5 Σεπτεμβρίου 1944, εκτελείται η 17χρονη ΕΠΟΝίτισσα Ηρώ Κωνσταντοπούλου μετά από βασανιστήρια 4 ημερών από SS και ταγματασφαλίτες. Έκανε σαμποτάζ και φυλακισμένη.

5 Σεπτεμβρίου 1944, εκτελείται η 17χρονη ΕΠΟΝίτισσα Ηρώ Κωνσταντοπούλου μετά από βασανιστήρια 4 ημερών από SS και ταγματασφαλίτες. Έκανε σαμποτάζ και φυλακισμένη.

5 Σεπτεμβρίου 1944, εκτελείται η δεκαεπτάχρονη ΕΠΟΝίτισσα Ηρώ Κωνσταντοπούλου μετά από βασανιστήρια 4 ημερών από τους Γερμανούς των SS και Έλληνες ταγματασφαλίτες, ντυμένους μάλιστα με Γερμανικές στολές.

 Επικεφαλής ο Βάρβαλης, των Ταγμάτων Ασφαλείας, που όταν τον αντίκρυσε η Ηρώ του απευθύνθηκε με λόγια του Ρήγα Φερραίου, ενώ έπαιρνε μέρος και ο διαβόητος εθνικοσοσιαλιστής Αγήνορας.

(Ο Αγήνορας σχετιζόταν με την οργάνωση Μπούντ (Σύνδεσμος), η οποία μεταξύ άλλων το 1943 οργάνωσε έναν λόχο από  Έλληνες εθνικοσοσιαλιστές εθελοντές και αφού εκπαιδεύτηκαν από τους Γερμανούς στα Βίλια στάλθηκαν τον Δεκέμβριο στο ανατολικό μέτωπο όπου και εντάχθηκαν στην μεραρχία Μπράντεμπουργκ).

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου όχι μόνο δεν λύγισε από τα βασανιστήρια αλλά με την κοφτερή της γλώσσα χτυπούσε Γερμανούς και συνεργάτες, με τα άψογα Γερμανικά που γνώριζε.

¨Ηταν τόσο ατρόμητη (εδώ πραγματικά ταιριάζει η λέξη), που ενώ βρισκόταν κρατούμενη στο Χαιδάρι, κατόρθωσε να αποκόψει τα ηλεκτρικά σύρματα και να βυθίσει στο σκοτάδι το στρατόπεδο των SS!

Τελικά την εκτέλεσαν μαζί με άλλους 49 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής με 17 σφαίρες.

Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν ρώτησαν ένα Γερμανό στρατηγό «γιατί τη σκοτώσατε; Ηταν μόλις 17 χρονών…» εκείνος απάντησε:

 «Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμάς».

Εκείνη την μέρα εκτελέστηκε και η 16χρονη Αθηνά Χατζηεσθήρ. Είχαν προηγηθεί στις 17 Αυγούστου οι εκτελέσεις των 17χρονων κοριτσιών Διαμαντώς Κουμπάκη και Αθηνάς Μαύρου, οργανωμένες στην ΕΠΟΝ και οι δύο.

Στις 25  Ιουνίου της ίδιας χρονιάς,  Γερμανικό πολυβόλο είχε γαζώσει την 16χρονη ΕΠΟΝίτισσα Ελένη Παπαγεωργίου.

Ακολουθεί ένα κείμενο της ιστορικού και δημοσιογράφου Κατερίνας Μπαλκούρα για την ζωή και την θυσία της Κωνσταντοπούλου.

17 σφαίρες για μια ΕΠΟΝίτισσα

Της Κατερίνας Μπαλκούρα


Η Ηρώ, μαζί με άλλους 49, μεταφέρεται στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκεί τη γάζωσε το εκτελεστικό απόσπασμα με τόσες σφαίρες όσα ήταν και τα χρόνια της, για παραδειγματισμό.

«Χάνει τα δίκαια του πολίτου εκείνος οπού έγινεν εντόπιος εις ξένον βασίλειον και δε βοηθεί την πατρίδα του κι απ’ εκεί, με όποιον τρόπον ημπορεί, αλλ’ αδιαφορεί εις τας προσταγάς της. Ομοίως κι εκείνος όπου δέχεται οφίκιον ή δούλευσιν ή χαρίσματα από χέρι τυράννου. Ο τοιούτος δε λέγεται πλέον πολίτης, αλλά προδότης…» 




Το μικρό αυτό κορίτσι, που έδωσε στους διώκτες της μαθήματα ελευθερίας, θάρρους, αξιοπρέπειας και αυταπάρνησης, ήταν μόλις 17 χρονών όταν την έστησαν στον τοίχο. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1927 στην Αθήνα από Σπαρτιάτες γονείς. Μαθήτρια ήταν ακόμα του οκτατάξιου Γυμνασίου του Αρσακείου στο Ψυχικό όταν εντάχθηκε, το 1943, στην ΕΠΟΝ.


Ενα κορίτσι από ευκατάστατη οικογένεια, που μιλούσε τέσσερις γλώσσες. Τα νιάτα, το πάθος, η ορμή την έκαναν να δοθεί ολόψυχα στον αγώνα για τη λευτεριά της πατρίδας. Η μικρή Ηρώ, που κάτω από την μπλε ποδιά της έκρυβε από προκηρύξεις μέχρι όπλα, ήταν ένα απ’ τα πιο μαχητικά μέλη της ΕΠΟΝ. Πρώτη στον αγώνα, πρώτη στα μαθήματα, πρώτη σ’ όλες τις εκδηλώσεις εναντίον των κατακτητών. Αφισοκολλήσεις, συνθήματα στους τοίχους, μεταφορά προκηρύξεων και παράνομου υλικού. Προκαλούσε τους Γερμανούς ακόμα και μπροστά στα μάτια τους. Ενα περίεργο παιχνίδι με τον θάνατο ήταν η ζωή της. Δεν γνώριζε τη λέξη κίνδυνος ή μπορεί το πάθος της σ’ αυτό που τόσο δυνατά πίστευε να την εμπόδιζε να δει τον οποιοδήποτε κίνδυνο.


Δεν λύγισε στα βασανιστήρια

Αρχές Ιουλίου 1944 μια ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της στο Κουκάκι. Αφού τη χτύπησαν, τη μετέφεραν στα κρατητήρια. Δεν λύγισε, δεν φοβήθηκε, δεν πρόδωσε. Αντίθετα, έβριζε τους φονιάδες και τους δωσίλογους. Ο πατέρας της κατάφερε με ένα αρκετά καλό χρηματικό ποσό για τα δεδομένα της εποχής να πετύχει την προσωρινή απελευθέρωσή της. Οι πληγές στο πρόσωπο και στο κορμί δεν τσάκισαν το ηθικό της. Αντίθετα, συνέχισε πιο έντονα τον αγώνα. Συμμετείχε μάλιστα λόγω των άριστων γερμανικών της σε μια από τις πιο δύσκολες επιχειρήσεις.

Στην ανατίναξη ενός γερμανικού τρένου γεμάτου πυρομαχικά και πολεμοφόδια.

Αυτή η πράξη δεν θα μπορούσε να μείνει ατιμώρητη. Η μικρή αποδείχτηκε ένας πολύ επικίνδυνος μπελάς για τους Γερμανούς. Μια ωρολογιακή βόμβα που μπορούσε να σκάσει ανά πάσα στιγμή εκεί που δεν θα το περίμεναν. Ετσι Γερμανοί των Ες Ες τη συνέλαβαν ξανά στις 31 Ιουλίου 1944. Την οδήγησαν στην Κομαντατούρ, στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν, όπου τη βασάνιζαν επί 4 μέρες για να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της. Είχε μόλις τελειώσει με τις απολυτήριες εξετάσεις της…


Η Ηρώ δεν είπε κουβέντα. Συνέχιζε να «μαστιγώνει» τους βασανιστές της στη γλώσσα τους για να την καταλαβαίνουν καλύτερα. Στους γερμανοντυμένους «Ελληνες» θύμιζε τα λόγια του Ρήγα Φεραίου: «Χάνει τα δίκαια του πολίτου εκείνος οπού έγινεν εντόπιος εις ξένον βασίλειον και δε βοηθεί την πατρίδα του κι απ’ εκεί, με όποιον τρόπον ημπορεί, αλλ’ αδιαφορεί εις τας προσταγάς της. Ομοίως κι εκείνος όπου δέχεται οφίκιον ή δούλευσιν ή χαρίσματα από χέρι τυράννου. Ο τοιούτος δε λέγεται πλέον πολίτης, αλλά προδότης…».


