Τι δεν «είδε» ο πρωθυπουργός στην «Παπαστράτος»...

Ο «Ριζοσπάστης» συζήτησε με τον εκλεγμένο της ΔΑΣ στο επιχειρησιακό σωματείο

Eurokinissi

Ο πρωθυπουργός - διαφημιστής, με στελέχη της «Παπαστράτος», κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην επιχείρηση

Με αφετηρία τις εγκαταστάσεις της «Παπαστράτος» στον Ασπρόπυργο, ο πρωθυπουργός ξεκίνησε κύκλο επισκέψεων σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις, με τις οποίες διαφημίζει την προσήλωση της κυβέρνησης στην υποστήριξη της «υγιούς επιχειρηματικότητας», της «εξωστρέφειας» των επιχειρηματικών ομίλων και των επενδυτικών τους σχεδίων.
Η κυβερνητική στήριξη προς τις επιχειρήσεις συνοδεύεται από το παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης» προς τους εργαζόμενους. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση διατηρεί και ενισχύει το αντεργατικό οπλοστάσιο των νόμων με τους οποίους η εργοδοσία επιτίθεται στα δικαιώματα των εργαζομένων, ο πρωθυπουργός εκθειάζει την «τύχη» όσων δουλεύουν σε επιχειρήσεις που «διασφαλίζουν τις εργασιακές σχέσεις».
Ωστόσο, η συρρίκνωση του προσωπικού, οι συμβάσεις και οι εργαζόμενοι «πολλών ταχυτήτων», οι συνθήκες εντατικοποίησης στην παραγωγή, τα προγράμματα «πρακτικής άσκησης», τα οποία λειτουργούν ως δεξαμενή πάμφθηνων νέων σε ηλικία εργαζομένων, είναι ορισμένα από εκείνα που δεν «είδε» ο πρωθυπουργός κατά την επίσκεψή του στην «Παπαστράτος».
Για όλα αυτά, ο «Ριζοσπάστης» συζήτησε με τον Κώστα Νικολόπουλο, εργαζόμενο στην επιχείρηση, εκλεγμένο στο ΔΣ του επιχειρησιακού σωματείου με τις δυνάμεις της «Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας» (ΔΑΣ).

Τα κέρδη πάνε καλά...

Η «Παπαστράτος», θυγατρική της «Philip Morris International», είναι η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής και εμπορίας προϊόντων καπνού στην Ελλάδα. Οι κεντρικές παραγωγικές εγκαταστάσεις της, καθώς και οι διοικητικές της υπηρεσίες, βρίσκονται στον Ασπρόπυργο, όπου συγκεντρώνεται ο κύριος όγκος των εργαζομένων. Επιπλέον η εταιρεία διατηρεί κέντρο αποθήκευσης στο Αγρίνιο και περιφερειακά γραφεία πωλήσεων στη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.
Ο κύκλος εργασιών της το 2015 ανήλθε σε 274,15 εκατ. ευρώ, αφαιρουμένων των φόρων, από 202,4 εκατ. ευρώ το 2014, καταγράφοντας αύξηση 35%. Οι εγχώριες πωλήσεις (148,6 εκατ. ευρώ) παρουσίασαν αύξηση της τάξης του 6,4%, ενώ οι διεθνείς πωλήσεις υπερδιπλασιάστηκαν, και συγκεκριμένα ανήλθαν σε 125,6 εκατ. ευρώ, από 62,7 εκατ. ευρώ το 2014 (+100,3%). Τα κέρδη (προ φόρων) ανήλθαν σε 7,9 εκατ. ευρώ (από 3,7 εκατ. ευρώ το 2014) και τα καθαρά κέρδη σε 4,9 εκατ. ευρώ (από 2,6 εκατ. ευρώ το 2014).
Οι επενδύσεις ύψους 300 εκατομμυρίων, που συγκέντρωσαν τα φώτα της δημοσιότητας χάρη στην πρωθυπουργική επίσκεψη, συνδέονται με τα σχέδια της «Philip Morris» για μετατροπή του εργοστασίου στον Ασπρόπυργο σε γραμμή παραγωγής του νέου της προϊόντος (IQOS). Η στρατηγική του επιχειρηματικού ομίλου περιλαμβάνει τον προσανατολισμό του σε «προϊόντα καπνού που δεν περιλαμβάνουν καύση» και στο πλαίσιο αυτό ανασχεδιάζεται το σημερινό εργοστάσιο.

Επενδύει σε «εθελούσιες» απολύσεις

Στην ιστοσελίδα της η «Παπαστράτος» κάνει λόγο για «επενδυτικό πρόγραμμα» άνω των 700 εκατομμυρίων που υλοποιεί από το 2003, υπογραμμίζοντας τη «δυναμική επιχειρηματική ανάπτυξη» και την «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς» της. Παράλληλα, όμως, ο αριθμός των εργαζομένων έχει μειωθεί σημαντικά κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η επένδυση στη σημερινή μονάδα και η μεταφορά στις εγκαταστάσεις στον Ασπρόπυργο, η οποία συνοδεύτηκε από μείωση του αριθμού των εργαζομένων.
«Το 2005 ήμασταν 1.070 εργαζόμενοι», υπογραμμίζει ο Κώστας Νικολόπουλος, αναφερόμενος στο εργοστάσιο που λειτουργούσε τότε στον Πειραιά. Η εταιρεία, μπροστά στη μεταφορά της στις νέες εγκαταστάσεις, έθεσε στόχο τη μείωση του προσωπικού, μέσα από πακέτα «εθελούσιας εξόδου». Αποτέλεσμα ήταν οι εργαζόμενοι να μειωθούν κατά 270 περίπου άτομα. Οι «οικειοθελείς αποχωρήσεις» συνοδεύτηκαν από πιέσεις προς τους εργαζόμενους προκειμένου να αποδεχτούν το «πακέτο» που πρότεινε η εταιρεία και να εγκαταλείψουν τη δουλειά.
Αντίστοιχα, πριν από λίγα χρόνια, η εταιρεία είχε διαφημίσει την επένδυσή της σε νέα γραμμή παραγωγής λεπτοκομμένου καπνού για «στριφτά» τσιγάρα. Μάλιστα, στα εγκαίνια είχε δώσει το «παρών» ο τότε υφυπουργός Ανάπτυξης της ΝΔ, Νότης Μηταράκης, εκθειάζοντας το επενδυτικό πρόγραμμα της εταιρείας. Ομως, μετά από διάστημα ενάμιση έτους, όπως εξηγεί ο συνδικαλιστής της ΔΑΣ, η μηχανή μεταφέρθηκε στις εγκαταστάσεις της επιχείρησης στην Πολωνία. «Οι εργαζόμενοι δεν κέρδισαν τίποτα. Προσλήψεις δεν έγιναν. Αντιθέτως κάποιοι κλήθηκαν να εκπαιδευτούν στο χειρισμό της μηχανής και μετά από σύντομο διάστημα να επανεκπαιδευτούν για να αλλάξουν και πάλι πόστο», εξηγεί.

Επταήμερη λειτουργία και 12ωρες βάρδιες

Το νέο επενδυτικό σχέδιο της επιχείρησης προβλέπει τη μετατροπή του εργοστασίου από μονάδα που λειτουργούσε από Δευτέρα έως Παρασκευή, σε μονάδα συνεχούς, επταήμερης λειτουργίας. Οι επιπτώσεις στους εργαζόμενους έχουν ήδη διαφανεί. Η επιχειρησιακή σύμβαση τροποποιήθηκε πρόσφατα, ώστε οι βάρδιες να προσαρμοστούν στην επταήμερη λειτουργία. Οι αλλαγές στο ωράριο φέρνουν για τους εργαζόμενους περισσότερες μέρες συνεχούς εργασίας, δουλειά και Σαββατοκύριακα, υπερωρίες και 12ωρες βάρδιες.
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε κάθε εργαζόμενο θα αναλογεί μόνο ένα ελεύθερο Σαββατοκύριακο, αλλά και δύο 12ωρες βάρδιες μέσα στο μήνα. Οσο για τους λιγοστούς εργαζόμενους που δεν δέχτηκαν τη μετατροπή των όρων εργασίας, έχουν ήδη κληθεί να «επανεξετάσουν» τη στάση τους, με την προειδοποίηση ότι η εταιρεία θα χρησιμοποιήσει «κάθε δυνατότητα» για να διασφαλίσει τη συνεχή λειτουργία του εργοστασίου.
Οι βάρδιες σε επταήμερη βάση προστίθενται στο σκηνικό της εντατικοποίησης, που είναι κυρίαρχο στην παραγωγή. «Υπάρχουν εργαζόμενοι που έχουν δυο και τρεις ειδικότητες», λέει ο Κώστας Νικολόπουλος. Για παράδειγμα, χειριστές ανυψωτικών είναι παράλληλα και μεταφορείς, χειριστές της πακεταριστικής μηχανής εκπαιδεύονται και στη μηχανή που φτιάχνει το τσιγάρο. Μάλιστα, «υπάρχουν χειριστές που καλύπτουν και πακέτο και τσιγάρο στην ίδια βάρδια».
Ενώ οι μηχανές δούλευαν με δύο άτομα στην κάθε βάρδια, εδώ και ενάμιση χρόνο αυτό έχει ανατραπεί, επιβεβαιώνοντας την εντατικοποίηση της δουλειάς. Πλέον ένας χειριστής δουλεύει την κάθε μηχανή, ένας εργαζόμενος «μπαλαντέρ» βοηθάει, πότε στη μια πότε στην άλλη, και κάθεται στο πόστο των εργαζομένων που βγαίνουν διάλειμμα. Κι όλα αυτά στους εξαντλητικούς ρυθμούς της παραγωγής, με τις μηχανές να βγάζουν εκατομμύρια τσιγάρα σε κάθε βάρδια. Η αλλαγή αυτή έχει επικυρωθεί μέσα από συμφωνία της «Παπαστράτος» και του επιχειρησιακού σωματείου.

Εργαζόμενοι πολλών «ταχυτήτων»

Ανάμεσα στους εργαζόμενους ισχύουν μια σειρά διαφορετικές εργασιακές σχέσεις και «ταχύτητες». Στην παραγωγή, από ένα σύνολο 400 εργαζομένων περίπου, οι μισοί (200 - 250 εργαζόμενοι) εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Πολλοί από αυτούς δουλεύουν κάτω από αυτό το καθεστώς εργασιακής ομηρίας για επτά, δέκα και δώδεκα χρόνια, με τις συμβάσεις να ανανεώνονται ύστερα από ένα «διάλειμμα» στην ανεργία.
Τα εργολαβικά συνεργεία είναι εδώ και χρόνια παρόντα στην καθαριότητα και στο εστιατόριο των εγκαταστάσεων του Ασπροπύργου, ενώ πρόκειται το επόμενο διάστημα να επεκταθούν και στα μηχανολογικά συνεργεία. Εργολαβικοί εργάτες αξιοποιούνται και σε εργασίες όπως το ξεσκαρτάρισμα του προϊόντος, με ολιγοήμερη απασχόληση πέντε - δέκα ημερών, όταν το απαιτούν οι ανάγκες της επιχείρησης.
Δίπλα σε όλους αυτούς, υπάρχουν και οι νέοι σε ηλικία εργαζόμενοι που δουλεύουν ως «πρακτικά ασκούμενοι». Περιζήτητοι για την επιχείρηση είναι οι σπουδαστές των ΤΕΙ, αφού στο πλαίσιο της εξάμηνης πρακτικής τους άσκησης δουλεύουν με μισθό μόλις 300 ευρώ το μήνα. Η «Philip Morris» δεν αρκείται σε αυτούς, αλλά υλοποιεί το δικό της πρόγραμμα μαθητείας (inkompass) σε δεκάδες χώρες όπου δραστηριοποιείται, το οποίο συνοδεύεται από την υπόσχεση για μια πιθανή προσφορά εργασίας, μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος.
Κατά καιρούς η επιχείρηση προχωρά σε απολύσεις, που στις περισσότερες περιπτώσεις βαφτίζονται «οικειοθελείς αποχωρήσεις». Μεταξύ των απολύσεων αυτών περιλαμβάνεται και η απόλυση ενός εργαζόμενου, χρονίως πάσχοντα με σκλήρυνση κατά πλάκας, τον περασμένο Δεκέμβρη. Κατά τα άλλα, η εταιρεία διαφημίζει την «εταιρική της ευθύνη» με διάφορες δράσεις, από τις οποίες ξεχωρίζει η δωρεά ειδικού σκάνερ, αξίας 2 εκατ. ευρώ, στο ελληνικό κράτος «για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου καπνού»...

