ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΕΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝ/ΠΟΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΕΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝ/ΠΟΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Επίθεση φασιστικής συμμορίας κατά φοιτητών σημειώθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης στο Φυσικό και Μαθηματικό Τμήμα στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν τρεις φοιτητές.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, μια ομάδα λίγων δεκάδων ατόμων που φορούσαν κράνη και κουκούλες εισέβαλαν στα κτίρια και άρχισαν να χτυπούν φοιτητές.

Επικράτησε αναστάτωση και κατά την διάρκεια των επεισοδίων προκλήθηκαν ζημιές στους εσωτερικούς χώρους των δυο τμημάτων. Η φασιστική ομάδα εισήλθε  σε αμφιθέατρα και κεντρικούς διαδρόμους χτυπώντας με τους σιδηρολοστούς και τα καδρόνια πινακίδες ανακοινώσεων, τραπέζια κλπ. Φωνάζοντας συνθήματα και δημιουργώντας αποπνικτική ατμόσφαιρα με τη χρήση πυροσβεστήρων τους οποίους απέσπασαν από τα αμφιθέατρα του Τμήματος Μαθηματικών. 

Στη συνέχεια εισήλθαν στο διπλανό κτήριο της Φιλοσοφικής Σχολής προκαλώντας και πάλι προπηλακισμούς και φθορές.

Οι τρεις φοιτητές που τραυματίστηκαν μεταφέρθηκαν στον Ερυθρό Σταυρό και όπως αναφέρουν πληροφορίες δυο εξ αυτών φέρουν σοβαρά τραύματα στο κεφάλι από γροθιές, ενώ ένας ανέφερε πως ανά διαστήματα έχει ζαλάδες.

Οι πρυτανικές αρχές ενημέρωσαν την Αστυνομία προκειμένου να διερευνήσει το περιστατικό.

Πολιτικοί παράγοντες επισημαίνουν δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τέτοιες δολοφονικές επιθέσεις από φασιστικές συμμορίες συμβαίνουν αυτή τη στιγμή, που στην ουσία η χώρα έχει εισέλθει σε προεκλογική περίοδο.

αμία άλλη προειδοποίηση

«Ετσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, με την καρδιά μας και με το αίμα μας»

«Ετσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, με την καρδιά μας και με το αίμα μας»

«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ' αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.

*

"Νίκο σήκω"

Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:

"Πάμε για καθαρό αέρα;"

"Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση" (...)»

*

(Από το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Γιώργου Κορωναίου, όπως δημοσιεύτηκε την επομένη της εκτέλεσης στην «Προοδευτική Αλλαγή»).

***

Τα χαράματα της Κυριακής 30 του Μάρτη του 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Το παράγγελμα γι' αυτήν την πολιτική δολοφονία δόθηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της.

Η ελληνική πλουτοκρατία, η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο,

σαν σήμερα,

πριν από 60 χρόνια,

εκτελούσαν τον Νίκο Μπελογιάννη.

*

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας...».

*

«Οι μάρτυρες - είπε απευθυνόμενος στους στρατοδίκες ο Μπελογιάννης - φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Ελληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα.

Τι άτιμο ψέμα!

Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο.

Απ' αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».

*

Με τα λόγια αυτά, κατά τη διάρκεια της απολογίας του, ο Νίκος Μπελογιάννης έδωσε το στίγμα της δίκης, μετατρέποντας τους στρατοδίκες του από κατηγόρους σε κατηγορούμενους.

***

«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας.

Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο.

Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας.

Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».

*

60 χρόνια μετά

τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του '52, λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του, συνεχίζουν και θα συνεχίσουν για πάντα να αποτελούν μέτρο του πατριωτισμού, του διεθνισμού, της ανθρωπιάς.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΟΛΩΝΙΑ Σύνταξη στα 67 χρόνια

ΠΟΛΩΝΙΑ

Σύνταξη στα 67 χρόνια

ΒΑΡΣΟΒΙΑ.--

Στην αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια (από 65 που είναι για τους άνδρες και 60 για τις γυναίκες) συμφώνησε χτες ο κυβερνητικός συνασπισμός (Πλατφόρμα των Πολιτών του πρωθυπουργού Ντόναλντ Τουσκ και του Κόμματος των Αγροτών), παρά τις έντονες διαμαρτυρίες που έχουν εκφράσει οι εργαζόμενοι το τελευταίο διάστημα. Το νομοσχέδιο προβλέπει πως από το 2013 η συντάξιμη ηλικία θα αυξάνεται κάθε τέσσερις μήνες κατά ένα μήνα, ώστε να φτάσει το «επιθυμητό» για το κεφάλαιο όριο για τους άνδρες το 2020 και για τις γυναίκες το 2040.

