κεντρικό σχεδιασμό και οδηγό την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.
Σ' αυτή τη ρότα, απαιτείται να βγει ο ίδιος ο λαός στο προσκήνιο, να ξεπεράσει τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία, που ασκούν τόσο οι δανειστές όσο και η κυβέρνηση και τ' άλλα κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης. Ν' ανοίξει το δρόμο για μια πραγματική ρήξη, έχοντας στο νου ότι δανειστές και κυβέρνηση είναι στην ίδια όχθη, στις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις αντανακλώνται βαθύτεροι ανταγωνισμοί, που δεν έχουν ως αντικείμενο τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, αλλά κόντρες ανάμεσα σε αντιτιθέμενα συμφέροντα μονοπωλιακών ομίλων και ιμπεριαλιστικών κέντρων.

Η ιστορία γράφεται από τους νικητές

 Η ιστορία γράφεται από τους νικητές

Τις προάλλες έπεσε στα χέρια μουτο περιβόητο πόνημα του γεώργιου –sic- κρίκα για το παμε, που είχε το προνόμιο να διαφημιστεί (γιατί άραγε;) από το γνωστό σταυρόπουλο και τις σελίδες του βήματος.

Αν (λέω αν) πρέπει οπωσδήποτε να στύψουμε το βιβλίο, για να βρούμε κάτι θετικό, μπορούμε να πούμε πως έχει συγκεντρωμένους αρκετούς στατιστικούς πίνακες για διάφορους δείκτες στο εργατικό κίνημα και κάποια ενδιαφέροντα ντοκουμέντα του παμε –που μεταφέρονται σχεδόν αυτούσια στις σελίδες του και καταλαμβάνουν πολλές από αυτές. Και κάπου εκεί τελειώνουν τα καλά κι αρχίζουν τα μαργαριτάρια.

Ξεκινώντας καταρχάς από τον τίτλο «απομόνωση ή συσπείρωση», που συμπυκνώνει το πραγματικό δίλημμα και τη βασική αντίφαση της εποχής μας –κάτι άλλα του τύπου «ρήξη ή ενσωμάτωση» είναι ξεπερασμένα κι εξάλλου έχουν απαντηθεί κατά καιρούς από τον μπιτσάκη με όλους τους πιθανούς τρόπους.

Έχουμε όμως και δεύτερο γκολ από τα αποδυτήρια, 2-0 πριν ξεκινήσει καν το κυρίως μέρος του βιβλίου. Στο σύντομο βιογραφικό σημείωμα για το συγγραφέα διαβάζουμε ότι «εσωτερικές ιδεολογικές διαμάχες και τακτικές οδηγούν στη διαγραφή μου από το ΚΚΕ το Νοέμβριο του 2012. Αφορμή αποτέλεσε η κριτική μου, μέσα στα κομματικά όργανα και πουθενά αλλού, για τη στάση της ηγεσίας του κόμματος στις διπλές βουλευτικές εκλογές του 2012, τα σοβαρά λάθη που έγιναν και την τακτική απομονωτισμού που ακολουθούσε η ηγεσία του ΚΚΕ. Αποκαταστάθηκα λίγους μήνες αργότερα, το Μάρτιο του 2013, και επέστρεψα οργανωτικά στην οργάνωση από την οποία διαγράφηκα. Στη συνέχεια λόγω μιας ιδιόμορφης και εχθρικής συμπεριφοράς που διαμορφώθηκε στη σχέση με το κόμμα, αναγκάστηκα να αποχωρήσω».

Η υπογράμμιση είναι δική μου. Κι αν τώρα εσείς, δε θυμάστε καμία τέτοια απόφαση αποκατάστασης –sic- από κάποιο κομματικό σώμα, αυτό οφείλεται πιθανότατα στην κακή (και κακεντρεχή) επιλεκτική σας μνήμη.

