Η αντιλαϊκή λύση της καπιταλιστικής Ελλάδας της δραχμής

Η αντιλαϊκή λύση της καπιταλιστικής Ελλάδας της δραχμής

Οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος έφεραν ξανά στο προσκήνιο την αντιπαράθεση σχετικά με τη θέση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Η κυβερνητική διαπραγμάτευση άνοιξε το δρόμο για υπογραφή του τρίτου «θανατηφόρου» μνημονίου για τα λαϊκά συμφέροντα.

Στο έδαφος αυτό επιταχύνθηκαν οι διεργασίες στο εγχώριο πολιτικό σύστημα για ανοιχτή εμφάνιση του ευρωσκεπτικιστικού ρεύματος που τάσσεται υπέρ της καπιταλιστικής Ελλάδας της δραχμής. Σ' αυτό το ρεύμα συνωστίζονται αστοί ακαδημαϊκοί των ΗΠΑ και της Βρετανίας που στεγάζει σε διάφορους ρόλους ο ΣΥΡΙΖΑ, σοσιαλδημοκράτες, εθνικιστές, παλαιοί «αστέρες» των πλατειών «αγανακτισμένων». Μετά την υπογραφή της συμφωνίας, στην προοπτική αυτή συντάσσεται ανοιχτά η «Αριστερή Πλατφόρμα» του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ταυτόχρονα επιταχύνονται οι διαδικασίες προσέγγισης με «συνοδοιπόρους» στις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Σχέδιο Β' του Αλαβάνου κ.λπ.). Οι διαδικασίες αυτές εξυπηρετούν και την ανάγκη της άρχουσας τάξης για την κατασκευή νέου αναχώματος μετά τη «βίαιη ωρίμανση» του ΣΥΡΙΖΑ.

Ελληνική πρωτοτυπία;

Η αστική αντιπαράθεση για το νόμισμα έχει αντικειμενική βάση και δεν περιορίζεται στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Εκδηλώνεται ήδη στη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ιταλία. Εδράζεται στην όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που εντείνονται και στο εσωτερικό της ΕΕ. Τροφοδοτείται από την ανισομετρία των οικονομιών της Ευρωζώνης και από τις ενδοαστικές αντιθέσεις στο εσωτερικό των καπιταλιστικών χωρών. Αντανακλάται στην αντιπαράθεση για τις αλλαγές που προωθούνται από τις κυρίαρχες δυνάμεις του πυρήνα της ΕΕ για την αναμόρφωση της Ευρωζώνης, με εμβάθυνση των μηχανισμών ενιαίας οικονομικής πολιτικής, αλλά και πιο αυστηρούς κανόνες και ελεγκτικούς μηχανισμούς για τα πλεονάσματα των κρατικών προϋπολογισμών. Η κατεύθυνση αυτή περιγράφεται στην πρόσφατα δημοσιευμένη έκθεση των «πέντε Προέδρων» (Γιούνκερ, Τουσκ, Ντράγκι, Σουλτς και Ντάισελμπλουμ) για την εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης, με αφετηρία την 1η Ιούλη και τερματισμό «το αργότερο» ως το 2025. Αντίστοιχα η «στήριξη» ΗΠΑ - ΔΝΤ του αιτήματος για ρύθμιση του ελληνικού χρέους αντανακλά την πίεση που ασκείται στη Γερμανία να αναλάβει μεγαλύτερα βάρη για λογαριασμό των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης.
Τα παραπάνω ερμηνεύουν το γεγονός ότι για πρώτη φορά τέθηκε τόσο άμεσα το ενδεχόμενο αποχώρησης μιας χώρας από την Ευρωζώνη. Στην τελική φάση ολοκλήρωσης της διαπραγμάτευσης Ελλάδας - Ευρωζώνης, στη συζήτηση μπήκε το «σχέδιο Σόιμπλε - Κομισιόν», που παρουσίασε ο Γιούνκερ αμέσως μετά το δημοψήφισμα στον Αλ. Τσίπρα, με τη μορφή «δύο τόμων» ή «διακοσίων ερωταπαντήσεων», όπου περιγράφονταν ο τρόπος για την ολοκλήρωση της διαδικασίας εξόδου από την Ευρωζώνη. Το σχέδιο αυτό αντλεί «επιστημονική τεκμηρίωση» από σχετικές μελέτες του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου των Βιομηχάνων, IFO (βλ. Χανς Βέρνερ Ζιν «Η ελληνική Τραγωδία», Ιούνης 2015) που τοποθετούνται υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, με βασικό επιχείρημα ότι η μόνη διέξοδος για την επάνοδο στην καπιταλιστική ανάπτυξη είναι η εξωτερική υποτίμηση που μπορεί να επιτευχθεί με την επάνοδο της Ελλάδας στο εθνικό νόμισμα. Στη δημοσιότητα έχουν έρθει τα βασικά στοιχεία της «πρότασης Σόιμπλε - Κομισιόν»: Αρχική ισοτιμία ευρώ - δραχμής 1:1 με προοπτική άμεσης (εντός δεκαπενθημέρου) υποτίμησης κατά 40% και περαιτέρω υποτίμηση στη συνέχεια. Παροχή «ανθρωπιστικής βοήθειας». Επιπλέον στήριξη της ΕΚΤ έναντι των πιέσεων υποτίμησης του νομίσματος με διάθεση έως 25 δισ. ευρώ στη διεθνή αγορά συναλλάγματος. Χρηματοδότηση ύψους 25 δισ. ευρώ με τη μορφή συναλλαγματικών αποθεμάτων καθώς και «κούρεμα» του χρέους προς τον «επίσημο» τομέα (μηχανισμός EFSF και κράτη Ευρωζώνης) με ρύθμιση αποπληρωμής του υπολοίπου χρέους σε ευρώ.

Το ανέκδοτο του «μεταβατικού προγράμματος»

Την ίδια ώρα ένα μέρος του οπορτουνιστικού ρεύματος στην Ελλάδα προβάλλει ως φιλολαϊκή διέξοδο το Grexit. Επιχειρεί για μια ακόμη φορά να εγκλωβίσει τη λαϊκή αγανάκτηση για το μνημόνιο Τσίπρα, να εκτρέψει τη δυνατότητα χειραφέτησης από την αστική πολιτική στα μονοπάτια της αστικής διαχείρισης με εθνικό νόμισμα, να θέσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα για μια ακόμη φορά κάτω από ξένη σημαία. Οι «αριστεροί» απολογητές του Grexit από την έναρξη της καπιταλιστικής κρίσης και την έλευση των μνημονίων, προβάλλουν το «άμεσο» αίτημα εξόδου από την Ευρωζώνη, είτε ως στάδιο μιας διαδικασίας «ανασυγκρότησης» της οικονομίας και βελτίωσης της ζωής του λαού είτε ως στοιχείο ενός αντικαπιταλιστικού δρόμου, ως κρίκο συσπείρωσης για τη ρήξη.
Σ' αυτή την κατεύθυνση συντάσσονται από κοινού η «Αριστερή Πλατφόρμα» Λαφαζάνη και όψιμα ορισμένες δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΝΑΡ. Το Grexit αποτελεί το πρώτο στάδιο στη διαδικασία «ρήξεων και ανατροπών» με «άμεση πρόταξη του τρίπτυχου κρατικοποίηση τραπεζών - εθνικό νόμισμα - άρνηση πληρωμής δόσεων χρέους» για τη βελτίωση της ζωής του λαού, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την εφαρμογή «φιλολαϊκής πολιτικής» εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.
Θεωρούν ότι «η φιλολαϊκή απάντηση συνίσταται σε άμεσες κρατικές επενδύσεις με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας...» («ΠΡΙΝ» Κυριακή 12/7/2015: «Πρόγραμμα Εξόδου από Ευρώ και ΕΕ»). Βαφτίζουν δηλαδή τις κρατικές επενδύσεις στα πλαίσια της καπιταλιστικής οικονομίας ως«τη βασική αρχή ενός μεταβατικού προγράμματος, με την έννοια ότι δεν θέτει προϋπόθεση το μετασχηματισμό των σχέσεων παραγωγής, η εφαρμογή του αμφισβητεί στην πράξη την ανάπτυξη με γνώμονα το κέρδος...». Ταυτόχρονα «οι κρατικές επενδύσεις με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας» σε τομείς όπου δεν δραστηριοποιούνται οι ιδιώτες θα φέρει, όπως λένε, ταχύτερα την καπιταλιστική ανάπτυξη καθώς «η κατανάλωση των εισοδημάτων που θα δημιουργηθούν από την αύξηση της απασχόλησης θα διαχυθεί σε ολόκληρη την οικονομία αντιμετωπίζοντας τις συνέπειες της κρίσης». Κρύβουν το γεγονός ότι η κρατική καπιταλιστική ιδιοκτησία δεν είναι λαϊκή περιουσία που ανήκει σε όλους, ότι το αστικό κράτος είναι το κράτος του κεφαλαίου, ότι οι κρατικές επιχειρήσεις είναι ιδιοκτησία του αστικού κράτους ως συλλογικού καπιταλιστή.
Στο πλαίσιο της «απελευθερωμένης» καπιταλιστικής αγοράς, κάθε επιχείρηση (ανεξάρτητα από το ποσοστό συμμετοχής του κράτους στη μετοχική της σύνθεση) είναι υποχρεωμένη να λειτουργήσει με γνώμονα το ποσοστό κέρδους της. Γι' αυτό και όμιλοι όπως η ΔΕΗ ΑΕ (που το κράτος διατηρεί τον έλεγχο της μετοχικής σύνθεσης) αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων τους και την επιβάρυνση της λαϊκής κατανάλωσης, πωλούν φθηνότερο ρεύμα στα μονοπώλια.
Στην ουσία προτείνουν ένα κεϋνσιανό μείγμα αστικής διαχείρισης, με τόνωση της «ενεργούς ζήτησης». Κανένα μείγμα αστικής διαχείρισης δεν μπορεί να εμποδίσει την εκδήλωση της καπιταλιστική κρίσης, ούτε να καταργήσει την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Εξαπατούν συνειδητά το πιο ριζοσπαστικό ακροατήριο, βαφτίζοντας την εναλλακτική διαχείριση ως «μεταβατικό πρόγραμμα» που δήθεν «δεν αποτελεί κεϋνσιανή πολιτική που ενισχύει τις επιχειρήσεις και τις τράπεζες».
Οι οπορτουνιστικές δυνάμεις περιγράφουν λεπτομερώς πως η έξοδος από το ευρώ και η υιοθέτηση διπλού νομίσματος μπορεί να διασφαλίσει τη λειτουργία του αστικού κράτους, να εξασφαλίσει τη νομισματική σταθερότητα καθώς και την επάνοδο της καπιταλιστικής οικονομίας σε φάση ανάπτυξης: «Η ύπαρξη αποθεματικών (νόμισμα σε ευρώ που βρίσκεται εντός της χώρας) μπορεί να χρηματοδοτήσει την επανεκκίνηση της οικονομίας μιας και ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής (1,7 περίπου) μπορεί να εξασφαλίσει τη διατήρηση σημαντικών διαθεσίμων και άρα νομισματική σταθερότητα». Παραπλήσια επιχειρήματα, χωρίς βεβαίως την επαγγελία «αναδιανομής του πλούτου», για τη βιωσιμότητα της καπιταλιστικής Ελλάδας της δραχμής χρησιμοποιεί ο Χανς Βέρνερ Ζιν στη σχετική μελέτη του IFO που προαναφέρθηκε.
Η «αριστερή» απολογητική θεωρεί την ανισόμετρη ανάπτυξη ως αποτέλεσμα του νομίσματος και όχι του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Λαϊκή αντεπίθεση