Οι προσπάθειες των δικών της, αυτή τη φορά, να τη σώσουν απέβησαν άκαρπες. Οδηγήθηκε στο Χαϊδάρι, με τα σκυθρωπά κτίρια, τους ψηλούς τοίχους και τα πυκνά συρματοπλέγματα. Ακόμα κι εκεί στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο περιβόητο Μπλοκ 15 συνέχιζε τον αγώνα της. Κάποιες γυναίκες θα τις επέλεγαν για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας. Κάποιες κρατούμενες το είδαν σαν λύση στο μαρτύριο που περνούσαν. Η Ηρώ τότε φώναξε: «Ντροπή σας. Δεν είστε Ελληνίδες!… Μα δεν ντρέπεστε; Καμιά δεν πρέπει να πάει στη Γερμανία!… Μα τι φοβάστε… Μη σας τουφεκίσουνε; Καλύτερα να μας τουφεκίσουν παρά να υποστούμε εξευτελισμούς»!


Εκεί μέσα η Ηρώ βρήκε μια δεύτερη μάνα. Ηταν η Λέλα Καραγιάννη, η μεγάλη ηρωίδα που έχασε κι εκείνη τη ζωή της τρεις μέρες μετά. Στην αγκαλιά της η μικρή Ηρώ κοιμόταν κάθε βράδυ κι εκείνη στα μάτια της έβλεπε τα δικά της παιδιά που ήξερε ότι δεν θα τα ξανάβλεπε.


Η συνάντηση με τη Λέλα Καραγιάννη

Από τις 3 Σεπτεμβρίου με κοινή απόφαση του πολιτικού επιτρόπου Νοϊμπάχερ και του στρατιωτικού διοικητή Φέλμι διατάχθηκε η τμηματική αποφυλάκιση ορισμένων κρατουμένων από το Χαϊδάρι. Ωστόσο, η Λέλα Καραγιάννη, μια γυναίκα με απίστευτο ένστικτο, βλέποντας τις κινήσεις μέσα στο στρατόπεδο κατάλαβε ότι κάτι άλλο συνέβαινε. Πλησίασε τότε έναν Ουγγρογερμανό φύλακα, τον Βαλεντίνο, και τον ρώτησε. Εκείνος με σπασμένα ελληνικά της είπε: «Ηρώ αύριο πρωί πρωί…» και με το χέρι του έκανε την ανατριχιαστική κίνηση του δείκτη που τραβάει τη σκανδάλη. Η Ηρώ της. Το κοριτσάκι που κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της. Το μυστικό διέρρευσε. Ολες ήταν δακρυσμένες. Μπήκε τότε ο φρουρός φωνάζοντας «Ηρώ Κωνσταντοπούλου». «Εγώ είμαι» είπε περήφανα. «Ερχομαι». Η Λέλα την πλησίασε και της είπε: «Μπράβο, Ηρώ μου. Ετσι πεθαίνουν οι Ελληνίδες» κι έσκυψε και τη φίλησε για τελευταία φορά. Ξημέρωνε 5 Σεπτεμβρίου 1944.


Η Ηρώ μαζί με άλλους 49 μεταφέρεται στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκεί οι χιτλερικοί έστησαν στον τοίχο μια έφηβη που δεν είχε καν δικαστεί. Στα μάτια της έβλεπαν όλους όσους δεν κατάφεραν να στήσουν στον τοίχο. Τη γάζωσαν με 17 σφαίρες, όσα ήταν και τα χρόνια της -για παραδειγματισμό όπως είπαν. Η ίδια λίγο πριν οι εκτελεστές της ανοίξουν πυρ σκίζει το φόρεμά της και φωνάζει: «Χτυπάτε! Κτήνη». Οταν ρώτησαν ένα Γερμανό στρατηγό «γιατί τη σκοτώσατε; Ηταν μόλις 17 χρονών…» εκείνος απάντησε: «Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμάς». Η Ηρώ έπεσε για τη λευτεριά του λαού, λίγες μέρες πριν απελευθερωθεί η Ελλάδα.


Το σώμα της ηρωικής Ελληνίδας, Ηρώς Κωνσταντοπούλου, έγινε λευτεριάς λίπασμα: «Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ / όπως δε λες ευχαριστώ στους χτύπους της καρδιάς σου / που σμιλεύουν το πρόσωπο της ζωής σου /. Ομως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ / γιατί γνωρίζω γιατί σου λέω ευχαριστώ / γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω /… Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου». (Γιάννης Ρίτσος).

«Υπομονή κι υπομονή, καρτέρι και καρτέρι, και τούτος ο Σεπτέμβρης τη Λευτεριά θα φέρει». Ηταν οι τελευταίοι στίχοι που έγραψε λίγο πριν την πάρουν για εκτέλεση. Η απελευθέρωση ήρθε όντως λίγες μέρες μετά. Οσο για τη λευτεριά… αυτή θα αργούσε ακόμα πολύ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

VIDEO 17 Αυγούστου 1944. «Εδώ είναι Γερμανία» Το Μπλόκο Γερμανών-Ταγματασφαλιτών-Αστυνομίας στην Κοκκινιά

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/08/video-17-1944.html

7 Αυγούστου 1944. Το Μπλόκο του Βύρωνα από 2 Γερμανικούς λόχους & 800 ταγματασφαλήτες.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/08/7-1944-2-800.html

22 Ιουλίου 1943. Οι νέες και οι νέοι της ΕΠΟΝ, σε νικηφόρα άοπλη διαδήλωση απέναντι στα Γερμανικά τάνκς.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/07/22-1943.html

Καλογρέζα Μάρτιος 1944 – Ιερισσός Μάρτιος 2013 ?

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/03/1944-2013.html

Είναι και ψευταράκοι!

Είναι και ψευταράκοι!

Μνημόνιο (δεύτερη επικαιροποίηση, σελ. 39, 57, 58): Εχουν προδιαγράψει το κλείσιμο των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων και τη διάλυση μιας σειράς επιχειρήσεων από το Νοέμβρη του 2010

Η τρόικα είναι κακή. Το ξέρουμε. Απόδειξη ότι στέλνει «email» για να απαιτήσει το κλείσιμο των ΕΑΣ - ΕΛΒΟ - ΛΑΡΚΟ. Αλλά η κυβέρνηση είναι καλή. Απόδειξη: Πρώτον, ότι δεν ήξερε τίποτα για το φόνο, δεύτερον ότι δεν συμφωνεί με το φόνο...

Αυτό είναι το παραμύθι.

Ας πάμε τώρα στην αλήθεια:

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει έγκλημα στο πλαίσιο της ακολουθούμενης πολιτικής που δεν είναι προσχεδιασμένο, προκαθορισμένο, προμελετημένο και προσυμφωνημένο.

Η αλήθεια είναι ότι το προσχεδιασμένο έγκλημα έχει την τζίφρα και του ΠΑΣΟΚ (της κυρίας Φώφης Γεννηματά) που υπέγραψε το πρώτο Μνημόνιο, και όλα τα Μνημόνια, έχει την τζίφρα και της ΝΔ (του κ. Σαμαρά) που υπέγραψε τα επόμενα Μνημόνια και που συμφώνησε αναδρομικά με το πρώτο. Ολοι, άλλωστε, θυμόμαστε τον κ. Σαμαρά να αναφωνεί ενώπιον της Μέρκελ εκείνο το περίφημο «ουδείς αναμάρτητος», κάνοντας την αυτοκριτική του που δεν ψήφισε το πρώτο Μνημόνιο.

Η αλήθεια είναι ότι έχουν προδιαγράψει τη διάλυση των πάντων. Των «Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων», συμπεριλαμβανομένων.

Συγκεκριμένα:

Ηδη από τις 22 Νοέμβρη 2010, στο λεγόμενο «Επικαιροποιημένο Μνημόνιο» (σελίδες 39, 57, 58) έχουν συμπεριλάβει τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα σε ένα μακρύ κατάλογο «λουκέτων». Το «λουκέτο» αφορά σε εκείνες τις κρατικές επιχειρήσεις, για τις οποίες στο κείμενο της «δεύτερης επικαιροποίησης» του Μνημονίου, αναφέρονται τα εξής:

«Η Κυβέρνηση υιοθετεί ένα σχέδιο δράσης για την αναδιάρθρωση των δημόσιων επιχειρήσεων που θα οδηγήσει σε κλείσιμο των μη βιώσιμων (...)».

Ανάμεσα, δε, στις άλλες επιχειρήσεις, που θα οδηγηθούν σε «κλείσιμο» σύμφωνα με το σχεδιασμό που υπάρχει ήδη από το 2010 (άρα η κυβέρνηση δεν χρειαζόταν το email της τρόικας για να το μάθει...)

αναγράφονται - καθαρότατα και ολογράφως - και «Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα»!

