Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτούσε τον ISIS στη Συρία

  Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτούσε τον ISIS στη Συρία

Αν υπάρχει ένα πράγμα που ποτέ δεν αμφισβητείται, αυτό είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι αν υπάρχει ένα άλλο πράγμα που επίσης δεν αμφισβητείται ποτέ εντός της ΕΕ, αυτό είναι η εξωτερική πολιτική της. Η ΕΕ είναι δύναμη ειρήνης, σταθερότητας και ασφάλειας – το ξέρετε ήδη φαντάζομαι, θα το έχετε ακούσει εδώ κι εκεί, από δεξιούς κι αριστερούς, μνημονιακούς και άλλους. Κι αν η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει μ’ αυτό, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν – για την πραγματικότητα.

___
Μια σχετικά άγνωστη πτυχή της ιστορίας του ISIS – της ισλαμιστικής οργάνωσης που σπέρνει τον τρόμο σε Ιράκ και Συρία – είναι η υποστήριξη που έλαβε από την ΕΕ. Για την ακρίβεια: η ΕΕ χρηματοδότησε τον ISIS. Πώς; Μέσω της άρσης του εμπάργκο στις εισαγωγές πετρελαίου από τη Συρία.

Τον Απρίλιο του 2013, οι υπουργοί εξωτερικών της ΕΕ απέσυραν όλες τις κυρώσεις που μπλόκαραν την εισαγωγή συριακού πετρελαίου. Έτσι μπόρεσαν οι ομάδες που βρίσκονταν στο βορειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας – ανάμεσά τους και ο ISIS – να ενισχυθούν οικονομικά από τις πετρελαιοπηγές που έλεγχαν. Και δεν μιλάμε για κάποιο «λάθος», μια «αβλεψία» των Ευρωπαίων κλπ. Μιλάμε για μια απόφαση που ελήφθη με ρητό στόχο τη διευκόλυνση της ροής πετρελαίου από τις οργανώσεις της συριανής αντιπολίτευσης προς στο εξωτερικό. Και είναι αυτή ακριβώς η απόφαση που συνέβαλε στη σταθεροποίηση της οικονομικής βάσης του ISIS εντός της Συρίας, και στην επέκτασή της οργάνωσης στο βόρειο Ιράκ.

«Είναι σημαντικό για μας να στείλουμε ένα σινιάλο ότι είμαστε ανοιχτοί να βοηθήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο» δήλωνε στις 22 Απριλίου του 2013 ο υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας Ουίλιαμ Χέιγκ. «Πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να βοηθήσουμε τη συριανή αντιπολίτευση».[i]

Αντίστοιχα, ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών, Γκίντο Βεστερβέλλε, αποσαφήνιζε την ίδια μέρα: «Επιθυμούμε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη στις περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση, και γι’ αυτό θα άρουμε τις κυρώσεις που εμποδίζουν το έργο των μετριοπαθών δυνάμεων της αντιπολίτευσης».[ii] Στην πορεία, αυτοί που βοηθήθηκαν ήταν οι τζιχαντιστές.

Το πόσο μετριοπαθείς είναι αυτοί, βεβαίως, το βλέπουμε καθημερινά, με τελευταία πράξη …μετριοπάθειας την εκτέλεση εκατοντάδων αιχμαλώτων πολέμου, ύστερα από την κατάληψη της αεροπορικής βάσης Τάμπκα.

Η άρση του εμπάργκο πέρασε το μήνυμα στις οργανώσεις της αντιπολίτευσης να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς μεταξύ τους, ώστε να αποκτήσουν τον έλεγχο των πετρελαϊκών πόρων. «Η απόφαση της ΕΕ θα μπορούσε να εντείνει τη βία στη Συρία, ξεκινώντας έναν αιμοσταγή ανταγωνισμό για τον έλεγχο ενός πόρου που φθίνει ύστερα από δύο χρόνια ενός σκληρού εμφυλίου πολέμου», προέβλεπε σε ανύποπτο χρόνο το TIME.[iii] Και καθώς νικητής σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό βγήκε ο ISIS, μπορούμε να εξάγουμε το ασφαλές συμπέρασμα ότι, de facto, η ΕΕ κατέληξε να ενισχύει οικονομικά τις στρατιωτικές του προσπάθειες. Παράλληλα, με την πολιτική της η ΕΕ ενθάρρυνε την πλήρη λεηλασία των κρατικών πόρων και εγκαταστάσεων από δυνάμεις τις οποίες η ΕΕ υποτίθεται ότι αντιμάχεται. «Είναι γεγονός ότι πολλές από τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στα χέρια των ανταρτών είναι υπό τον έλεγχο της Jabhat al-Nusra, που έχει δηλώσει πίστη στην al-Qaeda».[iv]

Όταν λοιπόν από δω κι εμπρός δείτε τους υπουργούς εξωτερικών των κρατών-μελών της ΕΕ να συσκέπτονται και τους αρχηγούς τους να ανησυχούν για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, θυμηθείτε: η Ευρώπη βούτηξε – ξανά – τα χέρια της στο αίμα, με στόχο αυτήν τη φορά να ξεφορτωθεί το καθεστώς Άσαντ. «Η απόφαση της ΕΕ να άρει τις κυρώσεις στο πετρέλαιο της Συρίας για να βοηθήσει την αντιπολίτευση, επιτάχυνε τη μάχη για τον έλεγχο πηγών και αγωγών στις περιοχές που ελέγχονται από τους αντάρτες και συνέβαλε στη σταθεροποίηση της εξουσίας των τζιχαντιστικών ομάδων επί των κρίσιμων πόρων της χώρας».[v] Δεν το λέει κάποιος κακός κομμουνιστής αυτό, το λέει ο Guardian.

Έτσι έχουν τα πράγματα με την ΕΕ, που εξάγει σταθερότητα και ασφάλεια – αλλά κάποιες φορές εξάγει και χρήμα στα παρακλάδια της al-Qaeda. Και καμιά προσπάθεια αντιστροφής αυτής της καταστροφικής πολιτικής, κατόπιν εορτής, δεν μπορεί να καλύψει τις εγκληματικές αποφάσεις που ελήφθησαν μέχρι σήμερα και συνέβαλλαν – μαζί με μια σειρά άλλων παραγόντων – στην ασύλληπτη αποσταθεροποίηση και το αιματοκύλισμα της περιοχής.

---

[i] Juergen Baetz, ‘EU Lifts Syria Oil Embargo to Bolster Rebels’, Associated Press, 22 Απριλίου 2013.

[ii] Στο ίδιο.

[iii] Vivienne Walt, ‘Syria’s Opposition Hopes to Win the War by Selling Oil’, Time, 1 Μαΐου 2013.

[iv] Ibid.

[v] Julian Borger and Mona Mahmood, ‘EU decision to lift Syrian oil sanctions boosts jihadist groups’, The Guardian, 19 Μαΐου 2013.

Πηγή: Το περιοδικό (30/8/2014)

Πόση φρίκη μπορούμε να αντεξουμε;

 Πόση φρίκη μπορούμε να αντεξουμε;

 Kάποιες φορές οι εικόνες λένε περισσότερα από πολλές παραγράφους.

Όσοι σήμερα στέκουν φοβισμένοι μπροστά στην τηλεόραση ας σκεφτούν λίγο:

Πως ξεκίνησε όλο αυτό;
Μήπως με την επέμβαση στη Συρία, σε ένα ανεξάρτητο κράτος δηλαδή, όπου ΕΕ και Αμερικανοί έφτιαξαν στρατούς της "Συριακής αντιπολίτευσης" για να "σώσουν" το Συριακό λαό από τον "σφαγέα Άσαντ";
Το Συριακό λαό τον ρώτησαν αν ήθελε να σωθεί από τον Άσαντ(όποια κι αν είναι η δική μας άποψη για το καθεστώς);
Τα πολεμικά μέτωπα στη Συρία δεν δημιουργήθηκαν από μόνα τους ούτε προέκυψαν από την δήθεν 'αυθόρμητη αντίσταση' κάποιων εκεί.
Στήθηκαν από τους Αμερικανούς και την ΕΕ για να βάλουν πόδι στην περιοχή σε μια περίοδο τεράστιας κρίσης της καπιταλιστικής οικονομίας, επειδή έτσι υπαγορευόταν από τις ανάγκες τους.

Κι όταν το σχέδιο με τους διάφορους στρατούς "αντίστασης" δεν βγήκε, προχώρησαν στην εμπλοκή του ISIS που κι αυτό  ήταν δικό τους δημιούργημα.

Ετσι γκρέμισαν τελικά μια ολόκληρη χώρα για να την "σώσουν"...

Στην ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ της 1ης Νοέμβρη, στο κομμάτι για τις διεθνείς εξελίξεις αναφέρεται:


Σχετικά με ορισμένες τελευταίες εξελίξεις:

α)Η απόφαση της ρωσικής ηγεσίας να ξεκινήσει αεροπορικές επιδρομές στη Συρία στις 30 Σεπτέμβρη, εναντίον του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» και για τη στήριξη του Μπασάρ Ασαντ στη Συρία, σηματοδοτεί την παραπέρα όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου.

Η ρωσική στρατιωτική επέμβαση εκδηλώνεται μετά την επέμβαση των ΗΠΑ, της ΕΕ, της Τουρκίας, των μοναρχιών του Κόλπου κ.ά. δυνάμεων στη Συρία που εκτυλίσσεται από το 2011.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η Ρωσία διεκδικεί σημαντική θέση στις εξελίξεις στην περιοχή, υπερασπίζεται (και) με στρατιωτικά μέσα παλιές και νέες διεκδικήσεις της. Είναι γνωστό ότι ήδη διαθέτει δύο στρατιωτικές βάσεις στη Συρία (Ταρτούς και Λαττάκεια), ενδιαφέρεται για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στη χώρα, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, σε ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και άλλα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη της ΕΕ.

Επί της ουσίας, έχουν διαμορφωθεί δύο μπλοκ δυνάμεων, δύο συμμαχίες που επεμβαίνουν στις εξελίξεις στη Συρία και έχουν γενικότερες στοχεύσεις στην περιοχή.

