Ούτε η ΕΕ πρόκειται να γίνει φιλολαϊκή ούτε ο αντιδραστικός ευρωσκεπτικισμός δίνει φιλολαϊκή διέξοδο

Ούτε η ΕΕ πρόκειται να γίνει φιλολαϊκή ούτε ο αντιδραστικός ευρωσκεπτικισμός δίνει φιλολαϊκή διέξοδο

Η συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, χτες, στο ρ/σ «ΣΚΑΪ»

Eurokinissi

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, παραχώρησε χτες συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΚΑΪ» και τον δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα.
Ακολουθεί η συνέντευξη.

***

-- Είδατε τον πρωθυπουργό, σας είπε φαντάζομαι τα σχέδιά του για την αλλαγή του εκλογικού νόμου και απ' ό,τι κατάλαβα δεν συναινέσατε.
-- Καταρχήν, δεν μου είπε τα σχέδιά του για τον εκλογικό νόμο. Μου είπε κάποιες σκέψεις για προβληματισμό, για παραπέρα διαβούλευση και για συζήτηση με τα κόμματα, προκειμένου να ρυθμίσει τις τελικές του σκέψεις, με βάση το τι θα έχει αποτέλεσμα στη Βουλή, αυτή ήταν η ουσία.
Και βεβαίως, του απάντησα ξεκάθαρα την πάγια θέση του ΚΚΕ για απλή αναλογική, αυτό το σύστημα έτσι όπως το έχουμε προσδιορίσει χρόνια τώρα, δεκαετίες, στην Ελλάδα.
Και του υπενθύμισα την τελευταία πρόταση νόμου που κατατέθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, το Μάρτιο του 2012, μάλιστα με την υπογραφή του ίδιου του πρωθυπουργού, του κ. Τσίπρα και του σημερινού υπουργού Εσωτερικών, του κ. Κουρουμπλή, και άλλων στελεχών, σημερινών υπουργών, αντιπροέδρων Βουλής, του αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του κ. Παπαδημούλη κ.λπ., όπου μιλούσαν για ένα σύστημα πραγματικής άδολης, απλής αναλογικής. Μάλιστα, στο άρθρο 1 ρητά έλεγε ότι καταργείται η αποκλειστική ρήτρα του 3%, που δεν συμβιβάζεται με το σύστημα της απλής αναλογικής. Αυτή είναι η διατύπωση της πρότασης νόμου του ΣΥΡΙΖΑ. Και για όλα αυτά τα ζητήματα και με βάση τις εξελίξεις δεν νομίζουμε ότι έχει αλλάξει τίποτε μέσα σε 3 χρόνια, έτσι ώστε να αλλάξουνε θέση γι' αυτό το ζήτημα.
-- Συνεπώς, αν ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει έναν τέτοιο νόμο απλής αναλογικής καταλαβαίνω ότι εσείς θα τον υποστηρίξετε...
-- Αν είναι νόμος απλής αναλογικής, βεβαίως, ξεκάθαρα.

Επικίνδυνα όσα λέγονται ως δικαιολογίες για τη διατήρηση του 3%

-- Ενα δεύτερο ερώτημα για το 3%: Πολλοί λένε ότι, πρώτον, για κάποιο λόγο εν πάση περιπτώσει ετέθη αυτό το όριο και, δεύτερον, ότι θα οδηγήσει σε υπερβολικό κατακερματισμό και αδυναμία διακυβέρνησης της χώρας.
-- «Η σταθερότητα μιας κυβέρνησης εξαρτάται από την πολιτική και από το κατά πόσον ανταποκρίνεται στους πόθους του λαού. Και μόνο τα κόμματα που ακολουθούν πολιτική που δεν υπηρετεί το λαό έχουν ανάγκη από τέτοιου είδους σταθερότητα».
Αυτά βάλτε τα σε εισαγωγικά, γιατί την έχω μπροστά μου, αυτή είναι η ακριβής διατύπωση της αιτιολογικής έκθεσης προς τη Βουλή των Ελλήνων της πρότασης νόμου του ΣΥΡΙΖΑ, που υπογράφει ο κ. Τσίπρας και ακολουθεί: «Σε δεκάδες ανέρχονται κάθε φορά οι έδρες με τις οποίες πριμοδοτείται το πρώτο κόμμα κ.λπ (...) Η θεσμοθέτηση λοιπόν της απλής αναλογικής ως εκλογικού συστήματος, όχι μόνο για τις προσεχείς εκλογές, αλλά ως πάγια σταθερά στη διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της χώρας είναι απαραίτητη, χωρίς αποκλεισμούς και αποκλειστικές ρήτρες. Προτείνουμε την ψήφιση αυτού του συστήματος».
Είναι λόγια δικά τους, είναι διατυπωμένα. Εμείς δεν κάνουμε καμία αλλαγή σε αυτήν την τοποθέτηση, διότι ούτε εθνικοί λόγοι τέθηκαν από τον κ. Τσίπρα στη συζήτηση που είχαμε μαζί. Οι πιέσεις που δέχεται από το συγκυβερνών του κόμμα, από τους ΑΝΕΛ, για τη θέσπιση, λόγω εθνικού προβλήματος, της ρήτρας - πλαφόν του 3%, αφορά τον κ. Τσίπρα. Ο ίδιος λέει ότι εγώ δημόσια δεν έχω θέσει ποτέ τέτοιο ζήτημα, φυσικά υπάρχει κάποιο προβληματάκι, αλλά γνωρίζει ότι αυτή τη στιγμή τα προβλήματα είναι πολύ σοβαρότερα από το να μας δημιουργήσουν πρόβλημα.
Για παράδειγμα, έτσι όπως ακούω στα κανάλια διάφορους «λαγούς» να περιφέρονται και να λένε για την ύπαρξη μειονοτικών βουλευτών. Οι οποίοι βέβαια είναι Ελληνες πολίτες, τι να κάνουμε; Εχουν άλλο θρήσκευμα, ως μουσουλμανική μειονότητα αναγνωρίζεται η μειονότητα της Θράκης. Εκτός αν κάνω εγώ λάθος και δεν θυμάμαι καλά τις διεθνείς συνθήκες και τους νόμους του κράτους και το Σύνταγμα του κράτους... Και εκλέγονται και μάλιστα εκλέγονται και με παρεμβάσεις, όπως αναγνωρίζει και ο κ. πρωθυπουργός και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, του τουρκικού προξενείου. Αν θέλει να δημιουργήσει πρόβλημα, για παράδειγμα, λέω μια υποθετική περίπτωση, η τουρκική πολιτική, αποσταθεροποίησης, για παράδειγμα, γενικότερα, ή όξυνσης της κατάστασης, μπορεί να τη δημιουργήσει και με τους υπάρχοντες ή με τους νέους εκλεγμένους, τέλος πάντων, βουλευτές και μέσα από τις λίστες των κομμάτων, εφόσον οι ίδιοι τους πριμοδοτούν. Κι αυτό το λένε πάρα πολλοί σήμερα.
Αρα, λοιπόν, ας μην μπαίνουμε σε τέτοιες επικίνδυνες συζητήσεις, οι οποίες στην ουσία αναγνωρίζουν - εμείς δεν συμφωνούμε με αυτό - εμμέσως πλην σαφώς ότι υπάρχει μειονότητα η οποία δεν είναι θρησκευτική μειονότητα στη Θράκη, αλλά είναι εθνικής ταυτότητας, δηλαδή τουρκικής καταγωγής και όχι απλώς καταγωγής, αλλά ότι είναι Τούρκοι.
Λοιπόν, να τελειώνουμε με αυτά τα ζητήματα και να μη συνεχιστεί το απαράδεκτο η ελληνική αστική τάξη και οι εκάστοτε κυβερνήσεις να έχουν οδηγήσει, με την πολιτική που ακολουθούν και απέναντι στη Θράκη, στην αγκαλιά της τουρκικής πολιτικής τους διαφόρους της μειονότητας, που είναι Πομάκοι, άλλοι είναι Αθίγγανοι κ.λπ. κ.λπ. έτσι όπως ορίζονται από διεθνείς συνθήκες.

Αλλαγές άμεσα συνδεδεμένες με τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις

-- Κατανοητό αυτό που λέτε. Τώρα, να σας ζητήσω μια εκτίμηση. Γιατί ανοίγει τώρα, κατά τη γνώμη σας, η συζήτηση του εκλογικού νόμου;
-- Είναι υπαρκτό ένα πρόβλημα, δηλαδή με βάση τις αλλαγές που γίνονται και στην οικονομία, τις αναγκαίες όπως λέγονται μεταρρυθμίσεις, που για μας είναι αντιλαϊκές όλες αυτές οι αναδιαρθρώσεις, δεν μπορεί αυτό να αφήσει απέξω το πολιτικό σύστημα, το ίδιο το κράτος, το αστικό πολιτικό σύστημα, έτσι όπως λειτουργεί, ιδιαίτερα μετά τη μεταπολίτευση, τα τελευταία 40 και πλέον χρόνια. Αρα, χρειάζονται κάποιες αλλαγές. Εκεί κατά τη γνώμη μας οφείλονται και οι προσπάθειες για συνταγματική αναθεώρηση, έστω ορισμένων άρθρων ή ο εκλογικός νόμος ή το πώς θα διαταχθεί το πολιτικό σύστημα κ.λπ. Αρα είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα αυτό.
Ταυτόχρονα, αυτό αξιοποιείται τη συγκεκριμένη συγκυρία, τη συγκεκριμένη στιγμή, για να ρίξει στάχτη στα μάτια του κόσμου, του λαϊκού κινήματος, επειδή ήδη προχωράνε αυτά τα μέτρα που ψηφίστηκαν πρόσφατα, με όλα τα προηγούμενα των προηγούμενων κυβερνήσεων και έρχονται και καινούργια από το φθινόπωρο.
Να σας πω, ο κ. Τσίπρας ξεκάθαρα μου το είπε με μια έννοια στη συζήτηση που είχαμε, μου λέει: Εντάξει δεν μπορώ να κάνω αυτά που υποσχέθηκα έτσι κι αλλιώς, είναι φανερό αυτό, υπάρχουν δεσμεύσεις, η ΕΕ, το σύστημα κ.λπ., κατανοητά κι όλα αυτά που λέτε, τα κατανοώ, υπάρχουν οι δεσμεύσεις από το 3ο μνημόνιο, ε, ως αριστερά τέλος πάντων, όσο μπορώ ακόμα, μήπως αλλάξω τον εκλογικό νόμο, να κάνω ένα αναλογικότερο σύστημα, μήπως κάνω κάποιες αλλαγές στο Σύνταγμα, για να αφήσω κάτι σαν αριστερά, γιατί από τα υπόλοιπα, οικονομία, κοινωνία, δεν πρόκειται να κατορθώσω να κάνω μάλλον τίποτα, όσο και αν προσπαθώ κ.λπ.
Βεβαίως, εγώ του απάντησα, γιατί ξέρετε, απλή αναλογική και τέτοια συστήματα αναλογικότερα, έχει γνωρίσει η χώρα. Ερχεται μετά μια άλλη κυβέρνηση, αλλάζουν οι συσχετισμοί στο Κοινοβούλιο και τον αλλάζει το νόμο. Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή επί της ουσίας...
-- Δίνετε καμία πιθανότητα να εισηγηθεί η κυβέρνηση ένα νόμο σε αυτήν τη Βουλή, να πάρει την πλειοψηφία των 2/3 και συνεπώς να εφαρμοσθεί από τις επόμενες εκλογές; Βλέπετε τέτοια πιθανότητα;
-- Δεν ξέρω τις συζητήσεις με τα άλλα πολιτικά κόμματα και δεν ξέρω τελικά ποια θα είναι η πρόταση της κυβέρνησης. Απ' ό,τι κατάλαβα προσπαθεί να συγκεράσει διαφορετικές απόψεις, κάπως να τις στρογγυλέψει, για να φέρει μία πρόταση η οποία θα συγκέντρωνε αυτό τον επιθυμητό αριθμό βουλευτικών ψήφων. Δεν ξέρω τι θα φέρει.
Εμείς του είπαμε καθαρά ότι περιμένουμε για να τοποθετηθούμε αν φέρει ένα άρθρο ή την αναθεώρηση ενός άρθρου μόνο ή συνολικότερα την αναθεώρηση ενός εκλογικού νόμου, αν είναι απλή αναλογική - όχι στην κατεύθυνση γενικά της απλής αναλογικής, αλλά απλή αναλογική - θα τον ψηφίσουμε. Αλλά βεβαίως περιμένουμε να δούμε τι ισχύει, εφόσον δεν το έχει συγκεκριμένο ακόμα.
Αρα, η τοποθέτησή μας, αν θα είναι «όχι», αν θα είναι «ναι», αν θα είναι «παρών», είτε σε επιμέρους άρθρα είτε συνολικά επί της αρχής - επί της αρχής έτσι κι αλλιώς, με βάση αυτά που έχει πει μέχρι στιγμής και δημόσια δεν μπορούμε να ψηφίσουμε - αλλά τα επιμέρους άρθρα θα πρέπει να τα δούμε πάρα πολύ συγκεκριμένα.

