Χιροσίμα, η πυρηνική επίθεση των ΗΠΑ

Χιροσίμα, η πυρηνική επίθεση των ΗΠΑ

Το πιο φρικιαστικό από τα εγκλήματα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού διαχρονικά είναι η ρίψη

των ατομικών βομβών στις ιαπωνικές πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι στις 6 και 9 Αυγούστου

του 1945. Πέρασαν ήδη 70 ολόκληρα χρόνια αλλά η φρίκη του πυρηνικού ολοκαυτώματος δεν

ξεθωριάζει στη μνήμη των λαών. Πάνω από 300.000 άνθρωποι εξοντώθηκαν στο βωμό των

ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων ενώ σημειώθηκαν τεράστιες υλικές καταστροφές. Από τότε μέχρι

σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από τις συνέπειες της ραδιενέργειας, ενώ

συνεχίζονται επί γενιές οι τερατογενέσεις και οι εκ γενετής αναπηρίες.

Η ηγεσία της Ιαπωνίας είχε ήδη συνθηκολογήσει

Η ρίψη των βομβών από τις ΗΠΑ δεν υπηρετούσε καμία απολύτως ανάγκη για τον τερματισμό

του πολέμου, μιας και η ηγεσία της Ιαπωνίας είχε ήδη συνθηκολογήσει και απέμενε το τυπικό της

παράδοσης. Δεν χρειαζόταν τέτοια αγριότητα και εξανδραποδισμός ολόκληρων πόλεων, τόσου

άμαχου πληθυσμού, τέτοιο φρικιαστικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Μόνο ως επίδειξη

δύναμης και αναλγησίας μπορεί να εξηγηθεί.

Η επίδειξη δύναμης των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ είχε άλλους αποδέκτες

Η επίδειξη δύναμης των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ απευθυνόταν πρώτα απ’ όλους προς την ΕΣΣΔ,

αλλά και προς τους αγωνιζόμενους λαούς της γης, και το επαναστατικό κίνημα. Με την αναίτια

πυρηνική επίθεση ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ήθελε να φοβίσει τη Σοβιετική Ένωση που

έβγαινε με αυξημένο κύρος και επιρροή από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήθελαν ακόμα να

τρομοκρατήσουν τους λαούς που είχαν αντισταθεί στο φασισμό και με επαναστατικά κινήματα

διεκδικούσαν τη λαϊκή εξουσία στην Ανατολική Ευρώπη. Τέλος ήθελαν να στερεώσουν την

πρωτοκαθεδρία τους έναντι των Άγγλων ιμπεριαλιστών, πράγμα που υλοποιήθηκε με το δόγμα

Τρούμαν, 2 χρόνια αργότερα το 1947.

Η πυρηνική απειλή στις μέρες μας

70 χρόνια μετά, η πυρηνική απειλή εξακολουθεί να πλανάται πάνω από τους λαούς. Τα πυρηνικά

όπλα έχουν εκσυγχρονιστεί και είναι στη φαρέτρα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που

ανταγωνίζονται για την κυριαρχία και το μοίρασμα των αγορών. Στην Ελλάδα, τόσο οι

προηγούμενες κυβερνήσεις όσο και η σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, σταθερά

εμπλέκουν ολοένα και πιο βαθιά τη χώρα στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του ΝΑΤΟ και της

ΕΕ, με το πρόσχημα της γεωστρατηγικής αναβάθμισης, συμμετέχοντας ενεργά σε

ιμπεριαλιστικούς πολέμους και εκστρατείες.

Ο Κοτζιάς σέρνει το χορό με τα υπόλοιπα κοράκια του ΝΑΤΟ

Δεν είναι μόνο γραφικός είναι και επικίνδυνος ο χορός του υπουργού Εξωτερικών με τα

υπόλοιπα κοράκια του ΝΑΤΟ. Βαθύτερη εμπλοκή, σε πολεμικούς κινδύνους για τη χώρα,

αποτελούν τα σχέδια για δημιουργία ΝΑΤΟικής βάσης σε νησί του Αιγαίου, η αναβάθμιση των

ήδη υπαρχουσών ευρωατλαντικών βάσεων και στρατηγείων, καθώς και το πλήθος των γυμνασίων

και των συνεκπαιδεύσεων στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ενώ την ίδια στιγμή αποκαλυπτική είναι η

στάση της συγκυβέρνησης που ευχαρίστησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ για τις "υπηρεσίες" που

προσέφερε στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα! Μπορεί οι κυβερνήσεις να εναλλάσσονται,

παραμένει όμως το βασικό: ο καπιταλισμός, οι συμμαχίες για τη διατήρηση της αστικής εξουσίας

και την καθυπόταξη του ελληνικού λαού κάτω από τη σημαία των επιχειρηματικών ομίλων.

Παλεύουμε για το ψωμί, για τη δουλεία, για την ειρήνη

Σήμερα, μέσα στη θύελλα των νέων αντιλαϊκών - αντεργατικών μέτρων, των προαπαιτούμενων

του 3ου μνημονίου, που έφερε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σε συνεργασία με ΝΔ -

ΠΑΣΟΚ - Ποτάμι, καλούμαστε να τιμήσουμε τα θύματα του ολοκαυτώματος στη Χιροσίμα και

στο Ναγκασάκι, διατρανώνοντας ότι η όλο και πιο βαθιά εμπλοκή της χώρας μας, είναι θανάσιμος

κίνδυνος για τον ελληνικό λαό και τους άλλους λαούς που βρίσκονται στο στόχαστρο του

ιμπεριαλισμού.

Δυναμώνουμε την αντιιμπεριαλιστική πάλη, απαιτώντας:

· Την καταστροφή όλων των πυρηνικών όπλων.

· Την απομάκρυνση των ευρωατλαντικών βάσεων και στρατηγείων του ΝΑΤΟ.

· Την επιστροφή όλων των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από τις επιχειρήσεις των

ΝΑΤΟ – ΕΕ, που επιπλέον κοστίζουν πανάκριβα στο λαό μας.

· Αποδέσμευση από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό

· Με μονομερή διαγραφή του χρέους, με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων

· Με το λαό νοικοκύρη στον τόπο του, ελεύθερο και ανεξάρτητο από κάθε ιμπεριαλιστική

λυκοσυμμαχία.

Επιζητούμε τη συμπόρευση όλου του εργαζόμενου λαού με το ΚΚΕ, μέσα από τις Λαϊκές

Επιτροπές, τα Ταξικά Σωματεία και τις Επιτροπές Αγώνα να παλέψουμε για το ψωμί, για τη

δουλεία, για την ειρήνη.

Τομεακή Επιτροπή Κέρκυρας του ΚΚΕ Αύγουστος 2015 

«Εφημερίδα των Συντακτών» προς ΠΑΜΕ: Δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε!!

 «Εφημερίδα των Συντακτών» προς ΠΑΜΕ: Δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε!!

Ενοχλήθηκε η «Εφ.Συν.»

Με σχόλιό της, η χτεσινή «Εφημερίδα των Συντακτών» λίγο έως πολύ υποδεικνύει στο ΠΑΜΕ να μην καταγγέλλει τις απολύσεις και τις άλλες αντεργατικές μεθοδεύσεις στα ΜΜΕ, επειδή ο «Ριζοσπάστης» και ο «902» έχουν κάνει κι αυτοί απολύσεις.
Το επιχείρημα δεν είναι καινούριο. Το έχουμε ακούσει ξανά και ξανά από όλη την «γκάμα» εκείνων που καθ' έξην και κατ' επάγγελμα έχουν αναλάβει τη συκοφάντηση του ΚΚΕ και των κομματικών του Μέσων, είτε στεγάζονται στη Χρυσή Αυγή, είτε διατηρούν προνομιακές σχέσεις με τον σημερινό βασικό πυλώνα της συγκυβέρνησης.

Για το ΚΚΕ η εκδοτική δραστηριότητα, η εφημερίδα του και ό,τι ηλεκτρονικά ΜΜΕ διαθέτει, δεν είναι επιχειρήσεις αλλά τομείς της ιδεολογικοπολιτικής του δραστηριότητας. Δεν στηρίζονται οικονομικά στα κέρδη επιχειρηματικών ομίλων, στο παιχνίδι των μετοχών, αλλά στην οικονομική προσφορά φίλων, μελών, οπαδών του, των απλών εργαζομένων. Στις συνθήκες της κρίσης το ΚΚΕ αναγκάστηκε να συρρικνώσει αυτή τη δραστηριότητα για να μπορεί να επιβιώσει οικονομικά.