Η «φωνή» της εργοδοσίας μέσα στους εργαζόμενους

Σταθερό σύμμαχο στα σχέδια και τους στόχους της, η εταιρεία έχει την πλειοψηφία του επιχειρησιακού σωματείου. Τριετίες και επιδόματα έχουν γίνει παρελθόν για τους εργαζόμενους στην επιχείρηση από το 2005, πολύ νωρίτερα δηλαδή από το «πάγωμα» που επέβαλαν οι αντεργατικοί νόμοι. Ο ονομαστικός μισθός, ο οποίος εμφανίζεται σχετικά σταθερός τα τελευταία χρόνια, στην πράξη «ροκανίζεται», αφού το κόστος ζωής και τα φορολογικά βάρη την ίδια περίοδο έχουν πολλαπλασιαστεί.
Η επιχειρησιακή σύμβαση που υπογράφουν εταιρεία και σωματείο προβλέπει αυξήσεις της τάξης του 1% και του 0,5%. Κι αυτές με «αστερίσκους»: Η γενική αύξηση συμφωνείται ανάμεσα στα δύο μέρη «με τη ρητή προϋπόθεση ότι τα οικονομικά αποτελέσματα κατά την προηγούμενη οικονομική χρήση θα είναι κερδοφόρα». Η αύξηση λόγω απόδοσης (merit) καθορίζεται από τον προϊστάμενο «ανάλογα με την επίδοση του εργαζόμενου». Με άλλα λόγια, τα εκατομμύρια των κερδών μεταφράζονται σε ψίχουλα για τους εργαζόμενους, που αξιοποιούνται ως «δόλωμα» για τη στράτευσή τους στους «επιχειρηματικούς στόχους».
Στις ίδιες επιχειρησιακές συμβάσεις ενσωματώνονται και όλες οι αντεργατικές αλλαγές στη νομοθεσία. Για παράδειγμα, η «δοκιμαστική περίοδος απασχόλησης ενός έτους» έχει ενταχθεί στα άρθρα της επιχειρησιακής σύμβασης. Αντίστοιχα, η επταήμερη λειτουργία και η αλλαγή στις βάρδιες των εργαζομένων «πέρασε» και μέσα από την τροποποίηση της σύμβασης. Μάλιστα, το σωματείο οργάνωσε και σχετική «καμπάνια» για το νέο επενδυτικό σχέδιο, καλώντας τους εργαζόμενους να πουν «ναι στο IQOS», με τον πρόεδρο του Σωματείου να δηλώνει πως οι συνάδελφοί του «πρέπει να νιώθουν υπερήφανοι για τη συμμετοχή τους στη νέα εποχή της Παπαστράτος».
«Η πλειοψηφία του Σωματείου λειτουργεί με βάση τα "θέλω" της εταιρείας», σχολιάζει ο Κ. Νικολόπουλος. Γι' αυτό δεν είναι περίεργο ότι στη λειτουργία του Σωματείου, στις συνεδριάσεις του ΔΣ και πολύ περισσότερο στις Γενικές Συνελεύσεις, κυριαρχούν ο εκφυλισμός και η απαξίωση.
«Η δική τους ανάγκη για "σταθερότητα" και "ανάπτυξη" σημαίνει αστάθεια, αβεβαιότητα και χειροτέρευση στη δική μας ζωή», τονίζει στην ανακοίνωσή της η ΔΑΣ. Στο συμπέρασμα αυτό μπορούν σήμερα να καταλήξουν, μέσα από την πείρα τους, περισσότεροι εργαζόμενοι, να στηρίξουν και να ενισχύσουν τη ΔΑΣ, τις δυνάμεις που παλεύουν με ταξικό προσανατολισμό και ριζοσπαστική γραμμή, δυναμώνοντας τη φωνή και τη δράση για τα δικαιώματα και τις σύγχρονες ανάγκες τους.

Ο μύθος της «δίκαιης ανάπτυξης» και η πραγματικότητα της αντιλαϊκής πολιτικής

Κορυφώνεται αυτό το Σαββατοκύριακο στη ΔΕΘ το «σλάλομ» του πρωθυπουργού, το οποίο περιλάμβανε από επισκέψεις σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις και συναντήσεις με επιχειρηματικά - τραπεζικά στελέχη μέχρι την επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου Εμ. Μακρόν, που αξιοποιήθηκε ως «μήνυμα εμπιστοσύνης» στην ελληνική οικονομία.
Η κυβέρνηση, υλοποιώντας όλον αυτόν τον προγραμματισμό, τοποθέτησε στην αιχμή του δόρατος της προπαγάνδας της το ευφυολόγημα περί «δίκαιης ανάπτυξης» που δήθεν εξασφαλίζεται για την ελληνική καπιταλιστική οικονομία με την πολιτική της. Πίσω βεβαίως από τον κουρνιαχτό που σηκώνει για «επιστροφή στην κανονικότητα», για τη «μεταμνημονιακή εποχή», για τα ρεκόρ επενδύσεων, την ανάπτυξη που «τα οφέλη της θα επιστρέφουν στους πολλούς», αυτό που υπάρχει είναι όχι μόνο όλα τα αντιλαϊκά μέτρα των μνημονίων που εφαρμόζονται απαρέγκλιτα, αλλά και όσα ήδη περιλαμβάνονται στη νέα φουρνιά της 3ης «αξιολόγησης».
Οχι τυχαία, η κυβέρνηση κομπάζει για την «ψήφο εμπιστοσύνης» που απέσπασε από τον Πρόεδρο της Γαλλίας Εμ. Μακρόν, δηλαδή από τον επικεφαλής μιας κυβέρνησης που διακρίνεται για την αποφασιστικότητά της στο τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων, υλοποιώντας τη στρατηγική που εδώ και χρόνια είναι αποφασισμένη στην ΕΕ, στο πλαίσιο της εξασφάλισης της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων. Αυτήν την «τεχνογνωσία» φιλοδοξεί να πάρει η ελληνική κυβέρνηση, βάζοντάς την στο σωρό της «επόμενης μέρας», μαζί με τις επενδύσεις γαλλικών επιχειρηματικών ομίλων που φαίνεται ότι εκτιμούν το αντεργατικό οπλοστάσιο της Ελλάδας.

Δεν είναι πρώτη φορά...

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ίδιος ο πρωθυπουργός και συνολικά η κυβέρνηση πλασάρουν τα συγκεκριμένα φληναφήματα. Αντίστοιχες ήταν και οι τοποθετήσεις τους μετά την ολοκλήρωση της 1ης «αξιολόγησης» και μετά από κάθε συμφωνία με το κουαρτέτο, ενώ κάθε φορά που ετοιμαζόταν η κυβέρνηση να εφαρμόσει ή να φέρει νέα άγρια αντιλαϊκά μέτρα, πάντα επιστράτευε το μύθευμα της «επόμενης μέρας», για να καλλιεργήσει ψεύτικες προσδοκίες στα εργατικά - λαϊκά στρώματα ώστε να δείξουν ανοχή στη βάρβαρη πολιτική της. Βεβαίως, σε αυτό δεν πρωτοτυπεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Το ίδιο αφήγημα παρουσίαζαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, που πάντα καλούσαν το λαό να κάνει θυσίες λίγο πριν βρεθεί στο «ξέφωτο της ανάπτυξης».
Ο λαός λοιπόν γνωρίζει. Κάθε φορά που άκουγε ότι τα «δύσκολα πέρασαν» και ότι «μπαίνουμε σε νέα φάση», ερχόταν ακόμα πιο βαρύς ο λογαριασμός. Θυμίζουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση υποστήριζε με θέρμη την «επιστροφή στην ανάπτυξη» και οι εργαζόμενοι είδαν την κατεδάφιση του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος, το χαράτσωμα στις συντάξεις, τη μονιμοποίηση των κατώτατων και «υποκατώτατων» μισθών, την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, τη μείωση του αφορολόγητου και άλλα φορομπηχτικά μέτρα, για την εξασφάλιση των πρωτογενών πλεονασμάτων που μονιμοποιούνται στο διηνεκές.
Σήμερα, που φαίνεται ότι έρχεται η ...πολυπόθητη «ανάκαμψη», μαζί της έρχονται και τα νέα χτυπήματα: Στο δικαίωμα της απεργίας, το πετσόκομμα των προνοιακών επιδομάτων, τον επανυπολογισμό των συντάξεων, τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς κ.λπ.
Μήπως πρόκειται απλά για αντίφαση, για μια ακόμα ανακολουθία «λόγων και έργων» της κυβέρνησης, από αυτές που χαρακτηρίζουν την πολιτική της; Η αλήθεια είναι ότι οι παραπάνω πλευρές της αντεργατικής επίθεσης αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την εξασφάλιση της «εξόδου από την κρίση», για επιστροφή δηλαδή των θετικών ρυθμών στην καπιταλιστική κερδοφορία. Ετσι συνέβαινε και έτσι θα συμβαίνει πάντα στον καπιταλισμό. Οσες φιοριτούρες κι αν βάζουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις στην καπιταλιστική ανάπτυξη, αυτή θα είναι από χέρι αντιλαϊκή.
Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να μεγαλώσουν τα κέρδη, δηλαδή να υπάρχει ανάκαμψη, εκτός από την ένταση της εκμετάλλευσης, τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, το ξεκλήρισμα φτωχών αυτοαπασχολούμενων της πόλης και της υπαίθρου. Αυτόν τον «χρυσό κανόνα», που η ίδια η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία ονομάζουν κατοχύρωση της «ανταγωνιστικότητας», επιχειρούν να ικανοποιήσουν τα τελευταία χρόνια της κρίσης.
Εκεί αποσκοπεί το ξεθεμελίωμα των Συλλογικών Συμβάσεων και όλο το θεσμικό πλαίσιο που διέπει την εργασιακή ζούγκλα. Κι αυτό δεν ανατρέπεται με νόμους «φερετζέδες», όπως αυτόν που έφερε η κυβέρνηση για τα Εργασιακά, οι οποίοι, όπως αποδείχθηκε και στη Βουλή, όχι μόνο περιέχουν ρυθμίσεις που αυτοακυρώνονται, αφού παραμένει άθικτο όλο το νομικό πλαίσιο προστασίας των επιχειρηματικών ομίλων αλλά ψαλιδίζονται τελικά και τα όποια ψίχουλα περιέχουν. Μάλιστα, προς επιβεβαίωση του ότι η στρατηγική για εξασφάλιση φτηνού εργατικού δυναμικού δεν επιτρέπει να πειραχτεί ούτε «κόμμα» από το αντεργατικό θεσμικό καθεστώς, η κυβέρνηση απέρριψε και τις τέσσερις τροπολογίες του ΚΚΕ, που περιλάμβαναν μέτρα σε αντίθεση με όλο αυτό το πλαίσιο. Ακόμα και η απόσυρση διατάξεων του πολυδιαφημισμένου νομοσχεδίου από την ίδια την κυβέρνηση την τελευταία στιγμή δείχνει ότι πρόκειται για ρυθμίσεις πλήρως ευθυγραμμισμένες με τη διαμόρφωση «φιλικού επενδυτικού περιβάλλοντος», δηλαδή με τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Προσπάθεια εξαγνισμού του καπιταλισμού