Η καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα δεν συνιστά ρήξη προς όφελος του λαού. Ακόμα και αν ορισμένοι μονοπωλιακοί όμιλοι και ορισμένοι κλάδοι επιτύχουν την ανάκαμψη των κερδών τους και την ενίσχυση των εξαγωγών τους, αυτή η πορεία θα συνοδευθεί με νέες θυσίες του λαού, φθηνή εργατική δύναμη για να θωρακισθεί η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Παράλληλα ο λαός θα πληρώσει την αύξηση του πληθωρισμού, τη μαύρη αγορά, τις πανάκριβες εισαγωγές εμπορευμάτων.
Η αυταπάτη ότι αλλάζοντας νόμισμα και ιμπεριαλιστική συμμαχία μπορεί μια καπιταλιστική χώρα να γίνει πιο φιλολαϊκή, οδηγεί στην ύπνωση, στον αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος. Ο εγκλωβισμός του λαού να επιλέξει τον τρόπο χρεοκοπίας του, δεν οδηγεί στη ριζοσπαστικοποίησή του αλλά στην ισχυροποίηση της άρχουσας τάξης.
Η ανασύνταξη του κινήματος μπορεί να γίνει μόνο με γραμμή ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Απαιτεί να ηττηθούν, τόσο οι σημαιοφόροι του ευρώ όσο και οι σημαιοφόροι της δραχμής που συσκοτίζουν τον πραγματικό αντίπαλο του λαού, της εργατικής τάξης.
Απαιτεί να προβληθεί πλατιά ο άλλος δρόμος που έγκαιρα, με σαφήνεια προσδιόρισε το ΚΚΕ με το Πρόγραμμά του. Ο δρόμος της κοινωνικοποίησης των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, με επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο, της αποδέσμευσης από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Αυτό το δρόμο της επαναστατικής ρήξης ανοίγουμε σήμερα αποφασιστικά, δυναμώνοντας τις εστίες αντίστασης, αλληλεγγύης και μαχητικής διεκδίκησης σε κάθε χώρο δουλειάς, κάθε κλάδο, κάθε γειτονιά.

Του Ηλία ΤΣΙΜΠΟΥΚΑΚΗ*
*Ο Ηλίας Τσιμπουκάκης είναι μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Αναδιαρθρώσεις και μονοπωλιακοί ανταγωνισμοί

Αναδιαρθρώσεις και μονοπωλιακοί ανταγωνισμοί

Σχετικά με την αντιλαϊκή συμφωνία στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης, ο ΣΕΒ επισημαίνει ότι αυτή «συνιστά την τελευταία προσπάθεια ανάκαμψης και ανάταξης της ελληνικής οικονομίας». Μάλιστα, οι βιομήχανοι εστιάζουν στη λεγόμενη, από τους ίδιους, «εθνική ανάγκη» για την «ταχεία και αποτελεσματική εφαρμογή των μέτρων», ανεξάρτητα από το «βραχυπρόθεσμο κόστος» που αυτή θα προκαλέσει, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνουν, αναφερόμενοι στα ειδικά συμφέροντα των ιδίων και άλλων τμημάτων του εγχώριου κεφαλαίου.
Την ίδια ώρα, ο ΣΕΒ διατυπώνει προβληματισμούς γύρω από την υπό διαμόρφωση στην ελληνική αγορά ακτοπλοΐας. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι σχετικές συστάσεις που περιλαμβάνονται στις «εργαλειοθήκες» του ΟΟΣΑ χρειάζονται περαιτέρω διευκρινίσεις. Στα ανοιχτά και υπό διευθέτηση ζητήματα, όπως αυτά καταγράφονται από τον ΟΟΣΑ, βρίσκονται:
-- Τα υποχρεωτικά δρομολόγια της ακτοπλοΐας για 10 μήνες και με συχνότητα κάθε βδομάδα.
-- Ο τρόπος κατανομής των δρομολογίων.
-- Οι συνθέσεις του πληρώματος και η γνώση της ελληνικής γλώσσας.
Είναι απόλυτα φανερό το γεγονός ότι δρομολογούνται νέες σαρωτικές αντεργατικές ανατροπές, παραπέρα υποβάθμιση των υπηρεσιών για τους κατοίκους των νησιών και αυτό ανεξάρτητα από την έκβαση των μονοπωλιακών ανταγωνισμών αλλά και των επιχειρηματικών συμφωνιών και συμπράξεων, για τον έλεγχο της επιχειρηματικής πίτας και βέβαια της απόσπασης των κερδών. Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πιάνεται, για μια ακόμη φορά, στα «πράσα» να διαβουλεύεται με τους «εταίρους» και δανειστές, όχι μόνο για τα γενικά αλλά και για τα επιμέρους συμφέροντα των μονοπωλίων και τμημάτων του κεφαλαίου.
Να υπενθυμίσουμε εν προκειμένω τα παζάρια που είχαν προηγηθεί (και που βέβαια θα συνεχιστούν και την «επόμενη μέρα»), γύρω από το καθεστώς φορολόγησης των Ελλήνων εφοπλιστών της ποντοπόρου ναυτιλίας, με τη γερμανική κυβέρνηση και άλλους να βάζουν στο τραπέζι την αύξηση της φορολογίας. Και βέβαια, ούτε η συγκυβέρνηση ούτε οι δανειστές έχουν «καούρα» για τα λαϊκά στρώματα. Τα παζάρια τους αφορούν τα συμφέροντα και τις επιχειρηματικές «κολεγιές» του κεφαλαίου, σε συνδυασμό βέβαια με τη συμφωνία τους για το τρίτο στη σειρά μνημόνιο και την ομοβροντία των αντιλαϊκών μέτρων, αλλά και τους διεθνείς ανταγωνισμούς, όπως ανάμεσα στους Γερμανούς και τους Ελληνες εφοπλιστές.
Απόλυτα χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο ΣΕΒ ζητά διευκρινίσεις σχετικά με τους διαχωρισμούς του ΟΟΣΑ σε ό,τι αφορά, από τη μια πλευρά, τα «εμπόδια στην επιχειρηματικότητα» και, από την άλλη, τα «εμπόδια στον ανταγωνισμό». Σε αυτό το πλαίσιο, οι βιομήχανοι του ΣΕΒ παρατηρούν ότι ο ΟΟΣΑ δεν καταγράφει στις λίστες του τα «οριζόντια εμπόδια στον ανταγωνισμό». Σε αυτά, σύμφωνα με τον ΣΕΒ, εντάσσονται ζητήματα όπως, το κόστος της Ενέργειας, η χρηματοπιστωτική ασφυξία και η περιβαλλοντική αδειοδότηση. Πρόκειται, δηλαδή, για τα ζητήματα που σηκώνουν οι Ελληνες βιομήχανοι, προκειμένου να ανακάμψει η ανταγωνιστικότητά τους, την «επόμενη μέρα».
Την ίδια ώρα, στις λίστες του ΟΟΣΑ, επί των οποίων διαβουλεύεται και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βρίθουν από κατευθύνσεις για την άρση των λεγόμενων «εμποδίων στην επιχειρηματικότητα». Αυτά, με τη σειρά τους, διαμορφώνουν το πλαίσιο για τη διευκόλυνση της εισόδου νέων «παικτών», πάντα με άξονα τη συγκέντρωση της επιχειρηματικής πίτας και των κερδών.
Ανάμεσα σε άλλα, η αντιλαϊκή συμφωνία της συγκυβέρνησης στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης προβλέπει και τα παρακάτω:
Τη λειτουργία των καταστημάτων λιανικής τις Κυριακές (είτε δοκιμαστικά σε ορισμένες περιοχές είτε σε ολόκληρη τη χώρα, από τις 11 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ).
Φαρμακεία: Κατάργηση περιορισμών στο ιδιοκτησιακό καθεστώς και δυνατότητα λειτουργίας πέρα από το ωράριο εφημερίας.
Εκπτώσεις και προσφορές: Ελεύθερη επιλογή της περιόδου των εκπτώσεων κ.ά.
Αρτοποιεία: Κατάργηση των διακρίσεων ανάμεσα σε αρτοποιεία και αρτοπωλεία, με αντίστοιχες προβλέψεις για την αδειοδότηση.
Γάλα: Καθορισμός της ημερομηνία λήξης με βάση τους «κανόνες υγιεινής» και όχι με νόμο.
Τα παραπάνω αποτελούν, «συστάσεις» και «εκκρεμότητες», από την προηγούμενη περίοδο, που θα επανέλθουν στο επόμενο διάστημα με τη μορφή των «προαπαιτούμενων» μέτρων. Αλλά ανοίγουν το δρόμο της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου στους αντίστοιχους τομείς, στο εμπόριο, στις υπηρεσίες κ.λπ., δηλαδή η ενίσχυση των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Σε επόμενη φάση, προβλέπεται όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην αντιλαϊκή συμφωνία το άνοιγμα των μακροοικονομικώς κρίσιμων κλειστών επαγγελμάτων (π.χ. μεταφορές με οχηματαγωγά), καθώς και οι προαπαιτούμενες δράσεις για τη μεταποίηση. Και εδώ ενισχύονται οι μεγάλοι όμιλοι.

Ομοβροντία αντιλαϊκών μέτρων

Παράλληλα, σε συμφωνία με τους θεσμούς, θα προχωρήσουν:

• «Τολμηρή αναθεώρηση» στην αγορά εργασίας, συγκεκριμένα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις μαζικές απολύσεις, στο πλαίσιο της «ευθυγράμμισης με τις βέλτιστες ευρωπαϊκές και διεθνείς πρακτικές» και μάλιστα «χωρίς την επιστροφή σε παλαιές πρακτικές που δεν προωθούν τη βιώσιμη ανάπτυξη».
• «Φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις στο Ασφαλιστικό» και μέτρα, προκειμένου να αντισταθμιστεί ο «δημοσιονομικός αντίκτυπος» από τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.
• Να προχωρήσει σε αυστηρή επανεξέταση και εκσυγχρονισμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των εργατικών κινητοποιήσεων και, σύμφωνα με την οικεία οδηγία και βέλτιστη πρακτική της ΕΕ, των ομαδικών απολύσεων βάσει του χρονοδιαγράμματος και της προσέγγισης που έχουν συμφωνηθεί με τους θεσμούς. Κατόπιν της επανεξέτασης αυτής, οι πολιτικές για την αγορά εργασίας πρέπει να ευθυγραμμιστούν με τις διεθνείς και ευρωπαϊκές βέλτιστες πρακτικές.

