Ένας είναι ο εχθρός... για τους "αντιεξουσιαστές"

 Ένας είναι ο εχθρός... για τους "αντιεξουσιαστές"

Θαυμάστε "αντιεξουσιαστές", θαυμάστε βάθος θεωρητικής κατάρτισης, θαυμάστε πολιτικό κριτήριο, θαυμάστε αγωνιστικότητα
(από σχόλια στο indymedia σχετικά με την τραμπούκικη επίθεση των "παιδιών" σε διαδηλωτές στο πολυτεχνείο)

ΚΚΕ= Χρυση Αυγη

1574246

από @ 16/11/2015 8:46 πμ.,

Ιστορικα αλλα και προσφατα στην Ελλαδα οι ΚΚΕδες δειχνοθν οτι το μονο που τοθσ χωριζει με την ΧΑ ειναι τα χρωματα των πανο. Δεν χερω τι εγινε στο πολυτεχνειο , αλλα το τσακισμα των ναζι κνιτων ειναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ για καθε αριστερο. Ξεχναμε τα σκουλικια του ΚΚΕ τι πεσιματα σε πορειες μας εχουν κανει? Ξεχναμε το 97-98, το 2011 στο συνταγμα?

σιγά ρε παιδιά πώς κάνετε έτσι

1574247

από ένας που δεν ήταν εκεί 16/11/2015 8:49 πμ.,

Στην ελλάδα οι αναρχικοί (ή κάποιες τάσεις της αναρχίας) συγκρούονται βίαια με το ΚΚΕ από τη δεκαετία του 70. Χαρακτηριστικές στιμές οι μαζικές συγκρούσεις που είχαν λάβει χώρα στην πατησίων το 78 ή το 79 (ας μιλήσει για αυτές κάποιος παλαιότερος που τα ξέρει καλύτερα), η πανωλεθρία των κνιτών στις 15-11-1995, όπου μάλιστα κνίτης παραμορφώθηκε μόνιμα στο πρόσωπο με εγκαύματα από μολότοφ (και καλά να πάθει), η επίθεση στη Νομική το Νοέμβρη του 1998, μετά από τη σύλληψη 150 αναρχικών με τη συνεργασία ΜΑΤ και ΚΝΑΤ και η σύγκρουση με τις ομάδες περιφρούρησης της Βουλής τον Οκτώβρη του 11. Και φυσικά οι πολυάριθμες εμπρηστικές επιθέσεις σε γραφεία του ΚΚΕ. Και πολύ καλώς γίνονται όλα αυτά, στο βαθμό που  το ΚΚΕ αποτελεί "δεκανίκι του αστικού συστήματος που εγκλωβίζει έντιμους ανθρώπους από την εργατική τάξη και με τη σεχταριστική του τακτική, αντιδιαλεκτικά και απομονωμένα, αποτελεί εμπόδιο σε κάθε δυναμική διεκδίκηση της κοινωνίας από τα κάτω" για να μιλήσω και στη γλώσσα σας.



Με την ίδια λογική που "ο φασισμός τσακίζεται στο δρόμο" και όχι με κείμενα καταγγελίας, στο δρόμο τσακίζονται και τα ΚΝΑΤ. Μου φαίνεται ότι κάποιοι, μέσα στην πρεμούρα σας να γίνετε αρεστοί στην κοινωνία και να επιδείξετε πιστοποιητικά πολιτικής σοβαρότητας, έχετε ξεχάσει ότι ένα από τα βασικά στοιχεία που διακρίνουν την αναρχία από την αριστερά είναι ο αυθορμητισμός και η άμεση δράση.

Φυσικά μπορεί και πρέπει να γίνει αυστηρή κριτική στην πρόχειρη προετοιμασία της συγκεκριμένης ενέργειας και τις σοβαρές επιχειρησιακές ανεπάρκειές της, που οδήγησαν σε ό,τι έγινε, έτσι ώστε την επόμενη φορά να υπάρχει καλύτερο αποτέλεσμα. Όχι όμως και να καταντήσουμε αριστερότεροι των αριστερών.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Τα παιδιά είχαν ευγενή σκοπό και έκαναν την αυτοκριτική τους. Μακάρι την επόμενη φορά να μην επαναλάβουν τα ίδια λάθη και να έχουμε μπόλικους κνίτες στο νοσοκομείο, όπως πρέπει. Ε, και αν φάει καμιά ψιλή και κανένας αριστερός δεν τρέχει και τίποτα. Και αυτοί αντίπαλοί μας είναι, ως εξουσιαστές κομμουνιστές που, μάλιστα, κατεβαίνουν στις εκλογές.

Και είναι αηδιαστικό να βλέπεις άτομα που όλη τους η δράση περιορίζεται σε συγγραφή κειμένων, αφισσοκολλήσεις και ειρηνικές πορείες να φτύνουν τόση χολή ενάντια στο πιο υγιές κομμάτι του χώρου. Υγιές επειδή διατηρεί τη ζωντάνια, τον αυθορμητισμό και την επιθετικότητα που το μεγαλύτερο μέρος του χώρου έχει απωλέσει στο πλάισιο πολιτικάντικων και αριστερίστικων λογικών απεύθυνσης σε μια κοινωνία εθελόδουλων κωφαλάλων.

μπραβο στους συντροφους

1574250

από @ 16/11/2015 9:42 πμ.,

Μπραβο στους συντροφους για την διαθεση να πανε να την πεσουν σε αυτους που εκαναν τον κομμουνισμο βρισια στην ελλαδα,δυστηχως εγινε μεγαλο λαθος και χτυπηθηκαν ατομα τις ροσιναντε και του εεκ αλλα επειδη ειμουν παρων οι συντροφοι μολις καταλαβαν οτι δεν ηταν κνατ αυτοι που χτυπηθηκαν γυρισαν με ρισκο στο πολυτεχνειο αφου η περιοχη ειχε γεμισει ματ για να ζητησουν συγνωμη και να βοηθησουν οπως μπορουσαν τους τραυματιες.
Σημερα βγηκε και κειμενο που ζητανε και δημοσιος συγνωμη...
τα λαθη ανθρωπινα ειναι συντροφοι ο καθενας θα μπορουσε να ειναι σε αυτη τη θεση.

 ----

Και θα πει κάποιος "έλα μώρε, κάποιοι μαλάκες στο Internet τα κάνουν αυτά τα σχόλια, δεν χαρακτηρίζουν τον "χώρο"". Ελα όμως που ο "χώρος" έχει δείξει άπειρες φορές με την συμπεριφορά του στις κινητοποιήσεις ποιός είναι ο στόχος του...

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)

ΥΓ: Και αν κάποιοι του "χώρου" θέλουν να δείξουν ότι δεν έχουν σκατά και φασισμό στο μυαλό τους να το δείξουν στην πράξη.

Τα έθιμα του Πολυτεχνείου

 Τα έθιμα του Πολυτεχνείου

Το πιο παραδοσιακό έθιμο στο γιορτασμό (γιατί ή είμαστε δημοτικιστές ή δεν είμαστε) του Πολυτεχνείου είναι η αναφορά στο τεύχος της Πανσπ… Μάλλον όχι, το πιο παραδοσιακό έθιμο είναι τα ξύλα και τα σκηνικά εν είδει επαναστατικής γυμναστικής και χωρίς κανένα λόγο στο χώρο του Πολυτεχνείου, που στην επίσημη, αρχοντοβλαχική διάλεκτο του Λαϊκού Στρώματος (που κοροϊδεύει ασύστολα τα λαϊκά στρώματα για το τρίτο μέρος του αφιερώματός του) μεταφέρονται ως εξής: αντηλλάχθησαν (γιατί ή δεν είμαστε δημοτικιστές ή είμαστε) σπρωξίδια κι επιδόθηκαν μπουκετίδια…

Ένα έθιμο που τηρήθηκε πιστά και φέτος, θυμίζοντας λίγο το γαλατικό χωριό και τα… παιδιά να ξεσπάνε πάνω στο εξωκοινοβούλιο, αφού (κατά δική τους, κυνική ομολογία) δε βρήκαν Ρωμαίους –δηλ εμάς. Αυτά όμως θα τα δούμε καλύτερα στην ανταπόκριση από τον τριήμερο γιορτασμό συνολικά –γιατί ή είσαι δημοτ… αν και το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη λαϊκή.