Ξεκινώντας το πόνημα του κρίκα, σκοντάφτει κανείς σε μια σειρά αστικά κλισέ στη μορφή (διατύπωση) και το περιεχόμενο, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι είδος πάθησης κατατρύχει πολλούς πρώην και σβήνει από το σκληρό δίσκο τους όλες τις εμπειρίες και τον τρόπο σκέψης που κέρδισαν από την επαφή τους (και κάτι παραπάνω) με το κομμουνιστικό κίνημα. Εκτός και αν ξέρεις σφε αναγνώστη πολλούς κομμουνιστές, που αναφέρουν πχ την αλέκα ως «σιδηρά κυρία του περισσού» -για να μείνω σε ένα μόνο παράδειγμα, που βρωμάει σταυρόπουλο από χιλιόμετρα.

Ακόμα κι αν κάποιος πάρει το βιβλίο, για να ικανοποιήσει την κουτσομπολίστικη διάθεσή του, πιθανότατα θα μείνει με την όρεξη, χωρίς να έχει γίνει πολύ «σοφότερος», κι αυτό παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του συγγραφέα να μην τηρήσει σε κανένα σημείο την υπόσχεσή του να μιλήσει μόνο για όσα ξέρει κι έζησε από πρώτο χέρι.

Κι όσο για το πολιτικό του στίγμα; Η εισαγωγική αναφορά στις συζητήσεις του με άτομα που διαγράφτηκαν από το κκε και «σήμερα συμμετέχουν σε αγωνιστικές κινήσεις, όπως ο ‘Εργατικός Αγώνας’, η ‘Νέα Σπορά’ και ο Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης ‘Γιάννης Κορδάτος’», θα ήταν ίσως αρκετή (δεν χρειάζονται περσότερα). Αλλά πολλές φορές χάνεται η μπάλα και ο αναγνώστης ψάχνει στην κερκίδα να βρει το νόημα.

Παραθέτω στη συνέχεια ένα ενδεικτικό, εκτενές απόσπασμα, που είναι πολιτικό περιβόλι και έχει τίτλο «οι δύο γραμμές στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και η στάση του ΚΚΕ».

«Στα συνδικαλιστικά στελέχη του ΚΚΕ μετά το 22^ο δημοκρατικό Συνέδριο της ΓΣΕΕ (Δεκέμβριος 1983) υπάρχουν δύο βασικές λογικές που βρίσκονται σε σύγκρουση. Η μία, την οποία εκφράζουν ο Δημήτρης Κωστόπουλος, Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΕ μετά το 22^ο Συνέδριό της, και ο «πασοκογενής» Γιάννης Θεωνάς, υποστηρίζει τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, με σοσιαλδημοκράτες και ευρωκομουνιστές. Η δεύτερη τάση, την οποία υποστηρίζει μία πιο ισχυρή ομάδα με επικεφαλής τον Κυριάκο Κερασουνλή και το Γιώργο Μαυρίκο, υποστηρίζει την «καθαρή γραμμή» μέσα στο ΚΚΕ, για πλήρη ρήξη και σύγκρουση με τη σοσιαλδημοκρατία. Οι συγκρούσεις των δύο ιδεολογικών γραμμών που εκφράζονται μέσα στο ΚΚΕ οξύνονται και παίρνουν δημοσιότητα στις μέρες του πραξικοπήματος στη ΓΣΕΕ και το διορισμό Διοίκησης από την κυβέρνηση Α. Παπανδρέου, το 1985. Το κτίριο της ΓΣΕΕ βρίσκεται σε κατάληψη δύο μήνες και οι συζητήσεις για το πού πρέπει να οδηγηθούν οι εξελίξεις είναι αιτία ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Από αυτή τη στιγμή και μετά η «ομάδα» Κωστόπουλου-Θεωνά συνεχίζει να υποστηρίζει ανοιχτά τις απόψεις της μέσα στο ΚΚΕ.