Το μπλοκ των ΗΠΑ, αν και με διαφοροποιήσεις, με τη στήριξη των ΕΕ, Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ και Τουρκίας, που επιδιώκει την ανατροπή Ασαντ και προσπαθεί να διαμορφώσει όρους για ελεγχόμενη λύση, στηριγμένη σε δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης στην οποία συμμετέχουν και ακραίες ισλαμικές οργανώσεις. Το Ισραήλ, από το 1967, κατέχει συριακά εδάφη (υψίπεδα του Γκολάν), έχει αναπτύξει μόνιμες στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής μέσα στη Συρία και παρέχει υποστήριξη σε δυνάμεις που μάχονται τον Ασαντ, είναι σε αντιπαράθεση με το Ιράν και τη «Χεσμπολάχ» που στηρίζουν το συριακό καθεστώς.

Οι Κούρδοι της Συρίας πολεμούν ενάντια στο «Ισλαμικό Κράτος», διατηρούν πολύμορφες πολιτικοστρατιωτικές σχέσεις με τη συριακή κυβέρνηση, πραγματοποιούν παράλληλα κινήσεις που ενισχύουν την αυτονομία τους και επιδιώκουν να αποσπάσουν τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη από τις εξελίξεις, έχοντας τη στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ και την πολιτική στήριξη της Ρωσίας.

Το μπλοκ των Ρωσίας, Ιράν, Ιράκ (Σιίτες), «Χεσμπολάχ», στηρίζει το καθεστώς Ασαντ και διεκδικεί λύση με τη συμμετοχή του Μπάαθ. Η στάση της Κίνας, ενώ παρουσιάζεται ως «ουδέτερη», προσβλέπει στο καθεστώς Ασαντ και με τις κινήσεις της το στηρίζει.

Παρά τη φαινομενική σύγκλιση της Ρωσίας με τις ΗΠΑ στην αντιμετώπιση του «Ισλαμικού κράτους», είναι φανερό ότι η ρωσική επέμβαση συνιστά ένα νέο ποιοτικό στοιχείο που οδηγεί στην όξυνση της αντιπαράθεσης με πιο επικίνδυνες διαστάσεις την επόμενη περίοδο. Πολύ περισσότερο που υπάρχει το ενδεχόμενο χερσαίων επιχειρήσεων (Ιράν - «Χεσμπολάχ» - με τη στήριξη της Ρωσίας), ενώ εμπλέκεται και το ΝΑΤΟ, με αφορμή την παραβίαση του τουρκικού εναέριου χώρου από ρωσικά αεροσκάφη.

Οι εξελίξεις απαιτούν συστηματική παρακολούθηση.

Είναι νομίζουμε φανερό ότι η πιο πάνω εκτίμηση επιβεβαιώνεται με τον πιο οδυνηρό τρόπο.

Ειναι βέβαια βιαστικό να κάνει κανείς εκτιμήσεις μέσα σε λίγες ώρες για τα όσα φρικτά έγιναν στο Παρίσι.

Υπάρχουν όμως κάποιες βεβαιότητες;

1. Ο ιμπεριαλισμός σπέρνει τους σπόρους της φρίκης σύμφωνα με τα συμφέροντά του και οι λαοί θερίζουν τα αποτελέσματα.

2.Αυταρχισμός, αστυνομοκρατία, καταστολή, εκφασισμός, εξαχρείωση, ρατσισμός, ξενοφοβία, φόβος και στο βάθος φασισμός θα είναι τα απόνερα της φρίκης στο Παρίσι. Τίποτα από όλα αυτά δεν ενοχλεί βέβαια   το σύστημα.

3. Κανεις δεν μπορεί να ξέρει τι σχεδιασμοί υπάρχουν στο τραπέζι για τη συνέχεια και το χειρισμό της κατάστασης από την πλευρά του ιμπεριαλισμού.

Δεν είναι απίθανο όμως να δούμε στο αμέσως επόμενο διάστημα μια επικίνδυνη όξυνση της κατάστασης στη Συρία, στην προσπάθεια να βρει η Δύση απάντηση στην εμπλοκή της Ρωσίας στο πλευρό του καθεστώτος Άσαντ.

4. Είναι φανερό ότι η ΕΕ, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και οι σύμμαχοί τους δεν θέλουν να εξαρθρώσουν το ΙSIS αφού εξυπηρετεί δικά τους συμφέροντα. Αν ήθελαν να το κάνουν, έχουν και τη δύναμη και την τεχνολογία. Άλλο έχουν σαν στόχο εκεί και προς αυτή την κατεύθνση στρέφονται οι σχεδιασμοί τους.

5. Ο μόνος τρόπος που εχουν οι λαοί και της Συρίας και των γύρω κρατών αλλά και της Ευρώπης, είναι η οργάνωσή τους, η επαγρύπνηση μπροστά στις εξελίξεις και ο αγώνας τους ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.

Η πιο μεγάλη βεβαιότητα απ'όλες όμως είναι αυτή:

Ο καπιταλισμός δεν έχει πλέον να δώσει τίποτα το καλό στους λαούς.

Το μόνο που έχει να προσφέρει είναι η φρίκη, ο πόλεμος, η δυστυχία και το αίμα.

Αυτό που πρέπει λοιπόν περισσότερο από όλα να σκεφτούμε είναι ο αγώνας για την ανατροπή του.

Horreur, peur, perpétuation de l'esclavage*…

 Horreur, peur, perpétuation de l'esclavage*…

Με το αίμα των δεκάδων νεκρών και τραυματισμένων Γάλλων πολιτών, μετά από τις πολλαπλές επιθέσεις ενόπλων και εκρήξεις τη νύχτα στο κέντρο του Παρισιού γράφτηκε μια ακόμα σελίδα ντροπής και πένθους για την ανθρωπότητα.

Και όμως… Μόλις λίγες δεκαετίες πέρασαν από τότε που χύθηκαν ποτάμια αίμα και θάφτηκαν εκατομμύρια νεκροί για να συντριβεί ο φασισμός και να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για τους λαούς. Η ελπίδα που είχε αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά το 1917 και αναθάρρησε το 1945,  με τα χρόνια ξεθώριασε και χάθηκε και το πισωγύρισμα, σαν κλεψύδρα που αδειάζει,  πλησιάζει όλο και περισσότερο σ’ εκείνη την κατάσταση που κλήθηκαν, τότε, οι καταπιεσμένοι προλετάριοι ν’ ανατρέψουν. Σήμερα είναι πια πιο ξεκάθαρο από ποτέ: Αυτό  είναι το σύστημα και η δημοκρατία της τάξης που διαφεντεύει τις τύχες των λαών του πλανήτη, αυτός και ο πολιτισμός της.

Ζούμε στιγμές πισωγυρίσματος στις μαύρες εποχές που οι περισσότεροι τις «μάθαμε» από τις σελίδες των βιβλίων. Η εκμετάλλευση δείχνει το πιο αποκρουστικό  της πρόσωπο και δεν διστάζει –τι έχει άραγε να φοβηθεί σήμερα;- να χρησιμοποιεί «όπλα» και μεθόδους, αποτελεσματικότερα και από τα πιο εξελιγμένα οπλικά συστήματα. Μια δράκα αρπακτικών, που ανταγωνίζονται καθοδηγούμενοι από την άσβεστη δίψα τους για κέρδη,  μοιράζουν τον παγκόσμιο χάρτη, κομματιάζουν αυτόνομα κράτη, διορίζουν κυβερνήσεις, διαιρούν τους λαούς, σπέρνουν θάνατο,  δυστυχία και προσφυγιά.

«Από σήμερα η Ευρώπη δεν θα είναι όπως πριν», λένε τα κανάλια. Η  σημερινή είναι μια μέρα διαφορετική, που θα σηματοδοτήσει όμως εξελίξεις τόσο προβλέψιμες. Στο όνομα της «αντιμετώπισης της τρομοκρατίας» και των «τζιχαντιστών» θα βρουν πιο πρόσφορο έδαφος οι σχεδιαζόμενες πολεμικές επεμβάσεις ΗΠΑ, Ρωσίας, και ΕΕ στη Συρία (και όπου αλλού τους οδηγούν τα γεωπολιτικά συμφέροντά τους), θα ενταθεί η καταστολή, θα καταπατηθούν και θα περιοριστούν πιο ασφυκτικά οι ατομικές ελευθερίες,  θα αφαιρεθούν και άλλα από τα εναπομείναντα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, το πέπλο του φόβου θα απλωθεί βαριά πάνω από την «κανονικότητά» μας και θα κάνει πιο εύκολο το πέρασμα «ρεαλιστικών» μέτρων και, ταυτόχρονα, ακόμα πιο θολή και δυσδιάκριτη  την εικόνα της πραγματικής διεξόδου, της μιας και μοναδικής εναλλακτικής και ρεαλιστικής διεξόδου από τον όλεθρο που μας σπρώχνουν.

Δεν είναι αυτός ο κόσμος που μας αξίζει. Δεν είναι αυτή η ζωή που ονειρευτήκαμε (όσοι ονειρεύτηκαν και συνεχίζουν να ονειρεύονται) και αγωνιστήκαμε (όσοι αγωνίστηκαν και συνεχίζουν να αγωνίζονται). Δεν είναι η φτώχεια και η εξαθλίωση, η φρίκη του πολέμου, ο πόνος και η δυστυχία, ο τρόμος, η προσφυγιά, ο θάνατος από πείνα και από αρρώστια, το χτίσιμο φραχτών στα σύνορα της Ευρώπης, το μίσος και η θρησκευτική μισαλλοδοξία, οι χιλιάδες βασανισμένοι που πνίγονται στη Μεσόγειο, η ανεργία, η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια, ο ρατσισμός και οι φυλετικές διακρίσεις, η άνοδος του φασισμού, τα ξεσπιτώματα, η κατάθλιψη, οι αυτοκτονίες, η καθημερινή μιζέρια της ανακύκλωσης του ό,τι έχει απομείνει, η αμορφωσιά, η έλλειψη πρόληψης και περίθαλψης, τα επιδόματα-φιλοδωρήματα, οι παγωμένοι τοίχοι των σπιτιών κάθε που μπαίνει ο χειμώνας, το κομμένο ρεύμα και νερό, τα παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία, η απόγνωση των γονιών και η θλίψη των ανήμπορων γερόντων, αυτά που αξίζει να παίρνει για ανταμοιβή ο άνθρωπος του 21^ου αιώνα. Όταν η εξέλιξη της τεχνολογίας και οι ανακαλύψεις των επιστημών καλπάζουν, όταν παράγεται αμύθητος πλούτος, όταν υπάρχει μια ισχνή μειοψηφία (αυτοί που κλέβουν και νέμονται τον πλούτο που παράγουν δισεκατομμύρια εργαζόμενοι και μαζί ορίζουν και τις τύχες τους) που ζει με εξωπραγματική, προκλητική χλιδή, όταν αυτοί που ψηφίζουν και εφαρμόζουν μνημόνια και αντιλαϊκές αποφάσεις  (δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί πολιτικοί) έχουν καταθέσεις εκατομμυρίων,  εμπλέκονται σε σκάνδαλα και διαπλοκές και καταφέρνουν να παραπλανούν και να εξαπατούν τον λαό με κάλπικες υποσχέσεις, ρητορείες και λεκτικούς ακροβατισμούς.