Το δεύτερο πιο παραδοσιακό έθιμο του Πολυτεχνείου, λοιπόν, είναι η αναφορά στο τεύχος της Πανσπουδαστικής νο 8. Κινείται στα όρια της νομοτέλειας πως κάθε χρόνο κάποιος, κάπου, κάποτε, θα το ξεφουρνίσει. Κάποιος-α συνδικαλιστής-στρια ή κάποιος-α μπαχαλάκιας-ισσα ή κάποιο μέλος κάποιας γκρούπας, σε κάποιο πηγαδάκι ή κάποια τοποθέτηση κάποιας συνέλευσης σε κάποιο αμφιθέατρο κάποιου φοιτητικού συλλόγου σε κάποια πόλη, είναι βέβαιο πως θα πει με το ύφος του θριάμβου να λάμπει στα μάτια του.

Και η Πανσπουδαστική νο 8; Τι έχετε να μας πείτε για την Πανσπουδαστική νο 8; Όλοι θυμόμαστε τι έγινε με την Πανσπουδαστική νο 8...

Κι όσο απομακρυνόμαστε από τα γεγονότα, τόσο μεγαλώνει η ακλόνητη σιγουριά για το πώς ήταν και τόσο πιο χοντροκομμένα τα παρουσιάζει, όποιος θέλει να κερδίσει την προσοχή (και την ψήφο) του κοινού του, εντυπωσιάζοντάς το. Με όσο περισσότερη βεβαιότητα ισχυριστεί κανείς πως το ΚΚΕ κατήγγειλε την εξέγερση του Πολυτεχνείου ως προβοκάτσια, και δε συμμετείχε ποτέ σε αυτήν (ούτε σε όλο τον αντιδικτατορικό αγώνα, μπορώ να σου πω) ή μπήκε εκ των υστέρων, για να την καπελώσει, τόσο πιο πιθανό είναι να βρει ακροατήριο και να πείσει κόσμο πως μιλάει σαν ειδικός επί του θέματος κι ότι όσα λέει είναι αδιαμφισβήτητα.

Κατά τη γνώμη μου, κάποια πράγματα τείνουν να χάσουν το ενδιαφέρον και το νόημά τους, δια της τόσο συχνής επανάληψης, σε βαθμό που να αποφεύγεις να έρθεις ξανά σε επαφή μαζί τους, γιατί έχεις βαρεθεί να τα ακούς, και παρόλα αυτά να διαπιστώνεις σε κάποια φάση πως αγνοείς ή δε θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες. Και στο καπάκι, βλέπεις κάτι λίβελους σαν κι αυτόν που δημοσιεύτηκε χτες στην «αντικαπιταλιστική Παντιέρα», να αναρωτιούνται αν θα μιλήσει κανείς επιτέλους. Μα γιατί δε σπάει επιτέλους η σιωπή για ένα τέτοιο, μείζον ζήτημα, που ποτέ δε συζητάμε, τέτοιες μέρες κάθε χρόνο; Αν και ο αρθρογράφος, θα έπρεπε να προβληματιστεί ακριβώς από αυτό το σημείο. Κάποια από τα στελέχη της Αντι-ΕΦΕΕ, που είχαν καθοδηγητική ευθύνη (πχ Τζιαντζής, Λαφαζάνης), αποχώρησαν κάποια στιγμή, στην πορεία των πραγμάτων, από το ΚΚΕ. Δεδομένου πως γνώριζαν από πρώτο χέρι κάποια πράγματα και ότι έχουν τοποθετηθεί αυτοκριτικά ως προς διάφορες πτυχές του κομματικού του παρελθόντος, δεν είναι εύλογο πως αν είχαν κάτι να προσάψουν στο Κουκουέ γι’ αυτό το ζήτημα, αν είχαν στη διάθεσή τους κάποιο στοιχείο που να αποδείκνυε πως έβλεπε την εξέγερση ως προβοκάτσια, αποκλείεται να μην το χρησιμοποιούσαν εις βάρος του αναδρομικά; Λέω εγώ τώρα…

Με την ευκαιρία, είχα σκεφτεί πως εν όψει και της συγγραφής του τρίτου τόμου του δοκιμίου ιστορίας (και την περίοδο 1968-91, που περιλαμβάνει και το Πολυτεχνείο), θα είχε ενδιαφέρον να μαζευτούν σε ένα νήμα διάφορες παραπομπές και βιβλιοπροτάσεις, σε μια ανάρτηση του στιλ «πες μου τι να διαβάσω για το Πολυτεχνείο» και ειδικά για το επίμαχο τεύχος (είναι το νούμερο 8, το ξέρουν όλοι με αυτό). Δεν είχα όμως το χρόνο να επεξεργαστώ αυτή την ιδέα, κι έτσι μένει στο ράφι προς μελλοντική αξιοποίηση…

Αυτό πάντως που έχει περισσότερη αξία είναι να δει κανείς πίσω από αυτά και να αναμετρηθεί με γενικότερα ερωτήματα, προτού αποφανθεί για… «τον προδοτικό και υπονομευτικό ρόλο της ΚΝΕ» στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, να αναστοχαστεί για την ίδια την εξέγερση και να την τοποθετήσει στις πραγματικές της διαστάσεις. Δεν υπονοώ τη γνωστή παράμετρο της βολεμένης γενιάς του Πολυτεχνείου –αν δεχτούμε αυτόν τον όρο για να χρονολογούμε την ιστορία- που δεν ακυρώνει στο παραμικρό την αξία της εξέγερσης και δεν αποτελεί κριτήριο για μια εκ των υστέρων αξιολόγηση, ούτε και τον ιδεολογικό της απόηχο που καθόρισε εν πολλοίς αυτό που επικράτησε μεταπολιτευτικά να λέγεται «αριστερά» στη χώρα μας και το περιεχόμενο του όρου. Αλλά πιο ειδικά ζητήματα για τις δυνατότητες επιτυχίας και τα αποτελέσματά της.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έριξε τη χούντα, ούτε κατάφερε τα έξι χρόνια να μη γίνουνε επτά, όπως έλεγε το σύνθημα των φοιτητών. Πιθανόν να συντέλεσε όμως στο να μη γίνουν περισσότερα, στην επιτάχυνση του τέλους της. Και σε κάθε περίπτωση, η μεγάλη της συνεισφορά ήταν πως ανάγκασε τη χούντα να δείξει το πραγματικό της πρόσωπο, έριξε τις μάσκες του «εκδημοκρατισού» της κι έκαψε οριστικά το χαρτί της «φιλελευθεροποίησής» της, που μπορούσε να οδηγήσει σε μια μακροχρόνια κατάσταση –πχ κάτι αντίστοιχο με τη στρατιωτική «δημοκρατία» της γειτονικής Τουρκίας. Αυτά ως προς την αξία της εξέγερσης και τον κλασικό απαξιωτικό αφορισμό που ισχυρίζεται πως το μόνο αποτέλεσμα ήταν μια απλή, αλλαγή φρουράς, από τον Παπαδόπουλο στον Ιωαννίδη, που ήρθε στα πράγματα μία βδομάδα μετά.

Όπως, όμως, δεν μπορούμε να έχουμε την προσδοκία από ένα ιστορικό υποκείμενο να φέρει εις πέρας κάτι που δεν έχει τεθεί στο ιστορικό προσκήνιο, κατ’ αντιστοιχία, δεν μπορούμε να κρίνουμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου από τη μη επίτευξη ενός στόχου, που αντικειμενικά βρισκόταν έξω από την εμβέλεια των δυνατοτήτων της: δηλ να ρίξει τη χούντα. Από τη στιγμή όμως, που αυτό γινόταν φανερό και στα δρώντα υποκείμενα της εποχής, τους έθετε κάποιες πολύ συγκεκριμένες παραμέτρους. Η εξέγερση δεν έπρεπε να παρασυρθεί απ’ το φλογερό ενθουσιασμό της στιγμής και να πάει πιο μακριά απ’ όσο θα μπορούσε –κάτι που επιδίωκαν πχ τα συνθήματα «κάτω το κράτος», «κάτω το κεφάλαιο», κτλ, που αντικειμενικά λειτουργούσαν προβοκατόρικα, αν δε γράφονταν δηλ από μασκαρεμένους ασφαλίτες με πολιτικά. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με κάποια άτολμη, ρεφορμιστική λογική μικρών μεταρρυθμιστικών βημάτων (αυτή την πρέσβευε κυρίως το ΚΚΕ εσωτερικού, με τη θετική στάση που τήρησε απέναντι στο εγχείρημα της χουντικής «φιλελευθεροποίησης»), αλλά με ρεαλιστική εκτίμηση των συσχετισμών και της συγκεκριμένης κατάστασης. Η συγκέντρωση δυνάμεων δεν είχε φτάσει σε εκείνο το σημείο, που θα επέτρεπε στην εξέγερση να πάει μέχρι τέλους, μπορούσε όμως να ανέβει κατακόρυφα μέσω αυτής της εξέλιξης και να ανοίξει τελείως διαφορετικές προοπτικές.

