Δομημένα ομόλογα, μαύρο χρήμα και κυβερνητικές ευλογίες

 Δομημένα ομόλογα, μαύρο χρήμα και κυβερνητικές ευλογίες

Αν ρίξετε μια ματιά στο χτεσινό κείμενο, θα διαπιστώσετε ότι ενώ δικάστηκαν και τιμωρήθηκαν οι πρόεδροι των ταμείων ΤΕΑΔΥ (δημοσίων υπαλλήλων), ΤΕΑΥΦΕ (υπαλλήλων φαρμακευτικών εργασιών) και ΤΕΑΠΟΚΑ (οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης), από πλευράς ΤΣΕΥΠ (εφημεριδοπωλών και υπαλλήλων πρακτορείων) την πλήρωσε ο αντιπρόεδρος του ταμείου Γεράσιμος Κονιδάρης. Οπωσδήποτε, προκαλεί περιέργεια το γιατί και το πώς την γλίτωσε ο πρόεδρος Δημήτρης Μυρογιάννης.

Στις 22 Ιουνίου 2010, μετά από πόρισμα που είχε συντάξει από τον Σεπτέμβριο του 2007 ο επί κεφαλής της αρχής για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος εισαγγελέας Γιώργος Ζορμπάς (*) και με πρόταση του ΠαΣοΚ, η βουλή συνέστησε εξεταστική επιτροπή με σκοπό την διερεύνηση τυχόν πολιτικών ευθυνών στην υπόθεση των ομολόγων. Τελευταίος μεταξύ των δεκάδων μαρτύρων που κλήθηκαν να καταθέσουν στην επιτροπή, ήταν ο πρώην πρόεδρος του ΤΣΕΥΠ Δημήτρης Μυρογιάννης. Η κατάθεση του Μυρογιάννη προκάλεσε σεισμό.

Πάτρα, Φεβρουάριος 2009: Ο Νίκος Νικολόπουλος παραθέτει δείπνο προς τιμή του Σάββα Τσιτουρίδη, λίγο πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο, που ανάγκασε τον Καραμανλή να αφήσει τον Τσιτουρίδη εκτός ψηφοδελτίων στις εκλογές του 2009. 

Ο Μυρογιάννης ισχυρίστηκε ότι το υπουργείο απασχόλησης, επί υπουργείας Σάββα Τσιτουρίδη και πριν αγοραστούν τα δομημένα ομόλογα, διοργάνωνε διάφορα σεμινάρια, παρόντος μάλιστα του ίδιου του υπουργού αλλά και του τότε ειδικού γραμματέα Ευγένιου Παπαδόπουλου. Όπως είπε ο μάρτυς, "στα σεμινάρια που γίνονταν τότε κατά τακτά χρονικά διαστήματα, αυτό που υπήρχε ως αίσθηση ήταν “μην αφήνετε τα λεφτά στην Τράπεζα της Ελλάδος, που δεν δίνει τόκο, διότι με αυτόν τον τρόπο δεν κερδίζουμε τίποτα σαν κράτος, αλλά δώστε τα κάπου που να μπορέσει να αποκτήσει μεγαλύτερη περιουσία το Ταμείο”". Πρόσθεσε δε ότι "την ίδια άποψη είχαν και οι συνδικαλιστές (σ.σ.: ΔΑΚΕ), οι οποίοι ήρθαν και μας βρήκαν παραμονές και φώναζαν- μόνο που δεν χειροδίκησαν κιόλας- γιατί τα χρήματα τα έχουμε στην τράπεζα".

Πάντοτε σύμφωνα με τον Μυρογιάννη, όταν το ΤΣΕΥΠ ζήτησε αναλυτική ενημέρωση για τα ομόλογα του δημοσίου, "μας είπαν από το υπουργείο ότι είναι η καλύτερη τοποθέτηση. Βεβαίως, τότε κανείς μας δεν ήξερε τι είναι δομημένο, τι είναι αδόμητο. Δεν τα ξέραμε αυτά". Μετά από όλα αυτά, έφτασε στα ταμεία η έγγραφη πρόταση της "Ακρόπολις", η οποία προωθούσε την αγορά συγκεκριμένου ομολόγου, "το οποίο κρίναμε όλοι μέσα σε δέκα λεπτά στο συμβούλιο ότι ήταν το καλύτερο που μπορούσε να γίνει". Με λίγα λόγια, ο Μυρογιάννης αποκάλυψε αυτό που όλοι υποψιάζονταν με απόλυτη βεβαιότητα αλλά κανείς δεν τολμούσε να το πει φωναχτά. Ότι, δηλαδή, η ίδια η κυβέρνηση πατρονάριζε τα δομημένα ομόλογα και έσπρωχνε τους διάφορους οργανισμούς και τα ταμεία να επενδύσουν τα αποθεματικά τους σ' αυτά ακριβώς τα ομόλογα.

Ενδιαφέρον έχουν και τα όσα κατέθεσε ο πρώην υπουργός οικονομικών (επί κυβέρνησης Μητσοτάκη) Ιωάννης Παλαιοκρασσάς. Όπως είπε ο Παλαιοκρασσάς, τον Απρίλιο του 2006 τον επισκέφθηκαν στο γραφείο του ο Αποστολίδης με τον Δεμέστιχα, γνώριμοι του ιδίου από παλαιότερα (ο πρώτος ως τραπεζίτης και ο δεύτερος ως συνδικαλιστής στην ΠυρΚαλ) και του πρότειναν την ίδρυση της τράπεζας Synergy Βank με συμμετοχή της «Ακρόπολις» ύψους 10 εκατ. ευρώ, στην οποία θα ήταν πρόεδρος εκείνος και διευθύνων σύμβουλος ο Δεμέστιχας. Ο Παλαιοκρασσάς αποδέχθηκε την πρόταση αλλά το θέμα δεν προχώρησε. Τρεις μήνες μετά ο Δεμέστιχας διορίστηκε από τον Τσιτουρίδη πρόεδρος του ΤΕΑΥΦΕ.

Ο Θόδωρος Πρινιωτάκης έβαλε στο στόχαστρο τέσσερις υπουργούς: Γιώργο Αλογοσκούφη, Πέτρο Δούκα, Σάββα Τσιτουρίδη και Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Ισχυρίστηκε ότι η JPMorgan, πριν βγάλει το ομόλογο, είχε πάρει διαβεβαιώσεις από το υπουργείο οικονομικών ότι το ελληνικό δημόσιο θα ενδιαφερόταν γι' αυτό το ομόλογο, σε συνεργασία με τα ασφαλιστικά ταμεία, προκειμένου να χρηματοδοτήσει ανάγκες του υπουργείου άμυνας. Την συγκεκριμένη πληροφορία είχε κατά νου και ο Παπαμαρκάκης (σ.σ.: προφανώς, λόγω αυτών των διαβεβαιώσεων μπήκε στο παιχνίδι η "Ακρόπολις"). Επίσης, ο Πρινιωτάκης αποκάλυψε ότι το υπουργείο απασχόλησης ενημερωνόταν σχετικά σε μηνιαία βάση.

Κι ενώ ο Βασίλης Μαγγίνας κάρφωνε με την κατάθεσή του τον Γιώργο Αλογοσκούφη ("αν δεν ήξερε ο υπουργός οικονμικών, ποιός ήξερε;"), το μεγάλο πατιρντί έμελλε να γίνει στις 25 Οκτωβρίου, όταν κλήθηκαν να καταθέσουν κατ' αντιπαράσταση οι Σοφοκλής Πρινιωτάκης (πατέρας του Θόδωρου) και Γιώργος Αποστολίδης. Οι δυο προφυλακισμένοι συνιδιοκτήτες της "Ακρόπολις" συμφωνούσαν ως προς το ότι είχε διακινηθεί πολύ μαύρο χρήμα αλλά διαφωνούσαν ως προς το ποιος από τους δυο τους το διακίνησε.

Σύμφωνα με τον Αποστολίδη, στο χρηματοκιβώτιο της "Ακρόπολις" (τα κλειδιά του οποίου είχε ο Πρινιωτάκης) υπήρχαν 6 εκατομμύρια, εκ των οποίων τα 4,2 εκατ. ήταν το 50% της προμήθειας από την ΝΑΜ του Παπαμαρκάκη. Αυτά τα χρήματα τα μοίρασε ο Πρινιωτάκης στους προέδρους των διαφόρων ταμείων ώστε να τους πείσει να επενδύσουν στα δομημένα ομόλογα που διαχειριζόταν η εταιρεία. Όπως είπε ο Αποστολίδης, ο ίδιος έκανε την ανάληψη και τον βόηθησαν δυο υπάλληλοι τόσο στο να μεταφέρει τα λεφτά με βαλίτσες όσο και στο να τα βάλει στο χρηματοκιβώτιο, με την παρουσία του Πρινιωτάκη.

Σύμφωνα με τον Πρινιωτάκη, αυτά τα λεφτά υπήρχαν αλλά τα πήρε ο Αποστολίδης και τα έδωσε του Δεμέστιχα, ο οποίος θα τα μοίραζε στα κατάλληλα πρόσωπα στα υπουργεία απασχόλησης και οικονομικών, ώστε να προωθηθεί η έκδοση του ομολόγου και να εξασφαλιστεί η αγορά του από τα ταμεία. Κατέθεσε δε, ότι αυτός είχε ενδοιασμούς αλλά ο Αποστολίδης του είπε: "Πώς νομίζεις ότι γίνονται οι δουλειές; Με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος; Για να πάμε στα 280 εκατ. μας βοήθησε ο Δεμέστιχας". Συμπλήρωσε δε ότι τα 4,2 εκατ. του Παπαμαρκάκη τα πήρε ο Αποστολίδης για να προωθήσει την ίδρυση της Synergy Bank με τον Παλαιοκρασσά.

Πέρα από τις διαφωνίες των δυο συνεταίρων, πάντως, εκείνο που απεδείχθη είναι ότι πράγματι εισέρρευσαν στο ταμείο της εταιρείας 6 εκατομμύρια μετρητά (παρουσιάστηκαν τα ανάλογα παραστατικά), τα οποία εξαφανίστηκαν δίχως να αφήσουν πίσω τους κανένα ίχνος. Τα μοίρασε ο Πρινιωτάκης στους διοικητές των ταμείων; Τα μοίρασε ο Δεμέστιχας σε κατάλληλα πρόσωπα μέσα στα υπουργεία; Πήγαν λίγα από δω και λίγα από 'κει; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά.

Ο πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής Χρήστος Πρωτόπαπας (αντικατέστησε στην πορεία τον Ντίνο Ρόβλια).
Στο τέλος, ο Σάββας Τσιτουρίδης τον μήνυσε για κατάχρηση εξουσίας και συκοφαντική δυσφήμιση.

Για να ολοκληρώσουμε το μικρό μας αφιέρωμα στην πολύκροτη ιστορία των δομημένων ομολόγων, ας προσθέσουμε ότι την 1η Δεκεμβρίου 2010 η επιτροπή (όποια είχε μείνει, τέλος πάντων, αφού στις 2 Σεπτεμβρίου είχαν αποχωρήσει απ' αυτήν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας) εξέδωσε το πόρισμά της, το οποίο καταλόγιζε πολιτικές ευθύνες στους:
- Πέτρο Δούκα, πρώην υφυπουργό οικονομικών
- Σάββα Τσιτουρίδη, πρώην υπουργό απασχόλησης
- Γιώργο Αλογοσκούφη, πρώην υπουργό οικονομικών
- Βαγγέλη Μεϊμαράκη, πρώην υπουργό άμυνας
- Γιώργο Κουρή, πρώην γενικό γραμματέα του υπουργείου οικονομικών
- Δημοσθένη Μαμμωνά, πρώην γενικό γραμματέα του υπουργείου απασχόλησης
Επίσης, η επιτροπή καταλόγισε ευθύνες τόσο στον πρόεδρο της επιτροπής κεφαλαιαγοράς Αλέξανδρο Πιλάβιο όσο και στην διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος. Τέλος, παρέπεμψε τους Τσιτουρίδη και Δούκα σε προανακριτική επιτροπή για την διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών.


Υστερόγραφο: Τελικά, κύριε Πάγκαλε, μάλλον δεν τα φάγαμε όλοι μαζί.


-------------------------------------
(*) Όταν ολοκλήρωσε το πόρισμά του ο Ζορμπάς, το έστειλε στον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γιώργο Σανιδά για να το ελέγξει και να το μεταβιβάσει στην επιτροπή διαφάνειας της βουλής, σύμφωνα με το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Ο Σανιδάς έκρινε το πόρισμα μη σύννομο καθώς έφερε την υπογραφή αποκλειστικά του Ζορμπά ενώ θα έπρεπε να φέρει τις υπογραφές όλων των μελών της αρχής. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2010, η Επιτροπή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες, απαντώντας σε σχετική ερώτηση της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, έκρινε έγκυρο το πόρισμα Ζορμπά. Για περισσότερα: "Έγκυρο το πόρισμα Ζορμπά, έκθετος ο Σανιδάς στην υπόθεση των Δομημένων Ομολόγων".

Πώς θα τους σταματήσουμε;

 Πώς θα τους σταματήσουμε;

Κάποτε ήταν καύχημά τους. Σήμερα την αναθεματίζουν και τη «μεταρρυθμίζουν» με δημογραφικά και οικονομικά επιχειρήματα.

Ο λόγος φυσικά για την κοινωνική ασφάλιση, μια από τις εμβληματικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης, που αστοί και σοσιαλίζοντες μεταρρυθμιστές την περιέφεραν παντού σαν απόδειξη ότι και ο καπιταλισμός μπορεί να προσφέρει «κοινωνική δικαιοσύνη».

Το σημερινό κουρέλιασμα κομμάτι-κομμάτι των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων δεν είναι τίποτε άλλο από ένα προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα της κρίσης και σήψης του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Αυτό διδάσκει η ιστορική πείρα του εργατικού κινήματος και γι’ αυτό σοβαρές πλευρές του «ασφαλιστικού» πνίγονται μέσα στη συλλογική αμνησία, την οποία καλλιεργούν και εκμεταλλεύονται οι αστοί προπαγανδιστές.

