Πώς ανατρέφουν τη νέα γενιά ακροδεξιών

Από iraklis3

Πώς μεγαλώνουν παιδιά σε οικογένειες με ακροδεξιές πεποιθήσεις; Σε αυτό το ερώτημα απαντά ένα νέο γερμανο-αυστριακό ντοκιμαντέρ που προβάλλεται από σήμερα στους γερμανικούς κινηματογράφους.
Πειθαρχία και τάξη και σε καμία περίπτωση γκρίνια. Το ντοκιμαντέρ «Kleine Germanen»* διηγείται τα παιδικά χρόνια αγοριών και κοριτσιών που μεγάλωσαν σε οικογένειες με εθνικιστικές ή και ακροδεξιές πεποιθήσεις. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ιστορία της Έλσα, την οποία διηγείται η ίδια. Μεγάλωσε σε οικογένεια με ακροδεξιά πιστεύω τα οποία μετέδωσε και στα δικά της παιδιά. Μέχρι που ένα δραματικό γεγονός την έκανε να αναθεωρήσει.Τα σημεία που αναφέρονται στην τραυματική παιδική της ηλικία παρουσιάζονται με κινούμενα σχέδια.

Η ταινία περιλαμβάνει μαρτυρίες, συνεντεύξεις επιστημόνων, ακροδεξιών αλλά και ανθρώπων που κατάφεραν να αφήσουν πίσω τους τον ακροδεξιό χώρο.
«Ως παιδιά έπρεπε να είμαστε πάντα δυνατά. Δεν επιτρεπόταν να κλαίμε, ούτε να δενόμαστε με ο,τιδήποτε υπερβολικά. Πειθαρχία και τάξη ήταν τα πιο σημαντικά», θυμάται η Έλσα (δεν είναι το πραγματικό της όνομα). Όταν ο παππούς της έπαιζε μαζί της πόλεμο κατά των Ρώσων, τής απένειμε στο τέλος πάντα μια τιμητική διάκριση των SS στο οποίο η Έλσα απαντούσε: «Για τον Φίρερ, το λαό και την πατρίδα!».

Ο κύριος του σπιτιού και η στοργική μητέρα

Με μεγάλη λεπτομέρεια οι σκηνοθέτες Μοχάμαντ Φάροκμανες και Φρανκ Γκάιγκερ εξιστορούν την ιστορία μιας γυναίκας που γεννήθηκε γύρω στο 1970. Πώς χρησιμοποιούσε ήδη στο σχολείο ακροδεξιές ατάκες και της άρεσε να προκαλεί. Πώς γνώρισε τον Τόρστεν, διάσημος για τη ρητορική του στην ακροδεξιά σκηνή. Στόχος της: η εκδίωξη των αλλοδαπών από τη Γερμανία.
Έτσι μεγάλωσαν και τα παιδιά της. Στέλνοντάς τα σε κατασκηνώσεις όπου τους γινόταν πλύση εγκεφάλου για να ασπαστούν ακροδεξιές πεποιθήσεις και να αποκτήσουν μαχητικό πνεύμα. Οι ρόλοι στο σπίτι ξεκάθαροι: ο άνδρας ο κύριος του σπιτιού, η γυναίκα η στοργική μητέρα.

Φειδωλοί μπροστά στις κάμερες

Στο ενδιάμεσο παρεμβάλλονται μαρτυρίες ανθρώπων που εγκατέλειψαν τον ακροδεξιό χώρο και σήμερα διηγούνται τις εμπειρίες τους. Παράλληλα μιλούν και γνωστοί ακροδεξιοί, όπως οι Γκετς Κούμπιτσεκ, Σίγκριντ Σίσλερ και Μάρτιν Σέλνερ, οι οποίοι μπροστά στην κάμερα εκφράζονται πολύ προσεκτικά: αναπολούν τα παιδικά τους χρόνια και την απώλεια των παλιών αξιών. Αντίθετα, σε βίντεο από συλλαλητήρια και ομιλίες οι ίδιοι εμφανίζονται με ξεκάθαρα ακροδεξιό λόγο υπό το χειροκρότημα των ακροατών τους.
Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν και οι συνεντεύξεις επιστημόνων, όπως της καθηγήτριας παιδαγωγικής από το Πανεπιστήμιο Γκίσεν, Άλις Μπλουμ, η οποία παρατηρεί ότι σε πολλές από αυτές τις οικογένειες επικρατεί μια ατμόσφαιρα πανικού και καταστροφολογίας: «Σε αυτά τα παιδιά μεταδίδεται καθημερινά αυτό το συναίσθημα, όταν τους λένε ότι μπορεί ένα βράδυ να έρθουμε και να σε σηκώσουμε από το κρεβάτι σου γιατί θα πρέπει να φύγουμε, διότι αυτή η Γερμανία εδώ θα καταρρεύσει».

*Ο τίτλος μεταφράζεται ως «Μικροί (αρχαίοι) Γερμανοί» καθότι η λέξη Germane αναφέρεται στους πρώτους Γερμανούς. Ωστόσο η λέξη Germane παραπέμπει στο λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαν οι Ναζί.
Πηγή: Deutsche Welle / dpa, Κόρντουλα Ντίκμαν / Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Κοσμά

Και φασίστες και γελοίοι: Χρυσαυγίτης παριστάνει τον… «πρώην ΚΝίτη»

Από atexnos2019 atexnos2019

Όταν ο φασισμός συναντά την ηλιθιότητα τότε το αποτέλεσμα είναι ηλιθιότητα εις το τετράγωνο. Στη ναζιστική Χρυσή Αυγή υπάρχει, αν μη τι άλλο, μπόλικο απόθεμα κι’ απ τα δύο.

Έτσι εξηγείται η καταγέλαστη προσπάθεια των Ναζί του φασιστοσάιτ «Εθνικισμός» στήσουν προβοκάτσια με δήθεν «συγκλονιστική επιστολή πρώην Κνίτη». Σε σημερινή τους ανάρτηση, τα φασιστοειδή μας ενημερώνουν ότι έλαβαν… «επιστολή-έκπληξη από πρώην κνίτη» ο οποίος καταγγέλλει… «το ρόλο του ΚΚΕ ως οργάνου της αμερικανοκρατίας και της συστημικής σαπίλας». Γελάνε μέχρι και οι σβάστικες του υπόδικου Κασιδιάρη… 

Μια ματιά στην υποτιθέμενη «επιστολή» πείθει ακόμη και τον πλέον πολιτικά ανίδεο πως πρόκειται για κείμενο γραμμένο από χρυσαυγίτη που παριστάνει τον πρώην Κνίτη. Πέραν του γεγονός ότι το κείμενο επαναλαμβάνει – σχεδόν κατά λέξη – τις τερατώδεις συκοφαντίες της ναζιστικής συμμορίας ενάντια στο ΚΚΕ, ο συντάκτης αποτυγχάνει οικτρά να μιμηθεί σωστά τον τρόπο γραφής και πολιτικής έκφρασης ενός – έστω πρώην- μέλους της ΚΝΕ. 

Είναι προφανές ότι τους εγκληματίες ναζί της Χρυσής Αυγής τους ενοχλεί σφόδρα το γεγονός ότι το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές ξεσκεπάζουν συνεχώς το ρόλο τους ως δεκανίκια του συστήματος. Ενοχλούνται από το γεγονός ότι το εργατικό-λαϊκό κίνημα βάζει εμπόδια στην φασιστική-εγκληματική τους δράση, ότι όλο και περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται πλέον πως η Χρυσή Αυγή δεν είναι πολιτικό κόμμα, αλλά μια ναζιστική συμμορία δολοφόνων.

Γι’ αυτό και καταφεύγουν σε τέτοιου είδους γελοίες αντικομμουνιστικές προβοκάτσιες, αποδεικνύοντας πως ο φασισμός πάει χέρι-χέρι με την ημιμάθεια και τη βλακεία.

Με τον Γκαίμπελς και τον Μεταξά ξεφτίλες «πρώην»

Από Στέλιος Κανάκης 

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης //

Στην αρχή της ζωής τους ήταν με τους κομμουνιστές, λένε. Δυο, τρία φεγγάρια, άντε πέντε (μια μούντζα). Μετά χαίρονταν με τον Ρήγκαν και τη Θάτσερ για την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης αποφάνθηκαν περί του τέλους των… ιδεολογιών. Με το που θεώρησαν πως μπάταρε το καράβι πήδηξαν ως ποντίκια στο ΣΥΡΙΖΑ. Τον στηρίζουν ακόμη στο ξεπούλημα των πάντων, στην καταβαράθρωση κάθε έννοιας αξιοπρέπειας, ήθους και αξιών. Είναι οι «πρώην». Ο πλήρης ξεπεσμός του ανθρώπινου είδους. Η επιτομή της αναξιοπρέπειας και της αήθειας. Τα κωλόπαιδα των 60 και 70 χρόνων. Οι άθλιοι! «Ήμουν κι εγώ στην ΚΝΕ» δηλώνουν οι ξετσίπωτοι. Κι αγκαλιά με τους ακροδεξιούς των ΑΝΕΛ τόσα χρόνια. Και να χορεύει ο υπουργός τους των εξωτερικών στο ΝΑΤΟ, ωσάν ευνουχισμένο γιουσουφάκι, στο ρυθμό του «Εμείς είμαστε ο κόσμος…». Με τον πρέσβη της φασιστικοποίησης της Ουκρανίας Πάιατ να αλωνίζει τη χώρα και να διαφεντεύει τις τύχες μας. Με τις αμερικανονατοϊκές βάσεις να φυτρώνουν σαν ραπανάκια. Προχθές, ανήμερα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης, γιόρτασαν την πτώση του γκαιμπελίστικου «σιδηρού παραπετάσματος».
Και σήμερα το προεκλογικό σποτ με τον Μεταξά! Έτσι είναι: Ο φυσικός εκφασισμός της οπορτουνιστικής αλητείας.

Λίγο ακόμη αν ζήσετε αλητάμπουρες «πρώην» θα καίτε βιβλία και θα φουρνίζετε ανθρώπους!

Μιλήστε μας και για τους "κομμουνιστοσυμμορίτες" κ.Τσίπρα

Μόνο ανατριχίλα προκαλεί η διακήρυξη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που υπέγραψαν σήμερα οι ηγέτες της ΕΕ, ανάμεσά τους και ο Αλέξης Τσίπρας, στο Σιμπίου της Ρουμανίας, κατά την Άτυπη Σύνοδο Κορυφής, όπου συζήτησαν τη στρατηγική ατζέντα της λυκοσυμμαχίας έως το 2024.

«Φιλελεύθεροι» και «σοσιαλδημοκράτες», «συντηρητικοί» και «προοδευτικοί» επιβεβαίωσαν για μια ακόμα φορά τη σαπίλα των «θεμελιακών αξιών», των υλικών από τα οποία είναι φτιαγμένη η ΕΕ των μονοπωλίων.

Η διακήρυξή τους, που υπογράφτηκε ανήμερα της 74ης επετείου της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, αποτελεί ένα ακόμα μνημείο αντικομμουνισμού. Από την πρώτη της γραμμή αποκαλύπτει πόσο υποκριτική είναι η ανησυχία κυβερνήσεων όπως του ΣΥΡΙΖΑ για την «άνοδο της ακροδεξιάς» και «δικαιώνοντας» όλο το αντικομμουνιστικό αφήγημα που ταΐζει το φασισμό, γράφει: «Τριάντα χρόνια πριν, εκατομμύρια άνθρωποι πολέμησαν για την ελευθερία τους και για την ενότητα και γκρέμισαν το Σιδηρούν Παραπέτασμα»!