Αυτό το παρόν μάς επέβαλαν –και- με τις δική μας ανοχή, -και- με τις δικές μας ευθύνες. Μα η ελπίδα δεν πέθανε. Ο δρόμος  υπάρχει και είναι σήμερα επειγόντως  αναγκαίο να περπατηθεί. Αυτοί που μετράνε τις ανθρώπινες ζωές με «δείκτες» και ταφόπλακες, οι ίδιοι που λυμαίνονται τον μόχθο των μπράτσων και του μυαλού μας και μας ταΐζουν τρομοφοβία και κουτόχορτο,  είναι που προσπαθούν να μας πείσουν ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης ζει και θα ζει, σαν τα φυσικά φαινόμενα, στον αιώνα τον άπαντα και είναι παραλογισμός να παλέψουμε για την ανατροπή του.

Η ανάγκη του καθένα ξεχωριστά να αναπνεύσει ελεύθερα κάτω από έναν καθαρό ουρανό, είναι αυτή που θα σμίξει τις περπατησιές μας στον κοινό δρόμο που δεν μπορεί να είναι άλλος από την πάλη για ανατροπή της ταξικής σκλαβιάς, για να ξημερώσει κάποτε τα μέλλον που δικαιούμαστε και μας αξίζει. Μέχρι οι απαιτήσεις να πάψουν να υποχωρούν μπροστά στις παραχωρήσεις και οι εκπτώσεις, οι ψευδαισθήσεις και  οι αυταπάτες πάψουν να σαρακώνουν τη διάθεση για αντίσταση και σύγκρουση, οι ευθύνες θα βαραίνουν αυτούς που αποδέχονται την διαιώνιση της «καθεστηκυίας τάξης»· όπως θα γιγαντώνεται το αίσθημα του χρέους αυτών που αγωνίζονται να απελευθερωθούν και να απελευθερώσουν.

*Φρίκη, φόβος, διαιώνιση της σκλαβιάς…

Σάββατο 14 Νοέμβρη 2015.

Η σύγκρουση των πολτισμών

 Η σύγκρουση των πολτισμών

Μετά το λουτρό αίματος, το λουτρό βλακίας. Τα δημοσιογραφικά κλισέ ακούγονται ακόμα πιο... υπέροχα σε τέτοιες κρίσιμες περιστάσεις. Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, η 11η Σεπτέμβρη της Γαλλίας, κι άλλα τινά παρόμοια. Που εκτός από μια πιθανή, γενκή σύγχυση, που εκτονώνεται καταφεύγοντας συνήθως σε εύκολα, κλισέ σχήματα, επιβεβαιώνει τη βαθιά επίδραση της κυρίαρχης ιδεολογίας, που τρυπώνει από την πίσω πόρτα σε αυτά τα κλισέ κι αναπαράγεται "αυθόρμητα" κι ασυνείδητα: τρομοκρατία, καθεστώς, σύγκρουση πολιτισμών και μια σειρά άλλες, "καθημερινές φράσεις".

Αυτό που είναι εύκολο να προβλέψει κανείς είναι η ανόητη, απλοϊκή στάση που καλλιεργείται από τα ΜΜΕ, που όσο πιο ισοπεδωτική είναι, τόσο πιο εύκολα ριζώνει και γίνεται αποδεκτή στη μεση λαϊκή συνείδηση. Κι η πολιτική αξιοποίηση των γεγονότων, που θα είναι πολύπλευρη και σε μια σειρά επίπεδα: ισλαμοφοβία, καχυποψία απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες (που έρχονται στην Ευρώπη υπηρετώντας τάχα κάποιο γενικό σχέδιο), τρομοϋστερία, ανοχή ή αποδοχή έκτακτων μέτρων και κατασταλτικών μεθόδων, όπως η παρουσία στρατού στους δρόμους -για το καλό μας. Εξάλλου, όσοι είναι αθώοι δεν έχουν να κρύψουν τίποτα!

Ας προσπαθήσει να φανταστεί κανείς πχ τι μέτρα ασφαλείας θα παρθούν (για την αναπνοή μας) στο Πολυτεχνείο ή εν όψει της επίσημης επίσκεψης Κέρι, εφόσον γίνουν κάποιες αντι-ιμπεριαλιστικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Ο οποίος κέρι βρίσκεται στη Βιέννη, για να κλείσει μια συμφωνία για το Συριακό κι αυτό είναι μόλις ένα από τα πολλά συνδετικά νήματα στο κουβάρι των αντιθέσεων, μαζί με το θάνατο ενός από τους επικεφαλής του Ισλαμικού Κράτους, που εικάζεται πως εξαϋλώθηκε από τη συντριπτική ρίψη βομβών στο κρησφύγετό του και τους 43 νεκρούς της Βηρυττού -που δε φαίνεται να συγκλονίζουν στον ίδιο βαθμό την κοινή γνώμη του δυτικού κόσμου.

Όσο απρόβλεπτες κι αν είναι, στις τελικές τους λεπτομέρειες οι εξελίξεις κι η αλυσίδα που μπορεί να πυροδοτήσουν, δεν ειναι πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς τη γενική κατεύθυνση, εφόσον διαθέτει τα κατάλληλα, μεθοδολογικά εργαλεία. Όπως η 11η Σεπτέμβρη δεν ήταν η μέρα που άλλαξε τον κόσμο, αλλά το έναυσμα για μια γενικευμένη, μπεριαλιστική επίθεση στην ευαίσθητη και στρατηγικής σημασίας περιοχή της Μέσης Ανατολής, έτσι και τα χτεσινά γεγονότα είναι ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των εξελίξεων που ρίχνουν λάδι στη φωτιά του πολέμου και μπορούν να σταθούν αφορμή για γενικευμένη πολεμική σύρραξη, που θα απλωθεί αστραπιαία.

Τι πόλεμος θα είναι αυτός; Το γνωστό ιδεολόγημα του Χάντιγκτον για τη σύγκρουση πολιτισμών, που θα αντικαθιστούσε τον ψυχρό πόλεμο, με τη λογική πως εφόσον δεν υπάρχει αντίπαλο δέος, θα έπρεπε να εφευρεθεί ένα υποκατάστατό του, είναι ίσως το επικρατέστερο κλίμα των ημερών. Ο πολιτισμός και τα "δημοκρατικά ιδανικά" της ιμπεριαλιστικής Δύσης, που ξεζουμίζει και σφαγιάζει τους λαούς για τα κέρδη της, αλλά σοκάρεται, όταν η φρίκη χτυπάει την πόρτα της κι εμφανίζεται εντός των τειχών, ως αναπόφευκτη συνέπεια, που επιστρέφει στην αιτία που τη δημιούργησε. Απέναντι στο σκοταδισμό των σκουρόχρωμων φανατικών, που εξαπολύουν χωρίς ιερό και όσιο, ιερό πόλεμο ενάντια στους αλλόθρησκους, τον άμαχο πληθυσμό και την πολιτιστική κληρονομιά, με τα αρχαιολογικά της μνημεία (η πολιτισμένη λευκή φυλή προφανώς δεν κατέστρεψε ποτέ τέτοια).
Πώς απελευθερώθηκαν όμως αυτές οι δυνάμεις; Ποιος τις εξοπλίζει και τις βοηθά στο έργο τους; Αυτό παραμένει άλυτο αίνιγμα για την κυρίαρχη αφήγηση.

Στον αντίποδα, υπάρχει η ανάγνωση, που κατά κάποιον τρόπο αναπαράγει το παραπάνω σχήμα από την ανάποδη. Ο τρόμος κι η φρίκη μεταφέρεται στην καρδιά του Παρισιού, σε πολύ κεντρικά σημεία κι εκδηλώσεις, με τον πολύ ισχυρό συμβολισμό που μπορεί να έχει για το γαλλογερμανικό άξονα του ευρωνατοϊκού ιμπεριαλισμού, η επιλογή του χτυπήματος στον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των ποδοσφαιρικών τους ομάδων.

Οι λαοί της Ευρώπης θεωρούνται συνένοχοι και συνυπεύθυνοι για τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα των κυβερνήσεών τους, για τη δική τους εγκληματική απάθεια κι όσο δεν αντιδρούν, είναι καταδικασμένοι να γίνουν μέρος του προβλήματος, με τέτοιου είδους ενέργειες, μέχρι να αποφασίσουν να το λύσουν. Οι λαοί της Ανατολής και τα ένοπλα τμήματά τους χρησιμοποούν δικαιολογημένα κάθε πρόσφορο μέσο ενάντια στους ιμπεριαλιστές -και τη Γαλλία, που συμμετέχει στην επέμβαση στη Συρία.
Μια προσέγγιση που αγνοεί πλήρως το ρόλο και την εμπλοκή των μεγάλων δυνάμεων και των μυστικών τους υπηρεσιών, το ρόλο του ισλαμικού κράτους και της λεγόμενης αραβικής άνοιξης, με δυο λόγια την αλληλοδιαπλοκή των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Η "δημοκρατική Δύση" είναι αυτή που όπλισε το χέρι των τζιχαντιστών και είναι σαν το μάγο που αδυνατεί να ελέγξει τις δυνάμεις που απελευθέρωσε.

Αν υπάρχει κάτι δύσκολο, αυτό δεν είναι να ερμηνεύσουμε ή να προβλέψουμε τις εξελίξεις αλλά να αλλάξουμε τη ροή τους. Κι αυτό δε θα γίνει ποτέ, όσο οι λαοί παραμένουν εγκλωβισμένοι στη μία ή την άλλη εκδοχή της σύγκρουσης πολιτισμών και δε βάζουν στο στόχαστρό τους το σύστημα που γεννάει τον πόλεμο, όπως το σύννεφο τη βροχή. Το δύσκολο είναι να αλλάξουμε τους καταθλιπτικούς, διεθνείς συσχετισμούς και τις καταστροφικές συνέπειες ενός συστήματος που σαπίζει και τρέφεται από τις σάρκες μας, για να ξανανιώσει, απειλώντας να μας παρασύρει μαζί του, στο γκρεμό, εφόσον δεν απαλλαγούμε εγκαίρως απ' αυτό.

