«Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες»

«Να δεις που κάποτε θα μαςπούνε και μαλάκες»*

Από atexnos

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης //

(σύμμαχοι να ‘ναι οχτροί κι οχτροί να θάβονται υπό την ίδια σημαία)

Η Ελλάδα είναι στο ΝΑΤΟ. Κι η Τουρκία είναι στο ΝΑΤΟ. Είναι σύμμαχοι. Το ΝΑΤΟ εγγυάται σύνορα, ελευθερίες κι ομόνοια μεταξύ των μελών του. Κι όταν εισέβαλε στην Κύπρο η Τουρκία ήταν σύμμαχος της Ελλάδας, στο ΝΑΤΟ. Δεν ήταν η Κύπρος κι ίσως αυτό να ‘φταιγε. Αργότερα μπήκε η Κύπρος στη ΕΕ για να σωθεί και να φύγουν οι Τούρκοι, αλλά οι Τούρκοι δεν έφυγαν κι έπεσε και πείνα. 

Πείνα έπεσε και στην Ελλάδα που κι αυτή μπήκε στην ΕΕ για να τρώει με χρυσά κουτάλια, αλλά χάθηκαν και τα τσίγκινα. Στο ΝΑΤΟ είναι κι η Αλβανία. Τώρα θα μπουν στο ΝΑΤΟ και τα Σκόπια για να ‘ναι κι αυτά σύμμαχοι. Εν τω μεταξύ το ΝΑΤΟ που υπήρχε – υποτίθεται, ως αντίβαρο του Συμφώνου της Βαρσοβίας, απ’ όταν το τελευταίο διαλύθηκε, έχει διπλασιαστεί.

Κι η Τουρκία που συνεχίζει να είναι σύμμαχος, θέλει το μισό Αιγαίο και εμβόλισε σκάφος ελληνικό. Και επειδή είναι σύμμαχος, δέκα μέρες μετά τον εμβολισμό (προσέξτε το αυτό), κάναμε κοινά γυμνάσια με τουρκική φρεγάτα.

Οι χώρες, δίπλα μας, διαλύονται και πνίγονται στο αίμα από όπλα του ΝΑΤΟ. Κι αυτό το πλαδαρό υποκείμενο που το παίζει υπουργός εξωτερικών χόρευε αγκαλιά με τον αντίστοιχο της Τουρκίας στο ρυθμό του «Εμείς είμαστε ο κόσμος» που είναι ο ύμνος του ΝΑΤΟ. 

Και το πιθανότερο η φωτιά θα πιάσει κι εμάς. Κι έστειλε κι αυστηρό μήνυμα στον Τούρκο παρτενέρ του πως εμείς δεν είμαστε Ιράκ. Για κάποιο λόγο ο γελοίος, θαρρεί τον εαυτόν του καλύτερο απ’ τους Ιρακινούς. Αμερικανάκι γαρ! Γιατί οι υπόλοιποι πολιτισμένοι άνθρωποι δεν βρίσκουμε να διαφέρουμε απ’ τους Ιρακινούς συνανθρώπους μας. Αλλά Ιράκ (όπως είναι σήμερα), ο Κοτζιάς, η παρέα του και τ’ αφεντικά τους, το πάνε αμέτι – μωχαμέτι να μας κάνουν. Και Συρία και Λιβύη.

Κι εμείς αγρόν ηγοράζουμε. Και ξεπουλάμε λιμάνια, αεροδρόμια, εκτάσεις, το παρόν μας και το μέλλον των παιδιών μας. Κι ο Μηλιώκας τραγουδάει: «Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες». Και είναι πολύ πιθανό, σύντομα, Τούρκοι εργάτες να σκοτώνουν Έλληνες και τούμπαλιν. Και θα θάβονται με τη σημαία του ΝΑΤΟ, στο οποίο είμαστε σύμμαχοι. Γι αυτό άλλωστε μας στρούγκαραν σ’ αυτό. Και κύματα προσφύγων – δικών μας τότε, θα πασχίζουν να σωθούν στις χώρες της συμμάχου μας ΕΕ. Αλλά τα σύνορα τα ‘χουν χτίσει με τείχη και συρματοπλέγματα. Και σκυλιά αλυχτούν κι οι πρόσφυγες πυροβολούνται.

Αλλά πως γίνεται σύμμαχοι να ‘ναι οχτροί κι οχτροί να θάβονται υπό την ίδια σημαία; Κι όταν κάτω απ’ αυτή τη σημαία είναι τα παιδιά μας πως θα νιώθουμε αλήθεια; Θα ‘ναι όμως αργά για μας τότε, έτσι δεν είναι;

Κι όμως υπάρχουν μερικοί που σαν πιάσουν όπλο, ξέρουν που θα το στρέψουν. Προβληματιστείτε από αυτούς πριν είναι αργά.

«Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς».

…Σαν κλαίμε τους νεκρούς μας…

* Γιάννης Μηλιώκας

ΠΟΙΟΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΣΕ "κάποιους" ΝΑ ΛΕΝΕ: «Σήμερα θα πεθάνετε, σήμερα θα σας κάψουμε»?

Ερη Ριτσου:

H ανάρτηση της δικηγόρου της οικογένειας Φύσσα που χτυπήθηκε χθες με λοστό το κεφάλι, μαζί με όσους βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο "Φαβέλα", από Χρυσαυγίτες "μαστροπούς" του Πειραιά.
"Σπάσανε λάθος κεφάλια"!

Eleftheria Elfie Tompatzoglou

19 ώρες · 

«Σήμερα θα πεθάνετε, σήμερα θα σας κάψουμε».

Έτσι πίστεψαν ότι θα μας φοβίσουν οι φασίστες της Χρυσής Αυγής που εισέβαλαν χθες το απόγευμα στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Φαβέλα, στον Πειραιά με λοστούς, πτυσσόμενα γκλοπ και φωτοβολίδες.

Έτσι νόμιζαν ότι θα μας σταματήσουν, κρίνοντας εξ ιδίων και από τα υπόλοιπα θρασύδειλα ανθρωπάκια που τους ακολουθούν.

Αυτό που δεν ξέρουν όμως και δεν θα καταλάβουν ποτέ είναι ότι δεν είμαστε ίδιοι. Δεν ξέρουν ότι αντί να μας φοβίσουν, μας συσπειρώνουν. Δεν ξέρουν ότι η απόφασή μας για έναν ελεύθερο χώρο στον Πειραιά είναι μια συνειδητή πολιτική απόφαση που θα στηρίξουμε μέχρι τέλους. Δεν ξέρουν ότι όσο είμαστε όρθιοι θα παλεύουμε για μία κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης. Δεν ξέρουν ότι ο Πειραιάς μας ανήκει.

Και αυτό που σίγουρα δεν ξέρουν είναι ότι χθες σπάσανε λάθος κεφάλια.