Η ΕΕ ούτε αιώνια είναι ούτε φιλολαϊκή πρόκειται να γίνει

-- Να κάνω και μία ερώτηση για το θέμα που όλοι συζητούνε τις τελευταίες μέρες, το περίφημο Brexit, το δημοψήφισμα στη Μ. Βρετανία και την ψήφο του βρετανικού λαού υπέρ της εξόδου. Κατά τη γνώμη σας, αυτή είναι μια θετική ή αρνητική εξέλιξη και για την Ευρώπη και για τη χώρα μας;
-- Γενικά οι απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα δεν μπορεί να είναι «άσπρο - μαύρο», «ναι ή όχι», «θετικό ή αρνητικό».
Το πρόβλημα είναι το εξής: Καταρχήν πρέπει να εκτιμήσουμε ότι αναδεικνύεται μία δυσαρέσκεια του βρετανικού λαού απέναντι στην ΕΕ, ως ένα βαθμό όμως, διότι ταυτόχρονα επηρεάζουν και άλλοι παράγοντες. Δηλαδή, ο λεγόμενος ευρωσκεπτικισμός, οι αποσχιστικές τάσεις, τέλος πάντων οι τάσεις που επιδιώκουν αλλαγή της πολιτικής διαχείρισης μέσα στην ΕΕ, καθορίζονται και ενισχύονται από τέτοιους παράγοντες, όπως είναι οι εσωτερικές αντιθέσεις στην ΕΕ, η ανισομετρία που υπάρχει στις οικονομίες, που δεν πρόκειται να λυθεί στα πλαίσια του συστήματος του καπιταλισμού και βεβαίως η διαπάλη - μην το ξεχνάμε αυτό - ανάμεσα σε ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα, ΗΠΑ, Γερμανία, ΕΕ, Βρετανία, η Βρετανία που είναι με τις ΗΠΑ σταθερός σύμμαχος κ.λπ., αλλά και άλλα. Αρα λοιπόν όλοι αυτοί οι παράγοντες καθορίζουν και σε μεγάλο βαθμό το πώς θα εκφραστεί αυτή η δυσαρέσκεια.
Γι' αυτό έχουμε το φαινόμενο ενός αντιδραστικού ευρωσκεπτικισμού ή ενός ευρωσκεπτικισμού ντεμί, με αριστερή ταμπέλα, η οποία όμως ενισχύει στην ουσία τις τάσεις της συντήρησης, της αναδίπλωσης και όχι της πραγματικής διεξόδου υπέρ των συμφερόντων των λαών και του βρετανικού, αλλά και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών.
-- Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση, αλλά για να έχω μια απάντηση, δέχομαι ότι δεν είναι άσπρο - μαύρο το πράγμα, αλλά για την Ελλάδα, για τον ελληνικό λαό, είναι μια καλή ή κακή εξέλιξη;
-- Κοιτάξτε. Θα έχει επιπτώσεις γενικότερα στην ΕΕ. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα να ενισχύουμε όσο μπορούμε, με την πάλη που μπορούμε να κάνουμε, με την πάλη των λαών, να ενισχύουν την άποψη και τη συνειδητοποίηση ότι αυτή η ΕΕ ούτε αιώνια είναι ούτε είναι φιλολαϊκή ούτε πρόκειται να γίνει φιλολαϊκή αν αλλάξουν κάποιες κυβερνήσεις, δήθεν ΣΥΡΙΖΑ εδώ, δήθεν «Podemos» στην Ισπανία ή οτιδήποτε άλλο.
Δεν γίνεται να αλλάξει η ΕΕ κάτω από αυτές τις συνθήκες, δηλαδή καπιταλιστικό σύστημα σε πλήρη κυριαρχία, συσχετισμοί δυνάμεων συγκεκριμένοι και πάει λέγοντας.

Η φάμπρικα δε σταματά

 Η φάμπρικα δε σταματά

Διακόπτουμε τη ροή αναρτήσεων για το BRexit, για να πιάσουμε κάτι άλλο που απασχόλησε πρόσφατα την επικαιρότητα, πριν μπαγιατέψει τελείως. Σημείο εκκίνησης του σημερινού κειμένου είναι ο Λεβέντης, δηλ το σημείο μηδέν, και η περίφημη δήλωσή του για το εργοστάσιο πανό που διαθέτει το ΚΚΕ και τους Πακιστανούς που κρατάνε στους πορείες τα πανό μας. Να αναρωτιέσαι δηλ ποια ζώα μπορεί να ψηφίζουν τέτοιους φωστήρες, μέχρι που κάνεις μια βόλτα στο διαδίκτυο και σου λύνεται η απορία.



Ας χτίσουμε τώρα πάνω σε αυτό το σημείο.

Ένας πρώτος πρόχειρος συνειρμός είναι με το μπεστ-σέλερ (;) (σε κάθε περίπτωση ευπώλητο και εύπεπτο, άλλο που αφήνει παρενέργειες στο στομάχι) της Σώτης Τριανταφύλλου, Εργοστάσιο Μολυβιών (δώσε βάση, πολύ νόημα), όπου επιχειρεί μια κριτική παρουσίαση του ΚΚ και των περιπετειών του, μέσα από τα βιώματα τριών διαφορετικών γενιών (πω-πω νόημα). Κι επειδή αυτοί είναι βγαλμένα από τη ζωή και τη σκέψη Βασίλης Λεβέντης - Σώτη Τριανταφύλλου (κατά το "σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ"), που έχουν αναλάβει εργολαβία από κοινού τις αντικομμουνισικές βλακείες.



Παραμένει επίσης πως διευκρίνιση αν οι Πακιστανοί απλώς φτιάχνουν τα πανό στο εργοστάσιο ή τα κρατάνε κιόλας, γιατί εμείς βαριόμαστε και τους εκμεταλλευόμαστε. Κι είναι ζήτημα αν παραμιλάει γιατί είδε πχ κάποιο μπλοκ μεταναστών με το ΠΑΜΕ και του έμεινε, ή μας μπερδεύει στο μυαλό του με τη ΓΣΕΕ, που έχει πάντα ετοιματζίδικα, βιομηχανικά πανό (από το γνωστό εργοστάσιο) ή απλώς παραμιλάει γενικά, χωρίς βοηθήματα και ερεθίσματα από τον πραγματικό κόσμο.

Κι η φάμπρικα η φάμπρικα (η αντικομμουνιστική) δε σταματά...

Μυριάδες τα αναπάντητα ερωτήματα:
το εργοστάσιο λειτουργεί με μονοπρόσωπη διεύθυνση στα πλαίσια του πολεμικού κομμουνισμού ή με τιτοϊκές, αυτοδιαχειριστικές συνταγές; Οι φανταστικοί εργάτες είναι άραγε με τα κλαδικά ή με τα επιχειρησιακά σωματεία και τον εργοστασιακό συνδικαλισμό;
Δεν υπάρχουν απολυμένοι να καταγγείλουν τη στυγνή εργοδοσία και τους στυγνούς κομμουνιστές επιχειρηματίες; Υπάρχουν άραγε επιστάτες και ποια είναι η ακριβής ταξική τους θέση; Το έχουμε πει Πουτίλοφ το εργοστάσιο ή διαλέξαμε κάτι πιο συμβατικό για όνομα; Είμαστε μονοπώλιο στο χώρο ή έχουμε ισχυρό ανταγωνισμό; Με όλες αυτές τις επιχειρήσεις που έχουμε στα λόγια, τα δημοσιεύματα κτλ, γιατί δε μας αναγνωρίζουν τουλάχιστον πως συμβάλλουμε αποφασιστικά στην ανάπτυξη της οικονομίας (που όπου να 'ναι έρχεται), αν θέλουν να είναι συνεπείς με τις βλακείες που λένε;

Ένας άλλος προφανής συνειρμός είναι με το κλασικό κρύο αστειάκι, αμέσως μετά τις ανατροπές, για το κεντρικό εργοστάσιο της ΕΣΣΔ που βάρεσε διάλυση κι έκλεισε, αλλά ξέχασε την αντιπροσωπεία του εδώ ανοιχτή, προς λύπη όσων πίστευαν πως το ΚΚΕ δεν έχει λόγο ύπαρξης παρά μόνο ως ΣΚΕ (Σοβιετικό Κόμμα Ελλάδας) και δε θα επιζούσε μετά το θάνατο της μητέρας πατρίδας.

Και με το πλεονέκτημα της εργοστασιακής πειθαρχίας, που σημειώνει ο Λένιν για τους προλετάριους έναντι των μικροαστών. Που θα τους βάλουμε όμως να δουλέψουν σε ένα εργοστάσιο, όπως έκαναν στην Κίνα επί Π.Ε, χίλια πανό το μήνα προσωπικό πλάνο ο καθένας, για να στρώσουν χαρακτήρα και ταξική συνείδηση.

Υπάρχει επίσης ένα ανέκδοτο (;) που πήρε το μάτι μου κάπου στο διαδίκτυο, με ένα Δαπίτη που του ζήτησαν στο αμφιθέατρο εργοστασιακό τσιγάρο στην αργκό (μήπως έχει εργοστάσιο;) κι αυτός απάντησε καταφατικά, γιατί το πήρε τοις μετρητοίς, αυτολεξεί και στην κυριολεξία. Αλλά εγώ δεν είμαι καπνιστής και δεν τα καταλαβαίνω αυτά.

Κλείνουμε με πολιτικό τραγούδι, Το οποίο περνάει τέτοια κρίση στις μέρες μας, ώστε να θεωρείται τέτοιο πχ το αντισταλινικό της Ουκρανίας στη Γιουροβίζιον ή το "αντιπολιτευτικό" του (εντελώς χίπστερ Συριζαίου στην ψυχή)) Μαραβέγια, του ίδιου που στενοχωριόταν γιατί τα επεισόδια με τα χημικά δεν τον άφηναν να χαρεί τα παγκάκια με το κορίτσι του. Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει κι η μοναξιά, κι εκτός από τον εαυτό μας, τίποτα άλλο στην πραγματικότητα. Ή ένα άλλο που έβαλε ο Άδωνης για τη ΔΦΑ, χωρίς να ρωτήσει το δημιουργό και χωρίς να αναγνωρίζει τον εαυτό του σε αυτό. Κι έγινε άρχοντας της τουιτερικής καρπαζιάς, για μια μέρα.



Που αν είναι έτσι δηλ κι εγώ θεωρώ πολιτικό τραγούδι τους 2002GR για την Παλαιστίνη.



Και πώς να μην έχει κρίση όμως με αυτούς που το πιάνουν στο στόμα τους τελευταία (για να το λερώσουν). Και δεν είναι μόνο ο Πολάκης με τους αστούς που τρόμαξαν. Με αφορμή ένα σχόλιο του Προλεκάλτ για εκείνο το κείμενο, έψαξα στο γκουγκλ και έπεσα πάνω σε ένα από τα πολλά διαμαντάκια των πρώτων ημερών, που είναι απολαυστικό να το διαβάζεις εκ των υστέρων. Πατήστε εδώ και απολαύστε υπεύθυνα.

Η Διεθνής παιανίζει στην Αθήνα μες το κέντρο και χιλιάδες δακρυσμένοι, χαμογελαστοί άνθρωποι, τραγουδούν με υψωμένες σημαίες και γροθιές. Σε σκοτεινές γωνιές, φανερά αμήχανοι στέκονται μερικοί αστυνομικοί - πουθενά ΜΑΤ...

 Κάποιος, να τον μαζέψει…!

Χαμηλής νοημοσύνης οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί....

Κάποιος, να τον μαζέψει…!

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ • 27 Ιουνιου 2016

Η απόφαση για την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση (κοινώς Brexit), είναι, κατά την άποψη του Σταύρου Θεοδωράκη, ένα βαρύτατο σφάλμα του βρετανικού λαού. Αποδίδοντας τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, ο πρόεδρος του «Ποταμιού» (σε ανάρτηση του στο Facebook) κατονομάζει τους ενόχους του ανοσιουργήματος: «(Είναι) Κυρίως οι συνταξιούχοι, οι λιγότερο μορφωμένοι και οι άνεργοι των αποβιομηχανοποιημένων περιοχών…»!

Και για να μην μένει καμιά σκιά στην επιστημονική ανάλυση του Σ.Θ., συνεχίζει: «(Αυτοί είναι) Οι πιο ευάλωτοι στο λαϊκισμό πολιτικών, μέσων κοινωνικής δικτύωσης και παραδοσιακών ΜΜΕ».

Με άλλα λόγια, εγκαλεί συνταξιούχους, άνεργους, φτωχούς, γιατί ψήφισαν κατά της αιτίας των δεινών τους! Γιατί παρεσύρθησαν από τους πάσης φύσεως λαϊκιστές και δεν κοίταξαν το… συμφέρον τους.

Και, γιατί παρεσύρθησαν;

«Γιατί είναι οι λιγότερο μορφωμένοι…», απαντά ο Σταύρος Θεοδωράκης, αυτός ο γίγας της ανθρώπινης σκέψης!

Δηλαδή, τι να περιμένει κανείς από ανθρώπους τόσο χαμηλής νοημοσύνης, όσο οι συνταξιούχοι, οι φτωχοί, οι άνεργοι;

Εντάξει, το καταλάβαμε κύριε Θεοδωράκη!

Μήπως πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά το ενδεχόμενο απαγόρευσης της ψήφου σ αυτούς, τους ανθρώπους, που άγονται και φέρονται από τον κάθε λαϊκιστή και βλάπτουν μονίμως το συμφέρον της χώρας και των ιδίων;

Φαίνεται λοιπόν ότι εκεί, στο «Ποτάμι», το συζητούν σοβαρά το θέμα για να ξεμπερδεύουμε μ΄ αυτούς, τους επικίνδυνους «φτωχούς»…

Σας θυμίζουμε τι δήλωσε, πριν τις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015, η τότε βουλευτής του «Ποταμιού», Αντιγόνη Λυμπεράκη:

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το πλήρες κείμενο της ανάρτησης του Σταύρου Θεοδωράκη στο Facebook μετά το βρετανικό δημοψήφισμα:

   Σώτια Τσώτου: «Απεχθάνομαι τα υποκοριστικά και τα επίθετα»

Από Οικοδόμος 

Γράφει ο Οικοδόμος //

Όταν ―πριν σχεδόν μισό αιώνα― πρωτοεμφανίστηκε στον ανδροκρατούμενο τότε χώρο του τραγουδιού προκάλεσε αίσθηση. Τα τραγούδια της αγγίζανε θέματα πέρα από τα συνηθισμένα εκείνης της εποχής. Στίχοι πρωτότυποι, στιβαροί, ασυνήθιστοι για την εποχή τους, «αντρίκειοι», χωρίς φιοριτούρες και περιττές φλυαρίες, με έντονες κοινωνικές αναφορές και πολιτικές προεκτάσεις. Όμως και τα ερωτικά της τραγούδια έφερναν κάτι διαφορετικό. Δεν αναφέρονταν με τρόπο γλυκερό σε «αγάπες και λουλούδια» και δεν ακολουθούσαν την πεπατημένη της κλάψας και της «καψούρας».

«…Γεννημένη Μάιο του ’42 στη Λιβαδειά η Τσώτου ήταν το 5ο παιδί της οικογένειας του αγωνιστή του ΕΛΑΣ, Γιώργου Κρανιώτη, που εκτελέστηκε το ’43 από τους Γερμανούς στο σπίτι του. Το άγριο κυνηγητό εναντίον της οικογένειας οδήγησε τελικά στην υιοθεσία της μικρής Σώτιας από το εύπορο ζεύγος Τσώτου. Εκείνοι φρόντισαν να τη σπουδάσουν στην ελληνογαλλική σχολή καλογραιών «Σεν Ζοζέφ». Σπούδασε στην Πάντειο και ταυτόχρονα στις δραματικές σχολές του Πέλου Κατσέλη και του Κωστή Μιχαηλίδη. Από τα 18 της όμως στράφηκε στη δημοσιογραφία…» (Ναταλί Χατζηαντωνίου, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 13 Δεκέμβρη 2011).

Ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΛΑΟΣ
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος & Χριστιάνα

Εμείς παλεύουμε χρόνια και χρόνια
για μια αυλή, για μια γωνιά στην Κοκκινιά.
Εμείς γιατρεύουμε τα χελιδόνια
και τα σπουργίτια που παγώνουν στον χιονιά.
Εμείς είμαστε ο αφέντης λαός
εμείς είμαστε του κόσμου το φως
εμείς είμαστε τ’ αλάτι της Γης
όπως είπε και ο Χριστός.
Ας αστράφτει κι ας βροντά ο κεραυνός
ας αφρίζει κι ας λυσσά ο ωκεανός
εμείς είμαστε ο χρυσός ποταμός
που κυλάει, που κυλάει πάντα μπρος.
Εμείς κρατήσαμε σταυρό στους ώμους
εμείς ποτίσαμε το χώμα που πατάς
εμείς ανοίξαμε καινούριους δρόμους
για να μπορείς ελεύθερος να περπατάς.
Από τον κύκλο τραγουδιών «Σκόρπια φύλλα» που κυκλοφόρησε το 1975 από τη Philips.

Τα τραγούδια της Σώτιας Τσώτου έφεραν ατόφιο το υπόβαθρο της δημιουργού τους, την παιδεία της, τις ιδεολογικές και αισθητικές της καταβολές· ήταν ζυμωμένα  με μεράκι και ψυχή  και πάντα με βαθύ σεβασμό προς τους αποδέκτες τους. Η ίδια έλεγε ότι σε κάθε εποχή οι πρώτοι ακροατές όλων των τραγουδιών είναι οι νέοι, άρα αυτοί λαμβάνουν πρώτοι και το μήνυμα που το τραγούδι κουβαλάει κάθε φορά.

Σώτια Τσώτου
Πηγή φωτογραφίας: Σώτια Τσώτου/facebook

Το 1967 η νεαρή Σώτια Τσώτου έχει αρχίσει να καταξιώνεται στο χώρο της δημοσιογραφίας· μέχρι που η χούντα των συνταγματαρχών θα κλείσει την “Ελευθερία”, την εφημερίδα που εργαζόταν και θα μείνει άνεργη. Η ίδια πιάστηκε  και κρατήθηκε στην Ασφάλεια πολλές φορές. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας καίει τη δημοσιογραφική της ταυτότητα και μετά από προτροπή του Λευτέρη Παπαδόπουλου αποφασίζει να ασχοληθεί περισσότερο με το τραγούδι. Έχει ήδη συνδεθεί με φιλία με τον Κώστα Χατζή από το 1964, χρονιά που τον επισκέφτηκε  στη μπουάτ που τραγουδούσε και του έδωσε τους πρώτους στίχους.

«Το ΄68 ήμουνα στην απομόνωση. 29 μέρες. Όταν βγήκα… [όλα] ήταν «μια χαρά»… Ο κόσμος έτρωγε, έπινε… Δεν ήμουνα μόνο εγώ, όλα τα κρατητήρια ήτανε γεμάτα.  Πάρα πολύς κόσμος υπέφερε. Τότε έγραψα το «Δε βαριέσαι αδερφέ»… Μόνο ο Χατζής μπορούσε να το πει. Εκείνος το ήξερε, το καταλάβαινε…»

ΔΕ ΒΑΡΙΕΣΑΙ ΑΔΕΛΦΕ
Μουσική: Κώστας Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Χατζής

Κάποιο παράθυρο έχει φως
κάποιον τον τρώει ο πυρετός
μας φεύγει βήμα βήμα.
Κάποιο καράβι στ’ ανοιχτά
με χίλια βάσανα βαστά
να μην το πιει το κύμα.
Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο, πρέφα και καφέ
βρε δε βαριέσαι, αδερφέ.
Κάποιος στην άκρη του γκρεμού
κοιτάει το τέλος τ’ ουρανού
μονάχος του πεθαίνει.
Κάποιος στη μάχη πολεμά
η σφαίρα δίπλα μας περνά
στα στήθια του πηγαίνει.
Κι εμείς οι άλλοι, μα το ναι
κάνουμε πάρτι ρεφενέ
βρε δε βαριέσαι, αδερφέ.
Έξω αστράφτει και βροντά
κι ένας διαβάτης περπατά
χαμένος μες στην μπόρα.
Κάπου δε θα ‘χουνε ψωμί
κάπου πεινάει ένα παιδί
και κλαίει αυτή την ώρα.
Κι εμείς χορτάτοι, μα το ναι
κάνουμε γλέντια ρεφενέ
βρε δε βαριέσαι, αδερφέ.
Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν
σαν κολασμένοι τριγυρνούν
και κλαίνε και πονάνε.
Στάσου και σκέψου μια στιγμή
πόσοι σκοτώνονται στη Γη
την ώρα που μιλάμε.
Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο πρέφα και καφέ
βρε δε βαριέσαι, αδερφέ.
Από τον κύκλο τραγουδιών «Αναγέννησις Αλόννησος» που κυκλοφόρησε το 1968 από την Helladisc (Polygram).

Κανείς τότε δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι εκείνη η στιγμή  θα όριζε την  απαρχή μιας σπουδαίας πορείας για την Σώτια Τσώτου με  εκατοντάδες υπέροχα και σπουδαία τραγούδια. Μια πορεία που θα σημαδευτεί ανεξίτηλα από τη συνεργασία της με τον Κώστα Χατζή, που θα ξεκινήσει και στη δισκογραφία το 1968 και από αυτή θα γεννηθούν μερικά από τα πιο αντιπροσωπευτικά και των δυο τραγούδια. Η Τσώτου θαύμαζε απεριόριστα τον Χατζή και κάποτε δεν δίστασε να πει ότι «αν δεν υπήρχε ο Χατζής δεν θα υπήρχα κι εγώ».
Ασυμβίβαστη και αντισυμβατική η Σώτια Τσώτου δεν χώραγε σε μια εποχή που κυριαρχούσε η εικόνα και που ο καθένας μπορούσε να γίνει εύκολα γνωστός από τη φάτσα του και όχι από το έργο του. Ανήκε σ’ εκείνους τους λίγους που ήταν γνωστοί για το έργο τους, ενώ για τους ίδιους ελάχιστα μάθαμε. Απόφευγε τα φώτα της δημοσιότητας όχι από εκκεντρικότητα ή βεντετιλίκι· δεν ήθελε να μιλάει στα μάτια αλλά στις ψυχές των ανθρώπων και αυτό το κατάφερνε με τα τραγούδια της. «Τα τραγούδια μου έχουν ένα μύθο. Υπάρχει μια μικρή ιστορία μέσα εκεί. Δεν είναι παράθεση εικόνων και λέξεων μόνο», έλεγε. Στους στίχους της βρήκαν χώρο η φτώχεια, η αδικία, οι κοινωνικές ανισότητες που γεννάει η εκμετάλλευση, ο πόλεμος, η προσφυγιά, ο πόνος του καθημερινού απλού ανθρώπου, τα βάσανα του βιοπαλαιστή, η αγάπη, ο έρωτας, η πραγματική φιλία. Τα περισσότερα τραγούδια της αν και έχουν τραγουδηθεί από πολλούς, λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι γράφτηκαν από την Σώτια Τσώτου.

ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
Μουσική: Κώστας Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Χατζής

Μια κόκα κόλα, μια φάλτσα ορχήστρα
μια φίρμα μόνο είναι το γάλα ενός μωρού για έναν χρόνο
ένα ουίσκι δεύτερης ποιότητος τ’ άγρια χαράματα
και το πληρώνεις με μιας βδομάδας τα μεροκάματα.
Ραφαέλα Καρά, Φρανκ Σινάτρα, Μπεκώ
κι όλοι εσείς που δεν πρέπει να πω
μεγιστάνες του τώρα, χθεσινοί πεινασμένοι
αρουραίοι της νύχτας, και ντόπιοι και ξένοι
σας μισώ, σας μισώ.
Των φτωχών τα φαρμάκια τα κάνατε χρήμα
και το αίμα του κόσμου χρυσό
και σας λεν καλλιτέχνες, τι κρίμα, τι κρίμα
σας μισώ, σας μισώ.
Ραφαέλα Καρά, Φρανκ Σινάτρα, Μπεκώ
κι όλοι εσείς που δεν πρέπει να πω
μεγιστάνες του τώρα, χθεσινοί πεινασμένοι
αρουραίοι της νύχτας, και ντόπιοι και ξένοι
σας μισώ, σας μισώ.
Μια νέα τάξη με πλουτοκράτες και δυνατούς
μας κοροιδεύει με συναυλίες για τους φτωχούς
αχ, Μπόμπυ Ντύλαν να κλαίω μ’έκαναν κάποτε οι στίχοι σου
τώρα αυτοκράτορα σ’έχουν κάνει οι αναθρακωρύχοι σου
Ραφαέλα Καρά, Φρανκ Σινάτρα , Μπεκώ
κι όλοι εσείς που δεν πρέπει να πώ
μεγιστάνες του τώρα, χθεσινοί πεινασμένοι
αρουραίοι της νύχτας, και ντόπιοι και ξένοι.
Και επειδή καλλιτέχνης είμαι, Θεέ μου, κι εγώ
με μισώ, με μισώ, με μισώ.
Από τον δίσκο «Θυμηθείτε μαζί μου» που κυκλοφόρησε το 1979 από την Polygram.

Η Σώτια Τσώτου είναι  γνωστή κυρίως από την εμβληματική συνεργασία της με τον Κώστα Χατζή. Έχει όμως συνεργαστεί με πολλούς ακόμα σημαντικούς συνθέτες και ερμηνευτές όπως ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιάννης Σπανός, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Τάκης Σούκας, ο Δώρος Γεωργιάδης, ο Γιώργος Κριμιζάκης, ο Χρήστος Λεοντής, ο Λίνος Κόκοτος, ο Γιώργος Μουζάκης, ο Χρήστος Γκάρτζος κ.ά. Τραγούδια της έχουν τραγουδήσει ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Γιώργος Νταλάρας, η Χάρις Αλεξίου, η Ελπίδα, η Μαρινέλλα, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Γιάννης Πάριος, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Κώστας Σμοκοβίτης κ.ά.
Δεν εκβίασε την επιτυχία αλλά και δεν εξαρτήθηκε από αυτήν. Όταν ένιωσε την ανάγκη να «σωπάσει» το έκανε: «Έχω 26-27 χρόνια στο τραγούδι. Είναι τα εξής δώδεκα: 1968-1978  (-’79 που σταματάω) και 1992-1994. Δώδεκα χρόνια. Τα δεκατέσσερα είναι σιωπή.»

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΑ ΠΑΙΔΙ
Μουσική: Τάκης Σούκας
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Εγώ είμαι πρόσφυγα παιδί
μέρα καλή δεν έχω δει
τι θες να ξέρω;
Από τραγούδια λαϊκά
έμαθα τα ελληνικά
τι θες να ξέρω;
Το μόνο που έμαθα καλά
είναι τον πόνο σιωπηλά να υποφέρω
χτύπα κι εσύ αφού το θες
ξέρω καλά από πληγές και παραξέρω.
Η χήρα η μάνα μου η Σμυρνιά
ξενόπλενε στη γειτονιά
τι θες να ξέρω;
Στο μεροδούλι από παιδί
έλιωσα στην οικοδομή
τι θες να ξέρω;
Από τον δίσκο «Και που Θεός» που κυκλοφόρησε το 1994 από την MBI.

Δεν της άρεσε ο ντόρος. Έκανε ό,τι μπορούσε για να μη φαίνεται. Με μετρημένες στα δάχτυλα τηλεοπτικές εμφανίσεις, δεν την απασχόλησε ποτέ να φτιάξει την εικόνα της, να αφήσει «κάτι» πίσω, εκτός από το έργο της. Δεν διατηρούσε προσωπικό αρχείο και στους τοίχους του σπιτιού της δεν θα έβλεπες ούτε έναν από τους πολλούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους που της ανήκαν (δεν συμμετείχε άλλωστε στις  «τελετές» απονομής για να τους παραλάβει) ή κάποια προθήκη με τα βραβεία που της απένειμαν κατά καιρούς.

Σώτια Τσώτου (1942-2011)
Πηγή φωτογραφίας: Σώτια Τσώτου/facebook

«Εμείς θα δοξαστούμε μετά θάνατο» έλεγε αυτοσαρκαζόμενη στους φίλους της. Την υστεροφημία της  την έχτιζε, όπως και το έργο της, με άφθαρτα υλικά: με τους στίχους των τραγουδιών της, με τον ντόμπρο και ακέραιο χαρακτήρα της και το σεμνό, «βαρύ» και αταλάντευτο βηματισμό της στον μακρύ δρόμο της τέχνης της.

Τρέχουν πολυεπίπεδα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια με ενεργό στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης

Τρέχουν πολυεπίπεδα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια με ενεργό στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης

Οσο πλησιάζουμε στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, 8 - 9 Ιούλη στη Βαρσοβία, τόσο «βασικοί παίκτες» στο πεδίο των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών επισπεύδουν κινήσεις τους στην όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων, ώστε να κατοχυρώσουν μεγαλύτερο μερίδιο στη λεία.
Με διακηρυγμένους στόχους της Συνόδου να καταλήξει σε συγκεκριμένες αποφάσεις για ακόμα πιο διευρυμένη παρουσία των ΝΑΤΟικών δυνάμεων σε Ανατολική Ευρώπη και Ανατολική Μεσόγειο, στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και άλλα ιμπεριαλιστικά κράτη, με μετατόπιση της «δομής άμυνας» της λυκοσυμμαχίας στα ανατολικά, αλλά και διασύνδεση των ΝΑΤΟικών στρατιωτικών δυνάμεων με τις αντίστοιχες της ΕΕ στον άξονα Ανατολική - Κεντρική Μεσόγειο, συνεδρίασε τη Δευτέρα στο Λουξεμβούργο το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, όπου την ελληνική κυβέρνηση εκπροσώπησε ο υπουργός Εξωτερικών, Ν. Κοτζιάς.

Αξονας Ανατολική - Κεντρική Μεσόγειος...

