ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ ΣΤΗ ΝΙΑΛΑ – Μια ξεχασμένη σελίδα…

Ένα κείμενο του ΑΠΤ*

για το blog "Ευρυτάνας Ιχνηλάτης"

Ήταν 12 τ’ Απρίλη του 1947. Μέρες Πάσχα. Ο λαός μας ανηφορίζει το δικό του γολγοθά, μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. Μετά την απελευθέρωση από την κτηνώδη ναζιστική κατοχή, ο ηρωικός αγώνας του λαού μας για ανεξαρτησία, λαοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει ανεκπλήρωτος. Οι νέοι δυνάστες, οι αδίστακτοι αποικιοκράτες Εγγλέζοι κι ακολούθως  οι Αμερικανοί ληστές και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους, σφίγγουν αλύπητα τη θηλιά της καταπίεσης. Η ξενόδουλη άρχουσα τάξη, που στη διάρκεια της κατοχής είχε λιποτακτήσει στο εξωτερικό, επανακάμπτει και σε συνεργασία με πρώην δοσίλογους, νεόπλουτους μαυραγορίτες και υποτελείς πολιτικούς, παίρνει τα ηνία και συγκροτεί την αντιλαϊκή εξουσία της βασισμένη στην ξένη υποστήριξη. Τα καλύτερα παλικάρια του λαού μας οι γενναίοι εαμοελασίτες και οι ανταρτοεπονίτες, ο ανθός της ελληνικής νεολαίας, αυτοί που όλη την προηγούμενη περίοδο της κατοχής, έδωσαν αίμα και ψυχή για τη λευτεριά και για ιδανικά κι αξίες πανανθρώπινες, τώρα διώκονται, φυλακίζονται, βασανίζονται και δολοφονούνται από το κράτος της αντίδρασης και τις συνεργαζόμενες με αυτό φασιστικές συμμορίες των κεφαλοκυνηγών που αλωνίζουν αποθρασυμένοι στην ύπαιθρο. (Μπορείτε να δείτε τα όργια της “εθνικοφροσύνης” και στην Ευρυτανία στις σελίδες του “evrytan.gr”). Οι αγωνιστές  του ηρωικού ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, προδομένοι από την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας, πετσοκόβονται ανυπεράσπιστοι από τη μαύρη αντίδραση. Ιδού και ο απολογισμός της μοναρχοφασιστικής τρομοκρατίας στην πρώτη μετα-βαρκιζιανή περίοδο: 1289 δολοφονημένοι αγωνιστές, 509 απόπειρες φόνων, 165 βιασμοί γυναικών, 31.632 βασανισθέντες, 84.931 παράνομα συλληφθέντες, 100.000 ύπό καταδίωξη,  18.767 λεηλασίες και εμπρησμοί σπιτιών, 677 πυρπολημένα αντιστασιακά τυπογραφεία και λέσχες των ΕΑΜ-ΕΠΟΝ. Τα όρια της αντοχής του λαού δοκιμάζονται σκληρά.

Έτσι οι λαϊκοί αγωνιστές  αναγκάζονται να πάρουν ξανά τον γνώριμο δρόμο της αντίστασης μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) που σηκώνει το άλμπουρο του νέου απελευθερωτικού αγώνα απέναντι στους καινούργιους τύραννους. Μηχανισμοί, εξουσίες και πολεμικές μηχανές, επιστρατεύονται για να τσακίσουν το φρόνημα των εξεγερμένων. Οι αδούλωτοι αντάρτες πολεμούν κόντρα σε όλους και όλα, απέναντι σε ένα σιδερόφραχτο μοναρχικό καθεστώς  που ενισχύεται  με τις βρώμικες λίρες των Άγγλων και με τα δολάρια και τις βόμβες «Ναπάλμ» των Αμερικάνων, αυτές που δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά στη χώρα μας επάνω στα κορμιά των παιδιών του λαού μας. 

Εκείνη η Άνοιξη, εκείνος ο Απρίλης του ‘47 δεν χαμογέλασε ποτέ. Ήταν άγριος, αδυσώπητος, φονικός. Αποκομμένες μονάδες του ΔΣΕ, με κύρια αιχμή το τάγμα του Σοφιανού, καθώς και τραυματίες και καταδιωγμένες άμαχες οικογένειες ανταρτών, κυκλωμένοι από στρατεύματα της ξενόδουλης μοναρχικής κυβέρνησης και από τα συνεργαζόμενα δολοφονικά παρακρατικά αποσπάσματα, επιχειρούν να σπάσουν τον κλοιό από τα Βραγγιανά με στόχο να επανενωθούν με τις υπόλοιπες επαναστατικές δυνάμεις κοντά στην περιοχή Βουλγάρα στο Αρχηγείο Θεσσαλίας. 

Η απόφαση είναι μία: να διασχίσουν την κορυφογραμμή της Νιάλας ως μόνο δρόμο διαφυγής. Στο άκουσμα πολλοί κερώνουν. Αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να διασχίσει κανείς αυτά τα άγρια ανεμοδαρμένα περάσματα των Αγράφων σε υψόμετρο 2200 μέτρων, σε γυμνές παγωμένες και αφιλόξενες κορυφές, εκεί που δειλιάζει να φυτρώσει δέντρο και που ακόμη και τα αγρίμια κιοτεύουν. Συν τοις άλλοις υπάρχει και η υπόνοια μήπως ο στρατός έχει πιάσει τα περάσματα της Νιάλας. Όμως δεν τους απομένει άλλη επιλογή. Συγκροτούνται ως εξής: 2 μάχιμοι λόχοι μπαίνουν εμπροσθοφυλακή, στη μέση τα γυναικόπαιδα κι οι λαβωμένοι και στην οπισθοφυλακή ο 3ος λόχος του Γιάννη Παπαϊωάννου. Έτσι θα αρχίσει μία από τις πιο συγκινητικές και ηρωικές πορείες μέσα από την άγρια Νιάλα, τα “Ιμαλάϊα της Ελλάδας”!

Στις 11 του Απρίλη, Μεγάλη Παρασκευή, η πομπή ξεκινά μέσα σε πολύ δυσμενείς συνθήκες, με συνεχόμενη καταρρακτώδη βροχή και πολύ κρύο. Στις επόμενες ώρες της ανάβασης επικρατεί ανείπωτος χαλασμός, κατακλυσμός!  Το βουνό βρυχάται λυσσασμένο. Τα σωθικά του σκίζονται και ξερνάνε τρόμο και όλεθρο. Μανιασμένοι άνεμοι στροβιλίζονται αδιάκοπα δημιουργώντας εικόνες πραγματικής κόλασης. Τα εφιαλτικά αστραπόβροντα ακολουθούν συνεχείς κατολισθήσεις βράχων που σαρώνουν τα πάντα. Η γη τρέμει συθέμελα. Σε πολλά σημεία τα στενά κακοτράχαλα μονοπάτια που κρέμονται στις άκρες των απύθμενων γκρεμών κόβονται  και παρασέρνουν κόσμο στην άβυσσο. Οι πρώτοι μάρτυρες θα χαθούν για πάντα σε αυτές τις χαράδρες του θανάτου.

Όμως προχωρούν. Η Νιάλα απέχει ακόμη πάρα πολύ. Καθώς ανεβαίνουν πιο ψηλά, η οργή της φύσης γιγαντώνεται καθώς τη βροχή την αντικαθιστά μια φοβερή χιονοθύελλα που ξεσπάει ανελέητη. Κάτω από το παχύ στρώμα του χιονιού σβήνονται τα μονοπάτια και οι στράτες, χάνονται τα περάσματα. Οι συνθήκες είναι απερίγραπτες. Ο χιονιάς θεριεύει, το αφόρητο κρύο τους περονιάζει ως το κόκαλο. Τα στοιχεία της φύσης λυσσομανάνε δίχως σταματημό θέλοντας να αφανίσουν κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ηρωικοί μαχητές του ΔΣΕ και οι άμαχοι, μαστιγωμένοι από το πολικό ψύχος, ξυπόλητοι, ρακένδυτοι οι περισσότεροι, σφίγγουν τα δόντια και προχωράνε. Κοκαλωμένα τα χέρια, αδύναμες οι ανάσες, παγωμένα κούτσουρα τα πόδια, σέρνονται βαριά. Οι πιο νέοι παίρνουν στις πλάτες τους γυναίκες, παιδιά και ανήμπορους τραυματίες. Μα η μανία της Νιάλας δε λέει να κοπάσει, είναι αποφασισμένη να εξοντώσει κάθε οντότητα που τολμά να αμφισβητήσει την απόλυτη κυριαρχία της. Αλλά και οι άνθρωποι το ίδιο αποφασισμένοι κι αυτοί να κερδίσουν τη μάχη της επιβίωσης. Όσο η πομπή ανηφορίζει, σαν μια μεγάλη μαύρη κάμπια στην κατάλευκη ράχη του βουνού, τόσο αυτό αγριεύει περισσότερο. Κάθε βήμα πλέον είναι και μια υπέρβαση, κάθε δρασκελιά είναι και μια μάχη ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο.

Οι ανθρώπινες δυνάμεις στερεύουν εκεί μέσα στο λευκό εφιάλτη. Κάποιοι δεν αντέχουν άλλο. Σαν στάχυα κομμένα από το δρεπάνι του χάροντα, λυγίζουν και πέφτουν. Βρέφη, παιδιά, γυναίκες σβήνουν. Το τρίχρονο αγοράκι της Βάγιας Ράγια ξυλιάζει και χάνεται! Αυτή η γυναίκα κυνηγημένη από τους παρακρατικούς φονιάδες είχε ακολουθήσει την πορεία για να συναντήσει τον αντάρτη σύζυγό της στη Βουλγάρα. Θα χαθεί και αυτή και το μωρό της μα και η άλλη 18χρονη κόρη της. Παλικάρια παραδίδουν κι αυτά την τελευταία τους πνοή, θυσία στο βωμό της Νιάλας. «Αδέρφια, προχωράτε εσείς, εμείς φεύγουμε» σιγοψιθυρίζουν και γέρνουν. Ο τόπος σπέρνεται με δεκάδες ανθρώπινα κορμιά. Ένας βουβός θρήνος απλώνεται σε όλη την πορεία. Οι επικεφαλής αξιωματικοί του Δημοκρατικού Στρατού υπερβαίνουν τις δυνάμεις τους και διατρέχοντας συνεχώς το σώμα της πορείας βοηθούν, δίνουν κουράγιο στους συναγωνιστές τους. Επιφορτισμένοι όμως και με το ιερό καθήκον της διάσωσης τόσων ανθρώπων, έχουν δώσει  διαταγή να πιαστούν όλοι σε αλυσίδες και να μην σταματάει κανείς ότι και αν διαδραματίζεται δίπλα τους. Όμως τελικά τσακισμένοι και αυτοί συναισθηματικά με όλα όσα συμβαίνουν, λυγίζουν και δίνουν εντολή σε κάποιους μαχητές να γυρίσουν ξανά πίσω για να περισυλλέξουν τυχόν επιζώντες. Τα δάκρυα παγώνουν στα μάτια των ανθρώπων της αποστολής διάσωσης, όταν αντικρίζουν συντρόφους και συντρόφισσες, παγωμένα ανθρώπινα γλυπτά, να κοιμούνται για πάντα στο λευκό σάβανο της Νιάλας. Τους ελάχιστους που αναπνέουν ακόμη τους ζαλιγκώνονται στις πλάτες και επιστρέφουν συγκλονισμένοι.  