Στόχος τους η χειραγώγηση

Στόχος τους η χειραγώγηση

Το κάλεσμα του Τμήματος Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για μαζική συμμετοχή στην απεργία και τις απεργιακές συγκεντρώσεις μπορεί να προκάλεσε μια πλημμυρίδα σκωπτικών σχολίων, αυτά όμως περιορίστηκαν ως επί το πλείστον σε μια πρώτη ανάγνωση του καλέσματος και στο οφθαλμοφανές παράδοξο να καλεί το κόμμα που κυβερνά στις απεργιακές κινητοποιήσεις εναντίον της πολιτικής που εφαρμόζει.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης, πίσω απ' τις γραμμές, ξεπροβάλλει η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να παρέμβει στο κίνημα, να το προσανατολίσει στην κατεύθυνση που βολεύει την κυβέρνησή του και τα ταξικά συμφέροντα που αυτή εκπροσωπεί, να το χειραγωγήσει στα άμεσα προτάγματα του κεφαλαίου, ενσωματώνοντάς το στα μακροπρόθεσμα. Αυτή τους η επιδίωξη καθρεφτίστηκε με ακρίβεια στις δηλώσεις κορυφαίων στελεχών κυβέρνησης και κόμματος, όπως του γραμματέα της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Ρήγα, και της εκπροσώπου Τύπου, Ρ. Σβίγκου, που ουσιαστικά τις ευθύνες για την πολιτική που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση τις έριξαν στους προηγούμενους, ενώ προσπάθησαν να δείξουν ότι οι κινητοποιήσεις βοηθούν την κυβέρνηση στη διαπραγμάτευσή της.
Με τα κηρύγματα υπέρ της «κοινωνικής συνοχής» υποβάλλουν στο λαό στάση παθητικής αναμονής. Οταν αυτά δεν πιάνουν αλλάζουν τροπάρι και του υποδεικνύουν εφόσον αντιδρά, να στρέφεται ενάντια στους «κακούς» δανειστές, όχι στους ταξικούς του αντιπάλους μέσα στη χώρα, ούτε στο πολιτικό τους προσωπικό που διαπραγματεύεται για λογαριασμό τους και για μεγαλύτερη επιτυχία στη διαπραγμάτευση υποθηκεύει τα δικαιώματα του λαού. Του προτείνουν, δηλαδή, να «απονευρώνει» μόνος του τη δυναμική και αποτελεσματικότητα των αγώνων του, εφόσον δεν μπορούν να τους παρεμποδίσουν.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τα κυβερνητικά επιτελεία γνωρίζουν όταν απευθύνονται έτσι στο κίνημα ότι οι δυνάμεις που πλειοψηφούν σ' αυτό, βοηθάνε με τη στάση τους και δεν αντιπαλεύουν τους τέτοιους σχεδιασμούς τους. Μπορεί σ' αυτήν τη φάση να μην τις έχουν δίπλα τους, όπως μετά τις εκλογές του Γενάρη, που κινητοποιούνταν για να στηρίξουν την κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση, όμως και ο σημερινός τους αντικυβερνητισμός είναι τόσο ρηχός που εύκολα μπορεί να χειραγωγηθεί και να μεταστραφεί. Σε κάθε περίπτωση, δεν τους χωρίζουν σινικά τείχη. Απεναντίας, η αντιμνημονιακή ρητορική που κυριάρχησε, για παράδειγμα, στην απεργιακή συγκέντρωση των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, τα συνθήματα για τους κλέφτες και τα λαμόγια, προσδίδουν τόση ευκαμψία στις διαχωριστικές γραμμές καθιστώντας τις ουσιαστικά ανύπαρκτες και φέρνοντας στον ίδιο χώρο δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, της ΛΑΕ, του ΕΠΑΜ, συνδικάτων που ελέγχονται απ' τον κυβερνητικό συνδικαλισμό κ.λπ.
Ομως, διαμορφώνεται μια μαζική συσπείρωση εργαζομένων, λαϊκών στρωμάτων που δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν νέο άλλοθι, να ξαναφάνε το «αντιμνημονιακό κουτόχορτο», να δώσουν ανοχή ή να αξιοποιηθούν από την κυβέρνηση στα παιχνίδια και τα παζάρια της. Είναι αυτοί που εκφράστηκαν με τη μαζική συμμετοχή τους στα απεργιακά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ. Είναι αυτοί που διαδήλωσαν διατρανώνοντας ότι δεν θα συναινέσουν σε μια νέα αντιλαϊκή επίθεση, στην περαιτέρω επιδείνωση της ζωής τους, ότι θα διεκδικήσουν με βάση τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Συμμετοχή που κρύφτηκε επιμελώς από τα ΜΜΕ, που εστίασαν στα μαζέματα των ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ και στη δράση των κουκουλοφόρων. Αυτή η «μαγιά» που εκφράστηκε μέσα από όλη τη δράση για τα συλλαλητήρια στις 22 Οκτώβρη και για την επιτυχία της προχτεσινής απεργιακής μάχης μπορεί να συμβάλει σε μια νέα ανάταση του εργατικού - λαϊκού κινήματος.

Ολοι τους μαζί προπαγανδίζουν την ιμπεριαλιστική επέμβαση

Ολοι τους μαζί προπαγανδίζουν την ιμπεριαλιστική επέμβαση

«

Για να πάμε στη βαθύτερη ουσία, εάν δεν αναληφθούν μεγάλες διεθνείς πρωτοβουλίες, οι οποίες θα οδηγήσουν στην παύση των εχθροπραξιών και στη δραστική αντιμετώπιση της απειλής του Ισλαμικού Κράτους, δε θα πάψουμε να είμαστε αντιμέτωποι ως ΕΕ και ως χώρα με τις προσφυγικές ροές (...) Υπό την έννοια αυτή, το πρόβλημα ανήκει στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και η ευθύνη των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι τεράστια (...) Θέλω να ελπίζω ότι (...) η διαδικασία αυτή που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Βιέννη με τις συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών κρατών που μπορούν να παίξουν πρακτικό ρόλο στη Συρία, δηλαδή των υπουργών Εξωτερικών των ΗΠΑ, της Ρωσικής Ομοσπονδίας, του Ιράν, της Τουρκίας, της Αιγύπτου, θα μπορούσε να καταλήξει σε μία πρωτοβουλία η οποία να υπερβαίνει μεμονωμένες πρωτοβουλίες(σ.σ: όπου ως «πρωτοβουλίες» βλ. αεροπορικές επιδρομές και βομβαρδισμούς!). Οι οποίες ακόμη κι όταν συντονίζονται, δεν παύουν να είναι αποσπασματικές, όπως για παράδειγμα - για να θυμίσω μια τελευταία πρωτοβουλία - η πρωτοβουλία της Γαλλικής Δημοκρατίας να βομβαρδίσει θέσεις του ISIS και βεβαίως η ανακοίνωση και η δράση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, η οποία έχει προκαλέσει μια σειρά από αντιδράσεις σε σχέση με τους στόχους των αεροπορικών επιδρομών των τελευταίων βδομάδων».

Τάδε έφη την Τρίτη ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευ. Βενιζέλος, ζητώντας ουσιαστικά την ανάληψη παραπέρα ιμπεριαλιστικής δράσης στη Μέση Ανατολή, από τις λυκοσυμμαχίες ΝΑΤΟ και ΕΕ, με την κάλυψη του ΟΗΕ, και πρόσχημα τους τζιχαντιστές που προηγούμενα τα ίδια ιμπεριαλιστικά κέντρα εξόπλισαν, και τώρα ετοιμάζονται να αξιοποιήσουν εκ νέου, για να κλιμακώσουν την επέμβασή τους στην περιοχή.

Στη λογική «συνέχειας του κράτους» από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, για την οποία διαβεβαίωνε ξένα και ντόπια κέντρα ο ίδιος Αλ. Τσίπρας πολύ πριν από τις εκλογές του Γενάρη, ο νυν υπουργός Εξωτερικών, Ν. Κοτζιάς, έλεγε την προηγούμενη Πέμπτη, αναφερόμενος στη Διεθνή Διάσκεψη που διοργάνωσε πρόσφατα στην Αθήνα η κυβέρνηση, με θέμα τον «Θρησκευτικό και Πολιτιστικό Πλουραλισμό και την Ειρηνική Συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή»: «Είναι πεποίθησή μας ότι αυτή η Διάσκεψη μπορεί να ενισχύσει περαιτέρω την ηθική νομιμοποίηση ενός οικουμενικού αιτήματος, της εξάλειψης δηλαδή των δυνάμεων που υπονομεύουν τον πλουραλισμό, θρησκευτικό και πολιτιστικό, που έχει στην περιοχή μια παρουσία τουλάχιστον 2.500 και πλέον ετών»... Επιβεβαίωνε, δηλαδή, ανοιχτά ότι πραγματικός στόχος αυτής της πρωτοβουλίας της κυβέρνησης ήταν να λειτουργήσει ως «άλλοθι» (βλ. «ηθική νομιμοποίηση») νέων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, με πρόσχημα τους τζιχαντιστές.