Αυτό στη δεδομένη στιγμή σήμαινε πως έπρεπε να υπάρχει κι ένα σχέδιο διεξόδου για την κατάληψη, τόσο για τους φοιτητές που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο, όσο –κυρίως- για το φοιτητικό και το λαϊκό κίνημα και τη συνέχειά τους, να μην παιχτούν δηλ όλα (ή τίποτα), σε μια συγκυρία που δεν ήταν ευνοϊκή για κάτι τέτοιο. Αυτά μπορεί να είναι ψιλά γράμματα για τον κλασικό αριστεριστή, που ζει και αναπνέει για αυτό το «όλα ή τίποτα», ή για ένα φλεγόμενο, φοιτητικό αμφιθέατρο, αλλά δεν μπορεί παρά να απασχολούν τη συνειδητή πρωτοπορία του κινήματος. Κι αξίζει να σημειωθεί πως τους υπόλοιπους οκτώ μήνες της χούντας, που αντιστοιχούν στην «περίοδο Ιωαννίδη», δεν υπήρχε κάποια αξιόλογη εκδήλωση συλλογικής κι οργανωμένης αντίδρασης, μολονότι η μέχρι τότε τάση του κινήματος ήταν σαφώς ανοδική, και η χούντα όδευε προς το τέλος της –ή τη δημοκρατική μετεξέλιξή της.

Με βάση αυτά τα δεδομένα λοιπόν πρέπει να κριθεί, νηφάλια και ιστορικά, στο πλαίσιο της εποχής της, η δράση, η στάση και τα όποια πιθανά λάθη της ΚΝΕ, μακριά από εύκολους αφορισμούς κι απλοϊκά σχήματα.

Στο αρχικό προσχέδιο είχα υπολογίσει να αναφερθώ και στο ζήτημα της «ενότητας και πάλης των αντιθέτων» μες σε ένα ενιαίο κίνημα, όπως στο Πολυτεχνείο, και στο αποτέλεσμα της συνύπαρξης αυτών των αντικρουόμενων πολιτικών σχεδίων. Αλλά ας το κρατήσουμε κάβα για κάποια μελλοντική ανάλυση.

Οι πόλεμοί τους είναι οι νεκροί μας

Οι πόλεμοί τους είναι οι νεκροί μας

   Ορισμένες επισημάνσεις πριν πάμε στην φωτογραφία:
    Πρώτο: Σύμφωνα με την Υπηρεσία Πληροφοριών του Ιράκ αλλά και  τούρκικες επιθεωρήσεις, τα έσοδα των τζιχαντιστών από τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στην κατοχή τους ανέρχονται σε 5 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα.
    Αλήθεια, σε ποιους πουλάνε οι τζιχαντιστές; Σε ανεξάρτητους… βενζινοπώλες; Να ισχύει ότι το πετρέλαιο αυτό φτάνει, όπως έχει γραφτεί, σε Τουρκία, Ισραήλ, ΗΠΑ;…
    Δεύτερο: Τον Απρίλιο του 2013 αποφασίστηκε να τερματιστεί το εμπάργκο στην εισαγωγή του συριακού πετρελαίου στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα ήταν οι ομάδες που βρίσκονταν στο βορειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας να ενισχυθούν οικονομικά από τις πετρελαιοπηγές που έλεγχαν. Ανάμεσά τους και οι ισλαμοφασίστες… Ποιος πήρε αυτή την απόφαση; Μα οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ! 
    Και ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Ήταν τότε που ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, ο Γκίντο Βεστερβέλλε, δήλωνε (22/4/2013): «Επιθυμούμε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη στις περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση, και γι’ αυτό θα άρουμε τις κυρώσεις που εμποδίζουν το έργο των μετριοπαθών δυνάμεων της αντιπολίτευσης». Οι ισλαμοφασίστες έκοβαν κεφάλια. Αλλά αυτοί μιλούσαν για «μετριοπαθή αντιπολίτευση»…
   Τρίτο: Πέρσι, ο υπουργός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης της Γερμανίας, ο Γκερτ Μίλερ, μιλώντας μάλιστα στον κρατικό σταθμό ZDF, λίγες ώρες μετά την ανάρτηση του βίντεο με τον αποκεφαλισμό του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλει, δήλωνε: «Αυτό το είδος κρίσης πάντοτε έχει μία προϊστορία [...] Οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, τα όπλα τους, είναι οι “χαμένοι γιοι”. Πρέπει να ρωτήσουμε, ποιος εξοπλίζει, ποιος χρηματοδοτεί τους μαχητές του ΙΚ.Η λέξη-κλειδί εδώ είναι “Κατάρ”».
   Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που δεν γνωρίζει τις σχέσεις των ΗΠΑ με το Κατάρ; Κανείς. Γι’ αυτό, μάλλον, και οι δηλώσεις του κ. Μίλερ, ο οποίος είναι μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της καγκελαρίου Μέρκελ, μετά τον αρχικό σάλο που δημιουργήθηκε, όλως περιέργως «εξαφανίστηκαν» από τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία…
   Τέταρτο: Υπάρχει άνθρωπος που παρακολουθεί στοιχειωδώς όσα συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή, που δεν γνωρίζει ότι η Σαουδική Αραβία στηρίζει και χρηματοδοτεί όλα τα κινήματα των τζιχαντιστών τα τελευταία 35 χρόνια;
    Ή μήπως υπάρχει κανείς που να αγνοεί τις σχέσεις Σαουδικής Αραβίας – ΗΠΑ;…
    Πέμπτο: Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς οι τζιχαντιστές έχουν αποκτήσει τον βαρύ οπλισμό τους. Η απάντηση που συχνά ακούγεται είναι ότι τον πήραν από τον ιρακινό στρατό. Πάλι καλά που δεν τα ψώνισαν από… σούπερ μάρκετ όπλων, κατά τα πρότυπα των «ανεξάρτητων βενζινοπωλών» στους οποίους πουλάνε το πετρέλαιο…
    Ναι, αλλά πώς εξηγείται ότι οι τζιχαντιστές συνελήφθηκαν από τον φακό να επιτίθενται στον ιρακινό στρατό με ίλες ολοκαίνουργιων «Humvees»; Πώς εξηγείται, δηλαδή, ότι τα εργαλεία που είχαν στην κατοχή τους, τα παρασκευασμένα στα εργοστάσια της «American Motors», ήταν «του κουτιού»;
    Πώς εξηγείται, επίσης, να παρελαύνουν στις πόλεις που ελέγχουν με δεκάδες ολοκαίνουργια αγροτικά και SUV της «Toyota»; Μήπως πρόκειται για τα οχήματα, τα 43 «Toyota» που πριν δυο χρόνια το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ είχε παραδώσει σε Σύριους «μετριοπαθείς αντάρτες», στα πλαίσια του προγράμματος υποστήριξης της λεγόμενης «μετριοπαθούς» συριακής αντιπολίτευσης.…
    Επιπλέον:
1)   Εκείνο που δεν ακούγεται είναι ότι η Γαλλία – ναι, η Γαλλία του Ολάντ! – είναι εκείνη που παρέδωσε επιθετικά όπλα στη λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και μέσω αυτής στους ισλαμοφασίστες το 2012, και τούτο παρά το εμπάργκο όπλων που είχε επιβληθεί από το 2011. Η ομολογία είναι του ίδιου του Ολάντ και όπως γράφεται περιέχεται στο βιβλίο του δημοσιογράφου Ξαβιέ Πανόν, με τίτλο «Στα παρασκήνια της γαλλικής διπλωματίας» (εκδόσεις L’ Archipel) που κυκλοφόρησε φέτος. Εκεί σε συνέντευξή του προς τον συγγραφέα, ο Ολάντ ερωτηθείς για τις παραδόσεις γαλλικών όπλων, απαντά: «Αρχίσαμε όταν ήμασταν βέβαιοι πως θα πήγαιναν σε σίγουρα χέρια. Για τα φονικά όπλα, ήταν οι υπηρεσίες μας που προχώρησαν στις παραδόσεις»… Ανάμεσα στα άλλα όπλα που παρέδωσε η Γαλλία στο όνομα της καταπολέμησης του Άσαντ και σε… «σίγουρα χέρια», ήταν, σύμφωνα με το βιβλίο, κανόνια διαμετρήματος 20mm, μυδραλιοβόλα, εκτοξευτήρες ρουκετών και αντιαρματικοί πύραυλοι…
2)   Εκείνο που δεν ακούγεται είναι ότι σύμφωνα με τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, η μεν Γαλλία τροφοδοτούσε με όπλα τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» παρότι ήταν γνωστό ότι τα δύο τρίτα αυτού του εξοπλισμούνα προωθούνταιπροςτηνΑλ Κάιντα στη Συρία.Ήταν οι μονάδες της Αλ Κάιντα που στη συνέχεια συσπειρώθηκαν - μαζί με τα γαλλικά όπλα τους – με τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους»…
3)   Αυτό που δεν ακούγεται (για την ακρίβεια θάφτηκε) είναι η είδηση που μεταδόθηκε από το πρακτορείο ειδήσεων Reuters (Τιερί Μεισάν, http://www.voltairenet.org/article185178.html): Ότι το Αμερικανικό Κογκρέσο, σε ειδική συνεδρίαση τον Ιανουάριο του 2014, ψήφισε τη χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό μέχρι τις 30 Σεπτέμβρη 2014, όχι μόνο του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», αλλά και των Τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» (“US Congress secretly approves arms deliveries to Syria”, VoltaireNetwork, 30 January 2014)…
4)   Ενώ είναι γνωστό ότι η Δύση ενίσχυσε με κάθε τρόπο τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» για να ανατρέψει τον Άσαντ, ισχυρίζεται ότι ουδέποτε είχε σχέση με τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους». Μάλιστα. Μόνο που ο  διοικητής του «Ισλαμικού Κράτους», ο αποκαλούμενος «Χαλίφης Ιμπραήμ», ήταν ένα από τα επιφανή μέλη του Επιτελείου του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» που ενισχύθηκε παντοειδώς από τη Δύση…
    Ας επιστρέψουμε τώρα στην φωτογραφία που προηγήθηκε. Είναι σχετικά πρόσφατη. Τραβήχτηκε τον Μάη του 2013. Βλέπουμε τον γερουσιαστή και υποψήφιο Πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Μακέιν σε σύσκεψη με το επιτελείο του λεγόμενου «Ελεύθερου Συριακού Στρατού».
    Ο Μακέιν – ό ίδιος άνθρωπος που για λογαριασμό των ΗΠΑ συμμετείχε στις επαφές με τους ναζί και στις συγκεντρώσεις των ναζιστών και των φασιστών στην Ουκρανία - απεικονίζεται να συνομιλεί με τον Ιμπραήμ αλ Μπαδρί (αριστερά μπροστά). Ο συγκεκριμένος δεν είναι άλλος από τον αποκαλούμενο «Χαλίφη» των Τζιχαντιστών και του «Ισλαμικού Κράτους»....