Στον ίδιο κατάλογο διαπιστώνει κανείς ότι το «σχέδιο δράσης» των «αναδιαρθρώσεων» και των «λουκέτων» περιλαμβάνει από το Μετρό και τον ΗΣΑΠ μέχρι την ΕΡΤ (που ήδη της έριξαν «μαύρο»), κι από το ΚΕΕΛΠΝΟ και τον ΕΟΤ μέχρι τον ΕΛΓΑ...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το σύστημα δουλεύει «ρολόι» (ή άλλως πως: «Λεφτά υπάρχουν»!)

Το σύστημα δουλεύει «ρολόι» (ή άλλως πως: «Λεφτά υπάρχουν»!)

Προχτές, έγινε παγκοσμίως γνωστό ότι η αμερικανική εταιρεία τηλεπικοινωνιών«Verizon» εξαγοράζει το 45% των μετοχών που κατέχει στον όμιλό της η βρετανική«Vodafone» έναντι του ευτελούς ποσού των... 130 δισ. δολαρίων!

Για να καταλάβουμε το μέγεθος του τιμήματος αρκεί να σκεφτούμε ότι το ΑΕΠ ολόκληρης της Ελλάδας κινείται στα 144 δισ. δολάρια.

*

Πέραν του πακτωλού, το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι η «Verizon» θα καταβάλει το ποσό αυτό, αφού πρώτα το μεγαλύτερο μέρος του θα το λάβει ως δάνειο από τις τράπεζες «JP Morgan», «Bank of America», «Barclays» και «Morgan Stanley».

Στο σημείο αυτό παρακαλούμε την προσοχή σας:

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα στις αρχές του 2011, μέχρι εκείνη τη στιγμή (έκθεση του «Congressional Oversight Panel») και από τη στιγμή που ξέσπασε η κρίση στις ΗΠΑ, οι ενισχύσεις σε μετρητά και σε εγγυήσεις που είχαν λάβει από το αμερικανικό δημόσιο οι τρεις από τις παραπάνω τράπεζες ανέρχονταν:

Για την «Bank of America» στα 336,1 δισ. δολάρια,

για την «Morgan Stanley» στα 135 δισ. δολάρια και

για την «JP Morgan» στα 129,6 δισ. δολάρια.

Συνολικά (και μέχρι εκείνη τη στιγμή) το ποσό που είχε παρασχεθεί από το δημόσιο ταμείο των ΗΠΑ για την ενίσχυση 19 αμερικανικών τραπεζών ανήρχετο στα 1,455 τρισεκατομμύρια δολάρια!

*

Με άλλα λόγια και αν θα ήθελε κανείς να το περιγράψει σε «φάσεις», τα πράγματα εξελίσσονται ως εξής:

Φάση πρώτη: Τα μονοπώλια τύπου «Verizon», «Vodafone» κ.λπ., οι τράπεζες τύπου «JP Morgan», «Bank of America» κ.λπ., προκάλεσαν την κρίση.

Φάση δεύτερη: Με την εκδήλωση της κρίσης, τα ιμπεριαλιστικά κράτη, για να διασώσουν το σύστημά τους ισοπέδωσαν τα λαϊκά εισοδήματα, τα λαϊκά δικαιώματα και τις λαϊκές κατακτήσεις, και ό,τι άρπαξαν και συνεχίζουν να αρπάζουν, ρίχνοντας την κοινωνία στον Μεσαίωνα, το πρόσφεραν προς τις τράπεζες (που προκάλεσαν την κρίση).

Φάση τρίτη: Οι τράπεζες, με τη σειρά τους, τους ωκεανούς χρήματος που τους παρασχέθηκαν - δηλαδή τα κλεμμένα από τους λαούς - τα προσφέρουν τώρα στα μονοπώλια, για να κάνουν τις αγορές τους, τις πωλήσεις τους, τις εξαγορές τους, τις συναλλαγές τους και γενικώς τις κερδοφόρες μπίζνες τους.

Είδατε τι ωραία που δουλεύει το σύστημα της «ελεύθερης αγοράς»;...

*

ΥΓ: Χτες, ανακοινώθηκε μια ακόμα κολοσσιαία εξαγορά. Η αμερικανική «Microsoft» αγόρασε τη μονάδα των κινητών τηλεφώνων της φινλανδικής «Nokia». Για την εξαγορά δαπανήθηκε το αστείο ποσό των... 5,5 δισ. ευρώ!

Συμπέρασμα: «Λεφτά υπάρχουν»!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Εισβολή των ΜΑΤ στο νοσοκομείο Παναγία

Εισβολή των ΜΑΤ στο νοσοκομείο Παναγία

Διακόσιοι άνδρες των ΜΑΤ μεταξύ των οποίων 30 άνδρες των ειδικών δυνάμεων οπλισμένοι "σαν αστακοί" εισέβαλαν σήμερα στο νοσοκομείο "Παναγία" λίγη ώρα αφότου οι εργαζόμενοι είχαν ολοκληρώσει την προγραμματισμένη τους συνέλευση. Να υπενθυμίσουμε ότι χθες 200 εργαζόμενοι του νοσοκομείου έλαβαν ηλεκτρονικά ειδοποίηση ότι τίθενται σε διαθεσιμότητα και η συνέλευση γινόταν για να αποφασιστεί η στάση των εργαζομένων σχετικά με το ζήτημα αυτό.
Με την είσοδο των αστυνομικών στο νοσοκομείο επικράτησε ένταση καθώς οι γιατροί αιφνιδιασμένοι ρωτούσαν τον λόγο της επέμβασης αυτής, με την αστυνομία να απαντά με ποικίλους εκφοβισμούς. Να σημειωθεί ότι ενώ η αστυνομία αρχικά ανέφερε ότι είχε δεχθεί τηλεφώνημα στο οποίο αναφερόταν ότι δήθεν γινόταν πλιάτσικο στο νοσοκομείο, στη συνέχεια αποκάλυψε με έμμεσο τρόπο στους εργαζόμενους του νοσοκομείου ότι δέχθηκε πιέσεις από τον κύκλο του διοικητή του Αγ. Παύλου (στο οποίο εντάσσεται διοικητικά το Παναγία μετά τη συγχώνευση) να προχωρήσει στην κίνηση αυτή. Αυτή τη στιγμή η αστυνομία έχει αποχωρήσει από το νοσοκομείο.
Στην συνέλευσή τους οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να παραμείνουν στον τόπο εργασίας τους μετά και τις παρανομίες που διαπίστωσαν σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο βγήκαν σε διαθεσιμότητα. Συγκεκριμένα αποκλειστικά για το νοσοκομείο Παναγία δεν ακολουθήθηκε διαδικασία αξιολόγησης η οποία θα προέκρινε ποιοί εργαζόμενοι θα βγουν σε διαθεσιμότητα με αποτέλεσμα, όπως καταγγέλλει ο νομικός σύμβουλος των εργαζομένων Χρ. Μπακέλας, ο διοικητής του Αγ. Παύλου να υπογράψει τις διαπιστωτικές πράξεις βγάζοντας σε διαθεσιμότητα όποιους ήθελε. Ευθύνη για την παρανομία αυτή έχει και ο γεν. γραμματέας του Υπ. Υγείας καθώς απέστειλε έγγραφο με το οποίο ζητούσε να επιταχυνθούν οι διαδικασίες των διαθεσιμοτήτων για το Παναγία. Το ζήτημα αυτό έθεσαν εκπρόσωποι των εργαζομένων, ο νομικός σύμβουλος των εργαζομένων παρουσία της βουλευτίνας του ΚΚΕ Ελ. Γερασιμίδου και του συντονιστή του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης Ν. Σαμανίδη στον ίδιο τον διοικητή του Αγ. Παύλου μετά από πορεία που πραγματοποίησαν μαζί με όλους τους εργαζόμενους ξεκινώντας από το νοσοκομείο Παναγία. Ο νομ. συμβούλος των εργαζομένων ανέφερε στο alterthess ότι θα γίνει μήνυση στον διοικητή για παράβαση καθήκοντος. Να σημειωθεί ότι στο νοσοκομείο Αγ. Παύλος στο οποίο θα γινόταν η παρέμβαση των εργαζομένων υπήρχε ισχυρή παρουσία των ΜΑΤ τα οποία απέκλειαν για αρκετή ώρα την είσοδο στο κτίριο.
Τέλος να αναφέρουμε ότι οι γιατροί του νοσοκομείου Παναγία παρά το γεγονός ότι έχουν βγει σε διαθεσιμότητα πραγματοποιούν όπως κάθε μέρα κανονικά τα εξ. ιατρεία ενώ σε λειτουργία βρίσκεται και το νεφρολογικό τμήμα.
πηγή:  Αντίσταση στις γειτονιές

Ας τους φιμώσουμε!

Ας τους φιμώσουμε!