Το Συμβούλιο παρέτεινε μέχρι 27/7/2017 την εντολή της ευρωενωσιακής ναυτικής επιχείρησης «EUNAVFOR MED SOPHIA», που ξεκίνησε τον Οκτώβρη του 2015 για το χτύπημα, υποτίθεται, δουλεμπορικών κυκλωμάτων.
Προς υλοποίηση, δε, σχεδίων ΕΕ και ΝΑΤΟ για διασύνδεση δυνάμεών τους στη Μεσόγειο, ανέθεσε στην επιχείρηση και δύο επιπλέον καθήκοντα:
-- Την εφαρμογή του εμπάργκο όπλων στα ανοιχτά της Λιβύης: «Η επιχείρηση θα συμβάλει στην ανταλλαγή πληροφοριών και την υποστήριξη της εφαρμογής του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ στα ανοικτά των ακτών της Λιβύης. Αυτό θα αυξήσει την επίγνωση της κατάστασης στη θάλασσα και τον περιορισμό της ροής όπλων προς το Daesh (σ.σ.: τζιχαντιστές) και άλλες τρομοκρατικές ομάδες», γράφει η απόφαση του Συμβουλίου.
-- Την εκπαίδευση της Ακτοφυλακής και του Πολεμικού Ναυτικού της Λιβύης.
Θέμα όπου αναζητά πρωταγωνιστικό ρόλο η ελληνική κυβέρνηση, καθώς προτείνει να συνδράμει την τέτοια εκπαίδευση το ΝΑΤΟικό Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής (ΚΕΝΑΠ) που εδράζεται στη Σούδα.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, Τρίτη και Τετάρτη, η Αμερικανίδα διοικητής της Διακλαδικής Διοίκησης Συμμαχικών Δυνάμεων Νάπολι (Allied Joint Force Command Naples) και των Ναυτικών Δυνάμεων Ευρώπης και Αφρικής των ΗΠΑ, ναύαρχος Michelle Howard, η οποία ανέλαβε πρόσφατα τα τέτοια καθήκοντα, πραγματοποιώντας επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, συνοδεία του Αμερικανού πρέσβη, προχώρησε σε μια άτυπη επιθεώρηση του ΚΕΝΑΠ και βασικών υποδομών των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Κρήτη, συγκεκριμένα το Ναύσταθμο Κρήτης και την 115 Πτέρυγα Μάχης. Επίσης, είχε διμερείς συνομιλίες με τον Ελληνα Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, «επί θεμάτων αμοιβαίου ενδιαφέροντος».

...με επίκεντρο την Ελλάδα

Σημειωτέον, το «χαρτί» ...αξιοποίησης της Σούδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς το παίζει συστηματικά η κυβέρνηση, αναζητώντας γεωστρατηγική αναβάθμιση των ντόπιων επιχειρηματικών ομίλων.
Ενδεικτικά, έλεγε ο υπουργός Αμυνας, Π. Καμμένος, την Πέμπτη στο συνέδριο του «Economist» στο Λαγονήσι, παρουσιάζοντας ως «κύριο σκοπό» της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας τον «αποκλεισμό της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας»: «Αν δεν ελεγχθεί η περιοχή μεταξύ της Κρήτης, του Σουέζ, της Κύπρου και της Λιβύης, η Daesh θα συνεχίσει να χρηματοδοτείται από την παράνομη διακίνηση πετρελαίου, την παράνομη διακίνηση ανθρώπων και τη διακίνηση ναρκωτικών».
Σε αυτόν το σκοπό μετέφερε τη δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης ότι «η Ελλάδα είναι εδώ, ως μέλος της ΕΕ, ως μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά και ως μία χώρα που θα συνεχίσει να μιλά με τη Ρωσία, θα συνεχίσει να συνεργάζεται με τις μετριοπαθείς χώρες της Μεσογείου, θα έχει στενή αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τα Αραβικά Εμιράτα, με τους "μεγάλους παίκτες" της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής και θα συμβάλει σε αυτήν τη σταθερότητα».
Κι όλα αυτά καθώς «χτίζουμε μία μεγάλη ασπίδα σταθερότητας που ξεκινάει από την Ελλάδα προς τα βόρεια και επεκτείνεται προς τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία και προς τα νότια, την Κύπρο, το Ισραήλ, την Ιορδανία, την Αίγυπτο, τα Αραβικά Εμιράτα».

Να μείνει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο

Εστιάζοντας, εξάλλου, στις προσφυγικές ροές, για άλλη μια φορά χαρακτήρισε «πολύ σημαντικό το ότι καταφέραμε σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ (...) να απλωθούν οι δυνάμεις της SNMG2 στο ανατολικό Αιγαίο, με την Ελλάδα να δίνει πρώτη - και μόνη - διπλωματική άδεια σε όλα τα χωρικά της ύδατα (...) με αποτέλεσμα αυτή η συμφωνία και αυτή η επιχείρηση του ΝΑΤΟ να καταφέρει να σταματήσει τις μεταναστευτικές ροές (...) με εξαιρέσεις βεβαίως, κάποιες ημέρες που έχουμε κάποια κύματα, τα οποία δείχνουν και την ιδιαίτερη ανάγκη να συνεχιστεί αυτή η επιχείρηση στο ανατολικό Αιγαίο».
Ολα αυτά ενώ μια σειρά δηλώσεις και υπονοούμενα ΝΑΤΟικών και Αμερικανών αξιωματούχων επιβεβαιώνουν ότι η τέτοια επιχείρηση στο Αιγαίο «δένει» τις αεροναυτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ όπως έχουν αναπτυχθεί σε Μαύρη Θάλασσα και Ανατολική Μεσόγειο, ελέγχοντας όλο το δίαυλο που διασχίζουν ρωσικά πολεμικά προς τη Συρία, αυξάνοντας την πίεση στη Μόσχα.
Ενα εκρηκτικό σκηνικό, όπου η κυβέρνηση εμφανίζεται μεν να κρατά ανοικτές τις γραμμές επικοινωνίας με όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αλλά υπηρετώντας τη στρατηγική επιλογή της ντόπιας αστικής τάξης, στοιχίζεται τελικά στους σχεδιασμούς του ευρωατλαντικού πόλου.

Μπροστάρης

Να καταγραφεί και ο ρόλος μπροστάρη που θέλει να παίξει η ελληνική κυβέρνηση στην παραπέρα ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών και επεμβατικών δυνατοτήτων της ΕΕ «η οποία έχει μια πολιτική, θεσμική αδυναμία να αντιμετωπίσει με την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα που πρέπει αυτές τις προκλήσεις. Ενας μεγάλος παράγοντας της κρίσης είναι ότι υπάρχει στρατηγικό κενό από τη δυτική πλευρά του κόσμου», όπως είπε ο Π. Καμμένος στο «Economist».
Συνέχισε: «Η Ευρώπη μειονεκτεί στο να αναλάβει έναν ισχυρό ρόλο για την εξασφάλιση της σταθερότητας και της ανάπτυξης στην περιοχή. Εδώ είναι το παράδοξο, διότι για περισσότερο από μια δεκαετία έχει αναπτύξει σημαντικούς μηχανισμούς, υπό την έννοια της κοινής πολιτικής ασφάλειας, όπως η στρατηγική επιτροπή, το στρατηγικό επιτελείο και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Αμυνας. Ομως, δεν είναι ικανή να αναπτύξει μια δύναμη ταχείας εκπαίδευσης 60.000 ατόμων και δυσκολεύεται να επανδρώσει ακόμα και μια αποστολή με δύναμη ισχύος 5.000 για την κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας».
Το απέδωσε στο ότι «η ΕΕ πάσχει από έναν γενικό δομικό περιορισμό, μια θεσμική και πολιτική αδυναμία, το θεμελιώδες χαρακτηριστικό των ευρωπαϊκών συστημάτων. Ελλείψει ιδίων στρατιωτικών χώρων, η ΕΕ εξαρτάται από τις εθελοντικές εισφορές των κρατών - μελών, οι οποίες συχνά αποδεικνύονται ανεπαρκείς (...) Ετσι, λοιπόν, ένας οικονομικός γίγαντας, ένας γίγαντας στην έρευνα, στην τεχνολογία, μια κολοσσιαία αγορά, με καταναλωτές που έχουν τεράστια οικονομική δύναμη, δεν έχει τα αναγκαία πολιτικά και τεχνικά χαρακτηριστικά, δεν έχει τα αντανακλαστικά. Συνειδητοποιούμε, λοιπόν, ότι η Ευρώπη θα πρέπει να έχει ένα μεγαλύτερο ρόλο».

Συγκέντρωση δυνάμεων και στην Αφρική

Η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι μόνη της στις τέτοιες ...ανησυχίες για το τι παραπέρα μπορεί να κάνει η ΕΕ. Καθώς ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί «τρέχουν» - εκτός από την Ανατολική Ευρώπη και τη Μεσόγειο - και στην Αφρική, αρχές Ιούνη στο Ευρωκοινοβούλιο υπερψηφίστηκε έκθεση για τις ονομαζόμενες «Επιχειρήσεις Υποστήριξης της Ειρήνης της ΕΕ σε συνεργασία με τον ΟΗΕ και την Αφρικανική Ενωση». Επιχειρήσεις που αποτελούν διαχρονικά πρόσχημα και όχημα ωμών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων της ΕΕ τώρα και με αναβαθμισμένη διασύνδεση με το ΝΑΤΟ. Αλλωστε, διόλου τυχαία το ψήφισμα διαβιβάστηκε και στον γγ της λυκοσυμμαχίας.
Η έκθεση εκφράζει την όξυνση της επιθετικότητας των μονοπωλίων που εκπροσωπεί η ΕΕ και των αντιθέσεών της με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και ισχυρές καπιταλιστικές χώρες στην αφρικανική ήπειρο, όπου εντοπίζουν μπόλικο ...ψητό σε ό,τι αφορά πρώτες ύλες και άλλες πηγές κερδοφορίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους τους.
Αλλωστε, δεν περνά απαρατήρητη η αναφορά π.χ. στις ΗΠΑ που «είναι ο μεγαλύτερος χρηματοδότης των ειρηνευτικών επιχειρήσεων του ΟΗΕ», αλλά και η αναφορά στην Κίνα, που «έγινε ενεργός συμμέτοχος στις ειρηνευτικές επιχειρήσεις του ΟΗΕ».
Για τις δυνάμεις της ΕΕ αναφέρει ότι Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία είναι «οι μεγαλύτεροι Ευρωπαίοι συνεισφορείς στον προϋπολογισμό των ειρηνευτικών επιχειρήσεων του ΟΗΕ (...) η ΕΕ και τα κράτη - μέλη της αποτελούν μαζί τον μεγαλύτερο συνεισφορέα στον προϋπολογισμό του ΟΗΕ για τη διατήρηση της ειρήνης, με ποσοστό περίπου 37% (...) αυτή τη στιγμή συνεισφέρουν στρατεύματα σε εννέα ειρηνευτικές επιχειρήσεις». Προσθέτει ότι «η Γαλλία εκπαιδεύει κάθε χρόνο 25.000 Αφρικανούς στρατιώτες και αναπτύσσει ξεχωριστά πάνω από 4.000 προσωπικό σε αφρικανικές ειρηνευτικές επιχειρήσεις».
Βάζει, βέβαια, θέμα ότι «οι ευρωπαϊκές χώρες συνεισφέρουν μόνο το 5% περίπου του ειρηνευτικού προσωπικού του ΟΗΕ, με 5.000 στρατιώτες έναντι συνόλου 92.000 περίπου». Θυμίζει ότι «το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζήτησε από την ΕΕ και τα κράτη - μέλη της να αυξάνουν την υποστήριξή τους σε χώρες και οργανώσεις εταίρους, παρέχοντας εκπαίδευση, συμβουλές, εξοπλισμό και πόρους».
Τονίζει «τη σημασία της έγκαιρης επικοινωνίας και των ενισχυμένων διαδικασιών για τη διαβούλευση σχετικά με καταστάσεις κρίσεως με τον ΟΗΕ και την ΑΕ, καθώς και με άλλους οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ και τον ΟΑΣΕ». Υπογραμμίζει «την ανάγκη να βελτιωθεί η ανταλλαγή πληροφοριών, μεταξύ άλλων και για τον προγραμματισμό, την εκτέλεση και την ανάλυση των αποστολών».
Τέλος, επισημαίνει τη «σημασία» των στρατιωτικών αποστολών της ΕΕ σε μια σειρά αφρικανικές χώρες όπως το Μάλι, η Σομαλία και ο Νίγηρας.

Διοίκηση στη Θεσσαλονίκη

Σημειωτέον, στην πρεμούρα της ελληνικής κυβέρνησης να παίξει ακόμα πιο ενεργό ρόλο στα τέτοια σχέδια, ακόμα και ασκώντας διοίκηση τέτοιων «Επιχειρήσεων Υποστήριξης Ειρήνης», στις 17/6 ολοκληρώθηκε η άσκηση «ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ 2016» του Στρατηγείου Ταχείας Αναπτύξεως Δυνάμεων του ΝΑΤΟ (NRDC-GR), με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Η άσκηση είχε βασικό σενάριο τη «διοίκηση πολυεθνικής δύναμης σε κατάσταση εκστρατείας» και διεξάχθηκε με παράλληλη υποστήριξη από στρατηγεία της Δομής Διοίκησης και της Δομής Δυνάμεων της λυκοσυμμαχίας.
Οπως αναφερόταν σε σχετικό ενημερωτικό για την άσκηση, «συνιστά στάδιο μίας σημαντικής προσπάθειας Διοίκησης και Προσωπικού για την αναβάθμιση της δομής του Στρατηγείου σε Διακλαδικό Στρατηγείο Δυνάμεων, με σκοπό την προετοιμασία και εκπαίδευση του προσωπικού για τη δυνατότητα ανάληψης αποστολής στο πλαίσιο μελλοντικών αποφάσεων της Ηγεσίας».
Η τέτοια αναβάθμιση αναμένεται εντός διετίας. Συγκεκριμένα, εντός 2017 επίκειται «εθνική αξιολόγηση» του NRDC-GR ως Διακλαδικού Στρατηγείου από το ΓΕΕΘΑ, ενώ η αντίστοιχη ΝΑΤΟική αξιολόγηση θα γίνει το 2018, οπότε αναμένονται οι τελικές αποφάσεις.
Σε αυτό το φόντο, το NRDC-GR έκανε την άσκηση με σκοπό τη «διατήρηση και περαιτέρω ενίσχυση της ικανότητας του Στρατηγείου να αναπτύσσεται, να διοικεί υφισταμένους Σχηματισμούς και να διεξάγει Διακλαδικές Επιχειρήσεις Διατήρησης της Ειρήνης».
Αλλωστε, όπως τονίζεται αρμοδίως, ήδη «το NRDC-GR, έχοντας επιτύχει υψηλούς στόχους, κατέχει σημαντική θέση μεταξύ των Στρατηγείων Δομής Δυνάμεων της Συμμαχίας», ενώ ταυτόχρονα τονίζεται η «δυνατότητα του Στρατηγείου να αντεπεξέρχεται στις συνεχώς εξελισσόμενες απαιτήσεις ενός σύγχρονου επιχειρησιακού περιβάλλοντος, επιβεβαιώνοντας τη δέσμευση της χώρας μας απέναντι στη Συμμαχία».
«Αποτελεί δε ενισχυτικό παράγοντα της εθνικής εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας και παράγοντα αποτροπής και σταθερότητας για την ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής πτέρυγας της Συμμαχίας», σημειώνεται παραπέρα από τις αρμόδιες πηγές...