Ηφωτογραφία (Μάης 2013) είναι του γερουσιαστή και υποψηφίου Προέδρου των ΗΠΑ, του Μακέιν με το επιτελείο του«Ελεύθερου Συριακού Στρατού» στην οποία ο Μακέιν απεικονίζεται να συνομιλεί με τον Ιμπραήμ αλ Μπαδρί (αριστερά μπροστά), δηλαδή με τον σημερινό «Χαλίφη» των Τζιχαντιστών και του «Ισλαμικού Κράτους»….
                                                           ***
Ο Μινώταυρος του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού σπέρνει ανέμους. Οι λαοί ολόκληρου του πλανήτη θερίζουν θύελλες.
Το φρικιαστικό έγκλημα, η ανείπωτη τρέλα των νέων δολοφονιών στις οποίες προχώρησε το δημιούργημα του ιμπεριαλιστικού «Φρανκενστάιν», οι ισλαμοφασίστες, αυτή τη φορά στο Παρίσι (αλλά και στον Λίβανο όπου πάνω από 44 νεκροί και πάνω από 200 τραυματίες είναι ο απολογισμός του μακελειού που συνέβη στη Βηρυτό την Παρασκευή – για το οποίο, όμως, κανείς δεν μιλάει) έχει ήδη χαρακτηριστεί ως η επιστροφή της «11ης Σεπτέμβρη», αυτή τη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος. 
 Η εκτίμηση δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Που σημαίνει ότι το ρολόι πάει ακόμα πιο πίσω. Το ρολόι θα επιχειρηθεί από τους «προστάτες» μας να γυρίσει σε τέτοιες εποχές και σε τέτοιες συνθήκες ανασφάλειας και φαλκίδευσης των κοινωνικών ελευθεριών, που θα μας αναγκάσουν να θυμηθούμε τα λόγια του Φραγκλίνου: Όσοι δέχονται να θυσιάσουν στοιχειώδειςελευθερίες στο όνομα της ασφάλειας, δεν αξίζουν ούτεελευθερίαούτε ασφάλεια...
Από τα Ιλίσια Πεδία μέχρι τον Λευκό Οίκο, οι αρχιστράτηγοι του ολέθρου δηλώνουν: «Έχουμε πόλεμο». Πράγματι. Έχουμε πόλεμο. Αλλά καθώς το έγκλημα είναι πολύ μεγάλο για να αντέξει κανείς την υποκρισία των δακρυσμένων κροκόδειλων, ας είμαστε σαφείς: Οι πόλεμοι είναι δικοί τους. Δικά μας είναι μόνο τα θύματα.
    Ο πόλεμός τους για τα πετρέλαια, για την ενέργεια, για τον έλεγχο των αγορών, για την επέκταση και την ανακατανομή της οικονομικής και γεωστρατηγικής ισχύος τους, είναι οι νεκροί μας.
    Ο πόλεμός τους είναι οι νεκροί μας! Έφεραν την τρέλα του πολέμου τους στα σπίτια μας! Το κόκκινο του αίματος των αθώων που χρόνια τώρα χύνεται στη Δαμασκό και στη Βαγδάτη, το ίδιο κόκκινο και το ίδιο αθώο χύνεται τώρα στο Μπατακλάν. 
    Στη μνήμη των νεκρών μας στο Παρίσι, στους Δίδυμους Πύργους, στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη, στη Φαλούτζα, στη Βαγδάτη, στη Βηρυτό, στη Λωρίδα της Γάζας, κόντρα στα «Αμπού Γκράιμπ» και στα «Γκουαντανάμο» της «αντικειμενικής πληροφόρησης», επαναλαμβάνουμε:
    Ο Φρανκεστάιν,

• που διέλυσε το Ιράκ και τη Λιβύη,
• που επενέβη σε Συρία και Ουκρανία,
• που ληστεύει και θανατώνει τη Μέση Ανατολή για αιώνες,
• που γεμίζει πνιγμένους το Αιγαίο,
• που το αίμα που χύνει, είτε των παιδιών της Γιουγκοσλαβίας, είτε του Κόμπανι, είτε του Παρισιού το εγγράφει στους ισολογισμούς των πολυεθνικών του πετρελαίου και των μονοπωλίων των όπλων,
• που τροφοδοτεί μουτζαχεντίν με φόντο το Αφγανιστάν εδώ και 35 χρόνια προκαλώντας το σημερινό χάος,
• που κατασκευάζει θεωρίες περί του «πολέμου των πολιτισμών» για να δικαιολογεί τους πολέμους των πολυεθνικών,
• που άλλοτε συμμαχεί και στηρίζει και άλλοτε «αντιμάχεται» αντιδραστικά καθεστώτα,
• που κατασκευάζει τέρατα όπως οι Μπιν Λάντες, χτες, οι φονιάδες του «Ισλαμικού Κράτους», σήμερα, τέρατα τα οποία του είναι εξαιρετικά χρήσιμα είτε σαν σύμμαχοι είτε σαν αντίπαλοι, έχει όνομα:Ιμπεριαλισμός.

email: mpog@enikos.gr 

42 χρόνια από τον ηρωικό ξεσηκωμό στο Πολυτεχνείο

 42 χρόνια από τον ηρωικό ξεσηκωμό στο Πολυτεχνείο

Σαράντα δύο χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον ηρωικό ξεσηκωμό του λαού και της νεολαίας το Νοέμβρη του 1973 ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία. Τα διδάγματα αυτού του ξεσηκωμού είναι και σήμερα επίκαιρα, αφού παραμένουν η εξουσία του κεφαλαίου και η ενσωμάτωση της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, το ΝΑΤΟ, δηλαδή οι παράγοντες εκείνοι που οδήγησαν στην επιβολή της δικτατορίας.