Η κυβέρνηση, προσπαθώντας να εξαγνίσει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, επιχειρεί να πείσει ότι η ανάπτυξη που θα εξασφαλίσει δεν θα έχει καμιά σχέση με αυτό που γνώρισε ο λαός ως ανάπτυξη από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Στο σύνθημα δε της «δίκαιης ανάπτυξης» συμπυκνώνει αυτόν τον ισχυρισμό, σε άλλη μια προσπάθεια να χαράξει κάλπικες διαχωριστικές γραμμές με τη ΝΔ, που «εκφράζει το παλιό μοντέλο», της «κρατικοδίαιτης» καπιταλιστικής ανάπτυξης, που «ευνοούσε τους λίγους και όχι τους πολλούς»...
Βεβαίως, ο προσανατολισμός που έχει αποφασίσει να κινηθεί η αστική τάξη της χώρας για την ανάπτυξη της κερδοφορίας της σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές της είναι διακηρυγμένος και αδιαμφισβήτητος. Και συμπυκνώνεται στο σχέδιο για «Ελλάδα - κόμβο μεταφοράς εμπορευμάτων, Ενέργειας και τουριστικής ανάπτυξης». Αυτός ο προσανατολισμός υπηρετείται από όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών και τα αποτελέσματά του τα βιώνει ο ελληνικός λαός: Τόσο στο όνομα της γεωστρατηγικής αναβάθμισης, που σημαίνει βαθύτερη εμπλοκή στους επικίνδυνους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, όσο και στους κλάδους στρατηγικής σημασίας (Τουρισμός, λιμάνια, αεροδρόμια, τηλεπικοινωνίες κ.λπ.), όπου η ένταση της εκμετάλλευσης χτυπάει «κόκκινο».
Γίνεται όμως να υπάρξει δίκαιη ανάπτυξη ενός άδικου από τη φύση του συστήματος; Γίνεται να αναπτυχθεί με δίκαιους όρους ένα σύστημα όπου οι παραγωγοί του πλούτου, οι εργαζόμενοι, δεν είναι ιδιοκτήτες του; Οπου αυτοί που κατέχουν τα μέσα παραγωγής, μια χούφτα καπιταλιστές δηλαδή, κατέχουν και τα αποτελέσματα της δουλειάς εκατομμυρίων εργαζομένων; Προφανώς και όχι.
Ακόμα και τα παραδείγματα των καπιταλιστικών επιχειρήσεων που επέλεξε να διαφημίσει ο Αλ. Τσίπρας την περασμένη βδομάδα, προσπαθώντας να περιγράψει τι σημαίνει «δίκαιη ανάπτυξη», είναι χαρακτηριστικά. Μήπως στα εργοστάσια «Παπαστράτος» και «Apivita» έχει αλλάξει η σχέση του εργαζόμενου με τον εργοδότη του; Μήπως εκεί οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν πλούτο ανάλογο με αυτόν που παράγουν;
Είναι αλήθεια ότι μια μερίδα εργαζομένων (κυρίως υψηλής ειδίκευσης) σε τέτοιες επιχειρήσεις, σε τομείς με υψηλή παραγωγικότητα (νέων τεχνολογιών, καπνοβιομηχανία, Φαρμάκου - καλλυντικών), όντως έχουν μεγαλύτερους ονομαστικούς μισθούς, που δεν μειώθηκαν δραστικά την περίοδο της κρίσης, τουλάχιστον σε σύγκριση με άλλους κλάδους. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν υπήρξαν αντεργατικές αλλαγές στα ωράρια, στην Ασφάλιση, στην πληρωμή της υπερωριακής απασχόλησης, στις νέες προσλήψεις με μισθούς των 586 και 511 ευρώ μεικτά, που συντείνουν στη γενικότερη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και στη σχετική επιδείνωση των όρων εργασίας για όλους τους εργαζόμενους.
Οι εργαζόμενοι αυτοί είναι επίσης θύματα της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζει συνολικά η συγκυβέρνηση. Πληρώνουν τους δυσβάσταχτους φόρους και χαράτσια, ακριβοπληρώνουν για Υγεία και Πρόνοια, βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να μορφώσουν τα παιδιά τους, ενώ αν και όποτε φτάσουν σε ηλικία σύνταξης θα πάρουν φιλοδώρημα... Και όλα αυτά για να ενισχύονται πολύπλευρα οι καπιταλιστές, δηλαδή τα αφεντικά τους και η τάξη τους.
Η «Κοινωνική Οικονομία», που περιλαμβάνεται στο παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης», είναι επίσης χαρακτηριστική. Από τη μία αποτελεί άλλο ένα εργαλείο για να αθωώνεται το εκμεταλλευτικό σύστημα και από την άλλη αποτελεί το δούρειο ίππο για την ιδιωτικοποίηση δομών που θα έπρεπε να είναι απολύτως δωρεάν για το λαό και να καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η περιλάλητη «Κ.ΑΛ.Ο» («Κοινωνική & Αλληλέγγυα Οικονομία») αξιοποιείται από την κυβέρνηση και χρηματοδοτείται αδρά από την ΕΕ, ώστε να συμβάλλει στην ανακύκλωση της ανεργίας και για να αφαιρέσει δυνάμεις από τη διεκδίκηση μόνιμης και σταθερής δουλειάς, στέλνοντάς τις να στήσουν τις δικές τους «συνεταιριστικές» επιχειρήσεις. Αξιοποιείται επίσης ώστε οι απολυμένοι εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις που έχουν κλείσει να «παραιτούνται» ουσιαστικά από τις απαιτήσεις τους προς την εργοδοσία.
Ο πρωθυπουργός αξιοποίησε επίσης ως μέρος του «νέου μοντέλου ανάπτυξης» την προώθηση της «καινοτομίας» και της «νεοφυούς επιχειρηματικότητας». Αυτό που κρύβει είναι ότι η «καινοτομία» στον καπιταλισμό δεν αξιοποιείται για να ανακουφίσει πλατιά την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, ούτε καν αυτόν που συνέλαβε μια «καινοτόμα ιδέα». Καταλήγει στους ίδιους που καταλήγουν όλοι οι κόποι των εργαζομένων, στους μονοπωλιακούς ομίλους. Αλλωστε για κάθε «καινοτόμο σχέδιο» που βρίσκει το δρόμο του και αποδίδει εμπορικά, είναι δεκάδες ή και εκατοντάδες οι ιδέες που παρέμειναν ιδέες, γιατί έτσι αποφάσισε η «αγορά», δηλαδή ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής.

Το μόνο δίκαιο είναι να απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι τον πλούτο που παράγουν

Το συμπέρασμα που πρέπει να κρατήσει ο λαός είναι ότι καμιά κυβέρνηση αστικής διαχείρισης δεν μπορεί να φέρει δίκαιη ανάπτυξη του καπιταλισμού. Συνεπώς, δεν πρέπει να δώσει καμιά νέα πίστωση χρόνου στο όνομα της εξόδου από την καπιταλιστική κρίση, γιατί αυτή η έξοδος αφορά το κεφάλαιο και όχι τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία.
Η μεγάλη κινητοποίηση του ΠΑΜΕ στη Θεσσαλονίκη, η απεργία των εργαζομένων στα πρακτορεία και τα τυπογραφεία την περασμένη Πέμπτη, οι μάχες που ήδη οργανώνονται σε μια σειρά χώρους δουλειάς και θα κλιμακωθούν το επόμενο διάστημα, αποτελούν την καλύτερη απάντηση στην προσπάθεια απόσπασης της λαϊκής συναίνεσης στη σφαγή τους. Στέλνουν το μήνυμα ότι η εργατική τάξη δεν πρέπει να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση για επιστροφή των απωλειών που είχε, από την πάλη για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της.
Στον αντίποδα της «δίκαιης ανάπτυξης» υπάρχει η μόνη φιλολαϊκή διέξοδος, που βρίσκεται στην πολιτική πρόταση του ΚΚΕ και που στηρίζεται στη βασική αρχή ότι ο πλούτος ανήκει δικαιωματικά στους εργαζόμενους, στους μοναδικούς παραγωγούς του.

«Δεν φτάνει ρε αχάριστοι που σας δίνω δουλειά»!

       

Ένα χαμένο κορμί εργολάβος, που πριν λίγο καιρό στην εργολαβία του έπεσε νεκρός ένας ανειδίκευτος εργάτης καταπλακωμένος από ένα μηχάνημα που δεν είχε ούτε άδεια να κινείται, ούτε άδεια να υπάρχει στον χώρο που έγινε το ατύχημα, πιέζει την οικογένεια του σκοτωμένου να μην κάνει μηνύσεις τάζοντας δουλειά στα μέλη της για μέχρι την Δευτέρα Παρουσία! Η οικογένεια δεν λέει να ενδώσει στις πιέσεις για δύο λόγους! Ο ένας λόγος είναι ότι αποτελεί ανηθικότητα και προσβολή στον νεκρό η, τρόπον τινά, αποδοχή της δωροδοκίας. Ο άλλος λόγος είναι ότι στις εργολαβίες του συγκεκριμένου εργολάβου οι εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι για πολλούς μήνες κι έτσι η δουλειά στον συγκεκριμένο εργολάβο είναι δώρον άδωρον!

Αυτό το χαμένο κορμί ο εργολάβος πριν λίγες ημέρες μάζεψε τους εργαζόμενούς του που διαμαρτύρονταν γιατί τους έχει έξι μήνες απλήρωτους! Κάτω από άλλες συνθήκες και με βάση τον διάλογο που ακολούθησε η μάζωξη αυτή του εργολάβου θα μπορούσε να είναι ένα φοβερό θεατρικό δρώμενο αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια που κατά πάσα πιθανότητα βιώνουν οι εργαζόμενοι στην πλειονότητα των εργολάβων! Απευθύνθηκε λοιπόν ο εργολάβος σ’ αυτήν την μάζωξη με την σειρά σε όλους τους εργαζόμενους ξεχωριστά ρωτώντας τους όταν πήγαν και τον βρήκαν τι του ζήτησαν. «Δουλειά ζήτησα», απάντησε ο κάθε εργαζόμενός του που ρωτήθηκε! Ο εργολάβος ξαναρώτησε: «Λεφτά μου ζήτησες;»! «Όχι» απάντησαν οι εργαζόμενοι! Ο εργολάβος έκλεισε αυτήν την κουβέντα με θριαμβικό τόνο:

– Δηλαδή όταν ήρθατε και με βρήκατε μου ζητήσατε δουλειά, σας είπα ότι θα σας δώσω και σας έδωσα! Μου ζητήσατε όταν ήρθατε λεφτά και σας είπα ότι θα σας τα δώσω;! Δηλαδή δεν φτάνει ρε αχάριστοι που σας δίνω δουλειά, θέλετε και λεφτά;!

Τους κατατρόπωσε ο εργολάβος! Πήραν τα μούτρα τους και έφυγαν οι εργαζόμενοι γιατί σαν να είχε δίκιο ο εργολάβος αφού όταν του είχαν ζητήσει δουλειά είχαν ξεχάσει να του ζητήσουν και λεφτά!!!

Πρώτη φορά Αριστερά και οι εργολάβοι τολμούν και ξεστομίζουν πράγματα που δεν είχαν τολμήσει να τα ξεστομίσουν ούτε με την Δεξιά, ούτε με την Χούντα!

Μαυρομάτης

14 χώρες της Αφρικής αναγκάζονται από τη Γαλλία να πληρώνουν Αποικιακό Φόρο για τα «οφέλη» της δουλείας και του αποικισμού

 

Μπορεί το άρθρο της Mawuna Remarque KOUTONIN να είναι παλιό (2014 http://www.siliconafrica.com/france-colonial-tax/)), αλλά παραμένει επίκαιρο για πολλούς λόγους που δυστυχώς όλοι μας αφορούν. 

Αφορά την πολιτική της Γαλλίας στις πρώην Γαλλικές αποικίες και τα οφέλη που αποκομίζει – και κυρίως ο τρόπος που τα αποκομίζει). 

– Αφορά ίσως και εμάς .. με έναν τρόπο που δεν περνούσε από το μυαλό μας λίγα χρόνια πριν …

– Ξέρετε για παράδειγμα ότι πολλές αφρικανικές χώρες εξακολουθούν να καταβάλλουν αποικιακό φόρο στη Γαλλία μετά την ανεξαρτησία τους και μέχρι σήμερα; 

– Ξέρετε ότι εάν οι χώρες αυτές πρέπει να δανειστούν περισσότερα από το 20% από τα δικά τους χρήματα, η Γαλλία έχει το δικαίωμα του βέτο; (γιατί άραγε;)

– Ξέρετε ότι 14 χώρες της Αφρικής είναι υποχρεωμένες από τη Γαλλία, εγκλοβισμένες σε ένα αποικιακό σύμφωνο, για να καταθέτουν το 85% των συναλλαγματικών διαθεσίμων τους στη Γαλλική Κεντρική Τράπεζα υπο τον έλεγχο του Γάλλου Υπουργού Οικονομικών .

– Ξέρετε ότι 14 αφρικανικές χώρες θα πρέπει να καταθέτουν τα εθνικά νομισματικά αποθεματικά τους στη κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας.

– Ξέρετε ότι σύμφωνα με κάτι που ονομάζεται «Συμφωνίες Άμυνας», που επισυνάπτεται στο Σύμφωνο Colonial, η Γαλλία είχε το νόμιμο δικαίωμα να επέμβει στρατιωτικά στις αφρικανικές χώρες, καθώς επίσης και να διατειρεί μόνιμο σταθμό στρατευμάτων στις βάσεις και σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε αυτές τις χώρες, που να λειτουργούν εξ ολοκλήρου από τους Γάλλους;

– Ξέρετε ότι 14 χώρες έχουν υποχρέωση για υιοθέτηση των γαλλικών ως επίσημη γλώσσα της χώρας και ως γλώσσας για την εκπαίδευση;

Ο πρώην Γάλλος Πρόεδρος Ζακ Σιράκ μίλησε πρόσφατα για τα χρήματα των αφρικανικών εθνών στις Γαλλικές τράπεζες.

 .

Μίλησε στα γαλλικά, αλλά εδώ είναι ένα σύντομο απόσπασμα: 

«.» Θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, και να αναγνωρίσουμε ότι ένα μεγάλο

μέρος των χρημάτων σε τράπεζες μας προέρχεται ακριβώς από την

εκμετάλλευση της αφρικανικής ηπείρου». 

# Δικαίωμα πρώτης προτίμησης σε οποιαδήποτε ωμό ή φυσικό πόρο που ανακαλύφθηκε στη χώρα

Η Γαλλία έχει το πρώτο δικαίωμα να αγοράσει οποιονδήποτε φυσικών πόρων που βρίσκονται στο έδαφος των πρώην αποικιών της.

Μόνο μετά άν η Γαλλία θα έλεγε, «δεν με ενδιαφέρει», οι αφρικανικές χώρες αποκτούν τη δυνατότητα να αναζητήσουν άλλους εταίρους. 