Σε αυτό το κείμενο έβαλε την υπογραφή της η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που καμώνεται ότι αποτελεί το «ανάχωμα» στην ακροδεξιά και το φασισμό. Επιβεβαίωσε έτσι ξανά ότι η «επιστροφή στις ιδρυτικές αρχές της ΕΕ», που διεκδικεί, σημαίνει μεγαλύτερη βουτιά στην αντίδραση, ότι αποτελεί προειδοποίηση για το λαό για τα χειρότερα που είναι μπροστά.

Στην ίδια διακήρυξη αποτυπώνονται οι βασικές στοχεύσεις της ΕΕ και επιβεβαιώνοντας ότι ο αντικομμουνισμός πάει χέρι - χέρι με την επίθεση στους λαούς, σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι οι ηγέτες της ΕΕ θα «επενδύσουν» στην «ήπια και σκληρή δύναμή» τους στο όνομα της ασφάλειας και της διεθνούς συνεργασίας. Και δίνοντας το πλαίσιο για τις επεμβάσεις της «επόμενης» μέρας λένε ότι η ΕΕ θα γίνει «παγκόσμιος ηγέτης», θα «αναπτύξει τη διεθνή τάξη βάσει κανόνων» κ.ο.κ.

Τη Σύνοδο Κορυφής απασχόλησαν, εκτός από τον παγκόσμιο ρόλο της ΕΕ, η ανάπτυξη και η ανταγωνιστικότητα, η εσωτερική ασφάλεια και οι εξωτερικές σχέσεις, το Μεταναστευτικό, η Ενέργεια και η κλιματική αλλαγή, η μετα-Brexit εποχή κ.ά. Οι ηγέτες της ΕΕ, επιβεβαιώνοντας την προσήλωσή τους στο στόχο της παραπέρα ενίσχυσης των μονοπωλίων της ΕΕ στο διεθνή ανταγωνισμό, δήλωσαν ότι θα φροντίσουν να αποκτήσει η ΕΕ «τα απαραίτητα μέσα» για την επίτευξη των αντιλαϊκών στόχων της.

Τη συνέχιση της αντιλαϊκής πορείας της ιμπεριαλιστικής ένωσης με «φιλολαϊκό» φερετζέ υπερασπίστηκε στην τοποθέτησή του ο πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, επαναφέροντας τα περί «σύγκλισης», «ευρωπαϊκής συλλογικής λύσης απέναντι στην ευρωπαϊκή πρόκληση του μεταναστευτικού/ προσφυγικού ζητήματος», «εμβάθυνσης» της Ευρωζώνης «με θεσμούς που θα υπόκεινται σε δημοκρατική λογοδοσία» καθώς και ολοκλήρωσης της τραπεζικής ένωσης, η οποία θα περιλαμβάνει ένα ευρωπαϊκό ταμείο καταθέσεων.

απο 902

Ο μύθος της Ολοκληρωμένης Χωρικής Επένδυσης και οι σύγχρονες ανάγκες των εργατικών -

λαϊκών στρωμάτων

Αποσπάσματα από την εισήγηση της Διαμάντως Μανωλάκου

Σε όλη αυτήν την προεκλογική περίοδο και στα προγράμματα των υποψήφιων δημάρχων για τον Πειραιά θα δείτε να προπαγανδίζουν ως το χαρτί επιτυχίας για το μέλλον και την ανάπτυξη του Πειραιά την ΟΧΕ (Ολοκληρωμένη Χωρική Επένδυση). Μάλιστα, ο σημερινός δήμαρχος στους 12 άξονες του προγράμματός του για τον Πειραιά του 2023, όπως τον ονομάζει, στους μισούς περίπου από αυτούς αναφέρεται στην ΟΧΕ ότι θα εξασφαλιστεί μια καλύτερη ζωή στην πόλη, θα δώσει ώθηση στην οικονομία της πόλης, θα κάνει τον Πειραιά προορισμό, θα αποτελέσει τη νέα ...έξυπνη πόλη, θα δώσει έμφαση στη γαλάζια οικονομία και την επιχειρηματικότητα κ.ο.κ. Ταυτόχρονα, έχει ξεσπάσει και καβγάς για την πατρότητα της ΟΧΕ και εδώ μπερδεύεται η κα Δούρου παρέα με τον πρ. αντιδήμαρχο και υποψήφιο ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και από κοντά και ο κ. Μπελαβίλας, που την υπερασπίζεται με κάθε τρόπο γιατί έχει βάλει το χεράκι του. Σύμπνοια όμως όλων, πλην ΚΚΕ και «Λαϊκής Συσπείρωσης». Γι' αυτό και την ψήφισαν και στο Δημοτικό Συμβούλιο οι ίδιες παρατάξεις που τα κόμματά τους ψήφισαν και το 3ο μνημόνιο.

Εργαλείο υλοποίησης της αστικής στρατηγικής

Τι είναι λοιπόν η ΟΧΕ; Είναι ένα νέο χρηματοδοτικό εργαλείο στα πλαίσια του ΕΣΠΑ 2014 - 2020, που «τρέχει» το διάστημα αυτό στη χώρα. Υλοποιεί μια συγκεκριμένη αστική στρατηγική, με σκοπό την «αλλαγή του χωρικού αναπτυξιακού υποδείγματος» μιας περιοχής. Σε τελική ανάλυση, πρόκειται για μια «νέα» και πιο «εξελιγμένη» προσέγγιση της «ανάπτυξής» τους, στη βάση πάντα των κατευθύνσεων της ΕΕ. Και επειδή η ΕΕ είναι των μονοπωλίων και τα χρηματοδοτικά εργαλεία της τους επιχειρηματίες θα εξυπηρετούν, μην έχετε καμιά αμφιβολία.

Η στρατηγική της ΟΧΕ υποτάσσεται στο γενικό αστικό σχεδιασμό που καθορίστηκε και αποτυπώθηκε με το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής (ΡΣΑ). Ο κεντρικός στόχος του Ρυθμιστικού Σχεδίου για τον Πειραιά «είναι η ενίσχυση του ρόλου του Πειραιά ως διαμετακομιστικού κέντρου στη μεσογειακή λεκάνη με την παράλληλη αναβάθμιση των λιμενικών εγκαταστάσεων σε κόμβο συνδυασμένων μεταφορών και τη βελτίωση του αστικού ιστού του δήμου».
Δηλαδή, η ΟΧΕ δεν είναι ένα αυτόνομο «εργαλείο», αντίθετα υλοποιεί τον στόχο του αστικού σχεδιασμού σε συνδυασμό με άλλα προγράμματα - πολιτικές της ΕΕ.
Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που η μερίδα του λέοντος κατευθύνεται στην κατηγορία της ανταγωνιστικότητας - επιχειρηματικότητας, δηλαδή στην άμεση ενίσχυση των επιχειρήσεων, που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την ανάπτυξη έργων που θα ικανοποιούν λαϊκές ανάγκες και συμφέροντα.
Μπορεί να παρουσιάζεται με εύηχους τίτλους προσανατολίζοντας ότι το πρόγραμμα θα λειτουργήσει φιλολαϊκά. Στην πραγματικότητα, όμως, οι αναπλάσεις, αλλά και ο τιτλοφορούμενος άξονας «κοινωνική συνοχή» είναι στοχευμένες δράσεις με βασικό στρατηγικό στόχο την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας - ανταγωνιστικότητας.
Συνοπτικά η ΟΧΕ στοχεύει:
1. Ενίσχυση της επιχειρηματικότητας: Με βάση τη νέα αντίληψη που παρουσιάζεται συνολικά από την Περιφερειακή Πολιτική της ΕΕ, ο στόχος είναι να προχωρήσει η καπιταλιστική ανάπτυξη, εξειδικεύοντας χωρικά σε μια περιοχή, χρησιμοποιώντας πιο αποφασιστικά την Τοπική Διοίκηση ως μέρος του καπιταλιστικού κράτους.
Στον Πειραιά βασικός προσανατολισμός είναι οι επιχειρήσεις που σχετίζονται με τη ναυτιλία, την κρουαζιέρα και το ξενοδοχειακό μέρος του Τουρισμού.
Αλλη μια πλευρά είναι η ενίσχυση του ή των Clusters, δηλαδή των «συμπλεγμάτων» - συστάδων επιχειρήσεων, που στόχο έχει τη μεγαλύτερη αλληλοσύνδεση επιχειρήσεων που λειτουργούν σε συναφή και συμπληρωματικά αντικείμενα ώστε να συγκεντρώνονται πιο αποτελεσματικά πόροι, πελάτες, προμηθευτές, πληροφορίες, εργατικό δυναμικό, κ.ά., με σκοπό να προκρίνεται το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που αποκτούν.
2. Αναπλάσεις για εξυπηρέτηση του Τουρισμού και της κρουαζιέρας: Πρόκειται για έργα που συγκεντρώνονται στο κέντρο του Πειραιά και στην Πειραϊκή χερσόνησο. Στόχος, να δημιουργήσουν μια «πύλη της κρουαζιέρας» στην Ακτή Μιαούλη για να συνδέσουν μια διαδρομή που θα περνάει από το κέντρο του Πειραιά, προς το Πασαλιμάνι και το Αρχαιολογικό και Ναυτικό Μουσείο. Γι' αυτό προωθείται η ανάπλαση του Μικρολίμανου με συνδεσιμότητα με την Ακτή Δηλαβέρη, που επίσης αναπλάθεται κοντά στο ΣΕΦ ώστε να δίνει τη δυνατότητα συνέχειας προς το Φαληρικό Ορμο, ο οποίος ήδη αναπλάθεται από άλλο πρόγραμμα. Επίσης, προβλέπεται η ανάπλαση της λεγόμενης «Πολιτιστικής Ακτής», που περιέχει την Ακτή Θεμιστοκλέους και την υπαίθρια δημοτική αγορά.
Ολες αυτές οι αναπλάσεις συνοδεύονται με διάφορες εύηχες λέξεις: «Βιώσιμη κινητικότητα», «ανάπτυξη δικτύων πεζοδρομίων», «πράσινοι δρόμοι», «αύξηση της αναλογίας πρασίνου που αντιστοιχεί σε κάθε πολίτη».
Το ουσιαστικό είναι ότι πρόκειται για παρεμβάσεις οι οποίες γίνονται για την εξυπηρέτηση των τουριστικών ροών που θα προκύπτουν από την κρουαζιέρα, ώστε να αναβαθμιστεί το «τουριστικό περιεχόμενο» του Πειραιά, που θα προσελκύει και θα συγκρατεί τουριστικές ροές και το αντίστοιχο οικονομικό όφελος.