Το ΚΚΕ καλεί τις νέες, τους νέους, τους εργαζόμενους, όλο το λαό να τιμήσουν τον ηρωικό ξεσηκωμό στο Πολυτεχνείο, τους χιλιάδες αγωνιστές της πάλης ενάντια στη δικτατορία, τους νεκρούς του Νοέμβρη, που αποτέλεσε το κορυφαίο γεγονός της αντιδικτατορικής πάλης και να πάρουν μαζικά μέρος στις εκδηλώσεις γιορτασμού και την πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία.

Ο αγωνιστικός γιορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, μετά την απεργία στις 12 Νοέμβρη, μπορεί να σηματοδοτήσει την περαιτέρω αναθάρρηση του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, την κλιμάκωση της εργατικής - λαϊκής πάλης ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και της ΕΕ, που συνεχίζει να ματώνει το λαό για ν' ανακάμψει η κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου.

Το ΚΚΕ είναι περήφανο για τα μέλη και στελέχη του, τους ΚΝίτες και τις ΚΝίτισσες, τους φίλους και οπαδούς του, τα μέλη της Αντι-ΕΦΕΕ, που πήραν μέρος στην αντιδικτατορική πάλη, που έμειναν όρθιοι στα κρατητήρια της Ασφάλειας, δεν λύγισαν από τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ - ΕΣΑ, στην Μπουμπουλίνας, στις φυλακές, στις εξορίες και τα στρατοδικεία, σε κάθε τόπο μαρτυρίου.

Το ΚΚΕ καλεί τους μαζικούς φορείς, τους εκπαιδευτικούς, κάθε προοδευτικό άνθρωπο να πρωτοστατήσουν, για να μάθουν οι νέες και οι νέοι, οι μαθητές, οι φοιτητές, οι νέοι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, την αλήθεια για το λαϊκό ξεσηκωμό το Νοέμβρη του '73, τις καταλήψεις της Νομικής που προηγήθηκαν. Να μάθουν για το ρόλο που έπαιξε η στρατιωτική δικτατορία στην προάσπιση των συμφερόντων της πλουτοκρατίας, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο.

Να καταδικάσουν και ν' απομονώσουν ακόμα πιο αποφασιστικά τη ναζιστική Χρυσή Αυγή, που υμνεί τη στρατιωτική δικτατορία και συκοφαντεί την αντιδικτατορική πάλη του λαού και της νεολαίας.

Να αποκρούσουν και όσους διαστρεβλώνουν την ουσία του ηρωικού ξεσηκωμού του Νοέμβρη του '73, που αποκρύπτουν τη μεγάλη συμβολή του ΚΚΕ και της ΚΝΕ σε όλο τον αντιδικτατορικό αγώνα, στις καταλήψεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, στη σκληρή πάλη, καθ' όλη την 7ετία, για να αναπτυχθεί η αντίσταση του λαού και της νεολαίας, για να σπάσει ο φόβος, ο συμβιβασμός και η μοιρολατρία, ενάντια στον αντικομμουνισμό, που ήταν η επίσημη ιδεολογία της στρατιωτικής δικτατορίας, του κράτους και των αστικών κομμάτων, που έστρωσαν το δρόμο για την επιβολή της.

Η μετάβαση απ' τη στρατιωτική δικτατορία στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, τον Ιούλη του 1974, δεν έδωσε ουσιαστική και οριστική λύση στα λαϊκά προβλήματα της φτώχειας, της ανεργίας, της διαρκούς υπονόμευσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αυτό που ζει ο λαός μας, τα τελευταία 7 χρόνια της οικονομικής κρίσης, δεν είναι αποτέλεσμα απλά μιας "κακής διαχείρισης" των χρόνων της μεταπολίτευσης, όπως ισχυρίζονται όλα τα άλλα κόμματα.

Αντίθετα, αποδείχθηκε πως οι όποιες παραχωρήσεις αποσπούν οι εργαζόμενοι μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα είναι προσωρινές. Οτι όσες κυβερνήσεις επιλέγουν να διαχειριστούν αυτό το σάπιο σύστημα και τους νόμους του, αναπόφευκτα θ' ακολουθήσουν αντιλαϊκές πολιτικές. Αυτό αποδείχτηκε και με την "αριστερή" διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που συνεχίζει την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Οι κρίσεις, η ανεργία, η λιτότητα, η φτώχεια, οι πόλεμοι θα υπάρχουν όσο η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των καπιταλιστών, όσο η Ελλάδα είναι δέσμια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Ο ελληνικός λαός χρειάζεται να είναι σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα, γιατί η κυβέρνηση εμπλέκει τη χώρα και το λαό στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών σε βάρος των λαών της Αν. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής και συμμετέχει ενεργά στα σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ, παραχωρώντας ολόκληρες περιοχές της χώρας για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟικών βάσεων και επιθετικών πολεμικών υποδομών. Οπως τότε, έτσι και σήμερα, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι παράγοντες αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και εμπλοκής του λαού σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Η πείρα των τελευταίων 42 χρόνων, από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πτώση της χούντας ένα χρόνο μετά, αναδεικνύει ότι το πραγματικό ζήτημα για την εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα, σε κάθε ιστορική φάση και καμπή, είναι η συγκέντρωση δυνάμεων στην πάλη ενάντια στα μονοπώλια, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στον καπιταλισμό, με στόχο την εργατική - λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό. Ετσι μόνο η εργατική - λαϊκή πάλη, που αναπτύσσεται στο έδαφος των οξυμένων προβλημάτων, θα γίνεται πιο αποτελεσματική, θα μπορεί ν' αποκρούει αντιλαϊκά μέτρα, ν' αποσπά κάποιες κατακτήσεις, όταν δηλαδή βάζει στο στόχαστρο την ίδια την καπιταλιστική εξουσία και ιδιοκτησία, χωρίς να εγκλωβίζεται στη στήριξη αστικών κυβερνήσεων, όποιο πρόσημο κι αν έχουν.

Απ' άκρη σ' άκρη σε όλη τη χώρα, στις σημερινές συνθήκες, ας αντηχήσει πιο δυνατά η φωνή της εργατικής τάξης, του λαού, της νεολαίας του για κλιμάκωση της λαϊκής πάλης.

"Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες, λεφτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί"...

Οξύνονται οι κόντρες σε Ευρωζώνη - ΕΕ και με αφορμή την Τραπεζική Ενωση

Οξύνονται οι κόντρες σε Ευρωζώνη - ΕΕ και με αφορμή την Τραπεζική Ενωση

Από την πρόσφατη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ

ΕΕ

Στη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ τη Δευτέρα 8/11/2015, συζητήθηκαν - ανάμεσα στα άλλα - θέματα που έχουν σχέση με την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης, ενώ την επομένη συζητήθηκαν και στο ΕΚΟΦΙΝ για την ΕΕ.