Η εκτενής αναφορά σε όλα αυτά τα γεγονότα, όπως και σε άλλα που θα ακολουθήσουν, γίνεται για να παρουσιαστούν με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα, ώστε να κατανοήσει κάθε αναγνώστης πώς λειτουργούσε και πώς λειτουργεί η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ και η ελεγχόμενη από αυτήν κομματική καθοδήγηση. Να αντιληφθεί ο αναγνώστης πώς λειτουργούν οι λεγόμενες ισορροπίες μέσα στο κόμμα και πώς συμπεριφέρθηκε η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ στη χρονική περίοδο πριν και μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1991. Να καταλάβει κάθε αγωνιστής πώς συμπεριφέρεται σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ με τη δίωξη κάθε αντίθετης σκέψης και με το «πογκρόμ» διαγραφών που δυστυχώς συνεχίζεται. «Οι βιολιτζήδες άλλαξαν, μα ο χαβάς έμεινε ο ίδιος». Είναι η καταγραφή κάποιων περιπτώσεων, κύρια συνδικαλιστικών στελεχών αλλά και άλλων κομματικών συελεχών, που παρά την εκδίωξή τους από το ΚΚΕ και την ακολουθούμενη κατασυκοφάντησή τους, συνεχίζουν να πιστεύουν στην ύπαρξη δυνατού κομμουνιστικού κόμματος και ανοιχτού πολυσυλλεκτικού ΠΑΜΕ.

Επιλέγονται δύο ξεχωριστές και αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις και επιχειρείται η μεταξύ τους αντικειμενική σύγκριση για την εξαγωγή σωστών συμπερασμάτων. Πρέπει να αποτυπωθούν οι συνθήκες «καρατόμησης» ανιδιοτελών υπερασπιστών των κομμουνιστικών ιδεών, τις οποίες συνεχίζουν να υπερασπίζονται. Πρέπει να καταδειχθούν ξεκάθαρα οι περιπτώσεις του «χαϊδέματος» πολέμιων αυτών των ιδεών, που ευνοήθηκαν και εκμεταλλεύτηκαν προς όφελός τους την εμπιστοσύνη απλών ανιδιοτελών αγωνιστών του κινήματος.

Κάποιοι (Κ. Κάππος, Κ. Κερασουνλής κ.ά.) μετά την «εξορία» τους συνέχισαν να υπερασπίζονται το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και κάποιοι άλλοι (Δ. Κωστόπουλος, Γ. Θεωνάς κ.ά.) μετά την αποπομπή τους και την «αλληλοεξόφληση πολιτικών γραμματίων» βρίσκονται απένατί του. Πού βρίσκεται και ποια είναι η σημερινή στάση του Κυριάκου Κερασουνλή και ποια είναι η συμπεριφορά των Κωστόπουλου-Θεωνά-Ματζουράνη. Για να μπορεί να «διαχωρίζει την ήρα από το στάρι» ο πραγματικός αγωνιστής, να ξεχωρίζει τους φίλους από τους εχθρούς και το βλαβερό από το χρήσιμο για το αγωνιστικό κίνημα.

Γίνεται μια σύγκριση για να φανερωθεί η εχθρική αντιμετώπιση και η βίαια απομάκρυνση των επαναστατικών ιδεών και η περίθαλψη των οπορτουνιστικών αντιλήψεων από την ηγετική ομάδα του ΚΚΕ. Πώς δηλαδή απομακρύνθηκε βίαια, αντιδημοκρατικά και σε πολλές περιπτώσεις με απειλές για τη σωματική τους ακεραιότητα, το επαναστατικό κομμάτι της ΚΝΕ (Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας) το 1989, για απόψεις που σήμερα αποκαθίστανται πολιτικά στη συνείδηση των μελών και οπαδών του ΚΚΕ. Δε δικαιώνονται όμως επίσημα από το ΚΚΕ. Αντίθετα, ακόμα μέχρι σήμερα, όλοι αυτοί «είναι μισητοί αντίπαλοί του και εχθροί της εργατικής τάξης». Η ηγεσία του ΚΚΕ θεωρεί ότι δεν έχουν θέση στις διεργασίες ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος και δε μπορεί να αποτελέσουν σύμμαχοι του ΠΑΜΕ.

Γίνεται αναφορά πραγματικών γεγονότων όπως τα έζησα, τα οποία ο μελλοντικός ιστορικός του ΚΚΕ θα δικαιώσει. Γιατί η ιστορία του ΚΚΕ σήμερα γράφεται από τους νικητές».