Χτες ο Τουσκ δήλωσε στους δημοσιογράφους πως οι γυναίκες στα 62 τους χρόνια και οι άνδρες στα 65 θα μπορούν να επιλέγουν μειωμένη σύνταξη κατά 50%, ωστόσο θα πρέπει να έχουν συμπληρώσει 35 και 40 χρόνια εργασίας, αντίστοιχα. Το νομοσχέδιο θα πρέπει να εγκριθεί από το Κοινοβούλιο και στη συνέχεια να επικυρωθεί από τον ΠρόεδροΜπρονισλάβ Κομορόφσκι. Πάντως, για σήμερα έχει ανακοινωθεί πως θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Κοινοβούλιο στη Βαρσοβία με απαίτηση την απόσυρση του νομοσχεδίου και τη διενέργεια δημοψηφίσματος.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ Στο δρόμο 11.200 εργαζόμενοι ΒΕΡΟΛΙΝΟ.--

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Στο δρόμο 11.200 εργαζόμενοι

ΒΕΡΟΛΙΝΟ.--

Στα αζήτητα και δίχως αποζημιώσεις βρίσκονται 11.200 εργαζόμενοι, στη συντριπτική τους πλειονότητα γυναίκες, καθώς δεν εντάχθηκαν τελικά στο «καθεστώς προστασίας» όπως εντάχθηκε η εταιρία «Schlecker» (αλυσίδα καταστημάτων με σαπούνια και καλλυντικά) όπου δούλευαν και έχει χρεοκοπήσει. Οι εκκαθαριστές έδωσαν την διαταγή για το κλείσιμο 2.200 υποκαταστημάτων της - -επί συνόλου περίπου 5.500- όπως ισχυρίζονται για «να ξαναγίνει κερδοφόρα η εταιρεία».

Ενώ η εταιρεία προστατεύεται δε συμβαίνει το ίδιο με τους εργαζόμενους καθώς το πρόγραμμα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για τη σύσταση μίας «εταιρείας διάσωσης», μία μεταβατική περίοδο κατά την οποία θα εντάσσονταν οι εργαζόμενοι για περίοδο έξι μηνών πριν το επίδομα ανεργίας, πήγε τελικά στον κάλαθο των αχρήστων.

Το πρόγραμμα «διάσωσης» των εργαζομένων ακυρώθηκε καθώς η προθεσμία για την κατάληξή του έληξε χτες δίχως να υπάρξει συμφωνία εκ μέρους των κυβερνήσεων των ομόσπονδων κρατιδίων όπως προβλέπεται όταν πρόκειται για ομοσπονδιακό νόμο. Το πρόγραμμα συνάντησε την άρνηση της κυβέρνησης της Βαυαρίας και έτσι είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι 11.200 εργαζόμενοι θα βρεθούν στο δρόμο.

ΤΑΛΙΑ Η κρίση ... σκοτώνει

ΙΤΑΛΙΑ

Η κρίση ... σκοτώνει

ΡΩΜΗ.--

Οι δυσκολίες και τα αδιέξοδα που προκαλεί η καπιταλιστική κρίση οδήγησαν δύο ανθρώπους να αυτοπυρποληθούν στην Ιταλία. Ενας 58χρονος Ιταλός οικοδόμος αυτοπυρπολήθηκε μπροστά από την υπηρεσία είσπραξης φόρων στην Μπολόνια καθώς όπως έγραψε σε επιστολή του «δεν άντεχε άλλο», ύστερα από το «ραβασάκι» που έλαβε για τεράστιες ληξιπρόθεσμες οφειλές στην εφορία. Στην ίδια πράξη απελπισίας προέβη και ένας 27χρονος Μαροκινός εργάτης στην πλατεία του δημαρχείου στη Βερόνα, καθώς δεν έχει πληρωθεί από τον περασμένο Νοέμβρη. Και οι δύο νοσηλεύονται σε νοσοκομεία με εγκαύματα αλλά δε διατρέχουν κίνδυνο.

    

ΙΣΠΑΝΙΑ Με βασιλικό διάταγμα πέρασε η κυβέρνηση τα μέτρα λιτότητας

ΙΣΠΑΝΙΑ

Με βασιλικό διάταγμα πέρασε η κυβέρνηση τα μέτρα λιτότητας

ΜΑΔΡΙΤΗ.--

Η ισπανική κυβέρνηση ενέκρινε την Πέμπτη τη δέσμη σκληρών μέτρων λιτότητας, ενέργεια που έπραξε χρησιμοποιώντας βασιλικό διάταγμα ώστε να παρακάμψει το Κοινοβούλιο. Συγκεκριμένα, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, στο όνομα της μείωσης του δημόσιου ελλείμματος, που το 2009 έφθασε στο 11,2% του ΑΕΠ, στο 3% το 2012 αποφάσισε την μείωση κατά 5% των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, το «πάγωμα» των μισθών και των συντάξεων, την ακύρωση του επιδόματος των 2.500 ευρώ για τις γεννήσεις, την εξάλειψη του προγράμματος φροντίδας της 3ης ηλικίας, περικοπές 6 δισ. στις δημόσιες δαπάνες, 13.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, περικοπές 1,2 δισ. των δαπανών για τις περιφερειακές κυβερνήσεις.