Σχεδιασμός που αφορά αποκλειστικά την κερδοφορία του κεφαλαίου

3. Αναβάθμιση «τουριστικού προϊόντος» - Πειραιάς λιμάνι εκκίνησης (Home Port): Πρωταρχικός στόχος σε όλες τις παρεμβάσεις που γίνονται από την ΟΧΕ είναι η αύξηση των ροών της κρουαζιέρας, μαζί με την προσπάθεια να αποφεύγεται η διαρροή των επισκεπτών προς το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Μάλιστα, η συζήτηση φαίνεται να θέτει ως στόχο το 25% των επιβατών της κρουαζιέρας να παραμένει στον Πειραιά.
Χαρακτηριστική είναι η έκθεση του ΟΟΣΑ (Ιούλης 2017) που αφορά την περίπτωση της κρουαζιέρας στον Πειραιά, που σημειώνει ότι παρά την άρση του καμποτάζ για τα κρουαζιερόπλοια το 2012 με σημαία τρίτης χώρας ο Πειραιάς δεν κατάφερε να διεκδικήσει μεγαλύτερο μέρος της αγοράς κρουαζιέρας. Ταυτόχρονα, τονίζεται η ανάγκη για περισσότερη ευελιξία στο ωράριο εργασίας των καταστημάτων (άνοιγμα και τις Κυριακές).
4. «Εργαλεία» για τη διαχείριση του εργατικού δυναμικού και της ακραίας φτώχειας: Επιβεβαιώνεται η αδυναμία της καπιταλιστικής ανάπτυξης να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της μεγάλης πλειοψηφίας των λαϊκών στρωμάτων και προκρίνει μέτρα αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας.
Ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο του καβγά για την πατρότητα της ΟΧΕ αναφέρει ότι κατάφερε αυτός και το κόμμα του να είναι το 30% κοινωνική πολιτική. Το συγκεκριμένο επιχείρημα είναι φτηνή προσπάθεια εξωραϊσμού μιας αντιλαϊκής πολιτικής. Ρωτάμε:
Μπορεί να γίνει η ΕΕ φιλολαϊκή και να δίνει κονδύλια για κοινωνική πολιτική; `Η είναι κοινωνική πολιτική τα ψίχουλα σε ομάδες ακραίας φτώχειας που αυτοί δημιούργησαν για να μπορούν τα παχύδερμα του κεφαλαίου να τρώνε και να κοιμούνται με καθαρή τάχα τη συνείδησή τους μες στις βίλες και τα κότερά τους;
Πάντως ακόμα και αυτή η διαχείριση ακραίας φτώχειας συναντά εμπόδια. Ετσι, ενώ επενδυτικά σχέδια του κεφαλαίου προχωρούν με ταχύτατους ρυθμούς, και χωρίς εμπόδια εκτός και αν εκφράζονται ενδοαστικές αντιθέσεις, τα κονδύλια που είναι για το λαό συναντούν πάντα δυσκολίες. Για παράδειγμα, μετά από αίτημα και διεκδίκηση της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στην Περιφέρεια Αττικής αποφασίστηκε να δοθεί κονδύλι από την Περιφέρεια για κοινωνικές δράσεις για τα παιδιά του Περάματος. Με δήμο ΣΥΡΙΖΑ, Περιφέρεια ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αυτά τα χρήματα δεν δόθηκαν. Μετά από χρόνια τώρα αρχίζουν, προεκλογικά, να δίνουν σε επιλεγμένες δράσεις, κουτσουρεμένα και μέσω της λεγόμενης κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας. Αυτό το έργο μπορεί να δούμε και με τη λεγόμενη κοινωνική ΟΧΕ.
Ο σχεδιασμός λοιπόν της ΟΧΕ αφορά καθαρά την κερδοφορία του κεφαλαίου, όπου τα εργατικά - λαϊκά στρώματα κατατάσσονται ως εν δυνάμει εργατικό δυναμικό των επιχειρήσεων που θα εμπλακούν με αυτό το «αναπτυξιακό υπόδειγμα» που προσανατολίζουν τον Πειραιά. Μάλιστα, πλευρές για τους εργαζόμενους, γνωστές από άλλες τουριστικές περιοχές αφορούν την απελευθέρωση των ωραρίων, την ευέλικτη εργασία, τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου σε εξάμηνο ή ετήσιο χρόνο, τη δουλειά «ήλιο με ήλιο» κ.ά.

Το ΚΚΕ βάζει μπροστά τις ανάγκες του λαού και όχι τα κέρδη των καπιταλιστών

Το σύνθημα «Η επένδυση να αφήνει στην τοπική κοινωνία» δεν αφορά τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, ούτε τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ. Αυτοαπασχολούμενοι και μικροί ΕΒΕ που προσδοκούν μια μεγαλύτερη κερδοφορία από την επερχόμενη επένδυση, δεν συνυπολογίζουν τη βασική εμπειρία ότι μια ουσιαστική αλλαγή και προσέλκυση ενός μεγάλου όγκου τουρισμού δεν θα αφεθεί ως «πίτα» στους «μικρούς». Αντίθετα, αυτοί λόγω των ανατιμήσεων των ενοικίων και άλλων παραγόντων θα «πεταχτούν» στις συνοικίες και τις φτωχογειτονιές. Στο κέντρο, όπου είναι το βασικό τουριστικό σημείο, θα κυριαρχήσουν τα μεγάλα καταστήματα των ομίλων, που έχουν τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν την ευέλικτη και μαζική εργασία των εργατοϋπαλλήλων.
Στον Πειραιά τελικά δημιουργείται ένα νέο κέντρο με οικονομικά τείχη για το λαό του Πειραιά, αφού προσανατολίζεται στο τουριστικό εισόδημα. Δεν είναι σταθερό αλλά σε κρίσεις και πολέμους είναι αυτό που συρρικνώνεται.
Είναι καθαρό ότι το ΚΚΕ και η «Λαϊκή Συσπείρωση» διαφέρουν από τους άλλους ειδικά όταν λέμε «ανάπτυξη για ποιον», αφού εμείς βάζουμε μπροστά τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι τα κέρδη των καπιταλιστών. Αυτήν ακριβώς τη διαφορά ζητάμε από το λαό να την κάνει ακόμα πιο μεγάλη στην κάλπη στις 26 Μάη.

Κάνουμε τη σωστή επιλογή με ισχυρό ΚΚΕ παντού!

Σήμερα υπάρχουν σημαντικές προϋποθέσεις ώστε χιλιάδες εργαζόμενοι, αγρότες και άλλοι βιοπαλαιστές να βγάλουν συμπεράσματα που θα γίνουν οδηγός ψήφου αλλά και δράσης, γιατί αυτά τα δύο πρέπει να πηγαίνουν μαζί.
Δεν είναι τυχαίο ότι αναγνωρίζεται πλέον από ευρύτερα στρώματα η στάση του Κόμματός μας απέναντι στο κύμα αυταπατών που καλλιέργησε η «πρώτη φορά αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ είχε το θάρρος να πάει κόντρα στο ρεύμα, να αποκαλύψει στο λαό την αλήθεια, ότι δηλαδή έρχεται ένα ακόμα μνημόνιο, όπως κι έγινε.
Αυτά τα μεγάλα «όχι» που είπε το Κόμμα μας, και μάλιστα με κόστος, που έφτασε να χάσει τη μισή εκλογική του δύναμη, φαίνεται ότι πλέον λειτουργούν και ως κίνητρο για να μπορέσει σήμερα ένας κόσμος να αφήσει πίσω του τη μιζέρια και την απογοήτευση, να κάνει «ταμείο» για να ξαναμπεί στην πάλη.
Γιατί μπορεί πράγματι να είναι πολλοί αυτοί που λένε «τίποτα δεν αλλάζει» και αυτό είναι ζωντανή απόδειξη της ζημιάς που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στο κίνημα, όμως δεν είναι και λίγοι όσοι λένε ότι «η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ διέλυσε μια και καλή αυταπάτες δεκαετιών», που λένε «ευτυχώς υπάρχει το ΚΚΕ...».
Επίσης, σήμερα, είναι χιλιάδες οι λαϊκοί άνθρωποι που αναγνωρίζουν την κοροϊδία του ΣΥΡΙΖΑ περί αποκατάστασης των απωλειών. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που λένε: «Μας βάζουν 2 στη μια τσέπη και μας παίρνουν 10 από την άλλη». Είναι και αυτό μια πείρα που επίσης βοηθάει να γίνεται πιο εύκολα κατανοητό ότι μια κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού έχει συγκεκριμένη αποστολή, που δεν χωράει «παραφωνίες».

Μια τέτοια κυβέρνηση με όλους τους κρίκους της αναλαμβάνει να υλοποιεί έναν και μόνο σχεδιασμό: Την υπηρέτηση των «θέλω» των επιχειρηματικών ομίλων, που είναι ο πραγματικός μας αντίπαλος από την ΕΕ μέχρι και τον τελευταίο δήμο.

* * *

Ασφαλώς όσο πηγαίνουμε προς την κάλπη το τοπίο θα θολώνει από την κοκορομαχία και τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές που θα στήνονται ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και τις υπόλοιπες αστικές πολιτικές δυνάμεις με παλιά, σκουριασμένα υλικά.
Τέτοιο παράδειγμα είναι η διαχωριστική γραμμή «πρόοδος - συντήρηση», ή το δήθεν μέτωπο απέναντι στην ακροδεξιά. Πρόκειται για διαχωριστικές γραμμές που βολεύουν και τους δύο πόλους του αστικού πολιτικού συστήματος, και τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Τον ΣΥΡΙΖΑ που επιδιώκει να χτυπήσει στο θυμικό ενός κόσμου με αριστερές καταβολές για να του υφαρπάξει την ψήφο, τη ΝΔ για να συνεχίσει και να εντείνει τη βρώμικη δουλειά που κάνει χρόνια τώρα, να παρουσιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ ως περίπου κομμουνιστική δύναμη και να αποπροσανατολίζει πλήρως έναν κόσμο με πιο συντηρητικά αντανακλαστικά.
Η πραγματικότητα λέει ότι υπάρχει ένας κόσμος, που, απογοητευμένος από τη διαχρονικά εφαρμοζόμενη αντιλαϊκή πολιτική τόσο των κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ όσο και αυτών του ΣΥΡΙΖΑ, ωθείται από το σύστημα στην αγκαλιά της εγκληματικής φασιστικής Χρυσής Αυγής, που δημαγωγικά μιλάει για «ΕΕ των εθνών» και «εθνική παραγωγή», ενώ αποδέχεται την ΚΑΠ και στηρίζει με κάθε τρόπο τη βελτίωση της θέσης του ελληνικού κεφαλαίου στην ΕΕ.
Εριξε δηλητήριο και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να δυσφημεί και να κάνει βρώμικη προπαγάνδα με τόνους ψεμάτων για τους αγώνες που έδωσε το ριζοσπαστικό αγροτικό κίνημα στα μπλόκα του αγώνα. Οτι δήθεν πουλήσαμε τον αγώνα, μιλάει για τα «τσίπουρα» και λέει άλλα τέτοια γελοία και φαιδρά.
Η ίδια η ζωή δείχνει ότι πραγματικό μέτωπο στην ακροδεξιά και τον φασισμό μπορεί να αποτελέσει μόνο η μεγάλη ισχυροποίηση του ΚΚΕ. Για να γκρεμιστεί η εγκληματική ναζιστική Χρυσή Αυγή απ' την τρίτη θέση. Για να δυναμώσει η πάλη ενάντια στα συμφέροντα που γεννούν και τρέφουν τον φασισμό.