Στις Η.Π.Α. υπάρχουν τα λόμπυ. Εκεί, όποιος θέλει να προωθήσει τα επιχειρηματικά συμφέροντά του, είτε ενημερώνοντας είτε πιέζοντας είτε -γιατί όχι;- εκβιάζοντας το πολιτικό προσωπικό κάθε βαθμίδας, στήνει ένα λόμπυ, χαλάει μερικά εκατομμύρια (ή και μερικές δεκάδες εκατομμύρια) δολλάρια και κάνει την δουλειά του. Μάλιστα δε, το σύστημα εκεί είναι τόσο προχώ ώστε όλα αυτά τα εκατομμύρια θεωρούνται "επαγγελματικές δαπάνες" και εκπίπτονται από τα φορολογητέα κέρδη των επιχειρήσεων.

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Τι λόμπυ και μαλακίες; Εδώ, όποιος θέλει να κάνει μπίζνες φουντάτες, αρκεί να αποκτήσει κάποιο Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης (εφημερίδα, κανάλι κλπ) και να το μετατρέψει σε Μέσο Μαζικού Εκμαυλισμού. Θέλετε παράδειγμα και, μάλιστα, πρόσφατο; Πάρτε τον Μπόμπολα. Αν ο Μπόμπολας δεν είχε το "Έθνος" ή δεν συμμετείχε στο "Μέγκα", θα έπαιρνε ποτέ με άμεση ανάθεση (παρακαλώ!) την εκμετάλλευση των λιγνιτωρυχείων στην Βεύη τής Φλώρινας; Όχι, βέβαια.

Ξέρετε, η πολιτική στην "δημοκρατία" είναι συνυφασμένη με τις συναινέσεις. Μα, δείτε τούς μεγαλοσχήμονες πολιτικούς μας πώς μαλλιάζει γλώσσα τους επαναλαμβάνοντας με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία ότι χρειάζονται συναίνεση και συνεργασία για να πάει ο τόπος μπροστά. Αυτό είναι που κάνουν οι κάθε λογής Μπομπολαίοι: συναινούν και συνεργάζονται.

Έχει, ας πούμε, πρόβλημα η κυβέρνηση στο να περάσει κάποιο αντιλαϊκό μέτρο και σκέφτεται ότι η καλύτερη λύση είναι να τρομοκρατήσει τον κόσμο πως δίχως αυτό το μέτρο θα έρθει η καταστροφή; Έρχεται ο εκδότης και προσφέρεται να αναλάβει εργολαβία την τρομοκράτηση του κόσμου. Αλλά, επειδή το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και για να πάρεις κάτι πρέπει να δώσεις και κάτι, προσφέρει ο εκδότης την εφημερίδα του στην κυβέρνηση και η κυβέρνηση του ανταποδίδει την προσφορά χαρίζοντάς του ένα λιγνιτωρυχείο.

Άλλο παράδειγμα. Θέλει η κυβέρνηση να καταργήσει κάποιο εργατικό δικαίωμα και προσπαθεί να αποφύγει την κοινωνική έκρηξη; Έρχεται ο καναλάρχης και προσφέρεται να αναλάβει εργολαβικά την πλύση των λαϊκών εγκεφάλων μέσα από τις "ειδήσεις των 8" και τις διάφορες εκπομπές "ανάλυσης". Ως λογικό αντάλλαγμα, η κυβέρνηση κανονίζει στα μουλωχτά να πάρει το εν λόγω κανάλι ένα δάνειο καμμιά ενενηνταριά εκατομμύρια, παρ' ότι με τους νόμους της αγοράς δεν θα έπρεπε να πάρει ούτε σέντσι.

Ας πούμε τώρα ότι είσαι δημοσιογράφος, δουλεύεις σε ένα απ' αυτά τα ΜουΜουΕ και σου ζητάνε να γράψεις ή να πεις κάτι για το σχεδιαζόμενο χτύπημα κατά της Συρίας. Τί κάνεις; Σκέφτεσαι και γράφεις ό,τι νομίζεις ή φροντίζεις πρώτα να μάθεις ποια είναι η θέση τής κυβέρνησης ώστε να την υποστηρίξεις; Φυσικά, το δεύτερο. Καθ' ότι το συμφέρον σου είναι ταυτισμένο με το συμφέρον τού αφεντικού σου και το συμφέρον τού αφεντικού σου είναι απόλυτα συνδεδεμένο με το συμφέρον της κυβέρνησης.

Έτσι, λοιπόν, γίνεται κατανοητό το σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας "Τα Νέα", με τίτλο "Οι Κυριακές και η κοινή λογική", το οποίο αντιγράφω για να το απολαύσετε:

Εκεί που τελειώνει η κοινή λογική, αρχίζουν οι συνδικαλιστές των εμποροϋπαλλήλων της Θεσσαλονίκης: τη στιγμή που η πόλη ετοιμάζεται να υποδεχθεί τις χιλιάδες των επισκεπτών της Διεθνούς Εκθεσης, εκείνοι αρνήθηκαν έστω και να συζητήσουν το ενδεχόμενο να λειτουργήσουν τα καταστήματα τις δύο Κυριακές της κοσμοπλημμύρας! Η αιτιολόγηση απλή: «αν ανοίξουν τα καταστήματα ανοίγει ο δρόμος για  την κατάργηση της αργίας της Κυριακής», αποφάνθηκαν οι συνδικαλιστές. Ουδόλως τους απασχόλησε το ότι οι μαγαζάτορες θα είχαν  την ευκαιρία να βγάλουν κάποια «σπασμένα»... Ακόμα χειρότερα: ουδόλως τους απασχόλησε το γεγονός ότι έτσι θα μπορούσαν να αποφευχθούν κάποια λουκέτα – και να μη χάσουν τις δουλειές τους εργαζόμενοι, τα συμφέροντα των οποίων υποτίθεται ότι υπηρετούν! Από τη μία η χώρα έχει να αντιμετωπίσει τα δεινά του Μνημονίου και από την άλλη τον παραλογισμό ορισμένων συνδικαλιστών. Οσοι διαθέτουν κοινή λογική, ας αντιδράσουν!

Κατανοητό, έτσι; Διότι, σου λέει ο δημοσιογράφος, όποια παπαριά κι αν πω, ποιός θα με μαλλώσει; Αυτοί οι ηλίθιοι που πληρώνουν για να με διαβάζουν και νομίζουν ότι ενημερώνονται; Σιγά! Οπότε, ας τους πω κι εγώ ότι οι δυο Κυριακές τής Έκθεσης αποτελούν την μεγάλη ευκαιρία των δόλιων καταστηματαρχών για "να βγάλουν κάποια σπασμένα" ή ότι χάρη σ' αυτές τις δυο Κυριακές "θα μπορούσαν να αποφευχθούν κάποια λουκέτα" αλλά και "να μη χάσουν τις δουλειές τους κάποιοι εργαζόμενοι". Κι όλα αυτά, μαζί με μια σφήνα για "τα δεινά του Μνημονίου". Δεν μπορεί, κάποιος θα σκεφτεί "ωραία τα λέει, ο πούστης" και θα με χειροκροτήσει.

Παρεμπιπτόντως, είδα με πολύ ενδιαφέρον την χτεσινή αποστροφή τού "έγκριτου" Πρετεντέρη, ότι "ο αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων". Μου φάνηκε τόσο εμπνευσμένη αυτή η φράση ώστε σκέφτηκα να την αναλύσω:

Στην πρετεντέρεια φράση έχουμε τρεις όρους: αντιαμερικανισμός, σοσιαλισμός, ηλίθιοι. Σύμφωνα με τα μαθηματικά (πλην επί πλην, συν) αλλά και με την γλώσσα (δυο αρνήσεις κάνουν μια κατάφαση), αν αντιστρέψω δυο απ' αυτούς, θα πάρω ισοδύναμες φράσεις. Έτσι έχουμε: (α) ο αντικομμουνισμός είναι ο σοσιαλισμός των έξυπνων, (β) ο αντικομμουνισμός είναι ο καπιταλισμός των ηλιθίων και (γ) ο αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των έξυπνων. Υποθέτω ότι ο κύριος Πρετεντέρης δεν συμφωνεί με καμμιά απ' αυτές τις φράσεις. Δοκιμάστε τώρα να αντιστρέψετε και τους τρεις όρους, οπότε θα προκύψει -θεωρητικά- μια φράση με ανάποδο περιεχόμενο και θα δείτε ότι ο Πρετεντέρης θα συμφωνούσε άνετα και με αυτήν.


Πάντως, το πρόβλημα δεν είναι το τι γράφουν οι εφημερίδες και το τι λένε τα κανάλια. Στο κάτω-κάτω, την δουλειά τους κάνουν όλοι αυτοί. Το πρόβλημα είναι ότι χιλιάδες λαού επιμένουν να διαβάζουν αυτές τις φυλλάδες και να παρακολουθούν αυτά τα κανάλια.

