70 χρόνια από το μεγάλο Δεκέμβρη

 70 χρόνια από το μεγάλο Δεκέμβρη

Εντυπώσεις και μερικά σημεία από την εκδήλωση στον περισσό

Βγαίνεις στο δρόμο να πάρεις τον ηλεκτρικό κι αναλογίζεσαι σε τι ωραία χώρα ζούμε, όπου μπορείς να κάθεσαι έξω ένα βράδυ του δεκέμβρη, χωρίς να παγώνεις. Λίγες ώρες αργότερα ο ζεστός νοτιάς φέρνει καταιγίδα, κάνοντας χιλιάδες νοικοκυριά σε υπόγεια (κι όχι μόνο) να ανησυχούν για το βιος τους, και σε προσγειώνει στην ελληνική πραγματικότητα.

Εν τω μεταξύ η ευχάριστη ζέστη στο εξωτερικό περιβάλλον γίνεται αφόρητη μες στην αίθουσα εκδηλώσεων, που γεμίζει ασφυκτικά. Τα φυλλάδια πηγαίνουν πάνω-κάτω σα βεντάλιες, ενώ μια κοπέλα λιποθυμά και τη σηκώνει στα χέρια του ένας σφος, να τη βγάλει για καθαρό αέρα.

Η εκδήλωση είναι sold out, το φουαγιέ γεμάτο κι ο συνωστισμός θυμίζει κάτι από την παραλία της σμύρνης στο βιβλίο της ρεπούση και από το δυστύχημα της θύρας 7. Θρύλε θυμήσου το 81’… εκεί που οι αυταπάτες μας χτυπούσαν πράσινο. Περασμένες μου αυταπάτες, παντός καιρού χαλάσματα. Αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά από τα χρόνια της αλλαγής. Ο ολυμπιακός χάνει στην έδρα του το ντέρμπι κορυφής από τον παοκ του σαββίδη, που με τη βοήθεια του πούτιν και της παναγίας πάει για πρωτάθλημα –η οακκε τώρα δικαιώνεται. Κι εμείς δεν πρόκειται να παγιδευτούμε ποτέ ξανά σε αντιδεξιά σχήματα και κάλπικα διλήμματα.

Η αλέκα (που αν δεν ήταν στην εκδήλωση, θα έβλεπε πιθανότατα τον αγώνα) κερδίζει το πιο ζεστό χειροκρότημα από τον κόσμο, που την έχει νοσταλγήσει. Το δεύτερο πιο θερμό χειροκρότημα ανήκει στο νέο δήμαρχο καισαριανής, ηλία σταμέλο, μόλις γίνεται αντιληπτή η είσοδός του στην αίθουσα.

Το βασικό σύνθημα στο φόντο πίσω από το βήμα της εκδήλωσης γράφει: εμπνεόμαστε-διδασκόμαστε-συνεχίζουμε. Αναρωτιέσαι για πόσους να ισχύει αυτό άραγε, από όλους όσους επικαλούνται την εαμική παράδοση και την κληρονομιά της. Τι ακριβώς συνεχίζουν με κούφιους βερμπαλισμούς περί νέου εαμ, όσοι δε διδάσκονται τίποτα από το μεγαλείο του αλλά και από τα λάθη του; Από τι ακριβώς εμπνέονται, όσοι θεωρούν τραγικό λάθος το δεκέμβρη και ζηλεύουν την «ομαλή, δημοκρατική» εξέλιξη και την χρεοκοπία των κκ στις κοιτίδες του ευρωκομμουνισμού (γαλλία κι ιταλία);

Κάτι παρόμοιο σημείωσε κι η αλέκα στην ομιλία της για τους εξ αρχής ιδεολογικά ηττημένους, που πέφτουν σε μάχες μόνο όταν είναι εξασφαλισμένη από τα πριν η νίκη –και ενώ είναι η (αντ)επίθεση που δείχνει τους πραγματικούς συσχετισμούς. Κι αντιστρέφοντας τον κλασικό αναθεωρητικό συλλογισμό (για τη δημοκρατική, ειρηνική εξέλιξη που θα είχαμε στην ελλάδα μετά το 44’, χωρίς το δεκέμβρη), έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση: ας σκεφτούμε τι θα γινόταν χωρίς το μεγάλο δεκέμβρη, τη συλλογική ένοπλη αντίσταση του λαϊκού παράγοντα, τον αγώνα του δσε που ακολούθησε, την κληρονομιά που μας άφησαν.

Εδώ μπαίνει συχνά ένας προβληματισμός σχετικά με τον χαρακτήρα του δεκέμβρη –και του αντάρτικου του δσε κατ’ επέκταση- ως κρίσιμης ταξικής σύγκρουσης και κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης αντίστοιχα, και στον αντίποδα την εκτίμηση πως ήταν αναπόφευκτοι σταθμοί, όπου οδηγηθήκαμε εκ των πραγμάτων ως ένα βαθμό, αντί να τα οδηγήσουμε εμείς συνειδητά ως το τέλος, υπό ευνοϊκότερες προϋποθέσεις. Αυτό ωστόσο καταδεικνύει κάποια από τα αίτια ή μάλλον τους παράγοντες που συνέβαλαν στην ήττα, χωρίς να αφαιρεί τίποτα από την αξία ή τη σημασία αυτών των αγώνων.

Ποια ήταν όμως τα αίτια της ήττας του δεκέμβρη;

Η αλέκα εστίασε στον αρνητικό, ετεροβαρή συσχετισμό για το εαμ-ελας, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο τα υποκειμενικά λάθη και τις αδυναμίες του. Το εαμ δεν έχασε, επειδή φοβήθηκε ή επειδή το είχε βάλει στο χέρι ο αντίπαλος. Έδωσε μια ηρωική κι απαράμιλλη μάχη, στην οποία το κκε δεν ήταν απλός αιμοδότης, αλλά καθοδηγητής της. Αυτό δε σημαίνει πως αποποιούμαστε τη στρατηγική μας ευθύνη. Η αλέκα υπογράμμισε ως κρίσιμο λάθος τις αυταπάτες για την αντιφασιστική συμμαχία και τον αντίστοιχο χαρακτήρα του β’ παγκοσμίου πολέμου, που ήταν εξ αρχής ιμπεριαλιστικός και αυτό δεν άλλαξε ούτε μετά από την είσοδο της εσσδ σε αυτόν, που νίκησε ουσιαστικά μόνη της τη ναζιστική γερμανία.

Μετά από ένα σύντομο χρονικό σημαντικών γεγονότων και σταθμών του δεκέμβρη, η αλέκα κατέληξε σε τρία βασικά συμπεράσματα:

-Το ματοβαμμένο πανό της διαδήλωσης του δεκέμβρη είχε το σύνθημα: όταν ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με την τυραννία, διαλέγει τις αλυσίδες ή τα όπλα. Αλλά ο πραγματικός τύρρανος είναι συνολικά η αστική τάξη, σε διεθνή κλίμακα.

-Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση συμμετοχής κκ σε αστική (δια)κυβέρνηση, που να ωφέλησε τα λαϊκά συμφέροντα. Κάτι που επιβεβαιώθηκε ιστορικά από τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις σε γαλλία κι ιταλία, κι επεκτείνεται ως συμπέρασμα ως τις μέρες μας και τη σύγχρονη πείρα από τη λατινική αμερική.

-Κλειδί για τους κομμουνιστές είναι η στάση τους στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Δε μένουν αδιάφοροι όταν δέχεται επίθεση η χώρα τους, αλλά δεν πολεμούν υπό τη σκέπη της αστικής τάξης. Παλεύουμε για έξοδο της χώρας από τον πόλεμο, χωρίς προσαρτήσεις ούτε απόσπαση εδαφών, με επικεφαλής μια άλλη εξουσία.

Ειδικά αυτό το τελευταίο σημείο, απαιτεί κατά τη γνώμη μου ξεχωριστή ανάλυση –που δε μπορεί ωστόσο να γίνει στο πλαίσιο αυτής της ανάρτησης.

Στα παραπάνω συμπεράσματα ήρθε να προστεθεί ένα ακόμα από την ομιλία του μαΐλη στη συνέχεια για τον ενιαίο χαρακτήρα και στόχευση των διάφορων μερίδων του αστικού μπλοκ (πχ αγγλόφιλη, γερμανόφιλη, κτλ) που φαίνεται καθαρά από το ρόλο και την αξιοποίηση των ταγμάτων ασφαλείας.

Από την ομιλία του μαΐλη, που παρουσίασε την πρόσφατη έκδοση του τμήματος ιστορίας για το δεκέμβρη, μου κέρδισαν την προσοχή δύο σημεία –που τα μεταφέρω εδώ από μνήμης, αλλά ο σφος αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στον 902, για να βρει την ακριβή διατύπωσή τους.