Οι μεν, των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ ονοματίζουν την ανάληψη στρατιωτικής δράσης ως «πρωτοβουλία», οι δε, των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ως... «εξάλειψη». Αυτή είναι η όποια διαφορά τους, καθώς κατά τα λοιπά, πρώην και νυν, συμπλέουν και σε αυτό το ζήτημα, ανταγωνίζονται ποιος θα προπαγανδίσει καλύτερα και θα προωθήσει ταχύτερα τους σχεδιασμούς της ντόπιας αστικής τάξης για γεωστρατηγική της αναβάθμιση στην ευρύτερη περιοχή μέσα από τη βαθύτερη εμπλοκή του λαού στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς σε όλο το τόξο από τη Μαύρη Θάλασσα και τα Βαλκάνια, μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Το κίνητρο του κέρδους κυριαρχεί στον τομέα της Υγείας

Το κίνητρο του κέρδους κυριαρχεί στον τομέα της Υγείας

«Ο χρηματοδοτικός εφιάλτης, από τη μία, και η "σπατάλη" λόγω υπερσυνταγογράφησης φαρμάκων και εξετάσεων, από την άλλη, σκάβουν τα θεμέλια του ΕΟΠΥΥ». Ετσι ξεκινά το ρεπορτάζ της για την κατάσταση του ΕΟΠΥΥ η «Καθημερινή», 6/11/2015. Οι διαπιστώσεις αυτές δεν μπορούν να αποκαλύψουν τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος. Με βάση τις δηλώσεις του απερχόμενου προέδρου του ΕΟΠΥΥ, οι αιτίες μπορεί να γίνουν κατανοητές, το ζήτημα είναι βεβαίως πώς θα ανατραπούν. Ο απερχόμενος πρόεδρός του, λοιπόν, είπε ότι «ο ΕΟΠΥΥ βρέθηκε εξαρχής σε μία δίνη συγκυριών, που δυσκόλεψαν την πορεία του. Η οικονομική λειτουργία του ΕΟΠΥΥ υπονομεύτηκε από τη γέννησή του. Το παράδοξο είναι ότι ξεκίνησε με έλλειμμα 2,5 δισ. ευρώ. Η χρηματοδότηση βαίνει μειούμενη». Και αυτό γιατί; Διότι το κράτος ποτέ εξαρχής δε συνέβαλε με το ποσοστό του στα έσοδα του οργανισμού.

****

Την ίδια ώρα τα στοιχεία λένε ότι η υστέρηση εισφορών του ΕΟΠΥΥ έχει φτάσει πλέον στα 1,653 δισ. ευρώ, ενώ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του ΕΟΠΥΥ προς γιατρούς, φαρμακεία, φαρμακευτικές εταιρείες, διαγνωστικά κέντρα, ιδιωτικές κλινικές κ.ά. ανέρχονται στα 1,8 δισ. ευρώ. Σχεδόν ίσα βάρκα - ίσα νερά, δηλαδή. Επομένως, πού είναι το πρόβλημα; Στο γεγονός ότι το κράτος δεν πληρώνει. Τα ασφαλιστικά ταμεία που τα ρήμαξαν κράτος, εργοδότες και PSI, δεν μπορούν να δώσουν τις εισφορές τους, τις οποίες πληρώνουν οι ασφαλισμένοι. Και όλο αυτό γίνεται αφορμή για συνεχείς περικοπές στην παροχή υπηρεσιών Υγείας,(εξετάσεων, περίθαλψης και φαρμάκων). Ετσι, πληρώνουν συνεχώς και περισσότερα από την τσέπη τους οι ασφαλισμένοι. Αν έχουν...

****

Ο απερχόμενος πρόεδρος έδωσε και παραδείγματα σπατάλης από ελέγχους, τόσο σε ιατρικές εξετάσεις όσο και σε συνταγογράφηση φαρμάκων σε νοσηλεία ιδιωτικών κλινικών κ.λπ. που προκύπτουν από ελέγχους της ΥΠΕΔΥΦΚΑ του ΕΟΠΥΥ (Υπηρεσία Ελέγχου Δαπανών Υγείας Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης). Τι δεν λέει; Την αιτία που γίνονται οι σπατάλες και που δεν είναι άλλη από την ολοένα και μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση του τομέα Υγείας. Οι επιχειρηματικοί όμιλοι στον τομέα Φαρμάκου θέλουν μεγάλους τζίρους για ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη, που σημαίνει πρέπει να πουλάνε ολοένα και περισσότερα φάρμακα. Τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, οι ιδιωτικές κλινικές λειτουργούν με κίνητρο το κέρδος. Οσο πιο πολλές είναι οι ιατρικές πράξεις τόσο μεγαλύτερους τζίρους και κέρδη έχουν. Γι' αυτό και οι υπερσυνταγογραφήσεις. Θα αντιτείνουν, βεβαίως, από την κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα, το κράτος, ότι οι γιατροί έχουν την ευθύνη. Μόνο που και οι γιατροί ωθούνται από τον εμπορευματικό χαρακτήρα του συστήματος Υγείας, να λειτουργούν μέσα σε ένα πλαίσιο όπου κυριαρχούν τα κριτήρια του κέρδους. Οταν όχι μόνο στα ιδιωτικά ιατρεία και τις ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις στο τομέα της Υγείας, αλλά και στα δημόσια νοσοκομεία αλωνίζουν οι εκπρόσωποι των ομίλων του φαρμάκου, των επιχειρήσεων αναλώσιμων υλικών και ιατρικών μηχανημάτων κ.λπ. Οταν, από τα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσής τους ακόμα, μαθαίνουν για τα οφέλη της επιχειρηματικότητας. Οταν οι τραγικές ελλείψεις, λόγω πενιχρής κρατικής χρηματοδότησης, τους οδηγούν να αναζητήσουν πόρους από διάφορους «φιλάνθρωπους» επιχειρηματικούς ομίλους στο χώρο της Υγείας.
Το κέρδος είναι ο νόμος που κινεί τον καπιταλισμό, την επιχειρηματικότητα. Ο τομέας Υγείας δεν είναι έξω απ' αυτόν. Ούτε το δημόσιο τμήμα του.

****

Μόνο ένα αποκλειστικά δημόσιο σύστημα Υγείας, χωρίς καμιά επιχειρηματική δράση στο συγκεκριμένο τομέα, όπου η παραγωγή φαρμάκων και ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού επίσης θα είναι δημόσια, όπως και τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα, θα εξαλειφθούν τέτοια φαινόμενα, γιατί δεν θα υπάρχει το κέρδος ως κίνητρο, δε θα μετριέται η προαγωγή, η πρόληψη και η φροντίδα υγείας με το κόστος σε χρήμα. Και έτσι, βεβαίως, θα υπάρχουν δωρεάν παροχές υπηρεσιών Υγείας και φάρμακα σε όλους. Αλλά αυτό στον καπιταλισμό δεν μπορεί να γίνει. Ο τομέας Υγείας αποτελεί τομέα για κερδοφόρες καπιταλιστικές επενδύσεις και γι' αυτό τα καπιταλιστικά κράτη συμβάλλουν στην ανάπτυξή του. Ετσι οδηγούν και το δημόσιο τομέα Υγείας να λειτουργεί με επιχειρηματικά κριτήρια «κόστους - αποτελεσματικότητας», ώστε να έχουν έσοδα από τη λειτουργία του και να μην απαιτείται κρατική χρηματοδότηση, ανεξάρτητα αν και η κρατική χρηματοδότηση γίνεται με λεφτά των εργαζομένων από τη φορολογία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Ας μην ξεχνάμε ότι ήδη αύξησαν την ασφαλιστική εισφορά για την Υγεία κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες, ενώ κάνουν δραστικές περικοπές στον προϋπολογισμό. Οι άνθρωποι του μόχθου, θα μπορούν να έχουν πρόσβαση σε ένα μίνιμουμ υπηρεσιών από ένα δημόσιο υποβαθμισμένο σύστημα Υγείας. Προαγωγή υγείας δεν υπάρχει, η πρόληψη είναι υποτυπώδης και η νοσηλεία απαιτεί ολοένα και περισσότερα από την τσέπη. Η πάλη για ένα σύστημα Υγείας σε όφελος του λαού όπως το περιγράψαμε πιο πάνω συνδέεται άρρηκτα με τον αγώνα για την εξάλειψη της αιτίας της σημερινής πραγματικότητας, δηλαδή την κατάργηση του κέρδους γενικά, επομένως απαιτεί την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, ανατροπή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Αυτή θα πρέπει να είναι η προοπτική των αγώνων που αναπτύσσονται σήμερα ενάντια στην περαιτέρω εμπορευματοποίηση στο χώρο της Υγείας, στις περικοπές δαπανών, στην επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων, για την εξασφάλιση υποδομών.

Η ελληνογερμανική συνεργασία στην Τοπική Διοίκηση

 Η ελληνογερμανική συνεργασία στην Τοπική Διοίκηση

Τα πεδία συνεργασίας μεταξύ των δήμων και περιφερειών Ελλάδας και Γερμανίας προσδιορίστηκαν στις εργασίες της 5ης Ελληνογερμανικής Συνέλευσης που έλαβαν χώρα το διάστημα 4 - 6 Νοέμβρη στο Βερολίνο. Συνεργασία που, εν ολίγοις, στοχεύει στη δημιουργία και από την Τοπική Διοίκηση, ως τμήμα του αστικού κράτους, του κατάλληλου για την προσέλκυση επενδύσεων περιβάλλοντος, ώστε να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας, να ανακάμψουν και μέσω αυτών των επενδύσεων τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων. Αυτή η εξέλιξη θα σημάνει την παραπέρα υποβάθμιση της ζωής των λαϊκών νοικοκυριών, που θα απολέσουν ακόμα και αυτές τις στοιχειώδεις υπηρεσίες που τούς παρέχονται. Αλλωστε, στα κιτάπια της ΕΕ, η κατεύθυνση είναι σαφής: Οι όποιες κοινωνικές δράσεις και υπηρεσίες Πρόνοιας αφορούν όσους βρίσκονται σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να πληρώνουν το καθορισμένο κάθε φορά τίμημα είτε στο κράτος είτε σε ιδιώτες. Τα δε έργα και δράσεις θα γίνονται με τη συμμετοχή ή την πλήρη ευθύνη ιδιωτών, που σημαίνει επίσης παραπέρα φορολόγηση των χρηστών και κέρδος για το κεφάλαιο. Πριν δούμε πιο αναλυτικά τι ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά, πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτή η συνεργασία έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια από προηγούμενες κυβερνήσεις, με βασικό συντελεστή σε αυτές τις επαφές τον Γερμανό Φούχτελ. Ηταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευση, κατήγγειλε αυτήν τη συνεργασία ως «ξεπούλημα» των δήμων και του δημόσιου πλούτου στους Γερμανούς... Τώρα, οι ίδιοι, ως κυβέρνηση, όχι μόνο συνεχίζουν αλλά έχουν προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό τις επαφές που τα αντιλαϊκά αποτελέσματα αναμένεται - σύμφωνα με τους σχεδιασμούς τους - να γίνουν ορατά το προσεχές διάστημα και σε πρακτικό επίπεδο.

Στην κοινή διακήρυξη της 5ης Ελληνογερμανικής Συνέλευσης, που υπεγράφη πρόσφατα,αναφέρονται μια σειρά από δράσεις που πιστοποιούν αυτές τις δυσμενείς για το λαό εξελίξεις. Βασικός στόχος είναι:

«Οι δήμοι δημιουργούν ένα κατάλληλο για την προσέλκυση επενδύσεων περιβάλλον, το οποίο χαρακτηρίζεται από αμοιβαία εμπιστοσύνη. Κοινός στόχος τους είναι να εξελιχθούν οι δήμοι ως πάροχοι υπηρεσιών για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις».