Δηλαδή ο συγγραφέας είναι με τη συσπείρωση (αντί της απομόνωσης) αλλά και με τον κάππο ενάντια στον κωστόπουλο (που ήταν κι αυτός με τη συσπείρωση ενάντια στην απομόνωση) και με την κνε του 89’, αλλά σήμερα που το κκε τοποθετείται αυτοκριτικά για το 89’, ο κρίκας μας λέει πως οι βιολιτζήδες άλλαξαν, μα ο χαβάς έμεινε ο ίδιος, και μας διηγείται το δικό του χαβά, γιατί την ιστορία του κκε τη γράφουν λέει οι νικητές. Εντάξει, και μόνο για αυτή την τελευταία φράση-μαργαριτάρι, πώς να μην εξεμέσεις πάνω στο βιβλίο;

Συμπέρασμα: έστω ότι έχεις λίγο χρόνο για χάσιμο και μαζοχιστική διάθεση-παρόμοια με τη δική μου. Σου περισσεύουν όμως και 17 ευρώ για χάσιμο, για να το αγοράσεις; Αν όχι –που είναι και το πιο πιθανό- περίμενε καλύτερα κάποιο φίλο-γνωστό σου, που την έχει ήδη πατήσει να σου το δανείσει και να το ξεφυλλίσεις.

Χαρίλαος Τανταρούδας: Αγωνιστής - Επιστήμονας- Άνθρωπος

 Χαρίλαος Τανταρούδας: Αγωνιστής - Επιστήμονας- Άνθρωπος

Ο Χαρίλαος Τανταρούδας γεννήθηκε σε μια ευκατάστατη και προοδευτική οικογένεια στο χωριό Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και κατά τα φοιτητικά του χρόνια ακολούθησε την μακρά πολιτική παράδοση της οικογένειάς του οργανωνόμενος στο ΚΚΕ.

Στην περίοδο της Κατοχής εντάχθηκε από τους πρώτους στο ΕΑΜ και δούλεψε ακούραστα για τη διάδοση της οργανωτικής έκφρασης της ΕΑΜικής ιδέας στην Αιτωλοακαρνανίας και στην Αθήνα. Διετέλεσε μέλος του συμβουλίου των Εθνικών Επιτροπών Αντίστασης κι έδρασε αποφασιστικά εναντίον των Γερμανών και των Ιταλών κατακτητών, αλλά και των ντόπιων συνεργατών τους. 

Στη Μάχη της Αμφιλοχίας βοήθησε επιτελικά στην οργάνωση του δικτύου πληροφοριών για τις θέσεις των Γερμανών μέσα στην πόλη αλλά και ευρύτερα στο νομό. Με τις πληροφορίες αυτές ο ΕΛΑΣ κατάφερε να κινηθεί αποτελεσματικά. 

Μετά την απελευθέρωση γνώρισε τη βία της επίσημης και της παρακρατικής εξουσίας. Κυνηγήθηκε αγρίως και με βαριά καρδιά για τη δολοφονία του αδελφού του Τάσου από τους παρακρατικούς, κατέφυγε στην Αθήνα. 

Τον Ιούνιο του 1947 εξορίστηκε στην Ικαρία από όπου μεταφέρθηκε στη Μακρόνησο για να βιώσει τη φρίκη του «αναμορφωτικού» κολαστηρίου. Αργότερα, το 1960, θα ξαναβρεθεί εξόριστος στον Αϊ- Στράτη. Μετά την απόλυσή του θα γίνει μέλος της Κομματικής Επιτροπής Επιστημόνων της ΕΔΑ με πλούσια δράση. Παράλληλα, από τη θέση του δικηγόρου  θα σταθεί στο πλευρό των αδικημένων εργατών και των πολιτικών κρατουμένων βοηθώντας τους αφιλοκερδώς στις νομικές και δικαστικές τους υποθέσεις. 