Αλήθεια, τι σχέση έχει αυτό με τα ΜΜΕ - επιχειρήσεις μεγαλοκατασκευαστών, εφοπλιστών, που χρηματοδοτούνται από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, ΜΜΕ που δημιουργήθηκαν ως στηρίγματα των οικονομικών και πολιτικών επιδιώξεών τους, που απολύουν, κλείνουν ή ανοίγουν με κριτήριο την εξυπηρέτηση ακριβώς αυτών των συμφερόντων;

Το τσουβάλιασμα που επιχειρούν, το μόνο που προσφέρει επί της ουσίας είναι ασυλία και άλλοθι στους μεγαλοκαναλάρχες και τους εκδότες να συνθλίβουν τους εργαζόμενους στις μυλόπετρες των ανταγωνισμών και των επιχειρηματικών τους σχεδίων. Απέναντι σ' αυτά τα επιχειρηματικά συμφέροντα, που τροφοδοτούνται από το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους, το ΚΚΕ και το ταξικό κίνημα στέκονται με καθαρότητα και συνέπεια, πράγμα που ενοχλεί διάφορους. Και το δείχνουν...

Ριζοσπάστης

Πρώτη ρωγμή δεξιά

 Πρώτη ρωγμή δεξιά

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΡΡΗ


Ρήγμα στο σύστημα...

 Εμπρός λοιπόν! Η καπιταλιστική "αριστερά" στα χαρακώματα της "εξυγίανσης" της καλής επιχειρηματικότητας που θα φέρει καλύτερες μέρες στο λαό!
Η σύγχρονη ανοιχτόμυαλη "αριστερά" στο μετερίζι της τακτοποίησης των οικονομικών του συστήματος!
Στο οδόφραγμα της ομαλής και απρόσκοπτης είσπραξης των φόρων από τους φτωχούς για το καλό της πατρίδας.

Εμπρός παιδιά, όλοι μαζί επιχειρηματίες, κόμματα, φτωχοί και πλούσιοι, άνεργοι και ζάμπλουτοι τρόφιμοι των μπαρ της Μυκόνου που απολαμβάνουν ένα δίκαιο ηλιοβασίλεμα μετά απο μια κοπιαστική περίοδο υγιεινής υπερκερδοφορίας στην πλάτη απελπισμένων που πηδάνε από τα μπαλκόνια της φτωχοσυνοικίας.


Εμπρός για μια νέα Ελλάδα!
Των 300 ευρώ μισθών!
Των συσσιτίων και της ουράς στους κάδους σκουπιδιών!
Των σωφρόνων υποτακτικων που σκύβουν με σύνεση το κεφάλι και λένε:
Ο μόνος δρόμος είναι να είσαι δούλος.

Υπάρχει όμως διέξοδος;
Είναι σαν να βρισκόμαστε κλειδωμένοι σε ένα σπίτι που βομβαρδίζεται με φωτιά και καίγεται από εστίες που όλο και φουντώνουν.
Υπάρχουν μόνο 2 δρόμοι λέει η εξουσία.
Να γίνουμε παρανάλωμα  ή να αργοψηθούμε όμορφα για να κρατήσουμε και το χρήσιμο ζουμί μας.

Κάποιοι λένε ότι μπορούμε να σπάσουμε τις πόρτες και να βγούμε έξω στον καθαρό αέρα.
Κάποιοι λένε ότι υπάρχει ζωή και έξω από το σπίτι του καπιταλισμού που έχει πάρει φωτιά από παντού.

Μη δίνετε σημασία λέει η σώφρων "εθνική συναίνεση".
Μη ρισκάρετε τον σίγουρο αργό θάνατό σας. Ζωή είναι θα περάσει...
Ας καούμε ήσυχα στην κόλαση του εθνοπατριωτισμού κάτω από τα χειροκροτήματα διαμαντοστολισμένων χεριών!

Κλείστε τα αυτιά στα λόγια των κομμουνιστών.
Θέλουν να σας βάλουν σε μπελάδες.
Που να ξεσηκώνεσαι τώρα...
Εσύ ένας τιποτένιος σκλάβος;
Είναι δυνατόν να θέλεις να πάρεις τη ζωή στα άχρηστα χέρια σου;
Εσύ ο απολίτιστος άθλιος που πάντα τα κάνεις μαντάρα;

Κι όταν βρέθηκες στο προσκήνιο τί έγινε δηλαδή;
Πήρες τα όπλα και πήγαμε σε εμφύλιο.
Σκοτώθηκε κόσμος...

Ενώ τώρα ο εμφύλιος γίνεται σιωπηλά και ήρεμα χωρίς πεδία μαχών.
Το μόνο πεδίο βολής είναι η ζωή και το μέλλον σου.
Κι ο κόσμος σκοτώνει μόνος του τη ζωή του υπογράφοντας με τη σιωπή του τη δολοφονία του.
Και με την ψήφο του...
Επιλέγοντας άπλά ποιο όπλο και ποιο απόσπασμα θα τον πυροβολήσει.

Από την άλλη όμως το καλοκαίρι συνεχίζεται...
Μαζί με τα πάρτυ στα πλούσια νησιά των αξίων που τα κατάφεραν.

Μπορείς κι εσύ να ονειρευτείς...
Ότι θα φτιάξεις μια υγιή μικρή επιχείρηση.
Ότι θα βρεις κορόιδα που θα πεθαίνουν της πείνας και θα τους πάρεις τσάμπα τη δουλειά για ένα πιάτο φαί.
Ότι θα βάλεις κάτι στην άκρη.
Κι όταν μεγαλώσει λίγο η επιχείρηση πάνω στις πλάτες εξαθλιωμένων;
Θα μπει στο μάτι του ανταγωνισμού και θα καεί στην πυρά.
Την πυρά της υγιούς ύπαρξης μεγάλων εταιρειών που είναι το μέλλον του τόπου και της Ευρώπης!
 Κι αυτό που εβαλες στην άκρη θα "κουρευτεί", θα πάει στο ταμείο άλλης μιας εξυγίανσης τραπεζών.

Γιατί τότε θα σου πουν ότι αυτό που κάνεις έιναι οπισθοδρομικό και πάει κόντρα στο συμφέρον της πατρίδας που είναι αγκαλιασμένο με το συμφέρον της Ευρώπης...
Των μεγάλων εταιρικών ομίλων...των μονοπωλίων.
Το καλό σου είναι το συμφέρον τους.

Το καλό σου είναι το καλό τους.
Το καλό  σου είναι τα κέρδη τους, ο πλούτος τους.
Δηλαδή η φτωχεια σου...
Το καλό σου είναι το κακό σου.

Μπορείς κι εσύ να ονειρευτείς.
Οτι θ' αντέξεις στη φτώχεια και την άθλια ομαλή χαμοζωή που σου εξασφαλίζουν με υπευθυνότητα.
Ότι θα κάνεις υπομονή μέχρι να πάρουν τα πάνω τους αυτοί που σε κλέβουν και να σου πετάξουν ένα ξεροκόμματο.
Ότι τ'αφεντικά σου θα τα βγάλουν πέρα στον ανταγωνισμό με τα θηρία.
Μπορείς να ονειρευτείς ότι θα είσαι καλός και υπάκουος σκλάβος.
Μπορείς να ονειρευτείς... ότι θα σε λυπηθούν.
Ότι είσαι για λύπηση...

Ειναι ανέφικτο σου λένε.
Να έχεις κι εσύ ζωή, να έχεις δουλειά, μόρφωση, υγεία, πολιτισμό, διακοπές κι ελεύθερο χρόνο.
Είναι ανέφικτο να ζεις σαν άνθρωπος.

Είναι ανέφικτο και τυχοδιωκτικό να θελεις να σταματήσουν να σε κλέβουν αυτοί που ξέρουν!
Είναι ανέφικτο να σταματήσουν αυτοί να είναι ζάμπλουτοι στην πλάτη σου.

Κι όμως είναι απλό.
Λές "αξίζω κάτι καλύτερο απ' αυτό".
Παίρνεις απόφαση.
Δίνεις μια και τα αλλάζεις όλα.
Όλα!
Πιστεύεις, οργανώνεσαι, παλεύεις, νικάς!