TheoChari Ageliki 

Δυο μέρες πριν το συμβάν σημειώθηκε επεισόδιο με τους ίδιους προφανώς,οι οποίοι έκαναν βόλτα στην οδό Αριστοτελους με σπρέι και ενημερωτικά φυλλάδια. Εβαψαν τους τοίχους,μπροστά σε όλους μας και όταν αρνήθηκα να πάρω το φυλλάδιο τους αλλά αντ αυτού έσκυψα να μαζέψω από το δρόμο όσα είχαν πετάξει,επιτέθηκαν τόσο φραστικά όσο και με απειλητική στάση σώματος.»γιατί μωρή τα μαζεύεις, άντε ρε βλήμα,ξανά μάζεψε έστω ένα και θα δεις τι θα γίνει»
Το ίδιο και στην μητέρα μου.
Καλέσαμε την αστυνομια κυρίως για την αποφυγή παραπάνω επεισοδίων στους γύρω δρόμους επειδή καταλάβαμε ότι πρόκειται για εξόρμηση.
Η αστυνομία σε λίγα λεπτά ήταν εκεί...ήταν βέβαιο ότι η εξόρμηση δεν θα είχε φτάσει μακριά...αλλά φυσικά προτίμησαν να κάτσουν και να μας ανακρίνουν για μια ώρα μετά μέχρι να χάσει το νόημα του όλο αυτό...
Θέλω να πω ότι η αστυνομία είχε δείγματα πριν την επιθεση στην Φαβέλα για την αγριεμένη διαθεση των χρυσαυγιτων...

******************

  Mάνος Χατζιδάκις: 

"Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. 

Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω. 

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. 

(Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους). 

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός.

 Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο.

 Δικόν τους ή των άλλων. 

Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. 

Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι ΠΟΙΟΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΣΕ "κάποιους" ΝΑ ΛΕΝΕ: «Σήμερα θα πεθάνετε, σήμερα θα σας κάψουμε»?συμβαίνει γύρω μας. 

Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. 

Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε. 

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. 

Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.
Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. 

Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. 

Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας. 

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. 

Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. 

Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια. Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. 

Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. 

Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος."

 ***********

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ: 

«Αυτοί που είναι αντίπαλοι του φασισμού χωρίς να 'ναι αντίπαλοι του καπιταλισμού, 

αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αιτία τάχα έχει τη βαρβαρότητα την ίδια, 

μοιάζουν μ' ανθρώπους που θέλουν το μερτικό τους απ' τ' αρνί, χωρίς όμως να σφαχτεί το αρνί. 

Θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα. 

Αυτοί θα ικανοποιηθούν αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του, προτού φέρει το κρέας στο τραπέζι». 

Το «πρέπει» των βιομηχάνων είναι η συνέχιση των μέτρων

        

Για τους βιομήχανους «το θέμα δεν είναι θεμελιώδους σημασίας» τονίζει ο ΣΕΒ, με αφορμή τη συζήτηση περί «καθαρής εξόδου» ή «προληπτικής γραμμής στήριξης», θεωρώντας πως αυτό που προέχει είναι να συνεχιστούν τα αντιλαϊκά μέτρα και να μην επιστρέψουν τα εργατικά δικαιώματα στα «προ-μνημονιακά» χρόνια.

Σύμφωνα με τον ΣΕΒ: «Αυτό που προέχει για την οριστική και πετυχημένη έξοδο της χώρας μας από τα μνημόνια είναι να μην ατονήσουν επ’ ουδενί η μεταρρυθμιστική προσπάθεια και η δημοσιονομική πειθαρχία, καθώς επίσης να εφαρμοσθεί μια φιλική προς την επιχειρηματικότητα πολιτική, που θα ενθαρρύνει τις ιδιωτικές επενδύσεις. Αν αυτό δεν συμβεί, η οικονομία δεν θα ανακάμψει και η χώρα μας θα βρεθεί ξανά αντιμέτωπη με όλους τους κινδύνους που απετράπησαν, με τόσο υψηλό κόστος, τα τελευταία οκτώ χρόνια».

Οι χρηματιστηριακές αναταράξεις του Φεβρουαρίου

Χτες είπαμε δυο λόγια για τις αναταράξεις που επικρατούν στα χρηματιστήρια όλου του κόσμου, οι οποίες είναι τόσο έντονες ώστε μερικοί να ισχυρίζονται πως βρισκόμαστε εν όψει εκδηλώσεως μιας νέας κρίσης. Δεν περίμενα ότι το εν λόγω κείμενο θα προκαλούσε τόσο έντονο ενδιαφέρον, οπότε εκτιμώ πως θα μπορούσαμε να εμβαθύνουμε λίγο στο εν λόγω θέμα. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να διερευνήσουμε τις διάφορες αιτίες που αναστατώνουν τα χρηματιστήρια τούτες τις μέρες.

Η αλήθεια είναι ότι οι άνοδοι και οι πτώσεις των χρηματιστηρίων συνιστούν κατά ένα μεγάλο μέρος τους προβλέψιμα γεγονότα. Για παράδειγμα, ο Δεκέμβριος είναι σχεδόν πάντοτε πτωτικός, μιας και οι επενδυτές επιδίδονται σε πωλήσεις, προκειμένου είτε να καλύψουν τις ανοιχτές θέσεις τους είτε να γράψουν κέρδη στους ισολογισμούς τους. Κατά την ίδια έννοια, ο Ιανουάριος είναι ανοδικός επειδή στην διάρκειά του υπερτερούν οι αγορές, με τις επενδυτές να σπεύδουν να τοποθετήσουν τα κέρδη που έγραψαν τον προηγούμενο μήνα. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο στ' αφτιά των μη μυημένων, η μέση απόδοση των μετοχών κατά τον Ιανουάριο είναι πέντε φορές μεγαλύτερη από τους υπόλοιπους έντεκα μήνες. Έτσι, λοιπόν, είναι λογικό ο Φεβρουάριος να είναι πτωτικός, αφού ο ξέφρενος ρυθμός τού Ιανουαρίου δεν μπορεί να διατηρηθεί. Η διαφορά με τον εφετινό Φεβρουάριο, σε σύγκριση με τους παλιότερους, είναι ότι ούτε ο Δεκέμβριος ήταν έντονα πτωτικός ούτε ο Ιανουάριος έντονα ανοδικός, οπότε η τρέχουσα έντονη ανισορροπία συνιστά μάλλον μεγάλη έκπληξη.

Ουάσιγκτον, 22/12/2017: Ο πρόεδρος Τραμπ δείχνει με καμάρι την σελίδα με την υπογραφή του στον
νέο φορολογικό νόμο. Δεν θα μπορούσε να κρατάει όλον τον νόμο, που απλώνεται σε 74.608 σελίδες.