Με την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών το 1967, κατέφυγε στο Παρίσι όπου βοήθησε αποφασιστικά στην οργάνωση των αγωνιστών που κατέφυγαν εκεί για να γλιτώσουν. Στο Παρίσι θα γίνει μέλος της Εθνικής Επιτροπής Ερευνών του Νομικού Τμήματος της Γαλλίας, εκδίδοντας πολλά βιβλία και μελέτες.

Θα φύγει από τη ζωή το 1991.

Μαρτυρίες για τη ζωή και το θάνατο του Πάνου Γιαννούλη

Ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Πάνος Γιαννούλης, αποτελεί μια εξέχουσα προσωπικότητα του τοπικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος της Λευκάδας, αλλά και ευρύτερα της Αιτωλοακαρνανίας. 

Ο Πάνος Γιαννούλης υπήρξε καπετάνιος του 3ου Τάγματος του 2/39 Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Επέδειξε υποδειγματική δράση στην Λευκάδα και ευρύτερα και έλαβε μέρος και στην Μάχη της Αμφιλοχίας το 1944. Βιογραφικά του στοιχεία έχουμε και παλιότερα δημοσιεύσει, στο σημείο όμως αυτό θα αναφερθούμε σε τρεις μαρτυρίες από ανθρώπους που έζησαν τη ζωή, τη δράση και το θάνατό του. 

Το πρώτο γλυκό

Ήμουν παιδί όταν είχαμε την Κατοχή και ο πατέρας μας είχε ανέβει αντάρτης με τον ΕΛΑΣ. Εμείς μέναμε με τη μάνα μου κανονικά στην Αμφιλοχία αλλά επειδή ο πατέρας μου φοβόταν τα αντίποινα και την πείνα, μας πήρε και πήγαμε να μείνουμε στο πατρικό του σπίτι στο Βούστρι που είναι ορεινό χωριό κι οι Γερμανοί δεν τολμάγαν να πατήσουν. Αργότερα, μετά τον βομβαρδισμό του χωριού κατεβήκαμε ξανά στην Αμφιλοχία. Οι αντάρ

τες είχαν έδρα κοντά και σε ένα άλλο παρακείμενο χωριό. Το Λουτρό. Όχι βέβαια το σημερινό χωριό δίπλα στο δρόμο αλλά το παλιό Λουτρό μέσα στο ποτάμι και τα βουνά. Μια μέρα η μάνα μου μας έφερε στο χωριό να μας δει ο πατέρας μας που είχε κατέβει με το τάγμα του στο Λουτρό. 

Οι αντάρτες είχαν μαζευτεί στο ποτάμι και πότιζαν τα μουλάρια και τα άλογα, ο πατέρας μου κάθονταν με τον Πάνο Γιαννούλη και μερικούς άλλους στο σπίτι του οδοντίατρου Τανταρούδα και έπιναν καφέ. Αφού χαιρέτησα τον πατέρα μου, πήγα με τα άλλα παιδιά και παίζαμε στην πλατειούλα του χωριού. Αργότερα ένας αντάρτης ήρθε και μας μάζεψε όλα τα παιδιά του χωριού στη πλατεία. Εκεί ο Πάνος Γιαννούλης είχε ανοίξει ένα κουτί λουκούμια, δώρο σπάνιο εκείνη την εποχή, και μας έβαλε σε σειρά. Εμείς πηγαίναμε κι ένα ένα ανοίγαμε το στόμα και μας έβαζε ένα λουκούμι μέσα. Ήταν το πρώτο γλυκό που έφαγα στη ζωή μου. Μεγάλος έμαθα ότι τα λουκούμια τα είχαν βρει σε μια επιδρομή κατά των Γερμανών. (Μαρτυρία Π.Δ.) 