Όπως τότε.
Όπως πάντα.
Για πάντα

Τρώγοντας ανοίγει η όρεξη των μεγαλοξενοδόχων

Τρώγοντας ανοίγει η όρεξη των μεγαλοξενοδόχων

Ζητάνε μεγαλύτερη «ευελιξία», ρευστότητα, φοροασυλία και μείωση του «λειτουργικού κόστους» για να παραμείνουν ανταγωνιστικοί

Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων στον Τουρισμό με το γράμμα του νόμου δεν είναι αρκετή για τους μεγαλοξενοδόχους, που ζητάνε κι άλλα προνόμια

Ως «νόθευση του ανταγωνισμού» αντιμετωπίζουν οι μεγαλοξενοδόχοι τη διεύρυνση της αδήλωτης εργασίας, την οποία αξιοποιούν ως προκάλυμμα για να απαιτήσουν νέα προνόμια που κάνουν ακόμα φτηνότερη την εργατική δύναμη.
Αυτά προκύπτουν απ' όσα εμφανίζεται να λέει ο Γιάννης Ρέτσος, αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων (ΠΟΞ), σε ρεπορτάζ που αναπαράχθηκε πρόσφατα από πολλά ΜΜΕ.
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι μια σειρά αντεργατικοί νόμοι προσφέρουν σήμερα στους μεγαλοξενοδόχους τη δυνατότητα να απασχολούν τζάμπα σχεδόν εργάτες, χωρίς απαραίτητα να καταφεύγουν στην «παράνομη» απασχόληση ανασφάλιστων.
Συμβάσεις μιας μέρας, «ενοικιαζόμενοι», «έξτρα» εργαζόμενοι και «διαλείπουσα» εργασία, «μαθητευόμενοι», όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από μια σειρά ξένες χώρες, άνεργοι που πιάνουν δουλειά μέσα από προγράμματα voucher, όπως αυτό της «Επιταγής Εισόδου», είναι μερικές από τις «νόμιμες» σχέσεις εργασίας που τείνουν να γίνουν κυρίαρχες στον τομέα του Τουρισμού, ο οποίος αποτελεί το κατεξοχήν φυτώριο για την επέκταση των αντεργατικών ανατροπών και σε άλλους κλάδους.

Περισσότερη «ευελιξία»

Οι ορέξεις όμως των ξενοδοχειακών ομίλων φτάνουν ακόμα πιο πέρα. Ετσι, ο αντιπρόεδρος του ΣΕΤΕ ζήτησε μεγαλύτερη «ευελιξία» στη δυνατότητα που έχουν οι επιχειρήσεις να αυξομειώνουν το προσωπικό, επικαλούμενος την εποχικότητα στη λειτουργία των επιχειρήσεων. Στην πράξη, όμως, την ευελιξία που ζητούν οι ξενοδόχοι, την έχουν ήδη κάνει πράξη: Για παράδειγμα, καθόλου δε διστάζουν να «μοιράσουν» αναγκαστικές άδειες στους εργαζόμενους όταν υπάρξει ακόμα και η ελάχιστη πτώση στην πληρότητα των μονάδων τους.
Την ίδια ώρα, όπως έχουν καταγγείλει οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στον κλάδο, περισσότερες από 160 επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις που υπογράφτηκαν από Ενώσεις Προσώπων, ενώσεις δηλαδή που στήνουν οι ίδιοι οι εργοδότες, προβλέπουν τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας με διευθυντικό δικαίωμα. Ετσι, τα 12ωρα ξεκινούν και τελειώνουν μαζί με τη σεζόν, που μπορεί να περνά ακόμα και χωρίς ρεπό.
Οσο για την κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, για την οποία ο εκπρόσωπος των ξενοδόχων έσπευσε να σημειώσει πως είναι η μόνη μεγάλη κλαδική σύμβαση σε ισχύ, η Πανελλαδική Γραμματεία Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων του ΠΑΜΕ υπενθυμίζει με ανακοίνωσή της: Η κλαδική Συλλογική Σύμβαση διατηρεί τη μείωση της τάξης του 15% στους μισθούς για τέταρτη χρονιά φέτος, ενώ η εφαρμογή της περιορίζεται περίπου στο 10% του συνόλου των εργαζομένων στα 9.000 ξενοδοχεία της χώρας.

Κάτι να μπαίνει στο «τσουκάλι»...

Κατά τ' άλλα, προκαλώντας χωρίς ντροπή τους χιλιάδες ξενοδοχοϋπαλλήλους, ο Γ. Ρέτσος έκανε λόγο για «θλιβερές καταστάσεις με αντιληπτές αρνητικές κοινωνικές συνέπειες» σε ό,τι αφορά τη γενικευμένη απληρωσιά στον κλάδο και για να «αντιμετωπιστεί» το ζήτημα ζήτησε «ρευστότητα» και φθηνό χρήμα για τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, φοροασυλία και μείωση του λειτουργικού κόστους!
Ολα αυτά, όπως είπε, για να μπορούν οι μεγαλοεργοδότες «να ανταποκριθούν εγκαίρως στις υποχρεώσεις προς τους εργαζόμενους», από τους οποίους όμως έχουν την απαίτηση να προσφέρουν τη δουλειά τους αδιάκοπα και όχι μόνο όταν τους καταβάλλουν τον πενιχρό μισθό.
Σε κάθε περίπτωση, η πραγματικότητα είναι πως από τα λεφτά των επιδοτήσεων, των κοινοτικών προγραμμάτων, των παχυλών δανείων, ούτε ευρώ δεν προορίζεται για τους εργαζόμενους. Εξάλλου, και στις συνθήκες της κρίσης, οι επενδύσεις από τους ξενοδοχειακούς ομίλους, με τη στήριξη διεθνών και εγχώριων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, δεν έλειψαν. Από το 2009 έως το 2013 δημιουργήθηκαν περισσότερες από 900 νέες ξενοδοχειακές μονάδες. Την ίδια περίοδο, όμως, η επίθεση στους εργαζόμενους εντάθηκε.
Ο εκπρόσωπος των εργοδοτών αναφέρθηκε, τέλος, στους «εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που βάζουν κάθε μέρα το τσουκάλι στη φωτιά από την απασχόλησή τους στα ξενοδοχεία της χώρας».
Αυτό είναι που «υπόσχεται» στους ξενοδοχοϋπαλλήλους που λιώνουν σε συνθήκες εντατικοποίησης η «ναυαρχίδα» της οικονομίας και η «ατμομηχανή» της ανάπτυξης, όπως έλεγε ο Γ. Ρέτσος: Κάτι να βάλουν στο καθημερινό «τσουκάλι». Δηλαδή, λίγα από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των ξενοδοχειακών ομίλων. Κι αυτά υπό τον όρο να διευρύνονται διαρκώς τα κέρδη που απομυζούν οι μεγαλοεργοδότες από το δικό τους μόχθο...

Θέλουμε μνημόνιο, τώρα!

Θέλουμε μνημόνιο, τώρα!

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει επιδοθεί κυριολεκτικά σε έναν αγώνα δρόμου με στόχο να κλείσει η συμφωνία με το «κουαρτέτο», να συνταχθεί και να ψηφιστεί από τη Βουλή το τρίτο ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Ακριβώς. Ο ΣΥΡΙΖΑ που έλεγε ότι θα σκίσει τα μνημόνια όταν γίνει κυβέρνηση την αμέσως επόμενη στιγμή, όσο πιο γρήγορα γίνεται, τώρα, έξι μήνες μετά, τρέχει και ζητά μνημόνιο, όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ τρέχει και ζητά ένα μνημόνιο που περιλαμβάνει, ανάμεσα σε πάρα πολλά, και τα εξής: Αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Διπλασιασμό του φόρου εισοδήματος από το πρώτο ευρώ. Αύξηση της προκαταβολής φόρου μέχρι και στο 100% για το 2016. Διατήρηση του ΕΝΦΙΑ. Ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας. Κατασχέσεις για ληξιπρόθεσμες οφειλές. Κάνοντας μία άλλη ανάγνωση, ο ΣΥΡΙΖΑ τρέχει για να εξασφαλίσει ευνοϊκότερους όρους για το μεγάλο κεφάλαιο σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Γιατί όλα αυτά τα μέτρα του 3ου μνημονίου, όσα ήδη έχουν περάσει ως προαπαιτούμενα πριν από μερικές βδομάδες και βέβαια όσα ισχύουν από το 2010 μέχρι και σήμερα, αυτό είναι. Οι όροι και οι συνθήκες για να μπορέσουν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, ελληνικοί και ξένοι, να έχουν πιο ευνοϊκό περιβάλλον, που θα έχει διαμορφωθεί πάνω στα συντρίμμια των λαϊκών δικαιωμάτων.