Ξέρετε άραγε ότι πολλές αφρικανικές χώρες εξακολουθούν 

να καταβάλλουν αποικιακό φόρο στη Γαλλία μετά την 

ανεξαρτησία τους 

και μέχρι σήμερα; 

Όταν ο Sékou Touré της Γουινέας αποφάσισε το 1958 να βγει από την γαλλική 

αποικιακή αυτοκρατορία, και επέλεξε την ανεξαρτησία της χώρας, η γαλλική 

αποικιακή ελίτ στο Παρίσι έγινε τόσο έξαλλη, και σε μια ιστορική πράξη μανίας η 

γαλλική διοίκηση στη Γουινέα κατέστρεψαν τα πάντα στη χώρα που 

αντιπροσώπευαν αυτό που ονομάζεται τα «οφέλη» από το γαλλικό αποικισμό. 

Τρεις χιλιάδες Γάλλοι έφυγαν από τη χώρα, λαμβάνοντας όλη την περιουσία τους

και καταστρέφοντας οτιδήποτε το οποίο δεν μπορούσε να μετακινηθεί: σχολεία,

παιδικούς σταθμούς, κτίρια δημόσιας διοίκησης είχαν θρυμματιστεί, αυτοκίνητα,

βιβλία, ιατρεία, τα εργαλεία του ερευνητικού ινστιτούτου, τα τρακτέρ καταστράφηκαν

ή σαμποταρίστηκαν, άλογα, αγελάδες στα αγροκτήματα σκοτώθηκαν,

και τα τρόφιμα σε αποθήκες κάηκαν ή δηλητηριάστηκαν. 

Ο σκοπός αυτής της εξωφρενικής πράξης ήταν να σταλεί ένα σαφές μήνυμα σε όλες τις άλλες αποικίες ότι οι συνέπειες της απόρριψης στη Γαλλία θα ήταν πολύ υψηλές.

Σιγά-σιγά ο φόβος εξαπλώθηκε στην αφρικανική ελίτ, και κανένας μετά τα γεγονότα της Γουινέας δεν βρήκε ποτέ το θάρρος να ακολουθήσει το παράδειγμα του Sékou Τουρέ, του οποίου το σύνθημα ήταν

«Εμείς προτιμούμε την ελευθερία στη φτώχεια απο την χλιδή στη σκλαβιά.» Sylvanus Olympio, ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας του Τόγκο,

μια μικρή χώρα στη δυτική Αφρική, βρήκε μια μέση λύση με τη Γαλλία. 

Δεν ήθελε η χώρα του θα συνεχίσει να είναι υπό γαλλική κυριαρχία,

ως εκ τούτου, αρνήθηκε να υπογράψει το σύμφωνο συνέχισης αποικισμού που

ο De Gaule είχε προτείνει, αλλά

συμφώνησε να καταβάλουν ένα ετήσιο χρέος στη Γαλλία για τα λεγόμενα

«οφέλη» που το Τόγκο πήρε από τον γαλλικό εποικισμό. 

Ήταν οι μόνοι όροι για τους Γάλλους για να μην καταστρέψουν τη χώρα πριν

από την αναχώρηση. Ωστόσο, το ποσό που απαιτήθηκε από τη Γαλλία ήταν τόσο

μεγάλο ώστε η επιστροφή του λεγόμενου «αποικιακού χρέους» ήταν

κοντά στο 40% του προϋπολογισμού της χώρας το 1963.

Η οικονομική κατάσταση του πρόσφατα ανεξάρτητου Τόγκο ήταν πολύ ασταθής,

έτσι για να βγεί από αυτή την κατάσταση, ο Olympio αποφάσισε

( να βγει από το γαλλικό αποικιακό νόμισμα FCFA (το φράγκο για τις γαλλικές

αφρικανικές αποικίες), και εκδίδει στην χώρα το δικό της νόμισμα.

Στις 13 Γενάρη 1963, τρεις ημέρες αφότου είχε αρχίσει η εκτύπωση στην χώρας του δικού της νομίσματος, μια διμοιρία αναλφάβητων στρατιωτών που υποστηρίζονταν από τη Γαλλία σκότωσαν τον πρώτο εκλεγμένο πρόεδρο της νέας ανεξάρτητης Αφρικής. Ο Ολύμπιο σκοτώθηκε από έναν λοχία της Γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων με όνομα Etienne Gnassingbe που λέγεται ότι πληρώθηκε με μπόνους $ 612 από την τοπική γαλλική πρεσβεία για τη δουλειά που έκανε.

Το όνειρο του Olympio ήταν να χτίσει μια ανεξάρτητη, αυτάρκης και αυτοδύναμη χώρα. Αλλά στους Γάλλους δεν άρεσε αυτή η ιδέα.

Στις 30 Ιουνίου 1962, ο Modiba Keita , ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας του Μάλι, αποφάσισε να αποχωρήσει από το γαλλικό αποικιακό νόμισμα FCFA που επιβλήθηκε στις 12 νέες ανεξάρτητες αφρικανικές χώρες.

Για τον πρόεδρο του Μάλι , ο οποίος κλίνει περισσότερο προς μια σοσιαλιστική οικονομία, ήταν σαφές ότι η συνέχιση του αποικιακού σύμφωνου με τη Γαλλία ήταν μια παγίδα, μια επιβάρυνση για την ανάπτυξη της χώρας. 

Στις 19 Νοεμβρίου του 1968, όπως, Olympio, ο Κεϊτά θα είναι το θύμα ενός πραξικοπήματος που εκπονήθηκε από άλλο πρώην Υπολοχαγός της γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων, τον Moussa Traoré. 

Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια αυτής της ταραχώδους περιόδου που η Αφρική αγωνίζονταν να απελευθερωθεί από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, η Γαλλία θα χρησιμοποιήσει επανειλημμένα πολλούς λεγεωνάριους για να πραγματοποιήσει πραξικοπήματα εναντίον εκλεγμένων προέδρων: 

– Στις 1 του Ιανουαρίου του 1966, ο Jean-BEDEL Bokassa, ένας πρώην λεγεωνάριος πραγματοποιεί ένα πραξικόπημα εναντίον του Δαβίδ Dacko, του πρώτου Προέδρου της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας.

– Στις 3 Ιανουαρίου, 1966, Maurice Yaméogo, ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Άνω Βόλτα, που σήμερα ονομάζεται Μπουρκίνα Φάσο, ήταν θύμα ενός πραξικοπήματος που πραγματοποιήθηκε από τον Aboubacar Sangoulé Lamizana, έναν πρώην Γάλλο λεγεωνάριο που πολέμησε με τα γαλλικά στρατεύματα στην Ινδονησία και την Αλγερία κατά την ανεξαρτησία των χωρών αυτών.

– Στις 26 Οκτωβρίου του 1972, Mathieu Kérékou ο οποίος ήταν ένας φρουρός ασφαλείας του Πρόεδρου Hubert Maga, του πρώτου Προέδρου της Δημοκρατίας του Μπενίν, εκανε ένα πραξικόπημα εναντίον του προέδρου, αφού παρακολούθησε πρώτα την Γαλλική στρατιωτική σχολή απο το 1968 έως το 1970. 

Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών, με ένα σύνολο

67 πραξικοπημάτων που συνέβηκαν σε 26 χώρες στην Αφρική,

16 από τις χώρες αυτές είναι πρώην Γαλλικές αποικίες,που σημαίνει ότι

το 61% των πραξικοπημάτων συνέβησαν στην Γαλλόφωνη Αφρική .. 

Καθώς αυτοί οι αριθμοί καταδεικνύουν, ότι η Γαλλία είναι πολύ απελπισμένη , αλλά και πολύ δραστήρια στο να διατηρηθεί μια ισχυρή λαβή για τις πρώην αποικίες της με οποιοδήποτε κόστος. . 

Τον Μάρτιο του 2008, ο πρώην Γάλλος Πρόεδρος Ζακ Σιράκ δήλωσε:

«Χωρίς την Αφρική, η Γαλλία θα πέσει κάτω στην κατάταξη της τρίτης [παγκόσμιας] δύναμη» 

Ο Σιράκ προκάτοχος του «σοσιαλιστή» Φρανσουά Μιτεράν που ήδη προφήτευε το 1957 ότι:

«Χωρίς την Αφρική, η Γαλλία δεν θα έχει καμία ιστορία στον 21ο αιώνα» 

Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο, οι 14 χώρες της Αφρικής είναι υποχρεωμένες από τη Γαλλία, εγκλοβισμένες σε ένα αποικιακό σύμφωνο, για να καταθέτουν το 85% των συναλλαγματικών διαθεσίμων τους στη Γαλλική Κεντρική Τράπεζα υπο τον έλεγχο του Γάλλου Υπουργού Οικονομικών .

Μέχρι τώρα, το 2014, το Τόγκο και περίπου 13 άλλες αφρικανικές χώρες εξακολουθούν να πρέπει να πληρώνουν το χρέος της αποικιοκρατίας στη Γαλλία. 

Οι Αφρικανοί ηγέτες που αρνήθηκαν σκοτώθηκαν ή έπεσαν θύμα του πραξικοπήματος.

Όσοι υπακούουν υποστηρίζονται και ανταμείβονται από τη Γαλλία με τον πλούσιο τρόπο ζωής τους, ενώ οι λαοί υπομένουν ακραία φτώχεια, και την απελπισία. 

Είναι ένα τόσο κακό σύστημα που έχει καταγγελθεί ακόμη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η Γαλλία δεν είναι έτοιμη να απεγκλωβιστεί από αυτό το αποικιακό σύστημα το οποίο δίνει περίπου 500 δισεκατομμύρια δολάρια από την Αφρική στο ταμείο της χρόνο με το χρόνο. 

Από τότε η Γαλλία δέχθηκε μόνο μία «ανεξαρτησία στα χαρτιά» , αλλά υπέγραψε δεσμευτικές «Συμφωνίες συνεργασίας», αναλύοντας τη φύση των σχέσεών τους με τις αφρικανικές χώρες, ιδίως τους δεσμούς με το Γαλλικό αποικιακό νόμισμα (το φράγκο), το Γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα, τις στρατιωτικές και εμπορικές προτιμήσεις. 

Παρακάτω είναι τα 11 κύρια συστατικά του συμφώνου συνέχισης αποικισμού από το 1950:

# 1. Αποικιακό χρέους για τα οφέλη του Γαλλικού αποικισμού 

Οι πρόσφατα «ανεξάρτητες» χώρες πρέπει να πληρώσουν για την υποδομή που χτίστηκε από τη Γαλλία στη χώρα κατά τη διάρκεια του αποικισμού. 

# 2. Αυτόματη κατάσχεση των εθνικών αποθεμάτων 

Οι αφρικανικές χώρες θα πρέπει να καταθέσουν τα εθνικά νομισματικά αποθεματικά τους στη κεντρικής τράπεζας της Γαλλίας. 

Η Γαλλία έχει κρατήσει τα εθνικά αποθέματα δεκατεσσάρων χωρών της Αφρικής από το 1961: 

Μπενίν, 

Μπουρκίνα Φάσο, 

Γουινέα-Μπισάου, 

Ακτή Ελεφαντοστού, 

Μάλι, 

Νίγηρας, 

Σενεγάλη, 

Τόγκο, 

Καμερούν, 

Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, 

Τσαντ, 

Κονγκό-Μπραζαβίλ, 

Ισημερινή Γουινέα και 

Γκαμπόν . 

«Η νομισματική πολιτική που διέπει μια τέτοια διαφορετική ομαδοποίηση των χωρών είναι απλή, διότι , στην πραγματικότητα, λειτουργεί από το Υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας, χωρίς να γίνεται αναφορά στις κεντρικές φορολογικές αρχές οποιουδήποτε από τις UEMOA, ή την CEMAC.

Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, η οποία έχει συσταθεί απο αυτές τις τράπεζες και το CFA η Κεντρική Τράπεζα της κάθε αφρικανικής χώρας είναι υποχρεωμένη να διατηρήσει τουλάχιστον το 65% των συναλλαγματικών αποθεμάτων της σε «επιχειρησιακό λογαριασμό» που ανοίχθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας, καθώς και ένα άλλο 20% για την κάλυψη των χρηματοοικονομικών τους υποχρεώσεων. 

Οι κεντρικές τράπεζες της CFA επιβάλλουν επίσης ένα όριο και στις πιστώσεις που εχει επεκταθεί σε κάθε χώρα μέλος και ισοδυναμεί με το 20% των δημοσίων εσόδων της χώρας κατά το προηγούμενο έτος.

Ακόμα κι αν το BEAC και το BCEAO έχουν δυνατότητα υπερανάληψης με το γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών, τα κεφάλαια που απορροφώνται σε αυτές τις διευκολύνσεις υπερανάληψης υπόκεινται στην έγκριση του γαλλικού Υπουργείου Οικονομικών.

Την τελική λέξη είναι του γαλλικού Υπουργείου Οικονομικών που έχει επενδύσει τα συναλλαγματικά διαθέσιμα των αφρικανικών χωρών στο όνομά του για το Paris Bourse. 

Με λίγα λόγια, περισσότερο από το 80% των συναλλαγματικών διαθεσίμων των εν λόγω αφρικανικών χωρών οι οποίες έχουν κατατεθεί στο «λογαριασμούς πράξεων» ελέγχονται από το Υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας.

Οι δύο τράπεζες CFA είναι αφρικανικές στο όνομα, αλλά δεν έχουν τη δική τους νομισματική πολιτική .