Τί άλλαξε, όμως, εφέτος και αναστατώθηκε το σύστημα; Η βασική αλλαγή είναι η κατακρήμνιση του εταιρικού φόρου στις ΗΠΑ από το 35% στο 21%. Παράλληλα μ' αυτή την τεράστια μείωση, η κυβέρνηση Τραμπ υιοθέτησε την τακτική που ακολουθούν η Ιρλανδία, η Ολλανδία και άλλες χώρες, δηλαδή να επιβάλλεται φόρος μόνο στα κέρδη που οι εταιρείες πραγματοποιούν μέσα στην χώρα. Από τα κέρδη που έχουν ήδη βγει στο εξωτερικό, όσα επιστρέψουν και επενδυθούν απαλλάσσονται πλήρως της φορολογίας ενώ τα υπόλοιπα φορολογούνται με 12%. Με 21% θα φορολογούνται και τα κέρδη που πραγματοποιούν στις ΗΠΑ οι ξένες θυγατρικές. Το τεράστιο όφελος που προκύπτει για τις εταιρείες από την αλλαγή τής φορολογίας, ενσωματώθηκε στην τιμή των μετοχών τους και συγκράτησε την συνηθισμένη πτώση για τον Δεκέμβριο.

Εννοείται ότι φορολογική πριμοδότηση των πολιτειακών επιχειρήσεων έχει προκαλέσει ανησυχία σε όλον τον κόσμο. Δεν είναι μόνο το ότι οι επιχειρήσεις των ΗΠΑ έχουν πια συμφέρον να μαζέψουν τις δραστηριότητές τους εντός των συνόρων. Κυρίως είναι ότι τώρα πλέον υπάρχει κίνητρο στις ξένες επιχειρήσεις να μεταφέρουν κέρδη στις ΗΠΑ, ώστε να επωφεληθούν από την χαμηλή φορολογία. Για παράδειγμα, γερμανικές εταιρείες όπως η Siemens ή η Bosch έχουν πια συμφέρον να μεταφέρουν κέρδη στην Siemens-USA και στην Bosch-USA (μέσω της γνωστής διαδικασίας τής εσωτερικής τιμολόγησης). Συνεπώς, αν θέλω να επενδύσω σε μετοχές αυτών των εταιρειών, μάλλον πρέπει να ασχοληθώ με τις μετοχές των θυγατρικών τους στις ΗΠΑ και να αφήσω τις μητρικές εταιρείες στην άκρη. Ίσως, μάλιστα, να πρέπει να ξεφορτωθώ όσες μητρικές μετοχές βρίσκονται ακόμη στα χέρια μου.

Από πλευράς Fed, το πρόβλημα λέγεται απορρόφηση πλεονάζουσας ρευστότητας. Όπως έχουμε πει σε τούτο το ιστολόγιο, το 2008 η Fed εφάρμοσε ένα πρόγραμμα εκτεταμένης ποσοτικής χαλάρωσης για να αντιμετωπίσει την κρίση που ξέσπασε από το σκάσιμο της φούσκας των στεγαστικών, πρόγραμμα το οποίο κράτησε ως το 2014. Με απλά λόγια, επί μια εξαετία η Fed αντιμετώπιζε την κρίση εκδίδοντας νέο χρήμα. Υποτίθεται ότι η βασική δουλειά που έπρεπε να κάνει η κυρία Γιέλλεν στο τιμόνι τής Fed, ήταν να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα εξυγίανσης, το οποίο θα απέσυρε από την αγορά όλο αυτό το παραπανίσιο χρήμα (ή, τουλάχιστον, το μεγαλύτερο τμήμα του). Όμως, κάτι τέτοιο δεν έγινε, με αποτέλεσμα σήμερα οι ΗΠΑ να απειλούνται από υψηλό πληθωρισμό και το δολλάριο να τρίζει. Και οι τριγμοί αυτοί γίνονται εντονώτεροι από την συνδυασμένη επίθεση που δέχεται το πολιτειακό νόμισμα τόσο από την Κίνα και την Ρωσσία όσο και από πιο αδύναμες αλλά εχθρικές προς τις ΗΠΑ χώρες (Ιράν, Βενεζουέλα κλπ). Εννοείται ότι σε περιόδους υψηλού πληθωρισμού τα χρηματιστήρια είναι λιγώτερο ελκυστικά.

Εκτός ΗΠΑ, η μεγαλύτερη ίσως πηγή ανησυχιών είναι η Ιαπωνία, όπου η έννοια της ποσοτικής χαλάρωσης έχει περάσει σε εξωπραγματικό επίπεδο, με την κεντρική τράπεζα της χώρας να ρίχνει συνέχεια χρήμα για την κάλυψη των αναγκών τού δημοσίου. Έτσι, το ιαπωνικό δημόσιο χρέος έχει περάσει προ πολλού το 250% του ΑΕΠ, με την Bank of Japan να κατέχει το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του. Λογικά, αυτή η τελευταία λεπτομέρεια θα έπρεπε να ήταν αρκετή για να μην ανησυχούν οι αγορές (ουσιαστικά, οι ιάπωνες χρωστούν στον εαυτό τους!) αλλά ούτε το χρηματιστήριο του Τόκυο γλίτωσε τις αναταράξεις τού Φεβρουαρίου.

Το κτήριο της Κεντρικής Τράπεζας της Ιαπωνίας στο Τόκυο

Θα ακουστεί παράξενο στους περισσότερους αλλά σοβαρή πηγή έντονων ανησυχιών αποτελεί και η πανίσχυρη Γερμανία. Υπό ποία έννοια; Ας πούμε ότι τα υπερτροφικά γερμανικά πλεονάσματα συνιστούν πηγή σοβαρού κινδύνου στις χρηματιστηριακές αγορές. Βέβαια, αυτός ο αφορισμός απαιτεί μερικές εξηγήσεις για να γίνει κατανοητός. Ναι, έχουμε ακούσει κατ' επανάληψη ότι "τα πλεονάσματα της Γερμανίας συνιστούν τα ελλείμματα του Νότου". Όμως, από πού κι ως πού αυτά τα πλεονάσματα ενοχλούν τις χρηματαγορές;

Για να το κατανοήσουμε, θα πρέπει να μιλήσουμε για το σύστημα Target-2 και να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί. Κι επειδή σήμερα είπαμε πολλά και κουραστικά, πάρτε μια ανάσα και θα συνεχίσουμε αύριο.