* * *

Οι εργαζόμενοι ακούνε καθημερινά στελέχη της κυβέρνησης να επιχειρηματολογούν για την ανάγκη να τελειώσει γρήγορα η ψήφιση του μνημονίου. Θέλουν τώρα, αυτό που πριν από μερικούς μήνες έλεγαν ότι είναι η καταστροφή του λαού, του τόπου. Θέλουν αυτό που τότε χαρακτήριζαν «επαχθή μέτρα που οδηγούν στη λιτότητα και προκαλούν ανθρωπιστική κρίση». Τότε που αράδιαζαν στα κανάλια τα στοιχεία για τις αυτοκτονίες, την ανεργία, τους απολυμένους, την καταστροφή στον παραγωγικό ιστό της χώρας και άλλα τέτοια που συνθέτουν ένα απίστευτο παζλ κοροϊδίας και εμπαιγμού. Γιατί και τότε γνώριζαν και τώρα γνωρίζουν πολύ καλά ότι όλα αυτά δεν είναι απλά αποτέλεσμα μιας πολιτικής που ασκεί μια αστική διακυβέρνηση. Δεν είναι η ανικανότητα ή οι λάθος χειρισμοί που αν διορθώνονταν θα μπορούσαν να δώσουν μια άλλη προοπτική στο λαό, όπως παραμύθιαζαν επί χρόνια οι σημερινοί κυβερνώντες. Αλλά η ίδια η φύση της καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ενωσης, η ίδια η φύση των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα που το όνομά του είναι καπιταλισμός. Το γεγονός ότι αυτοί που κρατούν στα χέρια τους όλα όσα δημιουργεί με τον κόπο και τον ιδρώτα του ο λαός το έχουν στην ιδιοκτησία τους τα παράσιτα, οι καπιταλιστές. Ολα αυτά που κρατούν καθηλωμένες τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, που καταδικάζουν το λαό να αρκείται σε μερικά ψίχουλα ή και σε τίποτα. Ολα όσα χαρακτηρίζουν τη βαρβαρότητα της εποχής...

* * *

Και δεν φτάνει όλο αυτό το κακοστημένο θέατρο σε βάρος του λαού. Αλλά θέλουν γρήγορα να ψηφιστεί το μνημόνιο, για να το ανατρέψουν και γρήγορα! Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αυτό που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από την πολιτική απάτη που το χαρακτηρίζει, έχει και μια άλλη, ακόμα πιο επικίνδυνη, πλευρά. Θέλουν να κρατήσουν καθηλωμένο το λαό να περιμένει αυτή τη ...γιαλαντζί ανατροπή. Με προπαγάνδα που διακινείται στα λαϊκά στρώματα από διάφορους αετονύχηδες όπως: «Ε, δεν το αφήνουν το παιδί να κυβερνήσει», «τι να κάνει η κυβέρνηση απέναντι σε όλα αυτά τα μεγαθήρια», «τουλάχιστον το πάλεψε», τολμούν και τζογάρουν το μέλλον ενός ολόκληρου λαού, για να εξυπηρετήσουν επιχειρηματικά συμφέροντα, καπιταλιστικούς μηχανισμούς και πολιτικές καριέρες ως οι καλύτεροι εκπρόσωποι της αστικής τάξης. Το μέλλον του λαού βρίσκεται στην πραγματική ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ενωση, τη σύγκρουση με την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την εξουσία του κεφαλαίου.

Προβληματισμοί για την Ευρωζώνη

Προβληματισμοί για την Ευρωζώνη

Η συνέχιση της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την τρόικα που έγινε κουαρτέτο, ιδιαίτερα μετά την προκαταρκτική συμφωνία της 12ης του Ιούλη, ανέδειξε τη «βεντάλια» των αντιθέσεων και ανταγωνισμών που αναπτύσσονται μέσα στο οικοδόμημα της Ευρωζώνης και της ίδιας της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της ΕΕ. Αποδεικνύοντας ότι, παρά τις διακηρύξεις περί σύγκλισης των οικονομιών, η πραγματικότητα δείχνει ότι οι αποστάσεις μεγαλώνουν όχι εξαιτίας κάποιας κυρίαρχης πολιτικής, όπως λένε διάφοροι, αλλά αντικειμενικά εξαιτίας του νόμου της ανισόμετρης οικονομικής ανάπτυξης που είναι απαράβατος σε συνθήκες καπιταλισμού. Η σκληρή διαπραγμάτευση, που γίνεται από όλες τις πλευρές για λογαριασμό των συμφερόντων των εθνικών αστικών τάξεων και επιχειρηματικών ομίλων, διεξάγεται στο φόντο της προοπτικής μηδενικής ανάκαμψης της τάξης του 0,8 % του ΑΕΠ στην Ευρωζώνη, που προβλέπεται από τους διάφορους ευρωενωσιακούς θεσμούς, με δεδομένα τα υψηλά ποσοστά ανεργίας για τις αδύναμες οικονομίες, όπως η Ελλάδα και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα παντού, ώστε οι καπιταλιστές να βγουν με λιγότερες απώλειες από την κρίση. Στο στόχαστρο, δεκαετίες τώρα, βρίσκονται τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, οι όποιες κατακτήσεις και δικαιώματα έχουν απομείνει. Σε αυτά οι αστοί συμφωνούν και τα προχωράνε. Εκεί που αναπτύσσονται οι αντιπαραθέσεις είναι στο ποια αστική τάξη, ποια μερίδα του κεφαλαίου θα υποστεί τη μικρότερη ζημιά.
Σε αυτήν τη βάση αναπτύσσονται η κόντρα και η διαφωνία των αστικών τάξεων της Γαλλίας, της Ιταλίας με τη γερμανική αστική τάξη, που έχει βγει πιο ωφελημένη από την κρίση. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και των Συνόδων των ευρωενωσιακών οργάνων ήδη καταστρώνονται σχέδια για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η Ευρωζώνη. Τα αστικά επιτελεία τα απασχολεί το ζήτημα του πώς αυτή η ένωση θα μπορέσει να εμβαθύνει, πράγμα που συνδέουν με την προώθηση της λεγόμενης πολιτικής ένωσης και των πιο σφικτών ενιαίων διαδικασιών διακυβέρνησης, με κοινή οικονομική πολιτική και ανάλογους θεσμούς. Το εγχείρημα που προβάλλεται ιδιαίτερα από τη γαλλική αστική τάξη, το κυρίαρχο τμήμα της τουλάχιστον, συναντά ωστόσο την αντίδραση της γερμανικής αστικής τάξης, που θέλει να διατηρήσει για τον εαυτό της την πρωτοκαθεδρία στη Ζώνη του Ευρώ και την ΕΕ. Το λεγόμενο «ελληνικό ζήτημα» και το ενδεχόμενο της εξόδου από το ευρώ («grexit»), που προβλήθηκε ευρέως, ήταν η αφορμή για να εκδηλωθεί η γαλλο-γερμανική κόντρα, που προϋπήρχε. Τους διαφόρους Ολάντ και Ρέντσι, που έχουν τη στήριξη και των ΗΠΑ, δεν τους πήρε ο πόνος για τον ελληνικό λαό, αλλά το να προωθήσουν σχέδια που θα επιτρέψουν στο κεφάλαιο των χωρών τους να διεκδικήσει καλύτερες θέσεις, μεγαλύτερο κομμάτι από τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία.
Θυμίζουμε ότι το ζήτημα της πολιτικής ένωσης είχε μπει σε κοινό κείμενο των προέδρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Γιούνκερ), Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Τουσκ), της Ευρωβουλής (Σουλτς), του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών - Γιούρογκρουπ (Ντάισελμπλουμ) και του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ντράγκι) στα τέλη Ιούνη, στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ. Και, βέβαια, η εμβάθυνση της τραπεζικής ένωσης, η ενοποίηση των οικονομικών πολιτικών, με ένα υπουργείο Οικονομικών της Ευρωζώνης, σημαίνει και πολιτική ένωση. Ακολούθησε η τοποθέτηση του Γάλλου Προέδρου ότι απαιτείται να προχωρήσει η πολιτική ενοποίηση με τις πιο πρωτοπόρες χώρες, μιλώντας ουσιαστικά για Ευρωζώνη δύο ταχυτήτων. Η καπιταλιστική οικονομική κρίση και η δυσκολία ανάκαμψης έφεραν στην επιφάνεια όλο το πλέγμα των αντιθέσεων μεταξύ αστικών τάξεων, που πηγάζει από την καπιταλιστική ανισομετρία. Ολα, λοιπόν, τα ενδεχόμενα για το μέλλον του ευρώ πρέπει να θεωρούνται ανοιχτά. Από την πορεία των συνολικών αυτών εξελίξεων θα κριθεί, σε μεγάλο βαθμό, η προοπτική της καπιταλιστικής Ελλάδας εντός ή εκτός ευρώ αργά ή γρήγορα. Το βέβαιο είναι ότι από την όποια έκβαση εντός του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης ο λαός θα μετρά νέες απώλειες.