Και τότε, μέσα στο χαμό και το σπαραγμό, η νεαρή κομμουνίστρια δασκαλίτσα, η Βαγγελιώ Κουσιάντζα, δίνει το σύνθημα. Και όλοι μαζί ξεκινούν να τραγουδούν!!! Ναι, μέσα στο φονικό χιονιά και το σκηνικό του θανάτου αυτοί τραγουδούν:

«Είμαστε εμείς Ελλάδα τα παιδιά σου

οργανωμένα σε πόλεις και χωριά

και για εσένα και για τη λευτεριά σου

θα αγωνιστούμε όλοι με καρδιά…»

«Θύελλες άνεμοι, γύρω μας πνέουν,

τέκνα τον σκότους εμάς κυνηγούν,

σε ύστερες μάχες, μπλεκόμαστε τώρα

κι άγνωστες τύχες εμάς καρτερούν».

«Βροντάει ο Όλυμπος και πάλι,

στη Νιάλα πέφτουν κεραυνοί,

σειούνται στεριές και τα πελάγη

όπλων ακούγεται κλαγγή».

Η ψυχή νικάει τον τρόμο. Η παγωμένη Νιάλα υποκλίνεται μπροστά στην τιτάνια δύναμη και την ατσάλινη καρδιά του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και των παιδιών του που αψηφούν το θάνατο με όπλο το αντάρτικο τραγούδι!

Και έτσι το Μ. Σάββατο το βράδυ, 12 Απριλίου 1947, η πομπή καταφέρνει να φτάσει στον Αυχένα του βουνού και αρχίζει να κατηφορίζει προς τη Σάικα. Το κουράγιο αναζωπυρώνεται, νέες δυνάμεις αντλούνται, ο στόχος πλέον είναι κοντά. Θα τα καταφέρουν! Η λύτρωση, για τους πολλούς, είναι πλέον γεγονός.

Δεν ισχύει όμως για όλους το ίδιο. Ορισμένοι και συγκεκριμένα ο 3^ος λόχος της οπισθοφυλακής  του  Γιάννη Παπαϊωάννου, μαζί και άμαχοι, τραυματίες και πολιτικά στελέχη, χάνονται μέσα στην πυκνή ομίχλη και τη χιονοθύελλα που εξακολουθεί να μαίνεται ακόμη πιο έντονη και ξεστρατίζουν ακολουθώντας λάθος κατεύθυνση από αυτή των υπολοίπων συντρόφων τους που έχουν ήδη σωθεί. Και τότε πέφτουν κατάφατσα επάνω σε φυλάκια μονάδων του κυβερνητικού στρατού που έχουν στρατοπεδεύσει στο σημείο μέσα σε αντίσκηνα στο χιόνι. Ξυλιασμένοι κι εκείνοι από το κρύο να προσμένουν ανήμποροι το τελειωτικό χτύπημα της οργισμένης Νιάλας που δε λέει να κοπάσει τη μανία της.

Και τότε συμβαίνει κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στα παγκόσμια χρονικά των πολεμικών αναμετρήσεων. «Μην πυροβολείτε είμαστε αδέρφια», «αφήστε να περάσει απόψε το κακό και αύριο φεύγουμε» φωνάζουν αναμεταξύ τους ένοπλοι και από τις δύο πλευρές. Οι παγωμένοι αντάρτες μπαίνουν μέσα στις σκηνές των στρατιωτών, βράδυ Ανάστασης προς Κυριακή του Πάσχα!

Όμοιοι ημίθεοι χιονισμένοι, κοντοστέκονται για μια στιγμή και κατόπιν αφήνουν τα τουφέκια τους και κάθονται κατάχαμα. Κανένας από τους στρατιώτες δεν κινείται. Κανένας! Μέσα σε μια απόλυτη σιωπή τα βλέμματα συναντώνται. Παιδιά της αγροτιάς και της εργατιάς, αντάρτες και απλοί φαντάροι, μιλάνε με το βλέμμα της ψυχής. Νιώθουν, διαισθάνονται οι απλοί φαντάροι ότι τούτοι οι γενναίοι του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας που δεν δείλιασαν να τα βάλουν με παγκόσμιες αυτοκρατορίες, που τόλμησαν να πραγματοποιήσουν αυτή την ανάβαση του θανάτου, δεν μπορεί παρά να πιστεύουν σε υψηλά ιδανικά. Ξέρουν και οι αντάρτες ότι πολλοί από τους φαντάρους είναι απλά παιδιά του λαού, που αναγκαστικά υπηρετούν μια θητεία που τους επιβλήθηκε από το ελεεινό καθεστώς της αμερικανοκρατίας και των συμμάχων της και ότι ίσως μέσα τους να αντιλαμβάνονται κι αυτοί την αλήθεια. Ξάφνου, ένας φαντάρος απλώνει το χέρι και προσφέρει μερικά σπυριά σταφίδες και λίγο κονιάκ σε κάποια ανταρτόπουλα. Είναι μία φοβερή σκηνή που περιγράφει και στην ταινία του «Ψυχή βαθιά» ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, μόνο που, καλλιτεχνική αδεία, την μεταφέρει σε άλλο τόπο, κάπου στο Γράμμο, και όχι εκεί που συνέβη πραγματικά, δηλαδή στη Νιάλα των Αγράφων της Ευρυτανίας. Η άγρια χιονοθύελλα, που εξακολουθεί έξω να λυσσομανάει, γίνεται η αιτία για την ιστορική ανακωχή της Νιάλας. Μερικοί θα βρουν το κουράγιο να πουν δυό λόγια:  Για τους ξένους δυνάστες που οδήγησαν ένα λαό σε αλληλοσκοτωμό για τα  βρώμικα συμφέροντα μιας χούφτας πλουτοκρατών, δοσίλογων και ξενόφερτων βασιλιάδων. Μιλούν για το γολγοθά της φονικής ανάβασης, για  αυτούς που έμειναν πίσω για πάντα. Κι ύστερα ξανά σιωπή. Έτσι θα κοιμηθούν πλάι-πλάι μέσα στις ίδιες σκηνές. Κάποιοι αντάρτες και φαντάροι δεν θα ξυπνήσουν ποτέ ξανά, θα ξεπαγιάσουν μέσα στα αντίσκηνα τα οποία είναι αδύνατον να αναχαιτίσουν το απίστευτο φονικό κρύο.

Ξημερώνοντας 13 Απρίλη, ανήμερα Πάσχα, όλα θα αλλάξουν. Ο “εθνικόφρων” επικεφαλής ταγματάρχης Αλευράς που έχει αντιληφθεί ότι ο κύριος όγκος των αντάρτικων δυνάμεων κατάφερε να ξεφύγει, βλαστημά και απειλεί θεούς και δαίμονες. Παίρνει τον ασύρματο και δίνει σήμα στο κέντρο ότι τάχατες… «κρατά αιχμαλώτους τα απομεινάρια των συμμοριτών», ενώ ταυτόχρονα ζητά επειγόντως ενισχύσεις. Οι ανώτεροί του, τού υπόσχονται και προαγωγή! Τη συνομιλία αντιλαμβάνεται τυχαία ο καπετάνιος των ανταρτών Γιάννης Παπαϊωάννου ("Ερμής") ο οποίος αντιδρά και ρωτάει τον Αλευρά γιατί παραβιάζει την άτυπη ανακωχή. Ο Αλευράς βρίζοντας τον προκαλεί σε μονομαχία πυροβολώντας μάλιστα πρώτος. Όμως στην τελική έκβαση νικητής θα αναδειχθεί ο αντάρτης "Ερμής" ξαπλώνοντας νεκρό τον Αλευρά.  

Γιάννης Παπαϊωάννου

Μετά από αυτό το περιστατικό, ο Γ. Παπαϊωάννου δίνει αυστηρή διαταγή να συγκεντρωθούν οι, διασκορπισμένοι στα αντίσκηνα, αντάρτες και να αποχωρήσουν τάχιστα. Ο χρόνος είναι ξανά εχθρός. Με  χίλια δυο βάσανα οι μισοξεπαγιασμένοι αντάρτες προσπαθούν και πάλι να σταθούν στα πόδια τους. Εντέλει,  οι περισσότεροι εξ' αυτών κατορθώνουν να προωθηθούν προς τη Σάικα! 
Λίγο αργότερα έξαλλες κραυγές κυβερνητικών αξιωματικών αναστατώνουν τον τόπο. Έχουν φτάσει από το χωριό των Αγράφων ενισχύσεις για τα στρατιωτικά φυλάκια. Όμως 31 άτομα, αντάρτες και πολιτικά στελέχη, λιπόθυμοι και μισοπεθαμένοι μέσα σε κάποιες απομακρυσμένες σκηνές, δεν  μπόρεσαν να ακούσουν τη διαταγή αποχώρησης του Γ. Παπαϊωάννου και έτσι συλλαμβάνονται. Ανάμεσά τους και η δασκάλα Βαγγελιώ Κουσιάντζα. 

Αυτοί οι άνθρωποι θα βασανιστούν απάνθρωπα στα κρατητήρια (και ειδικά η Βαγγελιώ) και στη συνέχεια άλλοι εξ' αυτών θα καταδικαστούν σε ισόβια, ενώ 10 διαλεχτοί αγωνιστές θα εκτελεστούν τελικά στην “Ξηριώτισσα” στη Λαμία, στις 9 Μάη 1947, με απόφαση ενός αδίστακτου φασίστα στρατοδίκη που έβγαζε καταδικαστικές αποφάσεις θανάτου χαμογελώντας. Η εκπληκτική Βαγγελίτσα θα δώσει και πάλι μαθήματα ηρωισμού όταν πρώτη θα σύρει το χορό "έχε γεια καυμένε κόσμε" μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα!!! Συγκλονισμένοι από την απίστευτη σκηνή οι στρατιώτες του 106 Τάγματος θα αρνηθούν να πυροβολήσουν και το δολοφονικό έργο θα το αναλάβουν εντέλει οι παρακρατικοί φασίστες. Η Βαγγελιώ ολόρθη και με το κορμί τρυπημένο από τις σφαίρες θα ζητωκραυγάζει για το δίκιο του αγώνα, μέχρι τη χαριστική βολή των δημίων! 

Βαγγελιώ Κουσιάντζα

Οι υπόλοιποι εκτελεσμένοι αγωνιστές ήταν οι: Τσιρώνης Βασίλης, Παπαγεωργίου Δημήτρης, Χαλκιάς Κώστας, Γαλανίτσας Αλέκος, Χασιώτης Δημήτρης, Καψάλης Θανάσης, Βαρνάβας Αλέκος, Κυρίτσης Χαρίλαος, Αθάνατος Δημήτρης.  