Το Ποτάμι πίσω δε γυρνά, στο γκρεμό ολοταχώς τραβά…

…

Κατιούσα

Το Ποτάμι γιορτάζει σήμερα τα γενέθλιά του, που κατά τα φαινόμενα, θα είναι και τα τελευταία του. Κλείνει άδοξα και αθόρυβα, σαν μια start-up επιχείρηση στο χώρο της πολιτικής, και η Κατιούσα θυμάται μερικές από τις στιγμές που πρόσφερε στον τόπο και το πολιτικό σκηνικό.
Το 10%
Με την εμφάνιση του Ποταμιού, ο Στάυρος Θεοδωράκης λέει πως δεν είνα επαγγελματίας πολιτικός, για να μείνει μια ζωή στα κοινοβουλευτικά έδρανα, και εκβιάζει τους ψηφοφόρους πως αν το Ποτάμι δεν πιάσει το 10% στις επερχόμενες εκλογές, θα αποχωρήσει από το πολιτικό προσκήνιο.
Τελικά έμεινε κάπου στα δύο τρίτα του στόχου του (χωρίς να πιάσει καν το 7%) και έκτοτε δεν έχει πιάσει διψήφιο ποσοστό ούτε καν στις εσωτερικές εκλογές του Κινήματος Αλλαγής. Αυτό όμως ουδόλως τον πτόησε ή τον οδήγησε στην αποχώρηση που είχε προαναγγείλει.
Πανεπιστήμιο Λαδιού
Ο Σταύρος Θεοδωράκης θέλει να δείξει πως έχει πρωτότυπες προτάσεις στο προγραμματικό του οπλοστάσιο και πυροβολεί την κοινή λογική, όταν εμφανίζεται στο κοινό του Χατζηνικολάου “στον Ενικό”, λέγοντας πως είναι ανεπίτρεπτο μια χώρα σαν την Ελλάδα να μην έχει ένα Πανεπιστήμιο Λαδιού. Ακόμα αναρωτιόμαστε τι μαθήματα και καθηγητές θα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο (ούτε καν απλή σχολή), εκτός κι αν ο Σταύρος θεωρεί το λάδωμα επιστήμη, οπότε το πράγμα αλλάζει…
Η χαρά του παιδιού

Οι βουλευτές του Ποταμιού είναι τόσο χαρούμενοι που βρέθηκαν από το πουθενά στο Κοινοβούλιο, που αποφασίζουν να το γιορτάσουν με σοβαρότητα και το επίπεδο που τους χαρακτηρίζει:
-Σέλφιιιιιιιι…!
Ο Καραγκιόζης πολιτικός αρχηγός

Το Ποτάμι έχει κάτι από τη φρεσκάδα των ελληνικών ταινιών της δεκαετίας του 50′, μυρίζει μανούλα, Καζολίν και διάφορα άλλα διαφημιστικά προϊόντα. Πουλάει όμως και τη χίπστερ νοσταλγία για κάθε τι παλιό, και οικολογικό, με το Σταύρο Θεοδωράκη να διαφημίζει τον εαυτό του στο κέντρο της Τρίπολης, λες και ήταν η ομιλία του παράσταση θεάτρου σκιών.
-Και Ποτάμι θα σας φέρουμε…
Να σου φεύγει το καφάσι
https://www.youtube.com/watch?v=Ggqa-yYYNi4
-Αυτό είναι ενα καφάσι…
Κι αυτή είναι η πολιτική πρόταση του Ποταμιού. Και η ιεράρχησή των πραγματικά σοβαρών προβλημάτων που απασχολούν τη χώρα μας τον καιρό της κρίσης.

Τολμάς το καινούριο;

Οδός Ευρώπης
Μετά το “οδός Ελλήνων” του Β. Παπακωνσταντίνου, ο Νίκος Ορφανός (ο Κίτσος της διαφήμισης) απαντά με την οδό Ευρώπης και ποζάρει χαμογελαστός μπροστά στον οδοδείκτη, για τον ευρωμονόδρομο του Μάαστριχτ. Μετά από μερικούς μήνες, θα αποχωρήσει από το Ποτάμι, καταγγέλλοντας πως το Ποτάμι είναι προσωπικό τσιφλίκι του κυρ-Σταύρου.

Του πήρε λίγο καιρό, αλλά το κατάλαβε…
Ράμπο
Ο Σταύρος πηγαίνει στο χωριό μαζί με μια φωτογράφο, όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, παίρνει βουκολικές πόζες και δείχνει πόσο κοντά βρίσκεται στους λαϊκούς ανθρώπους. Βάζει και μια κρητική κορδέλα, κοιτώντας μας άγρια σα Ράμπο, ενώ του την δένει μια γιαγιά παραδίπλα, που ετοιμάζεται να του πει να πάρει ζακέτα…

Σώζω ένα γατάκι!
Ο Σταύρος είναι τόσο καθημερινός κι ανθρώπινος, που δε διστάζει να κλείσει τους βουλευτές του, όταν τον καλεί το καθήκον, όπως τότε που έσωζε ένα γατάκι στην Παραλιακή, και αναγκάστηκε να κλείσει το τηλέφωνο -πιθανόν για να αλλάξει στολή σε κάποιον τηλεφωνικό θάλαμο- στη Χριστίνα Ταχιάου, που αποκάλυψε το συγκλονιστικό διάλογο
Για κάντε κάτι παρόμοι, αν τολμάτε, γατάκια…
Το κρασί παλιό, το χαβιάρι μαύρο…
Η ίδια βουλευτής (που ακολούθησε γραμμή Άδωνι, ανακαλύπτοντας ελλείψεις στο κωλόχαρτο στο Αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης) παραπονιέται για την πενιχρή αποζημίωση που παίρνει ένας βουλευτής και περιγράφει στο Protagon τα παράπονά της και τα φτωχά βουλευτικά της χρόνια…
Κι εσείς κάνετε θέμα για ένα ψωρο-επίδομα που πήρε δηλ η Ράνια Αντωνοπούλου. Τσ, τσ, τσ…

Όπου φτωχός και η μοίρα του

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη -που πέρασε κι από το Ποτάμι- δείχνει το φιλάνθρωπο πρόσωπό της απέναντι στους φτωχούς, που δεν είναι κακοί, αμόρφωτοι κι ηλίθιοι. Απλώς κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες στιγμές… Πχ ότι ακούνε τη Λυμπεράκη… (που ευτυχώς είναι πλούσια, πετυχημένη και μορφωμένη).
Η αγάπη για τις καρέκλες
Ο μόνος τρόπος να χτυπήσει κανείς την αγάπη του Ποταμιού και των στελεχών του για τις καρέκλες ήταν αυτός και είναι πρωτοποριακός. Πήραν την απόφαση να καταργήσουν τις καρέκλες στα γραφεία τους, αντικαθιστώντας τες με μπάλες ισορροπίας-γυμναστικής.