Οι επαναστάσεις του 21ου αιώνα

 Οι επαναστάσεις του 21ου αιώνα

Αφού λοιπόν πετάξαμε την πείρα 70 χρόνων οικοδόμησης στη Σοβιετία, για να ανακαλύψουμε την κρυφή γοητεία της (καθ’ όλα ηρωικής και πρωτοπόρας) Κομμούνας (που ωστόσο δεν έφτασε τόσο μακριά όσο ο Οκτώβρης) και του ουτοπικού σοσιαλισμού, φτάσαμε στις σύγχρονες επεξεργασίες για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, πασπαλισμένες με τη θεωρητική ναφθαλίνη του (προμαρξικού) 19ου αιώνα. Σε διάκριση πάντα από τη συνολική πείρα του υπαρκτού, και σε ευθεία σύνδεση με τα πλέον προβληματικά στοιχεία ή τις αντικειμενικές καθυστερήσεις προηγούμενων τέτοιων εγχειρημάτων –πχ το προ πολλού ξεπερασμένο «δημοκρατικό στάδιο μιας (διαρκούς) επανάστασης». Κάτι που δεν μπορεί παρά να έχει επίδραση και στην αντίληψη για τη μορφή και τον τύπο των επαναστάσεων στην εποχή μας –τις αποκαλώ επαναστάσεις του 21ου αιώνα, κατ’ αντιστοιχία του είδους του σοσιαλισμού που επιδιώκουν. Κι υπό αυτό το πρίσμα επαναθεμελιώνονται (που σημαίνει βασικά ότι γκρεμίζονται εκ βάθρων και τα ήδη υπάρχοντα «σαθρά» θεμέλια) όσα είπαν σχετικά οι κλασικοί του μαρξισμού.

Αν λοιπόν οι κλασικοί έλεγαν στο κομμουνιστικό μανιφέστο πως…

Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων (ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη καταπιεστής και καταπιεζόμενος)...

…τώρα τελευταία μαθαίνουμε (ή μάλλον συνάγουμε εύκολα απ’ όσα λέγονται) πως η ιστορία όλων των μέχρι τώρα επαναστάσεων δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ιστορία των μεταβατικών κρίκων που την ετοίμασαν.

Κι αν ο Μαρξ σημείωνε στη 18η Μπρυμαίρ πως:

Οι αστικές επαναστάσεις, όπως λ.χ. οι επαναστάσεις του 18ου αιώνα, βαδίζουν ορμητικά από επιτυχία σε επιτυχία, τα δραματικά τους αποτελέσματα ξεπερνούν το ένα το άλλο, άνθρωποι και πράγματα φαίνονται σα να περιβάλλονται από αστραφτερά διαμάντια, η έκσταση είναι το πνεύμα της ημέρας. Μα οι επαναστάσεις αυτές ζούνε λίγο καιρό, γρήγορα φτάνουν στο αποκορύφωμά τους και μια μακρόχρονη αποχαύνωση κυριεύει την κοινωνία προτού μάθει να αφομοιώνει νηφάλια τα αποτελέσματα της ορμητικής και θυελλώδικης εποχής της. Αντίθετα οι προλεταριακές επαναστάσεις, όπως οι επαναστάσεις του 19ου αιώνα κάνουν αδιάκοπη κριτική στον ίδιο τον εαυτό τους, διακόπτουν κάθε τόσο την ίδια τους την πορεία, ξαναγυρίζουν σε κείνο που φαίνεται ότι έχει πραγματοποιηθεί για να το ξαναρχίσουν από την αρχή, περιγελάνε με ωμή ακρίβεια τις μισοτελειωμένες δουλειές, τις αδυναμίες και τις ελεεινότητες των πρώτων τους προσπαθειών, φαίνονται να ξαπλώνουν χάμου τον αντίπαλό τους μόνο και μόνο για να του δώσουν την ευκαιρία ν' αντλήσει καινούριες δυνάμεις από τη γη και να ορθωθεί πάλι πιο γιγάντιος μπροστά τους, οπισθοχωρούν συνεχώς μπροστά στην ακαθόριστη απεραντοσύνη των σκοπών τους, ώσπου να δημιουργηθεί η κατάσταση που κάνει αδύνατο κάθε ξαναγύρισμα και όπου οι ίδιες οι περιστάσεις φωνάζουν:

«Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!3

Εδώ είναι το ρόδο, εδώ χόρεψε!»

Σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε για τα μικροαστικά ξεσπάσματα του 21ου αιώνα, που λογίζονται ως η τελευταία λέξη των επαναστάσεων, αλλά είναι πίσω κι από αυτές του 19ου αιώνα και κρύβονται πίσω από το τσιτάτο του Βλαδίμηρου για όσους περιμένουν να δουν μια καθαρή επανάσταση και γι’ αυτό δε θα τη δουν ποτέ, πως:

Η μικροαστική έκσταση είναι το πνεύμα της μέρας που ανυπομονεί να βαδίσει από νίκη σε νίκη και από κορυφή σε κορυφή, αλλά τελικά συμβαδίζει με σταδιακούς μετασχηματισμούς και μακρόπνοες ρεφορμιστικές διεκδικήσεις και ζει λίγο, φτάνοντας γρήγορα στο αποκορύφωμά της για να σκορπίσει ξανά για χρόνια την αποχαύνωση και την ανυπόμονη απελπισία. Βουλιάζουν στην αυταρέσκειά τους, υπονομεύουν την ίδια τους την πορεία, ξαναγυρίζουν στα ίδια και τα ίδια χωρίς να τα υλοποιήσουν ποτέ, αφήνουν μόνο μισοτελειωμένες δουλειές (ή ούτε καν αυτό), δίνουν εκούσια το χέρι τους στον αντίπαλο να το βοηθήσουν να αντλήσει νέες δυνάμεις και να ορθωθεί πιο γερός από πριν, γιατί λέει κάπου άκουσαν το «δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται», οπισθοχωρούν διαρκώς παρά τους μίνιμουμ στόχους που βάζουν, για να ρίξουν ακόμα περισσότερο τον πήχη, ώσπου να δημιουργηθούν κάποια τετελεσμένα πισωγυρίσματα, και να μη σηκώσει ποτέ ξανά κεφάλι ο απελπισμένος λαός. Και όπου οι ίδιες οι περιστάσεις θα φωνάξουν μόνες τους.

Ιδού το Καστελόριζο, ιδού και το μνημόνιο.

Ζήτω ο εργασιακός μεσαίωνας κι ο ουτοπικός σοσιαλισμός

Αλλά εμείς Κάουτσκι του 21ου αιώνα δε θα γίνουμε. Ούτε δούλοι...

Η ιστορική μάχη στις Καρούτες: Όταν ο ΕΛΑΣ διέλυσε Γερμανικό Τάγμα 250 επίλεκτων στρατιωτών

Posted on 1 Αυγούστου 2015 by Lefteria

Standard

Ήταν 5 Αυγούστου του 1944, όταν αντάρτες του ΕΛΑΣ εξόντωσαν το γερμανικό τάγμα, που αλαζονικά επιχείρησε να καταλάβει το μικρό χωριό της Άμφισσας.

Η «μαεστρία» της παγίδας και η ιστορική μάχη, όπως την διηγήθηκαν επιζώντες Έλληνες και Γερμανοί (Pics+Vid)

Στα βουνά της Γκιώνας, στην Άμφισσα, λίγο μετά το Λιδωρίκι, στέκει ακόμη στα βάθη του χρόνου, ένα μικρό χωριό… ερημωμένο, αιματοβαμμένο, τέσσερις φορές καμένο από τους Γερμανούς.
Ένα χωριό μαρτυρικό και τόσο σιωπηλά υπερήφανο, που αν επιχειρήσεις να αφουγκραστείς την ιστορία του, θα ανατριχιάσεις. Είναι οι Καρούτες. Εκεί, όπου στις 5 Αυγούστου του 1944, οι αντάρτες του ΕΛΑΣεξόντωσαν το Γερμανικό τάγμα 250 επίλεκτων στρατιωτών, που επιχείρησε να το κατακτήσει.

 Τής Σοφίας Κατσαρέλη

 Με αφορμή τη συμπλήρωση 71 χρόνων από την ιστορική – κι άγνωστη για πολλούς – μάχη, το WE του NEWS 247 φέρνει στο φως, το πώς ο Γερμανός κατακτητής πάτησε έναν τόπο και πλήρωσε με αίμα και θάνατο την αλαζονεία του. Πώς οι Έλληνες αντάρτες ακολουθώντας σχέδιο «οπισθοχώρησης», περικύκλωσαν τους Γερμανούς και τους εγκλώβισαν στο κέντρο του χωριού, εξαπολύοντας σε βάρος τους την επίθεση, που οδήγησε στη βαριά τους ήττα και παράδοση.