Η Βαγγελιώ στο τελευταίο της γράμμα μέσα από το κελί μελλοθανάτων, αφού πρώτα περιγράψει τα ανείπωτα βασανιστήρια που υπέστη από τους χίτες και χωροφύλακες, κατά την ένδιάμεση κράτησή της στα μπουντρούμια του Καρπενησίου, θα καταλήξει : «.... Δεν θέλω να με κλάψετε ούτε να με πενθείτε, η θυσία μας θα γίνει φάρος που θα φωτίσει όλο τον κόσμο για μια καλύτερη ζωή», λόγια που προκαλούν ακόμη και σήμερα ρίγη συγκίνησης σε όσους ποθούν και παλεύουν για μια νέα, δίκαιη κοινωνία.

Ο τόπος της θυσίας (φωτο από το οδοιπορικό στη Νιάλα του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη") 

Κλείνοντας θα αναφέρουμε κάποια ακόμη ονόματα που γνωρίζουμε και που αφορούν εκείνους που χάθηκαν στη διάρκεια της φονικής ανάβασης στη Νιάλα: Ταγκούλης Βαγγέλης, Ράγια Βάια, Ράγια Ιουλία, Ράγιας Γιάννης, Στάικος Θανάσης, Ζορμπάς Βαγγέλης, Καλατζής Γιώργος, Καούρας Χρήστος, Παπαδημητρίου Θωμάς, Τσαμανής Σούλας, Δεναξά Κούλα, Πατρίκης Κώστας, Παναγιωτόπουλος Σεραφείμ, Τσουλάς Παυσανίας, Θοδωρής Κώστας, Θοδωρής Χαρ., Μπουλτσή Ελένη, Οικονόμου Λάμπρος......

ΒΑΓΙΑ ΡΑΓΙΑ - ΙΟΥΛΙΑ ΡΑΓΙΑ - ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΡΑΓΙΑΣ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΤΑΓΚΟΥΛΗΣ - Δικηγόρος

ΕΛΕΝΗ ΜΠΟΥΛΤΖΗ - Στέλεχος της ΕΠΟΝ

ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ ΤΣΟΥΛΑΣ - Αγρότης

ΣΟΥΛΑΣ ΤΣΑΜΑΝΗΣ - ΚΟΥΛΑ ΔΕΝΑΞΑ

¨

Αυτή είναι η φοβερή ιστορία της Νιάλας των Αγράφων. Στο τρομερό βουνό του χαμού, στέκει σήμερα μια λιτή πλάκα που αναγράφει : «Στη θέση αυτή έπεσαν χτυπημένοι από φοβερή χιονοθύελλα αντάρτες του ΔΣΕ στρατιώτες του κυβερν. Στρατού και άμαχοι πολίτες στις 12-4-1947»

*Σημείωση: Για τη συγγραφή αυτού του άρθρου ο ΑΠΤ άντλησε στοιχεία από την προσωπική του βιβλιοθήκη, με έμφαση στα εξαιρετικά βιβλία “Πληγές του εμφυλίου” του αντιστασιακού Βασίλη Φυτσιλή και "Νιάλα" του Μ. Μούστου. Επίσης  από διάφορες αφηγήσεις αγωνιστών που βίωσαν τα γεγονότα, καθώς και από διηγήσεις απογόνων τους...

"Ευρυτάνας Ιχνηλάτης"

ΥΓ. Δείτε και εδώ!

http://eyrytixn.blogspot.gr/2013/07/blog-post_27.html

http://eyrytixn.blogspot.gr/2012/05/blog-post_30.html

Η Ρωσία, η Συρία και οι ΗΠΑ

 Η Ρωσία, η Συρία και οι ΗΠΑ

ουτε η Πρεσβεία των ΗΠΑ τέτοια ανακοίνωση 

Παρατηρώντας διάφορες αναρτήσεις για την επίθεση των ΗΠΑ κατά της Συρίας και ότι στην πραγματικότητα δείχνει τη νέα ιμπεριαλιστική τους επιθετικότητα σε όλο τον κόσμο, είδα ότι κάποιοι έσπευδαν σαν από παραγγελία να μιλήσουν για την ιμπεριαλιστική εμπλοκή της Ρωσίας με βάση το παλιό σύνδρομο «ούτε ΗΠΑ ούτε Ρωσία…»."ΟΥΤΕ ΝΑΤΟ ΟΥΤΕ ΒΑΡΣΟΒΙΑ"

Δεν το κάνουν για να μας υπενθυμίσουν την εμπλοκή της Ρωσίας που σε όλους είναι γνωστή. Το κάνουν καθαρά, για μια έμμεση αθώωση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Μεταφέροντας αυτή τη παλιά θέση - σύνθημα που φύτεψαν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές μέσα σε «αριστερές» αριστερίστικες, αναρχικές, υπερεπαναστατικές, μαοϊκές κ.α. οργανώσεις στη σημερινή εποχή, επιχειρούν και πάλι αυτό που έκαναν και τότε. 

Να αθωώσουν έμμεσα τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Με την θέση περίπου ότι όλοι είναι εγκληματίες και ένα υποκρυπτόμενο νόημα ότι και η «δική σας» Ρωσία δεν είναι αθώα, προσπαθούν να κάνουν επ’ ευκαιρία και αντικομμουνιστική επίθεση. Εγκαλούν μάλιστα και το ΚΚΕ ισχυριζόμενοι ότι δεν καταδικάζει τη Ρωσία και ότι στο 20ο συνέδριο "δεν τη χαρακτήρισε ιμπεριαλιστική"!!!

Βέβαια δεν ήθελαν να καταδικάσει τη Ρωσία όποτε να είναι αλλά την ώρα της επίθεσης των ΗΠΑ!!! Από την άλλη μάλλον δεν διάβασαν τις πολλές αναφορές στη Ρωσία και τον ιμπεριαλιστικό ρόλο και χαρακτήρα της. Μόνο ένα απόσπασμα να βάλω επαρκεί για να καταρρίψει το επιχείρημα:

Θέση 8

«Οι ΗΠΑ παραμένουν η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του πλανήτη, ξοδεύοντας πάνω από 600 δισ. δολάρια το χρόνο, δηλαδή όσα ξοδεύουν μαζί οι υπόλοιπες δέκα ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις.

Η Ρωσία είναι η δεύτερη ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη. Με τον εκσυγχρονισμό και την ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος της επιδιώκει να διασφαλίσει τα οικονομικά συμφέροντα των δικών της μονοπωλίων». Με αυτή τη βάση το ΚΚΕ  κρίνει τον ρόλο της Ρωσίας και ας αφήσουν τις πονηράδες.

Φυσικά για αυτούς «τίποτα δεν άλλαξε» από την εποχή του σοσιαλισμού στην  ΕΣΣΔ  και παρότι πανηγύρισαν περισσότερο από τους δεξιούς την ανατροπή του, σήμερα παριστάνουν ότι τίποτα δεν άλλαξε! Γι αυτούς πάντα η Ρωσία ήταν ιμπεριαλιστική και κρατικο-καπιταλιστική κι έτσι δικαιούνται να απευθύνουν  προς τους κομμουνιστές κατηγορίες ότι με τον τρόπο τους καλύπτουν την ρωσική επέμβαση στη Συρία και μιλάνε μόνο για την αμερικανική!

Για το αν άλλαξε το σύστημα στη Ρωσία, απλώς ας αναλογισθούν πόσα έχασαν η παγκόσμια εργατική τάξη και οι λαοί από εκείνη την τεράστια ήττα, ανεξάρτητα τι άποψη είχε ο καθένας για τον τότε σοσιαλισμό.  Το αναλογίζονται, το σκέφτονται ή νομίζουν ότι η σημερινή τροπή του κόσμου στα πρόθυρα γενικευμένου πολέμου μαζί με την καταρράκωση κάθε εργασιακού δικαιώματος είναι τυχαίο γεγονός; Για τους επαγγελματίες αντικομουνιστές βέβαια δεν υπάρχει καμία ερώτηση. Ξέρουν τι κάνουν!

Καλά αυτοί που εγκαλούν τους κομμουνιστές, δεν κατάλαβαν ότι κατά την αντίληψη των κομμουνιστών η  Ρωσία είναι μια σκέτη ιμπεριαλιστική χώρα και όλες της οι κινήσεις της έχουν ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα; Γιατί μας το λένε για να αθωώσουν δια τις πλαγίας τις ΗΠΑ; Και πρέπει σε κάθε εγκληματική ενέργεια των δυτικών ιμπεριαλιστών να βάζουμε δίπλα υπαρκτά ή φανταστικά (της Δύσης) ρωσικά εγκλήματα για να φαινόμαστε «ίσων αποστάσεων» του «ούτε ΗΠΑ ούτε Ρωσία»;

Μεταφέρουν τα παλιά αντισοβιετικά σύνδρομα και στους ενδοϊμπεριαλιστικούς καυγάδες και ανταγωνισμούς; Τόσος δογματισμός πια;

Φυσικά μπορούμε να κάνουμε εκτιμήσεις και κριτικές στη ρωσική εμπλοκή από την άποψη των ιμπεριαλιστικών της συμφερόταν αλλά πως κολλάει το παλιό πρότυπο; Μόνο σε εμμονές για τους αγαθούς και σε επαγγελματική αντικομουνιστική υπηρεσία για τους σκοπούμενους, μπορούμε να το χρεώσουμε.

Θα πρέπει να ξέρουμε ότι σε κάποιες στιγμές τα συμφέροντα μιας μερίδας της αστικής τάξης μιας χώρας όπως στη Συρία, μπορεί να συμπίπτουν με μια ιμπεριαλιστική χώρα όπως η Ρωσία (και της Ελλάδας με την Αγγλία στον Β’ ΠΠ κατά του άξονα) αλλά ο καθένας έχει τους δικούς του σκοπούς. Τίποτα δεν παρέχεται χωρίς πολλαπλή ιμπεριαλιστική απαίτηση. Πόσο καλοί είναι αυτοί οι σκοποί για το λαό; Μπορεί στιγμιαία να αποτραπεί η κατάκτηση της χώρας από τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές και να ανασάνουν εθνικά. Ταξικά όμως ο λαός καμία καλή τύχη δεν θα έχει.

Άρα: μπορεί να φαίνεται ότι η Ρωσία βοηθάει το συριακό λαό (το ίδιο ισχυρίζονται και οι βομβαρδιστές της δύσης) αλλά το πραγματικό συμφέρον αυτού του λαού είναι να πολεμήσει κάθε ιμπεριαλιστή που επιβουλεύεται τη  χώρα και όσον αφορά το καθεστώς, να πολεμήσει κάθε αστική τάξη που τον εκμεταλλεύεται. Κανένας συμβιβασμός δεν μπορεί να υπάρξει με ιμπεριαλιστές και με ταξικούς εκμεταλλευτές, όποιοι και αν είναι αυτοί.

απο το aristeripolitiki

Οταν τα Αρχεία εκδικούνται...

 Οταν τα Αρχεία εκδικούνται...