Οι ίδιες οι χώρες δεν ξέρουν στην πραγματικότητα πόσο από την πισίνα συναλλαγματικών διαθεσίμων που κατέχονται από το γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών ανήκει σε αυτούς ως ομάδα ή ατομικά. 

Τα κέρδη της επένδυσης αυτών των κεφαλαίων στο γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών υποτίθεται ότι πρέπει να επιστρέφονται αλλά καμία λογιστική αναφορά δεν δίνεται είτε στις τράπεζες ή στις χώρες από τα στοιχεία που αφορούν τις όποιες αλλαγές.

Είναι μόνο μία περιορισμένη ομάδα ανωτέρων υπαλλήλων στο Υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας που έχουν γνώση των ποσών στους «λογαριασμούς πράξεων», όπου τα κεφάλαια αυτά επενδύονται, και αν υπάρχει κέρδος από τις επενδύσεις αυτές, και τους απαγορεύεται να αποκαλύψουν κάποια από αυτές τις πληροφορίες στις τράπεζες CFA ή τις κεντρικές τράπεζες των αφρικανικών κρατών. », έγραψε ο δρ Gary K. Busch 

Τώρα εκτιμάται ότι η Γαλλία κατέχει περίπου 500 δισεκατομμύρια χρήματα απο τις αφρικανικές χώρες στο χαρτοφυλάκιό της, και θα κάνει τα πάντα για να πολεμήσει όποιον θέλει να ρίξει φως σε αυτή τη σκοτεινή πλευρά της παλιάς αυτοκρατορίας. 

Οι αφρικανικές χώρες δεν έχουν πρόσβαση σε αυτά τα χρήματα.

Η Γαλλία επιτρέπει να έχουν πρόσβαση μόνο στο 15% των χρημάτων σε ένα δεδομένο έτος. Αν χρειάζεστε περισσότερο από αυτό, θα πρέπει να δανειστούν τα επιπλέον χρήματα από το δικό τους το 65% από το γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών στις εμπορικές τιμές. 

Για να κάνει τα πράγματα πιο τραγικά, η Γαλλία επιβάλει ένα ανώτατο όριο για το ποσό των χρημάτων που οι χώρες θα μπορούσαν να δανειστούν από το αποθεματικό. Η οροφή έχει καθοριστεί στο 20% των δημοσίων εσόδων τους κατά το προη 

# Προτεραιότητα για τα γαλλικά συμφέροντα και τις εταιρείες στις δημόσιες συμβάσεις και δημόσια πλειοδοτική δημοπρασία 

Στην ανάθεση των συμβάσεων κυβέρνησης, οι γαλλικές επιχειρήσεις θα πρέπει να ερωτηθούν κατ ‘αρχάς, και μόνο μετά από αυτό οι χώρες αυτές θα μπορούσαν να κοιτάξουν αλλού. Δεν έχει σημασία αν οι αφρικανικές χώρες να αποκτήσουν καλύτερη προσφορά χρημάτων αλλού. 

Ως εκ τούτου, σε πολλές από τις γαλλικές πρώην αποικίες, όλες οι μεγάλες εταιρείες και τα οικονομικά περιουσιακά στοιχεία από αυτές τις χώρες βρίσκονται στα χέρια των Γάλλων ομογενών. Στην Ακτή του Ελεφαντοστού, για παράδειγμα, οι γαλλικές επιχειρήσεις κατέχουν και ελέγχουν όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις κοινής ωφελείας – νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνο, των μεταφορών, των λιμένων και των μεγάλων τραπεζών. Το ίδιο το εμπόριο, τις κατασκευές και τη γεωργία. 

Τελικά, όπως έχω γράψει σε προηγούμενο άρθρο, οι Αφρικανοί ζουν τώρα σε μια ήπειρο που ανήκει σε Ευρωπαίους! 

# 5. Αποκλειστικό δικαίωμα να προμηθεύει στρατιωτικό εξοπλισμό και να εκπαιδεύσουν τους αξιωματικούς του στρατού της χώρας 

Μέσα από ένα εξελιγμένο σύστημα υποτροφιών, επιδοτήσεων, και «αμυντικών συμφωνιών» που συνδέονται με το Σύμφωνο Colonial, οι Αφρικανοί πρέπει να στείλουν τους ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους τους για την εκπαίδευση στη Γαλλία ή στις γαλλικής γλώσσας εγκαταστάσεις επανα-κατάρτισης. 

Η κατάσταση στην ήπειρο τώρα είναι ότι η Γαλλία έχει εκπαιδεύσει εκατοντάδες, ακόμη και χιλιάδες προδοτών και τους θρέφει. Απλά δεν έχουν δραστηριότητες όταν δεν χρειάζονται, και ενεργοποιούνται όταν χρειάζεται για ένα πραξικόπημα ή οποιοδήποτε άλλο σκοπό! 

# 6. Δικαίωμα για τη Γαλλία να προ-αναπτύξει στρατεύματα και να παρέμβει στρατιωτικά στη χώρα για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της 

Σύμφωνα με κάτι που ονομάζεται «Συμφωνίες Άμυνας», που επισυνάπτεται στο Σύμφωνο Colonial, η Γαλλία είχε το νόμιμο δικαίωμα να επέμβει στρατιωτικά στις αφρικανικές χώρες, καθώς επίσης και να διατειρεί μόνιμο σταθμό στρατευμάτων στις βάσεις και σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε αυτές τις χώρες, που να λειτουργούν εξ ολοκλήρου από τους Γάλλους. 

Γαλλικές στρατιωτικές βάσεις στην Αφρική 

Όταν ο Πρόεδρος Laurent Gbagbo της Ακτής του Ελεφαντοστού προσπάθησε

να τελειώσει τη γαλλική εκμετάλλευση της χώρας, η Γαλλία οργάνωσε πραξικόπημα

. Κατά τη διάρκεια της μακράς διαδικασίας για την εκδίωξη Gbagbo, Γαλλικά τανκς,

ελικόπτερα και Ειδικές Δυνάμεις παρενέβησαν άμεσα στις μάχες, πυροβόλησαν

αμάχους και σκότωσαν πολλούς. 

Κατα την Γαλλία εκτιμάται ότι η γαλλική επιχειρηματική κοινότητα είχε χάσει

αρκετά εκατομμύρια δολάρια, όταν στη βιασύνη των Γάλλων να φύγουν από το

Αμπιτζάν το 2006 ο γαλλικός στρατός σφαγίασε 65 άοπλους πολίτες και τραυμάτισε

άλλους 1.200.

Μετά απο το όταν η Γαλλία πέτυχε το πραξικόπημα, και παρέδωσε την εξουσία στον

Alassane Outtara, ζήτησε απο την κυβέρνηση Ouattara να καταβάλει αποζημίωση

στη γαλλική επιχειρηματική κοινότητα για τις απώλειες κατά τη διάρκεια του

εμφυλίου πολέμου. 

Πράγματι, η κυβέρνηση Ouattara πλήρωσε δύο φορές ό, τι τους είπαν ότι είχαν

χάσει στην έξοδο. 

# 7. Υποχρέωση για υιοθέτηση των γαλλικών ως επίσημη γλώσσα της χώρας και ως γλώσσας για την εκπαίδευση

Oui, μεσιέ. Vous français devez Parlez, la langue de Molière! 

Μια γαλλόφωνη για τη διάδοση του πολιτισμού οργάνωση έχει δημιουργηθεί και ονομάζεται “Francophonie”«Γαλλοφωνία» με διάφορους δορυφόρους και συνεργάτες οργανισμούς που επιτηρούνται από το Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών. 

Όπως αποδεικνύεται σε αυτό το άρθρο, εάν η γαλλική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα που ομιλάτε, τότε θα έχετε πρόσβαση σε λιγότερο από 4% των ανθρώπινων γνώσεων και ιδεών. Αυτό είναι πολύ περιοριστικό. 

# 8. Υποχρέωση να χρησιμοποιήσετε Γαλλία αποικιακή FCFA χρήματα

Αυτή είναι το πραγματικό αγελαδινό γάλα για τη Γαλλία, αλλά είναι ένα τέτοιο κακό

σύστημα που έχει ακόμη καταγγελθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η Γαλλία

δεν είναι έτοιμη να αποχωρήσει από αυτό το αποικιακό σύστημα το οποίο της δίνει

περίπου 500 δισεκατομμύρια δολάρια από την Αφρική στο ταμείο της. 

Κατά την εισαγωγή του Ευρώ στην Ευρώπη, άλλες ευρωπαϊκές χώρες ανακάλυψαν

το γαλλικό σύστημα εκμετάλλευσης. Πολλοί, ειδικά οι σκανδιναβικές χώρες, ήταν

συγκλονισμένες και πρότειναν στη Γαλλία να απαλλαγεί από το σύστημα, αλλά

ανεπιτυχώς. 

# 9. Υποχρέωση να αποστείλουν στην Γαλλία ετήσιο ισολογισμό και απολογισμό αποθεματικού.

Χωρίς την έκθεση, δεν έχουμε χρήματα. 

Τέλος πάντων ο γραμματέας των Κεντρικών Τραπεζών των πρώην αποικιών, και ο γραμματέας της εξαμηνιαίας συνάντησης των Υπουργών Οικονομικών των πρώην αποικιών ορίζετε από τη Γαλλική Κεντρική Τράπεζα / Υπουργείο Οικονομικών.

# 10. Απαγόρευση να ενταχθεί σε στρατιωτική συμμαχία με οποιαδήποτε

άλλη χώρα, εκτός εάν εγκριθεί από τη ΓαλλίαΑφρικανικές χώρες σε γενικές γραμμές είναι αυτές με τις λιγότερες περιφερειακές στρατιωτικές συμμαχίες. Οι περισσότερες από τις χώρες έχουν μόνο στρατιωτικές

συμμαχίες με τους πρώην αποικιοκράτες τους! 

Στην περίπτωση της Γαλλίας στις πρώην αποικίες της Γαλλίας απαγορεύεται να

αναζητήσουν άλλες στρατιωτική συμμαχίες, εκτός από αυτή που εκείνη τους

προσφέρει. 

# 11. Υποχρέωση να συμμαχήσει με τη Γαλλία σε κατάσταση πολέμου

ή παγκόσμια κρίση 

Πάνω από ένα εκατομμύριο Αφρικανοί στρατιώτες πολέμησαν για την ήττα του

ναζισμού και του φασισμού κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Η συμβολή τους συχνά αγνοείται ή ελαχιστοποιείται, αλλά αν αναλογιστείτε ότι

πήρε μόνο έξι εβδομάδες για να νικήσει η Γερμανία στη Γαλλία το 1940, η Γαλλία

γνωρίζει ότι οι Αφρικανοί θα μπορούσε να είναι χρήσιμοι για να πολεμήσουν για

το «Μεγαλείο της Γαλλίας» στο μέλλον. 

Υπάρχει κάτι σχεδόν ψυχοπαθές στη σχέση της Γαλλίας με την Αφρική. 

Κατ ‘αρχάς, η Γαλλία είναι σοβαρά εθισμένη στην λεηλασία και την εκμετάλλευση

της Αφρικής από την εποχή της δουλείας.

Στη συνέχεια, υπάρχει αυτή η παντελής έλλειψη δημιουργικότητας και φαντασίας

της γαλλικής ελίτ να σκεφτεί πέρα ​​από το παρελθόν και την παράδοση. 

Τέλος, η Γαλλία διαθέτει 2 όργανα που έχουν παγώσει εντελώς στο παρελθόν,

που κατοικείται από παρανοϊκή και ψυχοπαθή «Κατάστασης Haut» που σπείρουν

τον φόβο της αποκάλυψης αν η Γαλλία θα αλλάξει, και των οποίων η ιδεολογική

αναφορά εξακολουθεί να προέρχεται από τον ρομαντισμό του 19ου αιώνα:

είναι ο Υπουργός Οικονομικών και Προϋπολογισμού της Γαλλίας και ο Υπουργός

Εξωτερικών της Γαλλίας. 

Αυτά τα 2 όργανα δεν είναι μόνο μια απειλή για την Αφρική, αλλά και στους

ίδιους τους Γάλλους. 

Είναι στο χέρι μας, όπως και της Αφρικής για να απελευθερωθούμε, χωρίς να

ζητήσουμε την άδεια, γιατί εγώ ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πώς, για παράδειγμα

450 Γάλλοι στρατιώτες στην Ακτή του Ελεφαντοστού μπορούν να ελέγξει έναν

πληθυσμό περίπου 20 εκατομμύριων ανθρώπων!? 

Η πρώτη ανθρώπινη αντίδραση όταν μαθαίνουν για τον γαλλικό αποικιακό φόρο

είναι συχνά ένα ερώτημα: «Μέχρι πότε;» 

Για ιστορικούς λόγους σύγκρισης, η Γαλλία έκανε την Αϊτή να πληρώσει το

σύγχρονο ισοδύναμο των $ 21 δις ευρώ από το 1804 μέχρι το 1947

(σχεδόν έναν αιώνα και μισό) για τις ζημίες που προκλήθηκαν στους γάλλους

εμπόρους σκλάβων από την κατάργηση της δουλείας(!!!!) και την απελευθέρωση

των σκλάβων της Αϊτής(!!!!!)