-Η αναφορά στο κείμενο της έκδοσης που εξετάζει τη στάση της διανόησης και των λογοτεχνών για τα γεγονότα του δεκέμβρη κι η πρωτότυπη στην κομμουνιστική ιστοριογραφία άποψη πως η εαμική πλευρά –σε αντίθεση με την αστική- περιόριζε το στρατηγικό της ορίζοντα, επικεντρώνοντας στο εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα –με εξαίρεση στον κανόνα το γιάννη ρίτσο και το ποίημά του για την «τελευταία προ του ανθρώπου εκατονταετία». Και η ανάγκη διερεύνησης της επίδρασης που άσκησε η εκτίμηση περί υποτελούς και ξενόδουλης αστικής τάξης, που πρόδωσε την ιστορική της αποστολή, στη λογοτεχνική σύνδεση της αντίστασης και του δεκέμβρη με το «αθάνατο κρασί του 21’» κι όχι πχ με την «ανεπίκαιρη» παρισινή κομμούνα.

-Το σημείο για το δεκέμβρη (που δεν αναλύθηκε περαιτέρω) και διάφορες θέσεις-επεξεργασίες που είχαμε ως το 89-91’, αλλά δεν μπορούμε να διατηρούμε μετά τις ανατροπές, που έδειξαν το βάθος της κρίσης στο κομμουνιστικό κίνημα, με πολλά κκ να αναδεικνύονται σε πρωτεργάτες της αντεπανάστασης.

Παράλληλα ανήγγειλε μια σειρά εκδόσεων για τα 100χρονα του κκε, ανάμεσα στις οποίες και την πολυαναμενόμενη επανέκδοση του α’ τόμου του δοκιμίου ιστορίας και σημείωσε πως η έκδοση για το δεκέμβρη φιλοδοξεί να δώσει το έναυσμα για περισσότερες σχετικές μελέτες κι εργασίες, καθώς το φαινόμενο είναι πολύπτυχο και δεν εξαντλείται φυσικά στα πλαίσια ενός (συλλογικού έστω) βιβλίου.

Κλείνοντας την ανάρτηση, να συνδέσουμε αυτό το τελευταίο με την χτεσινή συνέντευξη του γγ για το ασφαλιστικό και την απάντησή του σε ερώτηση της αυγής για τον χαρακτήρα του β’ ππ και τα τρία γράμματα του νίκου ζαχαριάδη από τη φυλακή, όπου σημείωσε εύστοχα πως πολλοί επιμένουν να μην τα βλέπουν στο σύνολό τους, αλλά ξεκομμένα το ένα από το άλλο, ως συνέχεια. Ενώ παράλληλα προανήγγειλε την κυκλοφορία μιας σχετικής έκδοσης (για τα τρία γράμματα) που αναμένουμε αν μη τι άλλο με ενδιαφέρον.

Αλληλεγγύη στο Ν.Ρωμανό

 Αλληλεγγύη στο Ν.Ρωμανό

26η μέρα απεργίας πείνας για το Νίκο Ρωμανό.

26η μέρα αδιαφορίας από τη μεριά της κυβέρνησης για τη ζωή ενός "επικίνδυνου" νέου ανθρώπου.

Άλλη μια μέρα που το αστικό κράτος κάνει επίδειξη σκληρότητας, απανθρωπιάς και καπιταλιστικής βαρβαρότητας στέλνοντας μηνύματα σε πολλές κατευθύνσεις.

Μηνύματα πως οι μάσκες ανθρωπιάς δε χωράνε πια στο κεφάλι του κτήνους και πως  τα προσποιητά χαμόγελα του τελείωσαν.
Τώρα επιβάλλεται να περισσεύει ο τρόμος, ο εκφοβισμός και η επίδειξη εξουσιαστικής πυγμής.

Οι σκλάβοι δεν πρέπει να σηκώσουν κεφάλι και αυτό πρέπει να διασφαλιστεί με όλους τους τρόπους.

Πόσο μάλλον όταν όλο αυτό το σκηνικό συμπίπτει με το πέρασμα και νέων αντιλαικών μέτρων που γυρίζουν το επίπεδο ζωής των ήδη τσακισμένων λαικών στρωμάτων ακόμη πιο πίσω.

Δε χρειάζεται να πω ότι με τις απόψεις του Ρωμανού έχουμε τεράστιες διαφορές.

Εμείς πιστεύουμε στην οργανωμένη πάλη για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.
Στην πάλη όπου ο ένας εντάσσεται στους πολλούς και υπηρετεί την κοινή υπόθεση.

Ο Ν.Ρωμανός δεν ξέρω ακόμη σε ποια πάλη πιστεύει.
Δεν ξέρω αν μπορώ ή αν θέλει να τον ονομάσω "κοινωνικό αγωνιστή" αφού μάλλον δεν θεωρεί και δεν θέλει να αγωνιστεί για την "κοινωνία", μαζί με την κοινωνία και εντός της κοινωνίας(εδώ βέβαια εννοούμε το λαό και όχι τους "όλους μαζί").
Ο δρόμος που επιλέγουν οι σύντροφοί του είναι αυτός του "ηρωικού" μοναχικού καβαλάρη που κάνει ότι κάνει σαν ξεχωριστή και φωτισμένη οντότητα μακριά και έξω από τον έλεγχο οποιασδήποτε   μαζικής οργάνωσης του λαού. Δεν το λέω υποτιμητικά, απλά αυτή νομίζω πως είναι η άποψη και η πρακτική αυτής της πλευράς.

Η διαφωνία μας όμως δεν μπορεί να με κάνει να μη δω, και το σοβαρό πολιτικό ζήτημα που κρύβεται πίσω από τη διεκδίκηση της "εκπαιδευτικής άδειας" αλλά και τη γενναιότητα με την οποία στέκεται ο Ρωμανός μπροστά στην εκδικητικότητα με την οποία αντιμετωπίζει το κράτος την απόλυτα δικαιολογημένη οργή του που το ίδιο προκάλεσε.
 Δεν γίνεται να μην σκέφτεται κανείς το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη του 2008 όπου ο Ρωμανός είδε το φίλο του Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο να πεθαίνει δίπλα του στο πεζοδρόμιο από τη σφαίρα του μπάτσου Κορκονέα.

Με ενοχλεί η υπερβολή και η ηρωοποίηση όταν δε στηρίζεται πάνω σε πολύ σοβαρά και αναμφισβήτητα γεγονότα.
Ομως το γεγονός ότι ενώ ο Ρωμανός ξέρει ότι δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από την αστική δικαιοσύνη, παίζει τη ζωή του στα ζάρια για να εκθέσει τελικά τον αστικό νόμο, την ψευτοδημοκρατία και τα δήθεν "κατοχυρωμένα δικαιώματα" του καπιταλισμού που γίνονται κουρέλι όποτε χρειαστεί, δεν μπορεί να με αφήσει αδιάφορο.
Γι αυτό δηλώνω καθαρά την αηδία και την απέχθειά μου προς το κράτος που επιδιώκει για δικούς του λόγους την εξόντωσή του, και  τη  στήριξή μου στον αγώνα που κάνει αυτή την ώρα, παρά την απόλυτη διαφωνία μου στον τρόπο που βλέπει τους αγώνες για έναν άλλο καλύτερο κόσμο.

Όπως είναι φανερό δεν μπορώ να δω την υπόθεση αυτή με συναισθηματική  αφέλεια και απολίτικο ανθρωπισμό περιορίζοντας το ζήτημα στο δικαίωμά του στη μόρφωση και την λογική αγωνία που πολλοί έχουν για τη ζωή ενός νέου ανθρώπου.
Από την άλλη δεν μπορώ να μη δώ το πόσο πολύ προσπαθούν κάποιοι από διαφορετικές αφετηρίες να κρύψουν πίσω από το Ν.Ρωμανό και να τραβήξουν την προσοχή του λαού μακριά από το νέο αντιλαικό τυφώνα που έρχεται να σαρώσει κι άλλο τις ζωές μας.

Ο καπιταλισμός δολοφονεί καθημερινά και με πολλούς τρόπους πυροβολώντας τη ζωή μας στο ψαχνό και ο μόνος τρόπος για να απαντήσουμε είναι μέσα από την οργανωμένη πάλη και το στοχευμένο ταξικό αγώνα για την ανατροπή του.

Γι αυτό χρειάζεται να γεμίσουν οι δρόμοι από θυμό.
Από θυμό που να μην ξοδεύεται στην εκτόνωση πάνω σε τζαμαρίες  αλλά να καταφέρει να γίνει συνειδητός αγώνας μαζί με το λαό για έναν πραγματικά καλύτερο και δίκαιο κόσμο.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥΣ!
ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΉ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΣΤΙΣ 5.30ΜΜ ΜΕ ΤΟ ΠΑΜΕ.