Το κοινωνικό δικαίωμα των εργαζόμενων στην ασφάλιση κουρελιάζεται σήμερα ακριβώς γιατί για τους καπιταλιστές ήταν πάντοτε ένα «σκάνδαλο». «Σκανδαλώδη» έβρισκαν τα αφεντικά σε όλο το πρώτο μισό του 20ου αιώνα -όταν ψηφίζονταν στις περισσότερες χώρες οι πρώτοι συνολικοί ασφαλιστικοί νόμοι- την απαίτηση, η κάλυψη των εργατών να μην είναι ιδιωτική υπόθεση και εμπορικό προϊόν αλλά να αποτελεί μέρος του μισθού που πληρώνουν οι εργοδότες, χωρίς να τον μειώνει. Φυσιολογική αντίδραση, εφόσον οι καπιταλιστές ενδιαφέρονται πρωτίστως να μεγιστοποιούν την εξοικονόμηση και την κερδοφόρα αξιοποίηση του μεταβλητού κεφαλαίου που καταβάλλουν (μισθοί και κάθε είδους εισφορές).

Οι καπιταλιστές σε κάθε χώρα πάλεψαν λυσσαλέα ώστε να αποφύγουν ή να μειώσουν σημαντικά τη δική τους συμμετοχή στα ασφαλιστικά συστήματα, τα οποία ούτως ή άλλως στηρίχτηκαν κυρίως στα σημαντικά αποθεματικά των ταμείων αλληλοβοήθειας που είχαν παλαιότερα δημιουργηθεί από το υστέρημα των εργατών. Το μόνο που τους έκανε να τρέμουν και να υποχωρούν τελικά ήταν η δυναμική ενός παγκόσμιου εργατικού κινήματος που με φάρο την Οκτωβριανή Επανάσταση απειλούσε συνολικά την εξουσία τους, διεξάγοντας σκληρούς ταξικούς αγώνες που πληρώθηκαν με βαρύ φόρο αίματος.

Ωστόσο οι καπιταλιστές δεν παραιτήθηκαν ποτέ από τον ταξικό πόλεμο. «Σκάνδαλο» γι’ αυτούς παρέμενε η κοινωνική ασφάλιση ακόμη και την μεταπολεμική εποχή, οπότε άρχισαν να την επιδεικνύουν σαν «ακρογωνιαίο λίθο» του κράτους Πρόνοιας. Συνέχισαν να ερμηνεύουν κατά τα συμφέροντά τους την «ιερή» αρχή της «τριμερούς χρηματοδότησης», προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουν το ποσοστό της εργοδοτικής συμμετοχής, επιβαρύνοντας όσο περισσότερο γινόταν τους εργαζόμενους και φορτώνοντας στο κράτος κάθε παραχώρηση που αναγκάζονταν να κάνουν. Ήξεραν κάτι που οι ρεφορμιστές και άλλοι εργατοπατέρες απέκρυπταν: το δήθεν «ταξικά ουδέτερο» κράτος ήταν σε τελική ανάλυση κράτος των μονοπωλίων. Για την προάσπιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας αναλαμβάνει να εγγυηθεί ασφαλιστικά δικαιώματα. Κι όταν παραστεί ανάγκη επιστρέφει τον λογαριασμό στους εργαζόμενους υπό τη μορφή του δημόσιου χρέους…

Επίσης, τα μονοπώλια, ιδίως σε αναπτυσσόμενες χώρες σαν την Ελλάδα, ανακάλυψαν το οικονομικό και πολιτικό «ψητό» που υπήρχε στην κοινωνική ασφάλιση. «Οικονομικό ψητό» π.χ. ήταν το διαχρονικό διαγούμισμα των εισφορών των εργαζόμενων που εγκαινιάστηκε με τον Αναγκαστικό Νόμο του 1951 και συνεχίστηκε στη Χούντα και στη Μεταπολίτευση, πάνω στο οποίο στηρίχτηκαν πολλά «οικονομικά θαύματα». «Πολιτικό ψητό» ήταν η αξιοποίηση του πολυπλόκαμου συστήματος των ταμείων για τη στερέωση της εξουσίας των αστικών κομμάτων, για τη διάβρωση συνειδήσεων, για την καλλιέργεια συντεχνιακού και ρεφορμιστικού πνεύματος σε κατηγορίες εργαζομένων και επαγγελματιών.

Αποδείχτηκε ότι, αν και οι καπιταλιστές ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με την ιδέα να αποτελούν το «τρίτο μέρος» του «τριμερούς συστήματος», αξιοποίησαν μια χαρά τις αντιφάσεις και τις περιπλοκές του. Κι όποτε στριμώχνονταν από τους εργατικούς αγώνες - όπως την περίοδο της Μεταπολίτευσης- προτιμούσαν να δίνουν κάτι παραπάνω σε συντάξεις, εφάπαξ, «ποσοστά αναπλήρωσης», προκειμένου να ξεχνιούνται οι μισθολογικές διεκδικήσεις, αλλά και οι πομπές τους με τα χρήματα των ταμείων.

Οι «πομπές» και η διάβρωση συνειδήσεων συνεχίστηκαν και τα τελευταία τριάντα χρόνια, παρά το ότι το …πολύ «ψητό» είχε «φαγωθεί» και κατευθυνόμαστε ολοφάνερα προς το πλήρες ξήλωμα της κοινωνικής ασφάλισης. Το τζογάρισμα με τα ομόλογα π.χ. πέραν του ότι μετέφερε χρήμα των ταμείων σε μονοπωλιακές τσέπες, προωθούσε ταυτόχρονα τη χρήσιμη ιδέα της ιδιωτικής ασφάλισης-επένδυσης. Επίσης γενικευόταν ο αμοραλισμός με τη συμμετοχή και συνδικαλιστών (πούλημα νέας γενιάς εργαζόμενων με ανταλλάγματα - περίπτωση ΟΤΕ).

Κι έρχονται σήμερα οι απολογητές όλης αυτής της καπιταλιστικής σαπίλας δεκαετιών να ηθικολογήσουν! Ίσως μάλιστα να είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν ακόμη και κάποια χτεσινά «χαϊδεμένα παιδιά» του συστήματος προκειμένου να πειστούν οι εργαζόμενοι να αποδεχτούν τις βάρβαρες περικοπές που τους εξαθλιώνουν και τους οδηγούν στη δουλειά ως τον τάφο. Θα βρεθούν άλλοι τρόποι πιο «οικονομικοί» ώστε το σύστημα να «χαϊδεύει τα παιδιά του»: αυτή είναι η ουσία της «κοινωνικής δικαιοσύνης» που πρεσβεύουν οι «σοφοί» εκπρόσωποι του γενικού καπιταλιστικού συμφέροντος…

Πώς θα τους σταματήσουμε;

Όχι πάντως ακολουθώντας τους ποικιλόχρωμους συμβιβασμένους εργατοπατέρες που χτες εξωράιζαν τις αντιασφαλιστικές κατευθύνσεις της ΕΕ, σήμερα κλαψουρίζουν περί «άγριου νεοφιλελευθερισμού» κι αύριο θα δικαιολογούν «από τα αριστερά» τα δικά τους αντιασφαλιστικά-αντιλαϊκά εγκλήματα, ζητώντας συγγνώμη από τους Γιαννίτσηδες.

Όχι με συντεχνιακές εκκλήσεις να εξαιρεθεί ως «βιώσιμο» το «ταμειάκι» του ενός ή του άλλου από την γενική ισοπέδωση.

Όχι με πουλήματα ή συμψηφισμούς ανάμεσα σε «γενιές», όχι με απολογίες επειδή έχουμε το …θράσος να ζούμε περισσότερο και να θέλουμε να δουλεύουμε λιγότερο.

Τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα κατακτήθηκαν από εργαζόμενους που στον καιρό τους δεν ανέχτηκαν να εξαρτώνται τα δικαιώματά τους από την πορεία των μονοπωλιακών υπερκερδών. Δεν επένδυαν τις ελπίδες τους στα κέρδη εκείνων που μόνιμα και νόμιμα τους έκλεβαν τη ζωή. Αναγνώριζαν τον αληθινό αντίπαλο: την ίδια την εξουσία των καπιταλιστών και το δικαίωμά τους να ιδιοποιούνται τον κοινωνικό πλούτο.

Αυτό είναι σήμερα και το νόημα της ταξικής γραμμής του ΠΑΜΕ: οργάνωση, συσπείρωση και προετοιμασία των εργαζόμενων παντού για αντεπίθεση στο κεφάλαιο.

Μόνο έτσι μπορούμε να σταματήσουμε το προετοιμαζόμενο αντιασφαλιστικό έγκλημα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Μόνο έτσι κερδίζουμε τη ζωή μας.

Νίκος Ζαρταμόπουλος

Εφημερίδα Νέο Εμπρός, φ. 1113, 13-1-2016, σελ. 7

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν για το θέμα της «El Dorado»

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν για το θέμα της «El Dorado»

Με μεγάλο ζήλο επιχειρούν τα ΜΜΕ, τόσο αυτά που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ όσο κι αυτά που τον αντιπολιτεύονται, να διαστρεβλώσουν τη θέση του ΚΚΕ για τα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές. Και μάλιστα, δίνουν εκατέρωθεν τις δικές τους ερμηνείες, για τους δικούς τους επιμέρους πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους (αφού στα πολλά συγκλίνουν και ταυτίζονται). Ομως και οι δύο πλευρές λένε ψέματα συνειδητά και δε θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, γιατί ως γνωστόν η πραγματικότητα και η αλήθεια είναι μία και μόνο μία.
Ετσι λοιπόν, με αφορμή την ανακοίνωση της αναστολής των εργασιών στις Σκουριές από την επιχείρηση και σχετικό σχόλιο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, σε ραδιοφωνική συνέντευξη (13/1), θα ακούσει κανείς από το MEGA, το ΣΚΑΪ κ.α. τοποθετήσεις του τύπου ότι «έως και το ΚΚΕ είναι υπέρ της επένδυσης» (!), γιατί τα συγκεκριμένα μέσα αξιοποιούν την εξέλιξη σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ... Ενώ, στην «Αυγή» και την «Εφημερίδα των Συντακτών» «ξαφνιάζονται με τη θέση του ΚΚΕ» και κάνουν λόγο για «παρέμβαση Κουτσούμπα υπέρ της "El Dorado Gold"» (!), για να ταυτίσουν το ΚΚΕ με τη συγκεκριμένη εταιρεία και να σπεκουλάρουν σε βάρος του!...

***

Ολοι, βεβαίως, κρύβουν την ολοκληρωμένη τοποθέτηση του Δ. Κουτσούμπα ότι είναι ζήτημα αντιπαράθεσης, ανταγωνισμών μονοπωλιακών ομίλων, ότι οι εργαζόμενοι έχουν το δίκιο και δεν πρέπει να χάσουν τις δουλειές τους, ότι το συγκεκριμένο μεταλλείο, όπως και συνολικά ο ορυκτός πλούτος και όλες οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, πρέπει να είναι λαϊκή - κοινωνική περιουσία. Αλλά και τα συγκεκριμένα αιτήματα για την προστασία του περιβάλλοντος, τους όρους δουλειάς των εργαζομένων, την επιβολή προστίμων και τη δραστική φορολογία των κερδών των μεγάλων ομίλων, δε φαίνεται να συγκίνησαν τους αρθρογράφους των αστικών ΜΜΕ.
Ερώτημα: Μήπως ταυτίζεται και η εταιρεία με τη θέση του ΚΚΕ για κοινωνικοποίηση του μεταλλείου και όλου του ορυκτού πλούτου; Προφανώς όχι. Η ΝΔ; Επίσης όχι. Αλλά κι ο ΣΥΡΙΖΑ τι λέει; Μάλλον ότι είναι θέμα «Δευτέρας Παρουσίας», οπότε έως τότε ας βγάζει στο σφυρί τα μεταλλεία, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και ας πετάει τα ψευτοεπαναστατικά του για δήθεν προστασία του περιβάλλοντος (επειδή τα 'χει καλά με τους καπιταλιστές του Τουρισμού στην περιοχή).