Άραγε, υπάρχει τρόπος να φιμωθούν όλοι αυτοί που μας πλένουν τα μυαλά; Φυσικά και υπάρχει. Αρκεί να μη τους διαβάζουμε και να μη τους ακούμε. Ας τους αφήσουμε δίχως ακροατήριο, να μιλάνε με τους τοίχους. Ας τους φιμώσουμε!

Στρατιώτες του 21ου Μηχανοκίνητου Συντάγματος Πεζικού (Έβρος): Καμιά συμμετοχή στην ιμπεριαλιστική επέμβαση

Στρατιώτες του 21ου Μηχανοκίνητου Συντάγματος Πεζικού (Έβρος): Καμιά συμμετοχή στην ιμπεριαλιστική επέμβαση

Την έντονη καταδίκη στο σχεδιαζόμενο πόλεμο στη Συρία και τη συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτόν εκφράζουν με επιστολή τους στρατιώτες που υπηρετούν στο 21ο Μηχανοκίνητο Σύνταγμα Πεζικού στηνΠλάτη του Έβρου.

Ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής:

«Είμαστε στρατιώτες που υπηρετούμε στο 21ο Μηχανοκίνητο Σύνταγμα Πεζικού στην Πλάτη του Έβρου. Με την επιστολή μας αυτή δηλώνουμε την ανησυχία και την κατηγορηματική μας αντίθεση στη στρατιωτική επέμβαση που ετοιμάζουν από στιγμή σε στιγμή στη Συρία.

Χρόνια τώρα, έχουμε δει πολλές τέτοιες επεμβάσεις από τους ιμπεριαλιστές δήθεν για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της ελευθερίας, με αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς αμάχους, γυναίκες, παιδιά, καταστροφές κλπ. Από τη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ μέχρι το Αφγανιστάν και τη Λιβύη ίδιο ήταν το παραμύθι, ίδιοι και οι στόχοι. Όλα γίνονται για τον έλεγχο από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους περιοχών με σημαντικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, εμπορικών και ενεργειακών δρόμων. Μπροστά στο κέρδος, σαρώνουν τα πάντα και δεν υπολογίζουν τίποτα.

Γνωρίζουμε ότι ο λαός μας μόνο δεινά μπορεί να περιμένει από τη συμμετοχή της χώρας μας στην επέμβαση αυτή, όπως και με τις παλιότερες.

Εμείς, στρατιώτες, παιδιά του ελληνικού λαού, ενώνουμε τη φωνή μας με το λαϊκό κίνημα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και απαιτούμε:

• Καμιά συμμετοχή της χώρας και του στρατού μας στη νέα επέμβαση.
• Να κλείσει η βάση της Σούδας».

από   902.gr

ΚΚΕ και ας μην π... ποτέ

ΚΚΕ και ας μην π... ποτέ

Τι είναι ανώμαλο; -Το σύστημα;

Τι είναι το σύστημα; -Ανώμαλο.

Φώναζαν κάτι τροτσκιστές στις παρελάσεις περηφάνιας των ομοφυλόφιλων (gay pride), με θεωρητικό σκοπό να τους δώσουν κάποιο ταξικό περιεχόμενο.

Τα αστικά επιτελεία σήμερα αποθεώνουν την «ελεύθερη αγορά» όπως έκανε κάποτε το φεμινιστικό –κι όχι μόνο- κίνημα με τον ελεύθερο έρωτα. Κι εδώ κολλάει (και στις δύο) περιπτώσεις το ερώτημα που έβαζε ο βλαδίμηρος, ζητώντας διευκρινίσεις. Ελεύθερος από τι; Από υλικούς περιορισμούς; Από τη μητρότητα; Ελευθερία να εκμεταλλεύεσαι τους άλλους –στη δική μας περίπτωση;

Γιατί όπως γράφει ο πόε, πολλές λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους και μένουν φθαρμένες, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Ακόμα κι η απελευθέρωση χρησιμοποιείται για τις… σκλαβωμένες από τον κρατισμό αγορές. Ενώ η σεξουαλική απελευθέρωση εκφυλίστηκε σε φτηνό αγοραίο εμπόρευμα, ως η άλλη όψη του πουριτανισμού, στο νόμισμα της αστικής υποκρισίας. Κι ενσωματώθηκαν στην χοάνη του συστήματος, που τα αλέθει στον καλό μύλο της αντίδρασης. Σε μια κοινωνία που έχει την αγορά ως μέτρο της ελευθερίας, η τελευταία θα τείνει προς τις αγοραίες –εξ ου και χυδαίες- τυπικές σχέσεις της μιας βραδιάς, σαν απλές εμπορικές συναλλαγές, χωρίς περαιτέρω συναισθηματικές περιπλοκές.

Οι φιλελεύθεροι λοιπόν λένε πως στην αγορά, όπως και στον έρωτα όλα επιτρέπονται κι είναι θεμιτά, ακόμα και τα βίτσια ή η πορνεία. Ο καθένας είναι ελεύθερος πχ να εκδίδει την εργατική του δύναμη στην αγορά ως εμπόρευμα και να έρχεται σε φτηνές αγοραίες σχέσεις με τον εργοδότη του –που του τον φορά κανονικά κι άνευ σιέλου- όχι επειδή του αρέσει, αλλά για να πληρωθεί ένα κομμάτι από την αξία που παράγει και να μπορέσει να βγάλει τα προς το ζην –συνήθως χωρίς μέτρα προφύλαξης γιατί ανεβάζουν το κόστος εργασίας και μειώνουν την απόλαυση για τον εργοδότη.

Κι έτσι ο καθένας μας γίνεται κύριος και νταβατζής του εαυτού του, καθώς πλασάρεται στην αγορά εργασίας και μπορεί να προσδοκά πως μια μέρα θα ανελιχθεί και θα εξελιχθεί σε μια ακριβοπληρωμένη πόρνη πολυτελείας. Αν και τώρα υπάρχουν οργανωμένοι νταβατζήδες, που λέγονται γραφεία ευρέσεως εργασίας και σε νοικιάζουν στον υποψήφιο πελάτη, κρατώντας για λογαριασμό τους ένα μικρό ποσό για το προξενιό που συνήψαν.

Επειδή όμως πρέπει να υπάρχει και λίγο βίτσιο, για να νοστιμίζει η ζωή, ο εκδιδόμενος εργαζόμενος πρέπει να δείχνει πως όλα αυτά του αρέσουν, στην πραγματικότητα τον ενθουσιάζουν ως προοπτική, και ότι είναι πρόθυμος να τα κάνει με ελάχιστο αντίτιμο, ή και εντελώς δωρεάν, να παρακαλά και να βάζει μέσο προκειμένου να εξασφαλίσει έναν πελάτη.

Ναι! Εκμεταλλεύσου με, ξεζούμισέ με, ταπείνωσέ με, κόψε μου τις άδειες και τα επιδόματα, κάνε με απόψε μισθωτό σου σκλάβο αφεντικό, άφησέ με να σε γλείψω για να σε ευχαριστήσω και να κρατήσω τη δουλειά, βάλε με να δουλέψω υπερωρία, στείλε με στην υπερορία πάλι, με τρελαίνεις.

Ο λαός δεν πρέπει να βγαίνει στους δρόμους και να αντιδράει με διαδηλώσεις, γιατί καταστρέφει την αγορά και το ρομαντικό επενδυτικό περιβάλλον ξενερώνοντας τον αστό επιβήτορα. Πρέπει αντίθετα να μένει δεμένος χειροπόδαρα με kinky γούνινες χειροπέδες και trendy αόρατα δεσμά, που ξεπηδάν από οθόνης κι από τη δύναμη της συνήθειας και να χαλαρώσει για να απολαύσει εκουσίως το βιασμό του. Γιατί η βία πηγαίνει πακέτο με τη συναίνεση και εκδηλώνεται πρωτίστως εκεί που την παίρνει –και τον παίρνει ο εργαζόμενος.

Ο οποίος καλείται συνάμα να ακολουθήσει τα προβλεπόμενα από το σύνδρομο της στοκχόλμης και να λατρέψει το βιαστή του σαν ευεργέτη, γιατί μόνος αυτός διαθέτει τέτοια μεγάλα προσόντα, όπως τα μέσα παραγωγής, για να μας ταΐσει. Κι εμείς πρέπει να σκιστούμε στη δουλειά (και γενικώς), να γίνουμε τελειομανείς, εργασιομανείς και νυμφομανείς, προκειμένου να τον ικανοποιήσουμε. Και να απομονώσουμε τους ξενέρωτους με τα μούσια και τα ταγάρια που μας ζαλίζουν με συνδικάτα, αντιτιθέμενα συμφέροντα και ταξική ζάλη.