Τέρμα στενοχώριες και καημοί, η ζωή είναι ένα παιχνίδι…
Μακρόν ζεις, αυτοί σε οδηγούν
Το Ποτάμι κολλούσε αυτές τις υπέροχες αισθητικά αφίσες υπέρ του Μακρόν και το διπλό αγώνα του εναντίον των λαϊκιστών και των συντηρητικών…

Ακολούθως ο Σταύρος αναγνώριζε με μετριοφροσύνη πως ο ίδιος είναι της “σχολής Μακρόν” αλλά και ο Μακρόν είναι της “σχολής Ποτάμι” -που θα μπορούσαμε ίσως να την συμπεριλάβουμε στο Πανεπιστήμιο Λαδιού…
Πονάει πάντα η πρώτη φορά

Η’ όχι και τόσο, αν πιστέψουμε την εμπνευσμένη αντιγραφή προεκλογικού σποτ του Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές του ’12, που μετέφερε με σκηνοθεσία και μουσική υπόκρουση κοπής Παπακαλιάτη το προεκλογικό επιτελείο του Ποταμιού στις ευρωεκλογές του ’14. Εδώ νεαρή κοπέλα δηλώνει έτοιμη να χάσει την εκλογική της παρθενιά με το Σταύρο, που θα της βρει δουλειά και σέβεται τα πιστεύω της. Το σποτ, που συνοδευόταν κι από ένα λιγότερο προβεβλημένο με κυρία μέσης ηλικίας να δηλώνει ότι είχε καιρό να το κάνει (το εκλογικό της καθήκον) είχε ξεσηκώσει τότε αντιδράσεις, μεταξύ των από αρκετούς υποψήφιους ευρωβουλευτές του κόμματος για σεξισμό, κάτι που οδήγησε τελικά στη σολομώντειο λύση: Προστέθηκε τρίτο βιντεάκι, αυτή τη φορά με άντρα να μοιράζεται τη χαρά της -εν προκειμένω δεδομένα ανώδυνης-πρώτης εκλογικής φοράς.

Και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχίσει επ’ αόριστον. Με τις αποχωρήσεις από το Ποτάμι που άρχισε να θυμίζει Survivor, τις δημοκρατικές διαδικασίες που πήγαν περίπατο, όταν άρχισε ο προσωπικός αγώνας του Θεοδωράκη για την προεδρία του νέου ΠαΣοΚ, κοκ.
Μια τετραετία όμως ήταν πολύ λίγη. Και να φανταστείς πως δεν ήταν καν στην κυβέρνηση…
Ας τελειώσουμε το ίδιο σουρεαλιστικά, με λίγο Μπρεχτ: Γιατί να θεωρούμε βίαιο το Ποτάμι και όχι τις όχθες που το συγκράτησαν και δεν το άφησαν να περάσει το 10%;

Διπλοθεσίτης μπράβος στην υπηρεσία «Market In» και Μαρινάκη!

Ο «Ρεζίλι των Σκυλιών» είναι μαντρόσκυλο και του Μαρινάκη!

Με αφορμή τη χτεσινή ποδοσφαιρική παρωδία που εκτυλίχτηκε ακόμη μια φορά σε ποδοσφαιρικό γήπεδο της χώρας μας, αυτή τη φορά στο γήπεδο της Τούμπας, το μάτι μας έπεσε αρκετές φορές πάνω σε μια  χαρακτηριστική φιγούρα που στεκόταν κοντά τον πάγκο του Ολυμπιακού και δίπλα στον τραυματισμένο προπονητή του Ολυμπιακού.

Ένας τύπος που με έναν τρόπο παράξενο μου φαινόταν οικείος και κάθε φορά που η κάμερα έπεφτε πάνω του, τόσο μου τραβούσε την προσοχή. Κι η φλασιά που με έκανε να θυμηθώ, τελικά δεν άργησε και πολύ:

Ο τύπος με το ξυρισμένο κεφάλι που πριν λίγους μήνες (Ημέρα Γενικής Απεργίας – 14/12/2017) είχε πρωταγωνιστήσει στην απόπειρα της εργοδοσίας των «Market In» στα Γιάννενα, να τρομοκρατήσει και να σπάσει τον αγώνα των απλήρωτων εργαζομένων που διαδήλωναν έξω από το συγκεκριμένο Super Market, διεκδικώντας την επιστροφή τους στη δουλειά και την καταβολή των 18 μηνών δεδουλευμένων τους.

Αλλά και πάλι (όσο κι αν το ένστικτό μου έλεγε πως είναι ο ίδιος) η φώτο δεν ήταν πολύ καθαρή ούτε κι είχε καλή γωνία κι έτσι δεν μπορούσα  να είμαι απολύτως σίγουρος. Χρειαζόμουν κι άλλα στοιχεία.

Προσπάθησα λοιπόν να «ταυτοποιήσω» το πρόσωπο του γηπέδου, με το τσιράκι της εργοδοσίας του «Market In».

Το πρώτο που παρατήρησα (εκτός του προσώπου) ήταν η ομοιότητα στα ρούχα. Αυτό με έκανε να σκεφτώ πως αν μπορούσα με κάποιο τρόπο να ταυτοποιήσω και τα παπούτσια τότε θα είχα πετύχει στόχο.

Άρχισα λοιπόν να σκαλίζω στο διαδίκτυο ψάχνοντας φωτογραφίες από την επίθεση των μπράβων, που παρεμπιπτόντως τις έφαγαν για τα καλά από τους εργαζόμενους στα «Market In», παρόλο που ήταν για 18 μήνες απλήρωτοι.

Από 2-3 σάιτ που κοίταξα όλες οι φώτο είχαν την ίδια πηγή κι ήταν κομένες από τα γόνατα και κάτω…Τζίφος!

Επειδή όμως όποιος επιμένει (στο ψάξιμο) στο τέλος πάντα ανταμείβεται, έπεσα πάνω σε ένα τοπικό σάιτ των Ιωαννίνων που είχε μια ολόσωμη φωτογραφία του συγκεκριμένου τύπου που μάλιστα είχε ματώσει και στο κεφάλι από το ταξικό ξύλο που έφαγε από αυτούς που πήγε να τρομοκρατήσει.

Κοιτώ με αγωνία τα παπούτσια του και …BINGO!!! Παντελόνι, Μπουφάν και παπούτσια, μονάχα ο σκούφος του λείπει!

Τα ρούχα του – αν και μούσκεμα – τον «έδωσαν» στεγνά!

Σύμφωνα με άρθρο του ριζοσπάστη, να πω την αμαρτία μου μου είχε ξεφύγει τότε, το ίδιο άτομο το 2014, βρισκόταν ξανά στο γήπεδο της Τούμπας, στον ημιτελικό του Κυπέλλου (άλλη ομορφιά του ποδοσφαίρου έγινε κι εκεί) και πάλι ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό.

Σε αυτή τη φωτογραφία, στο κέντρο διακρίνουμε τον ίδιο τύπο να εμπλέκεται σε επεισόδια μέσα στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας, σε αγώνα ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός το 2014

Κι όπως φαίνεται στην παραπάνω φώτο ο συγκεκριμένος τύπος, συμμετέχει ενεργά στα επεισόδια που μεταξύ παικτών και παραγόντων των δύο ομάδων.

Όπως και τώρα, έτσι και τότε, είχε δηλωθεί ως μέλος της αποστολής της ομάδας του Πειραιά.