Ολ' αυτά μειώνουν την τιμή της εργατικής δύναμης ενισχύοντας την κερδοφορία.
Θα προχωρήσουν επίσης σε:
Ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ.

• Επιτόπιες αξιολογήσεις από τους «θεσμούς» στην Αθήνα.

Επενδυτικά πακέτα στους επιχειρηματίες

Μέτρα για την εμπροσθοβαρή και αποτελεσματική απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων άνω των 35 δισ. ευρώ έως το 2020 που θα στηρίξουν την ελληνική οικονομία, ανακοίνωσε χτες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ως έκτακτο μέτρο, για τη χρηματοδότηση των επενδύσεων ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων από το προηγούμενο ΕΣΠΑ (2007 - 2013), προτείνεται πρόωρη εκταμίευση του τελευταίου 5% καθώς και η εφαρμογή 100% ποσοστού συγχρηματοδότησης από την πλευρά της ΕΕ, δηλαδή χωρίς τη συμμετοχή πόρων από τον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό.
Οπως ανέφερε η Επίτροπος, αρμόδια για θέματα περιφερειακής πολιτικής, Κ. Κρέτσου, «οι μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν στη Σύνοδο Κορυφής της Ζώνης του ευρώ είναι απολύτως αναγκαίες για την ανάπτυξη και την απασχόληση, αλλά πρέπει να συνοδεύονται από φιλόδοξες επενδύσεις». Και βέβαια πρόκειται για κεφάλαια, που αφορούν στις επενδύσεις των ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων. Παράλληλα, το νέο ΕΣΠΑ περιλαμβάνει, για πρώτη φορά, και την αποκαλούμενη ρήτρα της «αιρεσιμότητας». Αυτό σημαίνει ότι οι εκταμιεύσεις για την εκτέλεση των έργων έχουν ως όρο και προϋπόθεση τη «συμμόρφωση» με τις υποδείξεις της Κομισιόν στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου και βέβαια των μέτρων της «ενισχυμένης δημοσιονομικής εποπτείας», που ισχύουν σε ολόκληρη την ΕΕ.

Κοινωνικά δίκαιο το μνημόνιο Τσίπρα;

Κοινωνικά δίκαιο το μνημόνιο Τσίπρα;

Andrea Bonetti
Με την ψηφοφορία στη Βουλή της προηγούμενης Τετάρτης, δρομολογήθηκε και επίσημα η προώθηση του 3ου μνημονίου σφαγής του λαού. Την ώρα που πολλοί σκέφτονται πως η νέα κυβέρνηση είναι «μία απ' τα ίδια», η κυβερνητική προπαγάνδα για να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα προσπαθεί να εμφανίσει πως το νέο μνημόνιο είναι περισσότερο ήπιο, πως είναι κοινωνικά δίκαιο, γιατί για πρώτη φορά πληρώνουν και «οι έχοντες» και πως μέσα απ' την προωθούμενη αναδιάρθρωση του χρέους, για πρώτη φορά «υπάρχει μια προοπτική να βγει η χώρα από την κρίση».

Το πακέτο μέτρων που ψηφίστηκε την Τετάρτη είναι η πρώτη «δόση» των μέτρων, που συμφωνήθηκαν την περασμένη Κυριακή ανάμεσα στους Ευρωπαίους ηγέτες, του Αλ. Τσίπρα συμπεριλαμβανομένου, ως τα ελάχιστα προαπαιτούμενα για να αρχίσει η διαπραγμάτευση που θα οδηγήσει σε νέο δανεισμό, νέα μέτρα και το τελικό οριστικό μνημόνιο. Αυτό σημαίνει πως το τελικό μεγάλο πακέτο μέτρων του μνημόνιου Τσίπρα, θα είναι πολύ πιο δυσβάστακτο. Ουσιαστικά, με τα μέτρα που ψηφίστηκαν «έκλεισε» το προηγούμενη μνημόνιο και αποδεσμεύτηκαν τα 7 δισ. της προσωρινής χρηματοδότησης, το λεγόμενο δάνειο - «γέφυρα». Μπορούμε μόνο να φανταστούμε τι μέτρα θα περιλαμβάνει το τελικό 3ο πακέτο που θα συνοδεύει τα 85 δισ. του συνολικού δανεισμού. Ωστόσο, δεν χρειάζεται ούτε να μαντέψουμε τα νέα μέτρα, για να κρίνουμε την τελική συμφωνία. Αρκούν αυτά που ήδη γνωρίζουμε...
Η απάτη της κοινωνικής δικαιοσύνης

Η προσπάθεια εμφάνισης της συμφωνίας ως κοινωνικά δίκαιης, ή έστω ως κοινωνικά δικαιότερης, απ' τα προηγούμενα μνημόνια δεν αντέχει σε καμιά ουσιαστική κριτική.

Πρώτα και κύρια, η νέα συμφωνία δεν ξεκινά απ' το μηδέν. Αντίθετα, τα νέα βάρη έρχονται να προστεθούν στις τεράστιες απώλειες που καταγράφουν τα λαϊκά στρώματα την τελευταία 5ετία λόγω της κρίσης και των μνημονίων. Απώλειες που ξεπερνούν το 50% του βιοτικού επιπέδου, σε μισθούς, φόρους, μειώσεις στις συντάξεις, αυξήσεις στις εισφορές, αυξήσεις στο κόστος ζωής και συστηματική αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Ακόμα και μια - τελείως υποθετική - νέα συμφωνία που θα άφηνε την κατάσταση ως είχε, αυτό θα σήμαινε παγίωση της φτώχειας για τα λαϊκά στρώματα.

Ωστόσο, το μνημόνιο Τσίπρα, όχι απλά δεν οδηγεί σε βελτίωση της κατάστασης, σε ανάκτηση των απωλειών, αλλά αντίθετα επιδεινώνει δραστικά τη ζωή του λαού.

Η αύξηση των συντελεστών στον ΦΠΑ μεταφράζεται σε 2,4 δισ. επιπλέον φορολογία για τα λαϊκά στρώματα, που θα δουν σημαντικές αυξήσεις στα καθημερινά έξοδα, απ' τα τρόφιμα και τις μεταφορές, μέχρι τα φροντιστήρια, τα κομμωτήρια και τις κηδείες. Μόνο απ' τον ΦΠΑ, το μνημόνιο Τσίπρα κοστίζει σε μια τετραμελή λαϊκή οικογένεια, πάνω από 1.000 ευρώ το χρόνο.

Για τους φτωχούς αγρότες, η νέα συμφωνία οδηγεί σε πραγματική σφαγή, με εκτίναξη της άμεσης φορολογίας, κατάργηση της μειωμένης φορολογίας στο πετρέλαιο και στα αγροτικά εφόδια. Ουσιαστικά, οι φτωχοί αγρότες οδηγούνται σε βίαιη έξοδο απ' την αγροτική παραγωγή, ώστε να επιταχυνθεί η συγκέντρωση. Στην ίδια κατεύθυνση της συγκέντρωσης σπρώχνει και ο διπλασιασμός της προκαταβολής φόρου απ' τους αυτοαπασχολούμενους.

Στο Ασφαλιστικό, το μνημόνιο Τσίπρα, μεταφράζεται σε σημαντική αύξηση του εργάσιμου χρόνου μέσα απ' αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, ενώ με την προώθηση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, οδηγεί σε δραστικές περικοπές των συντάξεων.

Το «επενδυτικό ταμείο» των 50 δισ. ευρώ, μεταφράζεται σε ένα «μπαράζ» ιδιωτικοποιήσεων σε λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμους, στη ΔΕΗ και στις επιχειρήσεις ύδρευσης που θα οδηγήσει σε νέες μεγάλες επιβαρύνσεις για τα λαϊκά στρώματα. Συγχρόνως, η επίτευξη του στόχου των 50 δισ. ευρώ θα περάσει μέσα από την υποθήκευση του εγχώριου ορυκτού ενεργειακού πλούτου, του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, που πρακτικά «μοιράζεται» ανάμεσα στα ντόπια και ξένα ενεργειακά μονοπώλια που θα κερδίσουν τους διαγωνισμούς, απ' τη μια, και το ταμείο αποπληρωμής του χρέους, απ' την άλλη, αφήνοντας για τα λαϊκά στρώματα τα ατυχήματα και την περιβαλλοντική υποβάθμιση.

Το μνημόνιο Τσίπρα, πιστό στο δρόμο που χάραξαν όλα τα προηγούμενα, δεν αφήνει στο απυρόβλητο τις εργασιακές σχέσεις, που πρακτικά προγράφονται. Πίσω απ' τις γραμμές διαβάζει κανείς απελευθέρωση μαζικών απολύσεων και νέα χτυπήματα στην όποια προστασία της εργασίας έχει απομείνει.

Απέναντι σε αυτήν την αντιλαϊκή καταιγίδα, οι πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν λόγο για κοινωνική δικαιοσύνη λόγω «αναδιανομής». Ισχυρίζονται πως «για πρώτη φορά πληρώνουν οι έχοντες», αναφερόμενοι σε ορισμένα μέτρα που «θίγουν τους έχοντες». Ωστόσο, τα «γεγονότα είναι πεισματάρικα» και οι συγκεκριμένοι κυβερνητικοί ισχυρισμοί είναι πραγματικά για γέλια.

Η αύξηση του φόρου πολυτελούς διαβίωσης μεταφράζεται σε 50 εκ. ευρώ ετησίως, ενώ η αυξημένη φορολογία για τα εισοδήματα άνω των 30.000 ευρώ σε 250 εκ. ευρώ. Το συντριπτικό τμήμα δε αυτών των αυξημένων φόρων αφορά σε εισοδήματα από 30.000 έως 50.000 ευρώ ετησίως, που σίγουρα δεν αφορούν το μεγάλο κεφάλαιο και τον πραγματικό πλούτο. Αντίστοιχα, η αύξηση των φορολογικών συντελεστών για τα νομικά πρόσωπα στο 29%, αφορά τις επιχειρήσεις με κέρδη έως 50.000 ευρώ, δηλαδή τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις. Ο πραγματικός πλούτος και η πραγματική εξουσία, οι μονοπωλιακοί όμιλοι, παραμένουν αφορολόγητοι, αφού εξακολουθεί να παραμένει σε λειτουργία τόσο ολόκληρη η στεφάνη νόμιμης φοροαποφυγής των ομίλων, ενώ και τα όποια φορολογητέα κέρδη δεν θίγονται απ' το μνημόνιο Τσίπρα. Σε τελευταία ανάλυση, τα φορολογικά μέτρα λειτουργούν υπέρ των ομίλων, αφού επιβαρύνουν δυσβάστακτα τις μικρές επιχειρήσεις και τους αυτοαπασχολούμενους, επιταχύνοντας τη συγκέντρωση της παραγωγής στους ομίλους. Ακόμα όμως και αν τελείως καταχρηστικά χαρακτηρίζαμε όλα αυτά τα μέτρα ως μέτρα φορολογίας του κεφαλαίου, η επιβάρυνσή του θα «εκτοξευόταν...» στα 4 δισ. ευρώ το χρόνο, δηλαδή σε λιγότερο από 10% της συνολικής φορολογικής επιβάρυνσης των 50 δισ. με το υπόλοιπο 90% να βαραίνει τα συνήθη υποζύγια, τα λαϊκά στρώματα.
Η αντιλαϊκή προοπτική του νέου μνημονίου

Κεντρικό επιχείρημα της κυβέρνησης είναι πως η νέα συμφωνία έχει μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα, πως είναι «πιο χαλαρή δημοσιονομικά».