Εξετάσεις στο κεφάλαιο, παραμύθια στο λαό

Εξετάσεις στο κεφάλαιο, παραμύθια στο λαό

Eurokinissi

Εναν ιδιότυπο διαγωνισμό για τα μάτια του κεφαλαίου έστησαν την περασμένη βδομάδα ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της ΝΔ, με τις ομιλίες τους τόσο στην ετήσια Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, όσο και στο διήμερο συνέδριο του «Economist» στην Αθήνα.
Τα θέματα που μπήκαν στους... διαγωνιζόμενους ήταν πάρα πολύ συγκεκριμένα: Ποιος μπορεί να υπηρετήσει αποτελεσματικότερα το στόχο της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου, αλλά και ποιος μπορεί να χειραγωγήσει ταυτόχρονα το λαό, λανσάροντάς του το παραμύθι ότι τάχα θα ωφεληθεί κι αυτός από μια τέτοια ανάκαμψη.
Οπως ήταν επόμενο, με τόσο συγκεκριμένα «θέματα», αλλά και με τέτοιο ακροατήριο, αποτελούμενο από βιομήχανους, εκπροσώπους άλλων τμημάτων του εγχώριου κεφαλαίου, ξένων επιχειρηματικών ομίλων και φυσικά εκπροσώπους όλων των «θεσμών» και των «εταίρων» της ελληνικής αστικής τάξης, η αντιλαϊκή στρατηγική σύμπλευση ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ στην υπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου «έβγαζε μάτι»... Σε τέτοιο σημείο, μάλιστα, που ο Αλ. Τσίπρας και ο Κυρ. Μητσοτάκης έμοιαζαν να έχουν ανταλλάξει «σκονάκια», ακόμα και στη φρασεολογία που χρησιμοποιούσαν!

Η «ιδιοκτησία» των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων

Κομβικό στοιχείο στις παρεμβάσεις τόσο του πρωθυπουργού, όσο και του προέδρου της ΝΔ ήταν η περιβόητη «ιδιοκτησία» των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που περιλαμβάνονται στο 3ο μνημόνιο, το οποίο ψήφισαν μαζί τα κόμματά τους, η δέσμευσή τους δηλαδή να προωθήσουν και να εφαρμόσουν όλες τις αναδιαρθρώσεις που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για να επιστρέψει σε ρυθμούς ανάκαμψης της κερδοφορίας του.
Μιλώντας στη συνέλευση του ΣΕΒ και εστιάζοντας στην ολοκλήρωση της πρώτης «αξιολόγησης» του μνημονίου, ο Αλ. Τσίπρας διαβεβαίωσε ότι «από την πλευρά μας κάναμε όλα τα απαραίτητα βήματα για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης και την επανεκκίνηση της αναπτυξιακής διαδικασίας».
«Για να εγκαινιάσουμε μια νέα εποχή ανάκαμψης και ευημερίας για το σύνολο της χώρας», πρόσθεσε, «είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε σε μια σφιχτή και καλά σχεδιασμένη μεταρρυθμιστική πολιτική σε πολλά και διαφορετικά πεδία».
«Προϋπόθεση είναι η έγκαιρη εφαρμογή του προγράμματος. Πρόγραμμα που κατόπιν δικής μας επιλογής ήταν εμπροσθοβαρές», τόνισε, επιβεβαιώνοντας την πρεμούρα της κυβέρνησης να υλοποιήσει άμεσα τα αντιλαϊκά μέτρα που έχει ανάγκη το κεφάλαιο.
Δεσμευόμενος, μάλιστα, ότι θα συνεχίσει στους ίδιους ρυθμούς την αντιλαϊκή επίθεση, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Εχουμε ως χώρα, αυτήν τη στιγμή, ένα καλό μομέντουμ. Και στόχος της κυβέρνησης είναι να μην το αφήσουμε να πάει χαμένο»...
Αντίστοιχα, μιλώντας στο συνέδριο του «Economist», υπογράμμισε ότι «δεν υπάρχει περιθώριο για χάσιμο» και ότι «κατά τη δεύτερη αξιολόγηση», που περιλαμβάνει και τα νέα χτυπήματα στα Εργασιακά, «θα πρέπει όλες οι πλευρές να επιδείξουν την αντίστοιχη δέσμευση, ώστε να αποφύγουμε φαινόμενα και πρακτικές καθυστερήσεων που υπονομεύουν τη δυναμική της ανάκαμψης»...
Από την πλευρά του, ο Κυρ. Μητσοτάκης επιχείρησε και πάλι να παρουσιαστεί ως πιο... «γνήσιος μεταρρυθμιστής». Καθώς, μάλιστα, κεφάλαιο και «εταίροι» υπογραμμίζουν ότι μετά από μια φάση «έντονης νομοθέτησης» των αναδιαρθρώσεων, πρέπει πλέον να πέσει μεγαλύτερο βάρος και στην εφαρμογή τους, ο πρόεδρος της ΝΔ, μιλώντας στο συνέδριο του «Economist» κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «φοράει προσωρινά ένα μεταρρυθμιστικό προσωπείο, αλλά δε διαθέτει ούτε τη θέληση ούτε την ικανότητα να εφαρμόσει αυτά που νομοθετεί», σε αντίθεση με τον ίδιο, που προσφέρεται για την «εφαρμογή τολμηρών μεταρρυθμίσεων»...
Επιπλέον, εστίασε για ακόμα μια φορά την κριτική του στο «μείγμα» της δημοσιονομικής διαχείρισης που επέλεξε η κυβέρνηση για την επίτευξη των ίδιων αντιλαϊκών στόχων. «Η υφεσιακή επίδραση των φόρων θα είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή μιας στοχευμένης περικοπής δαπανών», σημείωσε μπροστά στους βιομήχανους, που κάνουν μια αντίστοιχη κριτική, με το λαό βέβαια να χτυπιέται ταυτόχρονα τόσο από την απογείωση της φοροληστείας, όσο και από το τσάκισμα κρατικών κονδυλίων που αφορούν στην κάλυψη λαϊκών αναγκών, ανεξάρτητα από τη... δοσολογία που επιλέγει κάθε φορά η αστική διαχείριση.

«Επενδυτικές εκρήξεις» και «επενδυτικές επαναστάσεις»...

Εκεί που δώσανε τα ρέστα τους, βέβαια, τόσο ο Αλ. Τσίπρας όσο και ο Κυρ. Μητσοτάκης ήταν στο διαγκωνισμό τους για το ποιος μπορεί να διασφαλίσει πιο «φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον».
Για «αναγκαία επενδυτική έκρηξη» μίλησε ο πρωθυπουργός, για την ανάγκη μιας «πραγματικής επενδυτικής επανάστασης» έκανε λόγο ο πρόεδρος της ΝΔ... «Εκρήξεις» και «επαναστάσεις» που μπορούν να πατήσουν μόνο πάνω στα τσακισμένα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και στο άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας για το κεφάλαιο με ιδιωτικοποιήσεις και «απελευθερώσεις» σημαντικών κλάδων της παραγωγής.
«Το αναπτυξιακό μας υπόδειγμα αξιοποιεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της ελληνικής οικονομίας, τη γεωπολιτική της θέση», ανέφερε ο Αλ. Τσίπρας, μιλώντας στο συνέδριο του «Economist», «η Ελλάδα διαθέτει - και μπορεί να αναπτύξει περαιτέρω - ισχυρά, μοναδικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα», μεταξύ των οποίων την «κομβική γεωγραφική θέση», είχε πει πριν από λίγες ώρες από το ίδιο βήμα ο Κυρ. Μητσοτάκης. Αυτό που κανείς από τους δύο δεν είπε, βέβαια, είναι ότι τα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» του κεφαλαίου αφορούν στους κλάδους και τους τομείς όπου οι επιχειρηματικοί όμιλοι μπορούν να εξασφαλίσουν μεγαλύτερη κερδοφορία και όχι βέβαια στην κάλυψη λαϊκών αναγκών, ούτε στα δικαιώματα των εργαζομένων και τη φτηνή πρόσβαση του λαού στα εμπορεύματα και τις υπηρεσίες ακόμα και στους κλάδους που ιεραρχούνται από το κεφάλαιο.
«Απαραίτητη προϋπόθεση για να τεθούν σε κίνηση τα παραπάνω», συνέχισε ο Αλ. Τσίπρας,«είναι το οξυγόνο της οικονομίας - δηλαδή η ρευστότητα και η διοχέτευσή της στους παραγωγικούς - εξωστρεφείς τομείς».
«Για να αξιοποιήσουμε αυτά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα χρειάζονται συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες», ανέφερε και ο Κυρ. Μητσοτάκης, για να ξεχωρίσει και αυτός την «ενίσχυση της ρευστότητας της οικονομίας»...
Σε αυτό το πλαίσιο, ο μεν πρωθυπουργός αράδιασε όσα έκανε και όσα δρομολογεί η κυβέρνηση για την ενίσχυση της «ρευστότητας» του κεφαλαίου: Νέος «αναπτυξιακός νόμος», αξιοποίηση διαφόρων χρηματοδοτικών εργαλείων, σταδιακή πρόσβαση των τραπεζών σε φτηνά προγράμματα δανεισμού και δυνατότητα επέκτασής τους στις μεγάλες επιχειρήσεις, «σταδιακή ανάκτηση πιστοληπτικής ικανότητας και συνεπώς ταχύτερη επάνοδος στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου» κ.ο.κ.
Ο δε πρόεδρος της ΝΔ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι με την «καταστροφική πολιτική της», που «οδήγησε στα capital controls (...) έχει μειώσει σημαντικά την ικανότητα των ελληνικών τραπεζών να χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία», γεγονός που «ακυρώνει» και κινήσεις της, όπως ο νέος «αναπτυξιακός νόμος»...
Το ζήτημα για το λαό, βέβαια, είναι ότι όλα τα παραπάνω είναι ένα προς ένα μέτρα και κινήσεις για τη «ρευστότητα» των επιχειρηματικών ομίλων, ο λογαριασμός για την οποία θα καταλήγει πάντα στην τσέπη του λαού...

«Δημιουργία δημοσιονομικού χώρου» για παραπέρα στήριξη του κεφαλαίου

Και φυσικά, πίσω από τον καβγά τους για το ποιος είχε ή έχει δεσμευτεί σε μεγαλύτερα πρωτογενή πλεονάσματα, δεν θα μπορούσαμε να παραβλέψουμε την πλήρη ταύτιση ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ - σε συντονισμό και με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας - στην ανάγκη να μειωθούν οι σχετικοί στόχοι, όχι βέβαια για την ελάφρυνση του λαού, αλλά προκειμένου να εξασφαλιστεί μεγαλύτερος «δημοσιονομικός χώρος» για την παραπέρα κρατική στήριξη του κεφαλαίου.
Σε αυτό το πλαίσιο, από το βήμα του «Economist», ο Αλ. Τσίπρας αφού πρώτα διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνησή του θα τηρήσει τη δέσμευση για πρωτογενές πλεόνασμα στο 3,5% του ΑΕΠ το 2018, τόνισε ότι «από εκεί και πέρα (...) είναι προφανές ότι θα πρέπει να πάμε σε πιο ρεαλιστικούς στόχους. Διότι είναι απολύτως αδύνατον, πρωτογενή πλεονάσματα του ύψους του 3,5%, μετά το 2018, να διατηρηθούν και μάλιστα για αρκετά χρόνια. Εκτός αν θέλουμε να πνίξουμε την ελληνική οικονομία και να έχουμε διαρκώς συνθήκες μακροχρόνιας στασιμότητας». Τα πρωτογενή πλεονάσματα, πρόσθεσε, «δεν επιτρέπεται να υπερβαίνουν το 1,5 με 2%».
Στο ίδιο μήκος κύματος και με γνώμονα τη «δημιουργία δημοσιονομικού χώρου» για τη στήριξη του κεφαλαίου, ο Κυρ. Μητσοτάκης, από το ίδιο βήμα, ανέφερε ότι «οι στόχοι τήρησης δημοσιονομικών πλεονασμάτων της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ είναι απλά ανέφικτοι (...) Η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξης του 2% για το διάστημα από το 2018 και μετά πρέπει να αποτελεί εθνικό στόχο», ο οποίος, μεταξύ άλλων, «θα επιτρέψει την ευκολότερη εφαρμογή επιθετικών μεταρρυθμίσεων»...