Στο παρακάτω βίντεο τον βλέπουμε να στέκεται δίπλα στο αφεντικό του
σαν καλό σκυλί με μπλε μπουφάν και ΠΑΛΙ στην Τούμπα και το 2015

Τελικά λοιπόν τι συμβαίνει;

Πως ένας μπράβος που μισθώνεται από τον Ολυμπιακό του Μαρινάκη τουλάχιστον από το 2014, βρίσκεται να προσλαμβάνεται από την εργοδοσία του «Market In» στα Γιάννενα, και μετά πάλι να εμφανίζεται σε αποστολή του Ολυμπιακού στη  Τούμπα είναι ένα μυστήριο… και φυσικά πολλά, πάρα πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς…

Για εταιρία ενοικιάσεων μισθοφόρων που στέλνει μπράβους κατά παραγγελία σε «απελπισμένους» εργοδότες σε όλη την Ελλάδα… μέχρι χρυσαυγίτικα εργολαβικά γραφεία παροχής «υπηρεσιών» μόνο για Αίλυνες!

Μπορεί βέβαια να είναι απλά ένας διπλοθεσίτης μπράβος που τη μια περίοδο προσφέρει τις υπηρεσίες του στον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό κι ειδικά στα παιχνίδια υψηλού κινδύνου… και βγάζει και έξτρα χαρτζηλίκι στον ελεύθερο χρόνο του από κάτι δουλίτσες τύπου «Market In».

Όταν οι εργαζόμενοι είναι μια γροθιά ο υπόκοσμος της νύχτας – μαντρόσκυλα της εργοδοσίας το βάζουνε στα πόδια…

Να σημειώσουμε εδώ πως δυστυχώς πολλοί συνεχίζουν να εθελοτυφλούν για την ολοφάνερη σύνδεσή του λαοφιλέστερου αθλητικού οργανισμού με χρυσαυγίτικους πυρήνες σε κάθε επίπεδο.

Για να δούμε λοιπόν:

Ποιοι ήταν όμως αυτοί που τραμπούκιζαν σε βάρος των απεργών κι όσων στάθηκαν στο πλευρό τους;

Ο Ριζοσπάστης την περίοδο της επίθεσης στους εργαζόμενους στα Γιάννενα, είχε δημοσιεύσει αποκλειστικό ρεπορτάζ όπου είχε βγάλει στη φόρα πολλά από τα άπλυτα του συγκεκριμένου μπράβου καθώς επίσης και των υπόλοιπων μαντρόσκυλων του υποκόσμου. Σας επισυνάπτω ένα μικρό απόσπασμα:

Βίος και πολιτεία των τραμπούκων

«Ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει αποκαλυπτικά στοιχεία για την ταυτότητά τους, τον τρόπο δράσης τους, τις διασυνδέσεις τους με βρώμικα κυκλώματα και «μπραβιλίκια», τις «υπηρεσίες» τους σε ισχυρούς επιχειρηματίες και ομίλους.

Πρόκειται για ανθρώπους του υποκόσμου, έτοιμους να αναλάβουν οποιοδήποτε συμβόλαιο τούς ανατεθεί. Ανήκουν στη μεγάλη «δεξαμενή» απ’ όπου η εργοδοσία αντλεί τα μαντρόσκυλά της, όπως κάνει με τους χρυσαυγίτες και με άλλα κατακάθια του συστήματος.

Ανάμεσα στους τραμπούκους που παρέταξε η εργοδοσία στα Γιάννενα, κεντρικό ρόλο είχε ο καραφλός που φαίνεται στις φωτογραφίες, παρέα με την υπόλοιπη ομάδα, να σχεδιάζουν τον τρόπο που θα χτυπήσουν την απεργιακή φρουρά.

Ο βίος και η πολιτεία του επιβεβαιώνουν τα «προσόντα» που τον καθιστούν κατάλληλο για το ρόλο που του ανέθεσε η εργοδοσία.

Από το ρεπορτάζ της εφημερίδας μας προκύπτει ότι ο συγκεκριμένος, πριν από κάποια χρόνια, είχε καφετέρια στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Την ίδια περίοδο διατηρούσε και ένα δεύτερο μαγαζί με «φρουτάκια» στο Ωραιόκαστρο. Και δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος στην πόλη, αφού όπως λένε όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, συνήθιζε να μετακινείται με μια πορτοκαλί πολυτελέστατη «Λαμποργκίνι».

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι σχετιζόταν με «προστασία υψηλών προσώπων», κοινώς «μπραβιλίκι». Μάλιστα, η ομάδα με την οποία έκανε τέτοιες δουλειές είχε αναλάβει και την προστασία μεγαλοεπιχειρηματία, ο οποίος απασχόλησε το πανελλήνιο με την υπόθεση απαγωγής του στα μέσα της δεκαετίας του 1990.

Στην ομάδα των μπράβων που επιχείρησαν να χτυπήσουν τους εργαζόμενους στα Γιάννενα, υπάρχουν κι άλλοι «γνωστοί».

Ενας από αυτούς φαίνεται πως έχει ιδιαίτερες σχέσεις με τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής, καθώς πληροφορίες από το Γιάννενα λένε ότι όποτε εμφανίζεται για επίσκεψη ο υπόδικος βουλευτής Χρ. Παππάς, στέκεται πάντα δίπλα του σαν φρουρός…»

Ροβεσπιέρος

(Visited 1 times, 14 visits today)

«Σήμερα θα πεθάνετε, σήμερα θα σας κάψουμε» – Η επιδρομή των ναζί στη «Φαβέλα» (ηχητικό)

Ακούστε το ηχητικό απόσπασμα:

• Facebook260

Νόμισμα

«Ανησυχία» εκφράζουν τα αστικά επιτελεία για το κατά πόσο οι εξελίξεις στα λεγόμενα «εθνικά θέματα» επιδρούν και υπονομεύουν τους στόχους της οικονομικής ανάκαμψης. Από τη σκοπιά τους βέβαια, δίκαια ανησυχούν, αφού όλο το προηγούμενο διάστημα έλεγαν και ξανάλεγαν ότι ο ρόλος της Ελλάδας ως «πυλώνα σταθερότητας» στην περιοχή είναι το μεγάλο της ατού για την προσέλκυση επενδύσεων, ανταγωνιστικά μάλιστα προς τις γείτονες χώρες και ότι «εγγύηση» γι' αυτό αποτελεί η συμμετοχή της χώρας στους σχεδιασμούς ΝΑΤΟ και ΕΕ. Τώρα όμως, με το πρώτο ταρακούνημα, αποδεικνύεται ότι οι ανταγωνισμοί που πυροδοτούν αυτοί ακριβώς οι σχεδιασμοί και συνεπακόλουθα η εμπλοκή της Ελλάδας είναι ο βασικός παράγοντας που ανεβάζει την ένταση στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ, ενώ δεν λείπουν και τα μπρος - πίσω στις σχέσεις της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ και την Αλβανία. Στην πραγματικότητα, αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι ένα μεγάλο παζάρι, ανάμεσα σε όλους και για όλα, στο πλαίσιο μιας γενικότερης διευθέτησης στην ευρύτερη περιοχή και με βασικό παράγοντα τον ανταγωνισμό του ευρωατλαντικού άξονα πρωτίστως με τη Ρωσία. Και όταν η σύγκρουση αφορά τόσο μεγάλα συμφέροντα, δεν είναι καθόλου δύσκολο το νόμισμα να γυρίσει από την άλλη μεριά, για να αποδειχθεί πόσο εύθραυστη και επίπλαστη είναι για το λαό η «σταθερότητα» της ιμπεριαλιστικής ειρήνης...