* * *

Σήμερα, δεν βρισκόμαστε ούτε στις δεκαετίες του '80 και του '90 με την απάτη των «χρυσών κουταλιών» που δήθεν θα έρχονταν, ούτε στη δεκαετία του 2000 με την ΟΝΕ που δήθεν θα έφερνε τη σύγκλιση, τη συνοχή κ.λπ.
Η ίδια η ζωή απέδειξε ποιος έλεγε την αλήθεια και ποιος έλεγε ψέματα. Αποδείχτηκε ότι η ΕΕ ήταν, είναι και θα είναι ένωση των μονοπωλίων και γι' αυτόν το λόγο εχθρός των λαών. Χρεοκόπησαν όλα τα παραμύθια κάτω από το βάρος της ίδιας της αμείλικτης πραγματικότητας, των βάρβαρων μέτρων, της επέλασης στους μισθούς και τις συντάξεις, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, για να γίνει φθηνότερη η εργατική δύναμη.
Είναι μεγάλο ψέμα το ότι οι αγρότες δήθεν «περνάνε καλά γιατί παίρνουν επιδοτήσεις». Μόνο στα χαρτιά τις παίρνουν. Το κόστος παραγωγής είναι τεράστιο καθώς στον τομέα των γεωργικών εφοδίων και μέσων κουμάντο κάνουν ελάχιστες εταιρείες σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτές οι πολυεθνικές όσο θέλουνε πουλάνε με αποτέλεσμα οι εισροές που μας είναι απαραίτητες για να καλλιεργήσουμε να είναι πανάκριβες.
Γιατί για να καλλιεργήσεις θέλεις λίπασμα, θέλεις σπόρο, φάρμακα αλλά και μηχανήματα, τρακτέρ κ.λπ. Επίσης, για να καλλιεργήσεις χρειάζεσαι πετρέλαιο: 1,1 δισεκατομμύρια το χρόνο είναι οι εκπτώσεις που έχουν στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι αεροπορικές εταιρείες, οι ξενοδόχοι, ενώ οι αγρότες δεν έχουμε ούτε ένα ευρώ.
Από την άλλη, ο κόπος μας δεν πληρώνεται γιατί αναγκαζόμαστε πολλές φορές να πουλάμε ακόμα και κάτω από το κόστος ή η παραγωγή μας να μένει απούλητη ή να μην πληρωνόμαστε, με τις «πέτσινες» επιταγές, τα «κανόνια» στην αγορά και άλλα τέτοια φαινόμενα. Ουσιαστικά με την απληρωσιά και τις χαμηλές τιμές μάς πετάνε από την παραγωγή, από τα χωράφια μας, από τα ζωντανά μας.
Η ΚΑΠ έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση που κανένας αγρότης δεν θέλει να κάνει το παιδί του αγρότη. Ακόμα και άνθρωποι που έχουν περιουσίες, που έχουν παραγωγή ωθούν τα παιδιά τους να κάνουν κάτι άλλο, να σπουδάσουν, να φύγουν από το χωριό. Γιατί ασφαλώς είναι και το ζήτημα το πώς ζει μια οικογένεια στο χωριό, με τις δυσκολίες στην Υγεία, στην Παιδεία, να αναγκάζονται τα παιδιά να κάνουν δρομολόγια για να πάνε στο σχολείο, στο φροντιστήριο, να μην υπάρχουν γιατροί στα Κέντρα Υγείας, στα νοσοκομεία κ.λπ.

* * *

Με βάση αυτά τα οξυμένα προβλήματα και τις αιτίες τους πρέπει να διαμορφώνεται το κριτήριο ψήφου και για την Περιφερειακή - Τοπική Διοίκηση, όπου τα λεγόμενα αναπτυξιακά οράματα όλων, πλην ΚΚΕ, είναι κοινά. Γιατί πλέον είναι ολοφάνερο ότι κεντρικό κράτος, θεσμοί του στην Τοπική Διοίκηση και ευρωενωσιακοί μηχανισμοί υλοποιούν την πολιτική που έχει συναποφασιστεί στην ΕΕ για την εξυπηρέτηση των αναγκών των επιχειρηματικών ομίλων.
Η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, την οποία έχει αποδεχτεί και η περιφερειακή αρχή Θεσσαλίας, που έπιασε στασίδι στο «αναπτυξιακό» συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, μεταφράζεται σε έλλειψη υπηρεσιών, έργων για τις λαϊκές ανάγκες και προσωπικού, σε ακόμα μεγαλύτερη ανταποδοτικότητα και φορολόγηση του λαού, σε τεράστιες ελλείψεις έργων και υποδομών στους τομείς της αντισεισμικής, αντιπλημμυρικής, αντιπυρικής προστασίας, του περιβάλλοντος, που θέτουν σε κίνδυνο τις ανθρώπινες ζωές και τις λαϊκές περιουσίες, όπως επίσης και σε ελλείψεις σε σχολεία, παιδικούς σταθμούς, σπουδαστικές εστίες, νοσηλευτικά ιδρύματα, προνοιακές δομές.
Την ίδια ώρα, τα κονδύλια που μοιράζει η Περιφέρεια και τα έργα που διαφημίζει ο περιφερειάρχης εξυπηρετούν κυρίως τις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου στους κλάδους των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, της Αγροτοδιατροφής, του Τουρισμού, των Μεταφορών, της διαχείρισης των απορριμμάτων κ.ά.
Σήμερα, η πείρα που έχουμε συσσωρεύσει στη Θεσσαλία είναι ότι η επί 8 έτη Περιφερειακή Διοίκηση ΝΔ και όλες οι κυβερνήσεις με κορμό ΝΔ - ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ ή ΣΥΡΙΖΑ βαδίζουν στις ίδιες αντιλαϊκές ράγες.

* * *

Το ΚΚΕ μπορεί να κοιτάει στα μάτια τον κόσμο της βιοπάλης. Κράτησε σωστή στάση στην κρίσιμη στιγμή. Δεν δέχτηκε να βάλει νερό στο κρασί του, όπως το καλούσαν τότε πολλοί να κάνει.
Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που στάθηκε μαχητικά στο πλευρό της αγροτιάς, όπως κάνει πάντα με συνέπεια. Διέθεσε τις δυνάμεις του για τη στήριξη των αγροτικών αγώνων, εναντιώθηκε στην ποινικοποίησή τους. Ανέδειξε στη Βουλή, στην Ευρωβουλή, στα Περιφερειακά και Δημοτικά Συμβούλια τα αιτήματα, τις ανάγκες των αγωνιζόμενων αγροτών και τον δρόμο της οριστικής ικανοποίησής τους.
Είναι το μοναδικό κόμμα που έχει πρόταση διεξόδου η οποία συμφέρει αντικειμενικά την πλειοψηφία του λαού μας, καθώς η εργατική εξουσία εγγυάται την απαλλαγή των μικρομεσαίων αγροτοκτηνοτρόφων από το βραχνά του κεφαλαίου, των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των μεγαλεμπόρων και του κράτους τους με αποδέσμευση από την ΕΕ.
Η ενίσχυσή του είναι η μόνη απάντηση που μπορεί να δώσει ελπίδα. Ενα πιο δυνατό ΚΚΕ παντού είναι «χρήσιμο» για το λαό, ακριβώς επειδή η αστική τάξη δεν το έχει βάλει στο χέρι, δεν κατάφερε να το μαντρώσει σε καμιά κυβέρνησή της για να το ενσωματώσει, όπως συνέβη με μια σειρά από άλλα ΚΚ στην Ευρώπη, τα οποία γρήγορα απαξιώθηκαν στη λαϊκή συνείδηση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, η ΕΕ και οι άλλοι «θεσμοί» κάνουν με κάθε ευκαιρία καθαρό ότι την «επόμενη μέρα» θα είναι εδώ και τα τρία μνημόνια. Θα είναι εδώ όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο, η πάμφθηνη και «ευέλικτη» δουλειά, οι χαμηλές τιμές στα αγροτικά προϊόντα, η ΚΑΠ, η φοροληστεία, οι χιλιάδες πλειστηριασμοί, οι συντάξεις - χαρτζιλίκια, οι τραγικές ελλείψεις σε υποδομές.
Επομένως, αυτό που πρέπει να απασχολεί το λαό είναι πώς θα οργανωθεί μια μαχητική λαϊκή αντιπολίτευση σε αυτούς τους σχεδιασμούς, με ισχυρό ΚΚΕ παντού. Με περισσότερους ευρωβουλευτές, με ισχυρότερη παρουσία στα Περιφερειακά Συμβούλια και με πρωτιά της «Λαϊκής Συσπείρωσης» σε δήμους, με χαρακτηριστικό το φωτεινό παράδειγμα της Πάτρας αλλά και των άλλων δήμων με κομμουνιστή δήμαρχο, που πραγματικά ανέδειξαν και πάλεψαν μια σειρά από μεγάλα λαϊκά προβλήματα, που έχουν την αιτία τους στο ποιος κάνει κουμάντο στην οικονομία.
Σε αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να αξιοποιηθούν οι εκλογικές μάχες του Μάη. Με αυτό το κριτήριο ο λαός να δώσει «εντολή» όχι για κυβέρνηση, περιφερειακές και δημοτικές αρχές που θα συνεχίσουν το τσάκισμά του, αλλά για ένα ΚΚΕ δυνατό παντού.

Του
Βαγγέλη ΜΠΟΥΤΑ*
* Ο Β. Μπούτας είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ

Ικαρία: είναι να μην ξαναθέλουν κομμουνιστή δήμαρχο;

11-05-2019

 

 

Κατιούσα

 

Ξέρετε την Ικαρία σαν τον κόκκινο βράχο, που πήγε εξορία ο παππούς κι έχει τα μεγαλύτερα ποσοστά το ΚΚΕ. Σαν το μέρος με τη “χαλαρή ώρα” και τη μακροζωία. Σαν το νησί με τους αδιανόητα φιλόξενους ανθρώπους, που αν σε δουν να περπατάς στο δρόμο του χωριού τους σε ρωτάνε αν έχεις φάει και πού θα κοιμηθείς το βράδυ. Σαν τον δήμο όπου έγινε και η πρώτη επίσημη συνεργασία ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – Ακροδεξιάς (η Σάρα και η Μάρα συμπεριλαμβάνονταν) για να ρίξουν τον κομμουνιστή δήμαρχο.

Καιρός να την μάθετε και σαν το νησί με τον κόκκινο δήμο. Και να δούμε για ποια πράγματα καμαρώνουν επειδή τα κατάφεραν. Τι ετοίμασαν που δεν “φάνηκε” ακόμα; Τι διεκδικούν; Για τι αγωνίζονται; Τι κάνουν και γιατί δε μπορούν να το κάνουν οι “άλλοι” δήμαρχοι, της “άλλης” λογικής και πολιτικής;

1. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΩΝ

Ο Δήμος Ικαρίας, είναι ο δήμος με τα χαμηλότερα δημοτικά τέλη και τέλη ύδρευσης – αποχέτευσης σ’ όλη τη χώρα. Είναι ο δήμος που έφτιαξε συνεργείο για την επανασύνδεση του ρεύματος σε πολίτες με χαμηλά εισοδήματα που κινδυνεύουν να τους το κόψουν. Ο δήμος που δίνει ένα εφάπαξ ειδικό βοήθημα σε όσους το έχουν ανάγκη. Είναι ο δήμος που έχει παγωμένα τα τροφεία στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, από το 2002, με πλήρη απαλλαγή για τους χαμηλόμισθους.

Στην Ικαρία η χρήση των αθλητικών χώρων από τη νεολαία και τις ομάδες του νησιού, γίνεται χωρίς ανταποδοτικά τέλη. Είναι ο δήμος που έχει μόνιμα στραμμένη την προσοχή του, στη δωρεάν μεταφορά των μαθητών, στο σχολείο Ειδικής Αγωγής, στα ζητήματα της Προσχολικής Αγωγής, κλπ.

Διεκδικούν όμως περισσότερα για την ανακούφιση του λαϊκού νοικοκυριού. Διεκδικούν να επανέλθει ο μειωμένος συντελεστής ΦΠΑ, με μείωση τουλάχιστον 50%. Διεκδικούν και προσπαθούν να κάνουν αύξηση λειτουργικών δαπανών των Σχολικών Επιτροπών του δήμου Ικαρίας. Να καταργηθεί ο ειδικός φόρος και ο ΦΠΑ στο πετρέλαιο θέρμανσης και τα καύσιμα. Να δοθεί έκτακτη ενίσχυση από τον κρατικό προϋπολογισμό για εφοδιασμό πετρελαίου σε όλα τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τις δημόσιες υποδομές. Να δοθεί οικονομική βοήθεια σε ευπαθείς ομάδες που δεν μπορούν να βάλουν πετρέλαιο θέρμανσης στο σπίτι. Αγωνίζονται ενάντια στα μνημονιακά μέτρα και για την προστασία των λαϊκών νοικοκυριών από τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις.