Διαφορετικοί αφηγητές, ίδια τα παραμύθια

Εκεί βέβαια που Τσίπρας και Μητσοτάκης θα μπορούσαν κάλλιστα... να ανταλλάξουν τα γραπτά τους, ήταν στο σκέλος των εξετάσεών τους για το ποιος μπορεί να χειραγωγήσει καλύτερα το λαό κάτω από την ξένη σημαία της καπιταλιστικής ανάκαμψης και της ταξικής συνεργασίας.
Ο ένας έκοβε κι ο άλλος έραβε:
«Δε θα πρέπει ουδέποτε να λησμονούμε ότι για την επιτυχία των προγραμμάτων, ισχύ αξιώματος έχει η αποδοχή τους από το κοινωνικό σύνολο, προκειμένου να επιτυγχάνεται η κοινωνική συνοχή και η δίκαιη διανομή των θετικών αποτελεσμάτων σε όλους», ανέφερε στην ομιλία του στον ΣΕΒ ο Αλ. Τσίπρας.
«Το πιο σημαντικό στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε είναι η αποκατάσταση σχέσεων εμπιστοσύνης με τους πολίτες», είπε λίγες μέρες μετά στον «Economist» ο Κυρ. Μητσοτάκης.
«Τούτη την ώρα έχουμε ένα κοινό στόχο και ένα κοινό συμφέρον, την έξοδο από την κρίση», ισχυρίστηκε ο Αλ. Τσίπρας.
«Είναι απαραίτητο να εμπεδωθεί ότι το συμφέρον εργαζομένων - επιχειρηματιών είναι κατά βάση κοινό», υπερθεμάτισε ο Κυρ. Μητσοτάκης.
Σε «γόνιμο και δημιουργικό διάλογο» κάλεσε «το σύνολο των κοινωνικών φορέων» ο Αλ. Τσίπρας, για τη «βελτίωση» και την «αποκατάσταση» τάχα «του πλαισίου των εργασιακών σχέσεων».
Για μια «νέα συμφωνία αλήθειας με τους πολίτες» μίλησε ο Κυρ. Μητσοτάκης, η οποία «πρέπει να συμπεριλαμβάνει και την επιχειρηματική κοινότητα της χώρας».
«Επιμερίσαμε δίκαια τα βάρη» της «δημοσιονομικής προσαρμογής», τόλμησε να ισχυριστεί ο Αλ. Τσίπρας,«και τώρα είναι καιρός να γίνει το ίδιο με τα οφέλη της ανάπτυξης».
«Δεν μπορεί ο λαός να είναι συμμέτοχος μόνο στις ζημίες. Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι θα πρέπει να έχουν μερίδιο και στα κέρδη της ανάπτυξης», συμπλήρωσε την καλλιέργεια αυταπατών ο Κυρ. Μητσοτάκης...
Διαφορετικοί αφηγητές, δηλαδή, για τα ίδια παραμύθια, περί «κοινών συμφερόντων» κεφαλαίου και εργαζομένων και περί «δίκαιης ανάπτυξης».
Μόνο που τα συμφέροντα των εργαζομένων είναι εκ διαμέτρου αντίθετα με αυτά του κεφαλαίου. Προϋπόθεση για την ανάκαμψη των κερδών και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου είναι η επίθεση διαρκείας σε βάρος των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, ενώ η πείρα από τα «μοντέλα» της «δίκαιης ανάπτυξης» που επικαλούνται τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ, από τους κλάδους του τουρισμού και της ναυτιλίας, επιβεβαιώνει ότι οι υψηλοί ρυθμοί κερδοφορίας των καπιταλιστών όχι μόνο δε συνεπάγονται ανάκτηση των δικαιωμάτων και των τεράστιων απωλειών των εργαζομένων, αλλά, αντίθετα, προϋποθέτουν την ένταση της εκμετάλλευσής τους...

Η πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ να συνδεθεί με την ανάγκη ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου

Η πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ να συνδεθεί με την ανάγκη ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου

Το Brexit ήρθε να επισκιάσει όλη την επικαιρότητα της βδομάδας. Παρά τη μεγάλη σοβαρότητα του αποτελέσματος του βρετανικού δημοψηφίσματος, δεν ήταν η μοναδική εξέλιξη:

-- Τα 65 εκατομμύρια έφτασαν οι ξεριζωμένοι σε όλο τον πλανήτη σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε ο ΟΗΕ. Χιλιάδες οι εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα. Θα γίνουν περισσότεροι. Η ΕΕ «της δημοκρατίας και της ελευθερίας» αποφάσισε επέκταση και εμβάθυνση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και επιχειρήσεών της πέραν των συνόρων της, με ανάληψη ανοιχτά στρατιωτικής δράσης σε ζώνες όπου διακυβεύονται συμφέροντα των μονοπωλίων της, με προκάλυμμα τον ΟΗΕ, σε στενή συνεργασία με το ΝΑΤΟ. Οπως σημείωσε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, «οι ψευδεπίγραφα αποκαλούμενες "Επιχειρήσεις Υποστήριξης της Ειρήνης" αποτελούν διαχρονικά το πρόσχημα και το όχημα ωμών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων της ΕΕ, τώρα και με αναβαθμισμένη διασύνδεση με το ΝΑΤΟ σε όλο τον κόσμο».
-- Σπουδαία νέα είχαμε και στο εσωτερικό μέτωπο. Ορισμένα από αυτά κάτω από άλλες συνθήκες θα ήταν κεντρικό θέμα. Για παράδειγμα, στην ποδιά του ΣΕΒ σφαχτήκαν παλικάρια: ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ ενώπιον των βιομηχάνων διαγκωνίστηκαν για το ποιος μπορεί να ικανοποιήσει καλύτερα τις στρατηγικές επιδιώξεις τους, παραπλανώντας το λαό ότι θα ωφεληθεί από μια τέτοια εξέλιξη. Χειραγωγώντας τον, δηλαδή, στα προτάγματα της αστικής τάξης, απολύτως εχθρικά προς τα δικά του συμφέροντα. Μάλιστα, στο σημείο αυτό συνέπεσαν ακόμα και στη φρασεολογία, αναγνωρίζοντας τη σημασία που το κεφάλαιο αποδίδει στην ικανότητα του πολιτικού του προσωπικού να χειρίζεται τις λαϊκές αντιδράσεις, χειραγωγώντας το λαό.
-- Δεν ήταν σπουδαίο θέμα, σπουδαίο θέλησε να το παρουσιάσει η κυβέρνηση. Ο λόγος για τον εκλογικό νόμο και τη συνταγματική αναθεώρηση, θέματα τα οποία η κυβέρνηση επιχείρησε να τα εμφανίσει σαν κυρίαρχα. Ανθρακες ο θησαυρός. Ασφαλώς και απασχολούν το αστικό πολιτικό σύστημα, αλλά η κυβέρνηση δεν παρουσίασε κάτι συγκεκριμένο προς το παρόν και σίγουρα όσα εμφάνισε για το εκλογικό σύστημα δεν έχουν καμία σχέση με την απλή αναλογική.
Λογικά δεν απασχόλησαν και τον ελληνικό λαό, καθώς την ίδια ώρα τα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα της πατρίδας μας τα απασχολούν πάρα πολλά άλλα προβλήματα. Ο κόσμος στενάζει στους πάγκους της Εφορίας, φορολογικές δηλώσεις, ΕΝΦΙΑ, μια σειρά χαράτσια που πληρώνει κι όλα αυτά με ένα εισόδημα, με συντάξεις που έχουν μειωθεί δραστικά, ενώ αναμένονται και νέα προαπαιτούμενα για την επόμενη «αξιολόγηση» από φθινόπωρο. Ηδη, τόσο η κυβέρνηση όσο και ο ΣΕΒ άνοιξαν τη συζήτηση για το συνδικαλιστικό νόμο, με στόχο να δυσκολέψει κι άλλο η πάλη των εργαζομένων, ενώ διάπλατα ανοιχτό είναι και το θέμα των ομαδικών απολύσεων.

Αυξημένη λαϊκή δυσαρέσκεια

Ενα σημαντικό τμήμα των Βρετανών εργαζομένων και ανθρώπων των λαϊκών στρωμάτων εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του στην ΕΕ ψηφίζοντας υπέρ της εξόδου από την ΕΕ. Το ΚΚΕ σημείωσε ότι «το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος αναδεικνύει την αυξημένη δυσαρέσκεια εργατικών - λαϊκών δυνάμεων απέναντι στην ΕΕ και τις αντιλαϊκές πολιτικές της, που όμως πρέπει να απεγκλωβιστεί από τις επιλογές τμημάτων και πολιτικών δυνάμεων της αστικής τάξης και να αποκτήσει ριζοσπαστικά - αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά».
Η επισήμανση αυτή έχει γενικότερη σημασία και αποκτά ξεχωριστή αξία, καθώς σ' αυτή τη φάση «φορείς του αντιδραστικού "ευρωσκεπτικισμού" είναι εθνικιστικά, ρατσιστικά ή και φασιστικών αντιλήψεων κόμματα, όπως π.χ. το Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Βρετανίας (UKIP) του Φάρατζ, το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν στη Γαλλία, η "Εναλλακτική για τη Γερμανία" και παρόμοια σχήματα στην Αυστρία, στην Ουγγαρία και στην Ελλάδα, π.χ. η φασιστική Χρυσή Αυγή, η Εθνική Ενότητα του Καρατζαφέρη και άλλα».
Παράλληλα, σ' αυτόν τον ντορό κινείται και εκείνη η τάση του «ευρωσκεπτικισμού» που εκφράζεται από κόμματα που χρησιμοποιούν αριστερή ταμπέλα, ασκούν κριτική ή απορρίπτουν την ΕΕ και το ευρώ, υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα, αναζητούν άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και σε κάθε περίπτωση κινούνται εντός των καπιταλιστικών τειχών.

Παραμένει πρόβλημα η καπιταλιστική ιδιοκτησία

Για την εργατική τάξη πρέπει να 'ναι καθαρό ότι βρισκόμαστε σε περίοδο όξυνσης των αντιθέσεων και ανταγωνισμών κι αυτοί «διαπερνούν και την αστική τάξη κάθε χώρας - μέλους της ΕΕ. Οι οικονομικές και πολιτικές διεργασίες που δρομολογούνται, τόσο στο επίπεδο της Μ. Βρετανίας όσο και της ΕΕ, τα παζάρια που θα ακολουθήσουν για τη θέση της βρετανικής αστικής τάξης την επόμενη μέρα, μπορεί να καταλήξουν σε νέες προσωρινές συμφωνίες της ΕΕ με τη Βρετανία. Το σίγουρο είναι πως σε κάθε περίπτωση, όσο παραμένει η καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και η αστική εξουσία, η όποια εξέλιξη θα συνοδευτεί με νέες βαριές θυσίες για τις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις».
Από τις εξελίξεις στη Βρετανία μένουν ακόμα περισσότερο έκθετοι όλοι όσοι «όλα τα προηγούμενα χρόνια εκθείαζαν τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ, παρουσιάζοντάς την ως μια ανεπίστρεπτη διαδικασία ή έσπερναν αυταπάτες περί ανάγκης για "περισσότερη Ευρώπη της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης"». Εκθετες είναι και εκείνες οι δυνάμεις που «θεωρούν το εθνικό νόμισμα ως πανάκεια για τη λαϊκή ευημερία. Η Βρετανία της στερλίνας έπαιρνε τα ίδια αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα, όπως οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. Τα ίδια μέτρα θα συνεχίσει να παίρνει κι εκτός ΕΕ, αφού αυτά τα επιβάλλει η ανάγκη της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των δικών της μονοπωλίων».

Παραμένει αντιδραστική συμμαχία

Οι υποστηρικτές της ΕΕ το έριξαν ήδη στο κλάμα για την «ανάγκη επαναθεμελίωσης της ΕΕ», για την «ΕΕ που έχασε το δρόμο της και πρέπει να επιστρέψει στις ρίζες της» κ.λπ. Ομως, «η ΕΕ, από γεννησιμιού της, ήταν και είναι μια αντιδραστική συμμαχία των αστικών τάξεων της καπιταλιστικής Ευρώπης, με στόχο το "ξεζούμισμα" των εργαζομένων και την καταλήστευση άλλων λαών, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Δεν ήταν ούτε θα είναι αιώνια, όπως δεν ήταν αιώνιες άλλες αντίστοιχες συμμαχίες στο παρελθόν. Η καπιταλιστική ανισομετρία και ο ανταγωνισμός, η αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων αργά ή γρήγορα φέρνουν στην επιφάνεια αντιθέσεις, που δεν είναι πλέον εφικτό να γεφυρωθούν με προσωρινούς κι εύθραυστους συμβιβασμούς. Ταυτόχρονα, στο καπιταλιστικό έδαφος γεννιούνται νέα φαινόμενα, διεργασίες για νέες αντιδραστικές συμμαχίες».

Κάτω από ποια σημαία;

Για το λαό παραμένει η ανάγκη να μην παλεύει «κάτω από ξένη σημαία». Οπως χαρακτηριστικά σημείωσε το ΚΚΕ, «το συμφέρον του ελληνικού, του βρετανικού λαού, όλων των λαών της Ευρώπης δεν πρέπει να μπαίνει "κάτω από ξένη σημαία". Δεν πρέπει να μπαίνει κάτω από τη σημαία της αστικής τάξης και των διαφόρων τμημάτων της, που καθορίζουν τις επιλογές και τις διεθνείς τους συμμαχίες με κριτήριο τα συμφέροντά τους και τη μεγαλύτερη δυνατή εκμετάλλευση των εργαζομένων. Η αναγκαία καταδίκη της λυκοσυμμαχίας του κεφαλαίου, της ΕΕ, η πάλη για την αποδέσμευση κάθε χώρας από αυτή, για να είναι αποτελεσματικές, πρέπει να συνδεθούν με την ανάγκη ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου, με την εργατική - λαϊκή εξουσία. Η κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, η ανασύνταξη και ισχυροποίηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος είναι όρος για να ανοίξει αυτός ο ελπιδοφόρος δρόμος».

ΚΚΕ και BRexit

 ΚΚΕ και BRexit

Εν αρχή ήταν η ΕφΣυν και η σπέκουλα για τη "διγλωσσία" του ΚΚΕ, που άλλα λέει μέσα (ως ΚΚΕ εσωτερικού;) κι άλλα έξω. Γιατί -λέει- άλλο το "ούτε-ούτε" του ΓΓ, ούτε BRemain ούτε BRexit, και άλλο να χαιρετίζεις τις τάσεις απογαλακτισμού, εναντίωσης, κτλ, από την ΕΕ. Που δε βγάζει πολύ νόημα βέβαια (δίνεις το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται, αλλά του εξηγείς τι χρειάζεται για να μείνει όρθιος), αλλά σημασία έχει να μείνει κάτι στον κόσμο ως αίσθηση, προτού κατακαθίσει η σκόνη.

Η πλάκα είναι πως ακόμα κι αν πάρεις τοις μετρητοίς τα λεγόμενά τους και προσπαθήσεις να βγάλεις άκρη, πέφτεις σε αξεδιάλυτες αντιφάσεις, καθώς ο Κουτσούμπας βγαίνει ο εκφραστής της "σκληρής, αριστερίστικης γραμμής", ενώ ο Μαρίνος και ο Βαγενάς εμφανίζονται "πιο διαλλακτικοί". Αλλά αν το ψάξουμε πχ για τη Συρία και την Ουκρανία, θα δούμε πως τότε έλεγαν τα αντίθετα και μοίραζαν ανάποδα τους ρόλους! Η ομιλία του ΓΓ στην εκδήλωση στο Σπόρτιγκ ήταν "πιο διαλλακτική" ενώ τα άρθρα του Βαγενά πχ "έξαλλος αριστερισμός" που αγνοούσε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και δεν τις αξιοποιούσε.