Ποια θέματα είναι αυτά;
Το πρώτο είναι η ενιαία εκπροσώπηση του Γιούρογκρουπ στο ΔΝΤ. Πρόκειται για προσπάθεια εμφάνισης της Ευρωζώνης ως ενιαίας οντότητας στο ΔΝΤ, σε αντίθεση με την ξεχωριστή εκπροσώπηση των κρατών - μελών, με την προσδοκία αναβάθμισης της θέσης της, ως πιο ισχυρή πολιτική και οικονομική οντότητα στο ΔΝΤ, στις αποφάσεις του οποίου τον πρώτο λόγο έχουν οι ΗΠΑ. Η εξωτερική εκπροσώπηση της ζώνης του ευρώ δεν αντιστοιχεί στην αυξημένη οικονομική και δημοσιονομική βαρύτητά της, εκτιμά η Κομισιόν, φέρνοντας ως παράδειγμα το δολάριο ΗΠΑ που έχει ενιαία, ισχυρή εκπροσώπηση στους διεθνείς διακρατικούς οικονομικούς και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Γι' αυτό η Κομισιόν, προς το κοινό συμφέρον των κρατών - μελών της Ευρωζώνης, προτείνει τη μετάβαση προς μια ενοποιημένη εκπροσώπηση της ζώνης του ευρώ στο ΔΝΤ. Δεν ξέρουμε πώς θα προχωρήσει. Σημαίνει εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών - μελών, ενώ υπάρχουν οξύτατοι εσωτερικοί ανταγωνισμοί. Οι ΗΠΑ είναι ενιαίο κράτος και όχι διακρατική ένωση. Ταυτόχρονα, αυτή η κίνηση δείχνει για μια ακόμη φορά όξυνση ανταγωνισμών μεταξύ Ευρωζώνης και ΗΠΑ.
Το δεύτερο είναι η Τραπεζική Ενωση. Συζητήθηκε και η Ενωση Κεφαλαιαγορών, αλλά κατέληξαν ότι χρειάζεται πρώτα ολοκλήρωση των διαδικασιών για την Τραπεζική Ενωση.
Το ζήτημα της Τραπεζικής Ενωσης δεν είναι καινούριο. Η ιστοσελίδα της ΕΕ στην Ελλάδα αναφέρει σχετικά:
«Η κρίση του ευρώ αλλά και τα διδάγματα από την παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση που ξέσπασε το 2007 - '08 οδήγησαν σε μια σειρά πολύ σημαντικών μεταρρυθμίσεων στην Ευρώπη ώστε να διασφαλιστεί ότι υπάρχει επαρκής ρύθμιση και εποπτεία όλων των παραμέτρων του χρηματοπιστωτικού συστήματος στις 28 χώρες της Ενωσης.
Σε αυτό το πλαίσιο τον Ιούνιο του 2012 τα κράτη - μέλη της ΕΕ αποφάσισαν ότι η νομισματική ένωση πλέον πρέπει να υποστηριχθεί και από τη λεγόμενη "Τραπεζική Ενωση", δηλαδή την κοινή εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και τον κοινό μηχανισμό επίλυσης των χρηματοπιστωτικών κρίσεων. Πιο συγκεκριμένα, η τραπεζική ένωση έχει σκοπό να διαρρήξει τον μηχανισμό που συνδέει τον τραπεζικό τομέα με το δημόσιο χρέος (σ.σ. η χρηματοδότηση για την ανακεφαλαιοποίηση αποτελεί μέρος του κρατικού χρέους). Στην τραπεζική ένωση εντάσσονται υποχρεωτικά όλες οι χώρες - μέλη της ζώνης του ευρώ αλλά και εθελοντικά όσες από τις υπόλοιπες χώρες - μέλη της ΕΕ το επιθυμούν».
Γράφει επίσης: «Η έλλειψη συντονισμού της αντίδρασης των κρατών - μελών στη χρεοκοπία τραπεζών (...) οδήγησε σε κατακερματισμό ανησυχητικού βαθμού την ενιαία αγορά στον τομέα των δανειοδοτήσεων και των χρηματοδοτήσεων, με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η αποτελεσματική δανειοδότηση της πραγματικής οικονομίας και, κατά συνέπεια, η οικονομική ανάπτυξη. Για την διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και της ανάπτυξης στην Ευρωζώνη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε έναν χάρτη πορείας για την Τραπεζική Ενωση για τα 18 κράτη - μέλη που ανήκουν σήμερα στην Ευρωζώνη και τις 6.000 τράπεζές τους».

Τι εννοούν με όλα τα παραπάνω;

Η διαχείριση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης συνολικά στην Ευρωζώνη, αλλά ιδιαίτερα σε κράτη - μέλη με μεγάλο κρατικό χρέος και μεγάλα ελλείμματα (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, αλλά κυρίως Γαλλία, Ιταλία), που αποτελούν έναν επιπλέον δυσμενή παράγοντα στη διαχείριση και δυσκολεύουν αρκετά την καπιταλιστική ανάπτυξη, ωθεί στην αναζήτηση μέτρων και θεσμών προώθησης της παραπέρα πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης, επομένως και της «οικονομικής διακυβέρνησης». Διάφορα διεθνή και ευρωενωσιακά αστικά οικονομικά επιτελεία, μιλώντας για την Ευρωζώνη, κάνουν λόγο για «λειψή Ενωση», αφού λένε ότι είναι ενιαία μόνο ως νομισματική και όχι ως οικονομική, με δεδομένο το γεγονός ότι κάθε κράτος - μέλος της δεν μπορεί να ασκεί νομισματική πολιτική, αυτή την ασκεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), μπορεί όμως και ασκεί οικονομική πολιτική. Αποτέλεσμα της έλλειψης άσκησης οικονομικής πολιτικής από ένα κέντρο είναι, λένε, η εμφάνιση τεράστιων ελλειμμάτων και κρατικών χρεών, παρά τα κριτήρια του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που προβλέπει μέχρι 3% του ΑΕΠ δημόσιο έλλειμμα για κάθε κράτος - μέλος και μέχρι 60% του ΑΕΠ κρατικό χρέος. Προβλέπει μάλιστα και ποινές όταν παραβιάζονται αλλά ποτέ δεν επιβλήθηκαν αφού η πρώτη κυβέρνηση που τα παραβίασε ήταν η γερμανική.
Η επιδίωξη της ενιαίας οικονομικής διακυβέρνησης δικαιολογείται με το επιχείρημα της προσπάθειας αποτροπής οικονομικής κρίσης στο μέλλον, πράγμα αδύνατον αφού είναι σύμφυτη με τον καπιταλισμό και τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου και των κερδών, γι' αυτό και συμπληρώνουν με το επιχείρημα: «Αν εκδηλωθεί κρίση στην οικονομία ενός κράτους να μην επηρεάσει αρνητικά τις οικονομίες των άλλων κρατών». Θέλουν δε να θωρακίσουν το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, θωρακίζοντας μέσω αυτού τα τραπεζικά συστήματα των κρατών - μελών, αφού οι οικονομίες αλληλοδιαπλέκονται και αλληλοεξαρτώνται, μέσω του κοινού νομίσματος, του ευρώ. Το τραπεζικό σύστημα είναι η καρδιά της οικονομικής ανάπτυξης αφού συγκεντρώνει κεφάλαια για να δανειοδοτεί τις καπιταλιστικές επενδύσεις. Η οικονομική κρίση το επηρεάζει αρνητικά (π.χ. τα «κόκκινα» δάνεια), αλλά και το κρατικό χρέος επίσης αφού οι τράπεζες έχουν κρατικά ομόλογα που δεν μπορούν να ρευστοποιήσουν. Ολ' αυτά τις εμποδίζουν να δανειοδοτούν τους επιχειρηματικούς ομίλους για επενδύσεις.
Ολ' αυτά όμως προσεγγίζονται από κάθε κράτος - μέλος της Ευρωζώνης με βάση την τωρινή κατάσταση της οικονομίας του και τα ιδιαίτερα συμφέροντα του κεφαλαίου που εκπροσωπεί, με βάση την ανισομετρία που κυριαρχεί στην καπιταλιστική οικονομία. Γεγονός που ωθεί σε οξύτατες αντιθέσεις στο εσωτερικό της, ιδιαίτερα ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία, αλλά και στα κράτη του Νότου.
Εχουν δε εκφραστεί σφοδρές αντιθέσεις και για την ίδια την οικονομική διακυβέρνηση αφού ουσιαστικά απαιτεί βήματα πολιτικής ενοποίησης, άρα και ολοένα περισσότερες εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών - μελών στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ. Η κόντρα αυτή έχει εκφραστεί ανάμεσα σε δύο διαφορετικά σχέδια, αυτό της Γαλλίας και αυτό της Γερμανίας, για τα οποία έχουμε ήδη γράψει αρκετά στον «Ριζοσπάστη» (βλέπε 19/9/2015 και 17/10/2015). Ουσιαστικά, αποτελεί έκφραση των ανταγωνισμών των μονοπωλίων κάθε κράτους - μέλους, ιδιαίτερα των ισχυρών, σε συνδυασμό με το αναγκαίο μείγμα διαχείρισης για κάθε οικονομία, αφού άλλες ανάγκες έχει η γαλλική, η ιταλική, η ισπανική, η ελληνική οικονομία, άλλες η γερμανική, ανάλογα με το σημείο που βρίσκεται η κρίση και το βάθος της, την ύπαρξη μεγάλων ή μικρών ελλειμμάτων και κρατικών χρεών.