Από ποιον άλλον περιμένατε να πολεμά την “ανταποδοτικότητα” (“αν θέλεις υπηρεσίες πλήρωνέ τες”) με τέτοια προσήλωση; Από ποιον άλλο θα περιμένατε να βάλει μπροστά τις ανάγκες των πολλών και την αλληλεγγύη στους φτωχούς; Από αυτούς, τους κάθε λογής “αναπτυξιολόγους”, που κλέβουν τον κοσμάκη και μέσω της φορολογίας των δήμων, για να έχουν πλεονάσματα, που τελικά θα τα δώσουν στις τράπεζες, στους “επενδυτές” και στα μνημόνια;

2. 2. ΥΠΟΔΟΜΕΣ

Ο δήμος της Ικαρίας, είναι ο δήμος που έχει τα περισσότερα γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, γυμναστήρια κλπ. σε σχέση με τον αριθμό των κατοίκων του. Δεν πρέπει να υπάρχει άλλο τέτοιο παράδειγμα στην Ελλάδα. Μόνο τα τελευταία 3 χρόνια, έχει φτιάξει ακόμα δύο γήπεδα ποδοσφαίρου, όπου μπορούν να γίνονται αγώνες εθνικής κατηγορίας και προχωράνε να φτιαχτεί και το τρίτο γήπεδο, κλειστό Γυμναστήριο στη βόρεια Ικαρία και τρεις ακόμα δημοτικοί ανοιχτοί χώροι άθλησης και ψυχαγωγίας, με βάση τις μελέτες του ίδιου του δήμου που έχουν ολοκληρωθεί.
Είναι ο δήμος που δημιούργησε την πρώτη προνοιακή δομή για ηλικιωμένους στην Ικαρία, που βρίσκεται στο στάδιο της αδειοδότησης.

Ο δήμος που στηρίζει τη σχολική στέγη και δε φορτώνει το βάρος στους γονείς, για ανακαινίσεις, επισκευές και συντηρήσεις σχολικών συγκροτημάτων.
Είναι ο δήμος που έβαλε μπροστά την κατασκευή μεγάλων Εγγειοβελτιωτικών Έργων, όπως π.χ. την  κατασκευή φράγματος στο Φραντάτο (4 εκατ. ευρώ), όπου όλες οι μελέτες του (Υδραυλική, Τοπογραφική, Στατική, Γεωλογική, Γεωτεχνική, Περιβαλλοντική, κλπ) έχουν ήδη εγκριθεί.

Διεκδικούν ακόμα τη λειτουργία του Αρχαιολογικού Μουσείου Ικαρίας στον Άγιο Κήρυκο.

Διεκδικούν ένα Ολοκληρωμένο Σύστημα Διαχείρισης Απορριμμάτων (13 εκατ. ευρώ), που να προβλέπει Διαλογή στην πηγή, Σταθμό μεταφόρτωσης, Μονάδα διαλογής ανακυκλώσιμων και σχεδιασμό της προώθησής τους σε κεντρική μονάδα ανακυκλώσιμων υλικών,  ΧΥΤΥ, Μονάδα σταθεροποίησης βιολογικών υπολειμμάτων.

Από ποιον να περιμένετε τέτοια έργα υποδομής; Από αυτούς που έχουν μόνιμα στη λογική τους το ξεπούλημα των πάντων σε ιδιώτες και στον προσανατολισμό τους την “ανάπτυξη” (=λεηλασία του κάθε τόπου) προς όφελος των λίγων “σωτήρων”; Από αυτούς που θεωρούν υποδομές μόνο τις διευκολύνσεις στο κεφάλαιο; Από αυτούς που έχουν στο προσκεφάλι τους τις εντολές της ΕΕ;

3. 3. ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Ο δήμος Ικαρίας είναι ο δήμος που παλεύει μαζί με το λαό και τους φορείς του για να αντιμετωπιστούν οι τρομακτικές ελλείψεις στο Νοσοκομείο, στο Κέντρο Υγείας και στα αγροτικά ιατρεία. Αγώνα ταυτόχρονα για να αντιμετωπιστεί η συνεχής εμπορευματοποίησή και ιδιωτικοποίησή της.
Είναι ο δήμος που αγωνίζεται για την κάλυψη των τεράστιων ελλείψεων σε προσωπικό και μέσα του δήμου, που δημιουργούν αδιέξοδα στη λειτουργία του δήμου, στην καθαριότητα, στην αποκομιδή των σκουπιδιών, στην ύδρευση, στις ιαματικές πηγές, στους παιδικούς σταθμούς.

Ο δήμος αυτός είναι από τους λίγους που στηρίζουν τα αιτήματα των εργατών του δήμου για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Για μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου, σε συμβάσεις αορίστου χρόνου. Από την πρώτη στιγμή, με μαρτυρίες υπέρ των εργατών στις δίκες, με αποφάσεις, με κινητοποιήσεις, με πίεση, με παραστάσεις και υπομνήματα. Πράγμα που στις μέρες μας αποτελεί μεγάλη κατάκτηση, αφού οι περισσότεροι δήμαρχοι υπακούν στις εντολές κι απολύουν τους συμβασιούχους τους, τους στέλνουν στα δικαστήρια, ενώ προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα μετακυλίοντας το κόστος πάνω στους δημότες τους. Αφού οι δήμαρχοι που στηρίζουν τα αιτήματα των εργατών τους και τις ανάγκες των δήμων τους και των δημοτών τους, είναι σήμερα δακτυλοδεικτούμενοι και… δακτυλομετρούμενοι.

4. 4. ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Ο δήμος Ικαρίας είναι ο κόκκινος δήμος που έχει ίσως τις μεγαλύτερες δυσκολίες κινητοποίησης στα υπουργεία (απόσταση, συγκοινωνίες κλπ.), αλλά και τις περισσότερες μαχητικές κινητοποιήσεις μαζί με τους κατοίκους και τους φορείς τους, για όλα τα θέματα που ήδη αναφέραμε (Υγεία, Κενά στη λειτουργία του δήμου, ανακούφιση λαϊκών στρωμάτων, έργα υποδομής κλπ.).



Αλλά κι έναν τιτάνιο αγώνα ενάντια στην εγκατάσταση 165 γιγάντιων ανεμογεννητριών του ομίλου Μυτιληναίου στο νησί, που και θα αλλοίωναν δραματικά το περιβάλλον, και δεν θα προσέφεραν τίποτα στην ενεργειακή επάρκεια του νησιού ή την τοπική οικονομία, αλλά μόνο κέρδη στις τσέπες του “επενδυτή”.

Διαρκή αγώνα με κινητοποιήσεις, προτάσεις, κλπ. ενάντια στην υποβάθμιση των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών και τη σταθερή, καθημερινή, συνεχή σύνδεση του νησιού με τον Πειραιά και τη Βόρεια Ελλάδα, με σύγχρονα και ασφαλή πλοία και τιμές δραστικά μειωμένες για τους νησιώτες και τους επισκέπτες.

Αγωνίζεται για μέτρα πυροπροστασίας. Αύξηση των πιστώσεων της Πυροσβεστικής και πολιτικής προστασίας (συντήρηση του αγροτοδασικού οδικού δικτύου, οχημάτων, εξοπλισμού). Κάλυψη των κενών στο προσωπικό της πυροσβεστικής. Για τη μόνιμη παρουσία ελικοπτέρου στην Ικαρία.

Ο δήμος ανέδειξε την ανάγκη για τον χωροταξικό σχεδιασμό στο νησί, ενώ για πρώτη φορά προσπαθούν να κατοχυρώσουν τη δημοτική γη και να εμποδίσουν το πέρασμά της στο ΤΑΙΠΕΔ και το ξεπούλημά της σε ιδιώτες.



Για ρωτήστε λοιπόν τους “άλλους”… Τι λένε για όλα αυτά, εκείνοι που υπογράφουν τις χαριστικές συμβάσεις με τους εφοπλιστές για τις συγκοινωνίες; Εκείνοι που αφήνουν τη χώρα χωρίς μέσα πυρόσβεσης και με χιλιάδες κενά σε οργανικές θέσεις πυροσβεστών; Εκείνοι που πίνουν νερό στο όνομα των επενδυτών πελατών του ΤΑΥΠΕΔ; Εκείνοι που το αναπτυξιακό τους μοντέλο είναι αυτό των 220 ψήφων στο 3ο μνημόνιο και στηρίζεται από την συσπείρωση των προθύμων του 2010 (όλων των δεξιών δηλαδή, από ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, μέχρι ΝΔ και Χρυσή Αυγή).

Αυτή τη στάση αγώνα και προσήλωσης στις λαϊκές ανάγκες, που έχει η κόκκινη δημοτική αρχή της Ικαριάς, δεν μπορούν οι Καρυώτες να την περιμένουν από πουθενά αλλού. Το ξέρουν. Γι’ αυτό θα ξαναεκλέξουν κομμουνιστή δήμαρχο.

Δείτε εδώ και τον συνοπτικό απολογισμό του Δήμου Ικαρίας

«Σιδηρούν Παραπέτασμα»…

Ας αφήσουμε τα κότερα, ας τελειώνουμε (όπως αρμόζει: με ένα φτύσιμο) με τις αθλιότητες του Μητσοτάκη για τον πατέρα του Τσίπρα. Κι ας μιλήσουμε πολιτικά: 
Χτες, ανήμερα της 9ης Μάη, Ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης, η ΕΕ εξέδωσε διακήρυξη. Εκεί, ανάμεσα στα άλλα, η ΕΕ διατυπώνει όλο το αντικομμουνιστικό της «αφήγημα» πανηγυρίζοντας διότι:

 «Τριάντα χρόνια πριν, εκατομμύρια άνθρωποι πολέμησαν για την ελευθερία τους και για την ενότητα και γκρέμισαν το Σιδηρούν Παραπέτασμα»!

Αυτή η μνημειώδους αντικομμουνιστικής φρασελογίας («Σιδηρούν Παραπέτασμα») διακήρυξη της ΕΕ, αυτές οι δυο εμβληματικές λεξούλες («Σιδηρούν Παραπέτασμα») που αποτελούν σύμβολο του αντικομμουνισμού και επιμύθιο της ακροδεξιάς παντού στον κόσμο, φέρει την υπογραφή του Τσίπρα. Μαζί με τις υπογραφές του Ορμπαν, του Σαλβίνι, του Κουρτς.
Ο Τσίπρας, αυτός που επιδιώκει να ψηφοθηρήσει πάνω στην μνήμη του Πέτρου Κόκκαλη μέσα από την υποψηφιότητα του ολιγάρχη εγγονού,
ο Τσίπρας, αυτός που λέει ότι ενόψει των ευρωεκλογών συγκροτεί «μέτωπο κατά της ακροδεξιάς»,
ο Τσίπρας, που τολμά να πηγαίνει στον τοίχο της Καισαριανής και να πιάνει στο στόμα του από Μακρόνησο μέχρι Μπελογιάννη,
υπέγραψε – ανήμερα της 9ης Μάη, ημέρα μνήμης των 25 εκατομμυρίων θυμάτων του σοβιετικού λαού ενάντια στον ναζισμό – διακήρυξη καταδίκης του… «Σιδηρού Παραπετάσματος».