Η Μάχη της Αμφιλοχίας 

Όταν τελείωσε η μάχη ετοιμαζόμασταν να φύγουμε πάνω από τον Πεταλά (βουνό της Αμφιλοχίας) με τα λάφυρα που είχαμε πάρει φορτωμένα σε μουλάρια. Τότε βλέπω τον Πάνο Γιαννούλη να κουβαλάει μαζί του δύο Ιταλούς κομισανέρους (camissa nera = μελανοχίτωνες). Του λέω "που τους πας αυτούς;" Εμείς στον ΕΛΑΣ δεν είχαμε εντολές να πάρουμε αιχμαλώτους και ειδικά τώρα που τρέχαμε να προλάβουμε τους Γερμανούς που έρχονταν από το Αγρίνιο. Μου λέει ο Γιαννούλης "Θα τους πάρω μαζί να τους εκτελέσουμε γιατί είναι φασίστες". Του λέω "Δεν θα πάρουμε μαζί μας αιχμαλώτους. Δεν έχουμε τέτοια εντολή και δεν μπορούμε να μας καθυστερούν." Εκείνος επέμενε. Κι ήταν ο Γιαννούλης ξερό κεφάλι. Άμα διαφωνούσες μαζί του έπρεπε να τσακωθείς. 

Του λέω "Κάνε ότι θες Πάνο, δεν μπορώ τώρα να σου βάλω μυαλό εγώ" Εκείνος τότε με κοιτάει και μου λέει "Άκου Βασίλη εμένα μου σκοτώσανε τον αδερφό οι Ιταλοί φασίστες. Ήταν μικρό παιδί. Δεν αφήνω κανέναν Ιταλό φασίστα ζωντανό!" Και κάνει έτσι μια με το πιστόλι του και "μπαμ" "μπαμ" τους ξάπλωσε στο έδαφος. (Μαρτυρία Βασίλη Τσούνη, λοχαγού ΕΛΑΣ, 2011)

Ο θάνατος του Πάνου Γιαννούλη

(Μαρτυρία: Θωμάς Πατρίκιος (Βαλάμης) στο μαγαζί του Αποστόλη Βλασσόπουλου το 1958. Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Λευκαδίτικα Νέα") 

Παρατηρήσεις: Αναφέρεται για την προσπάθεια διαφυγής του Πάνου Γιαννούλη με βάρκα στο αυλάκι της Λευκάδας στη στροφή για τη Γύρα. 

Πω! Πω! Τι παλικάρι ήταν αυτό; Όταν το καΐκι που έσερνε τη βάρκα μας έκανε νόημα, εμείς είμαστε στη στεριά μαζί με την αστυνομία και όλοι οι δεξιοί (Αχειμασταίοι, Μπουρδάρας, Καλατζαίοι, Καραγιανναίοι κλπ). Ο Γιαννούλης τότε κατάλαβε ότι τον είχανε προδώσει γιατί τον περίμεναν στην στεριά. Σηκώθηκε από τη βάρκα που είχε μέσα και δύο αντάρτες συντρόφους του (σ.σ. ήταν οι Αλεξανδρίτες Τάσος και Γιώργος Μανωλίτσης (Τσανάτσος), ο τελευταίος έφυγε από τη ζωή το 2009) και τους φώναξε: «Τι θέλετε ρε; Εγώ είμαι ο Πάνος ο Γιαννούλης γ…ώ την Παναγία σας!!» και έριξε βουτιά στη θάλασσα. Πιάστηκε από τα φύκια και έμεινε στο βυθό. Αυτοί τον έψαχναν για να του πάρουν το κεφάλι για τα λύτρα. Είχε επικηρυχθεί για 1.000.000 δρχ.

Μετά από 10 μέρες τον εξέβρασε η θάλασσα. Τον βρήκανε, πήρανε το κεφάλι του, το πήγανε στον τότε Νομάρχη Μανουσόπουλο ο οποίος τους είπε: «Δεν σας δίνω τίποτα, γιατί εγώ τον ήθελα ζωντανό». Πήρανε λοιπόν το κεφάλι του και το κρεμάσανε στην πλατεία της Λευκάδας. Ας σημειωθεί ότι ο μετέπειτα Υπουργός Δημόσιας Τάξης Καλκάνης Κων/νος τον κορόιδευε ότι θα του δώσει αμνηστία μαζί με τον μπατζανάκη του τον Νομάρχη Μανουσόπουλο ο οποίος είχε στείλει το φιρμάνι στο Σταμάτη Μερκούρη για την επικήρυξη του, είναι υπεύθυνοι για τον θάνατό του και για τον θάνατο πολλών.