Linkwithin

Ενα πλαστό δίλημμα με συγκεκριμένους στόχους

Ενα πλαστό δίλημμα με συγκεκριμένους στόχους

Η «Καθημερινή», 3/12/2014, είχε μοναδικό ρεπορτάζ στην τελευταία της σελίδα για τα Πανεπιστήμια με τίτλο: «Φοιτητές ανοίγουν τις σχολές κόντρα στις παρατάξεις». Το ρεπορτάζ έκανε προσπάθεια να παρουσιάσει ένα «κίνημα - ανοιχτές σχολές». Βεβαίως, αυτό δεν παρουσιάζεται από την αστική προπαγάνδα πρώτη φορά, είχε ξαναπαρουσιαστεί κόντρα στις κινητοποιήσεις ενάντια στο σημερινό νόμο - πλαίσιο, γνωστό και ως «νόμος Διαμαντοπούλου», αφού αυτή ήταν τότε υπουργός Παιδείας. Η λογική «κόντρα στις παρατάξεις» σημαίνει ότι η μοναδική πολιτική που επιτρέπεται στα Πανεπιστήμια είναι η κρατική πολιτική, η εκάστοτε κυβερνητική, χωρίς κανέναν αντίλογο, παρά τα τεράστια προβλήματα που αυτή γεννά σε φοιτητές, εργαζόμενους, Πανεπιστημιακούς κ.λπ.
Αλλά προκύπτει το ερώτημα: Οι φοιτητές όταν αποφασίζουν κινητοποιήσεις και με τη μορφή της κατάληψης θέλουν κλειστές τις σχολές; Δε θέλουν να σπουδάσουν, να τελειώσουν, να πάρουν πτυχίο; Οταν μάλιστα οι μισοί τουλάχιστον σήμερα δουλεύουν και σπουδάζουν; Προς τι αυτή η προπαγάνδα περί «ανοιχτών σχολών»;
Εδώ και πάνω από ένα μήνα, με αφορμή την ένταση του αυταρχισμού στα πανεπιστήμια, η κυβέρνηση διά στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού και άλλων στελεχών, συνεπικουρούμενη από συγκροτήματα του Τύπου, διαμηνύει ότι τα πανεπιστήμια πρέπει και θα παραμείνουν ανοιχτά. Ακόμα κι όταν εντελώς αυθαίρετα οι διοικήσεις των πανεπιστημίων έκλεισαν τα ιδρύματα στο κέντρο της Αθήνας και η κυβέρνηση τα έζωσε με ΜΑΤ, στελέχη της ΝΔ έβγαιναν με επίσημες ανακοινώσεις και ωρύονταν ότι θα επιβληθεί η τάξη και τα ιδρύματα δε θα είναι έρμαια των κάθε λογής καταληψιών. Κάποιος που δεν έχει επαφή με την καθημερινότητα των πανεπιστημίων και παρακολουθεί τους τελευταίους μήνες τα όσα συμβαίνουν στην ανώτατη εκπαίδευση μέσω των τηλεοπτικών δηλώσεων και του Τύπου, θα νομίζει ότι στα ιδρύματα δε συμβαίνει τίποτε άλλο παρά «αυθαίρετες καταλήψεις»... Ομως, η πραγματικότητα δεν είναι καθόλου έτσι. Τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ λειτουργούν κανονικότατα, με άλλα μεγάλα προβλήματα που δε συμφέρει να τύχουν προβολής...

***

Το δίλημμα «ανοιχτά ή κλειστά» πανεπιστήμια είναι κατασκευασμένο συνειδητά και δεν αντανακλά την πραγματικότητα. Είναι κατασκευασμένο με δυο κύριους στόχους: Από τη μια να αποπροσανατολίσει από τα πραγματικά προβλήματα που υπάρχουν στις σχολές κι, από την άλλη, να εμπεδωθεί στη συνείδηση του κόσμου ως ανάγκη η επιβολή παραπάνω μέτρων έντασης του αυταρχισμού μέσα στις σχολές.
Δεν είναι τυχαίο ότι το πλήθος των πραγματικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές στις σπουδές τους θάβεται. Για παράδειγμα, το πρόβλημα με την καθαριότητα στο Πανεπιστήμιο Αθήνας έγινε ρεπορτάζ για τα δελτία πριν από δυο μήνες και μετά ξεχάστηκε, ενώ τίποτα δεν έχει λυθεί και η κατάσταση με τα σκουπίδια στις σχολές είναι επικίνδυνη για την υγεία φοιτητών, διδασκόντων και λοιπού προσωπικού. Οι μετεγγραφές, που δεν έχουν γίνει ακόμα και οι φοιτητές που δικαιούνται μετεγγραφή αγωνιούν και κινδυνεύουν να χάσουν το πρώτο τους εξάμηνο, δε βρήκαν θέση στα αστικά ΜΜΕ. Η έλλειψη φοιτητικών εστιών έχει πάψει εδώ και χρόνια να αναφέρεται και έχει μετατραπεί για τα αστικά ΜΜΕ σε μια αποδεκτή πραγματικότητα. Και στην ίδια λογική θάβονται από τα μέσα οι προτάσεις του κινήματος για κτίρια που ανήκουν στα πανεπιστήμια και μπορούν να μετατραπούν σε φοιτητικές εστίες. Το γεγονός ότι οι φοιτητές καλούνται να πληρώνουν μια σειρά λειτουργίες και υλικά για τις υποτιθέμενες δωρεάν σπουδές τους, είναι επίσης μια αποδεκτή πραγματικότητα για την κυρίαρχη προπαγάνδα, που δεν αξίζει να γίνει είδηση ή ρεπορτάζ. Και ο κατάλογος των παραδειγμάτων δεν έχει τέλος...

***

Με την ίδια λογική θέλουν να «εκπαιδεύσουν» τον κόσμο και τους ίδιους τους φοιτητές, να θεωρούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στις σπουδές τους ως μια δεδομένη πραγματικότητα, για την οποία δεν υπάρχει νόημα να αντιδρούν και να κινητοποιούνται. Θέλουν να τους μάθουν να ζουν με τα προβλήματα και να σκύβουν το κεφάλι. Γι' αυτό, εξάλλου, και οι δεκάδες αγωνιστικές πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις που διοργανώνονται για αυτά τα προβλήματα δεν τυχαίνουν προβολής από τα αστικά ΜΜΕ. Αντίθετα, υπερπροβάλλονται επιλεκτικά κάποιες φοιτητικές δράσεις όταν αυτές εξυπηρετούν το ψευτοδίλημμα «κλειστές - ανοιχτές» σχολές ή όταν γενικότερα δίνουν τροφή για να φουντώνουν οι κυβερνητικές δηλώσεις για την επιβολή τού «νόμος και τάξη» μέσα στις σχολές.
Και υπάρχουν τυχοδιωκτικές δυνάμεις στις σχολές που δίνουν τέτοια τροφή στην κυβέρνηση. Ετσι, τραμπουκισμοί και τυχοδιωκτικές ενέργειες στα πανεπιστήμια βρίσκουν πάντα ηχηρή προβολή. Γιατί βοηθούν να νομιμοποιούνται τα μέτρα καταστολής και αυταρχισμού, γιατί φτιάχνουν κλίμα «κινδύνου», που βοηθάει σήμερα τη ΝΔ να παρουσιάζει ως πρότυπα ασφάλειας, ιδρύματα του εξωτερικού που φρουρούνται νυχθημερόν με δεκάδες ένστολους security και αστυνομικούς και αμέτρητες κάμερες κ.τ.λ. Ιδρύματα, βέβαια, που κατέληξαν σε τέτοια κατασταλτικά μέτρα μέσα από μια εντελώς διαφορετική ιστορική και κοινωνική πραγματικότητα, όμως της έρχονται πολύ βολικά να τα προβάλλει ως πρότυπο για τη χώρα μας σήμερα, προκειμένου να βάλει το κίνημα των φοιτητών, των εργαζομένων και των πανεπιστημιακών «στο γύψο».