Στο πεδίο της διοίκησης, προβλέπεται η οργάνωση της Τοπικής Διοίκησης με όρους αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας, δηλαδή με όρους δημοσιονομικούς που προϋποθέτουν τον περιορισμό δαπανών για έργα και υπηρεσίες. Το στόχο αυτό θα πληρώσουν τα λαϊκά νοικοκυριά με παραπέρα επιβάρυνση, ως χρήστες - πελάτες των όποιων υπηρεσιών.

Οι δράσεις κοινωνικής πολιτικής εξαρτώνται από τη συμμετοχή των δήμων σε διάφορα προγράμματα που χρηματοδοτούνται από ευρωπαϊκά κονδύλια. Επιλογή που συμβάλλει στην εμπέδωση της αντίληψης ότι η κοινωνική πολιτική δεν αποτελεί υποχρέωση του κράτους, ενώ καθιστά την ανάγκη για μια σειρά από υπηρεσίες ευκαιριακή και με ημερομηνία λήξης. Χαρακτηριστική είναι η εξέλιξη του προγράμματος «Εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής», που αφορά στη δωρεάν φιλοξενία παιδιών σε παιδικούς σταθμούς. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που δεν καλύπτει το σύνολο των αναγκών και λειτουργεί πολλές φορές ως άλλοθι για τις δημοτικές διοικήσεις και την κεντρική εξουσία για το γεγονός ότι πολλά παιδιά μένουν εκτός Προσχολικής Αγωγής. Το ίδιο ισχύει και για το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» που ολοκληρώνεται στις 31.12.2015, χωρίς να υπάρχει καμία πρόβλεψη για συνέχισή του.

Στο πεδίο της διαχείρισης των απορριμμάτων, προβλέπεται η μεταλαμπάδευση των... Γερμανών εμπειρογνωμόνων στην ενσωμάτωση του ευρωπαϊκού δικαίου, το οποίο προκρίνει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Η ιδιωτικοποίηση των απορριμμάτων, που φαίνεται ότι περνά και μέσα από τα Τοπικά Σχέδια Δράσης Απορριμμάτων που προωθούνται στη χώρα, είναι μια ευκαιρία για τις γερμανικές εταιρείες να αναπτύξουν τις δουλειές τους, μαζί και με «σύγχρονες» - έτσι τις ονομάζουν - επικίνδυνες για το περιβάλλον αλλά φτηνές για το κεφάλαιο μεθόδους, όπως αυτή της καύσης. Στο δε πεδίο της ανεργίας κυρίως των νέων, αυτό που ουσιαστικά προωθείται είναι τα φτηνά έως και τζάμπα εργατικά χέρια. Η έλλειψη προσωπικού και η απαγόρευση των προσλήψεων που ισχύουν σήμερα στους φορείς Τοπικής Διοίκησης, χρησιμοποιείται για την παγίωση επιλογών που ήδη ισχύουν, δηλαδή της μισής δουλειάς, της δουλειάς με ημερομηνία λήξης και στην πορεία δεν αποκλείεται η απασχόληση για την απόκτηση εμπειρίας. Γεγονός που βεβαίως έχει αρνητικές επιπτώσεις και στην ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχονται.

Στη χώρα μας, το έδαφος έχει στρωθεί εδώ και καιρό, για να υλοποιηθούν όλα τα παραπάνω. Με τη συνεχή υποχρηματοδότηση της Τοπικής Διοίκησης έως τις δραστικές περικοπές που τα τελευταία χρόνια ανέρχονται στο 70%, και βεβαίως με τη σύμφωνη γνώμη των διοικήσεων των συλλογικών οργάνων του θεσμού, που και στο όνομα του δήθεν «απογαλακτισμού» του από την κεντρική εξουσία, προωθούσαν και προωθούν τέτοιες νεοφιλελεύθερες επιλογές. Επιλογές που στρέφονται σε βάρος στοιχειωδών κεκτημένων των λαϊκών στρωμάτων. Βέβαια, συνολικά οι αλλαγές στη Δημόσια Διοίκηση που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια από τον «Καλλικράτη» και μετά, ήρθαν να απαντήσουν στις νέες συνθήκες που δημιουργεί η οικονομική καπιταλιστική κρίση και έγιναν για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων. Δηλαδή, η νέα διοικητική δομή, οι νέες αρμοδιότητες, οι νέες δυνατότητες και τα νέα πεδία, στα οποία οι δήμοι μπορούν να προχωρούν σε συνεργασίες με επιχειρηματίες, καλύπτουν ακριβώς αυτήν την ανάγκη.

Χ. Δ.

ΚΚΕ- για τη δίωξη των φοιτητών σύμφωνα με το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης

 ΚΚΕ- για τη δίωξη των φοιτητών σύμφωνα με το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης

Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τη δίωξη των φοιτητών σύμφωνα με το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, αναφέρει: «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ανήμερα της πανεργατικής απεργίας, εφαρμόζοντας το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, προχώρησε στη σύλληψη πέντε φοιτητών, για τους οποίους οι ιταλικές αρχές ζητούν την έκδοσή τους.

Το ΚΚΕ απαιτεί όχι μόνο να μην εφαρμοστεί, αλλά και να καταργηθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και να μην προχωρήσει η έκδοση των φοιτητών στις ιταλικές αρχές».  

Υπενθυμίζεται ότι τα ξημερώματα έγινε αστυνομική επιχείρηση σε σπίτια στην Αγία Παρασκευή και συνελήφθησαν πέντε άτομα κατόπιν εντάλματος από τις ιταλικές αρχές. 

Αφορμή στάθηκε η προσαγωγή των πέντε ατόμων από τις ιταλικές αρχές σε καφετέρια στο Μιλάνο στις 2 Μάη, μια ημέρα μετά την απεργία της Πρωτομαγιάς.

Οι φοιτητές οδηγήθηκαν σήμερα το πρωί στον εισαγγελέα Εφετών, ο οποίος τους άφησε ελεύθερους με περιοριστικούς όρους

Ο μύθος του «Βιασμού της Γερμανίας” εφευρέθηκε από τον Γκέμπελς

 Ο μύθος του «Βιασμού της Γερμανίας” εφευρέθηκε από τον Γκέμπελς

Πολωνική αντικομμουνιστική αφίσσα

του 1921 που παρουσιάζει τους

μπολσεβίκους σαν ...βιαστές!

Καμμία πρωτοτυπία...

[<<Τον Απρίλη του 1945, καθώς το ναζιστικό Ράιχ βρισκόταν στο χείλος της απόλυτης καταστροφής, ο Hedin [Σουηδός φασίστας] δημοσίευσε ένα σχεδόν υστερικό άρθρο σε ένα γερμανικό ναζιστικό περιοδικό όπου έλεγε ότι ελπίζει η Γερμανία “να εξαλείψει την βαρβαρότητα της Ανατολής.” Όπως και με τόσους άλλους παρόμοιους ακροδεξιούς, αντισημίτες και αντικομμουνιστές, για τον Hedin η “Ανατολή” σήμαινε την συνωμοτική σύνδεση μεταξύ του “παγκόσμιου εβραϊσμού”, του “Ανατολίτικου δεσποτισμού” του Κομμουνισμού, και του διαρκώς παρόντος “κινδύνου της Ανατολής.” >> Στην ιδεολογική και πολιτισμική φιγούρα του ”βάρβαρου από την ανατολή”, δίδυμη με αυτήν του ”αιμοδιψή εβραίου” (και φτιαγμένοι από τους ίδιους δημιουργούς), επένδυσε ιδιαίτερα μια οριενταλιστική κατασκευή δυτικο-ευρωπαίων λευκών στην οποία χτίστηκε μεγάλο κομμάτι της αθώωσης του και της ιστορικής αμνησίας για τον ναζισμό και της ενοχοποίησης αυτών που τον νίκησαν. ]

Τα τελευταία χρόνια, η Ημέρα της Νίκης έχει αποκτήσει δυστυχώς μια όχι και τόσο ευχάριστη παράδοση: “. Όσο πιο κοντά έρχεται η εορταστική μέρα, τόσο πιο πολύ όλων των ειδών “ερευνητών” αρχίζουν να μεταδίδουν το μύθο του ‘’Βιασμού της Γερμανίας’’.
Με αυτόν τον τρόπο, με την πάροδο των χρόνων ο αριθμός των γερμανών κοριτσιών θυμάτων του Κόκκινου Στρατού, απλά μεγαλώνει. Αλλά για ποίους είναι αναγκαίο ο Ρώσσος στρατιώτης να παραμένει στην εθνική μνήμη όχι ως απελευθερωτής και προστάτης, αλλά ως βιαστής και ληστής; Αυτό είναι κάτι που συζητήσαμε με μια κορυφαία ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Ρωσικής Ιστορίας, της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, Διδάκτωρ Ιστορικών Επιστημών, Καθηγήτρια Έλενα Sinyavskaya.

"Οι Ναζί εκφόβιζαν τους ανθρώπους μέχρι σημείου αυτοκτονίας"

-Έλενα Spartakovna, είναι όλα αυτά το αποτέλεσμα της αναδιάρθρωσης; Αυτά τα χρόνια δημιουργήθηκαν πολλά σκουπίδια …

Όχι ακριβώς. Αυτή η δυσάρεστη ιστορία ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, με την προπαγάνδα του Γκέμπελς όταν ανακοινώθηκε στον πληθυσμό ότι ο Κόκκινος Στρατός βίαζε βάναυσα όλες τις Γερμανίδες γυναίκες μεταξύ των ηλικιών 8 έως 80 ετών. Και οι άνθρωποι είχαν πραγματικά εκφοβιστεί στα όρια τους, στο βαθμό που οι ακτιβιστές του ναζιστικού κόμματός σκότωσαν πρώτα τις οικογένειές τους και στη συνέχεια τους εαυτούς τους.

-Γιατί λοιπόν ήταν αναγκαία μια τέτοια εικόνα;

Πρώτον, για την αύξηση της αντίστασης ενάντια στην προώθηση του Κόκκινου Στρατού, και, δεύτερον, έτσι ώστε ο πληθυσμός θα άφηνε τα ήδη χαμένα εδάφη και δεν θα μπορούσε δώσει καμία βοήθεια προς τις σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις.