Την ίδια μέρα της ανακοίνωσης, ξεκίνησαν μαζικές αντιδράσεις και συγκεντρώσεις από τους δημόσιους υπάλληλους της χώρας, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν έξω από διάφορα δημόσια κτίρια σε όλη τη χώρα. Γενική απεργία για τις 8 Ιούνη έχουν ήδη αποφασίσει οι συνδικαλιστικές οργανώσεις «UGT» (πρόσκειται στο κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα), ενώ η Ομοσπονδία Δημοσίων Υπαλλήλων (FSP) της «UGT» καθόρισε την 2 Ιούνη ως μέρα γενικής απεργίας στο Δημόσιο, συντασσόμενη με τις Εργατικές Επιτροπές (CCOO) (που πρόσκειται στο ΚΚ Ισπανίας και άλλες οργανώσεις). Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτές οι συνδικαλιστικές οργανώσεις για χρόνια συνέβαλαν μέσα από το λεγόμενο κοινωνικό διάλογο, να περάσει η υποταγή και ο συμβιβασμός των εργαζομένων στη στρατηγική του κεφαλαίου. Παράλληλα, αρχίζουν να δημιουργούνται οι πρώτες προσπάθειες συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων, που κινούνται σε ταξική κατεύθυνση, όπου εκεί δραστηριοποιούνται μέλη και φίλοι του ΚΚ των Λαών της Ισπανίας, που προβάλλουν το ζήτημα της γενικής απεργίας σε όλους τους κλάδους.

Τέλος, στα ...δικαστήρια ανακοίνωσε πως θα προσφύγει, κατά του βασιλικού διατάγματος για περικοπές στους μισθούς, το συνδικάτο «UGT», καλλιεργώντας αυταπάτες ότι η αντεργατική πολιτική μπορεί να αντιμετωπιστεί με δικαστικά μέσα.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

20/6/2010

 -- Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο

18/6/2010

 -- Αυτοί είναι ...συνδικαλιστές

16/6/2010

 -- Κατάντια του εργοδοτικού συνδικαλισμού

23/5/2010

 -- Με Βασιλικό Διάταγμα «πέρασαν» τα μέτρα

14/5/2010

 -- «Αντιδράσεις» στα αντιλαϊκά μέτρα

Κρίσιμες επιλογές

Κρίσιμες επιλογές

Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές στον αστικό Τύπο από το υπουργείο Εργασίας προωθείται διάταξη σύμφωνα με την οποία αν δεν καταβάλει στο ασφαλιστικό ταμείο ο εργοδότης τις εισφορές, δεν θα δικαιούται παροχών ο εργαζόμενος. Αν είναι έτσι πρόκειται για εφιάλτη. Εξαφανίζει όποιο ίχνος κοινωνικής ασφάλισης είχε απομείνει, οδηγεί σε έναν σύγχρονο Καιάδα.

***

Σε όποια παραλλαγή τους τέτοιου είδους εξελίξεις δεν έχουν σχέση με κάποια διαστροφή των κυβερνώντων. Είναι άμεσο αποτέλεσμα ενός γεγονότος: Οτι ο καπιταλισμός στην κρίση του γίνεται ξεδιάντροπα βάρβαρος. Και τώρα πια όλα τα προσχήματα έχουν πέσει, καθώς η πραγματικότητα έχει πετάξει στα σκουπίδια καθένα από τους χαρακτηρισμούς που δίνονταν στην κρίση για να μη φανεί ότι αυτή έχει ένα μόνο χαρακτηριστικό: Οτι είναι μια βαθιά συγχρονισμένη καπιταλιστική οικονομική κρίση υπερσυσσώρευσης με εξαιρετικά δύσκολα τα σημάδια της ανάκαμψης.

Τώρα πια, μπροστά στην επιτακτική ανάγκη του συστήματος να ξεπεράσει την κρίση τσακίζοντας την εργατική τάξη, όλοι σχεδόν είναι υποχρεωμένοι να μιλούν για την κρίση με το όνομά της, να την χαρακτηρίζουν κρίση του συστήματος, ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, που παρ' όλα αυτά επιμένει να ισχυρίζεται πως υπάρχει δυνατότητα διαχείρισής της από μια κυβέρνηση καλών προθέσεων με την δική του ασφαλώς συμμετοχή. Ισχυρισμός που παροπλίζει όσους ακόμα από καλή πρόθεση παρακολουθούν αυτού του τύπου τις τυχοδιωκτικές μεταλλάξεις, την ώρα που πια γίνεται όλο και πιο καθαρό πως καταλύτης για την αναγκαία ανατροπή, μπορεί να είναι μόνο ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα που θα βρίσκεται σε πορεία ρήξης με την αιτία: Τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

***

Οι ίδιοι οι καπιταλιστές, το κράτος τους και η πολιτική εκπροσώπησή τους δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας: «Δεν πρέπει να μείνει τίποτα όρθιο κι απ' τα ελάχιστα που μπορούν ακόμα να θυμίζουν παλιότερες κατακτήσεις εργαζομένων». Η επιθετικότητα με την οποία το ΠΑΣΟΚ προωθεί τα αντεργατικά μέτρα, συναντά την εξίσου έντονη επιθετικότητα της ΝΔ, όχι μόνο γιατί μαζί έχουν συνυπογράψει τα περισσότερα από τα μέτρα της σύγχρονης βαρβαρότητας, αλλά και γιατί είναι ενιαίο το συμβόλαιο που εκτελούν για λογαριασμό της τάξης που εκφράζουν. Κατάσταση που επιβάλλεται πλέον να προβληματίσει σοβαρότατα όσους ακόμα από τους εργαζόμενους ακουμπάνε κάποιες από τις ελπίδες τους σ' αυτά τα κόμματα.