Τι επιδιώκουν να λύσουν τώρα;

Εχει αρχίσει λοιπόν προσπάθεια της μεγαλύτερης δυνατής εξασφάλισης ενιαίας οικονομικής διακυβέρνησης, με την προώθηση της Τραπεζικής Ενωσης και θα ακολουθήσει η Ενωση Κεφαλαιαγορών.
Οι πυλώνες της Τραπεζικής Ενωσης είναι:
Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός (SSM): Λειτουργεί με ευθύνη της ΕΚΤ. Εχει ειδικά αυξημένες αρμοδιότητες «προληπτικής χρηματοπιστωτικής εποπτείας», κάνει τις αξιολογήσεις και προτείνει τις ανακεφαλαιοποιήσεις, γενικότερα λειτουργεί ως μηχανισμός που εκτιμά τι πρέπει να γίνει με κάθε τράπεζα. Είναι και ο μόνος πυλώνας της Τραπεζικής Ενωσης που λειτουργεί.
Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης (Single Resolution Mechanism), που θα διασφαλίσει την εξυγίανση των τραπεζών έτσι που να αποφεύγονται οι κίνδυνοι μετάδοσης των προβλημάτων μιας τράπεζας σε άλλες. Το εποπτικό συμβούλιο θα καταρτίζει σχέδια εξυγίανσης και θα εξυγιαίνει άμεσα όλες τις τράπεζες που τελούν υπό την άμεση εποπτεία της ΕΚΤ και τις διασυνοριακές τράπεζες.
Το «ενιαίο ταμείο εξυγίανσης»: Τα συνολικά κεφάλαια λένε ότι θα φτάσουν στα 55 δισ. ευρώ και θα τα δίνουν τμηματικά οι ίδιες οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Μέσω αυτού του ταμείου θα αντιμετωπίζονται προβλήματα διάσωσης.
Ασφάλεια εγγύησης καταθέσεων: Τώρα διασφαλίζονται ξεχωριστά από κάθε κράτος - μέλος, με συνεισφορές των τραπεζών και ανάλογα με τον όγκο των καταθέσεων.
Επιδιώκουν μέσω της Τραπεζικής Ενωσης να λύνονται ζητήματα όπως η ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών αλλά και η διασφάλιση και εγγύηση των καταθέσεων από «κούρεμα», ως μια από τις μεθόδους ανακεφαλαιοποίησης, όπως π.χ. έγινε στην Κύπρο ή και από καταστροφή κάποιας τράπεζας λόγω οικονομικής κρίσης. Και αυτό επίσης έγινε στην Κύπρο. Οι καταθέσεις είναι κεφάλαια, αλλά δεν είναι ιδιοκτησία των τραπεζών, απλά τα διαχειρίζονται, επομένως πρέπει να διασφαλιστούν οι ιδιοκτήτες τους.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε ομιλία του σε ημερίδα της Bank of England, ο επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, τάχθηκε υπέρ της ολοκλήρωσης της Τραπεζικής Ενωσης, χαρακτηρίζοντάς την μάλιστα άμεση προτεραιότητα της ΕΚΤ. Παράλληλα, υπογράμμισε την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός κοινού πλαισίου προστασίας των τραπεζικών καταθέσεων στην Ευρωζώνη. Είπε επίσης ότι η Τραπεζική Ενωση χρειάζεται τη διαμόρφωση του ενιαίου μηχανισμού εκκαθάρισης των τραπεζών.
Αλλά και στα ζητήματα της Τραπεζικής Ενωσης εκφράζονται επίσης οξύτατες αντιθέσεις.

Το ποιος θα χάσει και ποιος θα ισχυροποιηθεί είναι στο επίκεντρο

Το Γιούρογκρουπ κατέληξε ότι χρειάζεται να γίνει το βήμα της νομοθετικής πρότασης της Κομισιόν σχετικά με το ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης της εγγύησης των καταθέσεων. Που σημαίνει να μπει χρήμα σε ταμείο ασφάλισής τους. Το ίδιο ισχύει και με το ενιαίο ταμείο εξυγίανσης. Και για τα δύο οι τράπεζες είναι αυτές που θα βάλουν το χρήμα. Μέχρι τώρα όμως τίποτα δεν έχει γίνει. Και αυτό γιατί υπάρχουν οξύτατοι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις τράπεζες για το ύψος της χρηματοδότησης αυτών των ταμείων από κάθε τράπεζα, ενώ δεν είναι διατεθειμένες, καθεμιά ξεχωριστά, να δώσουν χρήμα που θα το πάρει άλλη τράπεζα που χρειάζεται εξυγίανση. Διαφωνούν επίσης και με τα κριτήρια με τα οποία θα γίνεται η χρηματοδότηση των ταμείων αυτών. Ταυτόχρονα, εκτός από τη διαπάλη για τη χασούρα, υπάρχει και η διαπάλη για το ποιου κράτους το τραπεζικό σύστημα θα είναι πιο ισχυρό, υγιές, ώστε να μπορεί να δανείζει για επενδύσεις συμβάλλοντας στην καπιταλιστική ανάπτυξη.
Κομισιόν και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα επιδιώκουν τη «χρηματοδότηση - γέφυρα» μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM). Η γερμανική κυβέρνηση αντιτίθεται σε αυτό, υποστηρίζοντας ότι η συνθήκη που διέπει τον ESM αφορά μόνο τη χρηματοδότηση κρατών, όπως δηλαδή συμβαίνει στην περίπτωση του ελληνικού κράτους.
Είναι επίσης χαρακτηριστική η δήλωση του αντιπροέδρου της Κομισιόν, Β. Ντομπρόβσκις, ο οποίος, προσερχόμενος στη συνεδρίαση του ΕΚΟΦΙΝ, είπε ότι «η "χρηματοδότηση - γέφυρα" για το ενιαίο ταμείο εξυγίανσης είναι ένα από τα θέματα στα οποία πρέπει να σημειώσουμε πρόοδο». Επίσης, ο επικεφαλής του Γιούρογκρουπ, Γ. Ντάισελμπλουμ, εξέφρασε την ελπίδα για την επίτευξη ενός συμβιβασμού. Για την ώρα βεβαίως δεν επήλθε συμβιβασμός. Να θυμίσουμε επίσης ότι με πρόταση του Β. Σόιμπλε στη Γερμανία νομοθέτησαν ώστε τον έλεγχο και την αξιολόγηση των τραπεζών τους να έχουν πρωταρχικά οι ίδιοι και όχι η ΕΚΤ, γεγονός που προκάλεσε την ΕΚΤ να ζητήσει από την Κομισιόν την παραπομπή της Γερμανίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Η έκβαση αυτών των υποθέσεων σηματοδοτεί ένα νέο γύρο όξυνσης των αντιθέσεων στο εσωτερικό της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, βεβαίως, δεν έχουν σε τίποτα να ωφεληθούν από αυτές τις εξελίξεις, όμως αυτές θα έχουν άμεσες επιπτώσεις στη ζωή τους. Μόνο συμφέρον του λαού είναι η πάλη ενάντια στο κεφάλαιο, στην ΕΕ, ανεξάρτητα από τη δοσολογία στο μείγμα διαχείρισης της κρίσης και τους ανταγωνισμούς τους.