Πράγματι, τα πρωτογενή πλεονάσματα που προϋπολογίζονται για το 2015 και το 2016 με τη νέα συμφωνία είναι μικρότερα απ' αυτά της προηγούμενης συμφωνίας. Και πώς να μην ήταν, αφού η νέα εκδήλωση της κρίσης, που υπολογίζεται σε 3% το 2015 και σε 2% το 2016 καθιστούν εκ των πραγμάτων αδύνατη την επίτευξη υψηλών δημοσιονομικών πλεονασμάτων αυτή τη διετία. Γι' αυτό άλλωστε και η τακτική αυτή δεν είναι «αριστερή πρωτοτυπία». Κάθε μνημόνιο προέβλεπε μικρά πλεονάσματα για τη χρονιά που υπογραφόταν που αυξάνονταν σταδιακά τα επόμενα χρόνια. Το μνημόνιο Τσίπρα δεν αποτελεί εξαίρεση. Τα μικρά πλεονάσματα φέτος και του χρόνου μετατρέπονται σε ένα τεράστιο πλεόνασμα του 3,5% του ΑΕΠ το 2018 που θα πρέπει να διατηρηθεί για τις επόμενες δεκαετίες που θα τα πληρώνει ο λαός. Η επίτευξη αυτών των πρωτογενών πλεονασμάτων θα απαιτήσει νέα, πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα για το 2017 και στη συνέχεια. Γι' αυτό και το πακέτο των 8,5 δισ. ευρώ των μέτρων που έχουν ήδη συγκεκριμενοποιηθεί αφορά μόνο την τρέχουσα διετία. Τα χειρότερα έπονται.

Ωστόσο, το μνημόνιο Τσίπρα πρωτοτυπεί. Εισάγει για πρώτη φορά έναν μηχανισμό ημι-αυτόματης περικοπής δαπανών όταν οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν πιάνονται. Ετσι, θωρακίζει τα τεράστια πρωτογενή πλεονάσματα των επόμενων δεκαετιών εξασφαλίζοντας πως αυτή τη φορά θα επιτευχθούν.

Φυσικά, υπάρχει και το εμπόριο ελπίδας. Λέει πως το δικό του μνημόνιο για πρώτη φορά «ανοίγει τη συζήτηση για απομείωση του χρέους» που μαζί με τις επενδύσεις, το περίφημο πακέτο των 35 δισ. ευρώ απ' την ΕΕ, μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά την κατάσταση προς όφελος του λαού.

Ομως, η συμφωνία που υπέγραψε ο Τσίπρας και ψήφισε η ελληνική Βουλή, αναφέρει ρητά πως «δεν θα γίνει κούρεμα του χρέους» και πως η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται να το αποπληρώσει, περιορίζοντας την όποια αναδιάρθρωση σε ένα «άπλωμα» των δανειακών υποχρεώσεων σε περισσότερα χρόνια. Ουσιαστικά, προσπαθούν να εμφανίσουν ως επιτυχία μια συμφωνία που μεταθέτει το χρέος στα παιδιά και στα εγγόνια μας, ένα χρέος το οποίο δεν δημιούργησε ο λαός και απ' το οποίο δεν ωφελήθηκε ο λαός.

Το περιβόητο αναπτυξιακό πακέτο των 35 δισ. ευρώ επίσης δεν έχει ως στόχο να λύσει κανένα πρόβλημα για τα λαϊκά στρώματα. Απ' τα 35 δισ. ευρώ, τα 20 δισ. ευρώ είναι ουσιαστικά το νέο πακέτο ΕΣΠΑ για την περίοδο 2014 - 2020. Πρόκειται για ένα χρηματοδοτικό πακέτο που, όπως και το προηγούμενο, θα αυξήσει τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων της ελληνικής οικονομίας. Οι εργαζόμενοι δεν κέρδισαν απ' το προηγούμενο ΕΣΠΑ και είναι αυταπάτη να περιμένουν να κερδίσουν κάτι τώρα. Τα υπόλοιπα 15 δισ. ευρώ αφορούν σε επενδυτικά δάνεια προς την ελληνική οικονομία με την εγγύηση της Κομισιόν. Για να υπάρξουν πρέπει να βρεθούν επενδυτές για να δανειοδοτήσουν αντίστοιχα έργα.

Προϋπόθεση, όμως, για να γίνουν επενδύσεις και καπιταλιστική ανάπτυξη στην Ελλάδα, είναι η διασφάλιση ικανοποιητικής κερδοφορίας. Οι καπιταλιστές δεν επενδύουν «για την ψυχή της μάνας τους». Επενδύουν όταν οι μισθοί είναι χαμηλοί, το νομοθετικό πλαίσιο ευνοϊκό για τις δραστηριότητές τους, χωρίς «περιττά προσκόμματα» όπως δάση, παραλίες και περιβάλλον, όταν οι εργασιακές σχέσεις είναι «λάστιχο». Είναι αυταπάτη να περιμένει κανείς πως η καπιταλιστική ανάπτυξη θα είναι για όλους και γι' αυτό είναι αυταπάτη να περιμένει κανείς πως τα επενδυτικά πακέτα της ΕΕ μπορούν να οδηγήσουν στη λαϊκή ευημερία.
Καμιά πίστωση χρόνου!

Οι επευφημίες της ΕΕ και της άρχουσας τάξης για την προώθηση της συμφωνίας, το κοινό μέτωπο μιας μεγάλης πλειοψηφίας των αστικών κομμάτων που τη στήριξαν αποκαλύπτουν το αντιλαϊκό περιεχόμενο του μνημόνιου Τσίπρα.

Το νέο μνημόνιο, όπως όλα τα προηγούμενα, αποτελεί την καλύτερη δυνατή λύση για την άρχουσα τάξη. Φορτώνει στα λαϊκά στρώματα τα βάρη για να διασφαλίσει την κερδοφορία των μονοπωλίων της Ελλάδας και της ΕΕ και τα βάρη των ανισότιμων συμβιβασμών με πιο ισχυρά κέντρα όπως η Γερμανία. Οι πυκνές εξελίξεις των τελευταίων βδομάδων αποδεικνύουν πως η αναζήτηση φιλολαϊκών λύσεων μέσα στην ΕΕ και στην εξουσία των μονοπωλίων είναι αδιέξοδη. Ο λύκος και τα πρόβατα δεν μπορούν να «ζήσουν αρμονικά μεταξύ τους». Οσο και αν τα πρόβατα ψηφίζουν για ένα «φυτοφάγο» λύκο, αυτός θα συνεχίσει να τα τρώει... Μέχρι να τον βγάλουν έξω απ' το κάδρο.

Σήμερα, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παρασυρθούν, για μια ακόμα φορά, από νέες σειρήνες που υπόσχονται «μαγικές λύσεις» που χωρίς σύγκρουση θα «κάνουν τους λύκους φυτοφάγους». Πρέπει να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο, τους μονοπωλιακούς ομίλους, την εξουσία τους, την ΕΕ που τους στηρίζει. Να δυναμώσουν την αντίστασή τους απέναντι στη νέα συμφωνία. Μαχητικά, οργανωμένα, αποφασιστικά, μαζικά να ακυρώσουν την εφαρμογή της, να αντισταθούν στα νέα μέτρα που τσακίζουν τη ζωή τους. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε τόπο κατοικίας, να οργανωθούν στα ταξικά σωματεία, να απαιτήσουν την ανάκτηση των απωλειών των τελευταίων ετών, να κινηθούν με άξονα την ικανοποίηση των αναγκών τους. Οι καιροί ου μενετοί...

Του Γρηγόρη ΛΙΟΝΗ*
*Ο Γρηγόρης Λιονής είναι μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Η «θέση» τους και η «θέση» μας

Η «θέση» τους και η «θέση» μας

Συχνά ακούμε καλοπροαίρετα τον εξής προβληματισμό: «Τι θα κάνατε εσείς στη θέση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ»;

Το ερώτημα δεν είναι παράλογο

Ομως θα πρέπει να το βάλουμε στη σωστή διάστασή του:
Αν βρισκόμασταν ως ΚΚΕ στη «θέση» του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στη θέση της αστικής διαχείρισης, στη θέση της υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου που διεκδικεί ανάκαμψη της κερδοφορίας του, εξασφαλίζοντας τα πλεονεκτήματα και τις προοπτικές που του δίνει η συμμετοχή στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και γενικότερα στις ευρωατλαντικές συμμαχίες, το ΝΑΤΟ. Αν βρισκόμασταν στη «θέση» της ανάληψης μιας διακυβέρνησης που είναι όργανο της εξουσίας των μονοπωλίων. Αν βρισκόμασταν στη «θέση» των διαπραγματεύσεων για λογαριασμό του ελληνικού κεφαλαίου, στα τραπέζια της ΕΕ, της Ευρωζώνης και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών.
Αν βρισκόμασταν λοιπόν σε αυτή τη «θέση», πράγματι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα μπορούσαμε παρά να έχουμε τα ίδια διλήμματα - συνέχιση εντός ευρώ ή επιλογή της χρεοκοπίας ανεξέλεγκτης ή ελεγχόμενης και καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής; Ζυγίζουμε τι συμφέρει περισσότερο το κεφάλαιο και επιλέγουμε. Ετσι έπραξε και ο ΣΥΡΙΖΑ...
Αν βρισκόμασταν σε αυτή τη «θέση», όμως θα ακυρωνόμασταν ως Κομμουνιστικό Κόμμα, ως κόμμα της εργατικής τάξης και των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, θα γινόμασταν άλλο κόμμα που δεν θα μπορούσε να παλεύει για λογαριασμό των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων.
Είναι αυτό που εξηγούσαμε και το 2012, όταν μας καλούσαν πάλι καλοπροαίρετα εργαζόμενοι, ότι πρέπει να «μπούμε» και εμείς σε μια συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ, να τη στηρίξουμε ή τουλάχιστον να την ανεχτούμε για 5-10 ζητήματα.
Εξηγούσαμε λοιπόν και τότε ότι κάθε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, παρά τις προθέσεις της, τις διακηρύξεις και τους αυτο-χαρακτηρισμούς της, παρά τις όποιες επιδιώξεις της, αντικειμενικά θα οδηγηθεί σε συγκεκριμένο αντιλαϊκό δρόμο αφού δεν αποτελεί προϊόν ρήξης με το κεφάλαιο, την εξουσία του, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ κ.λπ.
Σήμερα λοιπόν η αυταπάτη και η ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς, ξεγυμνώνεται μπροστά στα μάτια μας όσο και αν προσπαθούν διάφοροι να την κουκουλώσουν με τα κουρέλια μιας «ρήξης - καρικατούρα», του «εθνικού νομίσματος», της καπιταλιστικής «παραγωγικής ανασυγκρότησης», του «έντιμου συμβιβασμού», να την «ξαναμακιγιάρουν» και να την βγάλουν μπροστά, προσπαθώντας να μαντρώσουν όσους αγανακτούν, όσους νιώθουν απογοητευμένοι από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, στο μαντρί εφοπλιστών, φαρμακοβιομηχάνων, κέντρων των ΗΠΑ και της Γερμανίας που στηρίζουν το Grexit.