Αποδεικνύεται πλέον αυτό που εξ αρχής μόνο το ΚΚΕ εκτιμούσε: Οτι βρισκόμασταν - και τώρα πια είναι πράξη - μπροστά σε μια τεράστια επιχείρηση αφαίρεσης όλων όσα οι ταξικοί αγώνες είχαν επιβάλει σαν επιμέρους δικαιώματα. Δικαιώματα πολύ πίσω από το πραγματικό - το κύριο δικαίωμα των εργατών να είναι κάτοχοι του πλούτου που παράγουν, δικαιώματα όμως που βελτίωναν τη ζωή τους.

***

Σ' αυτή την πορεία ο αστικός Τύπος, συντονισμένος απόλυτα με τις επιδιώξεις της τάξης που εκφράζει, έχει απογειωθεί ως προς την διαστροφή της πραγματικότητας:

Η σφαγή παρουσιάζεται σαν παροχή.

- Στο Ασφαλιστικό παρουσιάζουν τα μέτρα που νομοθετούν σαν κυνήγι κακοπληρωτών, ενώ βήμα - βήμα ολοκληρώνουν την εφαρμογή των ατομικών λογαριασμών ασφάλισης ως το σημείο που να εξαφανίσουν κάθε τι που παραπέμπει σε κοινωνική ασφάλιση.

- Στη φορολογία μιλάνε για παροχή επιδομάτων στους φτωχούς, ενώ με το φορολογικό που έχουν έτοιμο για μετά τις εκλογές, αυξάνουν κι άλλο τη φορολογία, έτσι που τελικά να μοιάζει παράδεισος το ισχύον φορολογικό όπου στο όνομα της ισότητας όσο πιο φτωχός είσαι τόσα περισσότερα πληρώνεις.

***

Στην πράξη οι καπιταλιστές έχουν ήδη σχεδόν όλα όσα ζητούσαν. Οι εργασιακές σχέσεις όπως αποτυπώνονται στην έρευνα των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών το μαρτυρούν. Παρ' όλα αυτά η επίθεση είναι ακόμα μπροστά. Το βεβαιώνουν τα άρθρα που επιχειρούν να ενοχοποιήσουν τις κατακτήσεις των εργαζομένων, άρθρα που επιχειρούν να φρεσκάρουν τη θεωρία των «ρετιρέ» σε μια προσπάθεια αυτή τη φορά να κάνουν συμμάχους τους στην αντεργατική επέλαση ακόμα κι αυτούς τους απόμαχους της δουλειάς. Εκείνους, δηλαδή, τους οποίους λίγους μήνες πριν οι ίδιοι κονδυλοφόροι τους χαρακτήριζαν «βαμπίρ» που έκλεβαν το μέλλον των παιδιών τους.

***

Ο συναγερμός που έχει σημάνει από καιρό το ΚΚΕ γίνεται εντονότερος από την ανάλυση των μέτρων που πλέον παίρνουν και χαρακτήρα νομοσχεδίων, άσχετα αν θα ψηφιστούν από αυτήν ή την επόμενη Βουλή.

Γεγονός που αναδεικνύει την τεράστια σημασία που αποκτούν οι συσχετισμοί και στο κίνημα και στη Βουλή. Η ανάγκη δηλαδή και να παρεμποδίζεται σήμερα από τους αγώνες η εφαρμογή αυτής της πολιτικής, αλλά και η επόμενη αστική κυβέρνηση να μην μπορεί να προωθήσει αυτήν την πολιτική. Εκλογικά αυτό σημαίνει μαζική εγκατάλειψη των κομμάτων του ευρωμονόδρομου - όποια απόχρωση κι αν έχουν. Και παράλληλα όσο το δυνατόν πιο ισχυρό ΚΚΕ, για όσο το δυνατόν πιο ισχυρό λαϊκό κίνημα, όλο και ικανότερο να ανοίγει το δρόμο για τη λαϊκή εξουσία. (Ριζοσπάστης)

κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου

κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου 
 Από το Αριστερά & Πολιτική
 διαμέσω Traverso Rossa


 Η κρίση την οποία αντιμετωπίζει η χώρα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και ιδιαιτερότητες, πλην όμως αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.


 Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα έχει βυθιστεί στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της ιστορίας του, σε μια παρατεταμένη κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, την οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί με τους συνήθεις τρόπους, δηλαδή την καταστροφή του πλεονάζοντος κεφαλαίου για την αποκατάσταση της διαταραγμένης ισορροπίας, και από την οποία δεν μπορεί να εξέλθει χωρίς μια άνευ προηγουμένου επίθεση ενάντια στους εργαζομένους, στους λαούς και στα κράτη, καθώς και στις ίδιες τις υλικές βάσεις του ανθρώπινου πολιτισμού.
  