***

Υπάρχει και μια ακόμα πλευρά. Κάνοντας πρώτο θέμα στην ατζέντα της ανώτατης εκπαίδευσης το πλαστό θέμα «ανοιχτές - κλειστές» σχολές, η κυβέρνηση θέλει να το εισαγάγει και μέσα στο φοιτητικό κίνημα. Θέλει, για παράδειγμα, να βάλει το φοιτητή που πηγαίνει να συμμετάσχει στη γενική συνέλευση του συλλόγου του να σκέφτεται με αυτό το κριτήριο, να μη σκέφτεται και να μη συζητάει για την ουσία των προβλημάτων που αντιμετωπίζει αυτός και οι συμφοιτητές του, αλλά να επικεντρώνεται στις μορφές πάλης που προτείνονται και να αναλώνεται σε μια συζήτηση περί «κλειστής ή ανοιχτής» σχολής. Θέλουν να βάλουν τους φοιτητές να αυτολογοκρίνονται στις μορφές πάλης που επιλέγουν. Κι αν αναλογιστούμε ότι και οι πιο απλές μορφές πάλης, μπορεί να προκαλέσουν απώλεια μιας ώρας μαθήματος ή προσωρινή διακοπή κάποιας λειτουργίας του ιδρύματος, γίνεται κατανοητό ότι θέλουν να δημιουργηθεί κλίμα όχι μόνο ενάντια στις καταλήψεις (που κι αυτό είναι βαθιά αντιδραστικό) αλλά ενάντια σε κάθε μορφή πάλης. Επιδιώκουν, δηλαδή, και μέσα από αυτό το δρόμο να στρέψουν τους φοιτητές μακριά από τις συλλογικές αγωνιστικές διεκδικήσεις για όλα όσα τους ανήκουν.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ Πολλά ερωτήματα από τη στάση της κυβέρνησης στην υπόθεση Ρωμανού

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ

Πολλά ερωτήματα από τη στάση της κυβέρνησης στην υπόθεση Ρωμανού

Να δοθεί άμεσα λύση, χωρίς καμία καθυστέρηση, στο θέμα της εκπαιδευτικής άδειας που δικαιούται ο κρατούμενος Ν. Ρωμανός, δήλωσε χτες ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, απαντώντας σε σχετική ερώτηση κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.

Ο Δ. Κουτσούμπας δήλωσε:
«Δημιουργεί πολλά ερωτηματικά η στάση της κυβέρνησης και για το χειρισμό του θέματος και για τις εξελίξεις που έχουμε όλες αυτές τις ημέρες. Δεν ακουμπά σε καμία λογική - να το πω ξεκάθαρα - δεν απαντά σε κανένα πρόβλημα η στάση και οι χειρισμοί που γίνονται γύρω απ' αυτό το ζήτημα. Και δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία, είναι ένα ζήτημα που θα έπρεπε να βρεθεί λύση. Το ζήτημα, δηλαδή, του δικαιώματος ενός κρατούμενου να μπορεί να σπουδάσει, να πάρει την εκπαιδευτική άδεια, αφού και με βάση τους νόμους αυτό αποτελεί στοιχείο της διαδικασίας κοινωνικής επανένταξης του κάθε κρατούμενου.
Μας προξενεί εντύπωση και μας γεννά πολλά ερωτηματικά αυτή η στάση της κυβέρνησης, αλλά και για τη συμπεριφορά και τη στάση άλλων δυνάμεων, μηχανισμών του ίδιου του κράτους ή και εκτός κρατικού μηχανισμού. Παράδειγμα, επανειλημμένα οι δικαστές και οι ενώσεις τους, σε δημόσιες τοποθετήσεις τους, έχουν πει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι ο δικαστής, η Δικαιοσύνη δεν θα πρέπει να εξετάζει μόνο το γράμμα και τον τύπο του νόμου, αν τυπικά είναι εντάξει, για να βγάζει μια απόφαση, αλλά κυρίως πρέπει να ασχολείται και με την ουσία του νόμου. Σ' αυτή την περίπτωση, η ουσία είναι ότι έχει δικαίωμα ένας κρατούμενος να πάει να σπουδάσει, να έχει τις εκπαιδευτικές του άδειες κ.λπ.
Τα υπόλοιπα θεωρούμε ότι είναι δικαιολογίες, οι οποίες δεν ευσταθούν. Διαδικαστικά ή άλλα ζητήματα ή κωλύματα που επικαλούνται οι κυβερνητικοί παράγοντες, η κυβέρνηση, ο οποιοσδήποτε δεν έχουν βάση σε αυτή την περίπτωση. Μπορούν να ξεπεραστούν, υπάρχουν προτάσεις, υπάρχουν λύσεις, έτσι ώστε να δοθεί λύση σ' αυτό το πρόβλημα για να μην έχουν περισσότερο αρνητικές εξελίξεις το επόμενο διάστημα. Αυτή η λύση πρέπει να δοθεί άμεσα, τώρα, χωρίς καθυστέρηση».

• Η ζωή του 21χρονου, βρίσκεται σε κίνδυνο, αφού μετά την απόρριψη του αιτήματος για χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών, συνεχίζει την απεργία πείνας για 27η μέρα σήμερα, με το ανοσοποιητικό του σύστημα να έχει εξασθενήσει. Σύμφωνα με πληροφορίες, μέχρι το μεσημέρι χτες, δεν είχε κατατεθεί από την εισαγγελέα στη γραμματεία η αίτηση αναίρεσης. Να σημειωθεί ότι κατά του βουλεύματος, με το οποίο απορρίφθηκε η αίτηση του κρατούμενου απεργού πείνας για χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών, κατέθεσαν αίτηση αναίρεσης στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου οι συνήγοροί του.

ΗΠΑ Νέα δολοφονία Αφροαμερικανού από αστυνομικό

ΗΠΑ

Νέα δολοφονία Αφροαμερικανού από αστυνομικό

ΦΟΙΝΙΞ.--
Μια ακόμα υπόθεση δολοφονίας άοπλου Αφροαμερικάνου από αστυνομικούς στις ΗΠΑ αποκαλύφτηκε καθώς, όπως έγινε γνωστό, αντίστοιχο περιστατικό σημειώθηκε την Τρίτη, στην πολιτεία της Αριζόνα. Το νέο κρούσμα αστυνομικής βίας σημειώθηκε, ενώ σε πολλές πόλεις συνεχίζονται οι διαδηλώσεις ενάντια στην αστυνομική καταστολή που μόνο το τελευταίο διάστημα έχει κοστίσει τη ζωή τριών Αφροαμερικανών. Μάλιστα, στις δυο περιπτώσεις (σε Μιζούρι και Νέα Υόρκη), αποφασίστηκε ότι δεν υπάρχει λόγος να παραπεμφθούν καν σε δίκη οι αστυνομικοί που έκαναν την επίθεση, πράγμα που ξεσήκωσε μεγάλες λαϊκές αντιδράσεις. Στις χτεσινές κινητοποιήσεις, η αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη πάνω από 80 διαδηλωτών.
Σε ό,τι αφορά το τελευταίο περιστατικό, σύμφωνα με έκθεση της ίδιας της αστυνομίας της πρωτεύουσας της πολιτείας Φοίνιξ, ένας 30χρονος λευκός αστυνομικός με 7ετή εμπειρία πυροβόλησε τον 34χρονο Αφροαμερικανό Ρομέιν Μπρίσμπον, πατέρα τριών παιδιών, επειδή «φοβήθηκε» ότι είχε όπλο.
Η αστυνομία ανέφερε ότι ο αστυνομικός προσπάθησε να συλλάβει τον Μπρίσμπον επειδή υπήρχαν υποψίες ότι διακινούσε ναρκωτικά και υποστηρίζει ότι ο Αφροαμερικανός προσπάθησε να διαφύγει και αρνήθηκε να συμμορφωθεί με «αρκετές εντολές». «Εγινε μάχη» μεταξύ των δύο ανδρών και αφού ο Μπρίσμπον έβαλε το χέρι στην τσέπη, του έδωσε την εντύπωση ότι ήταν έτοιμος να πιάσει όπλο, με αποτέλεσμα ο αστυνομικός «φοβούμενος ότι ο Μπρίσμπον είχε ένα όπλο στην τσέπη του», τον πυροβόλησε δύο φορές στον κορμό. Τελικά, στην τσέπη του Αφροαμερικανού βρέθηκε ένα κουτί με χάπια οξυκωδόνης (ένα ισχυρό και εθιστικό παυσίπονο που μερικές φορές χρησιμοποιείται ως ψυχαγωγικό ναρκωτικό), σύμφωνα πάντα με την εκδοχή της αστυνομίας. Την εκδοχή αυτή αμφισβητεί όμως η οικογένεια του νεκρού, που δηλώνει ότι ο Μπρίσμπον είχε βγει από το σπίτι (λίγα μέτρα από το συμβάν όπου μέσα τον περίμεναν οι κόρες του), για να φέρει μεσημεριανό φαγητό.

ΚΕΡΚΥΡΑ-ΛΑ.ΣΥΕισήγηση για την ακτοπλοΐα.