Ας δούμε όμως το ερώτημα αλλιώς

Τι θα γινόταν όμως αν είχε συντελεστεί μια ριζική αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων, υπέρ της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και στη θέση μιας κυβέρνησης αστικής διαχείρισης, μιας κυβέρνησης οργάνου της εξουσίας του κεφαλαίου, βρισκόταν μια αληθινά εργατική - λαϊκή κυβέρνηση όργανο της εργατικής - λαϊκής εξουσίας, στην οποία βεβαίως θα πρωτοστατούσαν και θα είχαν αποφασιστικό ρόλο οι κομμουνιστές;

• Μια τέτοια κυβέρνηση - εξουσία δεν θα εγκλωβιζόταν στα αδιέξοδα μιας αντιλαϊκής διαπραγμάτευσης με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ. Δεν θα προχωρούσε από την αρχή σε μια τέτοια διαδικασία σαν αυτή που ζήσαμε τους προηγούμενους πέντε μήνες.
• Πρώτα απ' όλα γιατί δεν θα αναγνώριζε όλο το προηγούμενο αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο θεσμικό, νομοθετικό, τους μνημονιακούς και μη νόμους, όλα τα μέτρα στήριξης του κεφαλαίου, προστασίας της κερδοφορίας του, τα εξοργιστικά προνόμια των επιχειρηματικών ομίλων. Ολα αυτά θα καταργούνταν, θα ανατρέπονταν. Δεν θα αναγνώριζε επίσης τις δεσμεύσεις απέναντι στην ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ, τις «υποχρεώσεις» που προκύπτουν από αυτές, θα ακύρωνε τη συμμετοχή της χώρας σε αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, θα προχωρούσε στην αποδέσμευσή της.
• Δεν θα άφηνε τα κλειδιά της οικονομίας, τις παραγωγικές μονάδες, τις υπηρεσίες, την ενέργεια, τις υποδομές, τις τράπεζες στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου των μονοπωλίων. Θα προχωρούσε σε μια σειρά άμεσα βήματα ξεκινώντας τη διαδικασία της κοινωνικοποίησής τους και της οργάνωσης της οικονομίας, με βάση τον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό. Ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, με κριτήριο όχι τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου, όχι την καπιταλιστική εκμετάλλευση αλλά την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών, των ευρύτερων κοινωνικών αναγκών. Αυτός ο δρόμος θα επιτρέψει να βγούμε από την κρίση προς όφελος των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων. Θα δώσει τη δυνατότητα να αναπτυχθούν ισόμετρα και αναλογικά παραγωγικοί κλάδοι που σήμερα περιορίζονται εξαιτίας των δεσμεύσεων της ΕΕ (π.χ. ναυπηγική βιομηχανία, ζάχαρη, κρέας).
• Μια τέτοια εξουσία δεν θα αναγνώριζε το κρατικό χρέος και τις υποχρεώσεις αποπληρωμής του. Θα κήρυττε μονομερώς τη διαγραφή του.
• Μια τέτοια εξουσία και κυβέρνηση θα στηρίζονταν, θα ήταν προϊόν μιας πλατιάς εργατικής - λαϊκής κινητοποίησης και συμμετοχής σε όργανα εξουσίας, σε νέους θεσμούς που θα προκύψουν από την ανατρεπτική πάλη του λαού, αντικαθιστώντας τους σάπιους θεσμούς του αστικού πολιτικού συστήματος, της «δημοκρατίας» των μονοπωλίων.
• Μια τέτοια εξουσία και κυβέρνηση θα προχωρούσε από την πρώτη στιγμή στη σύναψη αμοιβαία επωφελών διεθνών συμφωνιών με άλλα κράτη του κόσμου για την εισαγωγή φαρμάκων, τροφίμων, Ενέργειας, ακριβώς γιατί δεν θα είχε τις δεσμεύσεις από τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ κ.λπ.

Για να βρεθούμε σε αυτή τη θέση παλεύουμε σήμερα

Ολη η πάλη, ο αγώνας των κομμουνιστών βρίσκεται σε αυτή την κατεύθυνση. Δηλαδή στην προσπάθεια για να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης υπέρ της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, ώστε να μπορέσει να αλλάξει δρόμο η χώρα, να εγκαταλείψει τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, είτε με ευρώ είτε με δραχμή, με τις κρίσεις του, την εξαθλίωση, την εκμετάλλευση, τη ζωή χωρίς δικαιώματα, την προσαρμογή των εργατικών - λαϊκών αναγκών στα όρια των κάθε φορά κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, των δεσμεύσεων της συμμετοχής σε καπιταλιστικές ενώσεις και ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.
Γι' αυτό το λόγο σήμερα το ΚΚΕ καλεί το λαό όχι μόνο να αντισταθεί στη νέα αντιλαϊκή - αντεργατική επίθεση κεφαλαίου, κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ΕΕ, αλλά οι αγώνες του επόμενου διαστήματος να γίνουν εφαλτήριο, να σηματοδοτήσουν βήματα στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στην ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας. Να σηματοδοτήσουν την ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού - αντιμονοπωλιακού προσανατολισμού του κινήματος, βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο τα μονοπώλια, το κεφάλαιο, την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις τους, τα κόμματά τους, τους έξωθεν συμμάχους τους, ΕΕ - ΗΠΑ - ΝΑΤΟ. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ του λαού. Για να μπορέσει ο λαός να συγκροτηθεί σε μια ισχυρή αποφασιστική δύναμη, ικανή σήμερα να βάζει εμπόδια στην αντιλαϊκή επίθεση και αύριο να την ανατρέψει, να επιβάλει τη δική του διέξοδο. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία θα μπορούν οι εργαζόμενοι να έχουν μικρές ή μεγαλύτερες επιτυχίες και νίκες. Και μπροστά στην κάλπη, όποτε και αν προκύψει, με αυτό το κριτήριο θα πρέπει να σταθούν. Το πώς η ψήφος τους θα βοηθήσει, θα στηρίζει την προσπάθεια για να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης για να μπορέσει ο λαός να σηκωθεί όρθιος, οργανωμένος και αποφασισμένος να πάρει την τύχη στα χέρια του.

Ολο θα και θα παψε ρε παραμυθα ΒΙΝΤΕΟ

Τσίπρας vs Παπανδρέου Βρείτε τις διαφορές

 

 

 

Τι θα έκανε το ΚΚΕ αν ήταν στη θέση της κυβέρνησης;

 Τι θα έκανε το ΚΚΕ αν ήταν στη θέση της κυβέρνησης;

Συχνά ακούμε καλοπροαίρετα τον εξής προβληματισμό: «Τι θα κάνατε εσείς στη θέση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ»;

Το ερώτημα δεν είναι παράλογο

Ομως θα πρέπει να το βάλουμε στη σωστή διάστασή του:

Αν βρισκόμασταν ως ΚΚΕ στη «θέση» του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στη θέση της αστικής διαχείρισης, στη θέση της υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου που διεκδικεί ανάκαμψη της κερδοφορίας του, εξασφαλίζοντας τα πλεονεκτήματα και τις προοπτικές που του δίνει η συμμετοχή στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και γενικότερα στις ευρωατλαντικές συμμαχίες, το ΝΑΤΟ. Αν βρισκόμασταν στη «θέση» της ανάληψης μιας διακυβέρνησης που είναι όργανο της εξουσίας των μονοπωλίων. Αν βρισκόμασταν στη «θέση» των διαπραγματεύσεων για λογαριασμό του ελληνικού κεφαλαίου, στα τραπέζια της ΕΕ, της Ευρωζώνης και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Αν βρισκόμασταν λοιπόν σε αυτή τη «θέση», πράγματι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα μπορούσαμε παρά να έχουμε τα ίδια διλήμματα - συνέχιση εντός ευρώ ή επιλογή της χρεοκοπίας ανεξέλεγκτης ή ελεγχόμενης και καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής; Ζυγίζουμε τι συμφέρει περισσότερο το κεφάλαιο και επιλέγουμε. Ετσι έπραξε και ο ΣΥΡΙΖΑ...

Αν βρισκόμασταν σε αυτή τη «θέση», όμως θα ακυρωνόμασταν ως Κομμουνιστικό Κόμμα, ως κόμμα της εργατικής τάξης και των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, θα γινόμασταν άλλο κόμμα που δεν θα μπορούσε να παλεύει για λογαριασμό των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων.

Είναι αυτό που εξηγούσαμε και το 2012, όταν μας καλούσαν πάλι καλοπροαίρετα εργαζόμενοι, ότι πρέπει να «μπούμε» και εμείς σε μια συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ, να τη στηρίξουμε ή τουλάχιστον να την ανεχτούμε για 5-10 ζητήματα.

Εξηγούσαμε λοιπόν και τότε ότι κάθε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, παρά τις προθέσεις της, τις διακηρύξεις και τους αυτο-χαρακτηρισμούς της, παρά τις όποιες επιδιώξεις της, αντικειμενικά θα οδηγηθεί σε συγκεκριμένο αντιλαϊκό δρόμο αφού δεν αποτελεί προϊόν ρήξης με το κεφάλαιο, την εξουσία του, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ κ.λπ.

Σήμερα λοιπόν η αυταπάτη και η ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς, ξεγυμνώνεται μπροστά στα μάτια μας όσο και αν προσπαθούν διάφοροι να την κουκουλώσουν με τα κουρέλια μιας «ρήξης - καρικατούρα», του «εθνικού νομίσματος», της καπιταλιστικής «παραγωγικής ανασυγκρότησης», του «έντιμου συμβιβασμού», να την «ξαναμακιγιάρουν» και να την βγάλουν μπροστά, προσπαθώντας να μαντρώσουν όσους αγανακτούν, όσους νιώθουν απογοητευμένοι από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, στο μαντρί εφοπλιστών, φαρμακοβιομηχάνων, κέντρων των ΗΠΑ και της Γερμανίας που στηρίζουν το Grexit.