Οι αφρικανικές χώρες πληρώνουν το αποικιακό φόρο μόνο για τα τελευταία

50 χρόνια, οπότε πιστεύω ότι ένας αιώνας της πληρωμής μπορεί να απομένει! 

kinisienergoipolites.blogspot.gr

http://redlineagrinio.gr

Το φάντασμα του Λένιν στοιχειώνει την «Καθημερινή»

Νίκος Πουρναράς / Οικοδόμος

Αυτή τη φορά, η «έγκυρη» Καθημερινή, βρήκε αφορμή για να χύσει το αντικομμουνιστικό της  δηλητήριο, στην προαναγγελία της εκδήλωσης «Οκτωβριανή Επανάσταση, 100 χρόνια: Διαρκής έμπνευση για συγγραφείς και κινηματογραφιστές», που θα πραγματοποιηθεί στα πλαίσια του 46^ου Φεστιβάλ Βιβλίου. 
Ο συντάκτης άρθρου με τίτλο «O Λένιν βγήκε βόλτα στο Ζάππειο» θεωρεί εκτός «κάθε «λογικής» πρόβλεψης» την πρωτοβουλία για την εκδήλωση, και εκφράζει την –δική του– «λογική» απορία: «Υπάρχει περίπτωση σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του ελεύθερου κόσμου να γινόταν αποδεκτή μια τόσο χονδροειδής πολιτική παρέμβαση;»
Και, προφανώς, για να ενταχτεί πλήρως στη γραμμή του συγκροτήματος χρησιμοποιεί και τη θεωρία των δύο άκρων, εξισώνοντας τον Λένιν με… τον Μεταξά και τη Θάτσερ: «Τι θα είχε συμβεί αν ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου είχε εντάξει στο αφιέρωμά του εκδηλώσεις για τον Ιωάννη Μεταξά ή τη Μάργκαρετ Θάτσερ, που εξελέγη δύο φορές πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες;»
Εκατό χρόνια μετά τις μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο ο αντικομμουνισμός, χωρίς  έμπνευση και πρωτοτυπία, εξακολουθεί να εξαπολύεται με μένος από την τάξη των εκμεταλλευτών και τους υπαλλήλους της, ενάντια σε ό,τι θυμίζει τον σοσιαλισμό και τις κατακτήσεις του στη ζωή των ανθρώπων, στις τέχνες και στα γράμματα, στα μικρά και τα μεγάλα.
Βάλθηκαν να ξαναγράψουν την ιστορία, διαστρεβλώνοντάς τη και αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, σε μια σειρά χώρες απαγορεύουν τα ΚΚ και τα σύμβολά τους και διώκουν τους κομμουνιστές, εξισώνουν το φασισμό με τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό, για να ξεριζώσουν από τη συνείδηση των λαών που σήμερα υπομένουν τη βαρβαρότητα του συστήματός τους, ότι υπήρξε ένα σύστημα που εξύψωσε τον άνθρωπο.
Ακούνε Οχτωβριανή Επανάσταση και τρέμουν, γιατί οι ιδέες και τα διδάγματά της συνεχίζουν να εμπνέουν τους καταπιεσμένους όλου του κόσμου· γιατί γνωρίζουν καλά ότι το σάπιο σύστημά τους δεν εξανθρωπίζεται και μόνο αναντικατάστατο δεν είναι.
Ακούνε Λένιν και τρέμουν γιατί η ανθρωπότητα κατέγραψε ότι με την καθοδήγησή του οικοδομήθηκε το πρώτο κράτος στον κόσμο με εργατική εξουσία· γιατί γνωρίζουν ότι μπορεί να οικοδομηθεί μια ανώτερη οργάνωση της κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Τρέμουν γιατί σήμερα η πείρα υπάρχει κι η ανάγκη το καλεί· γιατί πριν από 100 χρόνια έσπασε ο πάγος κι ο δρόμος χαράxτηκε.
ΥΓ: Για τη σχέση του φασίστα Μεταξά με το βιβλίο, έχουμε αναφερθεί εδώ.

Ανακοίνωση για τις επικίνδυνες εξελίξεις στην Κορεατική Χερσόνησο

Σε ανακοίνωση για τις επικίνδυνες εξελίξεις στην Κορεατική Χερσόνησο, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει:

«

Το ΚΚΕ εκφράζει την έντονη ανησυχία του για την επικίνδυνη κατάσταση στην Κορεατική Χερσόνησο. Οι εξελίξεις αντανακλούν την κλιμάκωση του οικονομικού και στρατιωτικού ανταγωνισμού και των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, σε όλη την περιφέρεια της Ασίας και του Ειρηνικού, ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κράτη και επιχειρηματικά συμφέροντα, σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο. Δεν είναι το αποτέλεσμα επιλογών των δήθεν "μανιακών" ηγετών των ΗΠΑ και της Β. Κορέας, όπως σκόπιμα καλλιεργείται από ΜΜΕ για να συγκαλύψουν τις αιτίες της αντιπαράθεσης.

Οι ανταγωνισμοί αυτοί ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ιαπωνία, Κίνα, Ρωσία κ.λπ. αφορούν ειδικότερα το νέο μοίρασμα των αγορών, την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου, που συγκεντρώνουν περιοχές, όπως η Κορεατική Χερσόνησος, η Νότια και η Ανατολική Κινεζική Θάλασσα, η Αρκτική και άλλες, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει συνεχώς η επικίνδυνη κούρσα των εξοπλισμών και το ενδεχόμενο ακόμη και πολεμικής σύρραξης. Οι ΗΠΑ ανοίγουν, επίσης, το δρόμο για αύξηση της πώλησης σύγχρονων όπλων σε Ιαπωνία και Νότια Κορέα, ενώ διατηρούν ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις (28.000 στρατιωτικούς) και πολεμικό εξοπλισμό σε βάσεις τους στη Νότια Κορέα, πραγματοποιούν διαρκώς μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια με προβοκατόρικα σενάρια εισβολής στη Β. Κορέα.

Δεν είναι τυχαίο ότι, από την πρώτη στιγμή, η νέα αμερικανική κυβέρνηση Τραμπ, μαζί με το στόχο επαναδιαπραγμάτευσης οικονομικών συμφωνιών μεγάλης κλίμακας, όπως η Διειρηνική Συνεργασία Εμπορίου και Επενδύσεων (TPP), έστρεψε την προσοχή της στη συγκεκριμένη περιοχή, που βρίσκεται στο υπογάστριο της Κίνας και της Ρωσίας και θεωρείται από την Κίνα ζωτικός χώρος, όπως και άλλες περιοχές της Ασίας, που βρίσκονται στο "δρόμο του μεταξιού". Ολα τα παραπάνω, μαζί με τα μεγάλα εμπορικά ελλείμματα των ΗΠΑ έναντι της Κίνας, επιδρούν στη χάραξη επιθετικής πολιτικής για την υπεράσπιση των αμερικανικών μονοπωλίων.

Οι ΗΠΑ βρίσκονται στην πρωτοκαθεδρία των καπιταλιστικών κρατών με πυρηνικό οπλοστάσιο, που έχουν ήδη χρησιμοποιήσει, ενώ είναι ενδεικτικό ότι μόλις πρόσφατα οι ΗΠΑ, μαζί με τη Βρετανία και τη Γαλλία, απείχαν από τις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή Συνθήκης απαγόρευσης πυρηνικών όπλων, με τη δικαιολογία ότι αυτή δεν συμβαδίζει με τις πραγματικότητες του διεθνούς περιβάλλοντος ασφάλειας. Την ίδια στιγμή, το ΝΑΤΟ μιλά ανοιχτά στις Συνόδους του για τη δυνατότητα χρήσης πυρηνικών όπλων. Συνεπώς, η επίκληση από τις ΗΠΑ των κινδύνων για το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας αποτελεί μέγιστη υποκρισία και άλλοθι, την ώρα που διαθέτουν πυρηνικά όπλα και άλλα καπιταλιστικά κράτη, όπως η Βρετανία, η Γαλλία, το Πακιστάν, η Ινδία κ.ά.
Οι ΗΠΑ επικαλούνται τον πυρηνικό κίνδυνο τόσο από τη Βόρεια Κορέα, όσο και από το Ιράν, για να εγκαταστήσουν στην περιοχή του Ειρηνικού και στην Ευρώπη τη λεγόμενη "αντιπυραυλική ασπίδα" τους, ενώ σε συνεργασία με την ΕΕ ακολουθούν το δρόμο της ανατροπής ή στήριξης κυβερνήσεων ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα και επιβάλλουν κυρώσεις που στρέφονται κατά των λαών. Επίσης, ενισχύουν ξανά τη στρατιωτική τους παρουσία στο Αφγανιστάν, με το βλέμμα στραμμένο στην Κίνα, αλλά και τη Ρωσία. Το ίδιο ισχύει και με τη συγκέντρωση ΝΑΤΟικών στρατευμάτων στη Βαλτική.

Από τη μεριά της, η Ρωσία τάσσεται ενάντια σ' αυτά τα σχέδια, που αντικειμενικά υπηρετούν την επιδίωξη παρεμπόδισης μιας ενδεχόμενης απάντησης της Ρωσίας, σε περίπτωση που οι ΗΠΑ και η ΝΑΤΟική συμμαχία επιχειρήσουν αυτές το "πρώτο πυρηνικό πλήγμα".

Οι ΗΠΑ αξιοποιούν τη στάση της Βόρειας Κορέας να αναπτύξει το πυρηνικό της πρόγραμμα, για να προωθήσουν τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα στην περιοχή και γενικότερα. Ωστόσο, το θηριώδες έγκλημα που πραγματοποίησαν, πριν από 72 χρόνια οι ΗΠΑ, με τον πυρηνικό όλεθρο στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, καθώς και οι μακροχρόνιες συνέπειες αυτού του εγκλήματος, αποδεικνύουν πως η λύση δεν βρίσκεται στην ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων. Οχι τυχαία, το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο, η ΕΣΣΔ, είχε παραιτηθεί από το πρώτο πυρηνικό πλήγμα και είχε πρωτοστατήσει για έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά.
Η όξυνση στην Κορεατική Χερσόνησο δεν θα αλλάξει ούτε και θα αποσυμφορήσει την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Οχι μόνο γιατί οι επιπτώσεις από ένα πιθανό πολεμικό επεισόδιο, με χρήση μάλιστα πυρηνικών, θα είναι παγκόσμιες, αλλά και γιατί σε τελική ανάλυση πρόκειται για εύθραυστες ενδοϊμπεριαλιστικές "ισορροπίες" και ένα γεωπολιτικό "ντόμινο" που εξελίσσεται σε διεθνή κλίμακα, από τη Βαλτική, τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο έως την Αφρική, την Ασία και τον Ειρηνικό.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ εστιάζουν στην περιοχή εκεί. Από το 1950 έως το 1953 ηγήθηκαν στον πόλεμο της Κορέας, που είχε πάνω από μισό εκατομμύριο νεκρούς και οδήγησε στο διαμελισμό της. Δεν πρέπει να ξεχαστεί, άλλωστε, ότι η Ελλάδα είχε πάρει μέρος με στρατεύματα στην ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση στην Κορέα, με επιλογή της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων, έχοντας πάνω από 180 Ελληνες νεκρούς και 600 τραυματίες.

Η ελληνική κυβέρνηση, με τη στήριξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης και των άλλων αστικών κομμάτων, αναλαμβάνει τεράστιες ευθύνες, καθώς συμμετέχει και συμφωνεί με τις αποφάσεις και τους επικίνδυνους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, για λογαριασμό της ντόπιας αστικής τάξης, όπως έκαναν όλες οι αστικές κυβερνήσεις μέχρι σήμερα. Υπερθεματίζει για το ρόλο της Ελλάδας στο πλαίσιο της Συμμαχίας, στο όνομα της "γεωστρατηγικής αναβάθμισης" της χώρας. Μόλις πρόσφατα συμφώνησε για την επέκταση της βάσης της Σούδας και άλλων στρατιωτικών βάσεων και υποδομών για επιχειρήσεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Καλύπτει από την πλευρά της Ελλάδας τις υπέρογκες ΝΑΤΟικές δαπάνες και εντάσσει ακόμη πιο βαθιά τις Ενοπλες Δυνάμεις στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, οξύνοντας τον ανταγωνισμό με την Τουρκία.

Διάφορα ΜΜΕ, αλλά και πολιτικοί, αξιοποιούν την κατάσταση γύρω από το πυρηνικό ζήτημα της Βόρειας Κορέας, προχωρώντας, όχι μόνο σε συκοφάντηση συνολικά της πάλης των λαών για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά και για να προλειάνουν το έδαφος, ώστε ο λαός μας να αποδεχτεί μια στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Β. Κορέα, με πρόσχημα την "αποκατάσταση της δημοκρατίας" και την "αντιμετώπιση των όπλων μαζικής καταστροφής", που αξιοποιήθηκε και σε άλλες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, όπως π.χ. στο Ιράκ. Το ΚΚΕ υποστηρίζει πως είναι αποκλειστική ευθύνη του λαού κάθε χώρας να αποφασίσει και να επιλέξει τι οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς θα έχει, όπως και να το αλλάξει, με την οργάνωση και την πάλη του.