Εισήγηση για την ακτοπλοΐα

• Τα κριτήρια για την οργάνωση της ακτοπλοϊκής και αεροπορικής

συγκοινωνίας σε περιφερειακό επίπεδο ακόμη και πανελλαδικά, πρέπει

να είναι η ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών για ασφαλείς,

σύγχρονες και γρήγορες μεταφορές όσο και η ικανοποίηση των

αναγκών των ναυτεργατών που μοχθούν καθημερινά γι αυτό. Σήμερα οι

ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες υπόκεινται στο βασικό κανόνα που διαπερνά

την καπιταλιστική ανάπτυξη, τον κανόνα του κυνηγητού του υψηλότερου

κέρδους, αφού τα πλοία και τα αεροπλάνα ως μέσα παραγωγής, είναι στα

χέρια των εφοπλιστών και επιχειρηματιών.

Αυτό ακριβώς το κρίσιμο στοιχείο έρχεται σε αντίθεση με τις ανάγκες

των νησιωτών (ακριβές τιμές εισιτηρίων, υπέργηρα καράβια, περικοπή

προσεγγίσεων και δρομολογίων, υποβάθμιση λιμανιών και περιοχών κλπ.)

αλλά και των εργαζομένων στα πλοία (εντατικοποίηση, μείωση συνθέσεων,

κατάλυση δικαιωμάτων). Ιδιαίτερα η κατάσταση στην ακτοπλοΐα προκύπτει

σαν αποτέλεσμα της απελευθέρωσης των εσωτερικών θαλάσσιων

μεταφορών, σύμφωνα με τον κανονισμό 3577/92 της ΕΕ για την άρση του

καμποτάζ, ο οποίος έχει ενσωματωθεί στην ελληνική νομοθεσία από το

2001.

Η πείρα που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια οι εργαζόμενοι τα λαϊκά

νοικοκυριά και οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες στα νησιά μας αλλά και οι

ναυτεργάτες τα τελευταία χρόνια, διαψεύδει κατηγορηματικά την άθλια

επιχειρηματολογία του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και των άλλων δυνάμεων του

ευρωπαϊκού τόξου. Ιδιαίτερα διαψεύδει τον ΣΥΡΙΖΑ, που υποστήριζε τον

νόμο 3577/92 και την συνθήκη του Μάαστριχτ και επιχειρηματολογούσε για

τα πλεονεκτήματα της απελευθέρωσης της ακτοπλοΐας.

• Σαν αποτέλεσμα της παραπάνω πολιτικής έχουμε σήμερα μια πρωτοφανή

οπισθοδρόμηση στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες ιδιαίτερα στην Κεφαλονιά

στην Ιθάκη καθώς και σε άλλα νησιά της ΠΙΝ. Καταργήθηκαν οι

προσεγγίσεις πλοίων που συνδέουν τα νησιά αυτά με τακτικά δρομολόγια

με την Πάτρα αλλάζοντας ριζικά το τοπίο στην ακτοπλοϊκή συγκοινωνία.

Δυσκόλεψαν αφόρητα τη μεταφορά κατοίκων και επισκεπτών, που σε

ταλαιπωρία αλλά και χρονική διάρκεια ταξιδιού πλησιάζουν τα δεδομένα της

δεκαετίας του 1960. Η μόνη διασύνδεση που σήμερα έχει μείνει είναι η

γραμμή Κυλλήνη - Πόρος. Τα δρομολόγια εξαρτώνται και αυτά αποκλειστικά

από την μεθόδευση των εφοπλιστών να κρατούν σταθερό το ποσοστό

κέρδους τους, περικόπτοντας τα δρομολόγια (σε συνεννόηση απ ότι

φαίνεται), ανάλογα με την εποχή και την κίνηση των επιβατών. Σήμερα

γίνονται μόνο τρία δρομολόγια από δύο εταιρίες όταν το καλοκαίρι έφταναν

τα εφτά!!! Ο συνολικός χρόνος ταξιδιού καράβι-αυτοκίνητο για τις πιο

απομακρυσμένες περιοχές από το λιμάνι του Πόρου, ακουμπά σήμερα τις 9

- 10 αλλά ακόμη και 11 ώρες (!!!!). Ειδικότερα οι κάτοικοι της Ιθάκης

φθάνουν στις μία μετά τα μεσάνυκτα (!!!). Τα εισιτήρια παραμένουν

πανάκριβα για την λαϊκή οικογένεια και τους μικροεπαγγελματίες και ίδια και

από τις δυο εταιρείες, αποδεικνύοντας έτσι και το άτυπο καρτέλ που έχουν

μεταξύ τους. Οι πραγματικές τιμές των εισιτηρίων σήμερα (45 ευρώ το

αυτοκίνητο 10 ευρώ ο επιβάτης) ακουμπούν περίπου τα επίπεδα των τιμών

που μέχρι πέρσι ίσχυαν για την γραμμή Πάτρα — Σάμη (50 ευρώ το

αυτοκίνητο 17 ευρώ ο επιβάτης) που είναι τα διπλάσια μίλια (53 ν.μ. Πάτρα -

Σάμη, 23 ν.μ. Κυλλήνη – Πόρο)!!! Προφανώς οι σημερινές μειωμένες τιμές

(39 ευρώ περίπου το αυτοκίνητο και 8.60 ο επιβάτης) είναι προϊόν

συμφωνημένης και από τις δύο εταιρίες έκπτωσης, που είναι στη διακριτική

ευχέρεια και μέρος του επικοινωνιακού παιχνιδιού των εφοπλιστών. Σε όλα

τα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε την εντατικοποίηση των

πληρωμάτων μέχρι εξόντωσης, ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο. Την ίδια

περίπου εικόνα στις τιμές των εισιτηρίων παρουσιάζουν και η πορθμειακή

γραμμή Αργοστολίου- Ληξουρίου (3.2 ν.μ ) 2.5 ευρώ περίπου του επιβάτη

και 4 ευρώ το αυτοκίνητο... καθώς και οι γραμμές Σάμη-Αστακός 35ν.μ. 42

ευρώ το αυτοκίνητο 11 ευρώ ο επιβάτης και Σάμη-Βασιλική 40 ευρώ το

αυτοκίνητο 10 ευρώ ο επιβάτης.

• Οι Παξοί από το 1960 είχαν ημερήσια συγκοινωνία με το νησί της

Κέρκυρας για να μπορούν οι κάτοικοι να επισκέπτονται αυθημερόν

Δημόσιες Υπηρεσίες , τράπεζες, γιατρούς κ.λ.π. χωρίς να είναι

υποχρεωμένοι να διανυκτερεύουν στην Κέρκυρα με επιπλέον έξοδα. Τα

δρομολόγια και το εισιτήριο καθορίζονταν από το Υπουργείο Συγκοινωνιών.

Πριν μερικά χρόνια καταργήθηκαν κατά τους χειμερινούς μήνες τα

δρομολόγια και η εξυπηρέτηση των κατοίκων γινόταν από πλόες

τουριστικού τύπου με ανεξέλεγκτο εισιτήριο που αυξανόταν μέχρι και 50%.

Από τις αρχές του 2014 καταργήθηκαν όλα τα ημερήσια δρομολόγια για όλο

το χρόνο και αντικαταστάθηκαν με πλόες τουριστικού τύπου με τις γνωστές

οικονομικές συνέπιες για τους κατοίκους. Επί της ουσίας μετέτρεψαν

τις εταιρίες τους σε τουριστικές για να ζητάμε ημερήσια δρομολογημένη

συγκοινωνία με την Κέρκυρα αφού οι Παξοί ανήκουν διοικητικά στο Νομό

Κερκύρας.

Είναι απαραίτητο για την γραμμή Κέρκυρα – Παξούς να υπάρχουν

καθημερινά δρομολόγια, με φτηνό εισιτήριο και όχι τουριστικό πλόες.

Σημειώνουμε ότι οι κυβερνήσεις, η Τοπική και Περιφερειακή διοίκηση δεν

ενδιαφέρθηκαν και δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το θέμα

Σελίδα 3 από 4

• Το κύριο πρόβλημα με τα Διαπόντια Νησιά είναι τα λιμάνια τους που δεν

είναι ασφαλή και συνεχώς αναβάλλονται έργα για την επέκταση και την

ασφάλεια τους.

• Στον τομέα της ναυτικής εκπαίδευσης επίσης που η Κεφαλονιά έχει

την ΑΕΝ Ιονίων Νήσων η κυβέρνηση μέσω του υπουργού ναυτιλίας

σε συνεργασία με τους εφοπλιστές μεθοδεύει καίριο χτύπημα με την

εφαρμογή του Π.Δ. 141/2014, το οποίο προβλέπει, ανάμεσα σε άλλα, ότι

αναγνωρίζονται ως ισότιμα τα πιστοποιητικά των κρατικών ΑΕΝ και ΚΕΣΕΝ,

με αυτά «που εκδίδονται από ιδιωτικές σχολές στην αλλοδαπή ή ημεδαπή»!