«Το χωριό καθάρισε αίματα και αποκαΐδια και ξαναχτίστηκε όπως – όπως, με τον καιρό, σκεπάζοντας τα χαλάσματα. Οι 140 σκοτωμένοι εχθροί που ξόφλησαν έτσι δα για λογαριασμό τους, κάηκαν μέσα στη ρεματιά που ‘ναι στα πόδια του χωριού και τα καψαλιασμένα σκέλεθρά τους παραχώθηκαν με τον καιρό, από τις κατεβασιές του βουνού. Οι αντάρτες που έπεσαν στη μάχη, είναι λίγο πιο πάνω θαμμένοι, μέσα στον κοινό τάφο τους, στο νεκροταφείο του χωριού. Μία άκρη στη νοτιοδυτική γωνιά του κοιμητηρίου. Αυτός είναι ο τάφος με τους σκοτωμένους πατριώτες. Ολότελα γυμνός κι ασημάδευτος ο τύμβος των γενναίων», γράφει στο βιβλίο του «Η μάχη στις Καρούτες» ο Η. Παπανικολής.

(Καρούτες, Φωτογραφία του 1964. Το χωριό από το ανατολικό πλευρό του. Κάτω δεξιά το νεκροταφείο. Φαίνεται η γωνία με το δέντρο, όπου είναι ο τάφος των 30 ανταρτών, που έπεσαν στη μάχη)

Πριν τη μάχη

Η αναδίπλωση πριν το αιματηρό ξέσπασμα του κατακτημένου

Στις 5 Αυγούστου του 1944, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, σε συνεργασία με Άγγλους και Αμερικανούς σαμποτέρ, παγίδεψαν στις Καρούτες ένα Τάγμα 250 επίλεκτων Γερμανών στρατιωτών και το εξολόθρευσαν. Στη μάχη σκοτώθηκαν περισσότεροι από 100 Γερμανοί με το Διοικητή τους. Περισσότεροι από τους νεκρούς υπήρξαν οι αιχμάλωτοι. Σκοτώθηκαν και 29 αντάρτες και τρεις Καρουτιανοί πολίτες.
… Μία μέρα πριν, το πρωί της 4ης Αυγούστου, ο αντάρτης που φύλαγε σκοπός στο ψηλότερο πέρασμα της Γκιώνας, στον Έλατο, ξεσήκωσε τους συντρόφους του με φωνές πνιχτές: «Γερμανοί! Ανεβαίνουν φάλαγγα τις στροφές… Να τους!» Σε λίγο, τριάντα ελασίτες αντάρτες από το τμήμα του Έκτου Λόχου, από το Τάγμα του Κρόνου, της 5ης αντάρτικης ταξιαρχίας, με αρχηγό τον Κέρκη, πιάνουν το πέρασμα στην ψηλότερη κόχη, που ορθώνεται στα 1.500 μ. πάνω από την Άμφισσα. Μετρούν τους Γερμανούς, είναι κοντά 250, που σέρνουν μαζί τους μεταγωγικά, πάνω κάτω 50 μουλάρια και άλογα, φορτωμένα με υλικό εκστρατείας, όλμους, βαριά πολυβόλα, κιβώτια πυρομαχικών, ακόμη και ένα ορειβατικό πολυβόλο.
Οι αντάρτες είναι απληροφόρητοι, αλλά δεν ξαφνιάζονται. Έχουν ξαναμετρηθεί μαζί τους και δεν τους φοβούνται. Μόλις πριν έναν μήνα, είχαν χτυπηθεί από γερμανικό τάγμα στην Άμφισσα, σε μία επιχείρηση που δεν πέτυχε. Όμως οι αντάρτες ανέβηκαν ξανά στα βουνά, κουβαλώντας νεκρούς και εξοπλισμό και περιμένοντας την εκδίκηση.
Η είδηση ότι Γερμανοί κατευθύνονται στο χωριό μεταδίδεται γρήγορα και αθόρυβα στα γύρω χωριά. Ο ομαδάρχης Κέρκης ρίχνει λίγες σπαρτές ριπές και ο γεμιστής του πετά δύο ψιλοκρεμαστές χειροβομβίδες. Η φάλαγγα των Γερμανών σταματά ξαφνιασμένη, ενώ οι ακροβολιστές ξανοίγονται και απαντούν με τα αυτόματά τους. Στήνουν τα πολυβόλα και χτυπούν με απανωτές ριπές… Μία ησυχία κλείνει το επεισόδιο. Οι αντάρτες δεν φαίνονται πουθενά. Έχουν ήδη εξαφανιστεί στη βουνοπλαγιά.
Το γερμανικό Τάγμα είναι ένα ισχυρό εκκαθαριστικό απόσπασμα από τη γερμανική φρουρά, που κρατάει την Άμφισσα, το τρίτο Τάγμα από το επίλεκτο Σύνταγμα 18 των «Ορεινών Κυνηγών» της Αστυνομίας, με εμπειρία στον ανταρτοπόλεμο. Αποσπασματάρχης είναι ο λοχαγός Χάκερτ. Υποδιοικητής ο υπολοχαγόςΌττο Βέμπερς.

(Ο υπολοχαγός Όττο Βέμπερς – φωτογραφία από εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, Απρίλιος 1944)

Σε όλες τις πλευρές του κάμπου είναι μοιρασμένοι και αριστοτεχνικά κρυμμένοι άνδρες του ΕΛΑΣ. Μετά από αρκετή καθυστέρηση, οι Γερμανοί μη βλέποντας μεγάλη δύναμη μπροστά τους, αναθαρρεύουν και προχωρούν ξανά. Είναι ήδη μεσημέρι, όταν ακόμα ψάχνουν τον άφαντο εχθρό. Το απομεσήμερο, ακόμη ένα περιστατικό ανταλλαγής πυρών «εξ αποστάσεως», χωρίς και πάλι κανείς να εμφανίζεται μπροστά τους. Η φάλαγγα συνεχίζει την πορεία της προς το χωριό.
Η εντολή για την αναδίπλωση των ανταρτών έχει έρθει από το Λιδωρίκι. Ο καπετάνιος του τάγματος, οΚρόνος, ανεβαίνει μέχρι το πολυβόλο, για να εκτελεστεί σωστά το σχέδιο, χωρίς να υποψιαστούν οι εχθροί. Μετράει την κατάσταση και δίνει οδηγίες, για να διωχθούν σταδιακά οι άνδρες κι όσο γίνεται πιο κλέφτικα και να παγιδευτούν ανύποπτοι οι Γερμανοί στις Καρούτες.
Στο μεταξύ, τα γερμανικά όπλα έχουν σωπάσει. Οι Γερμανοί δεν κατάλαβαν την οπισθοχώρηση που έγινε μπροστά τους, χωρίς να το καταλάβουν. Ομάδα οπισθοφυλακής με αρχηγό τον Θανάση Αρετούλη (Ήφαιστο) σπέρνεται γύρω από το ξωκλήσι. Περνούν απαρατήρητοι από τον εχθρό, καθώς ξανοίγονται προς το μέρος του. Ο λοχαγός Χάκερτ είναι βέβαιος πως οι «λησταντάρτες» σκορπίστηκαν, για να αποφύγουν τη γερμανική δύναμη και γύρω στις 6 το απόγευμα, οι Γερμανοί μπαίνουν χωρίς αντίσταση στις Καρούτες. Ο Χάκερτ στέλνει από τον ασύρματο σήμα, ότι έχει στα χέρια του το χωριό.
Ωστόσο, όλα τα γύρω χωριά είναι ήδη σε πολεμικό συναγερμό. Οι κάτοικοι αδειάζουν τα σπίτια τους και οι αντάρτες είναι σε επιφυλακή. Τους αποχαιρετούν οι ντόπιοι με μία ευχή «Ώρα καλή παιδιά! Ψυχή βαθιά!», ενώ λένε τα ονόματά τους που είναι παρμένα από θεούς και ήρωες.