***

Είναι δεδομένο ότι τα ΜΜΕ και όλα τα επιτελεία του συστήματος αντιμετωπίζουν το ΚΚΕ με δυο όπλα: Την αποσιώπηση και τη διαστρέβλωση. Επίσης, δεδομένο είναι ότι οι από ταξική πλευρά διατυπωμένες θέσεις του ΚΚΕ θα βρίσκονται στο στόχαστρο των ταξικών του αντιπάλων. Εδώ, όμως, συμβαίνει κάτι άλλο: Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν ως όχημα τις θέσεις του ΚΚΕ - και μάλιστα διαστρεβλωμένες - για τις δικές τους ενδοαστικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις. Αυτό δε θα το επιτρέψουμε και ας σταματήσουν να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Ταξική επιλογή

Ταξική επιλογή

«Ταξικά μεροληπτική» υπέρ των αδυνάτων χαρακτηρίζει η κυβέρνηση τη μεταρρύθμιση που προωθεί στο Ασφαλιστικό και είναι πραγματικά να γελάνε και οι πέτρες.
Κατ' αρχάς, και μόνο η αφετηρία της μεταρρύθμισης, που είναι η αντιστοίχιση του Ασφαλιστικού στις εργασιακές σχέσεις και στους μισθούς πείνας που διαμορφώθηκαν τα τελευταία χρόνια και πιο εντατικά την περίοδο της κρίσης, είναι ικανή να αποδείξει ότι οι αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση υποτάσσονται στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης και υπηρετούν αποκλειστικά το κεφάλαιο.
Για λογαριασμό των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων νομοθετήθηκαν η κατάργηση επί της ουσίας των συλλογικών διαπραγματεύσεων και οι μισθοί των 400 και 500 ευρώ, διευρύνθηκαν οι ελαστικές μορφές εργασίας, σε βαθμό που να αφορούν σήμερα το 60% των απασχολουμένων, ισοπεδώθηκαν δικαιώματα σε Υγεία και Πρόνοια, στο όνομα της δημοσιονομικής προσαρμογής.
Σ' αυτήν την εφιαλτική για το λαό πραγματικότητα, η κυβέρνηση επιχειρεί τώρα να προσαρμόσει την Κοινωνική Ασφάλιση, με παρεμβάσεις που συρρικνώνουν στο ελάχιστο τη συμμετοχή της εργοδοσίας και του κράτους στο σύστημα.
Αλλά, ακόμα κι αν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα λέει η κυβέρνηση, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς υπέρ ποιου μεροληπτεί η μεταρρύθμιση την οποία σχεδιάζει. Για παράδειγμα, στο σχέδιο της κυβέρνησης προβλέπεται η κατάργηση του ΕΚΑΣ, με το οποίο συμπλήρωναν το χαμηλό τους εισόδημα δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχοι και από το 2019 το χάνουν όλοι οριστικά.
Επίσης, με το σχέδιο της κυβέρνησης, η νέα γενιά των εργαζομένων είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να πάρει σύνταξη, καθώς ο συνδυασμός των συντελεστών αναπλήρωσης, του υπολογισμού του συντάξιμου μισθού και των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, είτε αποκλείει τη μεγάλη πλειοψηφία από τη σύνταξη, είτε επιφυλάσσει συντάξεις πείνας για όσους τελικά εκπληρώσουν τις ελάχιστες προϋποθέσεις.
Η μεταρρύθμιση που υπερασπίζεται η κυβέρνηση μειώνει τις συντάξεις για παλιούς και μελλοντικούς συνταξιούχους και ταυτόχρονα με τον επανυπολογισμό, νομιμοποιεί τελεσίδικα τις 11 μειώσεις που έχουν υποστεί οι συντάξεις έως σήμερα.
Ετσι, κλείνει και τυπικά κάθε συζήτηση από την πλευρά του κράτους για επαναφορά των συντάξεων στα επίπεδα που βρίσκονταν πριν από την κρίση, άρα και της παγίωσής τους στα σημερινά επίπεδα, που είναι χαμηλότερα κατά 40% σε σχέση με το 2009. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων αυτό σημαίνει χαμοζωή με τα ελάχιστα, από τα οποία θα πρέπει να ζήσουν και ολόκληρες οικογένειες ανέργων.
Την ίδια ώρα, οι μικρομεσαίοι αγρότες καλούνται να πληρώσουν έως και τριπλάσιες εισφορές στον ΟΓΑ, που σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος τους θα μείνει ανασφάλιστο, χτύπημα δέχονται και οι μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι επιστήμονες, ενώ με τις αλλαγές που επέρχονται στο Ασφαλιστικό των ΕΒΕ, οι συντάξεις που θα πάρουν όταν συμπληρώσουν τις προϋποθέσεις θα υπολείπονται κατά πολύ ενός εισοδήματος για αξιοπρεπή διαβίωση.
Για να θολώσει τα νερά, η κυβέρνηση παρουσιάζει ως στοιχείο «δικαιοσύνης» το γεγονός ότι θέλει να αυξήσει κατά μία μονάδα τις εισφορές των εργοδοτών στο σύστημα της επικούρησης, όταν τα προηγούμενα χρόνια φιλοδωρήθηκαν από το κράτος με μείωση 3,9 μονάδων των εισφορών τους για τις κύριες συντάξεις. Και με δεδομένο ότι ως αντάλλαγμα προτίθεται να τους προσφέρει νέες διευκολύνσεις, φοροαπαλλαγές που πάλι θα πληρώσει ο λαός.
Επομένως, το σχέδιο της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό, όπως και το σύνολο της πολιτικής της, είναι βαθιά ταξικό υπέρ του κεφαλαίου. Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος για τον οποίο οι ενώσεις των εργοδοτών στηρίζουν τη μεταρρύθμιση και οι εκπρόσωποι της τρόικας εμφανίζονται να την αποδέχονται σαν βάση για συζήτηση.

ΗΠΑ - ΜΙΣΙΓΚΑΝ Το σκάνδαλο του τοξικού νερού

ΗΠΑ - ΜΙΣΙΓΚΑΝ

Το σκάνδαλο του τοξικού νερού

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--
Τα εγκλήματα του καπιταλισμού σε βάρος της δημόσιας υγείας στις ΗΠΑ δεν έχουν τέλος. Μετά τη στέρηση του νερού σε χιλιάδες φτωχά νοικοκυριά του χρεοκοπημένου Ντιτρόιτ το 2014, ήρθε, την ίδια περίπου περίοδο, το δηλητηριασμένο με μόλυβδο και σκουριά νερό στην παρακείμενη πόλη Φλιντ της πολιτείας του Μίσιγκαν, καθώς η τότε δημοτική αρχή αποφάσισε να εξοικονομήσει πόρους επιλέγοντας ως πηγή ύδρευσης της πόλης τα νερά του ομώνυμου ακάθαρτου ποταμού.
Ο κυβερνήτης της πολιτείας, Ρικ Σνάιντερ, που επί μήνες αρνούνταν να παραδεχθεί πως από τις βρύσες του Φλιντ έτρεχε ...δηλητήριο, αναγκάστηκε την τελευταία βδομάδα να αλλάξει τακτική, έπειτα από επιστημονικές έρευνες και την αγωγή κατοίκων της πόλης κατά των αρμόδιων πολιτειακών αρχών. Ετσι, κήρυξε μέσα στις τελευταίες πέντε μέρες την πόλη Φλιντ σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και χτες τα ξημερώματα επιστράτευσε την Εθνοφρουρά για να μοιράσει στα περίπου 30.000 νοικοκυριά του Φλιντ εμφιαλωμένο νερό και φίλτρα νερού.
Το σκάνδαλο του ακάθαρτου νερού στο Φλιντ, μίας πόλης που απέχει μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από τα μεγαλύτερα αποθέματα καθαρού νερού στον κόσμο, τα οποία βρίσκονται στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών, ξεκίνησε το 2014 όταν οι δημοτικές αρχές αποφάσισαν (εν μέσω οικονομικής κρίσης και ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό) να εξοικονομήσουν χρήματα σε βάρος της δημόσιας υγείας. Επέλεξαν έτσι να μην προμηθεύονται το καθαρό, πλην ακριβότερο νερό από την πόλη του Ντιτρόιτ, αλλά από τα νερά του βρώμικου ποταμού Φλιντ. Οπως αποδείχθηκε, όμως, στη συνέχεια τα νερά ήταν προβληματικά καθώς προκάλεσαν διάβρωση του πεπαλαιωμένου συστήματος ύδρευσης, με αποτέλεσμα στις αναλύσεις του τελευταίου 18μηνου να διαπιστώνονται αυξημένα επίπεδα σκουριάς και μολύβδου (που προκαλούν νοητική υστέρηση εάν καταναλωθούν από βρέφη και παιδιά, δερματικά εξανθήματα, προβλήματα συμπεριφοράς, γενετικές ανωμαλίες κ.ά.)!

ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

   ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

• 
  

Σε προηγούμενο τεύχος της ΚΟΜΕΠ δημοσιεύτηκε άρθρο της ΤΟ Βιομηχανίας, σε μια προσπάθεια να παρακολουθηθούν και να κωδικοποιηθούν ορισμένες βασικές αντιλήψεις των άλλων δυνάμεων και της εργοδοσίας και η επίδρασή τους στους εργαζoμένους, καθώς και στοιχεία της δράσης των άλλων δυνάμεων στους χώρους δουλειάς και στους κλάδους. Παρουσιάστηκαν, μέσα από τη ζωντανή εμπειρία της Οργάνωσης στους κλάδους και στους εργασιακούς χώρους, αντιλήψεις και ιδεολογήματα που εμποδίζουν την ανάπτυξη ταξικής συνείδησης στους εργαζομένους, όπως η δήθεν «αναποτελεσματικότητα» των αγώνων και η ουτοπία της «ατομικής λύσης», το φόβητρο της ανεργίας ως όπλο επιβολής της ταξικής συνεργασίας, η «συνυπευθυνότητα» των εργαζομένων, η αυταπάτη για τον «εξανθρωπισμό» του καπιταλισμού και το «ανέφικτο» της πρότασης του Κόμματος, η εξομοίωση του ΚΚΕ με όλα τα υπόλοιπα κόμματα. Παρουσιάστηκαν, ακόμα, ορισμένα στοιχεία που αφορούν τον τρόπο δράσης των άλλων δυνάμεων στους χώρους δουλειάς και στους κλάδους.

Η ιδεολογικοπολιτική δουλειά αυτού του είδους και η ζωντανή ιδεολογικοπολιτική συζήτηση που αυτή προκαλεί μέσα στην ΚΟΒ αποτελεί αναγκαιότητα. Αυτό, άλλωστε, αναδείχτηκε και από τη συζήτηση των ιδεολογημάτων στις ΚΟΒ, αλλά και με στενούς οπαδούς, που έγινε το προηγούμενο διάστημα. Είναι μια δουλειά που ατσαλώνει τις κομματικές δυνάμεις, βοηθά στην αφομοίωση της στρατηγικής του Κόμματος, να μπαίνει στην πράξη η πολιτική μας γραμμή με την καθημερινή δράση των δυνάμεών μας σε κάθε χώρο δουλειάς στους κλάδους. Βοηθά την Κομματική Οργάνωση στη συγκέντρωση πολύτιμης πείρας και στη μεταφορά της, για να γίνει συλλογική πείρα που η επεξεργασία της είναι χρήσιμη όχι μόνο για την ίδια την Οργάνωση, αλλά για ολόκληρο το Κόμμα.

Επομένως, η προσπάθεια παρακολούθησης των αντιλήψεων, των ιδεολογημάτων, της παρέμβασης του ταξικού αντίπαλου και των δυνάμεών του από την Κομματική Οργάνωση χρειάζεται να έχει συνέχεια και να εξελίσσεται. Στο πλαίσιο αυτό, εντάσσεται και η σημερινή προσπάθεια συγκέντρωσης και κωδικοποίησης στοιχείων της παρέμβασης της εργοδοσίας και της επίδρασης των αστικών ιδεολογημάτων στους εργαζομένους.

Η παρέμβαση της εργοδοσίας στους εργαζομένους με όλους τους μηχανισμούς που διαθέτει είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Η Κομματική Οργάνωση πρέπει να παρακολουθεί συνεχώς και ολοκληρωμένα την εξέλιξή της, προκειμένου να έχει πραγματική εικόνα για το χώρο ευθύνης της και να επεξεργάζεται ανάλογα και συγκεκριμένα την παρέμβασή της. Έτσι θα μπορούμε να δουλεύουμε ουσιαστικά με τη στρατηγική του Κόμματος, για τη ρεαλιστικότητα της οικονομικής και πολιτικής πρότασης του Κόμματος, όχι μόνο ως σύνθημα, αλλά με αφετηρία τα τρέχοντα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα όπως εκδηλώνονται στο χώρο εργασίας, στον κλάδο κλπ.

Συνήθως δεν παρακολουθούμε όσο πρέπει αυτήν την πλευρά της δράσης της εργοδοσίας, όσο παρακολουθούμε την επίθεσή της σε σχέση με τα μισθολογικά, τα εργασιακά, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, τους αγώνες. Πρόκειται για πολύμορφη ιδεολογική δουλειά, με την οποία στηρίζει την προώθηση της αντεργατικής πολιτικής της, τη συκοφαντία και το χτύπημα των αγώνων. Αν ψάξει κανείς στις ιστοσελίδες και στα έντυπα μεγάλων επιχειρήσεων και ομίλων που δραστηριοποιούνται σε διάφορους βιομηχανικούς κλάδους, θα διαπιστώσει ότι έχουν στρατηγικό σχέδιο για την ιδεολογικοπολιτική τους παρέμβαση –όχι μόνο στους εργαζομένους τους, αλλά και ευρύτερα στους εργαζομένους και τα λαϊκά στρώματα, στις περιοχές που δρουν– που το επεξεργάζονται και το εξελίσσουν διαρκώς. Ο στόχος είναι να «ξεπλύνουν» στη συνείδηση των εργαζομένων και του λαού την καπιταλιστική βαρβαρότητα, να προβάλουν μια ψευδεπίγραφη, απολύτως πλασματική αντιπαράθεση του τύπου «οι καλές, δημιουργικές και παραγωγικές, ευαισθητοποιημένες επιχειρήσεις και η κακή ανάλγητη κυβέρνηση ή κράτος». Να πείσουν ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι αναντικατάστατο και μπορεί να εξελίσσεται, να λύνει τα προβλήματα, να εξασφαλίζει την πρόοδο και να δίνει αισιόδοξη προοπτική. Ότι γι’ αυτό απαιτείται να υπάρχει «κλίμα συνεννόησης και συνεργασίας ανάμεσα στους εργαζομένους και την εργοδοσία». Στην καθημερινή μας δουλειά με τους εργαζομένους, όλα αυτά τα συναντάμε. Αν δε συζητάμε το πώς θα τα αντιμετωπίσουμε, το πώς θα τα ξεριζώσουμε από το μυαλό των εργαζομένων, δύσκολα μπορεί να οργανωθεί η πάλη με σωστό προσανατολισμό και στόχο.

Η ιδεολογική παρέμβαση της εργοδοσίας έχει καταρχάς υλική βάση και γίνεται σε δύο επίπεδα: α. Στους εργαζομένους της ίδιας της επιχείρησης και β. στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον στο πλαίσιο της λεγόμενης «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» (ΕΚΕ).