Ας δούμε όμως το ερώτημα αλλιώς

Τι θα γινόταν όμως αν είχε συντελεστεί μια ριζική αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων, υπέρ της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και στη θέση μιας κυβέρνησης αστικής διαχείρισης, μιας κυβέρνησης οργάνου της εξουσίας του κεφαλαίου, βρισκόταν μια αληθινά εργατική - λαϊκή κυβέρνηση όργανο της εργατικής - λαϊκής εξουσίας, στην οποία βεβαίως θα πρωτοστατούσαν και θα είχαν αποφασιστικό ρόλο οι κομμουνιστές;

Μια τέτοια κυβέρνηση - εξουσία δεν θα εγκλωβιζόταν στα αδιέξοδα μιας αντιλαϊκής διαπραγμάτευσης με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ. Δεν θα προχωρούσε από την αρχή σε μια τέτοια διαδικασία σαν αυτή που ζήσαμε τους προηγούμενους πέντε μήνες.

Πρώτα απ' όλα γιατί δεν θα αναγνώριζε όλο το προηγούμενο αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο θεσμικό, νομοθετικό, τους μνημονιακούς και μη νόμους, όλα τα μέτρα στήριξης του κεφαλαίου, προστασίας της κερδοφορίας του, τα εξοργιστικά προνόμια των επιχειρηματικών ομίλων. Ολα αυτά θα καταργούνταν, θα ανατρέπονταν. Δεν θα αναγνώριζε επίσης τις δεσμεύσεις απέναντι στην ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ, τις «υποχρεώσεις» που προκύπτουν από αυτές, θα ακύρωνε τη συμμετοχή της χώρας σε αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, θα προχωρούσε στην αποδέσμευσή της.

Δεν θα άφηνε τα κλειδιά της οικονομίας, τις παραγωγικές μονάδες, τις υπηρεσίες, την ενέργεια, τις υποδομές, τις τράπεζες στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου των μονοπωλίων. Θα προχωρούσε σε μια σειρά άμεσα βήματα ξεκινώντας τη διαδικασία της κοινωνικοποίησής τους και της οργάνωσης της οικονομίας, με βάση τον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό. Ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, με κριτήριο όχι τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου, όχι την καπιταλιστική εκμετάλλευση αλλά την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών, των ευρύτερων κοινωνικών αναγκών. Αυτός ο δρόμος θα επιτρέψει να βγούμε από την κρίση προς όφελος των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων. Θα δώσει τη δυνατότητα να αναπτυχθούν ισόμετρα και αναλογικά παραγωγικοί κλάδοι που σήμερα περιορίζονται εξαιτίας των δεσμεύσεων της ΕΕ (π.χ. ναυπηγική βιομηχανία, ζάχαρη, κρέας).

Μια τέτοια εξουσία δεν θα αναγνώριζε το κρατικό χρέος και τις υποχρεώσεις αποπληρωμής του. Θα κήρυττε μονομερώς τη διαγραφή του.

Μια τέτοια εξουσία και κυβέρνηση θα στηρίζονταν, θα ήταν προϊόν μιας πλατιάς εργατικής - λαϊκής κινητοποίησης και συμμετοχής σε όργανα εξουσίας, σε νέους θεσμούς που θα προκύψουν από την ανατρεπτική πάλη του λαού, αντικαθιστώντας τους σάπιους θεσμούς του αστικού πολιτικού συστήματος, της «δημοκρατίας» των μονοπωλίων.

Μια τέτοια εξουσία και κυβέρνηση θα προχωρούσε από την πρώτη στιγμή στη σύναψη αμοιβαία επωφελών διεθνών συμφωνιών με άλλα κράτη του κόσμου για την εισαγωγή φαρμάκων, τροφίμων, Ενέργειας, ακριβώς γιατί δεν θα είχε τις δεσμεύσεις από τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ κ.λπ.

Για να βρεθούμε σε αυτή τη θέση παλεύουμε σήμερα

Ολη η πάλη, ο αγώνας των κομμουνιστών βρίσκεται σε αυτή την κατεύθυνση. Δηλαδή στην προσπάθεια για να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης υπέρ της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, ώστε να μπορέσει να αλλάξει δρόμο η χώρα, να εγκαταλείψει τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, είτε με ευρώ είτε με δραχμή, με τις κρίσεις του, την εξαθλίωση, την εκμετάλλευση, τη ζωή χωρίς δικαιώματα, την προσαρμογή των εργατικών - λαϊκών αναγκών στα όρια των κάθε φορά κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, των δεσμεύσεων της συμμετοχής σε καπιταλιστικές ενώσεις και ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.

Γι' αυτό το λόγο σήμερα το ΚΚΕ καλεί το λαό όχι μόνο να αντισταθεί στη νέα αντιλαϊκή - αντεργατική επίθεση κεφαλαίου, κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ΕΕ, αλλά οι αγώνες του επόμενου διαστήματος να γίνουν εφαλτήριο, να σηματοδοτήσουν βήματα στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στην ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας. Να σηματοδοτήσουν την ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού - αντιμονοπωλιακού προσανατολισμού του κινήματος, βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο τα μονοπώλια, το κεφάλαιο, την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις τους, τα κόμματά τους, τους έξωθεν συμμάχους τους, ΕΕ - ΗΠΑ - ΝΑΤΟ. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ του λαού. Για να μπορέσει ο λαός να συγκροτηθεί σε μια ισχυρή αποφασιστική δύναμη, ικανή σήμερα να βάζει εμπόδια στην αντιλαϊκή επίθεση και αύριο να την ανατρέψει, να επιβάλει τη δική του διέξοδο. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία θα μπορούν οι εργαζόμενοι να έχουν μικρές ή μεγαλύτερες επιτυχίες και νίκες. Και μπροστά στην κάλπη, όποτε και αν προκύψει, με αυτό το κριτήριο θα πρέπει να σταθούν. Το πώς η ψήφος τους θα βοηθήσει, θα στηρίζει την προσπάθεια για να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης για να μπορέσει ο λαός να σηκωθεί όρθιος, οργανωμένος και αποφασισμένος να πάρει την τύχη στα χέρια του.

Πηγή:ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ποτέ την Κυριακή

 Ποτέ την Κυριακή

Ζούμε για μια κυριακή, βάλτε μας όλους φυλακή, λέει ένα σύνθημα των παοκτζήδων για τους συλληφθέντες ομοϊδέατες τους, έξω από το γήπεδο της τούμπας. Κι αν το καλοσκεφτείς, δεν εκφράζει μόνο αυτούς, αλλά σχεδόν μια ολόκληρη κοινωνία.

Τι γίνεται όμως με το παλιό, κλασικό όπιο των λαών, όπως το χαρακτήριζε ο μαρξ; Αυτό τα βολεύει με τη θρησκευτική του συνείδηση για τη μέρα του κυρίου (που σε άλλους πιο βόρειους πολιτισμούς ονομάζεται ημέρα του ήλιου –sontag, sunday, κτλ), πετυχαίνοντας για το ποίμνιό του να ξεκινάει η (θεία) λειτουργία των καταστημάτων αμέσως μετά τη θεία λειτουργία. Κι έτσι να λειτουργούν όλα ρολόι για το θεό του χρήματος και το πνευματικό του είδωλο, με το οποίο δεν έχουν ούτως ή άλλως πολλά να χωρίσουν, παρά μόνο στη μοιρασιά.

Άλλοι πάλι νανουρίζονται από το όπιο της κοινωνικής ειρήνης, συνοχής και του καλού εργοδότη, του καπιταλιστή με κοινωνικές ευαισθησίες, που θα κρατήσει κλειστό το μαγαζί του, πχ όπως ο σκλαβενίτης κι η αλυσίδα του (οι προλετάριοι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ δεν έχουν παρά να χάσουν τις αλυσίδες τους και να κοινωνικοποιήσουν αυτές των αφεντικών τους). Το ότι το κάνει βέβαια για τους δικούς του λόγους, επειδή έχει υπολογίσει πως δεν το συμφέρει να ανοίξει κι ότι τα κέρδη του δε θα καλύψουν τα λειτουργικά έξοδα, αλλά παρόλα αυτά το πουλάει παραέξω με το περιτύλιγμα της κοινωνικής ευαισθησίας, είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια που δε φαίνεται να ενοχλεί πχ το εργοδοτικό σωματείο.

Κι αυτή η «χασούρα» ισχύει για πολλούς ακόμα μεμονωμένους καπιταλιστές, που δεν πρόκειται να δουν τον τζίρο τους να αυξάνεται θεαματικά αυτές τις μέρες, αλλά γνωρίζουν πολύ καλά πως θα καταγάγουν ταυτόχρονα μια στρατηγικής σημασίας νίκη απέναντι στην εργατική τάξη και σε όσους καταπίνουν αμάσητο το κουτόχορτο πως τα υποζύγια (άιντε θύμα, άιντε ψώνιο) δεν έχουν αρκετό χρόνο για να κάνουν τις αγορές τους και τα (άιντε) ψώνια τους.

Και τι θα γίνει λοιπόν αν τους μειώσουν τον ελεύθερο χρόνο και αρχίσουν να εργάζονται και τις κυριακές; Ποιος θα ψωνίζει, αν δουλεύουμε όλοι κυριακάτικα; Μήπως λοιπόν θα πρέπει τότε να λειτουργούν τα καταστήματα και τις νύχτες; Και τότε πώς θα γενούνε τα σκοτάδια φως; Πώς θα δούμε αχτίδα φωτός στην άκρη του τούνελ (που δε θα είναι η ελπίδα που έρχεται καταπάνω μας να μας τσαλαπατήσει και να ισοπεδώσει τις τελευταίες εργατικές κατακτήσεις που έχουνε μείνει όρθιες); Πώς μπορούμε να νικήσουμε τη μαυρίλα του εργασιακού μεσαίωνα και να φτιάξουμε την πολιτεία του ήλιου –όπως την είχαν φανταστεί κάποιοι πρωτοπόροι οραματιστές ήδη από τα μεσαιωνικά χρόνια;

Το βασικό ζητούμενο είναι να ξεπεράσουμε τη λογική που φανερώνει υποσυνείδητα το οπαδικό σύνθημα στην αρχή του κειμένου: ζούμε για μια κυριακή. Και για χάρη αυτής της ιερής ημέρας, που κανείς δεν μπορεί να την αγγίξει, θυσιάζουμε όλη την υπόλοιπη ζωή μας και τις ημέρες της. Ή κατ’ αντιστοιχία να θυσιάζουμε ένα αλλοτριωτικό οκτάωρο στο βωμό του κέρδους, έχοντας την ψευδαίσθηση πως θα είμαστε «ελεύθεροι» στον «ελεύθερο» χρόνο μας, να κάνουμε αυτά που θέλουμε.

Το ζήτημα είναι να γίνει κάθε μέρα κυριακή, δηλ σαν κομμουνισμός, όπως ανέφερε κάπου και ο αλτουσέρ (κι αναπαρήγαγε αρκετά συχνά στα βιβλία του κι ο ρούσης), πιθανότατα στο «μέλλον [που] διαρκεί πολύ». Μέλλον κι όχι «ιστορία», όπως είπε σε μια πρόσφατη συνέντευξη ο τσίπρας, που δεν μπορεί να μάθει καλά-καλά τους τίτλους των βιβλίων –πόσο μάλλον τσιτάτα- που έχει ακούσει κάποτε από το μηλιό.