Γιατί υπάρχουν κι αυτά τα σκουριασμένα μυαλά, κάτι απολιθώματα του περασμένου αιώνα, που έχουν κολλήσει στις ορθόδοξες, μονογαμικές σχέσεις και τη μόνιμη σταθερή δουλειά, λες κι έχουμε παντρευτεί το αντικείμενο των σπουδών μας και τη δουλειά μας. Δε θέλουν αλλαγές που θα τονώσουν τη ρουτινιάρικη εργασιακή μας σχέση, αρρωσταίνουν με την ημιαπασχόληση, τις εποχιακές δουλειές και τα one night standμεροκάματα. Είναι γεμάτοι ταμπού κι αγκυλώσεις και δε θέλουν να ακούσουν για κινητικότητα απελπιστικά διαθέσιμων δημόσιων υπαλλήλων, που εξοικειώνονται με τις καινούριες κινήσεις και στάσεις πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις. Δε σκαμπάζουν από βίτσια νεκρόφιλων, με το βαμπίρ του κεφαλαίου που ρουφά άπληστα ζωντανή εργασία για να αναπαραχθεί και έναν κόσμο που θέλει να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα –ή και ο ίδιος ο γείτονας ει δυνατόν- και να φάνε μεταξύ τους τις σάρκες τους, για να τη βρούνε.

Τι είναι όμως φετίχ; Το περιγράφει πολύ καλά ο αρκάς στον ισοβίτη, με ένα γέρο κρατούμενο που έχει ξεχάσει πως ακριβώς είναι οι γυναίκες –τις μπερδεύει με τους μπουφέδες- και τον πρώτο καιρό στη φυλακή του άρεσε να σκέφτεται ότι είναι στο μπαρ ενός ξενοδοχείου με μια όμορφη γυναίκα, το γκαρσόνι τους σερβίριζε σαμπάνια και αυτοί έπιναν το τελευταίο ποτήρι πριν ανέβουν στο δωμάτιο. Όσο περνούσαν όμως τα χρόνια άρχισε να ξεχνά. Στην αρχή ξέχασε πώς ήταν τα ξενοδοχεία, μετά πώς είναι η σαμπάνια και στο τέλος ξέχασε πως είναι οι γυναίκες. Και τώρα πια όταν έχει ερωτικές φαντασιώσεις, σκέφτεται γκαρσόνια.

Το φετίχ βασικά είναι ένα υποκατάστατο, που παίρνει τη θέση της βασικής κατάστασης. Η σημερινή γενιά μακροχρόνια ανέργων, που έχει ξεχάσει πως είναι τελικά να σταυρώνεις μια δουλειά, θα χαίρεται απλά όταν την καλούν σε συνεντεύξεις –γιατί επιτέλους μου απάντησε κάποιος- κι ας μην την προσλάβουν ποτέ και θα ικανοποιείται χαϊδεύοντας την εφημερίδα ή την οθόνη με τις μικρές αγγελίες, σαν τον παππού κρατούμενο.

Ο καπιταλισμός είναι μια κατεξοχήν φετιχιστική και βιτσιόζα κοινωνία, που μπορεί να ικανοποιεί τα πιο εκκεντρικά βίτσια της ελίτ, αλλά να αφήνει ακάλυπτες τις πιο βασικές ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας, που προκρίνει το ‘να έχεις’ αντί του ‘να είσαι’, ως το βασικό τρόπο για να εκφράσουμε την προσωπικότητά μας, να νιώσουμε επιβεβαίωση και να οικειοποιηθούμε κάθε τι ωραίο γύρω μας. Ευνοεί το περιτύλιγμα και τη λογική της βιτρίνας αντί για το περιεχόμενο, προβάλλοντας πρότυπα που πρέπει να αντιγράψουμε όλοι για να νιώσουμε ευτυχισμένοι.

Μεταμορφώνει με το ραβδί του τις παραγωγικές σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ του οι άνθρωποι σε σχέσεις μεταξύ πραγμάτων –κι εκεί εδράζεταιο φετιχισμός του εμπορεύματος που αναλύει και ο κάρολος. Καθιστά την εξουσία ‘αφροδισιακό’ και την ιδιοκρησία στο απόλυτο φετίχ που προσκυνά η αστική κοινωνία. Δημιουργεί ψευδείς συνειδήσεις με αντεστραμμένα είδωλα και λανθασμένη αντίληψη-κοσμοθεώρηση της πραγματικότητας, θεωρώντας την αλληλεγγύη και τη συνεργασία, σχεδόν διαστροφικές συμπεριφορές.

Φετίχ είναι η προτεραιότητα της βιωσιμότητας του χρέους και των δανειστών έναντι του λαού που το αποπληρώνει. Κι η ‘παραγωγή για την παραγωγή’ με μοναδικό σκοπό (όχι την κατανάλωση και την ανταλλαγή των προϊόντων με κάτι άλλο που μας λείπει, αλλά) την πώληση και το κέρδος.

Φετίχ είναι και να απομονώνεις ένα μέρος από το όλο, πχ το νόμισμα από την οικονομία και τους σκοπούς που υπηρετεί, ένα αίτημα-κρίκο από την αλυσίδα που απαιτείται για να σπάσουμε τις αλυσίδες μας, τη μορφή από το περιεχόμενο, ένα μέσο (πχ κοινοβουλευτική δουλειά) από το σκοπό, ένα επιμέρους μέτωπο από τα υπόλοιπα –πχ τις σεξιστικές διακρίσεις.

Όλο το σύστημα είναι άρρωστο και ταυτισμένο με το φετιχισμό και τη διαστροφή. Και η«υγιής επιχειρηματικότητα» υπάρχει μόνο σε αρρωστημένα διεστραμμένα μυαλά της σοσιαλδημοκρατίας, παλιάς και σύγχρονης, που διαστρέφουν κάθε έννοια αριστεράς, κάθε γνήσια ριζοσπαστική διάθεση, και στοχεύουν στην αναστροφή, την επιστροφή στο ευτυχισμένο 2009 προ κρίσης. Αλλά η διάψευση θα έρθει οδυνηρή σα διάστρεμμα.

Το πρόβλημα εξάλλου δεν εντοπίζεται στα πρόσωπα, αλλά στους λόγους για τους οποίους ενεργούν έτσι. {Η αιτία του φασισμού πχ δεν ήταν ο διεστραμμένος νους ενός ημίτρελου ηγέτη, αλλά το διεστραμμένο σύστημα που τον έστρεψε ενάντια στις τάξεις που τον απειλούσαν. Όσο είμαστε μες σε αυτό το σύστημα όμως, ο φασισμός είναι ένα απόλυτα φυσιο-λογικό αποτέλεσμα}.

Αυτό το διεστραμμένο σύστημα λοιπόν αξιοποιεί τη δύναμη της συνήθειας, για να παρουσιάσει ως φυσιο-λογικές τις δικές του ανωμαλίες. Και διαστρέφει τις έννοιες, για να παρουσιάσει ως ‘ανωμαλία’ οτιδήποτε παρεκκλίνει από τα δικά του πλαίσια.

Οι φιλελεύθεροι μας βεβαιώνουν πως ο καπιταλισμός τα πάντα εν σοφία εποίησε. Προνοούν για αυτό ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης και η περίφημη αόρατη χείρα του άνταμ σμιθ. Ενώ την ίδια στιγμή μας βάζουν κανονικά χείρα και μας απειλεί το δυσθεώρητο παλούκι της κρίσης. Γιατί όπως εκλαΐκευε στους εργάτες της εποχής του ένας παλιότερος κομμουνιστής, η κρίση είναι ένα τεράστιο παλούκι που χουν οι αστοί στον κώλο τους και θέλουν να το χώσουν στο δικό μας. Και δε μπορούμε να το εξαφανίσουμε-διαγράψουμε, χωρίς να αλλάξουμε τίποτα άλλο, ώστε να είμαστε άπαντες ευχαριστημένοι και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ούτε να βάλουμε βαζελίνη, για να μην πονάει τόσο, όπως μας συμβουλεύουν οι διάφορες εκδοχές της σοσιαλδημοκρατίας.

Το ‘χε πιάσει πολύ καλά εξάλλου κι ο χάρρυ κλυνν στον αστυνόμο μπέκα.

Πείτε μου μια λέξη, ξέρω ότι όλο το μυστήριο κρύβεται σε μια λέξη.

Βα-ζε-λί-νη.

Αυτό είναι το μυστήριο κι η διαχρονική πρόταση της σοσιαλδημοκρατίας ενάντια στον καπιταλισμό.

Ευχαριστούμε αλλά δε θα πάρουμε.