ΟΙ ΥΛΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ

Α. ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ

Πολλές εταιρίες, μεγάλοι όμιλοι, φροντίζουν για την επιμόρφωση των εργαζομένων, εκπονούν προγράμματα για εκπαίδευση, σεμινάρια, επιδοτούν μεταπτυχιακά. Διαβάζουμε στις ιστοσελίδες ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ, ΕΛΠΕ, ΔΕΗ, ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ: «Ιδιαίτερη σημασία δίνεται από την εταιρία στο μορφωτικό επίπεδο των εργαζομένων της, καθώς αυτό αποτελεί βασικό προτέρημα έναντι του ανταγωνισμού», «η συνεχής παροχή ευκαιριών εκπαίδευσης και ανάπτυξης στους εργαζομένους της αποτελεί θεμελιώδη δέσμευση της εταιρίας», «συνεχής ανάπτυξη των δεξιοτήτων και των γνώσεων των εργαζομένων μέσω ενδοεπιχειρησιακών προγραμμάτων εκπαίδευσης και ανάπτυξης», «επισημαίνεται ότι η εταιρία επιδοτεί την επιμόρφωση των στελεχών της από διεθνώς αναγνωρισμένα εκπαιδευτικά κέντρα». Αντίστοιχα ισχύουν και σε ΑΜΣΤΕΛ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΟΚΑ - ΚΟΛΑ, ΓΙΩΤΗΣ.

Όλες οι παραπάνω εταιρίες κάνουν επιπλέον παροχές για τους εργαζομένους και τις οικογένειές τους, όπως ασφαλιστικά προγράμματα, προγράμματα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και προληπτικής ιατρικής, κατασκηνώσεις για τα παιδιά των εργαζομένων, βραβεύσεις παιδιών εργαζομένων που πέτυχαν στις πανελλαδικές, πριμ παραγωγικότητας, επιπλέον άδειες μητρότητας και πατρότητας κ.ά. Η ΠΕΠΣΙΚΟ προσφέρει κάθε χρόνο 250 υποτροφίες για τα παιδιά των πλήρους απασχόλησης εργαζομένων της σε όλο τον κόσμο. Η ΑΡΓΩ πρόσφερε έγκαιρα όλα τα σχολικά βιβλία στα παιδιά του προσωπικού της για τη σχολική χρονιά 2011-2012. Η ΜΠΕΡΙΝΓΚΕΡ και η ΦΑΡΜΑΤΕΝ οργανώνουν κατά καιρούς ψυχαγωγικές εκδηλώσεις και αθλοπαιδιές για τους εργαζομένους. Η ΒΙΒΕΧΡΩΜ διοργάνωσε για τους εργαζομένους της ημερίδα με θέμα τις «διαπροσωπικές σχέσεις», με απώτερο στόχο «την αποτελεσματική ενδοεταιρική επικοινωνία και την υψηλή εργασιακή τους απόδοση». Για το ξεκίνημα του νέου διυλιστηρίου της στα ΕΛΠΕ Ελευσίνας, η εταιρία έδωσε πριμ μικτά 1200€ στους εργαζομένους παραγωγής Ελευσίνας, 1000€ στους εργαζομένους παραγωγής Ασπροπύργου και 500€ στους εργαζομένους στις υπόλοιπες υπηρεσίες.

Στην υλική βάση των παροχών στηρίζουν την κολακευτική προς τους εργαζομένους φρασεολογία που χρησιμοποιούν κατά κόρο. Στον κλάδο της Ενέργειας, στα έντυπα και στις ιστοσελίδες των μεγάλων ομίλων (ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ, ΕΛΠΕ, ΔΕΗ, ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ) υπάρχει ξεχωριστή αναφορά στους εργαζομένους των επιχειρήσεων, με φράσεις: «Οι άνθρωποί μας», «το ανθρώπινο δυναμικό αποτελεί […] καθοριστικό παράγοντα», «επενδύοντας στους ανθρώπους μας», «για τους ανθρώπους μας», «σε αυτούς οφείλει την επιτυχημένη πορεία», «η εταιρική κουλτούρα είναι το στοιχείο που διασφαλίζει συνοχή και σύμπνοια στην πορεία ανάπτυξης μιας εταιρίας», «πιστεύουμε ότι η επίτευξη των επιχειρηματικών μας στόχων και το μέλλον της εταιρίας εξαρτώνται από τους ανθρώπους μας οι οποίοι αποτελούν την κινητήριο δύναμή μας», «οι δεξιότητές τους, αλλά και η προσωπική δέσμευσή τους συνιστούν ένα κρίσιμο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα […] ιδιαίτερα σε έναν κλάδο που χαρακτηρίζεται τόσο από υψηλή τεχνολογία όσο και από υψηλή ανταγωνιστικότητα», «το ανθρώπινο δυναμικό αποτελεί για τη ΜΕΤΚΑ (βλ. όμιλος ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ) καθοριστικό παράγοντα της επιτυχίας των επιχειρησιακών στόχων και στρατηγικών της».

Αντίστοιχες αναφορές γίνονται και σε άλλους κλάδους, όπως χημική βιομηχανία (ΒΙΒΕΧΡΩΜ ΦΛΕΞΟΠΑΚ), φάρμακο (ΒΙΑΝΕΞ, ΦΑΡΜΑΤΕΝ, ΜΠΕΡΙΝΓΚΕΡ), τρόφιμα (TASTY). Σε τριμηνιαίο περιοδικό της, η TASTY προβάλλει συγκεκριμένους υπαλλήλους και τους «ευχαριστεί» για την προσφορά τους. Αρκετές τέτοιες εταιρίες (TASTY, ΤΖΕΝΕΣΙΣ ΦΑΡΜ, ΑΜΣΤΕΛ κ.ά.) βραβεύονται για το «καλό εργασιακό περιβάλλον», για τη «φροντίδα στο ανθρώπινο δυναμικό τους».

Β. ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (ΕΚΕ), διάφοροι επιχειρηματικοί όμιλοι αναπτύσσουν πλούσια δραστηριότητα, η οποία μάλιστα συνοψίζεται και διαφημίζεται σε ετήσιο επίπεδο σε ευπαρουσίαστα πολυσέλιδα έντυπα. Ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα:

ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ, ΕΛΠΕ, ΔΕΗ, ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ προσφέρουν οικονομικές παροχές σε ετήσια βάση σε όμορους δήμους, σε αθλητικούς και πολιτιστικούς συλλόγους, όπως: Άμεση χρηματική δωρεά στους δήμους για κάλυψη αναγκών. Χρηματοδότηση έργων (π.χ., για παιδικές χαρές). Χορηγίες για πολιτιστικά - αθλητικά δρώμενα. Χρηματοδότηση και υποστήριξη πρωταθλητών. Κάλυψη δαπανών θέρμανσης σε σχολεία, ΚΑΠΗ, νοσοκομεία, ανέργους και ιδρύματα. Υποστήριξη ιδρυμάτων, οικονομική βοήθεια σε άπορους φοιτητές. Εφαρμογή του κριτήριου της εντοπιότητας για τις προσλήψεις προσωπικού. Ενίσχυση των τοπικών επιχειρηματιών, με ανάθεση εργολαβιών και προμήθεια από αυτούς. Κάλυψη δαπανών συντήρησης οχημάτων πυροσβεστικής. Απευθείας χρηματοδότηση των εργατικών σωματείων.

Η ΒΙΒΕΧΡΩΜ έχει στο ενεργητικό της το βάψιμο του Γενικού Λύκειου Μάνδρας και του 5ου Δημοτικού Σχολείου Ελευσίνας, τη στήριξη συλλόγου ατόμων με αναπηρία Δυτικής Αττικής, την εθελοντική αιμοδοσία σε συνεργασία με το Θριάσιο Νοσοκομείο, τη συλλογή παιχνιδιών, τροφίμων και παιδικών ρούχων για τα Χριστούγεννα.

Η ΚΡΑΦΤ συνεργάζεται όλο το χρόνο με κεντρικούς και τοπικούς φορείς για την υλοποίηση δράσεων «κοινωνικής ευαισθησίας», με χορηγίες σε νοσοκομεία, γηροκομεία, σχολεία, φυλακές κ.ά.

Η ΑΡΓΩ πρόσφερε στον τοπικό σταθμό πυροσβεστικής του Κορωπίου ηλεκτρονικό εξοπλισμό και αναλώσιμο υλικό.

Η TASTY προσλαμβάνει, έστω και για μικρά χρονικά διαστήματα, παιδιά από το χωριό SOS μετά από το 18ο έτος της ηλικίας τους για απόκτηση γνώσης και προϋπηρεσίας σε πολυεθνική.

Η ΜΠΕΡΙΝΓΚΕΡ οργάνωσε το Πάσχα διανομή τροφίμων σε οικογένειες του Κορωπίου.

Η ΒΙΑΝΕΞ χρηματοδοτεί επιστημονικά σεμινάρια και διαθέτει βραβεία και υποτροφίες κάθε χρόνο.

Η ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ στηρίζει το κοινωνικό παντοπωλείο του δήμου Ασπροπύργου και χρηματοδοτεί σχολεία σε καπνοπαραγωγικές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας για αγορά πετρελαίου.

Αντίστοιχες δραστηριότητες επιδεικνύουν και άλλες εταιρίες, π.χ. ΦΑΓΕ, ΝΕΣΤΛΕ, ΓΙΩΤΗΣ.

Έντονη δραστηριότητα και παρεμβάσεις αναπτύσσουν όλες αυτές οι εταιρίες στο ζήτημα της «προστασίας του περιβάλλοντος» και της «οικολογικής συνείδησης». Οργανώνουν δράσεις εθελοντισμού μαζί με τους εργαζομένους για την προστασία του περιβάλλοντος (καθαρισμούς, δεντροφυτεύσεις), ενώ εφαρμόζουν μια σειρά μέτρα και καινοτομίες για τη μείωση της ρύπανσης του περιβάλλοντος.

Αυτή η πολύ καλά μελετημένη και σχεδιασμένη παρέμβαση της μεγαλοεργοδοσίας στους κλάδους της βιομηχανίας επιδρά σημαντικά στη συνείδηση των εργαζομένων.

Κρύβει το πραγματικό, βάρβαρο κι εκμεταλλευτικό πρόσωπο του καπιταλισμού. Πίσω από τα ιλουστρασιόν υλικά για την προστασία του περιβάλλοντος βρίσκεται το δηλητηριασμένο περιβάλλον του Θριασίου. Πίσω από τις εκδηλώσεις για την υγιεινή και ασφάλεια βρίσκονται οι δεκάδες νεκροί και οι εκατοντάδες ανάπηροι μέσα στους τόπους δουλειάς λόγω της έλλειψης μέτρων ασφαλείας και της εντατικοποίησης, βρίσκονται οι θάνατοι από καρκίνο και άλλες επαγγελματικές ασθένειες. Πίσω από τις εκδηλώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών βρίσκονται οι συνθήκες στρατοπέδων που επικρατούν στους εργασιακούς χώρους, τα εμπόδια στην πολιτική και συνδικαλιστική δράση, η εργοδοτική τρομοκρατία, οι απειλές και οι απολύσεις σε όποιον διεκδικήσει το δίκιο του.

Συσκοτίζει τις ταξικές ανειρήνευτες αντιθέσεις, ενισχύει τη λογική της σύμπλευσης των συμφερόντων της εταιρίας με αυτά των εργαζομένων, τη δημιουργία κλίματος ταξικής συνεργασίας και «ειρήνης». Δημιουργεί αναστολές κι εχθρικό κλίμα απέναντι στην ανάγκη της οργάνωσης και του αγώνα, στα ταξικά συνδικάτα. Διασπά την ενότητα της εργατικής τάξης. Δυναμώνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργαζομένων για το ποιος θα έχει «καλύτερη επίδοση στη δουλειά», με σύστημα βαθμολόγησης και προαγωγών, ποιος θα δώσει «το καλό παράδειγμα». Τους σπρώχνει στο να παίρνουν ενεργά μέρος στον ανταγωνισμό με τις ανταγωνίστριες επιχειρήσεις, να ταυτίζονται με τον εργοδότη τους, σε όλα όσα συνοψίζονται στο «η επιχείρησή μας». Ν’ αποδέχονται παθητικά τα διάφορα μέτρα που παίρνει ο επιχειρηματίας για την επιχείρησή του και η κυβέρνηση για όλες τις επιχειρήσεις. Επίσης, καλλιεργεί την αντίληψη του «τυχερού εργαζομένου» που διατηρεί τη θέση εργασίας του μέσα στις δύσκολες και αρνητικές σημερινές συνθήκες. Αποσυνδέει την πολιτική από την οικονομία, αποκρύπτει τ’ αδιέξοδα του καπιταλισμού και δημιουργεί αυταπάτες περί δυνατοτήτων ανάπτυξης ή και καλύτερης διαχείρισης, διεξόδου, πάντα στο πλαίσιο του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος.

Δημιουργεί την εντύπωση ότι ο καπιταλισμός είναι αιώνιος και αδιαμφισβήτητος, το μόνο σύστημα που μπορεί να εγγυηθεί την πρόοδο και την εξέλιξη, άρα το ζητούμενο είναι η βελτίωσή του, η αναζήτηση λύσεων στο πλαίσιό του. Διαμορφώνει ακόμα πιο πρόσφορο έδαφος για να ριζώνει στο μυαλό των εργαζομένων είτε η σημερινή κυβερνητική προπαγάνδα περί «ανάπτυξης» και «νέου ξεκινήματος» είτε η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ περί «αριστερής κυβέρνησης» και «φιλολαϊκής διαχείρισης», περί «παραγωγικών, υγιών και μη» επιχειρήσεων και τομέων, ουσιαστικά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Οι παρεμβάσεις των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων αποπροσανατολίζουν την εργατική τάξη από το κύριο πρόβλημα της εκμετάλλευσης, πλασάρουν τον εθελοντισμό που εντείνει την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από το μεγάλο κεφάλαιο και μεταφέρει στις πλάτες της την ευθύνη των καπιταλιστών και του κράτους τους. Με τον εθελοντισμό, τις ΜΚΟ, τα κοινωνικά παντοπωλεία κ.ά. προσπαθούν να παρέμβουν στη δομή του εργατικού κινήματος και να την αλλοιώσουν, να περάσουν την αντίληψη δηλαδή ότι το ζήτημα της αλληλεγγύης δεν αποτελεί υπόθεση της οργανωμένης δράσης των εργαζομένων μέσα από τα εργατικά συνδικάτα, με οργανωμένες δραστηριότητες και πρωτοβουλίες, με μαχητικό, διεκδικητικό, ταξικό περιεχόμενο, αλλά μπορούν οι εργαζόμενοι να το εναποθέσουν στη «φιλανθρωπία» των επιχειρήσεων, των ΜΚΟ κλπ. Όλα αυτά υπηρετεί η λογική της ιδιωτικής πρωτοβουλίας σε όλα τα ζητήματα και πεδία, σε αντιδιαστολή με την ευθύνη του κράτους.