Ερώτηση: Ο πάτος έχει πάτο;

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΜΟΤΙΒΑ ΒΛΑΣΤΗΣΗΣ Αποτέλεσμα σύνθετων αλληλεπιδράσεων στο τοπικό οικοσύστημα

«Νεραϊδόκυκλοι» στην ποώδη βλάστηση εθνικού πάρκου της Ναμίμπια

Οι «νεραϊδόκυκλοι» είναι μυστηριώδεις κυκλικές «τρύπες» στη βλάστηση, που δημιουργούν εντυπωσιακά μοτίβα στη βόρεια Ναμίμπια αλλά και στην Αυστραλία. Σε αεροφωτογραφίες φαίνονται σαν πατημασιές ελέφαντα, σε σχεδόν ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα χαρακτηριστικό μοτίβο. Η διάμετρος των «νεραϊδόκυκλων» κυμαίνεται από 1 έως 30 μέτρα. Φυσικά δεν τους φτιάχνουν νεράιδες, αλλά οριστική απάντηση στο μυστήριο της προέλευσής τους δεν έχει δοθεί ακόμη. Εχουν αποτελέσει αντικείμενο έντονων συζητήσεων ανάμεσα σε επιστήμονες που θεωρούν ότι κατασκευαστές τους είναι οι τερμίτες, οι οποίοι ζουν σε τεράστια πλήθη στο υπέδαφος, και σε επιστήμονες που τους θεωρούν αποτέλεσμα του ανταγωνισμού της βλάστησης για το λιγοστό διαθέσιμο νερό. Αν και η διαμάχη αυτή είχε αρχίσει ήδη από τη δεκαετία του 1970, η δημοσίευση μελετών και των δύο απόψεων τα τελευταία χρόνια, οδήγησε σε έξαρση της σχετικής συζήτησης.
Η μαθηματικός Κορίνα Ταρνίτα του πανεπιστημίου του Πρίνστον, μαζί με τον συνάδελφό της οικολόγο Ρομπ Πρινγκλ, είχε ασχοληθεί στο παρελθόν με μοτίβα στη βλάστηση, που εντόπισε σε περιοχές της Κένυας γεμάτες με κώνους χώματος, που σχηματίζονται από το εκεί είδος τερμιτών. Επρόκειτο για «μοτίβο στιγμάτων λεοπάρδαλης», ένα μοτίβο που προσομοιάζει στο μαθηματικό μοτίβο Τούρινγκ, θεωρητική κατασκευή που προτάθηκε από τον Βρετανό Αλαν Τούρινγκ το 1952 και στη συνέχεια εντοπίστηκε σε αρκετά φυσικά συστήματα. Αυτού του είδους είναι τα μοτίβα στο δέρμα της λεοπάρδαλης, στα κοχύλια, στους χαμαιλέοντες, στα ψάρια - ζέβρα, αλλά και στις κανονικές ζέβρες. Συχνά ονομάζονται μοτίβα αντίδρασης - διάχυσης ή εξαρτώμενα από την κλίμακα μοτίβα και εμφανίζονται στα πιο διαφορετικά φυσικά συστήματα, από τη μούχλα λάσπης, έως τον τρόπο που ο εγκέφαλος των κουνελιών αντιλαμβάνεται τις οσμές.

Τερμίτες

Τερμίτης στρατιώτης πάνω σε κομμάτι φωλιάς, στο οποίο τερμίτες εργάτες έχουν καλλιεργήσει μύκητες (λευκή επικάλυψη), ως τρόφιμο για την αποικία

Οι τερμίτες φεύγουν από τη φωλιά τους για να βρουν τροφή σε έναν όλο και διευρυνόμενο κύκλο. Καθώς στο πέρασμα του χρόνου πολλαπλασιάζονται οι αποικίες τερμιτών σε μια περιοχή, η ζώνη που η καθεμιά βρίσκει την τροφή της φτάνει να εφάπτεται (συγκρούεται) με άλλες. Οταν οι φωλιές των τερμιτών περιέχουν περίπου τον ίδιο αριθμό εντόμων, καταλήγουν να έχουν ίσες αποστάσεις μεταξύ τους και οι περιοχές δράσης των τερμιτών (αόρατες πάνω από το έδαφος) αποκτούν σχήμα εξαγώνου, που εξασφαλίζει τη μέγιστη αξιοποίηση του διαθέσιμου χώρου γύρω από κάθε φωλιά. Αυτοοργανωνόμενες (δηλαδή όχι συνειδητά) εξαγωνικές περιοχές δράσης έχουν και άλλα ζώα, όπως οι λύκοι, κάποια είδη ψαριών και οι νεροκότσυφες της Αλάσκας.
Αφού έφτιαξαν ένα μοντέλο προσομοίωσης για τους τερμίτες, η Ταρνίτα με τη βοήθεια άλλων συναδέλφων της προχώρησε στην κατασκευή θεωρητικού μοντέλου για τη βλάστηση. Στα μοντέλα Τούρινγκ υπάρχουν δύο διαφορετικοί μηχανισμοί ανατροφοδότησης. Σε μικρή απόσταση η ανάπτυξη ευνοείται (ενεργοποιείται), ενώ σε μεγάλη δεν ευνοείται (παρεμποδίζεται). Τα φυτά που είναι κοντά το ένα στο άλλο αλληλοβοηθούνται, καθώς σχηματίζουν έναν θύσανο, που συγκρατεί περισσότερο νερό της βροχής, αλλά πιο μακριά οι θύσανοι ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το νερό, καταστέλλοντας την ανάπτυξη και αφήνοντας το χώμα γυμνό. Δίνοντας τέσσερις διαφορετικές παραμέτρους (πόσο γρήγορα γίνεται η διάχυση, πόσο ισχυρή είναι κ.ο.κ.) σχηματίζονται διάφορα μοτίβα, που μοιάζουν πολύ με μοτίβα που συναντώνται στη φύση, στους κοραλλιογενείς υφάλους, στα πεδία ανάπτυξης μυδιών, στην ανάπτυξη μυκήτων. Στη φύση, οι παράμετροι μπορεί να είναι η ξηρασία, οι θηρευτές κ.τ.λ.

Μοντέλα

Τελικά, οι επιστήμονες κατασκεύασαν ένα μοντέλο με ενισχυτές και παρεμποδιστές, το οποίο συνδύασαν με τα μοτίβα που δημιουργούν οι τερμίτες. Τότε τα μοτίβα άλλαξαν και ταίριαξαν καλά με αυτά που παρατηρούνται από αεροφωτογραφίες της συγκεκριμένης περιοχής της Κένυας. Αυτό το ταίριασμα των προβλέψεων του μοντέλου με τη φυσική πραγματικότητα έκανε την Ταρνίτα να συνεχίσει με ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον τη διερεύνηση. Ο συνδυασμός των μοντέλων για τη βλάστηση και για τους τερμίτες οδήγησε και σε ένα συμπέρασμα με σημαντικές επιπτώσεις. Διαπιστώθηκε ότι η βλάστηση που συνδεόταν με μια αποικία τερμιτών μπορούσε να επιβιώσει με πολύ λίγη βροχόπτωση. Οι φωλιές των τερμιτών έκαναν την περιοχή πιο ανθεκτική σε ξηρασία. Παλαιότερα θεωρητικά μοντέλα βλάστησης είχαν δείξει ότι ξερότοποι, που αρχίζουν να εμφανίζουν μπαλώματα βλάστησης, απότομα γίνονται έρημοι, με ελάχιστη δυνατότητα αναστροφής της κατάστασης. Αλλά σύμφωνα με το θεωρητικό μοντέλο της Ταρνίτα, η ύπαρξη των τερμιτών, που με την αναδιάταξη του υπεδάφους δημιουργούν ζώνες συγκράτησης νερού, οδηγεί σε πιο σταδιακή ερημοποίηση, που μπορεί να αναστραφεί. Καθώς το 40% της ξηράς στη Γη αποτελείται από ξερότοπους και η κλιματική αλλαγή αναδιανέμει τις βροχοπτώσεις, οι τερμίτες ίσως βοηθούν να σωθούν μεγάλες εκτάσεις από την ερημοποίηση.
Ο Ρομπ Πρινγκλ συζητώντας αυτά τα συμπεράσματα με συναδέλφους του συνάντησε σκεπτικισμό, ειδικά από εκείνους που δεν ήταν εξοικειωμένοι με τα αυτοοργανωνόμενα συστήματα και οι οποίοι θεωρούσαν ότι μοτίβα μεγάλης κλίμακας χρειάζονται κάποιον ιθύνοντα νου. Δυσκολεύονταν να αποδεχτούν την ιδέα ότι οι τερμίτες ανταγωνίζονται τόσο έντονα, που δημιουργούν μοτίβα, ενώ ταυτόχρονα προφυλάσσουν το οικοσύστημα από την κατάρρευση.

Επίπεδα

Η τροποποίηση και εφαρμογή του μοντέλου για την Κένυα στην περίπτωση των «νεραϊδόκυκλων» αποδείχτηκε δύσκολη υπόθεση, γιατί τα θεωρητικά μοντέλα απαιτούν έναν κανόνα για κάθε σημαντικό παράγοντα που επιδρά και έπρεπε να μελετηθεί και να αντανακλαστεί στο μοντέλο κάθε βασική πλευρά της ζωής και λειτουργίας των αποικιών τερμιτών. Το θέμα δεν ήταν μόνο οι «νεραϊδόκυκλοι», αλλά πώς πολλαπλοί μηχανισμοί δημιουργίας μοτίβων μπορούν να αλληλεπιδράσουν σε διαφορετικές κλίμακες. Πώς γίνεται οργανισμοί τόσο μικροί όσο οι τερμίτες, που αποτελούν μέρος πολύπλοκων και ακατάστατων οικοσυστημάτων, να μπορούν να δημιουργήσουν τόσο κανονικά μοτίβα. Τελικά το 2017 μαζί με άλλους τρεις επιστήμονες η Ταρνίτα δημοσίευσε μελέτη, που υποστηρίζει ότι μεγάλες περιοχές στην Αφρική, στην Ασία, στην Αυστραλία, αλλά και περιοχές στη Νότια Αμερική, κυριολεκτικά αναδιατάσσονται από τα κάτω. Κανένας ιθύνων νους δεν ευθύνεται για την κατασκευή των εμφανιζόμενων μοτίβων, μόνο τρισεκατομμύρια μικροσκοπικοί νόες μπορεί να φέρνουν σε πέρας ένα τόσο μεγάλο έργο.
Η δουλειά των επιστημόνων δείχνει πώς μπορεί να γίνει το πέρασμα από το τοπικό στο παγκόσμιο σε έναν πλανήτη γεμάτο ζωή, όπως η Γη. Πρώτα είναι ο κόσμος της βιολογίας του εντέρου των τερμιτών που επεξεργάζεται το γρασίδι που έφαγε το έντομο και λιπαίνει το έδαφος. Μετά ο κόσμος της αποικίας των τερμιτών, που σκάβουν και νοικοκυρεύουν τον υπόγειο λαβύρινθό τους. Στη συνέχεια το επίπεδο της αλληλεπίδρασης τερμιτών και μυκήτων, που επικοινωνούν μέσα στη φωλιά μέσω χημικών σημάτων και υδρατμών. Πιο πάνω το επίπεδο των φυτών της επιφάνειας του εδάφους, των εντόμων που ζουν ανάμεσά τους και των σαυρών που τα κυνηγούν. Ακόμη πιο πάνω η καμηλοπάρδαλη που τρώει τα φυτά, ενώ από ψηλά στον αέρα, γίνεται ορατό ένα καλοδιαταγμένο «χαλί» γονιμότητας και υπεργονιμότητας. Για να κατανοηθεί στο σύνολό του ο φυσικός κόσμος πρέπει να μελετηθεί σε πολλαπλές κλίμακες μεγέθους, χρόνου και οργάνωσης, δεν υπάρχει μια μοναδική «σωστή» κλίμακα.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

Πολιτισμός για όλους, κόντρα στην ΕΕ της εμπορευματοποίησης

Εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία της Ελένης Μηλιαρονικολάκη, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνης του Τμήματος Πολιτισμού της ΚΕ, σε εκδήλωση που διοργάνωσε η ΤΟ Καλλιτεχνών της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ την περασμένη Δευτέρα

Η ΕΕ καυχιέται ότι ο πολιτισμός γι' αυτήν δεν έχει κερδοσκοπικό, αλλά διττό χαρακτήρα: Διαθέτει τόσο εγγενή καλλιτεχνική και κοινωνική αξία, όσο και οικονομική. Εδώ όμως ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: Η κοινωνική αξία του πολιτισμού, η αξία χρήσης του για όλη την κοινωνία, είναι ολοσχερώς ασυμβίβαστη με την οικονομική εκμετάλλευσή του, καθώς ο πολιτισμός δεν έχει εμπορευματική, ανταλλακτική αξία.