Αυτή η ακατανόητη, στείρα άρνηση είναι που τρελαίνει τους επίδοξους βιαστές και τη βαφτίζουν ταμπού, χάρη στους δημοσιολόγους και τα παπαγαλάκια τους στις οθόνες, για να δείξουν πόσο καθυστερημένοι, αναχρονιστικοί και συντηρητικοί είμαστε –σα να κυκλοφορούμε με σωβρακοφανέλα ένα πράγμα. Ενώ η τολμηρή κι ατρόμητη κυβέρνηση, θα μας πάρει και τα σώβρακα, σπάζοντας αυγά και μαζί κάθε ταμπού.

Ταμπού η μονιμότητα στο δημόσιο, ταμπού και η σύνταξη στα 65, ταμπού και το ταμείο ανεργίας, εφόσον η δουλειά είναι σαν τις ερωτικές σχέσεις, όποιος θέλει βρίσκει, αλλιώς είναι ανίκανος κι έχει αυτός πρόβλημα ή είναι μπακούρης από άποψη.

Το ταμπού όμως, αν το δούμε ιστορικά, προήλθε ως δαιμονοποίηση και μέτρο περιορισμού της σεξουαλικής πράξης και κατά συνέπεια της τεκνοποίησης, σε συνθήκες που τα πολλά παιδιά ήταν δυστυχία, γιατί δεν μπορούσαν να τα θρέψουν. Και ω τι συγκίνηση, που επιστρέφουμε στις παραδοσιακές αξίες, και τα ίδια ταμπού, σήμερα που ο κόσμος δε μπορεί να θρέψει καλά-καλά τον εαυτό του, πόσο μάλλον ένα παιδί –τουλάχιστον έχει πλέον αντισύλληψη και μπορεί να κάνει ελεύθερο έρωτα. Ελεύθερο από τι όμως, που λέει κι ο λένιν.

Κι έτσι ήδη η απεργία θεωρείται ταμπού για πολλούς εργαζόμενους, ακριβώς με αυτό το σκεπτικό, γιατί φοβούνται πως θα χάσουν τη δουλειά τους και δε θα μπορούν να θρέψουν τα παιδιά τους. Ενώ κάποιες λέξεις, όπως σωματείο, εργατική τάξη, ταξική πάλη, δεν μπορεί καν να τις εκστομίσει, γιατί θα χάσει αυτομάτως –λες και παίζουμε επιτραπέζιο ταμπού, κι είναι στη λίστα με τις απαγορευμένες λέξιεις.

Το θέμα λοιπόν είναι πότε θα σπάσουμε τα ταμπού από την ανάποδη, το μέγα ταμπού της ταξικής πάλης, να βγούμε από το ταμπούρι μας και να κατεβούμε στον ομαλό, να πάρουμε τουφέκι ενάντια στο ανώμαλο σύστημά τους, που ξεζουμίζει τη ζωή από τις χαρές και τους χυμούς της, και να τους δείξουμε τη γλύκα απ’ την ανάποδη.

Να γυρίσει ο τροχός –της ιστορίας, που κινείται από την ταξική πάλη- και να πηδήξει ο φτωχός, εργαζόμενος λαός, στο μεγάλο άλμα προς την κοινωνία του μέλλοντος. Και τότε πια να μην ισχύει το σύνθημα στον τίτλο της ανάρτησης..

Κι ο κομμουνισμός δε θα ‘ρθει να ικανοποιήσει όλα τα βίτσια –μέχρι να ‘χει πχ ο καθένας στη διάθεσή του ένα κρουαζιερόπλοιο- αλλά να τα εξαλείψει και να γιατρέψει τους βιτσιόζους, καλλιεργώντας στη θέση τους κάθε λογής και γούστο που θα αναπτύσσει ολόπλευρα την ανθρώπινη προσωπικότητα. Αλλά αυτό είναι το θέμα μιας άλλης ανάρτησης

να μη ξεχναμε

ΠΑΠΑΡΗΓΑ: ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ! (Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ)

Να γίνουν τα συνδικάτα στρατηγεία του αγώνα

Να γίνουν τα συνδικάτα στρατηγεία του αγώνα

Από τη χτεσινή συνεδρίαση της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ

Η οργάνωση της πάλης για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, η αποτροπή των νέων μέτρων που σχεδιάζονται από την κυβέρνηση σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και το συγκεκριμένο σχέδιο δράσης των ταξικών δυνάμεων το αμέσως επόμενο διάστημα συζητήθηκαν χτες στη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΠΑΜΕ, στην οποία συμμετείχαν και πρόεδροι Ομοσπονδιών της δύναμης του μετώπου.

Στο κέντρο της προσοχής της Εκτελεστικής Γραμματείας τέθηκαν η ανάγκη για την ανασύνταξη του κινήματος, ο στόχος για την ισχυροποίηση του ταξικού πόλου μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, καθώς και όλα εκείνα τα μέτρα και οι πρωτοβουλίες, ώστε: «Το κάθε συνδικάτο να γίνει το στρατηγείο του αγώνα, αλλά και της κάθε παρέμβασης που αποφασίζει. Η κάθε συνδικαλιστική οργάνωση να έχει την ευθύνη για το σχεδιασμό, την υλοποίηση και τον έλεγχο κάθε δραστηριότητας». Πώς αυτή η δραστηριότητα θα φτάνει σε όσο γίνεται περισσότερους εργαζόμενους, πώς θα μπαίνουν στη δράση και στην ταξική πάλη νέοι εργαζόμενοι και νέες δυνάμεις.

Γιατί, όπως υπογραμμίστηκε στη συνεδρίαση, χωρίς την ενίσχυση του ΠΑΜΕ, χωρίς το ταξικό κίνημα και τα στηρίγματά του στην εργατική τάξη, δεν μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για την απελευθέρωσή της, για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης. Ταυτόχρονα, πρέπει ακόμα πιο αποφασιστικά οι ταξικές δυνάμεις να παρέμβουν στο ιδεολογικό μέτωπο, να αναδειχτεί το γεγονός ότι «Ολοι οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί για το επόμενο διάστημα γίνονται με στρατηγική στόχευση, ταξική συνέπεια και προσαρμογή στις ανάγκες του κεφαλαίου και τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν πρόκειται για λάθος επιλογές ή για αποσπασματικές αποφάσεις, όπως ισχυρίζονται οι κάθε λογής λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις».

Το αμέσως επόμενο διάστημα, τα συνδικάτα να οργανώσουν τη δουλειά και να δώσουν τη μάχη για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, την Κοινωνική Ασφάλιση, την Υγεία, τους πλειστηριασμούς, την Παιδεία, τις ιδιωτικοποιήσεις.

• Αμεσα να δοθεί απάντηση, με τη διοργάνωση συλλαλητηρίου ενάντια στο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο.
• Τα συνδικάτα να προετοιμαστούν μαζί με τις Λαϊκές Επιτροπές, για να δοθεί η μάχη ενάντια στις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς.
• Συλλαλητήριο στις 15 Σεπτέμβρη για να εκφραστεί η αλληλεγγύη ολόκληρης της εργατικής τάξης στους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ, ενάντια στους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για την επιχείρηση.

Να ενταθούν και να πυκνώσουν οι πρωτοβουλίες και κεντρικά και κατά κλάδο, που θα οξύνουν την αντιπαράθεση με την εργοδοσία χωρίς καμιά αναμονή. Για τις ταξικές δυνάμεις, το κέντρο της ταξικής πάλης ήταν και παραμένει ο χώρος δουλειάς, η πάλη κατά της καπιταλιστικής εργοδοσίας.

Κρίσιμο ζήτημα -όπως τονίστηκε στην Εκτελεστική Γραμματεία- είναι η επίτευξη της πραγματικής ταξικής ενότητας της εργατικής τάξης. Βάση αυτής της ενότητας είναι «η πάλη ενάντια στα μονοπώλια για την κατάργησή τους». Γι' αυτό απαιτείται: Ενιαίο σχέδιο δράσης και συσπείρωσης με βάση τον κλάδο, έτσι που να αναδεικνύεται ότι αυτά είναι η κύρια αιτία για τα δεινά της εργατικής τάξης. Σχέδιο δουλειάς σε κάθε μονοπωλιακό όμιλο. Καλύτερος συνδυασμός και συνεργασία κλαδικών και επιχειρησιακών σωματείων. Η πάλη κατά κλάδο να συνδέεται με τα γενικότερα ζητήματα της εργατικής τάξης και την πολιτική που ασκεί το αστικό κράτος (φορολογία, Υγεία, Παιδεία, Ασφαλιστικό).

• Τιμώντας τη μνήμη του Κώστα Λιαπάτη που «έφυγε» ξαφνικά, οι σύντροφοί του μέλη της Εκτελεστικής Γραμματείας μίλησαν για τη δράση και την προσφορά του αγωνιστή συνδικαλιστή στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας.