Φυσικά δεν πρόκειται για πρωτόγνωρες παρεμβάσεις του κεφαλαίου, αλλά για εκσυγχρονισμένες μορφές παλιότερων, όπως οι δωρεές, οι φιλανθρωπίες.

Στη βάση αυτή αναπτύσσονται ιδεολογήματα. Η πείρα της Οργάνωσης από την παρέμβαση σε κινητοποιήσεις που ξέσπασαν στους χώρους δουλειάς το τελευταίο διάστημα, καθώς και από το άνοιγμα με την πολιτική πρόταση του Κόμματος που συζητιέται σε συσκέψεις, συγκεντρώσεις, περιοδείες, κατέγραψε τα σημαντικότερα συνθήματα - στόχους του κεφαλαίου και το βαθμό επίδρασής τους στους εργαζομένους.

ΣΤΟΧΟΙ - ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Η κυβερνητική προπαγάνδα περί «ανάπτυξης», «νέας Ελλάδας της εξωστρέφειας, των επενδύσεων», «πάταξης της διαφθοράς».

Η εμβέλεια αυτών των αστικών στόχων στους εργαζομένους εξαρτάται κατά πολύ από την κατάσταση που υπάρχει στον κλάδο ή στην επιχείρηση που δουλεύουν και από το τι προβάλλει η εργοδοσία. Εκεί που υπάρχει αυξημένη δραστηριότητα, π.χ., σε φαρμακευτικές επιχειρήσεις, σε τομείς της Ενέργειας, τα περί «ανάπτυξης» λειτουργούν καθησυχαστικά προς τους εργαζομένους. Σε κλάδους όπως τα τρόφιμα ή τα πετρέλαια είναι ενισχυμένο το αίσθημα του ανταγωνισμού, ότι η «ανάπτυξη» θα έρθει για τον καλύτερο και οι εργαζόμενοι θεωρούν ότι πρέπει να συμβάλλουν σε αυτό.

Η δική μας δουλειά πρέπει ν’ αναδείξει ότι οι πραγματικές απώλειες των μισθωτών δεν προέρχονται μόνο από το ύψος των μισθών, αλλά και από τη μείωση της αγοραστικής δύναμής τους λόγω της εκτεταμένης εμπορευματοποίησης της Παιδείας, της Υγείας, των αρνητικών αλλαγών στην Πρόνοια, στις συντάξεις, τάση που δεν πρόκειται ν’ αλλάξει, ανεξάρτητα από τη φάση στον κύκλο της καπιταλιστικής οικονομίας, στον ανταγωνισμό και τη δυναμική όχι κάθε επιχείρησης και κλάδου, αλλά ολόκληρης της οικονομίας. Σε αυτήν τη βάση οι ανάγκες των εργαζομένων και η ενότητά τους δεν κρίνεται από την πορεία της κάθε επιχείρησης, του κάθε κλάδου. Μόνο με τη βαθύτερη ιδεολογική παρέμβαση μπορεί να κατανοηθεί τουλάχιστον από μια πρωτοπορία ότι οι πρόσθετες θυσίες των εργαζομένων δεν είναι ο παράγοντας σωτηρίας μιας επιχείρησης από τους ανταγωνιστές της ή από την κρίση όταν έχει κάνει τον κύκλο της. Γι’ αυτό τελικά το πρόβλημα της ανεργίας αφορά όλους, όπως και η προοπτική της εξασφάλισης της εργασίας με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, την κοινωνική ιδιοκτησία και τον κεντρικό σχεδιασμό. Αυτή είναι η μόνη αποτελεσματική απάντηση στην ανεργία, ο σοσιαλισμός.

Η κυβερνητική προπαγάνδα για τους «βολεμένους και τα διάφορα σκάνδαλα».

Επηρεάζει αρκετούς εργαζομένους σε όλους τους κλάδους. Εκδηλώνεται ιδιαίτερα με την αντιπαράθεση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα κι επεκτείνεται στα φαινόμενα διαφθοράς.

Στηρίζεται στο ότι οι πελατειακές σχέσεις και η διαφθορά αντιμετωπίζονται ξεκομμένα και δεν κατανοούνται ως φαινόμενα βαθιά συνδεδεμένα με τον καπιταλισμό και τους πολιτικούς διαχειριστές του. Ότι το ίδιο το σύστημα που τα γεννά τα χρησιμοποιεί μετά ως όχημα για να υποσκάπτει την ενότητα των εργαζομένων και να περνά μέτρα σε βάρος τους. Οι εργαζόμενοι ενιαία πρέπει να υπερασπίζουν τις κατακτήσεις, τα δικαιώματά τους, το δικαίωμα στη δουλειά, να διεκδικούν την ικανοποίηση των αναγκών τους.

Το ενδεχόμενο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ή γενικότερα «αριστερής» κυβέρνησης.

Η σχετική συζήτηση στους χώρους δουλειάς γίνεται με τρόπο αντιφατικό. Από τη μια πλευρά φαίνεται ότι οι εργαζόμενοι δεν περιμένουν ότι θ’ αλλάξει τίποτα, «θα είναι μία από τα ίδια», και από την άλλη λένε «χειρότερα δε θα είναι, κάτι καλύτερο θα κάνει», παραδέχονται ότι κάνει παλινωδίες, αλλά «δεν υπάρχει άλλη λύση για να υπάρξει ανακούφιση», «να δοκιμάσουμε και, αν κάνει τα ίδια, δεν τον ξαναψηφίζουμε». Την ίδια στιγμή εκφράζεται και η απορία ότι, «αφού υπάρχει πλούτος σε αυτήν τη χώρα, γιατί δεν αξιοποιείται ώστε να πάρει κάτι και ο λαός;», καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι κάποια «άλλη» κυβέρνηση θα μπορέσει πιθανώς ν’ αξιοποιήσει τον πλούτο υπέρ του λαού.

Η ίδια η πραγματικότητα και οι μορφές διαχείρισης που έχουν εφαρμοστεί κι εναλλαχτεί στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο κι έχουν καταλήξει σε απώλειες για τους εργαζομένους και τα λαϊκά στρώματα δείχνουν το μέγεθος της αυταπάτης.

Ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ψηφίσει κάποιον άλλο νέο αντεργατικό νόμο, τα πράγματα θα χειροτερεύουν και μόνο από την εφαρμογή των νόμων που έχουν ψηφιστεί και τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ δε λέει ότι θα καταργήσει. Ίσα-ίσα, λέει όλο και πιο συχνά ότι, «λόγω της πολιτικής που ακολουθεί σήμερα η κυβέρνηση του μνημονίου, θα είναι δύσκολο ν’ αντιμετωπιστεί αύριο η κατάσταση». Επαναλαμβάνει, δηλαδή, με διαφορετικό τρόπο «το παραλάβαμε καμένη γη» του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο για χρόνια εξαπατούνταν οι εργαζόμενοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ μπορεί να έχουν ιστορικές και ιδεολογικές διαφορές, να διαφοροποιούνται στο «μίγμα διαχείρισης», ταυτίζονται όμως στο στρατηγικό στόχο, στην υπεράσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Και οι δυνάμεις που απαρτίζουν σήμερα το ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν το Μάαστριχτ, έβαλαν πλάτη στην εφαρμογή των ελαστικών σχέσεων εργασίας, στην απελευθέρωση των αγορών, συνέπεια της οποίας είναι οι ιδιωτικοποιήσεις. Στηρίζουν την επιχειρηματικότητα και την ανταγωνιστικότητα οι οποίες είναι ασυμβίβαστες με τα λαϊκά συμφέροντα, με την όποια «φιλολαϊκή» πολιτική. Η αστική τάξη το γνωρίζει αυτό κι έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν την ανησυχεί, ενώ διάφορα τμήματά της ήδη τον στηρίζουν ανοιχτά.

Για το ΚΚΕ: «Σωστά τα λέει, αλλά γιατί δεν το ακολουθεί ο κόσμος;», «κάτι πρέπει ν’ αλλάξει», «να γίνει πιο δυναμικό».

Πρόκειται για ένα ζήτημα που μπαίνει με πολλές παραλλαγές από εργαζομένους στη συζήτηση. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα συγκερασμό της ίδιας της εμπειρίας των εργαζομένων (ότι το ΚΚΕ σωστά τα λέει) και της επίδρασης της αστικής προπαγάνδας («γιατί δεν το ακολουθεί ο κόσμος;» κλπ.). Αυτή η σύγχυση πατά πάνω στην έλλειψη ετοιμότητας των μαζών για πραγματικές συγκρούσεις, γι’ ανατροπές. Πατά πάνω σε ορισμένες εμπειρίες του παρελθόντος που καλλιεργούν τις αυταπάτες για κάποιο εύκολο δρόμο για ν’ αντιμετωπιστούν τα προβλήματα και να βελτιωθεί η ζωή χωρίς συγκρούσεις και χωρίς τη δική τους συμμετοχή. Πατά πάνω στην αρνητική πείρα της ήττας, των ανατροπών. Στην καρδιά αυτής της αντίληψης βρίσκεται η σταθερή επιδίωξη των δυνάμεων που την καλλιεργούν να πιέσουν το ΚΚΕ για ν’ αλλάξει πολιτική, ν’ ακολουθήσει και αυτό το δρόμο της διαχείρισης, της ενσωμάτωσης.

Η πραγματικότητα είναι ότι οι δυνάμεις που «εμπιστεύεται» μέχρι σήμερα η πλειοψηφία του λαού δεν είναι ούτε πιο κατανοητές, ούτε πιο ξεκάθαρες, ούτε πιο μαχητικές από το ΚΚΕ. Η ιδιαίτερη μαστοριά τους στην πειθώ των μαζών είναι στοιχείο της ιδεολογικής και πολιτικής κυριαρχίας τους, του πειθαναγκασμού.

Η ζωή απέδειξε ότι το κίνημα δε βγήκε πιο ωφελημένο, πιο ισχυρό όταν το ΚΚΕ επιχείρησε να φτιάξει ένα «φιλολαϊκό σκαλοπάτι» ανάμεσα στην καπιταλιστική και στην εργατική εξουσία, συχνά πιεζόμενο από τις διαθέσεις των μαζών. Σήμερα το ΚΚΕ είναι πιο ώριμο πολιτικά, προγραμματικά και παλεύει αυτά τα συμπεράσματα να γίνουν υπόθεση των εργατικών και λαϊκών μαζών, να γίνουν δύναμη ανατροπής. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί και πρέπει να διευρυνθεί η συσπειρωμένη στο ΚΚΕ πρωτοπορία που το αναγνωρίζει όχι μόνο ως αναμφισβήτητη δύναμη υπεράσπισης των εργατικών και λαϊκών διεκδικήσεων και αγώνων, αλλά ως κόμμα-καθοδηγητή για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, για το σοσιαλισμό.

Διάφορες άλλες απόψεις του οπορτουνισμού διαχέονται κι επιδρούν στους εργαζομένους, είτε άμεσα είτε έμμεσα.

Τέτοια είναι το «όλοι μαζί», που παραπέμπει και σε «κυβέρνηση της Αριστεράς». Ή αντιλήψεις όπως «πού είναι το 1,5 εκατ. άνεργοι και δε βγαίνουν στο δρόμο;», «στην Ισπανία και στην Πορτογαλία γίνονται μεγάλες κινητοποιήσεις, εδώ γιατί όχι;», δηλαδή ότι το πρόβλημα στην κινητοποίηση είναι μόνο αριθμητικό και όχι ο προσανατολισμός, ο βαθμός της σύγκρουσης με την εργοδοσία. Αυτή η λογική δημιουργεί στην πορεία μεγαλύτερη απογοήτευση κι ενισχύει την αναποτελεσματικότητα. Η εξέλιξη των εξεγέρσεων σε Αίγυπτο - Τουρκία, πάνω στις οποίες υπερθεμάτιζε ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και οι πρόσφατες αιματηρές εξελίξεις στην Ουκρανία, είναι ζωντανό παράδειγμα της σημασίας που έχει η χειραφέτηση των εργαζομένων και της πάλης τους, ν’ αγωνίζονται για τα συμφέροντα της τάξης τους και όχι κάτω από ξένες σημαίες.

Η ΔΙΑΠΑΛΗ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ

Τη δουλειά της εργοδοσίας και τη διαμόρφωση τέτοιων αντιλήψεων και ιδεολογημάτων υποβοηθά ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός. Όχι μόνο στηρίζει και προβάλλει αυτές τις αντιλήψεις, αλλά σε πολλές περιπτώσεις συμμετέχει ενεργά «ως συνδιοργανωτής». Στηρίζεται και αλληλοτροφοδοτείται με την ιδεολογική παρέμβαση των αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων.

Η κατεύθυνση των σωματείων, ταξική ή ενσωμάτωσης, φαίνεται ότι έχει σοβαρή επίδραση στη διαμόρφωση αντιλήψεων στους εργαζομένους.

Οι δυνάμεις του συμβιβασμού και της ενσωμάτωσης δρουν συνειδητά στο συνδικαλιστικό κίνημα και μπολιάζουν στους εργαζομένους τις εργοδοτικές και κυβερνητικές λογικές της διάκρισης των εργαζομένων σε κατηγορίες, της επιχειρηματικότητας, της ανταγωνιστικότητας, της διαχείρισης, της κυβερνητικής εναλλαγής. Προσανατολίζουν την πάλη των εργαζομένων σε αιτήματα της εργοδοσίας, όπως η επιδότηση του εργοδότη, η ενίσχυση της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας, το φθηνό ρεύμα στις χαλυβουργίες. Επηρεάζουν εργαζόμενους συνδικαλιστές που είναι άπειροι στην ταξική πάλη. Εκμεταλλεύονται τα όποια κενά ή αδυναμίες εμφανίζει η παρέμβαση των ταξικών δυνάμεων.