Ένα άρθρο γροθιά σε όσους επιθυμούν και επιθυμούσαν την αμαύρωση του ονόματος "Μπελογιάννης"

του Μάκη Μαΐλη

Νίκος Μπελογιάννης δεν είναι μόνο ένας από τους ήρωες του ΚΚΕ που οι κατά καιρούς αποστάτες του Κόμματος επέλεξαν ανάμεσα στους χιλιάδες Μπελογιάννηδες, προκειμένου να χτυπήσουν το ΚΚΕ μέσω αυτού του προσώπου. Είναι και ο κομμουνιστής, τον οποίο οι παραπάνω έχουν επιπλέον επιχειρήσει να οικειοποιηθούν, διαχωρίζοντάς τον από το ΚΚΕ και φέρνοντάς τον στα μέτρα τους. Κι ενώ ο Μπελογιάννης υπήρξε γέννημα και θρέμμα του ΚΚΕ, ενώ η σύντομη ζωή του γέμισε εξολοκλήρου και αδιάλειπτα με την κομματική δράση του, ενώ μέχρι το τέλος υπεράσπισε το ΚΚΕ με όλες τις δυνάμεις του και με το αίμα του, ωστόσο γράφονται πολλά και απίθανα, με τρόπο αυθαίρετο, παρά κι ενάντια στην ιστορική αλήθεια.

Τελευταίο παράδειγμα αποτελεί ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ο πρόεδρος και πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, «εγκωμίασε» τον Μπελογιάννη ως πρωτοπόρο για τη δημοκρατία! «Ξέχασαν», θρασύτατα, ότι ο Μπελογιάννης εφάρμοζε την πολιτική του ΚΚΕ - όχι κάποια δική του - και ότι το ΚΚΕ - συνεπώς και ο Μπελογιάννης - ναι μεν αγωνιζόταν για δικαιώματα και ελευθερίες, όμως στο Πρόγραμμά του είχε το στόχο της εγκαθίδρυσης της δικτατορίας του προλεταριάτου, το σοσιαλισμό. «Ξέχασαν» ότι το ΚΚΕ - άρα και ο Μπελογιάννης - στεκόταν στο πλευρό της Σοβιετικής Ενωσης και δρούσε στη βάση της αρχής του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και του προλεταριακού διεθνισμού. Βέβαια, η παραποίηση της πραγματικότητας και η καπηλεία έχουν την ιστορία τους. Ορισμένα παραδείγματα:

Ο Πότης Παρασκευόπουλος έγραψε στο σχετικό βιβλίο του ότι «η διάσταση του Μπελογιάννη είναι απόλυτη και προς τη μεθοδολογία του Ζαχαριάδη».

Κι όμως, ο Μπελογιάννης είχε πει στην απολογία του κατά την πρώτη δίκη, υπερασπίζοντας τον αγώνα του ΔΣΕ:

«Αντιτάξαμε βία στη βία. Δεν ήταν δυνατό να καθίσουμε και να λέμε "σφάξε με αγά μου, ν' αγιάσω". Η πολιτική μας αυτή στηριζόταν στο λαό, γι' αυτό και τρία χρόνια αντιμετωπίσαμε τόσες δυσκολίες».

Ο Λεωνίδας Κύρκος μετέτρεψε τον Μπελογιάννη σε «ευρωκομμουνιστή» και έγραψε ότι ο Μπελογιάννης είχε μια έκφραση σαν τον Μπερλίνγκουερ και ότι «και οι δυο κινούνταν στο ίδιο μήκος κύματος...». Και ο συγγραφέας Βασ. Βασιλικός δήλωσε πριν από χρόνια ότι ο Μπελογιάννης ήταν ο Ελληνας Γκράμσι!

Η Ελλη Παππά υπογράμμισε ότι ακούει το ερώτημα: «Αν ζούσε ο Μπελογιάννης, πού θα ανήκε;»(!)5

Η αναπαραγωγή των παραπάνω συνεχίστηκε επί χρόνια και τέρμα δεν έχει. Η ιστορική πραγματικότητα αναποδογυρίζεται από τον Στ. Κούλογλου έως την «Αυγή», από τον Τάσο Βουρνά έως την κρατικοκυβερνητική ΕΡΤ και από το συγκρότημα Λαμπράκη μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ και κάθε είδους άλλους, δίχως βέβαια να νιώσουν κάποια στιγμή την ανάγκη να ομολογήσουν την πραγματικότητα.

Ετσι, λοιπόν, εμφανίζουν τον Μπελογιάννη ως «ανανεωτικό», δηλαδή ως οπορτουνιστή, μετανοημένο (!) για την πολιτική του ΚΚΕ και για τον αγώνα του ΔΣΕ (1946 - 1949), ως στέλεχος που άνοιξαν τα μάτια του από τότε που ήρθε παράνομος στην Ελλάδα και άλλα παρόμοια. Θέλουν έναν Μπελογιάννη προσαρμοσμένο στις επιδιώξεις τους, να θωρακίζεται η αστική εξουσία, έναν Μπελογιάννη «αντισεχταριστή», σε αντιπαράθεση με το ...σεχταριστικό (τότε και σήμερα) ΚΚΕ. Κι έτσι «τιμούν» ένα πρόσωπο που δεν είναι ο Μπελογιάννης, αλλά το πρόσωπο που οι ίδιοι θέλουν να είναι, ως πραμάτεια τους στην επίθεση κατά του ΚΚΕ.

Το 1952, η Ελλη Παππά έστειλε από τη φυλακή με μυστικό τρόπο επιστολές στον Νίκο Ζαχαριάδη. Σ' αυτές τις επιστολές έκανε λόγο για την «εκδίκηση», που, όπως έλεγε, ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη όταν τον πήραν για το εκτελεστικό απόσπασμα. Στην πρώτη επιστολή της, που μεταδόθηκε από το Παρίσι, η Ελλη Παππά προσδιόριζε το νόημα της λέξης «εκδίκηση» σωστά, γράφοντας στον Ζαχαριάδη:

«Πρέπει να ζήσεις για την εκδίκηση. Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη όταν έφευγε για το εκτελεστικό απόσπασμα. Είμαι βέβαιη πως εσείς λεύτεροι άνθρωποι στην Ελλάδα και σ' όλο τον κόσμο, τον ακούσατε μαζί μου, μα και πως σας εμπνέουν την ίδια αγανάκτηση, την ίδια φλόγα, για να εκδικηθείτε τους δολοφόνους του Μπελογιάννη, τους δολοφόνους χιλιάδων και χιλιάδων αγωνιστών, εκείνους που αλυσσοδένουν τους λαούς και δολοφονούν τα καλύτερα παιδιά του»

Και στη δεύτερη επιστολή:

«Αγαπητέ μου σ., αυτά είναι λίγα μπροστά στα όσα έχω να σου πω (...) το θεωρώ σαν υπέρτατη υποχρέωσή μου και σε σας και στο Κόμμα και στην εκδίκηση που ζήτησε ο Νίκος. Σκέφτεσαι σ. πως όλη αυτή η πλεκτάνη δεν θα μπορούσε να γίνει αν ζούσε; Γι' αυτό τον φάγανε (...). Σύντροφε, σου στέλνουμε όλη μας τη σκέψη, την αγάπη και την ελπίδα πως θα γιατρέψετε γρήγορα την κατάσταση, όπως πρέπει και όπως περιμένουμε». (Υπογράμμιζε με αυτά ότι κατά την άποψή της υπήρχε χαφιές στα ανώτατα κλιμάκια του Κόμματος, που κατέδωσε τον Μπελογιάννη και ζητούσε από τον Ζαχαριάδη να ξεκαθαρίσει την κατάσταση).

Ομως, πολλά χρόνια αργότερα, η Ελλη Παππά άρχισε να αναφέρεται με άλλο περιεχόμενο στη λέξη «εκδίκηση». Εδωσε το περιεχόμενο ότι με τη λέξη «εκδίκηση» ο Μπελογιάννης αναφερόταν στην αποχή του ΚΚΕ από τις εκλογές του 1946, υπογραμμίζοντας: «... πηγαίνουμε να πεθάνουμε για ένα λάθος;». Εγραψε η Ελλη Παππά:

«Με βοήθησε να δω την υπόθεση της αποχής από τις εκλογές του '46 όχι σαν ένα μεμονωμένο λάθος, αλλά σαν απαρχή της σειράς των γεγονότων που οδήγησαν στην ήττα του '49, ως και το δικό του θάνατο. Μ' έκανε να καταλάβω πως, όταν τόσο επίμονα μου ζητούσε να ζήσω "για την εκδίκηση", δεν γύρευε κάποια θεαματική πράξη, μα κάτι που εκείνος δεν μπορούσε πια να κάνει: βοήθεια στην κάθαρση από όλα εκείνα που έκαναν τους αγωνιστές να σκέπτονται, την παραμονή της εκτέλεσής τους, πως "πέθαιναν για ένα λάθος" - όπως εκείνος»

Το ΚΚΕ και ο «Ριζοσπάστης» υπερασπίστηκαν την αλήθεια όλα αυτά τα χρόνια, αποκαλύπτοντας το στόχο του οπορτουνισμού. Η ζωή απέδειξε ότι η τεκμηριωμένη κριτική που άσκησε το Κόμμα μας ήταν δίκαιη. Ηρθαν να το επιβεβαιώσουν και τα τεκμήρια που βρέθηκαν το τελευταίο διάστημα στο υπό αποκατάσταση Αρχείο του ΚΚΕ, μέρος των οποίων δημοσίευσε ο «Ριζοσπάστης» (19 Μαρτίου 2017). Πρόκειται για τις χειρόγραφες σημειώσεις του Νίκου Μπελογιάννη, που γράφτηκαν πριν τη δεύτερη δίκη του και μετά απ' αυτήν στο κελί των μελλοθανάτων. Ετσι, στην ιστορική τεκμηρίωση προστίθεται άλλο ένα ντοκουμέντο γραμμένο με την πένα του ίδιου του Μπελογιάννη. Εξήντα πέντε χρόνια μετά το θάνατό του, ο Μπελογιάννης «απαντά» από τον τάφο του. Γράφει:

«Ολα δείχνουν ότι ο Αμερ.[ικανικός] ιμπερ.[ιαλισμός] την Ελλ.[άδα] και τα Βαλκ.[άνια] διαλέγει σαν πεδία για την επόμενη πολεμική του πρόκληση. Πρέπει οι αμερ.[ικανοί] οι πλουτοκρ.[άτες] κλπ. κλπ. που τρέφονται από τον πόλεμο, να καταλάβουν πως τα πολεμικά τους σχέδια δεν θα περάσουν. Ο λαός της Ελλ.[άδας] αδούλωτος και περήφανος ξαναλέει όχι. Και αν τον κάνουνε τον πόλεμο θα πιάσει πάλι τα ταμπούρια, θ' ανεβεί με τους αντάρτες στα βουνά, θα τους κάνει τον πόλεμο τάφο τους. Αν οι εκμεταλ.[λευτές] τολμήσουν, θα τους τσακίσουμε κλπ. Θα τους χτυπήσουμε και από πίσω μαζί με τους στρατούς των λαϊκών δημ.[οκρατιών] Δεν θα πολεμήσουμε τη Σοβ.[ιετική] Ενωση. Δεν θα ξαναγίνει 2η Ουκρανία».

Αυτός είναι ο διεθνισμός, με τον οποίο συνδέεται άρρηκτα ο γνήσιος πατριωτισμός του ΚΚΕ.