Αυτό που είναι πιο κοντά στην αλήθεια είναι πως το ΚΚΕ είναι πολύ προσεκτικό στις διατυπώσεις τους στα πλαίσια των διεθνών του σχέσεων, όπου προσπαθεί να βρει κοινή γλώσσα και ένα πλαίσιο αναφοράς με διάφορα ΚΚ, που δεν έχουν ωστόσο ταύτιση απόψεων με το δικό μας. Από αυτήν την κοινή γλώσσα μέχρι τη "διγλωσσία, η απόσταση είναι τεράστια.

Μετά ήταν η σπέκουλα για το ΚΚΕ που απεμπολεί μια πάγια και χαρακτηριστική θέση του για την αποδέσμευση από την ΕΕ και την αποδυνάμωση της τελευταίας. Ας τα δούμε ένα προς ένα.

Καταρχάς, γενικά μιλώντας, είναι πολύ περίεργο, εφόσον μιλάμε για τακτική, δηλ για το ευέλικτο κομμάτι της στρατηγικής, να θεωρείται ως προδοσία και όχι ως δείγμα τακτικής ευελιξίας (ή τέλος πάντων να κριθεί συγκεκριμένα) η αλλαγή μιας θέσης. Και μάλιστα από τους ίδιους, που σε αντίθετη περίπτωση, θα μιλούσαν για την ίδια κασέτα, απολιθωμένες θέσεις, κοκ.

Ναι αλλά δεν είναι καν αυτή η περίπτωση. Μιλάμε εξάλλου για ένα κόμμα που κατέβαινε με βασικό τρίπτυχο στην προεκλογική περίοδο: διαγραφή χρέους, αποδέσμευση από την ΕΕ, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Για τέτοια εγκατάλειψη του στόχου της αποδέσμευσης μιλάμε...

Πάμε παρακάτω. Παρά τις όποιες αναλογίες μπορεί να βρει κανείς ανάμεσα στα δύο δημοψηφίσματα (το βρετανικό φέτος και το ελληνικό πέρυσι), είναι εμφανώς διαφορετικές περιπτώσεις οι δύο χώρες και το πώς τίθεται το ζήτημα της εξόδου σε κάθε μία, τι στάση τηρεί η κάθε αστική τάξη σχετικά με αυτό και με ποια ενδεχόμενα φλερτάρει. Αλλιώς μπαίνει (αναλύεται, τεκμηριώνεται) δηλ το ζήτημα σε μια χώρα, όπου αναπτύσσονται ισχυρές φυγόκεντρες τάσεις και μια μερίδα των μονοπωλίων της τάσσεται ανοιχτά υπέρ της αποδέσμευσης και αλλιώς στη χώρα μας, όπου ο ευρωμονόδρομος είναι στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης.

Παρόλα αυτά, το δια ταύτα είναι και στις δύο περιπτώσεις το ίδιο: αποδέσμευση με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων κι αλλαγή της τάξης στην εξουσία. Τόσο στη Βρετανία, όπου είναι κομβικής σημασίας να μη στοιχηθεί πίσω από ένα αστικό, ευρωσκεπτικιστικό  μπλοκ η εργατική τάξη κι η πρωτοπορία της, όσο και στην Ελλάδα όπου μια πιθανή αποδέσμευση από μόνη της δε θα αρκούσε για να δώσει επαναστατική, ριζική λύση.

Δηλ το ΚΚΕ θεωρεί προϋπόθεση της αποδέσμευσης τη λαϊκή εξουσία; Και πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτή η τελευταία εντός του ευρωενωσιακού ιμπεριαλιστικού πλαισίου; Δε θα 'ταν σε κάθε περίπτωση καλύτερα τα πράγματα και πιο ευνοϊκά για την υπόθεσή μας αν ήμασταν εκτός ΕΕ;
Ναι. Αλλά αν είναι έτσι, γιατί να μη βάλομε ως αυτόνομα αίτημα και στόχο πάλης και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Δε θα είναι καλύτερα τα πράγματα και πιο ευνοϊκά για την υπόθεσή μας, αν δεν ήμασταν στο ευρώ; Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι μπορεί να αρχίσει να οικοδομεί σοσιαλισμό εντός ευρωζώνης.
Αλλά αν ακολουθούμε τόσο απλοϊκό σκεπτικό και σκεφτόμαστε σχηματικά σα σχολαστικιστές, θα οδηγούμαστε σε τόσο άθλια συμπεράσματα.

Το ζήτημα (κι η ίδια η ζωή βασικά δεν μπαίνει σε ξεχωριστά κουτάκια, βήματα, στάδια, κοκ, αλλά συγκεκριμένα. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κληθούμε να ψηφίσουμε σε κάποιο δημοψήφισμα για την παραμονή μας ή όχι στην ΕΕ (κι η περυσινή αντίστοιχη πρόταση του ΚΚΕ δε θα γινόταν ποτέ δεκτή από το αστικό κοινοβούλιο). Αν για κάποιο λόγο (που σήμερα δε φαίνεται καν στον ορίζοντα) τεθεί ζήτημα αποδέσμευσης, αλλά αυτή μείνει μετέωρη, χωρίς να συνοδευτεί από τα επόμενα, απαραίτητα βήματα (όπως μπαίνουν από το τρίπτυχο του κόμματος), η χώρα δεν πρόκειται να λειτουργήσει ομαλά, σε συνθήκες εργαστηρίου, εντός κάποιας προστατευτικής γυάλας, ώστε να δούμε πώς θα αξιοποιήσουμε την κατάσταση ως μια επαναστατική ευκαιρία, αλλά σε ένα δυσμενές, άγριο περιβάλλον πίεσης και περικύκλωσης (και μάλιστα χωρίς τα εργαλεία και τις δυνατότητες που θα είχε μια επαναστατική εξουσία), όπου κάθε αρνητική επίπτωση θα γύριζε εις βάρος μας, κατά το (αήττητο) σκεπτικό: εσείς δεν ήσασταν που θέλατε την αποδέσμευση; Τα δικά σας λουζόμαστε τώρα...
Κι άντε να εξηγήσεις εκ των υστέρων, και μες στο γενικό χαμό, ότι η δική σου πρόταση είναι τελείως διαφορετική, διαχωρίζεται από αυτήν την κατάσταση, υπήρχε αστερίσκος στο σύνθημα, κτλ...

Η αποδέσμευση δεν μπαίνει ούτε ως προϋπόθεση ή προαπαιτούμενο της λαϊκής εξουσίας, ούτε και αντίστροφα, αλλά ταυτόχρονα, ως το πρώτο βήμα που πρέπει να συνδυαστεί άμεσα με τα υπόλοιπα (και σαν φόρα για το μεγάλο άλμα), αλλιώς θα μείνει μετέωρο και θα καταλήξει σε μια ακροβασία, σαν τον ποδηλάτη που σταματάει να κωπηλατεί στη μέση του σκοινιού. Δυστυχώς για όλους όσους επιμένουν να σκέφτονται σχηματικά (κι ευτυχώς για όλους τους υπόλοιπους) η σημερινή ανάγνωση της κατάστασης, μας λέει πως η ζωή και το επαναστατικό κίνημα δε θα σταματήσει σε ένα πιθανό GRexit (σκέτο με ολίγη) ή ένα δημοψήφισμα κι ότι η πραγματική ζωή κυλάει χωρίς να κοιτάζει τις ιδεοληψίες και τη μελαγχολία του καθενός, συνδέοντας εκ των πραγμάτων κάθε σοβαρό βήμα με το στρατηγικό στόχο που θα το διασφαλίσει. Αρκεί προφανώς κι ο υποκειμενικός παράγοντας να είναι έτοιμος να δράσει σε αυτή την κατεύθυνση και να μην αφήσει την ευκαιρία αναξιοποίητη.

Εκκρεμεί από την αρχή ένα ακόμα ζήτημα. Μήπως έτσι το ΚΚΕ αυτοκτονεί πολιτικά κι εγκαταλείπει την κρίσιμη στιγμή μια πάγια θέση του που την καλλιέργησε κόντρα στο ρεύμα στους πιο δύσκολους καιρούς, (πχ το 92', εν μέσω αντεπανάστασης και ψήφισης του Μάαστριχτ); Απεναντίας.

Υπενθυμίζω ότι ο στόχος πάλης για αποδέσμευση έμπαινε σχετικά αυτόνομα με κεκτημένη ταχύτητα από την εποχή της ΕΟΚ, όταν η έξοδος σήμαινε σχεδόν αυτομάτως σύνδεση με το συνασπισμό των σοσιαλιστικών χωρών και τη Σοβιετική Ένωση που ήταν τότε πολύτιμος σύμμαχος κάθε αντίστοιχης προσπάθειας-διαφοροποίησης. Με άλλα λόγια, ο στόχος της εξόδου δεν ήταν ρεφορμιστικός, αλλά ρεαλιστικός και ο παγκόσμιος συσχετισμός ήταν τέτοιος που διασφάλιζε τους υλικούς όρους για τη συμπλήρωση του στόχου.

Σήμερα που αυτό το ευνοϊκό διεθνές πλαίσιο δεν υφίσταται, δεν υπάρχει τίποτα ευκόλως εννοούμενο για να παραλειφθεί και να μην προβλεφτεί συγκεκριμένα, κανένας επιμέρους στόχος που να μπορεί να σταθεί χωρίς μια συνολική πρόταση κι έξω από αυτήν.

Κατά συνέπεια, αυτό που οφείλει να (συνεχίσει να) κάνει το ΚΚΕ, κατά τη γνώμη μου, είναι να μπει μπροστά, να σηκώσει με θάρρος και έντονα το μέτωπο της αποδέσμευσης, ενάντια σε όλο το φάσμα του αστικού πολιτικού κόσμου, να συσπειρώσει τις αντι-ΕΕ διαθέσεις των λαϊκών μαζών. Και να μη φοβηθεί την επαφή και τη ζύμωση με ευρύτερα λαϊκά στρώματα που η συνείδησή τους φτάνει μόνο ως το σημείο της εναντίωσης με την ΕΕ, χωρίς να έχει σκεφτεί ή να συμφωνεί με το παρακάτω.

Και από την άλλη, να εξακολουθήσει επίμονα να εξηγεί, να ζυμώνει, να καλλιεργεί το σύνθημα και την ανάγκη να συνδεθεί η αποδέσμευση με το στρατηγικό στόχο, να εργάζεται ακούραστα για την ωρίμανση, την ενίσχυση του μαζικού κινήματος και το μπόλιασμά του με αυτούς τους στόχους. Τόσο απλό (στα λόγια) και τόσο σύνθετο συνάμα (στην πράξη).

   Μια δεύτερη ανάγνωση του Brexit

Από herko

Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου* //

Αυτό που αναδεικνύεται ως το κύριο πρόβλημα στη Μ. Βρετανία μετά το δημοψήφισμα είναι η έλλειψη του πολιτικού υποκειμένου που υπερβαίνοντας τις ενδοαστικές αντιπαραθέσεις που εκφράζονται όχι μόνο σε επίπεδο μερίδων του κεφαλαίου αλλά   και σε επίπεδο χωρών (Σκοτία, Β. Ιρλανδία κ.ά.) θα δώσει ταξικό πρόσημο στη λαϊκή ετυμηγορία. Αλλιώς η έμφαση στη «διαδικασία» (Legitimacy per Procedure), και ανεξάρτητα από το τι ψήφισαν τα εργατικά και λαϊκά στρώματα, θα φετιχοποιήσει «δημοψηφισματικές» πρακτικές εγκλωβίζοντας αυτά τα στρώματα στην κοινοβουλευτική λογική.
Αυτό δεν έγινε και τον Ιούλιο του 2015 στη χώρα μας όταν κομμάτια της κινηματικής και «ριζοσπαστικής» αριστεράς, προσπάθησαν να φτιάξουν κίνημα μέσα από τη θολούρα του δημοψηφίσματος; Που πήγε λοιπόν παραπέρα ο ελληνικός λαός μετά το δημοψήφισμα για να δημιουργηθούν οι όροι ενός λαϊκού κινήματος; Όπως όλοι/όλες γνωρίζουμε το  ΟΧΙ έγινε χωρίς μεγάλες δυσκολίες ΝΑΙ (σε όλα) και γι’ αυτό ο Τσίπρας είναι  σήμερα «περιζήτητος» στην Ευρώπη. Που είναι οι «ανώτερες»  μορφές οργάνωσης και η ταξική συνείδηση που θα προκύπταν από το ΟΧΙ, όπως διαλαλούσαν αυτοί που σήμερα επενδύουν πολιτικά  στο Brexit; Όπως η αλλαγή νομίσματος δεν σημαίνει αλλαγή κοινωνικών σχέσεων έτσι και το Brexit δεν σημαίνει αλλαγή κοινωνικού καθεστώτος  στη Μ. Βρετανία, πόσο μάλλον όταν η αποχώρηση μιας χώρας από ένα «προωθημένο» σύστημα κοινωνικών σχέσεων σε ένα προγενέστερο επιτείνει  ανισόμετρες οικονομικές σχέσεις και κοινωνικές ασυγχρονίες.
Αντίθετα υπάρχει πραγματικά ο κίνδυνος παθητικοποίησης και χειραγώγησης του λαϊκού παράγοντα, καθώς όλα αφήνονται στον «αυτόματο πιλότο» των διαδικασιών. Αυτό όμως απαξιώνει την αναγκαιότητα της πολιτικής οργάνωσης και του ταξικού αγώνα δίνοντας την εντύπωση πως αρκεί η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία για να αλλάξουν τα πράγματα. Το τελευταίο όμως είναι ψευδαίσθηση που συνάδει με τη «συστημική λογική».
Συνάδει επίσης με την νοοτροπία  μεσο(αστικών) στρωμάτων που εκθειάζοντας τις κοινοβουλευτικές και εκλογικές διαδικασίες φαντασιώνονται, υπό την καθοδήγηση τους την πτώση της Βαστίλης. Με αυτό τον τρόπο όμως καλλιεργούν αυταπάτες συμβάλλοντας (είναι αλήθεια) με «δημιουργικό» τρόπο, -υιοθετώντας μάλιστα μια αντικαπιταλιστική φρασεολογία-, στην ανανέωση του πολιτικού συστήματος και στην αναπαραγωγή των σχέσεων κυριαρχίας.
* Ο Θανάσης Αλεξίου είναι Καθηγητής Κοινωνιολογίας/Πανεπιστήμιο Αιγαίο