Ακολουθούν τις προσπάθειες αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος με τη δημιουργία «νέων» συνδικαλιστικών σχημάτων με τα ίδια παλιά κι επικίνδυνα για τους εργαζομένους υλικά. Τέτοια προσπάθεια αναμόρφωσης του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού αποτελεί η ίδρυση του ΜΕΤΑ.

Όλα αυτά αξιοποιούνται στο έπακρο από την εργοδοσία.

Στον αντίποδα, οι ταξικές δυνάμεις, οι κομμουνιστές, με την αταλάντευτη, σταθερή και οργανωμένη δράση τους, με κριτήριο τα συμφέροντα των εργαζομένων και μόνο, συμβάλλουν στην οργάνωση αγώνων με ταξικό προσανατολισμό, στο ξεπέρασμα εμποδίων και δυσκολιών και στο ατσάλωμα σημαντικού τμήματος εργαζομένων. Πρόκειται για ένα τμήμα εργαζομένων που δοκιμάζονται σε αγώνες, παλεύουν με σταθερή ταξική αντίληψη. Απέναντί τους έχουμε μεγάλη ευθύνη ως κομμουνιστές.

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Η ολοκληρωμένη παρακολούθηση, αποκάλυψη των μεθόδων εξαγοράς των εργαζομένων από την εργοδοσία, καθώς και των ιδεολογημάτων που διαμορφώνει για τον εγκλωβισμό τους στους στόχους της αποτελεί προϋπόθεση για την αποτελεσματική ιδεολογική - πολιτική - οργανωτική δουλειά του Κόμματος με αυτούς για την προώθηση της στρατηγικής του.

Στα ντοκουμέντα του 19ου Συνεδρίου του Κόμματος αναδεικνύεται το ζήτημα αυτό. Αναδεικνύεται ως ανάγκη ν’ αποκτήσουμε, καθοδηγητικά πρώτ’ απ’ όλα, ικανότητα εξειδίκευσης, να μην την υποτιμούμε στο όνομα της σωστά επεξεργασμένης στρατηγικής, ούτε όμως και στο όνομα της επεξεργασίας να διασπάμε την τρέχουσα πολιτική από τη στρατηγική. Να δουλεύουμε και να προωθούμε την πολιτική του ΚΚΕ πατώντας «στην πείρα, στα ερωτήματα, στις συγχύσεις και στις προκαταλήψεις που υιοθετούν οι εργαζόμενοι από την κυρίαρχη προπαγάνδα». Να βοηθάμε στον απεγκλωβισμό εργαζομένων και λαϊκών μαζών από διλήμματα και συγχύσεις που καλλιεργούνται σχεδιασμένα από την εργοδοσία και τις άλλες δυνάμεις και τους παραπλανούν, ν’ αποσπάμε από αυτές τις δυνάμεις και να κερδίζουμε με την πολιτική του Κόμματος εργαζομένους και λαϊκές μάζες άπειρες και πολιτικά και από ταξική πάλη, που όμως μπαίνουν στον αγώνα κάτω από την πίεση των εξελίξεων.

Χρειάζεται να μελετάμε καλύτερα την εργατική τάξη και τη σύνθεσή της προκειμένου να γνωρίζουμε τους παράγοντες και τα στοιχεία που διαφοροποιούν τους εργαζομένους, αλλά και αυτά που αμβλύνουν τις διαφοροποιήσεις, προκειμένου να δουλεύουμε πιο αποτελεσματικά στο ζήτημα «ενότητα της εργατικής τάξης». Να γνωρίζουμε και ν’ αξιολογούμε καλύτερα την κατάσταση σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς, ώστε να παρεμβαίνουμε με πιο επεξεργασμένο σχέδιο για τη συσπείρωση και τη συστράτευση στην αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική γραμμή του αγώνα και για την κομματική οικοδόμηση.

Στην Πολιτική Απόφαση του 19ου Συνεδρίου αναφέρεται: «…έχει μεγάλη σημασία στην καθοδηγητική δουλειά έως τις ΚΟΒ η επεξεργασία ζητημάτων που σχετίζονται με την τακτική ως μέρος της στρατηγικής […] Η αντιπαράθεση με τις άλλες δυνάμεις να είναι εύστοχη, ώστε η γραμμή μας να συσπειρώνει, να ενισχύεται η προοπτική της ανατροπής. Να εξασφαλίζεται ότι η συμμαχία θα έχει γραμμή ρήξης. Η προπαγάνδα […] να είναι κατανοητή, αιχμηρή, αποκαλυπτική, να συσπειρώνει, να μαχητικοποιεί».

Από αυτήν την ανάγκη, που τα ντοκουμέντα του 19ου Συνεδρίου αναδεικνύουν, προκύπτουν σοβαρά καθήκοντα –καθοδηγητικά πρώτ’ απ’ όλα– αλλά ταυτόχρονα προβάλλουν και οι μεγάλες δυνατότητες που έχουμε ως Κόμμα να θωρακίσουμε δυνάμεις από τους μηχανισμούς εξαγοράς, ν’ απαντήσουμε στα ιδεολογήματα και τις αντιλήψεις που σπέρνει και καλλιεργεί ο ταξικός αντίπαλος, ν’ αντιμετωπίσουμε την παρέμβαση και την επίδρασή του και ν’ αντιστρέψουμε το κλίμα που δημιουργεί στους εργαζομένους και τα λαϊκά στρώματα.

Οι δυνατότητες αυτές δε βρίσκονται μόνο στην αφομοίωση της κοσμοθεωρίας μας, που υπερέχει και της σωστής πολιτικής γραμμής που έχουμε χαράξει, δε βρίσκονται μόνο στην επεξεργασία κι ενίσχυση της επιχειρηματολογίας μας, αλλά και στην υλοποίηση των αποφάσεων του Κόμματος για την ανασύνταξη του κινήματος και την ισχυροποίηση. Όσο η εργατική τάξη οργανώνεται, όσο δυναμώνουν τα συνδικάτα της, όσο προχωράνε οι ταξικοί αγώνες και όσο παίρνει σάρκα και οστά η κομματική οικοδόμηση με πρωτοπόρους εργάτες τόσο χάνει έδαφος ο ταξικός αντίπαλος και οι αντιλήψεις του, τόσο αδυνατίζει η επίδρασή του.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να παίξει η ΚΟΒ το ρόλο της στον κλάδο και στον εργασιακό χώρο. Να δουλεύει, δηλαδή, ως πρωτοπόρα δύναμη οργάνωσης και διαφώτισης, με σχέδιο καλά επεξεργασμένο κι εξειδικευμένο, να προωθεί τη στρατηγική του Κόμματος στο χώρο ευθύνης της. Αυτό απαιτεί την κατάκτηση της ιδεολογικοπολιτικής συζήτησης μέσα στην ΚΟΒ, όχι αποσπασματικά, αλλά με συνέχεια και με τρόπο ζωντανό, ο σχεδιασμός της δράσης να καταλήγει μέσα από μια τέτοια συζήτηση και όχι να μπαίνει καθηκοντολογικά. Είναι μεγάλη καθοδηγητική ευθύνη να βοηθηθούν και να προσανατολιστούν οι ΚΟΒ σε αυτόν τον τρόπο συζήτησης και σχεδιασμού.

Η αξιοποίηση του «Ριζοσπάστη» και της ΚΟΜΕΠ στην κατεύθυνση αυτή λειτουργεί καταλυτικά. Υπάρχουν άρθρα που αφορούν εξελίξεις σε κλάδους ή χώρους δουλειάς που η συζήτησή τους στις αντίστοιχες ΚΟΒ ενισχύει την επιχειρηματολογία των συντρόφων, ξεκαθαρίζει ζητήματα, προσθέτει πείρα, απαντά σε αντιλήψεις, βοηθά την ΚΟΒ να σχεδιάσει και να παρέμβει με μεγαλύτερη ακρίβεια και αυτοπεποίθηση. Με τον ίδιο τρόπο μπορεί να βοηθήσει και η συζήτηση άρθρων που αφορούν γενικότερες πολιτικές εξελίξεις. Η αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη» και της ΚΟΜΕΠ, το πολιτικό και ιστορικό βιβλίο της «Σύγχρονης Εποχής» μπορούν και πρέπει ν’ αξιοποιούνται όχι μόνο μέσα στην ΚΟΒ, αλλά και στη συζήτηση με τους οπαδούς και τον περίγυρο, μπορούν ν’ αποτελέσουν το θέμα μιας σύσκεψης ή το υλικό για μια εξόρμηση, να προκαλέσουν συζήτηση μ’ εργαζομένους. Είναι ζήτημα καθοδηγητικό, πρώτ’ απ’ όλα, ν’ ασκηθούμε στη μελέτη, αξιοποίηση της αρθρογραφίας του «Ριζοσπάστη», της ΚΟΜΕΠ, του πολιτικού - ιστορικού, ακόμη και λογοτεχνικού βιβλίου, και να τροφοδοτούνται οι ΚΟΒ από αυτή.

Στην ΤΟ Βιομηχανίας υπάρχει θετική πείρα από την προσπάθεια αξιοποίησης του «Ριζοσπάστη» με τον παραπάνω τρόπο: Ταξινόμηση άρθρων κατά κλάδο, συζήτησή τους, με βάση αυτά διαμόρφωση ανακοινώσεων για εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς (π.χ., για τις εξελίξεις στο Φάρμακο, στο Μέταλλο).

Τα βήματα που έχουν γίνει στην κατεύθυνση αυτή μάς έχουν φέρει μικρά αποτελέσματα και πολλαπλάσια πείρα, εφόδια ικανά για ν’ ανταποκριθούμε στη σκληρή και απαιτητική δουλειά που έχουμε μπροστά μας, ώστε ν’ ανεβαίνει καθημερινά το επίπεδο και να κατακτιούνται οι στόχοι της Οργάνωσης. 

Το σκάνδαλο "Ακρόπολις"

 Το σκάνδαλο "Ακρόπολις"

Στο χτεσινό σημείωμα υπάρχει μια παρενθετική φράση, η οποία μπορεί να ερμηνευθεί λανθασμένα έτσι όπως διατυπώθηκε. Έγραψα, λοιπόν ότι "ο τύπος δεν κατηγόρησε ποτέ κανέναν πρόεδρο ή διοικητή οργανισμού ότι ενήργησε προς ίδιον όφελος" αλλά έπρεπε να προσθέσω στην αρχή ένα "τότε". Διότι, όσο είναι αληθές πως στην αρχή οι εφημερίδες πρόβαιναν στις αποκαλύψεις τους μιλώντας γενικά και αόριστα, το ίδο αληθές είναι ότι λίγες εβδομάδες αργότερα έγινε το σώσαι με απανωτές αποκαλύψεις εμπλεκομένων προσώπων, με αποκορύφωμα την υπόθεση που έμεινε στην ιστορία ως "σκάνδαλο Ακρόπολις".

Η "Ακρόπολις" ήταν μια χρηματιστηριακή εταιρεία, η οποία είχε ιδρυθεί το 1997, τότε που το χρηματιστήριο γνώριζε πιέννες, επί εποχής Σημίτη και Παπαντωνίου. Ως ιδιοκτήτες της φέρονταν οι Σοφοκλής και Θόδωρος Πρινιωτάκης και ο Γιώργος Αποστολίδης (κρατήστε αυτά τα ονόματα) αλλά η εφημερίδα Παρόν αποκάλυψε στις 22/4/2007 ότι το 50% ανήκε σε μια κυπριακή εταιρεία ιδιοκτησίας Παναγιώτη Τσουπίδη. Τι εστί Τσουπίδης;  Πάρτε βαθειά ανάσα:

Ο Τσουπίδης ήταν από το 2004 πρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ως προσωπική επιλογή τού υπουργού οικονομικών Γιώργου Αλογοσκούφη και είχε ήδη αποκαλυφθεί ότι μέχρι το 2006 είχε τζογάρει πάνω από ένα δισ. του Ταμιευτηρίου σε δομημένα ομόλογα υψηλού ρίσκου αλλά και ότι είχε σχέσεις με τον επιχειρηματία Γιώργο Παπαμαρκάκη (αφού συμμετείχε στο ΔΣ της North Real Estate Opportunities Fund, η οποία ανήκε στον Παπαμαρκάκη και ήταν εισηγμένη στο χρηματιστήριο του Λονδίνου), ο οποίος είχε και μια άλλη εταιρεία, την North Asset Management, η οποία αγόρασε από την JPMorgan (εντελώς συμπτωματικά, ο Δημήτρης Τσουπίδης του Παναγιώτη εργαζόταν στην JPMorgan) το ομόλογο των 280 εκατ. (για το οποίο μιλήσαμε χτες) και το πούλησε στην γερμανική τράπεζα HypoVereisBank-HVB, η οποία το πούλησε με την σειρά της στην "Ακρόπολις", από την οποία εν τέλει το αγόρασαν τα ταμεία. Εκπνεύστε.

Μπερδευτήκατε; Αν ναι, ξαναδιαβάστε την παραπάνω παράγραφο πριν συνεχίσετε την ανάγνωση.

Πάνος Τσουπίδης: Δυο φορές εξώφυλλο-συνέντευξη σε 20 μήνες (2ος/2005-10ος/2006) στο "χρήσιμο περιοδικό"

Ο μπουχός των αποκαλύψεων κινητοποίησε έναν διακεκριμμένο για το ήθος του και την συνέπειά του δημόσιο λειτουργό, ο οποίος αποφάσισε να δράσει άμεσα και κεραυνοβόλα. Ο λόγος για τον τότε προϊστάμενο της ΔΟΥ Ανωνύμων Εμπορικών Εταιρειών Αθηνών Παντελή Πολύζο, ο οποίος διέταξε αμέσως έλεγχο στην "Ακρόπολις" με αποκλειστικό αντικείμενο τις συναλλαγές που είχαν σχέση με τα ομόλογα των ταμείων. Ο έλεγχος ολοκληρώθηκε σε χρόνο-ρεκόρ και αποκάλυψε κάτι το ασύλληπτο με το ΤΕΑΔΥ (του Σημαιοφορίδη, όπως λέγαμε χτες): για πραγματικές αγοραπωλησίες 20 ομολόγων, είχαν πραγματοποιηθεί 300 συναλλαγές!