Ο λύκος... τσομπάνης

«Απόλυτα ικανοποιημένη» εμφανίζεται η κυβέρνηση από τις δηλώσεις που έγιναν στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ την Παρασκευή, σχετικά με τις πρόσφατες προκλήσεις της Τουρκίας σε Ιμια και κυπριακή ΑΟΖ.
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που η κυβέρνηση καλλιεργεί επικίνδυνες αυταπάτες και εφησυχασμό, «ξεπλένοντας» το ρόλο που παίζουν η ιμπεριαλιστική ένωση και το ΝΑΤΟ ως εγγυητές τάχα των συνόρων, της εδαφικής ακεραιότητας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων, της σταθερότητας και της ειρήνης στην περιοχή.
Αποκαλυπτικά είναι, όμως, και τα επιχειρήματα με τα οποία προσπαθούν να σύρουν το λαό σε μεγάλους κινδύνους για τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Για παράδειγμα, έλεγε ο πρωθυπουργός την περασμένη Παρασκευή ότι «η Τουρκία οφείλει να σέβεται το διεθνές δίκαιο (...) Μόνο υπ' αυτές τις προϋποθέσεις μπορούμε να οικοδομήσουμε μια οποιαδήποτε θετική ατζέντα ξανά στο μέλλον, στους πολλούς τομείς που μπορούμε να συνεργαζόμαστε».
Τι λένε δηλαδή; Οτι η «ενταξιακή προοπτική» της Τουρκίας στην ΕΕ, όπως και τα οφέλη για την τουρκική αστική τάξη από επιχειρηματικές και άλλες συμφωνίες και παζάρια, μπορούν τάχα να αποτελέσουν παράγοντα σταθερότητας, δέλεαρ και ταυτόχρονα μοχλό πίεσης προς την Τουρκία.
Πρόκειται για απάτη: Ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και «κολιγιές» συνυπάρχουν, το ένα φέρνει το άλλο και τα δυο μαζί είναι εξίσου επικίνδυνα για τους λαούς της περιοχής. Αλλωστε, οι αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, συνόρων, το «γκριζάρισμα» περιοχών κ.ο.κ., ακριβώς ως τέτοιος μοχλός πίεσης και διεκδίκησης λειτουργούν, στο παζάρι για το διαμοιρασμό της «λείας».
Αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι τα ίδια λέγονταν και πριν από έναν περίπου χρόνο σε σχέση με το πώς ο πλούτος στην κυπριακή ΑΟΖ και το ενδιαφέρον των ενεργειακών κολοσσών, σε συνδυασμό με τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ, «θωρακίζει» τάχα τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου, ενώ δημιουργούσε υποτίθεται και προϋποθέσεις για τη «λύση» στο Κυπριακό.
Ενα χρόνο μετά, οι εξελίξεις με το ουσιαστικό «γκριζάρισμα» της κυπριακής ΑΟΖ, με τις παρασκηνιακές συμφωνίες ανάμεσα σε ενεργειακούς κολοσσούς και την Τουρκία, που βλέπουν αυτές τις μέρες το φως της δημοσιότητας, οι «χλιαρές» αντιδράσεις της ΕΕ περί «ανάγκης σεβασμού στα κυριαρχικά δικαιώματα» γενικά κι αόριστα, δείχνουν το αυτονόητο: Κριτήριο για την ιμπεριαλιστική ένωση δεν είναι βέβαια τα κυριαρχικά δικαιώματα, η διασφάλιση των συνόρων και η προστασία τους, αλλά τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και των μονοπωλίων της.
Εξ ου και είναι κακόγουστο αστείο το επιχείρημα περί «ευρωπαϊκών συνόρων» που αξιοποιεί η κυβέρνηση, κλείνοντας τα μάτια στο γεγονός ότι είναι εντός πλαισίου ΝΑΤΟ αλλά και ΕΕ (βλέπε π.χ. συμφωνίες Ελσίνκι κ.λπ.) που προχωρά εδώ και χρόνια το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου. Που η τουρκική επιθετικότητα και προκλητικότητα κλιμακώνεται. Που ο κάθε προσωρινός συμβιβασμός δημιουργεί το έδαφος για τον επόμενο - ακόμα μεγαλύτερο - γύρο όξυνσης.
Εξίσου επικίνδυνη είναι και η αποστροφή του πρωθυπουργού ότι η «θέση αυτή για την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών - μελών οφείλει να είναι μια κόκκινη γραμμή για την ΕΕ. Αλλιώς δεν μπορούμε να μιλάμε για αναβάθμιση της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Αμυνας ή του διεθνούς ρόλου της ΕΕ». Συνδέει δηλαδή την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων με τον «ενεργότερο» και «αυτοτελή» ρόλο που διεκδικεί η ΕΕ στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, όπου αποτυπώνεται και η όξυνση των ανταγωνισμών με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Απ' όπου κι αν το πιάσει κανείς, τα συμφέροντα του κεφαλαίου που «οδηγούν» την ενεργότερη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στους επικινδύνους σχεδιασμούς της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, δεν αποτελούν εγγύηση σταθερότητας, αλλά κίνδυνο - θάνατο για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής.
Η καταδίκη της πολιτικής της κυβέρνησης και μαζί των ιμπεριαλιστικών σχεδίων ΕΕ - ΝΑΤΟ - ΗΠΑ στην περιοχή, να ηχήσει δυνατά στη σημερινή συγκέντρωση του ΚΚΕ στην Αθήνα, ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και την εμπλοκή για τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Νέος κύκλος αντιλαϊκής κλιμάκωσης

Στα «γεμάτα» ξεκίνησαν από χτες στην Αθήνα οι συζητήσεις της κυβέρνησης με το κουαρτέτο αναφορικά με τον 4ο κύκλο της «αξιολόγησης», όπου περιλαμβάνονται επιπλέον 88 νέα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα. «Ενα το κρατούμενο» είναι η διατήρηση ολόκληρης της γκάμας των μέτρων και των τριών μνημονίων, καθώς επίσης και αυτών που ήδη έχουν προβλεφτεί και ψηφιστεί για την ερχόμενη διετία (2019 - 2020), για την περαιτέρω κατακρεούργηση των καταβαλλόμενων συντάξεων και του αφορολόγητου ορίου μισθωτών και συνταξιούχων. Σε αυτό το φόντο, για το αμέσως επόμενο διάστημα, ο «οδικός χάρτης» της κυβέρνησης περιλαμβάνει ζητήματα όπως ο «επανυπολογισμός συντάξεων», η Υπουργική Απόφαση για το νέο συντριπτικό χτύπημα στο ΕΚΑΣ των χαμηλοσυνταξιούχων, η πλήρης κατάργηση της έκπτωσης του ΦΠΑ στα νησιά, η αύξηση των συντελεστών του ΕΝΦΙΑ προκειμένου να εξισορροπηθούν οι αλλαγές στις τιμές ζώνης των ακινήτων κ.ά. Μάλιστα, οι νέες «παρεμβάσεις» θα ενσωματωθούν στο υπό διαμόρφωση «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής» 2019 - 2022, με ανοιχτό το ενδεχόμενο να εφαρμοστεί το μειωμένο αφορολόγητο όριο από το 2019 - μαζί με τις μειώσεις των συντάξεων - αντί του 2020.