Η γραμμή Γκέμπελς συνεχίστηκε το ίδιο έτος του 1945 από τους συμμάχους, όταν οι πρώτες εκδόσεις εμφανίστηκαν στις οποίες έγινε προσπάθεια να εμφανιστεί ο Κόκκινος Στρατός ως στρατός λεηλατών και βιαστών και χωρίς να λέγεται απολύτως τίποτα σχετικά με τα έκτροπα που συνέβαιναν στην δυτική ζώνη κατοχής (ΗΠΑ, Βρετανία). Με την έναρξη του “ψυχρού πολέμου” το θέμα απέκτησε περισσότερη υπερβολή, αλλά όχι τόσο επιθετικά και μαζικά, όπως έχει αρχίσει να συμβαίνει τα τελευταία είκοσι χρόνια. Οι αριθμοί που υποτίθεται “βιάστηκαν” ήταν αρχικά σχετικά πολύ πιο κάτω: από 20.000 έως 150.000 στη Γερμανία. Αλλά το 1992, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, στη Γερμανία εκδόθηκε ένα βιβλίο από δύο φεμινίστριες, Helga Zander και Barbara Jor, “Απελευθερωτές και απελευθερωμένοι”, όπου για πρώτη φορά αναφέρθηκε ο αριθμός των 2 εκατομυρρίων.

Επιπλέον, προήλθε από μια εντελώς εσφαλμένη υπόθεση: στατιστικά στοιχεία για το 1945-1946 συλλέχθηκαν σε ένα νοσοκομείο του Βερολίνου στο οποίο γεννιόντουσαν περίπου 500 παιδιά ετησίως και περίπου 15-20 άτομα αναφέρονταν στην ενότητα “εθνικότητα του πατέρα” ως ” Ρωσική “. Επιπλέον, δύο ή τρεις τέτοιες περιπτώσεις ταξινομήθηκαν ως “βιάστηκε”. Τι έκαναν αυτοί οι “ερευνητές”; Έφτασαν αυθαίρετα στο συμπέρασμα ότι όλες οι περιπτώσεις όπου ο πατέρας ήταν Ρώσος ήταν αποτέλεσμα βιασμού. Στη συνέχεια η εξίσωση Goebbels από «8 μέχρι 80» απλά συμπεριλήφθηκε. Ωστόσο, η μαζική διάδοση αυτού του αριθμού πραγματοποιήθηκε το 2002 με τη δημοσίευση του βιβλίου του Anthony Beevor «Η πτώση του Βερολίνου”, η οποία δημοσιεύτηκε εδώ το 2004, και το μυθικό νούμερο των “2.000.000” στη συνέχεια έκανε βόλτα από τα Δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης τις παραμονές της 60ης επετείου της νίκης.

Οι Γερμανοί έχουν κουραστεί από την μετάνοια
Μπορεί κανείς να καταλάβει εκείνους που συνέχισαν για αυτό το θέμα κατά τη διάρκεια του «ψυχρού πολέμου», αλλά στη συνέχεια το Τείχος του Βερολίνου έπεσε και, σύμφωνα με τον Γκορμπατσόφ, εδραιώθηκε η ” ειρήνη και η φιλία” …

Οι γεωπολιτικές πραγματικότητες έχουν αλλάξει. Από τη μία πλευρά υπήρξαν προσπάθειες αναθεώρησης των αποτελεσμάτων του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και η επιθυμία να αφαιρεθεί η Σοβιετική Ένωση (και η Ρωσία ως ο νομικός διάδοχός της) από τη νικηφόρα πλευρά και όσα θετικά σχετίζονται με αυτό. Αυτό ήταν ένα από τα βήματα που οδήγησαν στο γεγονός ότι σε ορισμένες αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υπήρξε η ταύτιση του σταλινισμού με το ναζισμό, όπου ο επιτιθέμενος και το θύμα έχουν τοποθετηθεί στο ίδιο επίπεδο, μετατοπίζοντας το ζήτημα της ενοχής και της ευθύνης και αναγκάζοντας μας να μετανοήσουμε για κάτι που δεν υφίστατο.

-Προκύπτει ότι αυτοί οι «ερευνητές» δεν έχουν γράψει οι ίδιοι τα δοκίμια, αλλά έχουν επιφορτιστεί από εκείνους που έχουν δημιουργούν αυτή τη νέα γεωπολιτική;

Φυσικά. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ο μύθος είναι ευχάριστος στη Δύση – και στην ψυχολογία του Γερμανών, που έχουν κουραστεί από το αίσθημα ενοχής. Εκεί ακούμε την σημερινή γενιά να λέει: «Λοιπόν, γιατί θα πρέπει να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες των προγόνων μας;” Με αυτούς έχει ήδη προκύψει ένα κύμα αίσθησης διαμόρφωσης εθνικής συνείδησης που προσπαθεί να στηρίξει την ιδέα ότι οι πρόγονοί τους δεν ήταν τόσο ένοχοι, ότι δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη γερμανική … Εδώ είναι όπου η γεωπολιτική τάξη συγχωνεύεται με τα αισθήματα των μαζών.

Αφήστε στην άκρη την εκδίκηση!

-Και τι πραγματικά συνέβη στους ανθρώπους που βιάστηκαν;

Δεν μπορούμε να πούμε ότι τέτοια πράγματα δεν συμβαίνουν. Υπήρχαν βιασμοί, αλλά όχι στην κλίμακα για την οποία λένε ψέματα σήμερα. Στα έγγραφα γίνεται λόγος για « άνομα ανήθικα συμβάντα ». Η ηγεσία και η υψηλή διοίκηση της χώρας δεν πίστευαν όμως απλά ότι τέτοια συμβάντα θα δημιουργούσαν μια κακή εικόνα για τον Κόκκινο Στρατό, αλλά ότι επίσης υπονόμευαν και την πειθαρχία. Και πάλεψαν ενάντια σε αυτό το ενδεχόμενο με όλα τα διαθέσιμα μέσα, ξεκινώντας με κομματική-πολιτική δουλειά, εξηγήσεις, και τέλος με δικαστικές ποινές που έφταναν μέχρι την εκτέλεση λεηλατών και βιαστών.

-Υπάρχουν στατιστικά στοιχεία;

Δυστυχώς δεν έχουν όλα τα έγγραφα αποχαρακτηρισθεί, αλλά από εκείνα που έχουν, είμαστε σε θέση να υπολογίσουμε την έκταση του φαινομένου. Εδώ είναι μια έκθεση από τη στρατιωτική εισαγγελία του 1ου Μετώπου Λευκορωσίας σχετικά με παράνομες πράξεις κατά του άμαχου πληθυσμού κατά τη διάρκεια της περιόδου από τον Απρίλιο 22 – Μάη 5 1945. Οι επτά στρατοί του μετώπου αποτελούνταν από 908.500 προσωπικό και 124 εγκλήματα καταγράφηκαν, μεταξύ των οποίων 72 βιασμοί. 72 περιπτώσεις ανά 908,500 ατόμων.

-Οι αντίπαλοί σας έχουν γράψει ότι ένα κύμα βιασμών συνέβησαν πριν από τη νίκη του Βερολίνου …

Στις 20 Απριλίου υπήρχαν οδηγίες που αφορούσαν αλλαγή στάσης απέναντι στο Γερμανικό άμαχο πληθυσμό και τους αιχμαλώτους πολέμου. Έτσι, εδώ έχουμε τους αντιπάλους μας να επικεντρώνονται στο γεγονός ότι η διαταγή είχε έρθει πολύ αργά, ότι κατά τη διάρκεια ολόκληρης της περιόδου του χειμώνα και νωρίς την άνοιξη του ’45 ο Κόκκινος Στρατός φερόταν ανεξέλεγκτα με ατιμωρησία. Αυτο δεν ισχυει. Διότι εκτός από αυτή τη οδηγία και μεταγενέστερες οδηγίες, υπήρχαν εντολές στο μέτωπο, σε επίπεδο στρατού και σε ατομικό επίπεδο μονάδας που εκδόθηκαν πριν ο Κόκκινος Στρατός εισέλθει στην επικράτεια άλλων κρατών. Φυλλάδια διανεμήθηκαν που έλεγαν την ιστορία μιας χώρας, τον πολιτισμό της και τις τοπικές παραδόσεις. Τον Ιανουάριο του ’45, δόθηκαν εντολές σε Κόνεφ, Rokossovsky και Ζούκοφ, λέγοντας ότι θα έπρεπε να ελέγχουν τυχόν αισθήματα άμεσης εκδίκησης (όσον αφορά εκείνους κάτω από τις διαταγές τους ) και να προληφθούν τυχόν επεισόδια που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως αρνητικά.

Και πώς έγινε αυτό αντιληπτό από τους στρατιώτες; Πολλοί είχαν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα πίσω στην χώρα, ένα αίσθημα της εκδίκησης είχε προκληθεί μέσα τους. Θυμηθείτε τον Ilya Ehrenburg και το “Σκοτώστε τους Γερμανούς!» Και μετά πήγαν στη φωλιά [του θηρίου] και ξαφνικά τους είπαν να «βάλετε στην άκρη την εκδίκηση”

Φυσικά, πολλοί δεν ήταν ευχαριστημένοι με αυτές τις εξηγήσεις όσον αφορά αυτή τη στάση απέναντι στην εκδίκηση. Σε εκθέσεις από κομισάριους υπάρχουν καταγεγραμμένες συνομιλίες μεταξύ των στρατιωτών, οι οποίοι αγανάκτησαν με αυτές τις εντολές: «Πρώτα λένε ένα πράγμα, μετά ένα άλλο και γιατί πρέπει να αισθανόμαστε λύπη για εκείνους τους Γερμανούς σαν να είχαν συμπεριφερθεί καλά στην επικράτειά μας» … Αλλά σκληρά πειθαρχικά μέτρα από την μία, και της Ρωσικής αγάπης για τα παιδιά από την άλλη (ακόμα και οι Γερμανοί αναγνώρισαν ότι οι Ρώσοι στρατιώτες ήταν πολύ καλοί με τα Γερμανικά παιδιά και τους έδιναν φαί όχι μόνο από τις κεντρικές αποθήκες τροφίμων, αλλά και από τις δικές τους μερίδες, μερικές φορές δίνοντάς τους όλα όσα είχαν) εμπόδισε πράξεις εκδίκησης από το να συμβούν. Αλλά το κύριο πράγμα, το οποίο τονίστηκε σε όλα τα επίπεδα, ήταν ότι στις πράξεις τους «δεν πρέπει να είμαστε σαν τους Γερμανούς».
Ο ιστορικός Γιούρι Ζούκοφ υποστήριξε ότι ο βιασμός και άλλα εγκλήματα είχαν ως επί το πλείστον διαπραχτεί όχι από τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, αλλά από πρώην στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού που μόλις είχαν απελευθερωθεί από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και από πολίτες που είχαν απελαθεί στη Γερμανία …