Το κόλπο ήταν απλό στην σύλληψη. Αφού για κάθε συναλλαγή τού ταμείου με την "Ακρόπολις" η εταιρεία έπαιρνε την προμήθεια που της αναλογούσε, όσο περισσότερες συναλλαγές γίνονταν τόσο μεγαλύτερα θα ήσαν και τα έσοδα της εταιρείας. Έτσι, λοιπόν, είτε με την αδιαφορία είτε με την συνενοχή της διοίκησης του ΤΕΑΔΥ, τα ομόλογα που θα μπορούσαν να αγοραστούν με 20 πράξεις συνολικά, αγοράστηκαν και πουλήθηκαν 300 φορές και το ταμείο πλήρωσε στην "Ακρόπολις" για προμήθειες εννιά εκατομμύρια ενώ θα μπορούσε να καθαρίσει με εξακόσια χιλιάρικα.

Το θέμα είναι ότι αυτές οι αλλεπάλληλες αγοραπωλησίες ανέβασαν τον τζίρο κοντά στα 3 δισ. ενώ η πραγματική συνολική αξία των συναλλαγών ήταν μόλις 180 εκατομμύρια. Ο έλεγχος θεώρησε -πολύ σωστά- ότι οι υπόλοιπες συναλλαγές ήσαν εικονικές και επέβαλε στην "Ακρόπολις" το πρόστιμο που προβλεπόταν από τον νόμο. Κι επειδή το πρόστιμο δεν μπορεί να είναι χαμηλότερο από την αξία των συναλλαγών επί τον συντελεστή βαρύτητας, τα 2,75 δισ. εικονικών συναλλαγών επί συντελεστή βαρύτητας 2 μας κάνουν 5,5 δισεκατομμύρια πρόστιμο, το οποίο ο Πολύζος δεν δίστασε να υπογράψει και να βεβαιώσει. Πρόκειται για το μεγαλύτερο πρόστιμο που έχει επιβάλει ποτέ το ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του, το οποίο παραμένει ανείσπρακτο μέχρι σήμερα.


Από πλευράς δικαιοσύνης ξεκινάει μια μακρά περίοδος ανακρίσεων και καταθέσεων, ώσπου στις 3 Μαρτίου 2010 το συμβούλιο εφετών διατάσσει την σύλληψη και προφυλάκιση του Αποστολίδη και των Πρινιωτάκηδων ενώ η υπόθεση των ομολόγων παραπέμπεται να εκδικαστεί στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Το δικαστήριο εκδικάζει πρώτα τα ομόλογα σταθερού επιτοκίου, με τον εισαγγελέα να καταθέτει απαλλακτική πρόταση. Στις 28 Φεβρουαρίου 2012 εκδίδεται αθωωτική απόφαση για όλους τους κατηγορούμενους.

Στην συνέχεια, το Τριμελές ασχολήθηκε με τα δομημένα ομόλογα και στις 29 Μαΐου 2014 εξέδωσε απόφαση-καταπέλτη, μοιράζοντας στους 13 κατηγορουμένους ποινές πολλών δεκαετιών. Ο πρόεδρος (Αγάπιος Σημαιοφορίδης) και η διευθύντρια του ΤΕΑΔΥ (Παναγιώτα Καραδήμα) καθώς και οι πρόεδροι των ΤΣΕΥΠ (Γεράσιμος Κονιδάρης), ΤΕΑΥΦΕ (Παναγιώτης Δεμέστιχας) και ΤΕΑΚΟΠΑ (Κώστας Χρηστίδης) καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 30 ετών (κατά συγχώνευση 20) ο καθένας, οι Γιώργος Αποστολάκης και Θεόδωρος Πρινιωτάκης της "Ακρόπολις" σε 43 χρόνια (εκτιτέα τα 25) ο καθένας, ο Γιώργος Παπαμαρκάκης της ΝΑΜ 35 χρόνια (εκτιτέα τα 25), οι Χαράλαμπος Αβραμόπουλος και Αβραάμ Σαββίδης της JPMorgan 30 χρόνια (εκτιτέα τα 25), ο Νίκος Μπούγος της HVB 15 χρόνια και οι λογιστές Άγγελος και Δημήτρης Λιάπης από 5 χρόνια ο καθένας. Λόγω προτέρου εντίμου βίου, οι κατηγορούμενοι γλίτωσαν τα ισόβια και οι ποινές τους ήσαν εφέσιμες με ανασταλτικό αποτέλεσμα, έτσι αυτή την στιγμή κανείς από τους καταδικασθέντες δεν βρίσκεται στην φυλακή.

Τέλος, το δικαστήριο (α) αποφάσισε την κατάσχεση της κινητής και ακίνητης περιουσίας των Θόδωρου Πρινιωτάκη και Γιώργου Αποστολίδη μέχρι του ποσού των 6,5 εκατομμυρίων ευρώ (ως παρανόμως αποκτηθείσα περιουσία), (β) επέβαλε χρηματική ποινή ύψους 11,6 εκατ. ευρώ στον Γιώργο Παπαμαρκάκη και (γ) επιδίκασε καταβολή χρηματικής ικανοποίησης 500 χιλιάδων ευρώ υπέρ του δημοσίου στους Παπαμαρκάκη και Πρινιωτάκη.

Ο Γιώργος Παπαμαρκάκης (αριστερά) αναλύει το πώς μπορεί κανείς να βγάλει κέρδη εν μέσω κρίσης.

Ομολογώ πως, όταν άρχισα να γράφω το προχτεσινό κείμενο, δεν είχα κατα νου να επεκταθώ τόσο πολύ ούτε να μπω σε τόσες λεπτομέρειες. Όμως, ένα ιστολόγιο είναι ζωντανός οργανισμός, με δικές του ανάσες και δική του βούληση, οπότε συχνά με πάει όπου αυτό θέλει. Έτσι, είμαι σχεδόν υποχρεωμένος να συνεχίσω και αύριο με μερικές ακόμη ομορφιές από όλη αυτή την ιστορία των ομολόγων, τους τζερεμέδες της οποίας καλείται να πληρώσει, όπως πάντα, ο αμέτοχος λαός.

Λαβύρινθος

 Λαβύρινθος

Θυμάμαι κάποτε, σε μια φοιτητική παρέα, που ψάχναμε τον τίτλο-όνομα για κάποιο (ας το πούμε) εγχείρημα και είχαμε βρεθεί σε αδιέξοδο. Όχι τόσο από την ένδεια των προτάσεων, αλλά μάλλον εξαιτίας μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης κακών ιδεών, που διατυπώνονταν, υποτίθεται, ως αστεία και προκαλούσαν ένα ντόμινο ακόμα χειρότερων ιδεών, γιατί ενός κακού μύρια έπονται. και η χαζομάρα είναι κολλητική και σα χιονοστιβάδα: μετά το ποπ (84) δεν έχεις στοπ. Οπότε έπεσε στο τραπέζι, σαν έτοιμο από καιρό το αίτημα, για να περάσει ως μέτρο, πως όποιος ήθελε να προτείνει κάτι, εφεξής θα έπρεπε να καταθέτει κι ένα ευρώ στο κοινό ταμείο της ομάδας, για να διασφαλίσουμε πως θα είναι όντως σοβαρό και θα σταματήσει ο εκφυλισμός της διαδικασίας. Όχι πως βγήκε άκρη, αλλά μας έμεινε τουλάχιστον κάτι να διηγούμαστε.

Θυμήθηκα αυτήν την ιστορία, με αφορμή το χτεσινό μαργαριτάρι του Τριανταφυλλίδη, βουλευτή Θεσσαλονίκης του Σύριζα, που παρουσίαζε στην Ετ-3 μια εκπομπή με τον τίτλο της ανάρτησης (πριν πιάσει το πνεύμα των καιρών και γίνει βουλευτής της πρωτοδεύτερης φοράς αριστερά). Κι αφού ήταν στην ΕΡΤ, κάτι παραπάνω πρέπει να ξέρει από δημόσια αγαθά, την υπεράσπισή τους με αγώνες και τη σημασία τους για; το λαό. Πώς δεν πρότεινε δηλ να ενσωματωθεί κι ένα ειδικό τέλος στο λογαριασμό της ΔΕΗ, για να πηγαίνει στην Παιδεία.

Έχει κι αυτός το δίκιο του από μια άποψη. Γιατί πήρε τοις μετρητοίς το προεκλογικό σύνθημα "να ξεμπερδεύουμε με το παλιό" και στόχευσε κατευθείαν στις χρόνιες αγκυλώσεις, που μας έχουν κάνει την τελευταία σοβιετική χώρα της Ευρώπης -αν όχι και του κόσμου.

Στην τελική, αν διαχωρίζουμε τα αγαθά σε αυτά που πρέπει να είναι δημόσια και να τα απολαμβάνουν όλοι, ανεξάρτητα από εισοδηματικά κριτήρια, και στα υπόλοιπα που μπορούν να τα χαίρονται μόνοι οι έχοντες μπόλικο χρήμα για να τα αγοράσουν, κάνουμε έναν ανόητο, αναχρονιστικό διαχωρισμό, που υπονοεί ότι η σύγχρονη λαϊκή οικογένεια δεν έχει ανάγκη πχ από ταξίδια, διακοπές, ψυχαγωγία, εξόδους και μια σειρά άλλα που δε θεωρούνται είδη πρώτης ανάγκης. Οπότε δίνουμε πάτημα στους κρατούντες να καταργήσουν αυτόν το διαχωρισμό, μόνο που δε μας υπόσχονται ότι θα το κάνουν προς τα πάνω κι όχι προς τα κάτω.

Κι εφόσον μιλάμε γενικά για δημόσιο χαρακτήρα και κρατικοποιήσεις (που ακόμα και με αυτή τη γενική, θολή διατύπωση, θεωρούνται κεϊνσιανή τρέλα και απαγορευμένη λέξη για τα σημερινά δεδομένα της τρέχουσας φάσης ανάπτυξης του συστήματος), μπορεί κάλλιστα η κυβέρνηση να διατηρήσει τυπικά το μανδύα του δημόσιου, για να καλλωπίσει την ουσία των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, που σημαίνει είτε τη λειτουργία ενός (τυπικά δημόσιου) οργανισμού, με ιδιωτικα-οικονομικά κριτήρια, για να είναι ανταγωνιστικός, είτε τη σύμπραξη με τον ιδιωτικό τομέα και τις περιβόητες ΣΔΙΤ, για να κρατήσει ο ιδιώτης το φιλέτο και να μην επιβαρυνθεί με περιττά έξοδα, που μπορεί να τα αναλάβει το κράτος.

Σε κάθε περίπτωση, είναι εντυπωσιακή η ταχύτατη προσαρμογή των αυθεντικών πασοκάνθρωπων του κυβερνητικού λόχου στο νέο τους ρόλο, του λαγού που κλέβει το πρόγραμμα της ΝΔ (κι άντε να αρθρώσει πειστικό, αντιπολιτευτικό λόγο ο Κούλης), κι η γρήγορη εγκατάλειψη της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατικής ρητορείας, ακόμα και σε προνομιακά πεδία -όπως η παιδεία- για την κυβέρνηση, όπου επιχειρούσε με κάποια μάλλον ανέξοδα μέτρα (πχ για τους αιώνιους φοιτητές) να χτίσει το δικό της μύθο, της αριστερής κυβέρνησης, που διαφέρει από τις προηγούμενες. Αλλά έπαθε το λαβύρινθο του αυτιού και έχασε λίγο τον προσανατολισμό της, τι είναι αριστερά και τι όχι -έτσι κι αλλιώς αυτά είναι γεωγραφικές έννοιες.

Και λέω πασοκάνθρωπων (αν και είναι το πρόγραμμα της ΝΔ κατά βάση) γιατί όποιος έχει περάσει από το Πανεπιστήμιο και τα φοιτητικά αμφιθέατρα, μπορεί να θυμηθεί τι έλεγαν οι Πασπίτες της γενιάς του για τα δωρεάν βιβλία, που θα έπρεπε να δίνονται μόνο στους φοιτητές με χαμηλό οικογενειακό εισόδημα και τη νομιμοποίηση από το ΠαΣοΚ των διάφορων ιδιωτικών σχολών, που δεν είχε όμως τόση βαρύτητα, γιατί το σημαντικό είναι να ενισχύσεις τη δημόσια παιδεία και όχι να χτυπήσεις την ιδιωτική.

Κι υπάρχει άραγε καλύτερος τρόπος ενίσχυσης της δημόσιας εκπαίδευσης από το να πληρώνει ο ίδιος ο πελάτης αυτό που του αντιστοιχεί; Υπάρχει καλύτερος τρόπος να αποδειχτεί πως η ειρηνική συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα είναι αδύνατη, καθώς υιοθετεί εκ των πραγμάτων κριτήρια αγοράς και για τους δύο σε ένα τέτοιο, ανταγωνιστικό περιβάλλον;

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι οι αλλαγές κι οι πολιτικές διακυμάνσεις που μεσολάβησαν την τελευταία δεκαετία, τότε δηλ που ήταν συγκεντρωμένη η παρέα που αναφέρω στην αρχή του κειμένου, κι οι φοιτητές ήταν στο δρόμο, διαδηλώνοντας για το άρθρο 16, με τον Τριανταφυλλίδη στην ΕΡΤ να είναι ένα από τα παπαγαλάκια του συστήματος και να τοποθετείται ενάντια στις κινητοποιήσεις. Ποιος φανταζόταν τότε πως λίγα χρόνια αργότερα, θα αναβαπτιζόταν στα νερά της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς και θα πλασαριζόταν ως φορέας του νέου και της αλλαγής; Και ποιος να το έλεγε τότε, ότι θα τον ψήφιζε κι ένα μεγάλο τμήμα των φοιτητών που κατέβαιναν στις κινητοποιήσεις, για να υπερασπίσει μεταξύ άλλων τη δημόσια δωρεάν παιδεία -όπως η κυβέρνησή του έσκισε τα μνημόνια, υπογράφοντας ένα τρίτο (διαλεκτική);

Και για να κλείσει ο φαύλος κύκλος της ανάρτησης με το αρχικό της θέμα, αν η κυβέρνηση αγωνιά για να βγάλει από τη μύγα ξίγκι και να εξασφαλίσει χρήματα για να βουλώσει τρύπες και να πληρώσει τους δανειστές, μπορεί να στραφεί στο ναό της δημοκρατίας και να εφαρμόσει ένα ειδικό τέλος-πρόστιμο για όποιον λέει βλακείες, κακή ώρα όπως ο Τριανταφυλλίδης. Τα μαργαριτάρια κοστίζουν ακριβά και πρέπει να πληρώνονται.