Τρανταχτή απόδειξη είναι η πρόσφατη τραγωδία της Παναγίας των Παρισίων. Ακόμη και ένα σπουδαίο για την καπιταλιστική ανάπτυξη μνημείο, που η εμπορική εκμετάλλευσή του αποφέρει μεγάλα κέρδη στον τουρισμό και σε άλλους τομείς των υπηρεσιών στη Γαλλία, δεν μπόρεσε να γλιτώσει από την επιχειρηματική λογική κόστους - οφέλους (...) Η συγκεκριμένη περίπτωση δεν αποτελεί βέβαια εξαίρεση σε μια ΕΕ «πολιτισμού» και «κοινωνικής ευαισθησίας», όπως αποκαλύπτει και η ανακοίνωση της Κομισιόν με τίτλο «Προς μια ολοκληρωμένη προσέγγιση της πολιτιστικής κληρονομιάς» (2014). Σε αυτό το κείμενο σημειώνεται πως το καλύτερα προσαρμοσμένο μοντέλο για τη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς στη σύγχρονη Ευρώπη, όπου οι δημόσιοι προϋπολογισμοί μειώνονται, είναι η μεγαλύτερη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα και της «κοινωνίας των πολιτών». Δηλαδή, η διάσωση και η προστασία των ανεκτίμητων θησαυρών της πολιτιστικής κληρονομιάς επαφίενται στην ελεημοσύνη των χορηγών και στο «επιχειρηματικό δαιμόνιο» των ιδιωτών, που μέσω των ΜΚΟ και άλλων οργανώσεων προσκαλούνται να αναλάβουν με το αζημίωτο τη σωτηρία της (...).

Ενίσχυση του ιδεολογικού ρόλου του πολιτισμού

Για την ΕΕ ο πολιτισμός εκτός από τα άμεσα οικονομικά οφέλη του - ως πηγή κερδών από την εκμετάλλευση των καλλιτεχνών και των πνευματικών δικαιωμάτων τους, ως ντεκόρ για επενδύσεις και ως κράχτης για τον τουρισμό, το εμπόριο, την αγορά ακινήτων, ακόμη και για την προσέλκυση εγκεφάλων - πάνω απ' όλα προσφέρει οφέλη ιδεολογικά (...) Το σπουδαιότερο καθήκον που του αναθέτει είναι να προστατεύει και να διασφαλίζει την αποκαλούμενη «κοινωνική συνοχή», δηλαδή να συμφιλιώνει την εργατική τάξη με το κεφάλαιο και να τη στοιχίζει πίσω από τους στόχους και τα συμφέροντά του (...)
Για να μη θεωρηθεί πως όλα αυτά αποτελούν «επινόηση της κομμουνιστικής προπαγάνδας», χρήσιμο είναι να προσφύγει κανείς σε αυτούσια κείμενα, όπως η Νέα Ευρωπαϊκή Ατζέντα για τον Πολιτισμό, του 2018. Στόχος της πολιτιστικής πολιτικής, αναφέρει η Ατζέντα, είναι «να δημιουργηθούν συνεκτικές κοινωνίες και να καλλιεργηθεί ένα όραμα μιας ελκυστικής Ευρωπαϊκής Ενωσης» (...) Υπογραμμίζεται ακόμα πως «στο μεταβαλλόμενο αυτό τοπίο, ο ρόλος του πολιτισμού είναι σημαντικότερος από ποτέ. Ο πολιτισμός μπορεί να συμβάλει στη γεφύρωση του χάσματος, καθώς κατέχει την πρώτη θέση μεταξύ των παραγόντων που είναι πιθανότερο να δημιουργήσουν το αίσθημα του ανήκειν σε μια κοινότητα». Η ΕΕ αναλαμβάνει ακόμη να παραδίδει μαθήματα για να καταρτίζει καλλιτέχνες στο πώς θα υπηρετούν με τα έργα τους τη διαιώνιση της εξουσίας του κεφαλαίου, εξυμνώντας τις ψεύτικες αστικές αξίες περί δημοκρατίας, κράτους δικαίου, πλουραλισμού, ισότητας των φύλων, σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα κ.λπ.

Στο ίδιο πνεύμα, και η πολιτιστική κληρονομιά χρησιμοποιείται για να καλλιεργηθεί ένα είδος ευρωενωσιακού εθνικισμού, ότι όλοι οι λαοί της ΕΕ, ανεξάρτητα από τάξεις, είναι οι «περιούσιοι», αφού μοιράζονται τον πλούτο ενός κοινού και ανώτερου πολιτισμού. «Η πολιτιστική κληρονομιά αποκαλύπτει σε διαχρονική βάση τι σημαίνει να είσαι Ευρωπαίος!», αναφωνεί η Κομισιόν και συμπληρώνει πως «η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο που παρέχει στους Ευρωπαίους πολίτες το αίσθημα ότι ανήκουν σε μια ευρύτερη κοινότητα», ότι με άλλα λόγια μπορούν, παρά τη φτώχεια, τις απάνθρωπες εργασιακές σχέσεις, την ανεργία, να αισθάνονται περήφανοι και ασφαλείς στην ΕΕ, η οποία απλόχερα τους απονέμει - ως παράσημο για την αφέλειά τους - την ταυτότητα του Ευρωπαίου πολίτη (...)
Είναι δε τόση η ανάγκη της ΕΕ να αντιστρέψει την αντιδραστική και αποκρουστική για τους λαούς εικόνα της, που ακόμη και το οικονομικό μειονέκτημα της γλωσσικά και πολιτιστικά κατακερματισμένης αγοράς της, με αποτέλεσμα να λείπει μια κρίσιμη μάζα που θα καταναλώνει τα πολιτιστικά προϊόντα της, το μετατρέπει σε ιδεολογικό πλεονέκτημα. Καμαρώνει δηλαδή ότι είναι τόσο δημοκρατική, που επιτρέπει σε κάθε κράτος - μέλος να διατηρεί τη γλώσσα και τον πολιτισμό του, έτσι που ο ευρωπαϊκός πολιτισμός να μπορεί με την πολυμορφία του να ικανοποιεί διαφορετικές προτιμήσεις.

Μεγεθύνοντας το κοινό, μεγιστοποιώντας το κέρδος

Η προσπάθεια όμως για μεγέθυνση του κοινού της ονομαζόμενης ευρωπαϊκής πολιτιστικής βιομηχανίας, ιδιαίτερα του κινηματογράφου και των άλλων προϊόντων του οπτικοακουστικού τομέα, δεν εγκαταλείπεται. Αντίθετα, αποτελεί θεμελιακή προτεραιότητα του προγράμματος «Δημιουργική Ευρώπη» για την επόμενη οκταετία, 2021 - 2027. Ενα πλήθος μέτρων, όπως η επέκταση των διασυνοριακών σχέσεων, η ενίσχυση των συμπαραγωγών, η αύξηση της κινητικότητας των καλλιτεχνών, η διεύρυνση των διακρατικών δικτύων, επιστρατεύονται για να δημιουργηθεί και να αναπτυχθεί ένα μεγάλο κοινό για τα ευρωπαϊκά έργα, που θα υποσκελίσει την αμερικανική πρωτοκαθεδρία, ειδικά στα είδη τέχνης με μεγαλύτερη συγκέντρωση κεφαλαίου, όπως ο οπτικοακουστικός τομέας. Για την προώθηση του στόχου αυτού, δημιουργήθηκε πρόσφατα το Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (ΕΚΟΜΕ) στο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής.
Μεγέθυνση του κοινού, ωστόσο, σημαίνει έργα για όλα τα γούστα, εξίσωση δηλαδή του γούστου προς τα κάτω, με ανάπτυξη μιας αγοραίας ομοιομορφίας που σε όφελος της εμπορικότητας θα εκτοπίσει και θα μεταλλάξει την ιδιαίτερη καλλιτεχνική ποιότητα για την οποία ήταν περήφανος ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος, η ευρωπαϊκή πολιτιστική παραγωγή γενικότερα (...) Ολα τα παραπάνω συμβάλλουν στη συγκέντρωση της πολιτιστικής παραγωγής σε μονοπωλιακούς ομίλους, κατάσταση που θα ακυρώνει ολοσχερώς την καλλιτεχνική υπόσταση των δημιουργών, καταπατώντας το δικαίωμά τους να ελέγχουν τη σκέψη και το ταλέντο τους.
Στο πλαίσιο της προσπάθειας για διεύρυνση του κοινού, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει ότι στις τελευταίες κατευθύνσεις της ΕΕ συγκαταλέγεται και η ανάγκη για αύξηση των πολιτιστικών ενδιαφερόντων, γνώσεων και δεξιοτήτων από τους Ευρωπαίους. Προτείνεται μάλιστα μια αναπροσαρμογή των θεμελιακών γνώσεων σε όλα τα επίπεδα Εκπαίδευσης, ώστε μαζί με τις Φυσικές Επιστήμες, την Τεχνολογία, τη Μηχανική και τα Μαθηματικά, να συμπεριλάβουν και την Τέχνη.
Κάτι παραπάνω κρύβεται βέβαια πίσω από την προτεινόμενη αναβάθμιση της τέχνης στα εκπαιδευτικά προγράμματα, και αυτό είναι η καλλιέργεια μέσα απ' αυτή της επιχειρηματικής δημιουργικότητας, μιας απαραίτητης ικανότητας για την άνοδο της ανταγωνιστικότητας στη σύγχρονη καπιταλιστική οικονομία, που η κερδοφορία της εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τις νέες, πρωτότυπες και επικερδείς ιδέες, από αυτό δηλαδή που αποκαλούν «καινοτομία» (...)

Η πολιτιστική διπλωματία, νέο εργαλείο ιμπεριαλιστικής διείσδυσης

Εκτός από την κοινωνική, δηλαδή την ιδεολογική και την οικονομική διάσταση που έχει η μεγέθυνση του κοινού, σύμφωνα με το πρόγραμμα «Δημιουργική Ευρώπη», υπάρχει και μια τρίτη διάσταση, η διεθνής, η διεύρυνση δηλαδή του ακροατηρίου για τους ευρωπαϊκούς πολιτιστικούς ομίλους εκτός της ΕΕ. Ο σπουδαιότερος ωστόσο λόγος γι' αυτήν τη διεύρυνση δεν είναι ο εισπρακτικός, αλλά η εκμετάλλευση του πολιτισμού για να προωθηθούν τα γεωπολιτικά και τα γενικά οικονομικά συμφέροντα της ΕΕ. Πρόκειται γι' αυτό που ονομάζουν «πολιτιστική διπλωματία», την προβολή δηλαδή της υπεροχής του ευρωπαϊκού πολιτισμού, με σκοπό να διαμορφωθεί ευνοϊκή στάση προς την ΕΕ σε εκτός των συνόρων της πληθυσμούς.
Στην ουσία η ΕΕ επιλέγει αυτήν την περίοδο να εναλλάξει τις απροκάλυπτες - με βόμβες και αεροπλάνα - ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της σε διάφορα σημεία της Γης με πολιτισμένες και ειρηνικές δήθεν διαδικασίες «διαπολιτισμικού διαλόγου», που με το πιστόλι στον κρόταφο θα προωθούν τη συμφιλίωση και την κατανόηση για τις απαιτήσεις της στις «μετασυγκρουσιακές κοινωνίες», όπως αποκαλεί τις ρημαγμένες από τον πόλεμο περιοχές. Ο στόχος βέβαια παραμένει πάντα το ίδιο εχθρικός για τους λαούς: Να αρπάξει τη μερίδα του λέοντος από τη λεία των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των δρόμων μεταφοράς τους, να εξασφαλίσει νέες αγορές και φτηνά, υπάκουα χέρια για νέες επενδύσεις, να ενισχύσει τελικά οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά τη θέση της στη διεθνή σκακιέρα.
(...) Ξεδιάντροπα και προκλητικά στην έκθεσή της «Προς μια στρατηγική της ΕΕ για διεθνείς πολιτιστικές σχέσεις» αναφέρει ως χαρακτηριστικές επιτυχίες της την πρόοδο των επιδιώξεών της στη βομβαρδισμένη και διαμελισμένη πρώην Γιουγκοσλαβία. Δεν κρύβει δε την πρόθεσή της να αναπτύξει ειδικά προγράμματα για τον έλεγχο της πολιτικής κατάστασης στα κράτη της ψευδεπίγραφης «Αραβικής Ανοιξης», μέσα από έναν αυξημένο ρόλο της «κοινωνίας των πολιτών», δηλαδή των ΜΚΟ και άλλων προσκείμενων σε αυτήν πολιτιστικών ιδρυμάτων και οργανώσεων, στη διακυβέρνηση αυτών των κρατών. Το αποκορύφωμα της προκλητικότητας έρχεται στο τέλος της έκθεσης, όπου η ΕΕ δηλώνει απερίφραστα ότι θα παρέχει μαθήματα κατάρτισης για τη βελτίωση της παρέμβασης των μυστικών υπηρεσιών της στην εσωτερική πολιτική άλλων χωρών. Συγκεκριμένα, αναφέρει πως με τα μαθήματα αυτά «θα εξασφαλιστεί πλήρης ενημέρωση στις επικρατούσες τοπικά πολιτισμικές ευαισθησίες» για «παρατηρητές και αποστολές παρακολούθησης εκλογών και για το προσωπικό που θα απασχοληθεί σε μη στρατιωτικές αποστολές σταθεροποίησης» (...).