Ναι, εν αναμονή του επαναπατρισμού δεν ήταν κάτω από καμιά διοίκηση, και ήταν γενικά ένα αρκετά ετερόκλητο πλήθος . Σχημάτισαν συμμορίες και άρχισαν να ληστεύουν τους ντόπιους, προκειμένου να καλύψουν τις ταπεινώσεις που είχαν υποστεί, και επειδή αυτό συνέβη στην περιοχή ευθύνης των σοβιετικών στρατευμάτων, για αυτά κατηγορήθηκαν οι στρατιώτες. Υπάρχουν και άλλα στοιχεία συμμάχων (ΗΠΑ, Βρετανία) που απελευθερώθηκαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι οποίοι ενεπλάκησαν σε λεηλασίες στο Βερολίνο, γέμιζαν αυτοκίνητα με πράγματα και τους έλεγαν όπως έβγαιναν από την πόλη να τα πάρουν πίσω. Ένα άλλο σημείο: στις ίδιες εκθέσεις από τους στρατιωτικούς εισαγγελείς συχνά αναφέρεται ότι υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η κατηγορία για βιασμό δεν επιβεβαιώθηκε, αλλά οι διοικητές έπρεπε να τιμωρήσουν τον αθώο. Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον ημερολόγιο που άφησε η αυστραλιανή ανταποκριτής Osmar White, η οποία συνόδευσε τον αμερικανικό στρατό, και επισκέφθηκε όλες τις ζώνες κατοχής. Δεν αισθανόταν πολύ συμπάθεια για τους σοβιετικούς, αλλά ισχυρίστηκε ότι ο Κόκκινος Στρατός, σε αντίθεση με τους συμμάχους, ήταν πολύ πειθαρχημένος, ότι η σοβιετική διοίκηση ήταν πολύ αποτελεσματική, όχι μόνο στις πράξεις της για την καταπολέμηση του εγκλήματος, αλλά και στον τομέα της αστικής (urban) αναγέννησης και την παροχή των αναγκαίων εφόδιων για τη ζωή, και ότι όλες οι φρικαλεότητες που λένε για τους σοβιετικούς στρατιώτες ήταν αφενός φήμες και κουτσομπολιά, και ότι από την άλλη, τέτοια εγκλήματα διαπράχθηκαν κυρίως από απελευθερωμένους που περίμεναν τον επαναπατρισμό.

Οι Γερμανοί έφυγαν από τους Αγγλο-Αμερικανούς και πηγαίναν στους Ρώσους

-Και πώς οι γυναίκες στις περιοχές αυτές σχετίζονταν με τους σοβιετικούς στρατιώτες;

Ω, μια ολόκληρη διατριβή θα μπορούσε να γραφτεί για αυτό το θέμα. Πρώτα απ ‘όλα, υπήρξε μια κολοσσιαία διαφορά στη νοοτροπία. Όλες αυτές οι ιστορίες ότι οι στρατιώτες, ειδικά εκείνων που προέρχονται από αγροτικές περιοχές, είχαν αποχριστιανοποιηθεί και για αυτό ήταν ‘’λάγνοι’’ εξ ορισμού είναι ανοησίες. Αντίθετα, οι περισσότεροι επαρχιώτες είχαν ανατραφεί σε μια αυστηρή και πατριαρχική παράδοση. Το γεγονός ότι οι Ούγγροι και οι Αυστριακοί είχαν συνήθως πολλές σεξουαλικές σχέσεις πριν το γάμο ήταν για αυτούς απλά ζωώδη συμπεριφορά […]
Στη Ρουμανία και την Ουγγαρία στρατιώτες είχαν επισκεφθεί οίκους ανοχής, αλλά, κατά κανόνα, δεν ήταν πάρα πολλοί: πήγαν από περιέργεια, και στη συνέχεια υπήρξαν δυσάρεστα συναισθήματα και μια αίσθηση απέχθειας και σύγχυσης. Η ιδέα της αγοράς ένός άλλου προσώπου δεν χωρούσε εύκολα στο κεφάλι ενός Σοβιετικού ανθρώπου.
Και πώς οι Αμερικανοί διοικητές αντιδρούσαν με τα εγκλήματα των στρατιωτών τους;
Συχνά επέλεγαν να μην δώσουν καμία προσοχή σε αυτά. Τα ημερολόγια της ίδιας της Osmar White έλεγαν ότι τα εγκλήματα κατά των Γερμανικών γυναικών ήταν διαδεδομένα και ότι σε καμία περίπτωση δεν ανακοπεί από τους Αμερικανούς διοικητές, και ότι αν κάποιου είδους αντίδραση έλαβε χώρα, τότε αυτό συνέβη μόνο σε σχέση με τους μαύρους βιαστές.

-Ρατσισμός;

Ναι. Στα μυαλά των αμερικανών διοικητών, οι μαύροι δεν μπορούσαν να τολμήσουν να βάλουν χέρι πάνω σε λευκή γυναίκα. Αν το έκαναν, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά τον συνήθη τρόπο όπως πίσω στις ΗΠΑ. Ήταν διαφορετικά για τα γαλλικά στρατεύματα. Στη Γερουσία των ΗΠΑ μετά τον πόλεμο υπήρχε περιγραφή της συμπεριφορά ιθαγενών [Αφρικανών] γαλλικών δυνάμεων, της Σενεγάλης, στην Στουτγάρδη. Παρατίθονται αριθμοί που λένε ότι μέσα σε μία με δύο ημέρες υπήρχαν περίπου τρεις χιλιάδες θύματα βιασμού στη Στουτγάρδη και μόνο. Μέχρι σήμερα οι Ιταλοί ισχυρίζονται ότι ο αγγλο-αμερικανός στρατός ευθύνεται για τις φρικαλεότητες που έλαβαν χώρα στο ιταλικό έδαφος και διαπράττονταν από τους Μαροκινούς. Οι άνδρες βίαζαν όχι μόνο γυναίκες, αλλά και νέους άνδρες …
[…]
Με την ευκαιρία, όσον αφορά εδώ, και τους φιλελεύθερους μας: έχουν κάποιο ενδιαφέρον για ψέματα σχετικά με τους πρόγονους τους;

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πλήρη επίγνωση του τι κάνουν. Ας πούμε ότι υπάρχει τιμή, αν και δεν είναι απαραίτητο να μιλάμε για μια οικονομική ανταμοιβή. Υπάρχουν και άλλα μέσα για την ενθάρρυνση της: ένα ταξίδι στο εξωτερικό, επιχορηγήσεις, υπηκοότητα … Αλλά υπάρχει ένα μεγάλο στρώμα των επαγγελματιών του Διαδικτύου οι οποίοι απερίσκεπτα επαναλαμβάνουν ένα ψέμα πίσω από το άλλο. Τα μυαλά τους είναι τόσο μπερδεμένα που είναι πρόθυμοι να πιστεύουν ανοησίες.

“Αυτή είναι μια προσπάθεια να στερήσει από τους ανθρώπους της ιστορίας τους”

-Ποιος ήταν ο λόγος για αυτό;

O Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος [στη Δύση: Ρωσο-σοβιετικός πόλεμος 1941-1945, το Ανατολικό Μέτωπο (Ευρώπη) του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου – trans. ME] είναι ακόμα στην ιστορία μας, είναι ότι το επεισόδιο που ενώνει τους ανθρώπους, και όχι μόνο τους δικούς μας, αλλά και τα άλλα έθνη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Και όταν η 9η Μαίου επιχειρείται να διαγραφεί από την μνήμη ή να αμαυρωθεί, ο στόχος αυτός είναι αρκετά προφανής: είναι μια προσπάθεια να στερήσουν από τους ανθρώπους την ιστορίας τους, και να δείξουν ότι δεν έχουμε παρελθόν για να είναι υπερήφανοι. Εάν η πλειοψηφία του πληθυσμού το δουν αυτό, τότε αυτοί δεν θα έχουν κανένα μέλλον. Η κατανόηση της ιστορίας του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου έχει από καιρό μετατραπεί σε ένα σημαντικό τομέα της μάχης της πληροφορίας.

Μπορείτε να φανταστείτε κάποιον στις Ηνωμένες Πολιτείες “κατ ‘εντολή της ψυχής” να κάνει μια ταινία στην οποία οι Αμερικανοί στρατιώτες στη Γερμανία μόνο λήστευαν, βίαζαν και έπιναν;
Νομίζω ότι στην καριέρα του, και σκηνοθέτες και συγγραφείς, θα ήταν η τελευταία ταινία τους. Πολύ στενά παρακολουθούνται τέτοιες εκφράσης “ελευθερίας”. Συνειδητοποιούν πόσο επικίνδυνο είναι. Δεν είναι μόνο αυτό: η έρευνα για το θέμα αυτό, αν διεξαχθεί, δεν δημοσιεύεται. Με την ευκαιρία, το 1989, εκδόθηκε το βιβλίο “άλλα κόστη”, από τον Καναδό συγγραφέα James Baca, ο οποίος υποστήριξε ότι στα στρατόπεδα στην αμερικανική ζώνη κατοχής πάνω από ένα εκατομμύριο γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου πέθαναν από την πείνα. Αμέσως παραγκωνήθηκε από τους συναδέλφους του και τον έβγαλαν ότι είναι σχεδόν τρελλός.

[…]
Senyavskaya, Elena Spartakovna – Senior Research Fellow του Ινστιτούτου της Ρωσικής Ιστορίας, Ρωσική Ακαδημία Επιστημών, Διδάκτωρ Ιστορικών Επιστημών, καθηγητής, μέλος της Ακαδημίας Στρατιωτικών Επιστημών. Ειδικός στη ρωσική στρατιωτική ιστορία του ΧΧ αιώνα, στην στρατιωτική ψυχολογία και συγγραφέας πάνω από 250 επιστημονικών εργασίων.

Πηγή: Комсомо́льская пра́вда μέσω Αγκάρρα