«Σημάδια ανάκαμψης» για ποιον;

«Σημάδια ανάκαμψης» για ποιον;

Τα πανηγύρια του ΣΥΡΙΖΑ, όπως φαίνονται και από το χτεσινό πρωτοσέλιδο της «Αυγής», ότι έρχεται η ανάκαμψη και «περί αναστροφής κλίματος πορείας για την οικονομία» δεν είναι τυχαία. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση ξεδιπλώνει μια ολομέτωπη επίθεση σε μια σειρά μέτωπα. Ασφαλιστικό, Δημόσια Διοίκηση, Παιδεία, ιδιωτικοποιήσεις, ανοίγουν όλα τα μέτωπα και προωθούνται αναδιαρθρώσεις. Στόχος είναι να καλλιεργηθεί μια λογική αναμονής στο λαό, στα φτωχά εργατικά - λαϊκά στρώματα, ένα κλίμα προσδοκίας που θα συνοδευτεί και από τις απαραίτητες εκκλήσεις για υπομονή και καρτερικότητα, ανεκτικότητα απέναντι στη νέα αντιλαϊκή εκτεταμένη επίθεση. Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που ο λαός ακούει τα «βγαίνουμε απ' το τούνελ». Τα ίδια είχε ακούσει και την περίοδο της κυβέρνησης των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, με το λεγόμενο πρωτογενές πλεόνασμα, τα συνθήματα ότι βγαίνουμε στις αγορές κ.λπ. Το ζήτημα είναι ότι αυτό που εννοούν είναι έξοδος από το τούνελ για λογαριασμό της καπιταλιστικής κερδοφορίας, της ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, που προϋποθέτει την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, το τσάκισμα εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων.
Δεν ξέρουμε, αν οι προσδοκίες της κυβέρνησης για καπιταλιστική ανάκαμψη ευοδωθούν ή όχι, με δεδομένο ότι οι προβλέψεις για τη διεθνή οικονομία είναι αντιφατικές. Το σίγουρο είναι ότι ο λαός, τα εργατικά - λαϊκά στρώματα πληρώνουν τις προϋποθέσεις για αυτήν, ενώ δεν θα απολαύσουν τα «αποτελέσματά» της. Αφού αυτή η ανάκαμψη, αναιμική ή όχι, θα συνοδευτεί από ένταση της εκμετάλλευσης, χωρίς βεβαίως να γίνεται συζήτηση για ανάκτηση απωλειών και δικαιωμάτων, πολύ περισσότερο για ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών. Τα περί θετικού ισοζυγίου προσλήψεων - απολύσεων μόνο ως αστείο μπορούν να ακουστούν, όταν είναι δεδομένο ότι η ανάκαμψη όχι μόνο δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει τη μεγάλη ανεργία, αλλά και ότι όποιες θέσεις εργασίας υπάρξουν θα είναι χωρίς δικαιώματα, κακοπληρωμένες, ασταθείς κ.λπ.
Η ίδια η εφημερίδα που πανηγυρίζει για το σφαγιασμό ενός λαού και τη σανίδα σωτηρίας στους καπιταλιστές - γιατί το πρώτο προϋποθέτει το δεύτερο - εξηγεί με λεπτομέρειες πού οφείλεται αυτή η «αντιστροφή κλίματος»: «Η συμφωνία με τους δανειστές, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ο αναπτυξιακός νόμος, η ολοκλήρωση της αξιολόγησης». Αυτό είναι το κλειδί της επιτυχίας για την κυβέρνηση που οδηγεί σε θετικά αποτελέσματα για την οικονομία. Μόνο που όλα τα παραπάνω τι σημαίνουν; Σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, ζεστό χρήμα στους τραπεζίτες, κίνητρα για καπιταλιστικές επενδύσεις, έγκριση όλου του αντιλαϊκού πλαισίου από τους δανειστές. Αλλωστε, η ίδια εφημερίδα χειροκροτεί την αύξηση φορολογικών εσόδων, δηλαδή τη φοροαφαίμαξη του λαού. Οι προβλέψεις των τραπεζιτών, που λένε ότι θα διαψευστούν οι Κασσάνδρες για την οικονομία, σηματοδοτούν, άλλωστε, και την πολιτική τους στήριξη στην κυβέρνηση που διαχειρίζεται «άψογα» τις υποθέσεις τους. Ερχεται να προστεθεί στην πολιτική στήριξη διαφόρων τμημάτων του κεφαλαίου (ΣΕΒ, ΣΕΤΕ κ.λπ.), αλλά και των εκπροσώπων της ΕΕ που δηλώνουν την ικανοποίησή τους για το έργο της κυβέρνησης.
Το για ποιον προαναγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ την ανάκαμψη είναι ξεκάθαρο. Το ποιος θα ωφεληθεί είναι επίσης ξεκάθαρο. Ο λαός μπορεί να προσδοκά τη δική του «ανάκαμψη» μόνο μέσα από τον αγώνα του, για να φρενάρει όλα όσα τού ετοιμάζουν κυβέρνηση και μεγάλο κεφάλαιο. Ενας αγώνας που μπορεί να φτάσει μέχρι την οριστική έξοδο από το τούνελ της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Ο ένας κόβει, ο άλλος ράβει... για το «Πανεπιστήμιο ΑΕ»

Ο ένας κόβει, ο άλλος ράβει... για το «Πανεπιστήμιο ΑΕ»

Εναν πολύ αποκαλυπτικό «διάλογο», για την Ανώτατη Εκπαίδευση κομμένη και ραμμένη στις απαιτήσεις του κεφαλαίου, φιλοξένησε η «Καθημερινή» στα κυριακάτικα φύλλα της στις 3 και 10 Γενάρη. Ο άτυπος αυτός διάλογος ήταν ανάμεσα στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης και τον πρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Και είναι αποκαλυπτικός, γιατί δείχνει ακριβώς την κατεύθυνση των αντιεκπαιδευτικών αλλαγών. Αλλά και γιατί αποκαλύπτει ότι οι «ενστάσεις» για τις αναδιαρθρώσεις, που φέρνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στην Ανώτατη Εκπαίδευση, όταν προέρχονται από άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις, τμήματα του κεφαλαίου και λοιπούς φορείς και «προσωπικότητες» όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με τις ανάγκες φοιτητών και αποφοίτων, αλλά αντίθετα στοχεύουν στο πώς η αντιδραστική στρατηγική του κεφαλαίου για την Ανώτατη Εκπαίδευση θα εφαρμοστεί ακόμα πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Ρίχνοντας έτσι ακόμα περισσότερο νερό στο μύλο των αντιεκπαιδευτικών αλλαγών.

***

Ας δούμε πρώτα, γιατί εξανίσταται ο Μπουτάρης στο άρθρο του της 3ης Γενάρη:
«...τα ΑΕΙ της Θεσσαλονίκης, το ΑΠΘ και το Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας, εξαιτίας του αποτυχημένου μοντέλου διακυβέρνησής τους, που η σημερινή κυβέρνηση φιλοδοξεί να νεκραναστήσει, έχουν αποτύχει (...) να διαδραματίσουν ρόλο καταλύτη στην αναδιαμόρφωση του παραγωγικού μοντέλου της Μακεδονίας, (...) μια που η σύνδεση της πανεπιστημιακής έρευνας με την παραγωγική διαδικασία υπήρξε ισχνότατη. Απέτυχαν να δημιουργήσουν μια φιλοπρόοδη, ανοιχτών οριζόντων τοπική ηγεσία στελεχών, κεφαλαιούχων και πνευματικών ανθρώπων (...) Απέτυχαν να διεθνοποιήσουν την εκπαιδευτική τους δραστηριότητα, δεν μπόρεσαν δηλαδή να προσελκύσουν χιλιάδες αλλοδαπούς φοιτητές στη Θεσσαλονίκη, που θα είχαν αντίκτυπο στην οικονομία της πόλης ακόμη μεγαλύτερο του τουρισμού (...) Εν τω μεταξύ, τα μικρά ιδιωτικά ιδρύματα της πόλης, τα κολέγια, έχουν ήδη τεκμηριώσει τις τεράστιες δυνατότητες για τα ΑΕΙ της Θεσσαλονίκης, στην προσέλκυση αλλοδαπών φοιτητών».
Με δυο λόγια, ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης εξανίσταται γιατί λέει τα ΑΕΙ δε λειτούργησαν όσο έπρεπε τα προηγούμενα χρόνια με τα «αγοραία κριτήρια», με ακόμα μεγαλύτερη υπηρέτηση των αναγκών των επιχειρηματικών ομίλων και με αντίστοιχους απόφοιτους, με ρόλο ενίσχυσης της οικονομίας της Βόρειας Ελλάδας, προσελκύοντας ξένους φοιτητές όπως τα τουριστικά γραφεία φέρνουν τουρίστες, ως επιχειρήσεις - πραματευτάδες του εμπορεύματος - μόρφωση «όπως τα κολέγια». Και μάλιστα ο δήμαρχος δεσμεύεται ότι θα συνεχίσει να δίνει τη «μάχη» για το πανεπιστήμιο - επιχείρηση, προτείνοντας ακόμα και την εισαγωγή διδάκτρων «500 περίπου ευρώ για κάθε φοιτητή, που θα καθιστούσε την πλειοψηφία του φοιτητικού σώματος "ιδιοκτήτη" της αναβάθμισης του πανεπιστήμιου»!
Βέβαια, μάλλον άδικα κατηγορεί για όλα αυτά το «αποτυχημένο μοντέλο διακυβέρνησης των πανεπιστημίων», πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το ΑΠΘ, που, αξιοποιώντας ακριβώς αυτό το μοντέλο, έχει αναδειχτεί σε ένα από τα «πρωτοπόρα» πανεπιστήμια στην εισαγωγή των αντιεκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων και στην προώθηση του «Πανεπιστημίου ΑΕ».
Γι' αυτό και την περασμένη Κυριακή, ο κ. Π. Μήτκας, πρύτανης του ΑΠΘ, «βγήκε από τα ρούχα του» και απάντησε στο «άρθρο - πρόκληση», όπως το χαρακτηρίζει, του «ρέκτη δημάρχου». Και τι του λέει; Μήπως ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι επιχείρηση και σούπερ μάρκετ; Οτι δεν υπάρχει, για να εξυπηρετεί τις κάθε φορά ανάγκες των επιχειρηματιών και την κερδοφορία τους; Οτι είναι απαράδεκτη η συζήτηση για δίδακτρα; Οχι, βέβαια! Του λέει αυτά να πάει να τα πει αλλού, γιατί «με τον δήμαρχο συμφωνούμε πως το πανεπιστήμιο, και ιδιαίτερα το δημόσιο πανεπιστήμιο, (...) οφείλει να αποτελεί μοχλό ανάπτυξης και συνεχούς προόδου της κοινωνίας. Είναι γεγονός πως στο πανεπιστήμιο επί δεκαετίες κατασυκοφαντήθηκε η επιχειρηματικότητα και δαιμονοποιήθηκε το κέρδος». Του λέει, δηλαδή, ότι το πανεπιστήμιο - επιχείρηση και με στόχο να υπηρετεί την κερδοφορία των επιχειρηματιών (που τη βαφτίζει προκλητικά και «πρόοδο της κοινωνίας») είναι και δικό του όραμα!
Περί αυτού φέρνει και αποδείξεις, όπως τα «22 μνημόνια συνεργασίας» και «τις 11 αναπτυξιακές συμπράξεις με φορείς της πόλης» και τους 3.200 εργαζόμενους και επιστήμονες του ΑΠΘ που δεν πληρώνονται από το κράτος (αλλά δε μας λέει με τι καθεστώς δουλεύουν). Και κατόπιν τούτων, κάνει έκκληση: «Ας καθίσουμε, επιτέλους, κυβέρνηση, τοπική αυτοδιοίκηση, πανεπιστήμια και κοινωνικοί φορείς γύρω από ένα τραπέζι για να συμφωνήσουμε σε ένα αναπτυξιακό μοντέλο για την ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το πανεπιστήμιο βάζει τις ιδέες, την τεχνογνωσία, τον δυναμισμό και την καινοτομία. Οι πολιτικοί, σε όλα τα επίπεδα, μπορούν να εγγυηθούν την τήρηση της όποιας συμφωνίας για τουλάχιστον 10 χρόνια;».

***

Τι δείχνουν όλα τα παραπάνω; Οτι ο στόχος του ΣΕΒ και άλλων επιχειρηματικών φορέων που έχουν διατυπώσει την απαίτηση για πιο στενή σύνδεση της Ανώτατης Εκπαίδευσης και της Ερευνας με τις ανάγκες κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, έχει πολλά «ευήκοα ώτα». Οχι μόνο στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που έχει στα σκαριά του ψευτοδιαλόγου όλες τις αντιδραστικές αλλαγές, αλλά και σε όσους «τη σπρώχνουν» να υλοποιήσει ακόμα πιο γρήγορα και σταθερά τις αλλαγές αυτές. Σύμμαχοι είναι, παρά τα «ενδοοικογενειακά καβγαδάκια».
Απέναντι σε αυτούς, οι φοιτητές και σπουδαστές, τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών έχουν τους δικούς τους συμμάχους: Μαζί με τους εργαζόμενους και το λαό να διεκδικήσουν Πανεπιστήμιο και Ερευνα στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών και όχι της κερδοφορίας των καπιταλιστών.