 Δεν υπάρχει κάποιο απόλυτο αριθμητικό μέγεθος πέραν του οποίου η συσσώρευση του κεφαλαίου μετατρέπεται σε υπερσυσσώρευση. 
  
 Τα συσσωρευμένα κεφάλαια λαμβάνουν διάφορες μορφές: επενδυμένο πάγιο κεφάλαιο (π.χ. βιομηχανικές εγκαταστάσεις και εξοπλισμοί), αποθεματικά επιχειρήσεων και τραπεζών, καταθέσεις διαφόρων κατηγοριών (repos, προθεσμιακές, κλπ.), επιχειρηματικά επενδυτικά κεφάλαια (αμοιβαία, hedge funds, equity funds, κλπ.), κεφάλαια τοποθετημένα σε αξιόγραφα (χρηματιστηριακές μετοχές, χρεώγραφα κλπ) και σε χρηματιστηριακά και εξωχρηματιστηριακά παράγωγα (δευτερογενής αγορά παραγώγων), σε μαύρο χρήμα (προϊόν εισφοροδιαφυγής, φοροδιαφυγής, λαθρεμπορίου, εμπορίου ναρκωτικών, όπλων, λευκής σαρκός, ανθρωπίνων οργάνων, δουλεμπορίου, κλπ) τοποθετημένο σε εξωχώριες εταιρείες (οffshore), κοκ. 
  
 Όσο μεγαλύτερη είναι η υπερσυσσώρευση τόσο μεγαλύτερη είναι η τοποθέτηση σε εξωχρηματιστηριακά και χρηματιστηριακά παράγωγα. Μέσα σε μια δεκαετία (1998-2008) τα μεν χρηματιστηριακά παράγωγα σχεδόν εξαπλασιάστηκαν από 14,79 σε 82,015 τρις δολάρια, τα δε εξωχρηματιστηριακά σχεδόν δεκαπλασιάστηκαν από 72,13 σε 683,73 τρις δολάρια. (Πηγή: Bank for International Settlements, Μάρτιος 2009) Συνολικά τα ως άνω παράγωγα ανήλθαν αθροιστικά σε 765,745 τρις δολάρια. Σήμερα εκτιμάται ότι κυμαίνονται μεταξύ 800-1.000 τρις δολαρίων. Ένας τεράστιος όγκος κεφαλαίων υπερπολλαπλάσιος του παγκόσμιου ΑΕΠ, το οποίο κυμαίνεται μεταξύ 55-60 τρις δολαρίων ανά έτος, ποσό στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και τα παγκόσμια κέρδη.
  
 Η υπερσυσσώρευση παγίου κεφαλαίου προκύπτει από τον βαθμό της παραγωγικής του αξιοποίησης. Αποτελεί γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία η βιομηχανία παγκοσμίως λειτουργεί σε ποσοστό 70-85% της εγκατεστημένης δυναμικότητας της.
  
 Η υπερσυσσώρευση αποδεικνύεται επίσης από την κατακόρυφη μείωση των παγκόσμιων άμεσων επενδύσεων, λόγω της πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους. Οι παγκόσμιες άμεσες επενδύσεις από 1,4 τρις δολάρια το 2000 έπεσαν σε 823,8 δις δολάρια το 2001, σε 651,2 δις δολάρια το 2002 και παρέμειναν στα 653,1 δις δολάρια το 2003. Μέχρι το 2005-2007 παρέμειναν στα επίπεδα του 2003. Οι επενδύσεις της περιόδου 2009-2010 έπεσαν κατά 25% από τον μέσο όρο της περιόδου 2005-2007. Συνολικά την τελευταία δεκαετία έχουμε μείωση κατά 62,5% των παγκόσμιων επενδύσεων (Πηγή: UNSTAD, ΟΗΕ).


  
 Αν μόνο 1,3 τρις δολ. από αυτά τα λιμνάζοντα κεφάλαια αξιοποιούνταν επενδυτικά από την κοινωνία για την κάλυψη των πραγματικών της αναγκών και όχι στην υπηρεσία του κέρδους και της μεγιστοποίησης του, θα εξασφάλιζαν σταθερή αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ τουλάχιστον κατά 2-3% ετησίως.
  
 Η υπερσυσσώρευση είναι προϊόν της υπερεκμετάλλευσης
  
 Η υπερσυσσώρευση προήλθε από την υπερεκμετάλλευση, καταλήστευση και διάλυση των αναπτυσσόμενων χωρών (των χωρών του λεγόμενου τρίτου κόσμου), την κατεδάφιση σ’ αυτές κάθε εργασιακού, κοινωνικού και ανθρώπινου δικαιώματος από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, τις χρονικά παράλληλες πολιτικές λιτότητας και συστηματικής αφαίρεσης δικαιωμάτων και κατακτήσεων στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού στο όνομα του ελέγχου του πληθωρισμού, της ανταγωνιστικότητας, κλπ., καθώς και από την αχαλίνωτη κερδοσκοπία.
  