Είναι εξόφθαλμο ότι λίγες μέρες πριν την εκτέλεσή του ο Νίκος Μπελογιάννης επαναλαμβάνει στην ουσία τα λόγια του Νίκου Ζαχαριάδη, ο οποίος είχε διατυπώσει το γνωστό σύνθημα «Τα όπλα ανάστροφα». Επαναλαμβάνει την απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ (10 - 14 Οκτώβρη 1950) που ανέφερε:

«Ο λαός μας είναι απόλυτα και αποφασιστικά ενάντιος σε κάθε επίθεση και πολεμικό τυχοδιωκτισμό ενάντια στην Αλβανία και τη Βουλγαρία, ενάντια στις χώρες της Λαϊκής Δημοκρατίας και τη Μεγάλη πατρίδα, τη Σοβ. Ενωση (...) Και τον πόλεμο αυτόν που ετοιμάζουν οι Αμερικάνοι και οι μοναρχοφασίστες θα πιάσουμε βουνά και ταμπούρια και με το όπλο και το δικό μας πόλεμο θα τόνε κάνουμε τάφο του μοναρχοφασισμού, της πλουτοκρατίας και της αμερικανοκρατίας στην Ελλάδα».

Οι σημειώσεις του Μπελογιάννη, λοιπόν, αποτελούν την πιο αποστομωτική μαρτυρία, σχετικά με το πώς σκεφτόταν και τις τελευταίες ώρες της ζωής του.

Η Ελλη Παππά έγραψε ακόμα ότι ο Μπελογιάννης τής είχε πει:

«Παράγγειλε, μόλις πας στη φυλακή στον Σ. και στον Π. να κάνουνε ό,τι μπορούνε για να βγάλουνε μια εφημερίδα φιλολογική-πολιτική, στο είδος της Λιτερατούρναγια Γκαζέτα. Πολύ θα βοηθήσει αυτή τη στιγμή. Μόνο να προσπαθήσουνε να τη βγάλουνε μόνοι τους, και προπαντός μακριά από ... σήματα και οργανώσεις».

Η Ελλη Παππά ήθελε να πει με αυτό ότι ο Μπελογιάννης τασσόταν κατά της παράνομης δράσης του Κόμματος. Ετσι ερμήνευσε το «μακριά από ... σήματα και οργανώσεις», δηλαδή μακριά από τους ασύρματους του ΚΚΕ και από την παράνομη κομματική Οργάνωση. Δεν το ερμήνευσε με το νόημα που είχε πραγματικά, ότι δηλαδή η έκδοση αυτής της νόμιμης εφημερίδας δεν έπρεπε να ανακατεύεται με τους συντρόφους που δούλευαν σε παράνομους μηχανισμούς. Η αποκέντρωση του παράνομου μηχανισμού είναι βασικός όρος για τον επιτυχημένο συνδυασμό της νόμιμης με την παράνομη δράση.

Στην ίδια βάση, ο Π. Παρασκευόπουλος έγραψε για τον μεγάλο «πονοκέφαλο» του Μπελογιάννη, «του συνδυασμού της παράνομης επαναστατικής πάλης με την νόμιμη».11 Αυτός ο «πονοκέφαλος» ήταν κατά τον Παρασκευόπουλο η αιτία που υποχρέωσε τον Μπελογιάννη να παραγγείλει στην Παππά σχετικά με την έκδοση νόμιμης εφημερίδας. Μάλιστα ο Παρασκευόπουλος, επιτιθέμενος στην ύπαρξη και λειτουργία των παράνομων Οργανώσεων του Κόμματος, έκανε λόγο για τις «ασυρματοφόρες κομματικές οργανώσεις».

Πολύ σωστά ενεργούσε ο Μπελογιάννης: Συνδυασμός της παράνομης με τη νόμιμη δράση. Δίχως πονοκέφαλο για το συνδυασμό τους εφάρμοζε τις αποφάσεις της 6ης και της 7ης Ολομέλειας της ΚΕ (1949 και 1950, αντίστοιχα). Η 6η Ολομέλεια καθόριζε ανάμεσα στα καθήκοντα του ΚΚΕ:

«... Το Κόμμα στηριζόμενο σ' ένα γερό παράνομο κομματικό μηχανισμό, πρέπει να χρησιμοποιήσει όλες τις τωρινές νόμιμες δυνατότητες (...) για τη συγκέντρωση των μαζών, για την οργάνωσή τους, για την καθοδήγηση των καθημερινών οικονομικών και πολιτικών τους αγώνων, για τη δημιουργία γερών βάσεων μέσα στο στρατό...».

Επίσης, η 6η Ολομέλεια τόνιζε:

«Το Κόμμα πρέπει, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες που υπάρχουν, να βγάλει στην Αθήνα νόμιμη, περιοδική, μαζική πολιτική εφημερίδα».

Με βάση αυτές τις κατευθύνσεις ο Μπελογιάννης έγραψε:

«Δεν αρνιέμαι ότι ήρθα στην Ελλάδα για να συντελέσω στη σωστή εφαρμογή της πολιτικής γραμμής».

Εξάλλου στις σημειώσεις του αναφέρει σχετικά με τις παράνομες ΚΟ:

«Τίποτα το καινούργιο δεν προστίθεται τώρα. Λένε: 1. Παράνομος μηχανισμός. Από το 1903 ο Λένιν, συνδυασμός νόμιμης και παράνομης δουλειάς. Γλαύκα στην Αθήνα; Νόμιμη άμυνα. Το ΚΚΕ από το 1925 στην παρανομία. Σκοπός: το μεγάλωμα της επιρροής μας για να καταχτήσουμε την πλειοψηφία. Πώς θα το πετύχουμε; Δίνοντας εξετάσεις και αποδείχνοντας ότι είμαστε κόμμα του λαού και της Ελλάδας. Αυτό γίνεται με τις νόμιμες οργανώσεις. Και το πετυχαίνεις μόνον όταν διατηρείς και φυλάς την παράνομη οργάνωση. Γι' αυτό και η μάχη κατά των παράνομων οργανώσεων. Γι' αυτό και η δίκη, ένας σκοπός της είναι να τρομοκρατήσει όσους βοηθάνε την παράνομη οργάνωση».

Τα χειρόγραφα του Μπελογιάννη

Η «κανονικότητα» της εργασιακής εκμετάλλευσης

Η «κανονικότητα» της εργασιακής εκμετάλλευσης

Οπως παλιά οι αλχημιστές προσπαθούσαν να μετατρέψουν τα διάφορα μη πολύτιμα μέταλλα σε χρυσό, έτσι και σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πουλάει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Ο πρωθυπουργός στην ομιλία στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, την περασμένη Κυριακή, ισχυρίστηκε ότι «πετύχαμε να διασφαλίσουμε την επαναφορά της χώρας στην εργασιακή κανονικότητα» και πως τα συνδικάτα μαζί με την κυβέρνηση απαιτούν «να σταματήσει αυτή η απαράδεκτη κατάσταση εξαίρεσης που αφορά την Ελλάδα από την ευρωπαϊκή κανονικότητα στις εργασιακές σχέσεις».
Σε άλλο σημείο, είπε ότι αυτή την «ευρωπαϊκή κανονικότητα» τη χτυπάνε οι δυνάμεις του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, το πολιτικό πρόγραμμα του οποίου «δεν έχει καμία σχέση με τις αξίες με τις οποίες δομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Ευρώπη, στη βάση και των αγώνων, στη βάση και των κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο»! Συνεχίζοντας, επισήμανε ότι η μάχη που δήθεν δίνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ «ήταν μια μάχη των προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης, των δυνάμεων που πιστεύουν στο κοινωνικό κράτος και στην κοινωνική προστασία στην Ευρώπη, απέναντι στους νεοφιλελεύθερους και στους ακραίους σε όλη την Ευρώπη και στο ΔΝΤ».
Την ίδια μέρα, η κυβερνητική εφημερίδα «Αυγή» «ανακάλυπτε» και ενημέρωνε τους αναγνώστες της ότι στα κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν ισχύει σήμερα το δήθεν «ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο». Σε ένα οκτασέλιδο αφιέρωμα για την εργασία, γράφει για την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων στην Ευρώπη και αναφέρει συγκεκριμένα παραδείγματα, χιλιοειπωμένα και πολλάκις δημοσιευμένα στον Τύπο, από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, τη Βρετανία και αλλού.
Ισως κάποιος να μπερδευτεί (και με το δίκιο του...) από τις προπαγανδιστικές αλχημείες του ΣΥΡΙΖΑ. Τελικά, ισχύει το «ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο» όπως λέει ο πρωθυπουργός, ή έχει χαθεί όπως φαίνεται από το οκτασέλιδο της «Αυγής»; Η μάχη δίνεται για να προστατευτεί αυτό το «κεκτημένο» από τη νεοφιλελεύθερη επίθεση, ή για να εφαρμοστεί ξανά;

***

Λίγη σημασία έχουν όλα αυτά. Σημασία για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τα δεκανίκια της έχει να καλλιεργείται η αντίληψη ότι υπάρχει η δυνατότητα μιας φιλολαϊκής Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οτι σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομίας είναι δυνατόν να ασκηθούν πολιτικές σε όφελος των εργαζομένων. Ας δούμε ξανά ολόκληρο το παραμύθι που πλασάρει ο ΣΥΡΙΖΑ: Η Ευρωπαϊκή Ενωση οικοδόμησε από γεννησιμιού της ένα δήθεν «ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο». Ομως οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις του «κακού» απειλούν το «ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο» και γι' αυτό έχουν απέναντί τους τις «προοδευτικές» δυνάμεις, που βρίσκονται σε διαρκή διαπάλη μαζί τους.
Το πόσο έωλοι είναι οι ισχυρισμοί αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ, δεν το αποδεικνύουν μόνο οι αντεργατικές ανατροπές της τελευταίας τουλάχιστον 20ετίας, από σοσιαλδημοκρατικές και «νεοφιλελεύθερες» κυβερνήσεις στα κράτη - μέλη της ΕΕ (βλέπε νόμοι Χαρτζ στη Γερμανία), αλλά και η «κανονικότητα» που χαρακτηρίζει σήμερα την αγορά εργασίας στην Ελλάδα, σε τομείς που δεν έχουν ακόμα εφαρμοστεί τα μέτρα του τρίτου μνημονίου.
Ετσι, την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει γιατί τάχα αποκρούστηκαν οι σφοδρές πιέσεις για το «λοκ άουτ» και την αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων, οι επιχειρηματικοί όμιλοι στην Ελλάδα, όπως και στα υπόλοιπα κράτη - μέλη της ΕΕ, μπορούν να απολύουν εργάτες «με τη σέσουλα». Σύμφωνα με τα δικά τους στοιχεία από το σύστημα «Εργάνη», το 2016 έγιναν πάνω από 2 εκατομμύρια απολύσεις, την ώρα που οι μισθωτοί είναι 1,78 εκατομμύρια. Δηλαδή, ο αριθμός των απολύσεων ενός μόνο έτους ξεπέρασε τον απόλυτο αριθμό των μισθωτών, δείχνοντας τον υψηλό βαθμό προσωρινότητας της απασχόλησης.
Παράλληλα, η εκτίναξη της μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης, η ενίσχυση του «δουλεμπορίου» των εργαζομένων, δείχνουν την κυριαρχία των ελαστικών μορφών εργασίας σε βάρος της μόνιμης και σταθερής δουλειάς. Οσο για το «λοκ άουτ», στην ελληνική νομοθεσία υπάρχουν ήδη «παράθυρα» που επιτρέπουν «ισοδύναμα» για την εργοδοσία αποτελέσματα.