Δηλαδή, «νομιμοποιεί» την έκδοση πιστοποιητικών εξ αποστάσεως,

ακόμα και με ένα φαξ, διαμορφώνει ναυτεργάτες χωρίς τις γνώσεις

που είναι απαραίτητες για να αντεπεξέλθουν σε σύνθετα καθήκοντα, με

μόνο «προσόν» ότι θα είναι πειθήνιοι και φτηνοί. Συνέπεια όλων αυτών θα

είναι η αύξηση των κινδύνων στα πλοία, πόσο μάλλον στα ακτοπλοϊκά, που

μεταφέρουν χιλιάδες ανθρώπους.

• Όλα τα παραπάνω είναι αρκετά για να καταδείξουν το οξυμμένο πρόβλημα

στις ακτοπλοϊκές γραμμές στην Κεφαλονιά, την Ιθάκη, τους Παξούς και

τα Διαπόντια νησιά και την ασυδοσία των εφοπλιστών που προκαλούν,

ζητώντας και εκβιάζοντας για κρατικές επιδοτήσεις για να επανέλθει η

γραμμή Σάμη-Πάτρα στα πρότυπα των άγονων γραμμών. Πρέπει επίσης

να αναφερθεί ότι στις προσπάθειες του εργατικού κινήματος να διεκδικήσει

φθηνές ασφαλείς και επαρκείς συγκοινωνίες και μάλιστα την ημέρα της

πρωτομαγιάτικης απεργίας, οι εφοπλιστές απάντησαν με διώξεις ενάντια

στους εργαζόμενους που ακόμη εκκρεμούν.

• Η παραπάνω κατάσταση η ανεπάρκεια των συγκοινωνιών και τα

πανάκριβα ακτοπλοϊκά και αεροπορικά εισιτήρια, δημιουργούν προβλήματα

στην οικονομία των νησιών, στα λαϊκά στρώματα που διατηρούν

ορισμένες δραστηριότητες (τουρισμός, γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία,

μεταποιητικές βιοτεχνίες κ.α.). Οι λύσεις διαχειριστικού χαραχτήρα

άλλου μείγματος «αριστερής» διαχείρισης που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην

κατεύθυνση διαμόρφωσης θεσμών αναπτυξιακού σχεδιασμού π.χ. για

δημόσιο - κοινωνικό φορέα ακτοπλοΐας ως βοηθητικό εργαλείο στη δράση

των ακτοπλόων εφοπλιστών, όχι μόνο δεν λύνει κανένα πρόβλημα αλλά

αντίθετα τα επιτείνει, αφού το σημερινό Δημόσιο λειτουργεί ως μοχλός

εκτίναξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης, όπως λειτούργησε και όλα

τα προηγούμενα χρόνια με τις δημόσιες τράπεζες και τους δημόσιους

οργανισμούς και με τα γνωστά αποτελέσματα. Αυτή λοιπόν η κατάσταση

αντικειμενικά θέτει το κρίσιμο ζήτημα ότι όσο η εξουσία θα είναι στα χέρια

του κεφαλαίου και τα μέσα παραγωγής καπιταλιστική ιδιοκτησία, όσο τα

πλοία θα είναι στα χέρια των εφοπλιστών, τα αεροπλάνα στα χέρια των

επιχειρηματιών, δεν πρόκειται να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες, για

σύγχρονη, φτηνή και ασφαλή συγκοινωνία.

• Η αντιμετώπιση των οξυμμένων προβλημάτων των εργαζόμενων, των

λαϊκών στρωμάτων μεταξύ αυτών και του συγκοινωνιακού προβλήματος

απαιτούν ριζικές αλλαγές. Απαιτούν ανάπτυξη που θα έχει κριτήριο την

ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και όχι το κέρδος των μονοπωλίων για

ΚΕΡΚΥΡΑ-η αντιπροσωπεία του σωματείου δέχτηκε προπηλακισμό

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Ύστερα από καταγγελία μέλους του Κερκυραϊκού Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων

(ΚΣΙΥ), εργαζόμενου στην επιχείρηση ανακύκλωσης των αδερφών Λαβράνου,

αντιπροσωπεία του ΚΣΙΥ παραβρέθηκε στην έδρα της επιχείρησης στα Δανήλια για να

απαιτήσει μαζί με αυτόν τα δεδουλευμένα του. Δηλαδή την αποζημίωση απόλυσης,

άδειας, το επίδομα αδείας 2013 και 2014, το δώρο Χριστουγέννων 2013 και 2014, το δώρο

Πάσχα 2014, τις υπερωρίες, τις αργίες και τα ρεπό. Να τονίσουμε ότι η συγκεκριμένη

επιχείρηση είναι αυτή που έχει υπογράψει σύμβαση με τον δήμο για την περισυλλογή των

απορριμμάτων.

Εκεί η αντιπροσωπεία του σωματείου δέχτηκε προπηλακισμό από τους ιδιοκτήτες

της επιχείρησης οι οποίοι μάλιστα απείλησαν να καλέσουν και την αστυνομία ενώ

προσπάθησαν να εκφοβίσουν και να συκοφαντήσουν τον συνάδελφο επειδή διεκδίκησε

τα δεδουλευμένα του. Καταγγέλλουμε αυτές τις προκλητικές ενέργειες των εργοδοτών και

τους προειδοποιούμε ότι θα πέσουν στο κενό. Τονίζουμε στους εργαζόμενους ότι αυτοί

που δίνουν αέρα στα πανιά της εργοδοτικής ασυδοσίας, ώστε να απολύει εργαζόμενους

χωρίς να τους δίνει αυτά που δικαιούνται ασκώντας παράλληλα ωμή τρομοκρατία, δεν

είναι άλλοι από τους αντιλαϊκούς νόμους της κυβέρνησης και της ΕΕ που έχουν σαν στόχο

την ενίσχυση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.

Καλούμε τους εργαζόμενους να αψηφήσουν την τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς,

και να παλέψουν οργανωμένα μέσα από τα ταξικά σωματεία. Απευθύνουμε κάλεσμα

συμμετοχής στην αυριανή κινητοποίηση του ΠΑΜΕ στις 11:00 στην πλατεία Σαρόκο ενάντια

στο σφαγιασμό των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. 

Ντροπή, ρεεεεεεεεεεε !

Αναδημοσιεύω ολόκληρο το σημερινό άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου, στο enikos.gr, γιατί νομίζω ότι το ΟΦΕΙΛΩ !

Την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα συγκέντρωση των ανθρώπων με αναπηρία. 

 Όταν η διαδήλωση που ξεκίνησε από το υπουργείο Εργασίας επιδίωξε να προσεγγίσει το Υπουργείο Οικονομικών επενέβησαν… τα ΜΑΤ.

Είδαμε εικόνες όπως αυτή, με τους κυρίους των ΜΑΤ να κάνουν… λαβές με τα πόδια τους στα… αμαξίδια των αναπήρων.

Είδαμε εικόνες όπως αυτή, που ξεπερνούν την δυνατότητα της στήλης να προβεί σε σχολιασμό χωρίς να λερώσει το στόμα της.

Τα ΜΑΤ εναντίον (και) των αναπήρων, λοιπόν! Θα είμαστε σύντομοι και περιεκτικοί:

Κύριοι, εσείς που αποτελείτε την φυσική ηγεσία αυτού του Σώματος και κύριοι εσείς που αποτελείτε την πολιτική ηγεσία αυτού του Σώματος, μια στάλα ντροπή διαθέτετε;

Μια απλή, καθημερινή ιστορία

 Μια απλή, καθημερινή ιστορία

Η σημερινή μας ιστορία έχει την αρχή της λίγο πίσω στον χρόνο. Κάπου στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, τότε που υπουργός άμυνας ήταν ο -παρά λίγο από σπόντα πρωθυπουργός τής χώρας- Άκης Τσοχατζόπουλος. Είναι η εποχή που ο Γιάννης Σμπώκος, προσωπικός φίλος τού Άκη και γενικός διευθυντής εξοπλισμών, καλείται να υλοποιήσει το μεγαλύτερο πενταετές πρόγραμμα εξοπλισμών τής χώρας, αξίας τεσσάρων τρισεκατομμυρίων δραχμών (κάπου δώδεκα δισεκατομμύρια ευρώ).