Οι εξελίξεις επιβάλλουν επαγρύπνηση, ένταση της διεθνιστικής αλληλεγγύης και ενίσχυση της πάλης ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους, ενάντια στα πυρηνικά όπλα. Αυτή η πάλη είναι αναπόσπαστα δεμένη με τον αγώνα για το ψωμί και το μεροκάματο, ενάντια στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, όποιας αστικής απόχρωσης. Είναι δεμένη με τον αγώνα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, όπως το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, άλλες στην Ασία και αλλού, ενάντια στο ίδιο το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα και την εξουσία του κεφαλαίου, που, όπως έχει δείξει και η Ιστορία, δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα κατά των λαών, προκειμένου να ξεπεράσει οξυμένες αντιθέσεις και μεγάλα προβλήματα, να πετύχει τους στόχους του και να εξασφαλίσει την κυριαρχία του».

ΔΙΑΠΛΑΝΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΡΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Πιο καταστροφική για τον εγκέφαλο η κοσμική ακτινοβολία

Το Διάστημα είναι τόπος επικίνδυνος. Κάθε φορά που οι αστροναύτες απομακρύνονται από την αγκαλιά της Γης, αντιμετωπίζουν το ακραίο ψύχος, την έλλειψη αέρα, τη μικροβαρύτητα και την έκθεση σε ιονίζουσες ακτινοβολίες. Αυτές οι απειλές φαίνονταν έως τώρα σε μεγάλο βαθμό αντιμετωπίσιμες - απλά προβλήματα προς επίλυση από τους μηχανικούς και κάποια εναπομένοντα ρίσκα που οι θαρραλέοι διαστημικοί ταξιδιώτες είναι διατεθειμένοι να πάρουν. Πρόσφατες έρευνες, όμως, έδειξαν ότι η ακτινοβολία στο Διάστημα ίσως είναι πολύ πιο καταστροφική απ' ό,τι θεωρούνταν μέχρι τώρα, ειδικά για τον ευαίσθητο, αλλά εξαιρετικής σημασίας εγκεφαλικό ιστό. Αν και οι επιστήμονες γνώριζαν εδώ και δεκαετίες για τη ραδιενεργό φύση του Διαστήματος, μόλις πρόσφατα προέκυψαν αποδείξεις για το πόσο σοβαρές μπορεί να είναι οι συνέπειες αυτής της ακτινοβολίας και πόσο μπορούν να διαρκέσουν.

Νοητικές βλάβες

Ακτινοβολώντας ποντίκια, μια ομάδα ερευνητών στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ιρβαϊν διαπίστωσε σημαντική και παραμένουσα νοητική βλάβη, που πιθανότατα θα έχει το αντίστοιχό της και στον ανθρώπινο εγκέφαλο, βάζοντας σε κίνδυνο την επιτυχία των επανδρωμένων διαστημικών αποστολών μεγάλης διάρκειας. Οι αστροναύτες στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, που βρίσκεται σε τροχιά στο εγγύς Διάστημα (σε ύψος περίπου τριών έως τεσσάρων εκατοντάδων χιλιομέτρων πάνω από την επιφάνεια του πλανήτη) είναι ακριβώς λόγω αυτής της χαμηλής τροχιάς σε μεγάλο βαθμό προφυλαγμένοι από τις χειρότερες επιπτώσεις της διαστημικής ακτινοβολίας. Ομως ακόμη κι αυτοί διατρέχουν κάποιο κίνδυνο νοητικής βλάβης. Οι κίνδυνοι για τους ταξιδιώτες προς τον Αρη και πιο μακριά απ' αυτόν θα ήταν ενδεχομένως θανάσιμοι.

Προς το παρόν, έχουμε περιορισμένη ικανότητα να αντιμετωπίσουμε τέτοιους κινδύνους. Η ενίσχυση της προστασίας με ασπίδες στα διαστημόπλοια θα μπορούσε να σταματήσει ένα μέρος της ακτινοβολίας, αλλά κανένα υλικό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε ασπίδες δεν είναι αρκετά ελαφρύ για να είναι πρακτικό για διαστημικές αποστολές. Υπάρχουν κάποια φάρμακα (κυρίως αντιοξειδωτικά) σε πρώιμο ερευνητικό στάδιο, που ίσως θα μπορούσαν να καταπολεμήσουν τις συνέπειες στον ανθρώπινο οργανισμό από την έκθεση σε ακτινοβολία. Αν δεν βρεθεί μια αποτελεσματική λύση, τα όνειρα για επανδρωμένες πτήσεις μέσα στο ηλιακό σύστημα και ιδίως πέρα απ' αυτό, έστω στο απώτερο μέλλον, ίσως δεν πραγματοποιηθούν ποτέ, ακόμη κι αν βελτιωθούν απίστευτα οι κινητήρες και αυξηθεί κατακόρυφα η ταχύτητα των διαστημοπλοίων.

Ατυχείς συνέπειες

Η κοσμική ακτινοβολία είναι ολέθρια. Δεν μπορούμε να τη δούμε ή να τη νιώσουμε, ωστόσο γεμίζει κάθε σπιθαμή από αυτό που μοιάζει κενός χώρος. Πιο επικίνδυνες για τους αστροναύτες είναι οι γαλαξιακές κοσμικές ακτίνες, φορτισμένα ατομικά σωματίδια που ταξιδεύουν με ταχύτητα που πλησιάζει εκείνη του φωτός και οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι προέρχονται από εκρήξεις υπερκαινοφανών (supernova) αστέρων. Πέρα από τις ακτίνες αυτές, που διατρέχουν όλο το διαστημικό χώρο ως ομοιόμορφο πεδίο, ο Ηλιος εκπέμπει πρωτόνια (ιονισμένα άτομα υδρογόνου), σε μεγάλη γκάμα ενεργειών. Αν και τα πρωτόνια αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της ακτινοβολίας στο Διάστημα, λόγω της μικρής τους μάζας προκαλούν συγκριτικά μικρότερη ζημιά στους ζωντανούς ιστούς, σε σχέση με βαρύτερα σωματίδια. Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά τα σωματίδια διαθέτουν επαρκή ενέργεια για να διαπεράσουν τόσο τα τοιχώματα των διαστημοπλοίων, όσο και τα σώματα των αστροναυτών. Οι κάτοικοι της Γης προφυλάσσονται από τα περισσότερα σωματίδια της κοσμικής ακτινοβολίας χάρη στο γήινο μαγνητικό πεδίο που τα εκτρέπει μακριά από την επιφάνεια του πλανήτη. Ομως, το ταξίδι μακριά από τη γήινη μαγνητόσφαιρα οδηγεί σε αναπόφευκτη έκθεση και στις ...ατυχείς συνέπειες που έχει η αλληλεπίδραση αυτών των σωματιδίων με τους ανθρώπινους ιστούς.
Το πρόβλημα με την κοσμική ακτινοβολία είναι ότι όταν αυτά τα σωματίδια διαπεράσουν το ανθρώπινο σώμα, αφήνουν πίσω τους ένα μέρος από την ενέργεια που διαθέτουν, ιονίζοντας τα άτομα των ιστών που θα βρουν στο διάβα τους. Τα ιονισμένα άτομα συγκρούονται με άλλα άτομα των βιολογικών μορίων, προκαλώντας ένα δεύτερο κύμα βλαβών. Οσο πιο βαρύ είναι ένα σωματίδιο και όσο γρηγορότερα κινείται, τόσο μεγαλύτερη ενέργεια μεταφέρει και τόσο περισσότερα άτομα θα ιονίσει. Η ανακατανομή των ηλεκτρονίων που αποσπάστηκαν από τα άτομα θα κάνει ορισμένα απ' αυτά να σπάσουν τους χημικούς δεσμούς στο μόριο στο οποίο βρίσκονταν και ανάλογα με το είδος του μορίου θα προκύψουν βλάβες σε πρωτεΐνες, σε λιπίδια, σε νουκλεϊνικά οξέα και άλλα κρίσιμα βιολογικά μόρια. Η απομάκρυνση των ηλεκτρονίων προκαλεί τη δημιουργία ελεύθερων ριζών (άτομα ή μόρια στα οποία λείπει ένα η περισσότερα ηλεκτρόνια που θα κάλυπταν τα τροχιακά τους). Οι ελεύθερες ρίζες αντιδρούν στη συνέχεια με άλλα μόρια μέσα στο σώμα, μετατρέποντάς τα σε νέες χημικές ενώσεις, που δεν εξυπηρετούν πια τον αρχικό σκοπό τους. Για παράδειγμα, όταν οι ελεύθερες ρίζες συναντήσουν DNA, τότε διασπούν τη φωσφοσακχαρική ραχοκοκαλιά του, ή προκαλούν βλάβες στις νουκλεϊνικές βάσεις.

Διαφορές

Σε μοριακό επίπεδο, διαπιστώθηκαν περιοχές σε νανοκλίμακα με υψηλή συγκέντρωση ελεύθερων ριζών, που μπορούν να δημιουργήσουν σχετικά μικρές περιοχές που περιέχουν μεγάλο αριθμό βλαβών σε κρίσιμα βιομόρια. Τα βαριά φορτισμένα σωματίδια προκαλούν πολύ περισσότερες τέτοιες περιοχές συγκριτικά με την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία (ακτινοβολία φωτονίων, όπως οι ακτίνες «Χ» και οι ακτίνες «Γ»). Είναι αυτή η πυκνότητα των βλαβών που κάνει τη διαστημική ακτινοβολία πιο επικίνδυνη από τις παραδοσιακές μορφές ιονίζουσας ακτινοβολίας πάνω στη Γη.
Τα πειράματα με ποντίκια τα οποία ακτινοβολήθηκαν μέσα σε επιταχυντή σωματιδίων με «βαριά» ιονίζουσα ακτινοβολία 0,3 Gy (γκρέι), φύσης ανάλογης με εκείνη του Διαστήματος (χρησιμοποιήθηκαν ιόντα οξυγόνου και τιτανίου), έδειξαν συσχέτιση της νοητικής κατάπτωσης με τη μείωση των δενδριτικών ακάνθων (μικρών προεξοχών στους δενδρίτες των νευρώνων, που αποτελούν δυνάμει σημεία συνάψεων μεταξύ των νευρώνων). Μέχρι τώρα η μόνη πηγή πληροφοριών για τις ενδεχόμενες βλάβες από τη διαστημική ακτινοβολία ήταν έμμεση, από παρατηρήσεις σε ανθρώπους που υποβλήθηκαν σε αντικαρκινική θεραπεία με ακτινοβόληση του εγκεφάλου. Μια τέτοια ημερήσια θεραπεία προβλέπει ακτινοβόληση με 2 Gy, περισσότερη δηλαδή απ' ό,τι η ακτινοβόληση σε όλο το ταξίδι προς τον Αρη και πίσω στη Γη. Η διαφορά είναι ότι η ακτινοβόληση με ακτίνες «Χ» και «Γ» κάνει πολύ μικρότερη ζημιά απ' ό,τι η ακτινοβόληση με σωματίδια, και ιδιαίτερα με βαριά σωματίδια.
Μια διαφορά που επισημαίνουν οι ίδιοι οι ερευνητές είναι ότι η ακτινοβολία χορηγήθηκε στα πειραματόζωα σε πολύ μικρό χρόνο, ενώ αντίθετα οι ταξιδιώτες του Διαστήματος θα τη δέχονται σταδιακά. Ομως, είτε με ταχύ ρυθμό, είτε με αργό, οι βλάβες από τα βαρύτερα σωματίδια είναι δύσκολο έως αδύνατο να επιδιορθωθούν από τον οργανισμό, ιδιαίτερα στον εγκέφαλο, όπου η παραγωγή νέων νευρώνων είναι πολύ αργή. Στο παρελθόν η μεγαλύτερη ανησυχία ήταν για την εμφάνιση καρκίνου στους αστροναύτες εξαιτίας της διαστημικής ακτινοβολίας. Οι νοητικές βλάβες που μπορεί να προκαλέσει ίσως οδηγήσουν στην αποτυχία επανδρωμένων αποστολών και τον κίνδυνο θανάτου πολύ νωρίτερα.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

Κυριαρχία μιας ελίτ στον ανταγωνισμό για το προϊόν

Associated Press

Με όπλο τα πανάκριβα τηλεοπτικά δικαιώματα, η αγγλική Πρέμιερ Λιγκ κατέχει την κορυφή στη λίστα των πρωταθλημάτων με τα περισσότερα έσοδα

Η ολοκλήρωση της φετινής θερινής μεταγραφικής περιόδου στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο επισημοποίησε, τουλάχιστον με τα μέχρι τώρα στοιχεία, και τον «χορό» των δισ. που στήθηκε με τις μετακινήσεις παικτών με σκοπό την ενίσχυση των ομάδων. Ενας τομέας που τα τελευταία χρόνια αποτελεί από τους πλέον κερδοφόρους στην γενικότερη βιομηχανία του σημερινού εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου, με τα ποσά που τζιράρονται κάθε καλοκαιρινή περίοδο να φτάνουν σε αστρονομικά ύψη (βλ. και πρόσφατο δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη»). Είναι χαρακτηριστικό ότι με τα μέχρι στιγμής επίσημα στοιχεία, το ποσό που δαπανήθηκε τη φετινή μεταγραφική περίοδο ξεπέρασε τα 4 δισ. ευρώ, ενώ η αύξηση σε σχέση με πριν από δύο χρόνια αγγίζει τα 700 εκατ. ευρώ. Η Παρί Σεν Ζερμέν, με τα λεφτά που έδωσε για τις αποκτήσεις των Νεϊμάρ και Εμπαπέ (με τη μορφή δανεισμού), αλλά και η Μίλαν, που χάρη στα κινεζικά κεφάλαια βρέθηκε σε μεταγραφική έξαρση, θεωρούνται οι πρωταθλήτριες της μεταγραφικής περιόδου.