    

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Νέα επιδρομή στα ασφαλιστικά - συνταξιοδοτικά δικαιώματα

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ

Με αφορμή τις δηλώσεις Βρούτση, από το ΚΚΕ εκδόθηκε η παρακάτω ανακοίνωση:

«Την ώρα που η κυβέρνηση υποκριτικά υπόσχεται ότι το 70% του πρωτογενούς πλεονάσματος από το ξεζούμισμα του λαού θα κατευθυνθεί στην ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων, έρχεται νέα επέλαση στις συντάξεις και τα εφάπαξ. Το νέο σύστημα ρύθμισης οφειλών που ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Εργασίας στο όνομα του "εξορθολογισμού" υποκρύπτει τη νέα επιδρομή στα ασφαλιστικά - συνταξιοδοτικά δικαιώματα, τις νέες μειώσεις σε επικουρικές συντάξεις μέχρι την πλήρη κατάργησή τους, τις δραστικές μειώσεις στα εφάπαξ. Μέσω του συστήματος, στοχεύουν σε ένα ενιαίο σύστημα παροχών και συντάξεων προς τα κάτω.

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, τα συνδικάτα πρέπει να απαντήσουν με οργάνωση και αγώνες στην κυβερνητική προπαγάνδα. Να απαιτήσουν την πλήρη κρατική εγγύηση όλων των συντάξεων και των παροχών Υγείας, τη χρηματοδότηση των Ταμείων από κράτος και εργοδότες, την άμεση αποκατάσταση όλων των περικοπών και την κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων».

Ο σύγχρονος αντικομμουνισμός μέσα από το φωτογραφικό φακό (μέρος πρώτο) Προσοχή εικόνες βίας

Ο σύγχρονος αντικομμουνισμός μέσα από το φωτογραφικό φακό (μέρος πρώτο)

Προσοχή εικόνες βίας

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί μια από καιρό οφειλόμενη απάντηση σε ορισμένα διαδικτυακά (και όχι μόνο) δημοσιεύματα που αφορούν τα υποτιθέμενα "κομμουνιστικά εγκλήματα" που συντελέσθησαν κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου, ενώ μικρότερος αριθμός αναφέρεται και στην περίοδο της Κατοχής. Πρόσφατα, το έντυπο όργανο της Χρυσής Αυγής διάθεσε στο κοινό του και DVD με υλικό για αυτά τα εγκλήματα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει σε ένα δεύτερο επίπεδο, και το γεγονός ότι στον κόσμο του διαδικτύου, τα εν λόγω δημοσιεύματα παρουσιάζονται σε σελίδες με εθνικιστικούς τίτλους που όμως μονάχα χαλαρά συνδέουν τον εαυτό τους με το κόμμα των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, ενώ ο ίδιος ο ιστότοπος παρουσιάζεται ως "πατριωτικός". Συχνά δε, ο τίτλος αυτών των δημοσιευμάτων εμπεριέχει την λέξη "αντιπληροφόρηση" και η ίδια η Google παρουσιάζει την εθνικιστική αρθρογραφία τους με την αναζήτηση του λήμματος "εγκλήματα ΚΚΕ".

Ας περάσουμε λοιπόν στην διευκρίνηση του τι είναι τι στο φωτογραφικό υλικό των "κομμουνιστικών εγκλημάτων" προσπαθώντας να αποδόσουμε ιστορική δικαιοσύνη τόσο στον χώρο του ΚΚΕ και της αριστεράς όσο και στα θύματα που εικονίζονται παρακάτω.

Εικόνα 1η και 2η

Πρόκειται για τα σώματα των νεκρών ανταρτών του ΔΣΕ που έπεσαν στη μάχη της Φλώρινας και όχι για νεκρούς των Δεκεμβριανών ή άλλων "σφαγών". Τα κορμιά των περίπου 600 μαχητών του ΔΣΕ συγκεντρώθηκαν με μπουλντόζες σε τοποθεσία έξω από την πόλη όπου τραβήχτηκαν οι παραπάνω προπαγανδιστικές φωτογραφίες από τον αστικό τύπο της εποχής. Αργότερα τα σώματα τάφηκαν μαζικά στο ίδιο σημείο. Σήμερα η έκταση ανοίκει στο ΚΚΕ, το οποίο την αγόρασε ώστε να μπορέσει να στηθεί ένα μνημείο στον τάφο των μαχητών. Το μνημείο έχει βανδαλιστεί πολλές φορές, πιθανότατα από νεοναζί της περιοχής. Η φωτογραφίες αυτές βρίσκονται και στον ιστότοπο www.corbis.com, όπου πωλούνται με τα πνευματικά τους δικαιώματα. 

Εικόνα 3η

Η παραπάνω φωτογραφία εικονίζει την ταφή δύο στρατιωτών ή χωροφυλάκων. Ο κοντινότερος εικονιζόμενος στο φέρετρο φάινεται ότι φορά την χαρακτηριστική χλαίνη ψύχους (παλτό) των στρατιωτών του Εθνικού Στρατού και της Χωροφυλακής. Πιθανότατα λοιπόν δεν πρόκειται για "άγρια δολοφονία" αλλά για ταφή πεσόντων. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε αρχικά στην εφημερίδα "Ακρόπολις" και πιθανότατα αφορά σύγκρουση τακτικών κυβερνητικών δυνάμεων με αντάρτες του ΔΣΕ.

Εικόνα 4η 

Οι "σφαγιασθέντες" της φωτογραφίας είναι οι νεκροί του 43ου Τάγματος Εθνοφυλακής Εδέσσης που σκοτώθηκαν κατά τη μάχη της Έδεσσας από τον ΔΣΕ τον Δεκέμβριο του 1949. Στην φωτογραφία εικονίζονται και στρατιωτικοί επιτελείς που διενεργούν αναγνώριση νεκρών. Η φωτογραφία ανοίκει στο φωτογραφικό αρχείο του Πολεμικού Μουσείου και έχει τιτλοφορηθεί υπό αυτά ακριβώς τα στοιχεία. 

Εικόνες 5η- 6η -7η -8η -9η

Νεκροί των Δεκεμβριανών σε λαικό προσκύνημα μέσα στο νεκροτομείο του Περιστερίου

Εκταφή για την έκθεση Σιτρίν πτωμάτων χωροφυλάκων

Εκταφή για την έκθεση Σιτρίν σε νταμάρι στο Αιγάλεω

Αναγνώριση νεκρών των Δεκεμβριανών μετά από εκταφή για την έκθεση Σιτρίν.

Εκταφή για την έκθεση Σιτρίν σε νταμάρι στο Αιγάλεω

Οι παραπάνω φωτογραφίες ανοίκουν σε μια σειρά φωτογραφιών που τραβήχτηκε από το επιτελείο του βρετανού Γουόλτερ Σιτρίν μετά τα Δεκεμβριανά και κατόπιν διαδοχικών εκταφών σε διάφορα σημεία της Αθήνας. Η επιτροπή Σιτρίν, που κατάληξε και στην ομώνυμη ιατροδικαστική έκθεση έφθασε στην Ελλάδα από τη Μεγάλη Βρετανία για να αμαυρώσει τον αγώνα του ελληνικού λαού και των δημοκρατικών δυνάμεων το Δεκέμβρη του 1944. Η παραχάραξη ξεκίνησε με τις μαζικές εκταφές και τη μεταφορά των νεκρών στο νεκροτομείο Περιστερίου όπου τα σώματα κατακρεουργήθηκαν και βαφτίστηκαν όπως συνέφερε την αγγλόδουλη κυβέρνηση της εποχής. Για την έκθεση Σιτρίν και την παραχάραξη της ιστορίας πληρέστερα μπορεί ο αναγνώστης να διαβάσει στο παρακάτω άρθρο ενός εξαιρετικού και πολιτικά αστράτευτου ιστοτόπου: http://metwpoistorias.blogspot.gr/2010/01/blog-post_10.html. 

Εικόνα 10η

Η πασίγνωστη από την έρευνα της Πολιτιστικής Εταιρείας "Φωτογραφίζοντας" εικόνα του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών. Σε αυτή εικονίζονται δύο χωροφύλακες να παρατηρούν ομαδικό τάφο. Η φωτογραφία παρά το γεγονός ότι έχει τιτλοφορηθεί ως "Νεκροί υπό των κομμουνιστών κατά τα Δεκεμβριανά", μπορεί να εντοπιστεί και στο βιβλίο της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας του 1945 με τίτλο: "Αι θυσίαι της Ελλάδος κατά των Β' Παγκόσμιο Πόλεμο". Η εν λόγω φωτογραφία φέρει την λεζάντα "ομαδικός τάφος νεκρών υπό τους κατακτητές".