 Η υπερσυσσώρευση συνοδεύτηκε από υπερσυγκέντρωση του κεφαλαίου. Το 1% των κατοίκων του πλανήτη κατέχει το 40% του παγκόσμιου πλούτου, το 2% το 50% και το 10% το 85%. Ο πλούτος αυτός είναι συγκεντρωμένος σε συντριπτικά μεγάλο βαθμό στα χέρια του χρηματιστικού κεφαλαίου, την πιο προχωρημένη μορφή συνάρθρωσης και συγχώνευσης του κεφαλαίου. 
  
 Σήμερα το χρηματιστικό κεφάλαιο αποτελεί συγχώνευση του τραπεζικού, του βιομηχανικού και του κερδοσκοπικού κεφαλαίου, με το τελευταίο να δραστηριοποιείται στις αγορές χρήματος, αξιογράφων και χρηματοπιστωτικών παραγώγων. Ο έντονα κερδοσκοπικός χαρακτήρας του χρηματιστικού κεφαλαίου το καθιστά σήμερα όλο και περισσότερο αδίστακτο, ανάλγητο και επιθετικό ενάντια στους εργαζομένους και στην κοινωνία.
  


  
 Κάθε βήμα στη διαδικασία υπερσυσσώρευσης μείωνε τις δυνατότητες επανεπένδυσης των κεφαλαίων στην πραγματική οικονομία με όρους κερδοφορίας ικανοποιητικούς για τους πλουτοκράτες, λόγω της στενότητας των αγορών σε σχέση με τον όγκο των διαθέσιμων κεφαλαίων. Η μετατροπή των υπερκερδών σε υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο στον ένα πόλο της ταξικής και κοινωνικής διαστρωμάτωσης συνοδευόταν από απόλυτη ή σχετική εξαθλίωση στον άλλο. 


 Το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού ή 1,7 δισεκατομμύριο πολίτες ζουν με λιγότερο από 1,25 δολάριο την ημέρα, με σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στο διαθέσιμο εισόδημα τους και στην παγκόσμια ενεργό ζήτηση, τουλάχιστον στο τομέα ειδών διατροφής, ειδών πρώτης ανάγκης για τη διαβίωση των νοικοκυριών, υπηρεσιών υγείας, κλπ.
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  Redfly

Ανατροπή ή εξαθλίωση

Ανατροπή ή εξαθλίωση; 



του Μάκη Παπαδόπουλου



Μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ 
& Υπεύθυνου του τμήματος Οικονομίας της ΚΕ 




Πως φθάσαμε ως εδώ; Πως οδηγηθήκαμε στη βαθιά κρίση, στην τροχιά της χρεοκοπίας του λαού και στην υπερχρέωση του κράτους; Η σωστή απάντηση δεν αφορά τον ιστορικό του μέλλοντος. Αντίθετα έχει επείγουσα πολιτική σημασία την ώρα που μια πολύμορφη προπαγανδιστική εκστρατεία της άρχουσας τάξης προσπαθεί να δημιουργήσει αίσθημα συνενοχής στο λαό, να τον πείσει πως το βιοτικό του επίπεδο ήταν ανώτερο από τις σημερινές παραγωγικές δυνατότητες της χώρας και πως «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Η σωστή απάντηση αποκαλύπτει την προσπάθεια εξαπάτησης του αστικού πολιτικού συστήματος να εμφανίσει σαν νέα φιλολαϊκή διέξοδο το γνωστό καταστροφικό δρόμο που μας οδήγησε στο σημερινό σημείο, τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.


Η δεκαπενταετία που προηγήθηκε της κρίσης στην Ελλάδα αποδεικνύει ότι οι υψηλοί ρυθμοί καπιταλιστικής ανάπτυξης, η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων ούτε συμβαδίζουν ούτε οδηγούν στη λαϊκή ευημερία. 
Ολες οι κατευθύνσεις που προβάλουν σαν αναγκαία και σωτήρια λύση για το αύριο, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και οι υπόλοιποι πολιτικοί υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου, δηλαδή οι αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, οι συνεχείς φοροελαφρύνσεις και τα κρατικά πακέτα στήριξης των μονοπωλιακών ομίλων, οι δήθεν προσωρινές θυσίες του εισοδήματος και των δικαιωμάτων των εργαζομένων για την προσέλκυση επενδύσεων χαρακτήρισαν και την προηγούμενη δεκαπενταετία.


Οι ρυθμοί ανάπτυξης έφθασαν ως και διπλάσιοι του μέσου όρου της ευρωζώνης, αλλά αντί για ευημερία για όλους εκδηλώθηκε η βαθιά κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, το οποίο δεν μπορεί να επενδυθεί διασφαλίζοντας ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. 
Από την εκμετάλλευση των εργαζομένων της εγχώριας παραγωγής και οικονομίας δημιουργήθηκαν θεαματικά κέρδη και πλούτος που δεν βελτίωσαν το βιοτικό επίπεδο του λαού, αλλά τις καταθέσεις των μεγαλομετόχων στην Ελβετία, τις επενδύσεις στο Λονδίνο και στα Βαλκάνια, τη ναυπήγηση νέων πλοίων στην Κίνα.