Το 1998, λοιπόν, ο Σμπώκος υπογράφει την συμφωνία για την αγορά των ρωσσικών αντιαεροπορικών πυραύλων TOR-M1. Λίγες μέρες αργότερα, ο διαβόητος έμπορος όπλων Φουάντ Αλ Ζαγιάντ (σύριος που μένει στην Λευκωσία αλλά έχει πορτογαλική υπηκοότητα) ιδρύει την Drumilan International (Hellas), Αντιπροσωπείες Αντισταθμιστικών Ωφελημάτων Ανώνυμη Εμπορική Εταιρεία. Προφανής σκοπός τής εταιρείας είναι να εκμεταλλευτεί τα αντισταθμιστικά οφέλη που έχουν συμφωνηθεί κατά την αγορά των πυραύλων. Σ' αυτή την εταιρεία μεταφέρει η Antey (η εταιρεία που κατασκευάζει τους TOR-M1) 25 εκατομμύρια ευρώ ως αντισταθμιστικά οφέλη.

Στην Drumilan International (Hellas) ο Αλ Ζαγιάντ συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο ως απλό μέλος, ενώ ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος ορίζεται ο Βλάσης Καμπούρογλου. Στα τέλη τού 2004, όταν ξεσπάει το σκάνδαλο των εξοπλισμών, ο Καμπούρογλου καλείται από την επιτροπή τής βουλής, όπου καταθέτει ότι η εταιρεία δεν έχει έσοδα ούτε ένα ευρώ(!) αφού δεν έχει εκδώσει ούτε ένα τιμολόγιο. Αργότερα, κατά την διάρκεια των ανακρίσεων για το σκάνδαλο Τσοχατζόπουλου, ο Καμπούρογλου αναζητείται και πάλι αλλά είναι εξαφανισμένος. Στις 8 Δεκεμβρίου 2012, βρίσκεται νεκρός στο κρεββάτι του, σε ένα ξενοδοχείο τής Τζακάρτας.

Σ' εκείνο το διοικητικό συμβούλιο, πλην του Αλ Ζαγιάντ και του Καμπούρογλου, συμμετείχε και ο δικηγόρος Δημήτριος Ν. Διακόπουλος, ως αντιπρόεδρος (κρατείστε αυτό το όνομα). Κατά την περίοδο1995-1997, ο Δημήτριος Ν. Διακόπουλος είχε διατελέσει σύμβουλος του εκάστοτε υφυπουργού ανάπτυξης αρμοδίου επί θεμάτων ιδιωτικοποιήσεων. Μεταξύ των άλλων, από εκείνη την υφυπουργική καρέκλα είχε περάσει και ο Γιώργος Ανωμερίτης, ο σημερινός πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς. Λίγα χρόνια αργότερα, ο τότε υφυπουργός θα ξανασυναντούσε τον Διακόπουλο υπό διαφορετικές συνθήκες.


Πάμε ακόμη πιο πίσω στον χρόνο, στο "βρόμικο '89". Παρ' ότι το ΠαΣοΚ είναι εξουθενωμένο, η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία στην βουλή (χάρη στον εκλογικό νόμο τού Κουτσόγιωργα). Μεσολαβούν δυο κυβερνήσεις συνεργασίας (Τζαννετάκη και Ζολώτα), πριν καταφέρει ο Μητσοτάκης να γίνει πρωθυπουργός. Κατά το χρονικό διάστημα των κυβερνήσεων συνεργασίας, προσλαμβάνεται ως σύμβουλος του γενικού διευθυντή τού ΟΤΕ ο νεαρώτατος (γεν. 1963) απόφοιτος της νομικής Γιώργος Μυλωνογιάννης (κρατείστε και αυτό το όνομα).

Ο Μυλωνογιάννης έχει τελειώσει και το νομικό και το οικονομικό τμήμα της νομικής. Την περίοδο που ο Μυλωνογιάννης ήταν σύμβουλος στον ΟΤΕ, υπεγράφησαν οι δυο συμβάσεις του οργανισμού με την Ζήμενς και την Ίντρακομ για την προμήθεια 470.000 ψηφιακών παροχών αντί 31,5 δισ. δραχμών, αντίτιμο που τότε θεωρήθηκε υπερβολικό. Οι συμβάσεις αυτές μπήκαν στο μικροσκόπιο της εισαγγελικής έρευνας αλλά, τελικά, η έρευνα αυτή κατέληξε στο αρχείο.

Όταν, τελικά, ο Μητσοτάκης σχηματίζει κυβέρνηση, ο Μυλωνογιάννης προσλαμβάνεται ως σύμβουλος επενδύσεων του πρωθυπουργού. Εκεί γνωρίζεται με έναν άλλον σύμβουλο του πρωθυπουργού, επί θεμάτων διοικητικού δικαίου. Το όνομα εκείνου του συμβούλου ήταν Θεόδωρος Φορτσάκης και είμαι σίγουρος ότι δεν σας είναι άγνωστο.

Το 1992, ο Μυλωνογιάννης γίνεται δικηγόρος. Έχει κάνει πλέον τις απαιτούμενες γνωριμίες και μπορεί να σταδιοδρομήσει στον κλάδο όταν ο Μητσοτάκης χάνει την εξουσία. Τα καταφέρνει. Όταν η Cosco κάνει απόβαση στο λιμάνι του Πειραιά, ο Μυλωνογιάννης γίνεται νομικός της σύμβουλος.


Καθώς τα χρόνια περνούν, οι δρόμοι των Φορτσάκη, Διακόπουλου και Μυλωνογιάννη μοιραία διασταυρώνονται. Το 2009 ιδρύουν την νομική φίρμα "Φορτσάκης, Διακόπουλος, Μυλωνογιάννης και Συνεργάτες (FDMA Law Firm)". Αν και η "κρίση" βρίσκεται ήδη επί θύραις, η ιδέα είναι εξαιρετική: με την εμπειρία και -κυρίως- τις γνωριμίες που υπάρχουν από την μια και με το αμόκ των κυβερνήσεων για ιδιωτικοποιήσεις από την άλλη, οι δουλειές προμηνύονται και πολλές και καλές.

Πράγματι, η εταιρεία προοδεύει ταχύτατα. Για παράδειγμα, η γνωριμία Διακόπουλου-Ανωμερίτη δεν πάει στράφι, αφού η FDMA αναλαμβάνει νομικός σύμβουλος της Cosco, σημειώνοντας επιτυχίες στις διεκδικήσεις της έναντι του ΟΛΠ. Επίσης, η πείρα των εταίρων από την θητεία τους ως κυβερνητικών συμβούλων αξιοποιείται τόσο ώστε η FDMA όχι μόνο να καμαρώνει ότι προσφέρει υπηρεσίες επί θεμάτων δημοσίων συμβάσεων και αμυντικών προμηθειών αλλά να εκδίδει και έντυπο με τον τίτλο... "defence"(!) Τελευταία "μεγάλη" επιτυχία τής FDMA αποτελεί η συμβολή της (πάντοτε ως νομικού συμβούλου) στο ξεπούλημα του Ελληνικού (περισσότερες λεπτομέρειες στο κείμενο "Πάει και το Ελληνικό...") αντί πινακίου φακής.

Στο μεταξύ, ο Θεόδωρος Φορτσάκης έγινε πρύτανης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αν και η θητεία του άρχισε μόλις την 1η του περασμένου Σεπτέμβρη, έχει ήδη σημειώσει τόσο μεγάλη "επιτυχία" ώστε ο Πάγκαλος πρόλαβε ήδη και τον πρότεινε ως υποψήφιο... πρόεδρο της δημοκρατίας (!!)


Γιατί τα σκαλίζω όλα τούτα σήμερα; Μα επειδή κατασυμπάθησα τον καθηγητή Θεόδωρο Φορτσάκη, όταν τον είδα να κουνάει το δάχτυλο στα "θρασίμια" (το τι μ' αρέσει να μου κουνάνε το δάχτυλο στην μούρη, δεν λέγεται!) που τόλμησαν να τον σπρώξουν κιόλας. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι καλό είναι να ξέρουμε δυο-τρία πραγματάκια γι' αυτόν. Κι όπως καταλαβαίνετε, δεν τελειώσαμε ακόμη μαζί του. 

Για ποιον χτυπάει η καμπάνα

 Για ποιον χτυπάει η καμπάνα

Η σημερινή ανάρτηση δεν έχει το συνήθη χαρακτήρα μιας τυπικής ανάλυσης. Έρχεται πιο πολύ να καταθέσει μερικές σκέψεις και προβληματισμούς, χτυπώντας καμπανάκι εν όψει του τριημέρου που αρχίζει σήμερα. Που δεν είναι απαραίτητα καμπανάκι κινδύνου, ούτε έχει διάθεση να ρίξει νερό στο μύλο της κινδυνολογίας των μμε, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το καμπανάκι του τελευταίου γύρου για τη συγκυβέρνηση.