Οξυνση του ανταγωνισμού με τις ΗΠΑ, ένταση των μηχανισμών ελέγχου της γνώσης και της πληροφόρησης

Η αυξανόμενη επιρροή των ΗΠΑ μέσα από την υπεροχή τους στην ευρωπαϊκή πολιτιστική αγορά έρχεται να ενισχυθεί με το προβάδισμα των αμερικανικών μονοπωλιακών ομίλων και στη νέα ψηφιακή αγορά. Η κατάσταση αυτή ανησυχεί ιδιαίτερα την ΕΕ, καθώς είναι γνωστό πως εκείνος που θα βάλει τα πιο πολλά και προσβάσιμα στοιχεία στο διαδίκτυο θα μπορεί να έχει ιδεολογικό - πολιτικό έλεγχο, ειδικά στις νέες γενιές, που κύρια - αν όχι μόνο - από αυτό αντλούν γνώσεις και πληροφορίες (...) Ετσι, παίρνει μέτρα για τη διεύρυνση του διαδικτυακού κοινού της ευρωπαϊκής πολιτιστικής παραγωγής με την ανάπτυξη του ευρωπαϊκού περιεχομένου και την πρόσβασή του σε όλες τις διαδικτυακές πλατφόρμες, τη διάδοση της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς με ψηφιακό μετασχηματισμό της, ιδιαίτερα της κινηματογραφικής, την ανάπτυξη έρευνας για επαυξημένη - εικονική πραγματικότητα κ.λπ. Η ίδρυση ειδικού υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής στην Ελλάδα το 2016 σχετίζεται με το θέμα αυτό.
Ταυτόχρονα, το τελευταίο διάστημα όλο και πιο ανοιχτά εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά της για την αυξανόμενη κυριαρχία και κυκλοφορία έργων από τις ΗΠΑ, καταγγέλλοντας ακόμη και ονομαστικά τους σπουδαιότερους από τους αμερικανικούς ομίλους που δρουν στο διαδίκτυο ως μηχανισμούς πολιτικής χειραγώγησης, που «υπονομεύουν τους θεσμούς, την πολιτική, τις δράσεις και τις αξίες της». Για το σκοπό αυτό, η Κομισιόν έχει συντάξει και ειδική Οδηγία με τίτλο «Αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης στο διαδίκτυο» το 2018 (...) Η σφοδρή αυτή αντίδραση και επιθετικότητα της ΕΕ απέναντι στις ΗΠΑ δεν ξεκινά ασφαλώς από την πρόθεσή της να προστατέψει το ευρωπαϊκό κοινό από τακτικές χειραγώγησης ή παράνομης χρήσης των προσωπικών του δεδομένων, όπως προπαγανδίζει, αλλά για να καταλάβει αυτή τη θέση των ΗΠΑ στον προσανατολισμό του περιεχομένου σύμφωνα με τα δικά της στρατηγικά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.
Σ' αυτό το περίγραμμα εντάσσονται και οι πρόσφατες αποφάσεις του Ευρωκοινοβουλίου για τα πνευματικά δικαιώματα, οι οποίες επιχειρούν να μειώσουν την κερδοφορία των αμερικανικών κολοσσών στο διαδίκτυο, εμποδίζοντάς τους να εκμεταλλεύονται δωρεάν το ευρωπαϊκό περιεχόμενο. Η ΕΕ για λόγους προπαγανδιστικούς προτάσσει τα δικαιώματα των δημιουργών - καλλιτεχνών, όμως οι μεγάλοι ωφελημένοι απ' αυτήν τη σύγκρουση και τις πρόσφατες αποφάσεις του Ευρωκοινοβουλίου είναι οι ευρωπαϊκοί μονοπωλιακοί όμιλοι των εκδόσεων και της παραγωγής οπτικοακουστικού υλικού. Το υποκριτικό ενδιαφέρον της ΕΕ για τους δημιουργούς εκδηλώνεται και στην προηγούμενη Οδηγία της, που κυρώθηκε από όλα τα κόμματα της ελληνικής Βουλής εκτός από το ΚΚΕ, μια Οδηγία με την οποία άνοιξε το δρόμο για την ίδρυση ιδιωτικών οργανισμών διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων με προνομιακούς όρους λειτουργίας σε σχέση με τους συλλογικούς φορείς των καλλιτεχνών. Με λίγα λόγια, η ευρωενωσιακή πολιτική για τα πνευματικά δικαιώματα φροντίζει ώστε εκδότες, παραγωγοί, προαγωγοί και διαχειριστές, όλοι άσχετοι με την καλλιτεχνική δημιουργία, να ζουν και να πλουτίζουν απ' αυτήν. Αυτό που φαίνεται πως εννοεί η ΕΕ όταν μιλά για «δίκαιη αμοιβή των δημιουργών» είναι να μην απομείνει τελικά ούτε ψίχουλο γι' αυτούς...
Αυτό που δεν πρέπει να διαφύγει από την προσοχή μας είναι πως τα μέτρα που υιοθετεί η ΕΕ για την αντιμετώπιση των διαδικτυακών επιθέσεων και του αποκαλούμενου υβριδικού πολέμου, όπως η Μονάδα Ανάλυσης Υβριδικών Απειλών μέσα στο Κέντρο Ανάλυσης Πληροφοριών και Διαχείρισης Κρίσεων, στρέφονται πρώτα και κύρια ενάντια στον εσωτερικό εχθρό, το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, ενισχύοντας και επεκτείνοντας το κατασταλτικό της οπλοστάσιο και στα διαδικτυακά μέσα μαζικής πληροφόρησης (...)

Μόνο ο σοσιαλισμός μπορεί να αποδώσει στην τέχνη την αληθινή κοινωνική της λειτουργία

Η τέχνη στην καπιταλιστική ΕΕ φτάνει σταδιακά να ελέγχεται, άμεσα ή μέσα από τους κρατικούς οργανισμούς, από τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων. Αυτοί χρηματοδοτούν, ρυθμίζουν πού θα κατευθυνθούν οι κρατικές παροχές, δίνουν δουλειά στους καλλιτέχνες, μπορούν να αναδείξουν ή να συντρίψουν δημιουργούς, υπαγορεύουν το περιεχόμενο της τέχνης και τη «διορθώνουν» στα μέτρα τους.
Η αληθινή, η μεγάλη τέχνη, όμως, δεν είναι δούλα, ούτε όργανο υποδούλωσης, αλλά όπλο απελευθέρωσης. Οπως κάθε μορφή εργασίας, επιδιώκει να εξανθρωπίσει, να μεταμορφώσει την πραγματικότητα σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες. Οχι να ενισχύσει την ανθεκτικότητα μιας πραγματικότητας σε πλήρη αντίθεση με αυτές. Οι πιο μεγάλες στιγμές στην Ιστορία της, τα πιο σπουδαία κατορθώματα της πολιτιστικής κληρονομιάς, δημιουργήθηκαν όταν η τέχνη έφτανε να συλλάβει τα πρωτοπόρα μηνύματα της εποχής της, σπρώχνοντας την ανθρωπότητα προς το φως: «Από δω, προς τον ήλιο», όπως έγραφε και ο μεγάλος μας ποιητής, ο Ρίτσος.
Οι καιροί μας σαλπίζουν έξοδο. Εξοδο από την ΕΕ, έξοδο από το ΝΑΤΟ, έξοδο από την κοινωνία της εκμετάλλευσης. Οι καιροί σαλπίζουν για έναν ανώτερο πολιτισμό, σε μια νέα κοινωνία και μια νέα Ευρώπη, όπου στη θέση του συμφέροντος των λίγων θα μπει το κοινωνικό συμφέρον. Μια κοινωνία όπου όλα τα κοινωνικά αγαθά, όπως η τέχνη και ο πολιτισμός, θα περάσουν σε κοινωνικό προγραμματισμό και έλεγχο από τους ίδιους τους δημιουργούς τους και όπου κριτήριο για την ανάπτυξή της αντί για τη μεγιστοποίηση του κέρδους θα γίνει η μεγιστοποίηση της γενικής ευημερίας, η γενική υλική και πνευματική πρόοδος. Μόνο αυτή η κοινωνία, μόνο η εργατική εξουσία μπορεί να αποδώσει στην τέχνη την αληθινή κοινωνική - μαζική λειτουργία της: Να δημιουργήσει τους όρους για μια χωρίς προηγούμενο διάδοσή της, να αναπτύξει σε όλα τα μέλη της κοινωνίας την ικανότητα να την κατανοούν και να την απολαμβάνουν και να πραγματοποιήσει μια τέτοια αναγνώριση της σημασίας της, που σε κανένα προηγούμενο κοινωνικό σύστημα δεν υπήρξε.
Αλλωστε, το απέδειξε. Το απέδειξαν οι μπολσεβίκοι, όταν στην έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα φρόντιζαν να μην καταστρέψουν τα έργα τέχνης και τα κειμήλια, όταν ανάμεσα στα πρώτα διατάγματα της εξουσίας τους ήταν αυτό για τον κινηματογράφο, όταν μετά τις καταστροφές που έκαναν οι ναζί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έχτιζαν από την αρχή, στηριγμένοι μόνο σε φωτογραφίες, τις πόλεις - κοσμήματα της παλιότερης αρχιτεκτονικής. Το απέδειξε ο Κόκκινος Στρατός, που η πρώτη κίνησή του μόλις μπήκε στο Βερολίνο ήταν να ανοίξει τα θέατρα. Το απέδειξαν και οι Ελληνες κομμουνιστές, όταν μέσα στα μαύρα χρόνια της Κατοχής ίδρυσαν στο ΕΑΜ ειδικό Τμήμα για την περιφρούρηση των αρχαιοτήτων και την αντιμετώπιση της αρχαιοκαπηλίας από τους ναζί κατακτητές, στέλνοντας το μήνυμά τους έως το σήμερα: Για να διασωθεί ο πολιτισμός χρειάζεται να διασωθεί η πίστη μας πως αυτόν τον κόσμο είναι στο χέρι μας να τον αλλάξουμε.

• Ολόκληρη η ομιλία είναι δημοσιευμένη στο «902.gr»