Το αστικό κράτος υπερχρεώθηκε για να στηρίξει πολύμορφα τους ομίλους, με τα αντιπαραγωγικά έργα της Ολυμπιάδας του 2004, τις υπέρογκες πολεμικές δαπάνες για την υλοποίηση σχεδίων του ΝΑΤΟ, τις προμήθειες της Siemens κλπ. 
Αποδείχθηκε η νόμιμη αποστολή του κράτους να υπηρετεί την κερδοφορία των ομίλων, πάνω στην οποία ανθεί η παράνομη συναλλαγή καθώς και οι πελατειακές σχέσεις που διασφαλίζουν την κοινωνική συμμαχία της αστικής τάξης.
Η εκδήλωση της κρίσης που διογκώνει το δημόσιο χρέος δεν αποτελεί ιδιαίτερο ελληνικό φαινόμενο. 


Η πρόσφατη συγχρονισμένη εκδήλωση της κρίσης στις ΗΠΑ, την ΕΕ και στην Ιαπωνία, η αναιμική ανάκαμψη και η νέα επιβράδυνση σε αναπτυγμένα ευρωπαϊκά καπιταλιστικά κράτη με διαφορετικό μέγεθος και επίπεδο εκσυγχρονισμού του δημόσιου τομέα επιβεβαιώνουν ότι η κρίση αποτελεί συστατικό στοιχείο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. 


Οσο συνεχίζουμε να βαδίζουμε σε αυτό το δρόμο οι απαιτήσεις των μονοπωλίων για φθηνότερη εργατική δύναμη θα αυξάνονται είτε διανύουμε περίοδο κρίσης είτε περίοδο ανάκαμψης σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Η πολιτική που θυσιάζει λαϊκά δικαιώματα στο βωμό της ανταγωνιστικότητας θα συνεχισθεί χωρίς ημερομηνία λήξης. 


Απαιτείται άμεσα ριζική αλλαγή πορείας. Η Ελλάδα είναι πλούσια χώρα σε ενεργειακές πηγές, ορυκτό πλούτο, αναξιοποίητες παραγωγικές δυνατότητες. Μόνο η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός με γνώμονα την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών αποτελεί διέξοδο προς όφελος των εργαζομένων. Μόνο σ’ αυτό το πλαίσιο της λαϊκής εξουσίας μπορεί να αξιοποιηθεί για το κοινωνικό συμφέρον η μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους και η αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ. 


Ο δρόμος της σωτηρίας της χώρας με την εξόντωση του λαού είναι απατηλός και αδιέξοδος. 
Η οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά είναι μονόδρομος για τους εργαζόμενους. Σ’ αυτή την κατεύθυνση πρωταγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ.




 Αναρτήθηκε από  Ο ΑΛΗΘΙΝΟ

Αριστερή κυβέρνηση ή αριστερή εξουσία;

Αριστερή κυβέρνηση ή αριστερή εξουσία;

Συζητείται έντονα, μας ρωτάτε στα social media, στο ραδιόφωνο, στο τηλέφωνο, γιατί δεν κατεβαίνουν μαζί τα κόμματα της Αριστεράς, ώστε να φτιάξουν μια κυβέρνηση για να λύσει τα  προβλήματα. Αρμόδια να απαντήσουν, βεβαίως, είναι τα κόμματα, αλλά αφού διαπιστώνουμε ότι το θέμα απασχολεί αρκετούς, θα δώσουμε την προσωπική οπτική μας.

Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος δεν θέλει να συμμετέχει πραγματικά, στα δημόσια πράγματα. 

Για άλλη μια φορά θέλει να εξουσιοδοτήσει, όχι να δράσει ο ίδιος. Θέλει τα προβλήματά του να λυθούν ,από τους εκπροσώπους του, χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή του ιδίου. (θυμηθείτε τον «αέρα ελπίδας», που έφερε η κυβέρνηση Παπαδήμου…). Λειτουργεί έτσι όπως έχει μάθει να λειτουργεί χρόνια τώρα και πριν την κρίση. «Ψηφίζω ότι με ιντριγκάρει επικοινωνιακά, και περιμένω απολαβή, αρκεί να μην με βγάλει κανείς από το βόλεμά μου και την κοσμάρα μου, αρκεί να με αφήνουν να πηγαίνω και εγώ που και που στο πάρτι, ή τουλάχιστον να κοιτάω από το τζάμι».

Άλλη μία τέτοια κυβέρνηση, δεν την θέλουμε. Άλλη μία τέτοια διαδικασία δεν την θέλουμε. Και άλλη μια τέτοια σωτηρία δεν την θέλουμε. Κυβερνήσεις μοιράσματος των καρεκλών, με επικοινωνιακά ξεσπάσματα. Κυβερνήσεις ενός καλύτερου και ηπιότερου μνημονίου ας την φτιάξουν άλλοι όχι αριστεροί. Δεν θέλουμε μία από τα ίδια, με άλλα χρώματα και πρόσωπα.