***

Αφήσαμε για τελευταίο τον ισχυρισμό του πρωθυπουργού ότι η κυβέρνηση πέτυχε «την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων». Το κυβερνητικό επιτελείο προσπαθεί να αποσπάσει την ανοχή του λαού στη νέα συμφωνία, καλλιεργώντας την αίσθηση ότι ανακτούνται βήμα - βήμα απώλειες του παρελθόντος, πράγμα που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με τις ψήφους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού, υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, που αποκλείει ρητά την επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς ρυθμίσεων σε ό,τι αφορά την αγορά εργασίας. Στην προκειμένη περίπτωση, οι «συλλογικές διαπραγματεύσεις» ταυτίζονται στο λεξιλόγιο της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ με τη διαδικασία του «κοινωνικού διαλόγου», στόχος του οποίου είναι να αποσπάσει τη συναίνεση των εργαζομένων σε μισθολογικές προσαρμογές προς τα κάτω, σχετικά και απόλυτα, με κριτήριο κάθε φορά την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.
Χαρακτηριστική ως προς αυτό είναι η πρόσφατη (20/3/2017) απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε Ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, Σ. Ζαριανόπουλου. Συμπερασματικά, αυτό που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα και σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ, αυτό που «ανακάλυψε» η κυβερνητική «Αυγή», δεν είναι τίποτε άλλο από τις «βέλτιστες πρακτικές», όχι όμως για τους εργαζόμενους, αλλά για το κεφάλαιο.
Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αντιστραφεί η κατάσταση υπέρ του λαού, πέρα από το να συνδεθεί η πάλη ενάντια σε παλιά και νέα μέτρα με την προσπάθεια ανασύνταξης του εργατικού κινήματος και το δυνάμωμα της Κοινωνικής Συμμαχίας, που δεν θα εγκλωβίζεται στις διαφορετικές εκδοχές της αστικής διαχείρισης (σοσιαλδημοκρατική, νεοφιλελεύθερη, «αριστερή», ευρωσκεπτικιστική κ.ά.), αλλά θα κατευθύνει την πάλη της ενάντια στην ίδια την εξουσία του κεφαλαίου, μέχρι να την ανατρέψει.

Χ. Μ.

Ποιος παίζει με τη φωτιά;

Ποιος παίζει με τη φωτιά;

Χρειάστηκαν τέσσερις ολόκληρες μέρες μετά το πυραυλικό χτύπημα των ΗΠΑ σε αεροπορική βάση της Συρίας και ένα ταξίδι στην Ισπανία, για να μάθουμε - έστω κι εμμέσως - την επίσημη θέση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για το θέμα. Αποτυπώθηκε στη χτεσινή κοινή ανακοίνωση των «χωρών του Νότου», όπου γίνεται αναφορά σε «κατανοητό στόχο» της επίθεσης, που σηματοδοτεί νέα επικίνδυνη κλιμάκωση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Αντίθετα, εκείνο που κυριαρχούσε έως χτες στον κυβερνητικό και φιλοκυβερνητικό Τύπο, ήταν μια νέα προσπάθεια παραπλάνησης ως προς τις αιτίες της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων, αλλά και πολύ περισσότερο μια υποκριτική προσπάθεια της κυβέρνησης να βγάλει την «ουρίτσα» της απέξω, ως «αντικειμενικός παρατηρητής» εξελίξεων στις οποίες δεν εμπλέκεται. Σαν όλο αυτό το σκηνικό, δηλαδή, να μην έχει να κάνει με τους σχεδιασμούς που και η ίδια στηρίζει για λογαριασμό των συμφερόντων της εγχώριας αστικής τάξης και, πολύ περισσότερο, σαν οι πολεμικές αντιπαραθέσεις των ιμπεριαλιστών, που πληρώνουν και πάλι με το αίμα τους οι λαοί, να μη φέρουν και τη σφραγίδα της δικής της εμπλοκής.
Χαρακτηριστικό ως προς αυτό και το κυριακάτικο κύριο άρθρο της «Αυγής», που καταλήγει με το εξής «αμίμητο»: «Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι το νέο παιχνίδι του Τραμπ με τη φωτιά πάνω στην ξέχειλη πυριτιδαποθήκη της Συρίας θα σταματήσει εδώ».
Οι «ελπίδες» βέβαια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, σε ό,τι αφορά την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, δεν θα μπορούσε να είχαν αποτυπωθεί περισσότερο γλαφυρά απ' ό,τι τις εξέφρασε ο υπουργός Αμυνας, 15 περίπου μέρες πριν, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στις ΗΠΑ.
«Δεν παρακολουθούμε παθητικά την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Προσπαθούμε να είμαστε ενεργός συμμέτοχος σ' αυτή την πολιτική, δηλαδή να εξηγούμε, να προτείνουμε και να κερδίσουμε με τα επιχειρήματά μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι τέτοιο είναι πάντα δυνατό. Αλλά το διεκδικούμε και το επιδιώκουμε», είχε πει τότε ο Π. Καμμένος, συμπυκνώνοντας μέσα σε λίγες λέξεις το πώς η κυβέρνηση, για λογαριασμό του κεφαλαίου, προσπαθεί να εμπλακεί ακόμα πιο ενεργά αλλά και να «αναβαθμιστεί» στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ ΕΕ στην περιοχή, που στην αντιπαράθεσή τους με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και δρόμων μεταφοράς Ενέργειας σπέρνουν τον όλεθρο στους λαούς της περιοχής.
Οσο για τα «επιχειρήματα» με τα οποία η κυβέρνηση παλεύει για τη «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της εγχώριας αστικής τάξης, τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους.
Το γεγονός και μόνο ότι τα αμερικανικά πλοία απ' όπου εκτοξεύτηκαν οι πύραυλοι χρησιμοποίησαν για τον ελλιμενισμό τους το προηγούμενο μόλις διάστημα τη βάση της Σούδας είναι χαρακτηριστικό. Πρόκειται για τη βάση για την οποία η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ την «επέκταση» της σύμβασης για 5 ή και 10 χρόνια, όπως και συνολικά την αναβάθμιση των δυνατοτήτων της.
Θυμίζουμε επίσης ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, διεκδικώντας αναβαθμισμένο ρόλο, προσκάλεσε τη ΝΑΤΟική αρμάδα στο Αιγαίο, προσθέτοντας έναν ακόμα - κρίσιμο - κρίκο στη ΝΑΤΟική αλυσίδα που «σφίγγει» την ευρύτερη περιοχή. Σύμφωνα με όσα γράφτηκαν κατά τις επαφές των υπουργών της στις ΗΠΑ, προτάθηκε ακόμα και η αντικατάσταση δυνάμεων των ΗΠΑ με ελληνικές, π.χ. ακόμα και ως συνοδεία αεροπλανοφόρων, για να «αποδεσμεύσουν» οι ΗΠΑ στρατιωτικές δυνάμεις προς άλλα μέτωπα των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων.
Την ίδια ώρα, βέβαια, είναι συνεχείς οι συνεκπαιδεύσεις των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων με εκείνες των ΗΠΑ, του Ισραήλ, άλλων καπιταλιστικών κρατών της περιοχής, σε «σενάρια» διασφάλισης των ενεργειακών δρόμων και των υποδομών των μονοπωλίων.
Με δυο λόγια, είναι ακριβώς σε αυτό το «παιχνίδι με τη φωτιά» των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο για λογαριασμό της αστικής τάξης. Η εργατική τάξη, ο λαός πρέπει να βάλουν τέλος, διεκδικώντας την άμεση απεμπλοκή της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια.

Η ιστορία της "Ευδοκίας"

 Η ιστορία της "Ευδοκίας"

Το ιστολόγιο φαίνεται πως επηρεάζεται τόσο από την άνοιξη όσο κι από την ατμόσφαιρα και τις παραδόσεις που σέρνουν κοντά τους τούτες οι μέρες. Έτσι, τό 'χει συνήθειο κάθε μεγαλοβδόμαδο ν' αφήνει παράμερα την πολιτική, την οικονομία και όλα τα άλλα "σοβαρά" θέματα που μας μαυρίζουν ολοχρονίς την ψυχή και να χάνεται στους κόσμους τής ποίησης και της μουσικής, σε ιστορίες που έγιναν στίχοι, σε ποιήματα και τραγούδια που αφηγούνται ιστορίες, που έχουν πίσω τους ιστορίες... Δεν βλέπω να υπάρχει σοβαρός λόγος να χαλάσουμε εφέτος μια συνήθεια που, έτσι κι αλλιώς, μ' αρέσει.

Η σημερινή μας ιστορία εκτυλίσσεται κάπου στις αρχές τής δεκαετίας τού '70. Ο 21χρονος Γιώργος Κουτούζης από την Νέα Ερυθραία δουλεύει σε οικοδομή αλλά σήμερα έχει μια σοβαρή υποχρέωση και πρέπει να λείψει. Επειδή ξέρει ότι ο εργολάβος θα "στραβώσει" αν μείνει πίσω η δουλειά, έχει φροντίσει από την προηγούμενη μέρα να πάει σε ένα καφενείο τής περιοχής όπου συχνάζουν εργάτες σαν κι αυτόν και να βρει αντικαταστάτη. Όμως, ο αντικαταστάτης δεν πήγε στο γιαπί. Έτσι, όταν την επόμενη μέρα ο Κουτούζης γυρίζει στην δουλειά του, ο εργολάβος τον απολύει θυμωμένος. Έξω φρενών ο νεαρός ξαναπάει στο καφενείο να ζητήσει εξηγήσεις από εκείνον που τον κρέμασε και, κουβέντα στην κουβέντα, ο άλλος αποκαλεί τον Κουτούζη "αλήτη". Ο Κουτούζης θολώνει, τον βγάζει σηκωτό από το καφενείο και τον αρχίζει στα χαστούκια. Κάποιοι κινούνται εναντίον του αλλά ο γεροδεμένος Κουτούζης αρπάζει ένα μηχανάκι, το σηκώνει στον αέρα και απειλεί να το πετάξει σ' όποιον πλησιάσει.

Χρήστος Ζορμπάς, Μάνος Λοΐζος, Άγνωστος, Αλέξης Δαμιανός, Κούλα Αγαγιώτου.