Οι ...πέντε και οι άλλοι

Το σκηνικό που επικράτησε (και) φέτος στη μεταγραφική περίοδο και τα ποσά που δαπανήθηκαν, κυρίως από ομάδες που προέρχονται από συγκεκριμένες χώρες, δεν είναι ξεκομμένα από τη γενικότερη εικόνα που επικρατεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο όσον αφορά τις εγχώριες διοργανώσεις. Σε ένα ποδόσφαιρο - πρόσφορο έδαφος για ανελέητες επιχειρηματικές (και όχι μόνο) κόντρες συμφερόντων και για τα παιχνίδια κέρδους των πολυεθνικών που δραστηριοποιούνται, η «ψαλίδα» μεταξύ «πατρικίων» και «πληβείων» συνεχώς ανοίγει. Ουσιαστικά αυτή τη στιγμή η όξυνση του ανταγωνισμού έχει επιβάλει ένα καθεστώς δύο και τριών ταχυτήτων όσον αφορά τις εγχώριες διοργανώσεις, με αυτές συγκεκριμένων τεσσάρων (+1) χωρών να θεωρούνται πανάκριβα προϊόντα, από το «πάνω ράφι». Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία (και Γαλλία που ακολουθεί) κατέχουν τη μερίδα του λέοντος όσον αφορά τα κέρδη από διάφορους τομείς (τηλεοπτικά, χορηγίες, περαιτέρω έσοδα), δημιουργώντας ένα συγκεκριμένο «στάτους κβο». Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία σχετικής έρευνας του ποδοσφαιρικού τμήματος του οίκου «Deloitte» για τη σεζόν 2015 - 2016, τα οποία αναφέρουν πως συνολικά τα έσοδα των συγκεκριμένων πέντε πρωταθλημάτων άγγιξαν το ποσό των 13 δισ. ευρώ. Κάτι που αντιστοιχεί σε πάνω από το μισό (54% συγκεκριμένα) του συνολικού ποσού των εσόδων που υπήρξαν σε όλες τις ευρωπαϊκές εγχώριες διοργανώσεις (περίπου 22 δισ. ευρώ τη συγκεκριμένη περίοδο).

Με όπλο τα τηλεοπτικά

Eurokinissi

Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης αποτελούν τα βαριά «χαρτιά» της ισπανικής Λα Λίγκα στη μάχη του ανταγωνισμού

Στον πακτωλό δισ. που αφορούν τα έσοδα των συγκεκριμένων ισχυρών πρωταθλημάτων, ιδιαίτερη βαρύτητα, παίζοντας φυσικά το δικό της ρόλο στην αύξηση των ποσών, έχει η πώληση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Ενας ακόμα τομέας που τις τελευταίες δεκαετίες συγκαταλέγεται στα «χρυσωρυχεία» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ιδιαίτερα μετά το άνοιγμα σε προσοδοφόρες αγορές από την Ασία (με βαρύ «χαρτί» την Κίνα), τις αραβικές χώρες (με βάση και την εισαγωγή κεφαλαίων στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο) και τις ΗΠΑ. Χαρακτηριστικά είναι τα επίσημα στοιχεία για τα ποσά που αφορούν την πώληση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων των συγκεκριμένων πρωταθλημάτων. Οπως υπολογίζεται, το ύψος των τηλεοπτικών δικαιωμάτων στα πρωταθλήματα της πεντάδας των ισχυρών (Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία) άγγιξε τα 6,6 δισ. για τη σεζόν 2015 - 2016, αντιστοιχώντας στο 49% των συνολικών εσόδων των πέντε Λιγκών, ενώ το ποσό αναμένεται να αυξηθεί ακόμα περισσότερο με βάση τις νέες συμφωνίες που υπογράφηκαν για την τριετία 2017-19. Το τι ρόλο παίζει η πώληση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων σε αστρονομικά ποσά στα έσοδα των ομάδων και τη λειτουργία των ομάδων που προέρχονται από τα συγκεκριμένα πρωταθλήματα φαίνεται ξεκάθαρα στις δηλώσεις του Νταν Τζόουνς, συνεργάτη του ποδοσφαιρικού τμήματος της «Deloitte» που πραγματοποίησε τη σχετική έρευνα:

Associated Press

Ανοιγμα στους ξένους επενδυτές απαιτούν από την Μπουντεσλίγκα οι πολυεθνικές - χορηγοί του πρωταθλήματος

«Η αύξηση των εσόδων από συμφωνίες αναμετάδοσης συνεχίζει να παρέχει τη βάση στην οποία οι κορυφαίοι σύλλογοι της Ευρώπης μπορούν να στηριχτούν προκειμένου να επενδύσουν σε νέα ταλέντα και εγκαταστάσεις, όπως γήπεδα, προπονητικά κέντρα κ.λπ.».
Τα παραπάνω είναι ενδεικτικά της δυναμικής και κυρίως των «όπλων» με τα οποία οι ομάδες από τα πέντε μεγάλα πρωταθλήματα μπαίνουν κάθε φορά στη «μάχη», σε σχέση με τους αντιπάλους τους.

Οξυμένος ανταγωνισμός και μεταξύ των ισχυρών

Πέρα όμως από τις τεράστιες οικονομικές διαφορές στον ανταγωνισμό της πρώτης πεντάδας με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, εξίσου υψηλός είναι και ο ανταγωνισμός που αφορά τις μεταξύ τους διαφορές σε αυτόν τον τομέα. Αλλωστε, στο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο, όπου κυριαρχεί το αδυσώπητο κυνήγι για τα κέρδη, η όξυνση του ανταγωνισμού δεν θα μπορούσε να λείπει και από τα υψηλά «πατώματα» της «πυραμίδας». Το αντίθετο μάλιστα, αφού π.χ. η συγκέντρωση στα πέντε μεγάλα πρωταθλήματα του μεγαλύτερου μέρους του ποδοσφαιρικού τζίρου οξύνει ακόμα περισσότερο τη μάχη μεταξύ των πολυεθνικών που «κινούν τα νήματα», για το μεγαλύτερο κομμάτι της «πίτας» της αγοράς.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κόντρα της αγγλικής με την ισπανική Λίγκα για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αξιοποίηση της ασιατικής αγοράς, όπου η δεύτερη δείχνει τα τελευταία χρόνια να μπαίνει δυναμικά με μπροστάρηδες τα δυο βαριά «χαρτιά» της, Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα. Αλλο, πρόσφατο παράδειγμα, αποτελεί η εισήγηση από πλευράς ισπανικής Λίγκας στην UEFA να ελέγξει την εισροή κεφαλαίων στη γαλλική Παρί Σεν Ζερμέν και στην αγγλική Μάντσεστερ Σίτι, από Κατάρ και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αντίστοιχα, για παραβίαση των οικονομικών κανονισμών που ισχύουν στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.
Την ίδια ώρα, γερμανικών συμφερόντων αθλητική πολυεθνική που έχει τα δικαιώματα στη γερμανική Μπουντεσλίγκα έχει αυξήσει τα τελευταία χρόνια την πίεση προς τους υπεύθυνους του γερμανικού πρωταθλήματος και κρατικούς φορείς για αλλαγή στη νομοθεσία που αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ομάδων. Ειδικότερα, πιέζει για άρση των περιορισμών προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για εισροή στο γερμανικό ποδόσφαιρο επιχειρηματικών κεφαλαίων από το εξωτερικό (Κίνα, Ρωσία), η οποία θα ανεβάσει το επίπεδο του ανταγωνισμού των γερμανικών ομάδων και γενικότερα του πρωταθλήματος.
Για την ιταλική Serie A, που βρίσκεται αρκετά πιο πίσω σε δημοφιλία και έσοδα σε σχέση με τα τρία άλλα πρωταθλήματα (Πρέμιερ Λιγκ, Λα Λίγκα, Μπουντεσλίγκα), η είσοδος Κινέζων επενδυτών τόσο στις κορυφαίες ομάδες (Μίλαν, Ιντερ) όσο και σε άλλες (π.χ. χρεοκοπημένη Πάρμα) μοιάζει με «μάννα εξ ουρανού» προκειμένου να αναρριχηθεί στην κλίμακα του ανταγωνισμού, μέσω του ανοίγματος στην Ασία.
Οσο για τη γαλλική Ligue 1, αν και συνολικά δείχνει να είναι ο «αδύναμος κρίκος», προσπαθεί με την παρουσία των δύο πρωταγωνιστριών (Παρί και Μονακό) να «σηκώσει» τη γενικότερη εικόνα του πρωταθλήματος.

Κυρίαρχη η Πρέμιερ Λιγκ

Σύμφωνα με τα οικονομικά στοιχεία, η Πρέμιερ Λιγκ παραμένει οικονομικά στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, παρουσιάζοντας συνολικά έσοδα της τάξης των 4,9 δισ. ευρώ για τη σεζόν 2015-16, 500 εκατ. ευρώ περισσότερα σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν. Πλέον, με τη νέα συμφωνία για τα τηλεοπτικά, που έφτασε το ποσό των 2,6 δισ. ευρώ, το αγγλικό πρωτάθλημα όχι μόνο «στρογγυλοκάθεται» για τα καλά στην κορυφή μεταξύ των πλέον προσοδοφόρων, αλλά αυξάνει και την απόσταση από τους ανταγωνιστές του.
Στη δεύτερη θέση βρίσκεται η γερμανική Μπουντεσλίγκα, όπου τα συνολικά έσοδα των συλλόγων άγγιξαν τα 2,7 δισ. ευρώ, ενώ μεγάλο ρόλο έπαιξε η κατακόρυφη άνοδος στα τηλεοπτικά δικαιώματα του πρωταθλήματος την τελευταία διετία. Ακολουθούν η ισπανική Λα Λίγκα (με περίπου 2,4 δισ. ευρώ έσοδα), η ιταλική Serie A (1,9 δισ. ευρω) και η γαλλική Ligue 1 (περίπου 1,5 δισ.).

Φοβερή αποκάλυψη για το γιατί ο Μακρόν είναι τόσο φιλέλληνας!

       

Ακούγοντας την κυβέρνηση της Αριστεράς, την κρατική ΕΡΤ αλλά και τα υπόλοιπα Μέσα Ενημέρωσης να παρουσιάζουν τον Μακρόν να έρχεται στην Ελλάδα ως Μάγος με τα δώρα και ως ο Άγιος Βασίλης που θα μας φέρει επενδύσεις, ευημερία, ανάπτυξη, χρυσές κάνουλες, χρυσά κουτάλια, μεταξωτές κορδέλες, μεταξωτά βρακιά, βιολιά, ζουρνάδες, νταούλια και άλλα ταρατατζούμ, μπήκαμε στον πειρασμό να αναρωτηθούμε γιατί αυτό το παλικάρι ο Εμμάνουελ Μακρόν είναι τόσο φιλέλληνας.

Σκεπτόμενοι την λύση του αινίγματος καταλήξαμε σε μια φοβερή και τρομερή ανακάλυψη! Ο Εμμάνουελ Μακρόν δεν είναι φιλέλληνας! Ο Εμμάνουελ Μακρόν είναι Έλληνας και μάλιστα ποντιακής καταγωγής! Το πραγματικό όνομα του Εμμάνουελ Μακρόν είναι Εμμανουήλ Μακρίδης και γεννήθηκε σε μικτό Γαλλοποντιακό χωριό από το οποίο έφυγε σε μικρή ηλικία και μετεγκαταστάθηκε στην Γαλλία!

Ο μεγάλος αυτός Γαλλοπόντιος Μανώλης  Μακρίδης είναι η ελπίδα του Ελληνισμού! Ας ελπίσουμε ότι ο Μανώλης Μακρίδης θα προσφέρει τις υπηρεσίες του και στον Ελληνικό αθλητισμό όπως τις προσέφερε ο άλλος μεγάλος Πόντιος ο Ιβάν και θα φροντίσει να μην χαθεί η ιστορική ομάδα του Ηρακλή!

Οράτιος Μενιππίδης