Σήμερα δεν υπάρχει χρυσή τομή και... «έντιμος συμβιβασμός», μεταξύ άλλων γιατί δεν υπάρχει το αντίπαλο δέος της σοβιετικής ένωσης, να διασφαλίζει τα εργατικά δικαιώματα για τους λαούς και μια κατάσταση ισορροπίας, που ανήκει στο παρελθόν. Το ουσιαστικό διακύβευμα είναι όλη η ζωή μας και όχι οι μικρές χαραμάδες, μικρές ανάσες ελευθερίας και τα διαλείμματα από την εργασία μας και τη βασική μας ενασχόληση. Είτε θα τη διεκδικήσουμε και θα την κερδίσουμε ολόκληρη, είτε θα μείνουμε να παρατηρούμε παθητικά την άμμο να γλιστρά από τα χέρια μας, περιμένοντας κάθε φορά έναν έντιμο συμβιβασμό, που απλώς θα παζαρεύει πόσα θα χάσουμε και θα διαωνίζει τον αστικό μεσαίωνα, στον εικοστό πρώτο αιώνα.

Αλλά εμείς δούλοι του εικοστού πρώτου αιώνα δε θα γίνουμε...

Ο λαός θα πληρώσει το άθλιο μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

Ο λαός θα πληρώσει το άθλιο μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ

Από το μεγάλο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ την περασμένη Τετάρτη

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Σήμερα, αντί για την καθιερωμένη «Ανασκόπηση», δημοσιεύουμε εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στη συζήτηση στη Βουλή για το 3ο μνημόνιο:
«Το 2010, από το "λεφτά υπάρχουν" του κ. Γιώργου Παπανδρέου, φτάσαμε στο βάρβαρο μνημόνιο 1. Το 2012, από το πρόγραμμα του Ζαππείου του κ. Σαμαρά και την καταψήφιση του πρώτου μνημονίου, φτάσαμε στο μνημόνιο 2. Σήμερα, το 2015, από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και το "θα σκίσουμε όλα τα μνημόνια" του κ. Τσίπρα, φτάσαμε στο μνημόνιο 3.
Για όλους έρχεται κάποια στιγμή η ώρα της αλήθειας. Αυτή η ώρα έφτασε για εσάς κ. Τσίπρα. Η δημαγωγία, η συνειδητή εξαπάτηση έφτασε στα όριά της. Ολα όσα μας είπατε για τα μνημόνια που θα σκίζατε, για τα νταούλια που θα χτυπάγατε και θα χόρευαν οι αγορές, δυστυχώς τώρα δεν προκαλούν γέλιο. Γιατί ο λογαριασμός που καλείται να πληρώσει ο λαός είναι πολύ πικρός, πολύ βαρύς και ασήκωτος. Ο λαός θα πληρώσει το άθλιο μνημόνιο Τσίπρα.
Παραμύθια τέλος! Αποκαλύφτηκε ότι η ΕΕ είναι μία αντιδραστική, ιμπεριαλιστική συμμαχία, η οποία δεν αλλάζει με δημοψηφίσματα. Αποκαλύφτηκε ότι καμία αστική - ούτε με αριστερό πρόσημο - κυβέρνηση δεν μπορεί να βαρά τα νταούλια σε αυτούς που κρατούν τα κλειδιά της οικονομίας, στους μονοπωλιακούς ομίλους. Αποδείχτηκε ότι οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστικών κέντρων, η διαπάλη της Γερμανίας με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ δεν αφορά στην προστασία των λαϊκών δικαιωμάτων, αλλά στα κέρδη τους, τα κέρδη του κεφαλαίου.
Η λυκοσυμμαχία της ΕΕ, στην οποία υποκλίνεστε, δεν υπήρξε ποτέ μια Ενωση της ειρήνης, της ισοτιμίας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αντικομμουνιστές, λυσσασμένοι εχθροί της Σοβιετικής Ενωσης και του εργατικού κινήματος ήταν οι ιδρυτές της, ο Αντενάουερ και ο Σούμαν που θαυμάζετε. Γι' αυτό και η ΕΔΑ χαρακτήριζε πριν από τη χούντα την τότε ΕΟΚ ως "λάκκο των λεόντων" και τους ιδρυτές της, τους οποίους εσείς υμνείτε.
Την ίδια ώρα που λέγατε ότι σας εκβιάζει η τρόικα, παρουσιάζατε ως μονόδρομο την παραμονή μας σε αυτήν τη φυλακή των εκβιαστών. Υπογράψατε τη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη και δεν προετοιμάσατε, ούτε παρουσιάσατε στο λαό καμιά εναλλακτική λύση. Μια μέρα μετά το δημοψήφισμα, βρεθήκατε αγκαλιά με τους ηγέτες του ΝΑΙ, να παρουσιάζετε την υπογραφή νέας συμφωνίας ως μοναδική επιλογή, με τα ίδια επιχειρήματα, τον ίδιο εκφοβισμό που ακούμε συνεχώς τα τελευταία χρόνια.

Περήφανοι για το τσάκισμα του λαού

Είστε υπερήφανοι για το τσάκισμα του λαού. Αποτελεί θράσος να μιλάτε ακόμη και σήμερα για τη σκληρή, περήφανη μάχη που τάχα δώσατε απέναντι στους δανειστές.
Αισθάνεστε περήφανος: Για τη νέα μείωση του εισοδήματος των μισθωτών, των αυτοαπασχολούμενων και των συνταξιούχων; Για το πάγωμα - δηλαδή στην ουσία - το κόψιμο των συντάξεων; Για την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης; Για τους άδικους έμμεσους φόρους; Τις αυξήσεις του ΦΠΑ στα τρόφιμα, που πλήττουν εξίσου άνισα εισοδήματα; Αισθάνεστε περήφανος για την ισοπέδωση των εργατικών δικαιωμάτων; Την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας; Το χτύπημα των αγροτών; Τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις; Την αύξηση της φοροαφαίμαξης των αυτοαπασχολούμενων, επαγγελματιών και εμπόρων;
Πείτε καθαρά στο λαό: Σε ποια χέρια θα βρεθούν τα δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης των εγχώριων υδρογονανθράκων, μετά την έγκριση του ανεξάρτητου Ταμείου, στο οποίο θα μεταφερθούν ελληνικά περιουσιακά στοιχεία μεγάλης αξίας!!!
Απαντήστε: Ποιες πραγματικές εγγυήσεις μπορείτε να δώσετε για τις λαϊκές καταθέσεις, αφού εγκριθεί σε επίπεδο εθνικού Δικαίου η κοινοτική οδηγία - πλαίσιο για την ανάκαμψη και εξυγίανση των εγχώριων πιστωτικών ιδρυμάτων (πράγμα που σε απλά ελληνικά σημαίνει κούρεμα καταθέσεων).

Νέοι αντιλαϊκοί μύθοι

Φτιάχνετε νέους αντιλαϊκούς μύθους. Ο νέος μύθος με τον οποίο συνοδεύετε το τερατώδες μνημόνιο, έχει δύο συστατικά στοιχεία:
Το ΠΡΩΤΟ είναι η περιβόητη δικαιότερη κατανομή των βαρών. Εχετε ξεπεράσει κάθε όριο βρώμικης προπαγάνδας. Τι λέτε στον εργαζόμενο, στον αγρότη, στο συνταξιούχο; Να ξεχάσει όσα βάρη έχει ήδη φορτωθεί στην πλάτη του από τα δύο προηγούμενα αντιλαϊκά μνημόνια. Να αποδεχτεί ότι όλοι οι προηγούμενοι αντιλαϊκοί νόμοι, που θα τους καταργούσατε τάχα με ένα άρθρο, ήρθαν για να μείνουν αιώνια. Να αποδεχτεί στην πλάτη του και το νέο βουνό των αντιλαϊκών μέτρων. Και επιπλέον, να θεωρήσει ότι όλα αυτά αντισταθμίζονται, επειδή θα αυξηθεί η φορολογία των επιχειρήσεων με κέρδη έως 50.000 ευρώ, που φυσικά δεν είναι οι μονοπωλιακοί όμιλοι...
Για τα μονοπώλια, δεν υπάρχει πρόσθετη φορολογική επιβάρυνση, ενώ συνεχίζονται οι προκλητικές φοροαπαλλαγές. Μιλάτε προκλητικά για τη δυνατότητα αναδιανομής, την ώρα που οι εφοπλιστές συνεχίζουν να πληρώνουν ως ετήσιο φόρο τα ναύλα λίγων ημερών. Μιλάτε για δίκαιη αναδιανομή, την ώρα που ο υπουργός σας, κ. Κουρουμπλής, σχεδίαζε ν' αυξήσει τις τιμές στα γενόσημα που παράγει η εγχώρια φαρμακοβιομηχανία. Γι' αυτά τα θέματα και για τις πολεμικές δαπάνες δεν υπογράφατε τις αρχικές προτάσεις Γιούνκερ, για να ικανοποιήσετε τα φιλαράκια σας, κάποιους εφοπλιστές και κάποιους φαρμακοβιομήχανους.
Το ΔΕΥΤΕΡΟ βασικό στοιχείο του εμπορίου ελπίδας, το οποίο προκλητικά συνεχίζετε, είναι η προοπτική επιστροφής στην καπιταλιστική ανάπτυξη, με το επενδυτικό πακέτο Γιούνκερ και τις υποσχέσεις αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους. Ούτε λίγο - ούτε πολύ εμφανίζετε την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων, ως δρόμο που οδηγεί στη λαϊκή ευημερία.
Ποιον κοροϊδεύετε; Η ισχυρή θέση του τουριστικού κλάδου οδήγησε τάχα σε ανάκτηση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι του κλάδου τα χρόνια της κρίσης; Μπορεί να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου, χωρίς να αυξηθεί το ξεζούμισμα των εργαζομένων, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης; Οι εργαζόμενοι ξέρουν την απάντηση, τη βιώνουν καθημερινά. Ολοι θυμούνται ότι η προηγούμενη αναδιάρθρωση του χρέους, το μεγάλο κούρεμα που έγινε τότε, συνοδεύτηκε με κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα.