***

Τα αντιλαϊκά παζάρια και οι διεργασίες σ' αυτήν τη φάση της διαπραγμάτευσης, όπως και σε όλες τις προηγούμενες, δεν αφορούν βέβαια τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, πόσο μάλλον την ανάκτηση των απωλειών μετά το τυπικό τέλος των μνημονίων, αλλά την παραπέρα θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, μέσα από το πρίσμα της αντιπαράθεσης ανάμεσα σε ΕΕ και ΔΝΤ, όπως εκφράζεται και στο θέμα της διευθέτησης του ελληνικού κρατικού χρέους. Σε κάθε περίπτωση, η λεγόμενη «επόμενη μέρα» στην Ελλάδα συνδέεται άμεσα με τις ανακατατάξεις σε επίπεδο Ευρωζώνης, με τους νέους και υπό διαμόρφωση μηχανισμούς χρηματοδότησης κρατών ή και τραπεζών, που θα βρεθούν αντιμέτωπα με κινδύνους χρεοκοπίας, με την αναβάθμιση των οργανισμών που διενεργούν τους εποπτικούς ελέγχους, τόσο στους κρατικούς προϋπολογισμούς όσο και γενικότερα στις οικονομικές εξελίξεις, με γνώμονα βέβαια την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων. Μεταξύ αυτών, η συζήτηση περιλαμβάνει την παροχή στήριξης στα κράτη - μέλη για την υλοποίηση «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», με έμφαση στις «αγορές εργασίας και προϊόντων», στη «βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος», «μεταρρυθμίσεις» στη Δημόσια Διοίκηση. Ζητήματα, δηλαδή, που έχουν τεθεί με τη μορφή των προαπαιτούμενων και στο πλαίσιο των «αξιολογήσεων» του μνημονίου στην Ελλάδα.

***

Σ' αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση, η λεγόμενη «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική», που προωθούν κυβέρνηση και ιμπεριαλιστικοί «θεσμοί», καλλιεργώντας αυταπάτες στο λαό για καλύτερες μέρες μετά το τέλος των μνημονίων, έρχεται στην πραγματικότητα να συμπληρώσει τις μνημονιακές διατάξεις για την τόνωση των επιχειρηματικών ομίλων, που επεκτείνονται στο διηνεκές και δεν έχουν ημερομηνία λήξης τον ερχόμενο Αύγουστο. Αλλωστε, όπως αναφέρεται και στο «συμπληρωματικό» μνημόνιο με την Ευρωζώνη, «η επιτυχία απαιτεί την ιδιοκτησία του μεταρρυθμιστικού προγράμματος από τις ελληνικές αρχές. Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να λάβει όλα τα μέτρα που μπορούν να το καταστήσουν κατάλληλο για το σκοπό αυτό, καθώς οι συνθήκες αλλάζουν». Επιπρόσθετα, «οι ελληνικές αρχές θα ολοκληρώσουν τη στρατηγική ανάπτυξης», η οποία, μεταξύ άλλων, «θα πρέπει να στοχεύει στη δημιουργία, μέσα στα επόμενα 2,5 χρόνια, ενός ελκυστικότερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος». Σε αυτό το πλαίσιο, οι προτεραιότητες αφορούν νέες αντεργατικές ανατροπές, αλλά και νέες ενισχύσεις και προνόμια για το κεφάλαιο, κυρίως σε κλάδους όπως οι τηλεπικοινωνίες και η πληροφορική, ο τουρισμός, οι μεταφορές, η φαρμακοβιομηχανία, η εφοδιαστική αλυσίδα, η μεταποίηση και η βιομηχανία τροφίμων. Μάλιστα, για το σκοπό αυτόν, προβλέπεται η ίδρυση «Επιστημονικού Συμβουλίου Ανάπτυξης», με τη συμμετοχή επιχειρηματικών οργανώσεων (π.χ. ΣΕΒ), «συμβουλευτικής επιτροπής» ξένων επενδυτών, καθώς και των λεγόμενων «κοινωνικών εταίρων», δηλαδή των εργοδοτών και του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, που στοιχίζεται πίσω από τον «εθνικό στόχο» της ανάκαμψης του κεφαλαίου.

***

Σε ό,τι αφορά, τέλος, τη συζήτηση γύρω από τη διαχείριση - «ελάφρυνση» του κρατικού χρέους, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προδιαγράφοντας τα μνημόνια για την περίοδο μετά το 2018, εκτιμά πως «ένας κατάλληλος συνδυασμός μέτρων για τη διαχείριση του χρέους, παράτασης των ωριμάνσεων και των περιόδων χάριτος για κεφάλαιο και τόκους, θα επιτρέψει την επαναφορά του ελληνικού χρέους σε βιώσιμη τροχιά». Θυμίζουμε ότι η συμφωνία στο Γιούρογκρουπ προβλέπει το «κλείδωμα» των αντιλαϊκών στόχων για τα πρωτογενή πλεονάσματα στο 3,5% του ΑΕΠ για την περίοδο 2018 - 2022 και τουλάχιστον στο 2% για την περίοδο 2023 - 2060. Επομένως, για τις όποιες «ευκολίες πληρωμής» αποφασιστούν για λογαριασμό του κεφαλαίου, «ένα το κρατούμενο» είναι η εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους, μέσω των «πρωτογενών πλεονασμάτων» που φορτώνουν στις πλάτες του λαού, με περικοπές σε συντάξεις, Πρόνοια, τη φοροληστεία κ.ο.κ. Με τέτοιους «οιωνούς» ξεκινάει η «επόμενη μέρα» για το κεφάλαιο, που τη βιώνει ήδη ο λαός, αφού το «πρόγραμμα ιδιοκτησίας της κυβέρνησης» δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα προηγούμενα αντιλαϊκά μνημόνια. Αντίθετα, θωρακίζει τα κεκτημένα τους και τα πάει ένα βήμα πιο μακριά.