Το σχέδιο της επίθεσης από το «παρδαλό στράτευμα»

Το σχέδιο στην τελική του μορφή το παρουσιάζει ο επιτελάρχης Λογοθέτης, ο λοχαγός Γιώργης Σαμαρίδης από τη Σάμο. Δεν συμφωνεί η μάχη να δοθεί πάνω από τις Καρούτες, όπου οι Γερμανοί θα χρησιμοποιήσουν όλα τα όπλα τους. Ο εχθρός πρέπει να παγιδευτεί και να χτυπηθεί καταδρομικά, μέσα στο χωριό. Το σχέδιο εγκρίνεται και καταστρώνεται σε τρία φύλλα χαρτί, με ζωγραφισμένη κάθε λεπτομέρεια. Ο σύνδεσμος με την εντολή για τη μάχη φτάνει στα γύρω χωριά. Λείπουν πολλοί τραυματισμένοι αντάρτες, που γιατρεύονται, λείπουν κι εκείνοι που δεν θα γυρίσουν ξανά στη μάχη…
Από το στράτευμα των ανταρτών, άλλος έχει χακί παντελόνι και μαύρη τραγιάσκα, άλλος δίκοχο ιταλικό που γράφει «Ελευθερία ή Θάνατος» κι άλλος φοράει τα ρούχα της δουλειάς του. Όσοι έχουν πίσω τους υποχρεώσεις ή είναι ανήμποροι, καλούνται να μείνουν πίσω. Οι υπόλοιποι θα περικυκλώσουν το χωριό, για να πολεμήσουν το πρωί. Οι άνδρες μοιράζονται τα λίγα πυρομαχικά και το ξερό ψωμί και γεμίζουν τα παγούρια τους. Ξεκινούν για να πάρουν καθένας τη θέση του, ο λόχος με τους Ζαχαριάδη καιΚαλλίδρομο, οι αντάρτες του Παρνασσού, ο έκτος λόχος, οι εφεδρικοί. Όλοι.
Καθώς ξημερώνει η 5η Αυγούστου, οι Γερμανοί στρατιώτες αρχίζουν να ανοίγουν τα μάτια τους και γυρίζουν από δω κι από κει, έχοντας ξεχάσει τον πόλεμο…

(Το κέντρο του χωριού. Διακρίνονται η πλατεία, η βρύση, το σχολείο και η εκκλησία)

Η μάχη

Το πρώτο θύμα και ο λόχος που έμαθε για τη μάχη το ίδιο πρωί

Στην βρύση του χωριού, κοντοζυγώνει ένα μουλάρι, για να πιει νερό. Είναι ο Κατσούλης, το πρώτο θύμα της μάχης. Οι Γερμανοί το έβαλαν σημάδι κι όταν έσκυψε στο νερό, του άδειασαν το παραμπέλουμ στο κεφάλι, για να τον βράσουν στο καζάνι, για ένα μεγάλο τσιμπούσι.
Ο Χάκερτ νομίζοντας πως την προηγούμενη μέρα έτρεψε τους αντάρτες σε φυγή, λύνει την επιφυλακή του και ανοίγει τον ασύρματο, περιμένοντας εντολή να κινηθεί προς το Λιδωρίκι. Δεν έβγαλε μόνιμα φυλάκια στις κορφές, δεν υπήρχε απειλή… έτσι πίστευε.
Στο μεταξύ φτάνουν οι σύνδεσμοι αξιωματικοί της Συμμαχικής Αποστολής. Είναι ο Αμερικανός υπολοχαγός Μπομπ Φορντ και ο Άγγλος ανθυπασπιστής Τζόε, ο αεροπόρος υπαξιωματικός Τομ και ο Κύπριος λοχίας Πέτρος, που εκτελεί χρέη διερμηνέα. Από ένα λάθος που έκαναν οι σύνδεσμοι, η διαταγή για την κίνηση του λόχου του ανθυπολοχαγού Λάλου Θηριώτη (Οδυσσέα) έφτασε καθυστερημένα, στις 8 το πρωί της 5ης Αυγούστου. Μικρό το κακό, αφού τα κοντινά χωριά στέλνουν στον λόχο τα ζώα που χρειάζεται, για να μεταφέρει τον οπλισμό και να φτάσει εγκαίρως για τη μάχη. Έτσι κι έγινε. Ο Οδυσσέας στήνει τα πολυβόλα του, μοιράζει άνδρες και στόχους και στέλνει το σήμα. Όλα είναι έτοιμα. Η αντάρτικη λαβίδα γύρω από τις Καρούτες έχει κλείσει σφιχτά…

(Μέρες του 1945: Ο Ήφαιστος – κάτω δεξιά – και συναγωνιστές του από το Τάγμα του Κρόνου)

Ο Γερμανός διοικητής πέφτει νεκρός με το «καλημέρα»

Ο Ταξίαρχος δίνει το σήμα για να πέσει ο συνθηματικός όλμος. Πριν προλάβει να πέσει όμως, ακούγονται από το χωριό πέντε έξι ξερές τουφεκιές. Τι είχε συμβεί; Το παλικαράκι που κουβαλούσε το σιδερένιο κιβώτιο με τις σφαίρες, θέλησε να πλησιάσει λίγο περισσότερο τον γεμιστή του και γλίστρησε. Ο μεταλλικός ήχος από τις σφαίρες που χύνονται στο έδαφος, ξαφνιάζει τον Γερμανό φρουρό, που φωνάζει «Αλάααρμ». Μέχρι εκεί. Η πρώτη αντάρτικη μπαταρία τον καρφώνει στον τόπο, ενώ η δεύτερη σκοτώνει κι άλλον σκοπό που ανασηκώθηκε, για να δει τι συνέβη. Είναι 3 και κάτι το μεσημέρι. Η μάχη μόλις άρχισε!
Ξαφνικά γίνεται χαλασμός. Οι όλμοι σμπαραλιάζουν τον καταυλισμό των Γερμανών. Το πρώτο βλήμα πέφτει στον δρόμο προς το νεκροταφείο και κομματιάζει άλογα και μουλάρια. Το δεύτερο κάνει κομμάτια τον ασύρματο και τους χειριστές του. Σιγά σιγά, όλα τα όπλα των ανταρτών μπαίνουν στη μάχη. Χτυπούν το μέρος από την πλατεία προς το νεκροταφείο, σκοτώνοντας τα ζώα που κουβαλούν τον εξοπλισμό. Οι αντάρτες ξανοίγονται ακάλυπτοι και χύνονται στη μάχη.
Τρία απανωτά χτυπήματα στον εχθρό στα πρώτα κιόλας λεπτά αφήνουν τους Γερμανούς ακάλυπτους και απροστάτευτους. Ένα βλήμα που σκάει δίπλα στον μεγάλο πλάτανο του χωριού, σκοτώνει τον λοχαγό Χάκερτ. Ο διοικητής τους έχει πέσει νεκρός, χωρίς να έχει προλάβει καν να δώσει διαταγές. Οι επιδρομείς παραμένουν με έναν αξιωματικό, τον Βέμπερς, χωρίς να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα βαριά όπλα τους. Στήνουν όμως έναν αμυντικό «σκατζόχοιρο» στο σχολείο και τα σπίτια του χωριού, πολεμώντας για τη ζωή τους.

(Το σχολείο, σε πρόσφατη φωτογραφία. Η ανατολική αίθουσα έχει ερειπωθεί)

Ο πρώτος νεκρός Έλληνας και μια αληθινή θυσία

Το σχολείο είναι το πιο δυνατό σημείο της γερμανικής άμυνας κι εκείνο που θα κρίνει τη μάχη. Η τρίτη διμοιρία του Ήφαιστου στο μεταξύ, κατευθύνεται προς την εκκλησία. Ο Ήφαιστος στηρίζει το μάουζερ του και αρχίζει να χτυπά. Ένας Γερμανός νεκρός, πεσμένος ανάσκελα, με μία τόση δα τρυπίτσα στο μεσόφρυδο.
Σ’αυτό το σημείο η διμοιρία έχει τον πρώτο νεκρό της. Ο αντάρτης Κώστας Μπούρας, ο Πρίαμος,ξεφεύγει από το πάνω μέρος της εκκλησίας, για να περάσει απέναντι. Ο εχθρός τον αντιλαμβάνεται όμως. Δύο σφαίρες τον βρίσκουν στο στήθος και τον ρίχνουν στο έδαφος.
Ένας πυροβολητής τους ξεπερνάει όλους και τρέχει μόνος και ακάλυπτος στον περίβολο της εκκλησίας. Είναι ο Παναγιώτης Κολοβός από τον Ορχομενό. Οι Γερμανοί τον βλέπουν και στρέφουν το μυδράλιο εναντίον του. Εκείνος στήνει όρθιος πάντα το πολυβόλο του στο πεζούλι. Είναι αργά. Χτυπημένος στα πλευρά, θα αφήσει την τελευταία του πνοή πάνω στο πολυβόλο του. Είναι μία αληθινή θυσία.
Οι Γερμανοί που μπόρεσαν να γλιτώσουν, αποτραβιούνται στα σπίτια της πλατείας, ενώ άλλες δύο διμοιρίες του έκτου λόχου κατηφορίζουν προς το σχολείο, που γίνεται φρούριο. Είναι ένα από τα άκαυτα σπίτια (το χωριό είχαν κάψει οι Γερμανοί και το 1942) και η στέγη του το προστατεύει από τις χειροβομβίδες. Ο εχθρός αναθαρρεύει και αμύνεται, με χειροβομβίδες.
Τότε, ένας μικρόσωμος αντάρτης, ο Κρόνος, θα απαντήσει με χειροβομβίδα. Άλλη λύση από τις χειροβομβίδες δεν υπάρχει. Ένας άλλος μικρόσωμος αντάρτης, ο Σταμάτης Πολιτάνος (Πύργος) θα τολμήσει να πλησιάσει, κρατώντας μία κίτρινη χειροβομβίδα, την οποία πετά μέσα στο σχολείο, από την τρύπα της σόμπας. Το φρούριο έχει ανοίξει την πόρτα του, όμως οι Γερμανοί θα μπουν γρήγορα στη διπλανή αίθουσα. Ακολουθεί μάχη σκληρή για ώρα, με έναν Γερμανό να σκοτώνει αντάρτες που επιχειρούν να εισβάλουν στον «χώρο» τους. Το χτύπημα θα έρθει από τον Κρόνο, τον Βελισσάριο και τον Κουρσάρο, που «γαζώνουν» με ριπές την πόρτα και ρίχνουν κι άλλη χειροβομβίδα. Όσοι βγαίνουν έξω, παραδίδονται νικημένοι. Η ώρα είναι πέντε… Το σχολείο είναι πια λάφυρο του έκτου λόχου.
Η μάχη συνεχίζεται στα πρώτα ορεινά σπίτια. Και εδώ κοστίζει πολύ αίμα. Οι αντάρτες δίνουν μάχη από φράχτη σε φράχτη και από τοίχο σε τοίχο, για περισσότερο από μιάμιση ώρα. Κανείς δεν περίμενε τόσο λυσσασμένη αντίδραση. Ο Οδυσσέας βλέπει με τα κιάλια του τι συμβαίνει και προστάζει τα μπροστινά του πολυβόλα, να βοηθήσουν. Οι Γερμανοί δέχονται πισώπλατα χτυπήματα, ενώ οι αντάρτες ξεπηδούν από τους φράχτες και μπαίνουν στα πρώτα σπίτια.