Διαπάλη που την πληρώνει ο λαός

Στην πλάτη του ελληνικού λαού οξύνεται η διαπάλη μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας για το μέλλον της Ευρωζώνης, καθώς και μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας για την ηγεμονία στην Ευρώπη. Γι' αυτό, το Grexit δεν μπορεί να αποκλειστεί το επόμενο διάστημα, αργότερα, παρά την προσωρινή συμφωνία.
Ομως, δεν αποτελεί εναλλακτική λύση για το λαό η καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής. Κι ας τη δούμε λίγο αυτή τη λύση της δραχμής, η οποία αφελώς υιοθετείται από ορισμένους. Εμείς επιμένουμε ότι δεν αποτελεί διέξοδο για το λαό η λύση της δραχμής, που επιθυμούν ο Σόιμπλε, η Λεπέν, ο Σόρος, οι Βρετανοί ευρωσκεπτικιστές, καθώς και διάφορα άλλα φασιστοειδή στη χώρα μας και στην Ευρώπη. Οι μόνοι κερδισμένοι στην Ελλάδα απ' τη συγκεκριμένη λύση θα ήταν ορισμένοι μονοπωλιακοί όμιλοι της ναυτιλίας, της φαρμακοβιομηχανίας, της ενέργειας, του εμπορίου όπλων. Ο λαός, όμως, θα συνεχίσει να θυσιάζει τις ανάγκες του στο βωμό της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων, που θα εξακολουθούν να κρατούν στα χέρια τους τα κλειδιά της οικονομίας. Ο λαός θα πληρώσει και πάλι, με άλλο τρόπο, με τη μεγάλη άνοδο του πληθωρισμού, τη μαύρη αγορά, τις ακριβές εισαγωγές κ.λπ. Γι' αυτό έχει μεγάλες ευθύνες η πλευρά του κ. Λαφαζάνη, του κ. Λαπαβίτσα, άλλων ομάδων εντός και εκτός Κοινοβουλίου. Αφού στήριξαν την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή της την πορεία και συνέβαλαν στον αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος, τώρα προτείνουν μια κάλπικη διέξοδο, για να συνεχίσουν το ρόλο τους ως δεκανίκια μιας αδιέξοδης πολιτικής, ξένων για το λαό συμφερόντων.

Διέξοδος στη ρήξη με την ΕΕ

Υπάρχει η πραγματική διέξοδος της ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Φτάνει ο λαός να πιστέψει στη δύναμή του και να οργανώσει την αντεπίθεσή του. Υπάρχει ο δρόμος που καταργεί πραγματικά τις δεσμεύσεις της ΕΕ για την εγχώρια παραγωγή, απ' το κρέας και τη ζάχαρη μέχρι τα ναυπηγεία και άλλους τομείς της οικονομίας. Υπάρχει ο δρόμος που ξεριζώνει το καπιταλιστικό κέρδος ως βασικό κριτήριο της παραγωγής και θέτει ως γνώμονα τις κοινωνικές, τις λαϊκές ανάγκες. Αυτός ο δρόμος θα επιτρέψει, για παράδειγμα, να βγούμε απ' την κρίση στον κλάδο των κατασκευών και να καλυφθούν οι ανάγκες σε έργα υποδομής, καθώς και οι στεγαστικές ανάγκες χιλιάδων νέων που ζουν σήμερα αναγκαστικά με τους γονείς τους. Υπάρχει ο δρόμος που θα επιτρέψει να συναφθούν αμοιβαία επωφελείς διεθνείς συμφωνίες για την εισαγωγή τροφίμων και φαρμάκων, ενέργειας, αφού η Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας θα έχει σπάσει τα δεσμά και τις αλυσίδες, με τις οποίες είναι χειροπόδαρα δεμένη από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Για ν' ανοίξει αυτός ο δρόμος, πρέπει άμεσα, τώρα να οργανωθεί και ενωθεί ο λαός, να ανασυνταχθεί το εργατικό κίνημα αμέσως, να αποκτήσει σαφή αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό, στη βάση των βασικών αιτημάτων διεκδίκησης, να αναπτυχθεί η κοινωνική λαϊκή συμμαχία του με τα υπόλοιπα λαϊκά κινήματα που έχουν έναν προσανατολισμό ενάντια στα μονοπώλια, να δυναμώσει η συμπαράταξη με το ΚΚΕ, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές και επιφυλάξεις.
Είναι η μόνη ελπίδα πλέον για το λαό, τη νεολαία, για την έξοδο από την κρίση σε όφελος της λαϊκής ευημερίας. Να μην μπει ο λαός κάτω από ξένες σημαίες. Η σημαία της εργατικής τάξης, των αγώνων του λαού μας, η βαμμένη με το κόκκινο αίμα των παιδιών του, η γαλανόλευκη σημαία των ηρώων αυτής της πατρίδας, θα κυματίζουν πραγματικά περήφανα, όταν ο ίδιος ο λαός μας αποφασίσει να τις πάρει στα χέρια του και να τις σηκώσει ακόμα ψηλότερα...».

Το πάθος και η πράξη

 Το πάθος και η πράξη

Δεν είμαστε εδώ για να γίνουμε πλούσιοι πατώντας στα κεφάλια των συνανθρώπων μας, ούτε για να περάσουμε τη ζωή μας μέσα στη φτώχεια. Ηρθαμε για να μοιραστούμε αυτόν τον κόσμο. Τη θέλησή μας αυτή καμία χυδαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν μπορεί να αναχαιτίσει.

2. Με αξιοθαύμαστη επιτηδειότητα, ο Τσίπρας τα βρήκε σε όλα με τους Ευρωπαίους και έπειτα με αόριστους υπαινιγμούς προσπάθησε να καλύψει τη συντριβή του. Η μεταμόρφωσή του δεν συντελέστηκε μέσα σε μια νύχτα στις Βρυξέλλες, έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό. Ελειπε απλώς η ευκαιρία.

3. Οι ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι πρέπει να περάσουν στη δράση, να πιστέψουν μόνο στη δύναμή τους και να μην υποχωρήσουν μπροστά στις πάσης φύσεως σειρήνες. Οφείλουν να ανοίξουν τα μάτια τους και να κλείσουν το όπιο της τηλεόρασης, που δεν θ' αργήσει να σχηματίσει μια πρώτη γραμμή, αυτή τη φορά με κορυφαίο τον Τσίπρα και το σύνολο των αστικών κομμάτων. Τα γεγονότα αυτή τη φορά εμφανίζονται πεντακάθαρα και δεν επιτρέπουν δεύτερη σκέψη. Φτάσαμε επιτέλους στο τέλος των αναλύσεων που γεννούσαν αμφιβολίες. Με πάθος, πράξεις και θυσίες, οι άνεργοι να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

4. Δεν υπήρξε βλακεία που να μην πέρασε από το κεφάλι των Συριζαίων προκειμένου να δικαιολογήσουν τη σύγχυση που τους προκάλεσε ο ηγέτης τους. Μετά από τόση ολοκληρωτική αποθάρρυνση, εμφανίστηκε καταφανέστατη η αλήθεια, για να αντιταχθεί στα λόγια (και λόγια και άλλα λόγια) και να καταδείξει την κηλίδα που δημιούργησε ο Τσίπρας στη χώρα μας και τη δυσκολία που θα έχει από εδώ και στο εξής να την ξεπλύνει. Οταν στο παρά πέντε εγκαταλείπεις όσα στήριζες μια δεκαετία, ο ίδιος ο εαυτός σου δεν θ' αργήσει να σε εκδικηθεί. Αυτό θα υποστεί κάθε Συριζαίος.

5. Η πρώτη ύλη της ζωής είναι το πάθος. Την ακολουθεί σαν σκιά της η πράξη. Ετσι δημιουργείται το νόημα που δεν επιτρέπει την εξαφάνιση των αξιών. Μεταβάλλουμε χωρίς έπαρση την πραγματικότητα που οι Ευρωπαίοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας επιβάλουν. Μεταβάλλουμε μέσα στην καθημερινότητα τις μεγάλες αρρώστιες του λαού μας, την ψευδαίσθηση που οδηγεί κατευθείαν στον εφησυχασμό και την παθητικότητα.

6. Ο ρόλος με τον οποίο επέστρεψε από τις Βρυξέλλες ο Τσίπρας είναι αυτός του μάρτυρα. Παραμιλά πως λειτούργησε ως εθνάρχης και έθεσε την Ελλάδα πάνω από τους Ελληνες. Αν αυτό δεν είναι κυριαρχία του παραλόγου, τότε τι είναι; Μας καταστρέφει υποχωρώντας μπροστά στις θηριώδεις μεθόδους των Ευρωπαίων. Σε τι χρησίμευσε η υπομονετική στάση, όταν η σημερινή αποσύνθεση αντικαθίσταται από ένα ολοκαύτωμα με θύματα αποκλειστικά τους άνεργους και τους γέροντες συνταξιούχους;

7. Οι Συριζαίοι Στρατούλης και Λαφαζάνης θυμίζουν τις μωρές παρθένες. Αντί να εξαφανιστούν, παίζουν τους προδομένους, προσπαθώντας να βρουν πειστικά επιχειρήματα. Δεν αντέχουν ότι εξαπατήθηκαν πρώτα από τον ηγέτη τους κι έπειτα από τη μητέρα Ευρώπη. Μαζεύουν τους δικούς τους και κρύβονται πίσω από την πρόεδρο της Βουλής, που είναι το τελευταίο τους χαρτί. Χαλαρωμένοι μέσα στην εξουσία, συνήλθαν σε ελάχιστες ώρες και προσπαθούν με κωμικό τρόπο να δώσουν μια νέα αρχή στην επαναστατική τους καριέρα, πιστεύοντας πως παραμένει ανοιχτή με πλήθος δυνατοτήτων. Το μόνο που θα απομείνει από την περιπέτειά τους είναι μια γελοιογραφία αμείλικτη όπως η πραγματικότητα.

Γιώργος Κακουλίδης

Ριζοσπάστης

Τι πας και θυμάσαι... #3

 Τι πας και θυμάσαι... #3

ΣΥΡΙΖΑ: Υπερασπιζόμαστε την κυριακάτικη αργία - Δεν ψωνίζουμε, δεν εργαζόμαστε!

 

Και ωραίες εικονίτσες...

Στην πανελλαδική απεργία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος (ΟΙΥΕ) και την απεργιακή συγκέντρωση της Κυριακής στην Αθήνα (Σύνταγμα & Ερμού), στις 11:00 καλεί το τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

"Υπερασπιζόμαστε την κυριακάτικη αργία! Δεν ψωνίζουμε δεν εργαζόμαστε" είναι το κεντρικό σύνθημα των κινητοποιήσεων ενάντια στην "ακραία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου" που "κορυφώνει την βάρβαρη επίθεσή της ενάντια στον κόσμο της εργασίας, ισοπεδώνοντας και τα τελευταία υπολείμματα των εργασιακών δικαιωμάτων".

Με το τελευταίο πολυνομοσχέδιο - μνημόνιο καθιερώνεται - μεταξύ πολλών άλλων - η Κυριακάτικη λειτουργία όλων των καταστημάτων στις τουριστικές περιοχές όλες τις Κυριακές του χρόνου, "δρομολογώντας την πλήρη κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας σε όλες τις περιοχές της χώρας", προειδοποιεί σε ανακοίνωσή του το τμήμα Εργαστικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει:

"Απέναντι σε αυτήν την πολιτική που εξυπηρετεί αποκλειστικά τις πολυεθνικές αλυσίδες και τα πολυκαταστήματα, καταργώντας την κυριακάτικη αργία είμαστε οργισμένοι και αποφασισμένοι. Αποφασισμένοι να αντισταθούμε και να αντεπιτεθούμε μέχρι την νίκη. Οι αγώνες των εργαζομένων θα καταργήσουν αυτές τις αντεργατικές ρυθμίσεις και θα ανοίξουν τον δρόμο για την προοδευτική ανατροπή!

ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΨΩΝΙΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ

ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ!", καταλήγει η ανακοίνωση.

Από την "Αυγή" της 11/4/2014