Και αυτό γιατί, δεν έχει νόημα η κυβέρνηση, αλλά η εξουσία. Για ποιόν και από ποιόν; Για τον λαό και από τον λαό. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να γίνει κοσμοχαλασιά στον τόπο, να μην μείνει τίποτε όρθιο. Πρέπει να σαρωθούν τα πάντα, θεσμοί, πρόσωπα, διαδικασίες, αντιλήψεις, συνήθειες, αυταπάτες, συμφέροντα. Αν δεν σαρωθούν αυτά, τότε θα σαρωθεί η κυβέρνηση και μαζί με αυτήν ο λαός.

Δεν γίνεται επί δεκαετίες να δέχεσαι να μολύνεσαι με τον ιό ΠΑΣΟΚ. Δεν γίνεται πριν 3 χρόνια στις ευρωεκλογές να στηρίζεις την  μόδα της αποχής από τις εκλογές. Δεν γίνεται το προηγούμενο καλοκαίρι να φωνάζεις ρυθμικά έξω από την Βουλή «κλέφτες κλέφτες» και να ελπίζεις ότι μουντζώνοντας το κτίριο θα αλλάξει κάτι. Δεν γίνεται τόσα χρόνια να εκχωρείς τα δικαιώματα σου στα ΠΑΣΟΚ και τις ΝΔ και τώρα να θες να το κάνεις με τον ίδιο τρόπο στην Αριστερά. Δεν γίνεται, τώρα που σε κατακρεουργούν να απαιτείς από την αριστερά να σε σώσει όταν τόσα χρόνια την είχες συνολικά στο 12% , γιατί συναλλαζόσουνα με τους σάπιους. Δεν γίνεται να μην θες το μνημόνιο αλλά να θες την Ευρώπη.  Δεν γίνεται ξαφνικά να είσαι τόσο απαιτητικός με την αριστερά, όταν δεν ήσουν  απαιτητικός για οτιδήποτε άλλο. Και δεν είσαι ακόμη.
Δεν είναι δυνατόν να θέλεις να λυθεί ένα πρόβλημα, όταν δεν έχεις συνειδητοποιήσει το πρόβλημα. Τις αιτίες του, τις ρίζες του, τις προεκτάσεις του. Και δεν είναι δυνατόν να μην διακρίνεις τις διαφορές αυτών που ζητάς την ένωση. Γιατί έχουν διαφορές. Λυπάμαι, αλλά έτσι είναι. (δεν είναι της παρούσης αλλά έχουν τεράστιες διαφορές, τις είχαν από πριν και θα τις έχουν πάντα). Και δεν γίνεται να γεφυρωθούν αυτές οι διαφορές ούτε να παραμεριστούν, επειδή εσύ, τώρα κατάλαβες τι γίνεται και βιάζεσαι ως συνήθως,  να σωθείς, όπως όπως. Η πραγματική αριστερά δεν είναι ξωκλήσι, να το επισκέπτεσαι κάθε καλοκαίρι στις διακοπές, με σαγιονάρες και καπελάκι.

Η πραγματική αριστερή λύση, δεν θα είναι προϊόν βιασύνης, ούτε απόγνωσης, ούτε τύχης. Δεν θα γίνει με εξουσιοδότηση του Νόμου 105, με συμβολαιογραφική πράξη, ή με live  συνέντευξη Τύπου, στο Ζάππειο. Δεν θα κριθεί στην κάλπη, αλλά θα αρχίσει από εκεί. Δεν θα είναι είδηση, αλλά γεγονός.

Η πραγματική αριστερή λύση ΔΥΣΤΥΧΩΣ, θα δοθεί από τους πολλούς. Από τους αποφασισμένους, για όλα πολλούς, από τους ξεκάθαρους πολλούς, από τους εξεγερμένους πολλούς. Πριν ξαναρωτήσετε γιατί δεν ενώνεται η αριστερά, ρωτήστε τον εαυτό σας, αν ξέρετε την αριστερά και αν την θέλετε. Αριστερά δεν είναι πάντα και μόνο αυτό που έχουμε στο κεφάλι μας. Αριστερά δεν μπορεί να είναι ένα καλύτερο ΠΑΣΟΚ, που θα μας χορτάσει ψωμί...

Όλα τα υπόλοιπα, που ζητάτε και συζητάτε, είναι για τα πάνελ της τηλεόρασης και τα πάνελ του μυαλού μας, Δεν είναι λύσεις ουσίας. Είναι αδιέξοδα. Το θέμα δεν είναι η αυριανή κυβέρνηση. Το θέμα είναι ο σημερινός λαός και η χτεσινή και σημερινή συμπεριφορά και σκέψη του.

Δεν θέλουμε  άλλη κυβέρνηση να φροντίσει τον λαό. Θέλουμε άλλο λαό να φροντίσει για την κυβέρνηση.


ΥΓ1. Σε πολλά σημεία αναφέρεται ο γενικευτικός όρος «αριστερά». Έγινε συνειδητά και εν γνώσει των ουσιωδών διαφορών, για την διευκόλυνση του αναγνώστη…
ΥΓ2. Χρειάζεται και ένα δεύτερο κείμενο, με θέμα τι θα μπορούσε να κάνει μια «αριστερή κυβέρνηση», σε μια τέτοια Ευρώπη…

Θύμιος Κ.

από την "ελληνοφρενεια"    δια του e-globbing