   «Οι αστοί τρομάξανε», η ιστορία του θρυλικού Μπεζαντάκου

Από herko 

Επιμέλεια Ηρακλής Κακαβάνης //

Το τραγούδι «Οι αστοί τρομάξανε» είναι ένα από τα πιο γνωστά επαναστατικά τραγούδια εμπνευσμένο από την απόδραση του Μιχάλη Μπεζεντάκου από τις φυλακές Συγγρού στις 4 Μάρτη 1932.  Ο Μιχάλης Μπεζεντάκος είχε συλληφθεί την 1 Αυγούστου  1931 για το φόνο του  αστυφύλακα Γυφτοδημόπουλου.
«Η 1η Αυγούστου, επέτειος της κήρυξης του Α΄ Π.Π., είχε καθοριστεί από την ΚΔ ως «αντιπολεμική ημέρα» και ημέρα υπεράσπισης της Σοβιετικής Ένωσης ενόψει ενός νέου αντισοβιετικού πολέμου. Το ΚΚΕ στα 1931 συνέδεσε την επέτειο με την πάλη ενάντια στον φασισμό, και συγκεκριμένα τη δράση φασιστικών οργανώσεων στην Ελλάδα, την παραγγελία πολεμικών εξοπλισμών από την κυβέρνηση Βενιζέλου κατηγορώντας την ότι προετοιμάζεται για πόλεμο παρά τις ειρηνόφιλες διακηρύξεις. Οι τροτσκιστές συμμετέχουν στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις μέσα από δικές τους παρόμοιες προσεγγίσεις
Το κράτος απαγόρευσε ρητά κάθε εκδήλωση για εκείνη την ημέρα. Ο Ριζοσπάστης και η Πάλη των Τάξεων τονίζουν την πρωτοφανή αστυνομική τρομοκρατία, καθώς πεζικά, έφιππα και μηχανοκίνητα τμήματα είχαν καταλάβει κεντρικά και πολιτικά σημεία πολλών μεγάλων πόλεων. Γενικά, καλλιεργείται από τον αστικό τύπο κλίμα τρομοκρατίας υποστηρίζοντας ότι μυστική εγκύκλιος του ΚΚΕ καλούσε σε ταραχές (…)
Οι κομμουνιστές της Δραπετσώνας είχαν καλέσει συγκέντρωση για την 1^η Αυγούστου σε ένα καφενείο της περιοχής. Η αστυνομία του Πειραιά εμπόδιζε την προσέγγιση. Εκεί συνελήφθη ως ύποπτος για ταραχές το μέλος του ΚΚΕ Κώστας Σαρίκας. Ο αστυνομικός Γεώργιος Γυφτοδημόπουλος ανέλαβε να τον οδηγήσει στο αστυνομικό τμήμα Ταμπουρίων. Σε ένα σκοτεινό σημείο τρεις κομμουνιστές περίμεναν για να τον απελευθερώσουν. Από τη συμπλοκή τραυματίσθηκε θανατηφόρα ο αστυνομικός (…)»[1].
Από εδώ και πέρα ας δούμε πώς αφηγείται τα γεγονότα η αδελφή του Μιχάλη Μπεζεντάκου στον «Ριζοσπάστη»[2]. Σε επόμενη ανάρτηση θα αναδημοσιεύσουμε σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο του του Δημήτρη Γκιώνη «Οι μεγάλες αποδράσεις».
***

Η ιστορία του θρυλικού Μπεζεντάκου

«Θα σου πω πώς γίνηκε η σύλληψή του και πώς δραπέτευσε… Το 1931 ήταν 19 χρόνων, δούλευε σε καρφιτσάδικο. Και δεν τον φώναζαν μάλιστα με το όνομά του. «Καρφίτσα» τον λέγανε.

Ο Μιχάλης Μπεζεντάκος

Ηταν πολύ δραστήριος. Πρώτος στις εργατικές διεκδικήσεις… Πρώτη Αυγούστου του 1931. Στη Δραπετσώνα κάνανε απεργία στα λιπάσματα οι εργάτες. Κείνες τις μέρες ο Μιχάλης βρισκόταν στην Ελευσίνα, σε ένα σαπουνάδικο. Έμαθε για την απεργία και ήρθε για συμπαράσταση. Συμπτωματικά την προηγούμενη μέρα είχε έρθει από ταξίδι ο αδερφός μας ο Γιώργης. Εφερε και τρία όπλα. Τάχαμε βάλει σε τούτο δω τούτο δωματιάκι που τότε ήταν κουζίνα. Πάνω στην πιατοθήκη. Έφυγε ο Γιώργης για κηνύγι με τους φίλους του. Το μεσημέρι θυμάμαι ήρθε κουρασμένος ο Μιχάλης. Τούβαλα να φάει κι ύστερα τούστρωσα στην αυλή να ξαποστάσει, γιατί εγώ άσπριζα στην κουζίνα. Σαν ξαπόστασε πήρε ένα όπλο από την κουζίνα, τόβαλε στο ζωνάρι του και τράβηξε για τη Δραπετσώνα. Μόλις έφτασε αντάμωσε ένα φίλο του, τον Σαρίκα που τον πήγαινε αλά μπρατσέτα ο αστυφύλακας Νίκος Γυφτοδημόπουλος.
–          Ακόμα δε μαζευτήκαμε συνοδεία σε πάνε; Λέει του Σαρίκα
–          Ας’ τον ήσυχο, λέει μετά του αστυφύλακα. Εκείνος έκανε πως δεν άκουσε και προχώρησε. Επέμεινε ο Μιχάλης και έτσι αρπαχτήκανε. Τράβηξε πρώτα πιστόλι ο αστυφύλακας κι όπως ήταν αγκαλιασμένοι τον πυροβόλησε κάτω από το μπράτσο. Αστόχησε όμως κι η σφαίρα τον τραυμάτισε ελαφρά. Πριν προλάβει να ξαναπυροβολήσει ο Γυφτοδημόπουλος, τραβάει ο Μιχάλης το δικό του και με μια παταριά τον έριξε κάτω. Ετσι έγινε το φονικό, βρέθηκαν και τα δυο τα πιστόλια καπνισμένα.
–          Δυο μήνες αργότερα, τον Οκτώβρη, ο Μιχάλης είπε στις Αρχές:
–          «Τον σκότωσα πριν προλάβει να με σκοτώσει».

Τους είχαν κομματιάσει

Κείνη την ημέρα φορούσε ο Μιχάλης ένα καινούριο γκρι κοστούμι. Αμέσως μετά το φονικό εξαφανιστηκε. Συλλάβανε επί τόπου τον Κώστα Σαρίκα, τον Μόσχο Δουλγέρη, τον Αβραάμ Δαβίσογλου, τον Γιάννη Καλογερίδη και τον Βοσνάκη.
Τους τυράννυσαν πολύ για να μαρτυρήσουν ποιος ήταν ο άνθρωπος με τα γκρι ρούχα. Εκείνοι δεν ξέρανε το όνομά του. Ξέρανε μονάχα το σπίτι που μέναμε, φέρανε εδώ απ’ έξω, πάνω στην καρότσα μιας μοτοσικλέτας, τον Σαρίκα και τον Δουλγέρη. Βουτηγμένους στο αίμα, γυμνούς, με σπασμένα χέρια και πόδια. Τους είχαν κομματιάσει Όπως μάθαμε ύστερα, του Καλογερίδη δεν τούχαν αφήσει ούτε νύχια, ούτε δόντια. Φυσικά ο Μιχάλης δεν ήταν εδώ. Κι ούτε ξέραμε πού βρισκόταν. Μας κάνανε άνω κάτω. Μας εκβίαζαν να μαρτυρήσουμε. Μας παρακολουθούσαν στενά. Πιάσανε και το Γιώργη. Μας ρήμαξαν το σπιτικό. Είχαμε μια παράγκα γεμάτη βιβλία του Μιχάλη. Τα φόρτωσαν σε ένα φορτηγό και τα κάψαν μπροστά στο Δημοτικό Θέατρο για να βλέπει και να παραδειγματίζεται ο κόσμος. Ο,τι φωτογραφίες βρήκανε τις πήρανε κι αυτές… Τι τραβήξαμε παιδί μου… Τι τραβήξαμε…

Το ‘λεγε η καρδιά του

–          Ήταν ατρόμητο παλικάρι. Τόλεγε η καρδιά του. Δε δείλιαζε μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν. Δεν ήξερε τι θα πει κίνδυνος, φόβος. Μέχρι που τον συλλάβανε είχε καταφέρει να βγάλει πλαστά χαρτιά. Πως δήθεν, είχε υπηρετήσει στο Ναυτικό΄- την έχω αυτή τη φωτογραφία – πως ήταν φοιτητής… Μια μέρα τον συνάντησε ο Μπίρκας ένα αρχειομαρξιστής. Του πρότεινε να τον κρύψει. Ετσι τον πήρε στο εξοχικό του στην Μαγκουφάνα (έξω από το Μαρούσι). Λίγο καιρό μετά τον πιάσανε στον ύπνο. Από το παράθυρο μπήκανε ένα τσούρμο αστυφύλακες και τον αιφνιδιάσανε. Δυο πιστόλια είχε πάνω του ο Μιχάλης. Δεν θα τον πιάνανε εύκολα. Μάθαμε αργότερα πως ο Μπίρκας τον κατάδωσε. Του δώκανε 100.000 χιλιάδες δραχμές. Για τα λεφτά, το παραδέχτηκε και ο ίδιος. Ήρθε σε εμένα ο Μπίρκας για να εξιλεωθεί. Μουυ είπε πως πιάσανε το Μιχάλη αφού παρακολουθήσανε την αδελφή μας την Ευανθία. Εκείνη όμως δεν πήγε ποτέ να τον δει… Τον πήγανε στις φυλακές Συγγρού. Η δίκη του Μιχάλη και των 5 συντρόφων του θα γινόταν στι 7 Μάρτη του ’32. Ήταν σίγουρο πως θα τον τουφεκίζανε. Οι σύντροφοί του για να διευκολύνουν τη φυγή του, κατάφεραν να μεταφερθεί σε ένα άλλο δωμάτιο, μαζί με τον Μαρμέλλη[3] και τον Νεφελούδη[4].

Το ιστορικό της απόδρασής του είναι λίγο πολύ γνωστό. Τρεις μέρες έκανε τον άρρωστο. Έδενε το κεφάλι του με μια πετσέτα γιατί τάχατες είχε φοβερό πονοκέφαλο. Δεν δεχόταν να δει κανέναν μας. Ενας ξάδερφός μας τσαγκάρης του προμήθευσε κρυφά ένα λοστό. Ο Θεοδόσης Μπεζεντάκος. Πλήρωσε πολλά κι αυτός μετά.
Στο πλυσταριό, όπου άνοιξε την τρύπα πριν από τον εξωτερικό τοίχο υπήρχε ένας χαμηλότερος μεσότοιχος και ενδιάμεσα ένα κενό. Εμπαινε λοιπόν στο κενό και έβρεχε τον εξωτερικό τοίχο μέχρι να πέσουν οι σοβάδες.
Στις 4 Μάρτη τη νύχτα, φυσούσε ένας λυσσασμένος αγέρας[5]. Ετσι ούτε και όταν έπεσε η μεγάλη πέτρα ο φρουρός που έστεκε στη γωνία ακριβώς από πάνω δεν άκουσε τίποτα. Πήδηξε μετά και ο Μιχάλης. Καθώς έπεφτε χτύπησε στο κεφάλι. Το πρωί, σε μια γούβα νερό, κάτω από την τρύπα βρέθηκε και αίμα. Οι σύντροφοι ου τον περίμεναν τον πήραν κι έγιναν άφαντοι. Όταν ένας εξωτερικός φρουρός ανακάλυψε την τρύπα και έγιναν οι σχετικές έρευνες βρήκαν στο κρεβάτι του Μιχάλη το ομοίωμά του. Ένα παντελόνι και ένα πουκάμισο γεμάτα άχυρα απ’ το στρώμα του. Στο ψεύτικο κεφάλι ήταν δεμένη η πετσέτα. Στον Αβραάμ τον Δερβίσογλου είχε στείλει σημείωμα πούγραφε: «Το περίμενες ποτέ πως θα σκάσει δίπλα σου μια βόμβα και δε θα πάρεις είδηση;».
Ο ίδιος ο Αβραάμ αναρωτιόταν αργότερα: «Ούτε γάτος νάτανε. Πώς ανέβηκε το μεσότοιχο;». Ηταν αρκετά ψηλός βλέπεις».

Ετσι έγινε η απόδραση του Μπεζεντάκου.
Ο «Ριζοσπάστης» την άλλη μέρα έγραφε: Ύστερα από απόφαση του ΠΓ απόδρασε απ’ τις φυλακές Συγγρού ο σ. Μπεζεντάκος. Το ΠΓ της ΚΕ».
Αμέσως μετά φυγαδεύτηκε στη Σοβιετική Ενωση όπου δούλευε σε μεταλλουργικό εργοστάσιο. Σύμφωνα με επίσημε πληροφορίες πούχε στα χρόνια της Κατοχής το ΚΚΕ ο Μ. Μπεζεντάκος πολέμησε και σκοτώθηκε στις μάχες της Ισπανίας.
«Λίγες μέρες μετά την απόδραση συνεχίζει η κυρα-Κρυστάλλω – πήραμε ένα σημείωμα: «Η Μαρία είναι στην Πόλη και είναι καλά» Καταλάβαμε πως ήταν δικό του από το γραφικό χαρακτήρα. Από τότε δεν ξαναμάθαμε τίποτα.

[1] «Οι αστοί τρομάξανε..», η υπόθεση του φόνου του αστυνομικού Γυφτοδημόπουλου, Κώστας Παλούκης (ilesxi.wordpress.com)
[2] «Η ιστορία του θρυλικού Μπεζεντάκου», συνέντευξη της αδελφής του Μ. Μπεζεντάκου στην Αρετή Αθανασίου
[3] Μαρμαρέλης, δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη»
[4] Συνδικαλιστής. Μαζί τους ήταν και ο επίσης συνδικαλιστής Χριστοδουλάκης
[5] Είχε προηγηθεί πρώτη απόπειρα απόδρασης την προηγούμενη νύχτα, όμως δε κατάφερε, όπως υπολόγιζε, να ανοίξει τον τοίχο πάχους 8 εκ. Ετσι πήρε την απόφαση, να συνεχίσει την επομένη.