Ο κατά λάθος θάνατος του Ατρόμητου που «πάγωσε» τους αντάρτες

Στο ξεκαθάρισμα των βορινών σπιτιών, πέφτει νεκρός ο Ατρόμητος. Είναι ο πιο αδικοχαμένος από όλους τους νεκρούς. Έχοντας αντιληφθεί την ύπαρξη ενός ξεχασμένου μυδραλίου, αποφασίζει να το αρπάξει μόνος. Κάνει σήμα στους συντρόφους του και φεύγει. Άσπρος όπως ήταν και ξανθός, φορά στο κεφάλι του κράνος και κρατά ένα μάουζερ, λάφυρο από Γερμανό λοχία, που σκότωσε στη μάχη της Άμφισσας. Ξεπαστρεύει κάμποσους Γερμανούς και ανασηκώνεται και αρπάζει το μυδράλιο. Τότε, τον βλέπουν δύο – τρεις εφεδροελασίτες και πιστεύοντας πως είναι Γερμανός, τον σκοτώνουν κατά λάθος.
Ο ανταρτοπόλεμος συνεχίζεται. Από τα σπίτια που καταλαμβάνονται, οι Γερμανοί βγαίνουν με τα χέρια ψηλά, δηλώνοντας την παράδοσή τους. Οι μάχες όμως μεταφέρονται στα διπλανά σπίτια, όπου ο εχθρός έχει ταμπουρωθεί. Τα σπίτια και οι μισοπεθαμένοι από τα τραύματά τους Γερμανοί σταδιακά πέφτουν στα χέρια των ανταρτών.
Σε ένα σπίτι, ο Λυκούργος καλεί τους τραυματισμένους Γερμανούς να παραδοθούν. Πιστεύοντας ότι δεν θα αντισταθούν άλλο, μένει ακάλυπτος. Ένα αυτόματο μάρσιπ ξεπροβάλλει από τη γωνία του σπιτιού και αδειάζεται πάνω του. Θερισμένος από σφαίρες, πέφτει στο έδαφος. Οι άντρες του τον σηκώνουν συντετριμμένοι. Η ώρα είναι ήδη 5.30μμ.
Στα «πόδια» του χωριού, χαμηλά, δίνεται μάχη με πρωταγωνιστές τους εκκαθαριστές. Τη μεγαλύτερη θραύση κάνουν εδώ τα πολυβόλα του Οδυσσέα. Οι περισσότεροι Γερμανοί έχουν «γαζωθεί» από τις ριπές. Εφεδρικοί, βαθμοφόροι και οδηγοί έχουν βαλθεί, να ξεκαθαρίσουν τον τόπο από τους τρυπωμένους Γερμανούς. Εκεί θα βρει τον θάνατο ο Θανάσης Γκόλφης (Καπαρός), ένας 28χρονος χωρικός από τη Λεύκα, που άφησε το πρωί το περιβόλι του για να πολεμήσει. Παρακάλεσε τους αντάρτες να του δώσουν όπλο, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν και του ζήτησαν να φύγει. Εκείνος φεύγοντας, πήρε μαζί του μία καραμπίνα και βρέθηκε κοντά στους εφεδρικούς.

(Εύελπις, Σπύρος Νικολακόπουλος – Ολύμπιος. Στρατιωτικός διοικητής του 1ου λόχου του 11/36 Τάγματος Παρνασσίδας)

Το τελευταίο οχυρό και η παράδοση

Σε ένα άλλο σπίτι, με μεγάλη τριγυριστή μάντρα, οι Γερμανοί κρατάνε ακόμα το (προ)τελευταίο τους οχυρό, που θα πέσει με χειροβομβίδες και τη βοήθεια των ανταρτών που έχουν «καθαρίσει» τα άλλα σημεία και σπεύδουν για βοήθεια. Το τελευταίο οχυρό είναι στα τσιμαρέικα, δύο ή τρία καμμένα σπίτια, έναν τόπο δυο στρέμματα όλον κι όλον.
Τριάντα Γερμανοί με δύο πολυβόλα, χειροβομβίδες και αυτόματα μάχονται μέχρις εσχάτου, αποφασισμένοι για όλα. Φράχτες, χώματα, ντουβάρια τινάζονται στον αέρα από τη σφοδρότητα της μάχης. Οι Έλληνες μετρούν θύματα πολλά, ο τόπος γεμίζει τραυματίες. Ένας επονίτης 18 ετών, ο Λάμπρος από τη Θήβα, είναι ο πιο μικρός από τους νεκρούς αντάρτες.
Στο σημείο αυτό, η μάχη φαίνεται να έχει κερδηθεί, όμως οι Γερμανοί δεν παραδίδονται. Οι αντάρτες παίρνουν από τα λάφυρα τα αυτόματα, σφαίρες, χειροβομβίδες και προχωρούν. Ένας νεαρός, ο Γιάννης Τριανταφύλλου, ξέρει πώς να τους βγάλει από το σπίτι. Είναι το σπίτι του!
Το τέλος πλησιάζει. Το εχθρικό οχυρό έχει σιγάσει και τώρα κατευθύνονται προς τα εκεί και οι άνδρες του έκτου λόχου, που έχουν στο μεταξύ καθαρίσει όλη την πλαγιά και τα σπίτια. Οι Γερμανοί είναι από παντού περικυκλωμένοι. Ζητούν να παραδοθούν σε Έλληνα αξιωματικό.
Ο Εύελπις Σπύρος Νικολακόπουλος (Ολύμπιος) πετάει την εξάρτησή του και πλησιάζει. Από την κρυψώνα, εμφανίζεται ένας Γερμανός αξιωματικός με αίματα στο δεξί χέρι και την πλάτη. Είναι ο υπολοχαγός υποδιοικητής του εχθρικού τάγματος. Χαιρετίζει τον Έλληνα στρατιωτικά και παρουσιάζεται:
– Όττο Βέμπερς, Ομπερλώυτναντ.
– Οφιτσίρ, του απαντά ο Ολύμπιος και του δίνει το χέρι, δείχνοντας τους Γερμανούς που περιμένουν με έτοιμα τα όπλα τους. Οι αντάρτες θα σεβαστούν όλους τους αιχμαλώτους, όπως βεβαιώνει και με λόγο τιμής, σαν αξιωματικός προς αξιωματικό.
Ο Βέμπερς αποφασίζει να παραδοθεί. Σηκώνει το χέρι ψηλά και καλεί τους άνδρες του κοντά του. Με το άλλο χέρι, φέρνει στα χείλη τη σφυρίχτρα και σφυρίζει τη λήξη του αγώνα. Οι Γερμανοί παραδίνονται.
Η ώρα είναι 7.30 μ.μ. Η μάχη στις Καρούτες τελείωσε…

«Αυτός ο αντάρτικος στρατός πρέπει να τιμηθεί. Είναι ο λαός που στρατεύτηκε μόνος του και πολέμησε αβοήθητος τους ξένους κατακτητές. Είναι οι απροσκύνητοι, που έκαναν την Αντίσταση». Η. Παπανικολής

(Ο τάφος των νεκρών ανταρτών, στο νεκροταφείο του χωριού)