Το σκηνικό δεν θα είχε συνέχεια αν εκείνη την στιγμή δεν περνούσε από κει ο Αλέξης Δαμιανός. Ο πενηντάχρονος σκηνοθέτης, ιδρυτής τού "Πειραματικού Θεάτρου" και του θεάτρου "Πορεία", τριγυρίζει ψάχνοντας τον πρωταγωνιστή τής δεύτερης ταινίας του (έχει προηγηθεί το εξαιρετικό "Προς το πλοίο", το 1966). Ο Δαμιανός έχει καταλήξει σε πρωταγωνίστρια (η πρόωρα χαμένη κύπρια Μαρία Βασιλείου, που είδαμε αργότερα στον "Θίασο" του Αγγελόπουλου) και τώρα ψάχνει κάποιον όμορφο νεαρό, ο οποίος να μην έχει σχέση με την υποκριτική, για να του δώσει τον πρώτο ανδρικό ρόλο. Εντυπωσιάζεται από τον Κουτούζη, τον πλησιάζει και, καθώς ο νεαρός έχει μείνει χωρίς δουλειά, τον πείθει. Λίγες μέρες αργότερα, σε ένα ταβερνάκι στα παλιά σφαγεία τής Κάτω Κηφισιάς, ο Κουτούζης αρχίζει την πρώτη και τελευταία του υποκριτική δουλειά: ως λοχίας πεζικού Γιώργος Μπάσκος χορεύει ζεϊμπέκικο για τα μάτια μιας νεαρής πόρνης, της Ευδοκίας.

Στα γυρίσματα της σκηνής, ο Κουτούζης χορεύει υπό τους ήχους τής "Άτακτης" του Μάρκου Βαμβακάρη, επειδή ο Δαμιανός δεν έχει βρει ακόμη τον συνθέτη που θα γράψει μουσική για την ταινία. Η σκηνή παίρνει δυο μέρες για να ολοκληρωθεί, μιας και ο νεαρός πρωταγωνιστής δεν έχει ξαναχορέψει ζεϊμπέκικο στην ζωή του. Κάμποσες μέρες αργότερα ο ηθοποιός Χρήστος Ζορμπάς, που παίζει τον νταβατζή τής Ευδοκίας και ξέρει ότι ο Δαμιανός γυρίζει την ταινία με ψίχουλα ως προϋπολογισμό, προτείνει στον σκηνοθέτη ένα νεαρό ταλαντούχο φίλο του συνθέτη, ο οποίος θα μπορούσε να αναλάβει την δουλειά με πενταροδεκάρες. Ο Δαμιανός συμφωνεί να συναντηθεί με τον  φίλο τού Ζορμπά για να συζητήσουν. Και κάπως έτσι, τον Ιούλιο του 1971, ο Δαμιανός γνωρίζει τον 34χρονο Μάνο Λοΐζο και του αναθέτει να γράψει μουσική για την "Ευδοκία".

Ο Λοΐζος έχει ξαναγράψει μουσική για ταινία ("Η νεράιδα και το παλληκάρι", "Λεβεντόπαιδο" κλπ) αλλά τώρα προσπαθεί να γράψει ένα ζεϊμπέκικο που να "κουμπώνει" σ' εκείνη την σκηνή, η οποία είχε γυριστεί με βάση το κομμάτι τού Μάρκου. Από την πρώτη στιγμή, του καρφώνεται στο μυαλό η ιδέα να χρησιμοποιήσει έναν παλιό τζουρά, τον οποίο είχε χαρίσει στον Λευτέρη Παπαδόπουλο ο Γιώργος Μουφλουζέλης (*). Ο Λοΐζος σκέφτηκε τον τζουρά τού Μουφλουζέλη επειδή του άρεσε ο ήχος που έβγαζε στα χέρια του παλιού ρεμπέτη αλλά το όργανο ήταν σε άθλια κατάσταση. Αποκορύφωμα αυτής της αθλιότητας ήταν ότι τα κλειδιά τού καράουλου είχαν σπάσει και ο Μουφλουζέλης τα είχε αντικαταστήσει με... δεκάρες.

Ο Λοΐζος ολοκληρώνει την δουλειά του και αναθέτει την εκτέλεσή της στον -23χρονο τότε- Θανάση Πολυκανδριώτη. Ο Πολυκανδριώτης πιάνει το μπουζούκι του αλλά ο Μάνος τον διακόπτει και του δίνει τον τζουρά τού Μουφλουζέλη. "Μ' αυτό θα παίξεις". Ο Πολυκανδριώτης βλέπει τις δεκάρες στο καράουλο και μένει άφωνος. "Μ' αυτό;", απορεί. "Μ' αυτό", επιμένει ο Μάνος.

Τί να κάνει κι ο Θανάσης; Παίρνει τον τζουρά, τον κουρδίζει κι αρχίζει. Πρώτη, δεύτερη, τρίτη πεννιά... στην δέκατη ξεκουρδίζεται ο τζουράς. Παύση. Κούρδισμα. Πρώτη, δεύτερη, τρίτη πεννιά... πού να κρατήσουν οι δεκάρες;... ξαναξεκουρδίζεται ο τζουράς... ξανά παύση... ξανά κούρδισμα... ξανά τα ίδια. "Δεν γίνεται μ' αυτό, ρε Μάνο", ξεσπάει απογοητευμένος ο Πολυκανδριώτης. "Είπαμε, μ' αυτό θα παίξεις", επιμένει απτόητος ο Λοΐζος, "φτιάχτο". Ο Θανάσης δεν επέμεινε πολύ. Είχε το μουσικό αφτί που χρειαζόταν για να καταλάβει ότι ο ήχος αυτού του τζουρά είχε μια οξύτητα και συνάμα μια γλυκύτητα που δύσκολα θα έβγαινε από άλλο όργανο. Έτσι, λοιπόν, πάλεψε, χτυπήθηκε, βασανίστηκε αλλά τα κατάφερε. Βέβαια, βόηθησε και το τετρακάναλο στην ηχογράφηση: έπαιζε ο Θανάσης ένα μοτίβο, σταματούσε, κούρδιζε, ξανάπαιζε, ξανακούρδιζε και στο τέλος έγινε το απαραίτητο μοντάζ για να βγει το κομμάτι κανονικό.

Σαν τέλειωσε αυτή η επεισοδιακή ηχογράφηση, παίρνει ο Λοΐζος το κομμάτι και το πάει στον Λευτέρη τον Παπαδόπουλο να του βάλει στίχους. Ο Παπαδόπουλος ακούει την ζεϊμπεκιά και από τις πρώτες κιόλας νότες, τρελαίνεται. Όταν τελειώνει το κομμάτι, γυρίζει και κοιτάει τον Λοΐζο με απορία. "Τί στίχους να βάλω σ' αυτό το πράγμα, ρε Μάνο;" ρωτάει αυθόρμητα. "Αυτό το πράγμα δεν παίρνει λόγια, δεν υπάρχουν στίχοι να το υποστηρίξουν". Ο Λοΐζος πείστηκε κι αποφάσισε ν' αφήσει το κομμάτι δίχως στίχους, ορχηστρικό. Το μόνο ορχηστρικό κομμάτι που έγραψε ποτέ ο Μάνος.

Κάπως έτσι γεννήθηκε το πιο διάσημο ζεϊμπέκικο στην ιστορία τής ελληνικής μουσικής. Ο Γιώργος Κουτούζης έμελλε να το ακούσει στην πρεμιέρα τής ταινίας και ανατρίχιασε. "Αν ήταν από την αρχή στα γυρίσματα, το ζεϊμπέκικο που χόρεψα θα ήταν διαφορετικό", υποστηρίζει. "Ένιωσα ότι έδωσα λίγα", συμπληρώνει με συγκίνηση.

Αθήνα, 1962 (;): Δεξιά ο Μάνος Λοΐζος, αριστερά ο Διονύσης Σαββόπουλος.

Επίλογος. Μετά την προβολή τής ταινίας, ο Αλέξης Δαμιανός συνελήφθη από την χούντα και καταδικάστηκε σε φυλάκιση έξι μηνών για "προσβολή των αξιών τού ελληνικού στρατού". Θα περνούσαν είκοσι χρόνια ώσπου να αξιωθεί να γυρίσει την τρίτη και τελευταία ταινία του, τον "Ηνίοχο". Έφυγε από την ζωή το 2006, σε ηλικία 85 ετών. Νωρίτερα είχαν φύγει και ο Μάνος Λοΐζος το 1982 από εγκεφαλικό αλλά και η Μαρία Βασιλείου το 1989 από καρκίνο. Ο Γιώργος Κουτούζης συνέχισε την ζωή του ως ναυτικός και ως εργάτης στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη τού Περάματος και σήμερα, στα 67 πια, είναι συνταξιούχος.


-------------------------------------------------------
(*) Η εκδοχή που διηγούμαστε εδώ είναι η επικρατέστερη και, μάλλον, η σωστή. Σύμφωνα με τον Λάκη Παπαστάθη, βοηθό και στενό φίλο του Δαμιανού, στις πρώτες δοκιμές έπαιζε τζουρά ο ίδιος ο Γιώργος Μουφλουζέλης και σε δικό του αυτοσχεδιασμό οφείλεται το "πέταγμα" που κάνει η μουσική στο δεύτερο μέρος τού κομματιού. Ο Νίκος Νικολόπουλος θυμάται ότι οι πρώτες εκτελέσεις έγιναν με το μπουζούκι τού Πολυκανδριώτη και μετά έφερε ο Λοϊζος τον τζουρά από τον Παπαδόπουλο, επιμένει δε ότι στην ταινία ακούγεται ο Πολυκανδριώτης να παίζει μπουζούκι και τον τζουρά τον παίζει ο ίδιος ο Νικολόπουλος. Προφανώς, ο Νικολόπουλος έχει μπερδέψει τις ηχογραφήσεις: αυτός παίζει τζουρά (όχι όμως του Μουφλουζέλη) στην δεύτερη ηχογράφηση του κομματιού, έναν χρόνο αργότερα, στον δίσκο "Νά 'χαμε τι νά 'χαμε".

Αποικίες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

 Αποικίες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

«Υπάρχουν πράγματα που θα στενoχωρήσουν, όχι πρωτίστως τη διαπραγματευτική ομάδα, αλλά θα στενοχωρήσουν τον ελληνικό λαό» – Ευκλείδης Τσακαλώτος

Στις «πολιτισμένες» δημοκρατίες δυτικού τύπου, η χρήση βίας για τον έλεγχο και την μετάβαση στους «επενδυτές» των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των κοινωνικών υπηρεσιών, θα αποτελέσει μόνο την έσχατη λύση. Το ΔΝΤ και οι διάφορες επιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν στην διάθεση τους πολύ λιγότερο δαπανηρά όπλα, από ότι τα τάνκς και τα πραξικοπήματα, που μπορούν να κάνουν την δουλειά υπέρ των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

Το ΔΝΤ από δημιουργίας του, μισθωμένο από τις ανεπτυγμένες βιομηχανικές χώρες,  είχε τον ρόλο του μισθοφόρου κακοποιού για την προστασία του καπιταλισμού και την κάλυψη των αναγκών των «επενδυτών».