Τις τελευταίες ώρες - μέρες στη δημοσιογραφική πιάτσα κυκλοφορεί αρκετά έντονα το σενάριο για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, πριν καν ξεκινήσει η διαδικασία εκλογής του ΠτΔ (προέδρου της δημοκρατίας), που θα τη μπλοκάρει η αντιπολίτευση για να οδηγηθούμε στις κάλπες το μάρτη. Αυτό φυσικά μπορεί να μην είναι τίποτα παραπάνω από μια σαπουνόφουσκα που θα σκάσει γρήγορα –όσο γρήγορα διαψεύστηκε μια «γενική αίσθηση» που καλλιεργούνταν τις προάλλες, πως η συγκυβέρνηση.. «τους έχει» τους 180 βουλευτές (για την ανάδειξη πτδ). Παρόλα αυτά υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις, που δεν είναι δυνατόν να αγνοηθούν. Ο μεϊμαράκης για παράδειγμα δεν είχε κανένα (άλλο) προφανή λόγο για να συναντηθεί με τον παπούλια. Και ο βενιζέλος είναι έξυπνος κι έμπειρος αστός πολιτικός, για να υποθέσει κανείς πως απλώς του ξέφυγε η χτεσινή δήλωση περί «νωπής λαϊκής εντολής».

Από την άλλη το αστικό κράτος συνεχίζει να παίζει με επιτυχία το ρόλο του συλλογικού πολιτικού παχύδερμου στις διάφορες εκδοχές του (κυβέρνηση, εισαγγελία, υπουργός δικαιοσύνης, συστημική αρθρογραφία, κτλ) κι εγείρεται εύλογα το ερώτημα τι ακριβώς επιδιώκουν ή σχεδιάζουν εν όψει της αυριανής πορείας για την 6η δεκέμβρη, την επέτειο της δολοφονίας του γρηγορόπουλου.

Να περιοριστεί σε προπύλαια κι ομόνοια, γιατί έρχεται ο νταβούτογλου και θα αποκλειστούν όλοι οι γύρω δρόμοι, λες και θα τρέξει σε μαραθώνιο; Να γίνει απογευματινές ώρες (μετά τις 3 που αίρεται η απαγόρευση) και πρακτικά το βράδυ, για να στηθεί πιο εύκολα το γνωστό συγκρουσιακό σκηνικό γύρω από τα εξάρχεια; Να ματαιωθεί και να μη γίνει καθόλου; Ή μήπως –ακριβώς γιατί αποκλείεται το τελευταίο- στήνουν μια φάκα με την απαγόρευση, για να δουν τι ψαριά θα βγει, και να γίνει πάνω σε ερείπια και αποκαΐδια το συλλαλητήριο της κυριακής ενάντια στην ψήφιση του προϋπολογισμού; Και τι θα γίνει με την κατάληψη στο κτίριο της γσεε, που έχει αποκλειστεί από ματάδες κι υμετάδες, για να μην μπει κανείς άλλος –κι είναι ζήτημα τι θα γίνει με όσους είναι ήδη μεσα;

Είναι τόσο ηλίθια η κυβέρνηση που θέλει να πάει σε εκλογές, με το θάνατο του ρωμανού να τη στιγματίζει και να τη βυθίζει; Ή μήπως επιχειρεί υπό την απειλή ενός «νέου δεκέμβρη» -και όσο ζει ακόμα ο ρωμανός- να στρώσει το έδαφος για ακόμα πιο σκληρή εφαρμογή του δόγματος «νόμος και τάξη» και να συσπειρώσει τα συντηρητικά αντανακλαστικά των πιο καθυστερημένων στρωμάτων μιας φοβισμένης (και δυνάμει εκφασισμένης ως ένα βαθμό) κοινωνίας; Τι εξελίξεις θα σηματοδοτήσει το τριήμερο που έρχεται; Και πόσο διαφορετική (μπορεί και καθόλου) θα είναι τη δευτέρα η συγκυρία και οι όροι με τους οποίους μιλάμε;

Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται εγρήγορση κι επαγρύπνηση, όπως εύστοχα σημείωσε ο ratm σε ένα σχόλιό του, που το παραθέτω κι εδώ αυτούσιο, περισσότερο για να αποτυπωθεί καλύτερα η ανησυχία κι ο προβληματισμός εν όψει των επόμενων ημερών.

Καταρχήν καλύπτομαι από τις ανακοινώσεις ΚΚΕ-ΚΝΕ και από την τοποθέτηση Γκιόκα στη βουλή. 
Γνώμη μου είναι ότι έπρεπε πιο γρήγορα να τοποθετηθεί το κόμμα. 
Δε λέω να σερνόμαστε πίσω από την επικαιρότητα που επιβάλλουν τα αστικά ΜΜΕ για να αποπροσανατολίσουν αλλά εδώ χρειαζόταν καλύτερα αντανακλαστικά. 
Στην ουσία τώρα. Πρέπει να απαιτήσουμε ο Ρωμανός να πάρει άδειες όπως δικαιούται. Από κει και πέρα δεν κρίνω το Ρωμανό ως λαϊκό αγωνιστή ή κομμάτι του λαϊκού κινήματος γιατί δεν είναι τέτοιος. 
Ωστόσο η αυταπάρνηση με την οποία διεκδικεί το δικαίωμα να φοιτήσει που προκαλεί σεβασμό και συμπάθεια γνωρίζοντας όλο το μπακραουντ της ζωής του (φίλος Γρηγοροπουλου κλπ)

Για να κλείσω. Συνιστώ σε όλους ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ. 
Οι αστοί δεν είναι βλάκες, έχουν σχεδιασμό. Αν έχουν σκοπό να σκοτώσουν ουσιαστικά το Ρωμανό τις μέρες της επετείου από τη δολοφονία Γρηγοροπουλου, ξέρουν ότι θα ξεχειλίσει οργή και θα καεί η Αθήνα. Άρα έχουν έτοιμο σχεδιασμό που δεν μπορούμε να ξέρουμε. 
Αυτή μου η ανησυχία δυστυχώς επιβεβαιώνεται σήμερα ακούγοντας ότι τελικά δεν έγινε δεκτό κατόπιν πρότασης του εισαγγελέα το αίτημα του Ρωμανού. 

ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΜΑΤΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ. 
ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ. ΚΑΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΟΥΣ.

Κι όπως συμπληρώνει σε άλλο ιστολόγιο

Μακάρι η ανησυχία μου να βγει ψεύτικη. Αλλά ο θειος Σαμ είναι αδίστακτος και πολλές φορές σχεδιάζει ο ίδιος αντί να περιμένει να του κάτσει μια συγκυρία.
Ξέρουμε όλοι ότι ο θειος Σαμ είναι πιο φιλικός προς την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος είναι κολλημένος και ενώ είναι στα πρόθυρα της κυβέρνησης έχει 2 εμπόδια. Την ανυπαρξία του σε επίπεδο κινήματος. Και την προσπάθεια που κάνει το ΚΚΕ να ανασυνταχθεί το κίνημα με κάποια θετικά αποτελέσματα τελευταία. 
Το τελευταίο που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να γίνει κυβέρνηση σε φάση που θα ανακάμπτει το κίνημα μετά την κατραπακιά που δέχτηκε από το 2012 και μετά. Επίσης άρχισε κάτι να κουνιέται και στη μεγάλη απούσα νεολαία των αγώνων του 2009-2012. 

Κακά τα ψέματα ένας Δεκέμβρης του 2008 με ό,τι μπορεί να προκαλέσει στην Ελλάδα του 2014 είναι μια επιλογή που τους περνά από το μυαλό νομίζω. 
Γι' αυτό επαγρύπνηση, αυτιά και μάτια στο λαό και αντανακλαστικά. 
Ο, τι και να σχεδιάζουν ο λαός έχει τη δύναμη και την πρωτοπορία να παρέμβει αποφασιστικά και προς όφελος του.

Σε σχέση με τη στιγμή που γραφόταν αυτό το σχόλιο και με τη σημείωση του ratm για τα καλύτερα αντανακλαστικά που απαιτούνται, είχαμε χτες μια πολύ σωστή πρωτοβουλία με την παράστασηδιαμαρτυρίας στο υπουργείο δικαιοσύνης από δυνάμεις της κοινωνικής συμμαχίας για το ν. ρωμανό. Κάποιοι θα την χλευάσουν, για κάποιους δε θα είναι αρκετή, αλλά είναι σίγουρα ένα λιθαράκι στην αλληλεγγύη στο δίκαιο αίτημα του απεργού πείνας.

Όσο για τα άλλα, θα τα δούμε στην πράξη στο προσεχές μέλλον..