Η ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία μιας ειδικής οικονομικής θεώρησης, τον λεγόμενο φιλελευθερισμό, που χρησιμοποιεί ιδρύματα όπως το ΔΝΤ προς ενίσχυση των ιδιωτικοπολιτικών οικονομικών αρχών και προς υπονόμευση των κοινωνικοπολιτικών αρχών, δημιούργησε  απλώς θύματα. Οι παραληρηματικοί copy paste κανόνες του ΔΝΤ και οι παράμετροι που υπαγορεύουν στις δημόσιες αρχές διάφοροι  «οίκοι αξιολόγησης», αποσκοπούν στην ακύρωση των βαθύτερων αιτιών του κρατικού παρεμβατισμού και των μεταπολεμικών κοινωνικών κατακτήσεων. Η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία  προτάσσει την υποταγή όλων των πτυχών των κοινωνικών θεσμών, σε χρησιμοθηρικές σταθμίσεις και χρηματιστηριακούς υπολογισμούς! 

Οργανισμοί, όμως,  όπως το ΔΝΤ γνωρίζουν πολύ καλά πώς να κρύβουν κάτω από το χαλί το έγκλημα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και πίσω από τα κέρδη τους, που προσδοκούν να αποκομίσουν από τις πλέον πεινασμένες χώρες της Γης.

Όπως έγινε στην Μπουρκίνα Φάσο:

Χρηματοπιστωτικοί κύκλοι όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, στραγγάλιζαν χωρίς ανάπαυλα με όπλο το «χρέος» μια μακρινή χώρα που ονομάζεται Μπουρκίνα Φάσο. Εάν εξαιρέσουμε μια μερίδα εγχώριων οικονομικών συμφερόντων που ζούσαν σε περίφραχτες συνοικίες απολαμβάνοντας μεγάλο πλούτο, ο λαός ζούσε σε μια έρημο αθλιότητας, φτώχιας και βασάνων.  Όμως, ένα «ατύχημα» έφερε στο τιμόνι αυτής της χώρας έναν Προμηθέα: Το όνομα του ήταν Τομά Σανκαρά.

O Τομάς Σανκαρά έλεγε:«Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μάς αρνούνται πόρους για να βρούμε νερό στα εκατό μέτρα, αλλά διατίθενται να σκάψουν πηγάδια τριών χιλιάδων μέτρων για την εξαγωγή πετρελαίου».

Από το 1983 μέχρι τη δολοφονία του το 1987, ο Σανκαρά εθνικοποίησε όλη τη γη, το νερό και τον ορυκτό πλούτο της χώρας και έδιωξε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και τις γαλλικές και πολυεθνικές εταιρείες. Οι πολιτικές του επικεντρώθηκαν στην πρόληψη και την καταπολέμηση της πείνας με προγράμματα αγροτικής αυτάρκειας, στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και στην ίδρυση σε κάθε χωριό  ενός ιατρείου. Ο Τομά Σανκαρά  σε ομιλία στην Αντίς Αμπέμπα, στις 29 Ιουλίου τού 1987 προφήτευσε: «Το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί, διότι είναι κατ’ αρχάς προφανές ότι η μη πληρωμή του δεν συνεπάγεται τον θάνατο των δανειστών μας. Ισχύει, μάλιστα, το αντίθετο: η εξόφλησή του θα μας καταδικάσει σε βέβαιο θάνατο. […] Μας είναι αδύνατο να αποδεχθούμε την ηθική τους. Δεν δεχόμαστε να μας μιλάνε για αξιοπρέπεια. Δεν δεχόμαστε να μας μιλάνε για το ήθος και την εντιμότητα όσων εξοφλούν και για την απώλεια εμπιστοσύνης έναντι των κακοπληρωτών. Αντιθέτως, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι είναι φυσιολογικό να δηλώνει κανείς σήμερα ότι οι μεγαλύτεροι κλέφτες είναι όσοι κατέχουν τον μεγαλύτερο πλούτο. […] η άρνηση τής πληρωμής τού χρέους θα μας επιτρέψει να αφιερώσουμε στην ανάπτυξη τους πενιχρούς πόρους που διαθέτουμε. […] Αν μόνο η Μπουρκίνα Φάσο αρνηθεί να πληρώσει το χρέος, είναι βέβαιο ότι θα αδυνατώ να παρευρεθώ στην επόμενη διάσκεψη». http://www.humanite.fr/04_02_2011-tunisie-ha%C3%AFti-des-dictateurs-trop-peu-inqui%C3%A9t%C3%A9s-464383

Πράγματι, ο Σανκαρά δεν πρόλαβε να παρευρεθεί σε άλλη διάσκεψη. Η δολοφονία του σχεδιάστηκε από τη Γαλλία του 21ου Πρόεδρου της Δημοκρατίας και σοσιαλιστή Φρανσουά Μιτεράν,  και εκτελέστηκε από το τσιράκι των αγορών Μπλεζ Κομπαορέ, ο οποίος επανασύνδεσε αμέσως την Μπουρκίνα Φάσο με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα. (Διαβάστε και: «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» Εκδόσεις ΚΨΜ)

Επειδή, όμως, η Ιστορία είναι ένα κουβάρι από κλωστές που ποτέ δεν γνωρίζουμε πού θα διασταυρωθούν για να δώσουν μορφή στην μοίρα διαφορετικών χωρών, ας αλλάξουμε ήπειρο και να μεταφερθούμε στην Αμερική,και συγκεκριμένα στο Πουέρτο Ρίκο.       

Το Πουέρτο Ρίκο, είναι υπεράκτια κτήση των ΗΠΑ, παράδεισος των ελεύθερων αγορών, των διαρθρωτικών προγραμμάτων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας.Αποτελεί, επίσης, και όαση για επιχειρήσεις λόγω των φοροαπαλλαγών που απολαμβάνουν, αν έχουν έδρα το νησί της Κεντρικής Αμερικής. Το πλέγμα των ανωτέρω ως ουσιώδη οικονομική –φιλελεύθερη δομή στο Πουέρτο Ρίκο, δεν ήταν γραφτό να επικυρώσει τις δυνατότητες πλούτου που προσφέρουν οι «ελεύθερες» αγορές. Στις 29 Ιουνίου  του 2015 το Πουέρτο Ρίκο κήρυξε πτώχευση.

Ακολούθησε κύμα μετανάστευσης των πλουσίων μα και απελπισμένων που έτρεξαν να ξεφύγουν από την φτώχια, την κατάρρευση των δημόσιων υπηρεσίων και την χρηματοδότηση  για τις βασικές παροχές στην υγεία και την παιδεία. https://www.theguardian.com/world/2015/jul/28/hedge-funds-puerto-rico-close-schools-fire-teachers-pay-us-back

Ωστόσο, από την κατάρρευση του νησιωτικού αυτού παραδείσου του νεοφιλελευθερισμού, στα ΜΜΕ δεν θα δούμε καμιά εικόνα, ίσως γιατί η πορεία αυτής της χώρας προς τον όλεθρο,  έχει τραγικές ομοιότητες με τα όσα συμβαίνουν τώρα στην Ελλάδα!

Οι πολίτες στο Πουέρτο Ρίκο για να πληρωθούν τα  hedge funds,  έχασαν όλα τους τα κοινωνικά δικαιώματα και μετατράπηκαν σε παρίες των ελεύθερων αγορών! Η μάχη της επιβίωσής τους είναι τόσο ενστικτώδης, που το μόνο που τους νοιάζει είναι να φτάσουν με τον καλύτερο τρόπο ως την επόμενη ημέρα!

Στο Πουέρτο Ρίκο οι πιστωτές της χώρας επέβαλαν και διόρισαν την «Επιτροπή Δημοσιονομικού Ελέγχου» (Junta de Control Fiscal) η οποία, έκτος του ότι ελέγχει όλες τις αποφάσεις της κυβέρνησης, διασφαλίζει ότι θα πληρωθούν οι τόκοι και τα δάνεια της χώρας. Το διευθυντήριο αυτό διορίστηκε από την κυβέρνηση του Ομπάμα μετά από απαίτηση των  hedge funds και ενός νόμου που ψήφησε το Κογκρέσο των ΗΠΑ! Διευθυντής στην «Επιτροπή Δημοσιονομικού Ελέγχου» του Πουέρτο Ρίκο διορίστηκε  η Νατάλια Γιαρέσκο (διάβασε την εφημερίδα «ο Δρόμος της Αριστεράς» «Γιάνκηδες και Πορτορικανοί»,Ντέμπορα Σαντάνα).

Από δω και κάτω μείνετε, σας παρακαλώ, σιωπηλοί και δώστε μας όλη την προσοχή σας!

Η Νατάλια Γιαρέσκο, από το 2014 ως το 2016, διέπρεψε ως υπουργός οικονομικών της Ουκρανίας καθώς ιδιωτικοποίησε το μεγαλύτερο μέρος των δημόσιων υποδομών της χώρας! Η  αθλιότητα, όμως, της κυρίας αυτής των αγορών δεν σταματά εδώ! Η ιδιωτικοποίηση της Ουκρανίας έγινε μέσω της ιδιωτικής τής εταιρείας Horizon Capital! Επιπρόσθετα, η Νατάλια Γιαρέσκο κατέχει διάφορες, οικονομικές κυρίως θέσεις  Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσιγκτον, ενώ έχει δουλέψει για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη.

Σήμερα, προκειμένου η κυρία αυτή να σώσει το χρεοκοπημένο Πουέρτο Ρίκο, λαμβάνει από το δημόσιο ταμείο της χώρας 625.000 δολάρια το χρόνο με όλα τα έξοδά της πληρωμένα!

Παρενθετικά αξίζει  να σημειώσουμε ότι η περίπτωση της Νατάλια Γιαρέσκο  ομοιάζει με αυτή της Μιράντα Ξαφά! Η Ξαφά, φιλοξενούμενη συνήθως του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ , ως  μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ,   με συνέπεια, σύμφωνα με το βιογραφικό της, «ασχολήθηκε με το σχεδιασμό και την παρακολούθηση σταθεροποιητικών προγραμμάτων του οργανισμού  κυρίως στη Λατινική Αμερική». Ήταν σύμβουλος επενδύσεων στην IJ Partners και  της επενδυτικής τράπεζας του Λονδίνου Solomon Brothers, μα και μέλος του φιλελεύθερου κόμματος του Στέφανου Μάνου  «Δράσης».

Ας την απολαύσουμε:

Οι «δανειστές» ,λοιπόν, που θα «στενοχωρήσουν τον ελληνικό λαό» σύμφωνα με το ανδρείκελο Ευκλείδη Τσακαλώτο, αποτελούν μια μαφιόζικη συμμορία πολλαπλών υπηρεσιών και  παγκόσμιας  προστασίας,  που εξασφαλίζει την απρόσκοπτη ροή των κερδών του διεθνούς τραπεζικού και επιχειρηματικού κατεστημένου.

Όμως, δεν είμαστε θεατές σε ένα  πολιτικό και οικονομικό παιχνίδι με πειραγμένα ζάρια, που καθόμαστε και το κοιτάμε παθητικά και με αδράνεια, χωρίς ούτε καν να ρωτάμε έστω για να τους δυσκολέψουμε την ζωή. Πιστεύουμε, πως οι άνθρωποι διδάσκονται από την Ιστορία και την πείρα τους και θα δραστηριοποιηθούν, πέρα από κάθε προσδοκία, στον δρόμο του αγώνα. Θα αντιδράσουν στην πίεση που συνεχώς αυξάνεται.

Ο καπιταλισμός δεν διαθέτει απεριόριστη δύναμη εξαναγκασμού των ανθρώπων!