Ανοίγουν δρόμους για επενδύσεις με πρώτο βήμα την ανακεφαλαιοποίηση

Ανοίγουν δρόμους για επενδύσεις με πρώτο βήμα την ανακεφαλαιοποίηση

Eurokinissi

Ταυτόχρονα και παράλληλα με το νέο καθεστώς για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, προβλέπεται σειρά παρεμβάσεων και κανονιστικών ρυθμίσεων, προκειμένου να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των τραπεζών και των μεγαλομετόχων τους.
Σε αυτό το πλαίσιο, «κεφάλι» φαίνεται να παίρνει η «λύση» για τη διαχείριση των κάθε είδους «κόκκινων δανείων», ανά τραπεζικό όμιλο με την ανάπτυξη ειδικών μονάδων διαχείρισης κάτω από συγκεκριμένα κριτήρια. Στο επόμενο διάστημα, αναμένεται η μελέτη της BlackRock, την οποία έχει παραγγείλει η Τράπεζα της Ελλάδας.
Συνοδευτικά, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, θα παρουσιάσει μελέτη για τα καθυστερούμενα δάνεια, ανά κατηγορία. Τα προβληματικά επιχειρηματικά δάνεια θα ταξινομηθούν και ανά κλάδο οικονομικής δραστηριότητας, ενώ, παράλληλα οι τράπεζες θα καλούνται να επιτύχουν την ανάκτηση των δανείων αυτών και μάλιστα με συγκεκριμένους στόχους και ρυθμούς «απόδοσης».
Να σημειωθεί ότι στο πολυνομοσχέδιο που θα κατατεθεί στη Βουλή την επόμενη βδομάδα, περιλαμβάνονται και διατάξεις σχετικά με το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και γενικότερα για την «τραπεζική διακυβέρνηση». Ολα τα παραπάνω, έρχονται να «κουμπώσουν» με τη διαμόρφωση της διαβόητης «κουλτούρας πληρωμών», μέσω της οποίας έρχονται να εκβιάσουν φτωχά λαϊκά νοικοκυριά, να περικόψουν ακόμη περισσότερο τις στοιχειώδεις δαπάνες της καθημερινότητας, προκειμένου να εξυπηρετούν τις «οφειλές» προς τις τράπεζες και τα κάθε είδους χαράτσια στην Εφορία.
Να σημειωθεί ότι και οι 4 τραπεζικοί όμιλοι ήδη έχουν προχωρήσει στο άνοιγμα των «βιβλίου προσφορών», μέσω των οποίων θα εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους οι ιδιώτες - «επενδυτές». Τα «βιβλία προσφορών» και των τεσσάρων τραπεζών αναμένεται να κλείσουν την ερχόμενη Τρίτη. Στη συνέχεια, θα αναλάβει δράση το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, προκειμένου να συμπληρώσει τα ποσά της κεφαλαιακής επάρκειας που θα μείνουν ακάλυπτα από τους ιδιώτες. Και βέβαια, οι κρατικές ενισχύσεις έχουν ως όρο και προϋπόθεση την ψήφιση από τη Βουλή των προαπαιτούμενων αντιλαϊκών μέτρων, ενώ αυτές οι ενισχύσεις αποτελούν μέρος του χρέους και πληρώνονται από το λαό.

Αναλαμβάνει ρόλο και η Παγκόσμια Τράπεζα

Παράλληλα, η υπόθεση της ανακεφαλαιοποίησης με τη συμμετοχή και νέων «παικτών» στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, διαμορφώνει τους όρους για τις αναδιαρθρώσεις σε κλάδους της οικονομίας, σε συνδυασμό, βέβαια, με την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής.
Ηδη η Παγκόσμια Τράπεζα, μέσω του Διεθνούς Οργανισμού Χρηματοδότησης (IFC), ετοιμάζεται να διοχετεύσει στην υπόθεση της ανακεφαλαιοποίησης ποσά ύψους μέχρι 300 εκατ. ευρώ, σε συνέχεια των ανάλογων προθέσεων που έχει εκδηλώσει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD),
Επιπλέον, πέρα από τις τράπεζες, εξετάζεται και η συμμετοχή του IFC (της Παγκόσμιας Τράπεζας) στα μετοχικά κεφάλαια ισχυρών ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων. Για το σκοπό αυτό, αντιπροσωπεία του IFC είχε τις προηγούμενες μέρες επαφές με την κυβέρνηση, διοικήσεις τραπεζών καθώς και με επιχειρηματίες.
Σε αυτό το πλαίσιο, σε συνάντηση που έγινε στην Αθήνα ανάμεσα στον υπουργό Οικονομικών, Γ. Σταθάκη, o εντεταλμένος σύμβουλος του ιμπεριαλιστικού οργανισμού, Π. Παγκάνο, τόνισε: «Η Παγκόσμια Τράπεζα παρέχει τεχνική βοήθεια στην κυβέρνηση στους τομείς της ανταγωνιστικότητας, της ανάπτυξης και της κοινωνικής προστασίας. Επιπροσθέτως, το Διοικητικό μας Συμβούλιο έχει υιοθετήσει απόφαση του IFC να εργαστεί στην Ελλάδα επιλεκτικά και σε προσωρινή βάση με στόχο την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των επενδυτών και να ενεργήσει ως καταλύτης για την κινητοποίηση νέων επενδυτών από τον ιδιωτικό τομέα».
Εξίσου αποκαλυπτικοί είναι και οι τομείς, στους οποίους επικεντρώνεται η παροχή «τεχνικής στήριξης» από την Παγκόσμια Τράπεζα. Αυτοί αφορούν στην εφοδιαστική αλυσίδα, στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, στη χρήση των χρηματοδοτικών εργαλείων της ΕΕ, στην πολιτική εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας, στην απλοποίηση της διαδικασίας αδειοδότησης των επιχειρήσεων. Δηλαδή σε τομείς που συμβάλλουν στην καπιταλιστική ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα.

Στο προσκήνιο η εξωστρέφεια εν μέσω γεωπολιτικών ανταγωνισμών

«Επιδιώκουμε να γίνει η Ελλάδα ενεργειακός κόμβος στη ΝΑ Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο, γεγονός που θα μας επιτρέψει να συμβάλουμε ουσιαστικά στην ενεργειακή ασφάλεια των χωρών της περιοχής και στην τροφοδοσία της Ευρώπης από νέες πηγές Ενέργειας». Αυτό τόνισε ο υφυπουργός Εξωτερικώς, Δ. Μάρδας, μιλώντας σε ημερίδα με θέμα «Νοτιο-Ανατολική Ευρώπη και Ανατολική Μεσόγειος: Προκλήσεις και Προοπτικές».
Αποκαλυπτικές για τις βλέψεις των τμημάτων του κεφαλαίου, αλλά και για το «ξαφνικό» ενδιαφέρον που δείχνουν οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί - επενδυτικοί βραχίονες καπιταλιστικών κέντρων, σχετικά με τη συμμετοχή τους σε ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους, είναι και οι παρακάτω επισημάνσεις από τον Δ. Μάρδα:
ΝΑ Ευρώπη: Αναφερόμενος στην περιοχή, είπε ότι εξακολουθεί να παρουσιάζει σημαντικές ευκαιρίες για ελληνικές εταιρείες, κυρίως στους τομείς των Κατασκευών, του Τουρισμού, της Ενέργειας και της Γεωργίας. Ειδική αναφορά έκανε στη συνεργασία για προγράμματα που χρηματοδοτούνται από κοινοτικά κονδύλια και διεθνείς οργανισμούς, με έμφαση τις δυνατότητες ανάπτυξης, κυρίως στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία, και για την ευκαιρία συμμετοχής του ελληνικού κατασκευαστικού κλάδου.
Ανατολική Μεσόγειος: Ενδεικτικά ο υφυπουργός Εξωτερικών ανέφερε ότι με το Ισραήλ ιδιαίτερο βάρος δίνεται στη συνεργασία των νέων τεχνολογιών και στον τομέα της Ενέργειας. Με την Αίγυπτο, στα μεγάλα έργα υποδομής και στη συνεργασία μεταξύ των λιμένων των δύο χωρών, και με την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής στο διμερές εμπόριο, όπου «οι εξαγωγές μας έχουν σημαντικά περιθώρια να αυξηθούν», σύμφωνα με τον κυβερνητικό παράγοντα.
Επισήμανε ότι η Ελλάδα δεν περιορίζεται στην ανάπτυξη των συνεργασιών της στην περιοχή σε διμερές επίπεδο, αλλά έχουν ήδη αναπτυχθεί δύο τριμερή σχήματα συνεργασίας, από τη μια, Ελλάδα - Κύπρος - Ισραήλ και, από την άλλη, Ελλάδα - Κύπρος - Αίγυπτος.

Στο «κόκκινο» η προσπάθεια χειραγώγησης του λαού και ενσωμάτωσης του κινήματος

Στο «κόκκινο» η προσπάθεια χειραγώγησης του λαού και ενσωμάτωσης του κινήματος

Με το εφεύρημα της ...«εμπροσθοβαρούς συμφωνίας», κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύουν το λαό πως δεν πρόκειται να παρθούν άλλα αντιλαϊκά μέτρα, ότι δηλαδή οι θυσίες του όπου να 'ναι τελειώνουν. Μάλιστα, η προσπάθεια απόσπασης της λαϊκής ανοχής, αν όχι συναίνεσης, συμπληρώνεται με την κάλπικη υπόσχεση μιας κάποιας ανταμοιβής, καθώς υποστηρίζουν ότι η ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης θα «ελαφρύνει» κατά τι το βάρος που έχει φορτωθεί στην πλάτη του λαού.

Στο πλαίσιο αυτό, την περασμένη βδομάδα έδωσαν και πήραν οι κομπασμοί των προπαγανδιστικών τους επιτελείων περί διάψευσης όσων μιλούσαν για εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις, που κατά την άποψή τους εξελίσσονται σε ...θρίαμβο, καθώς - όπως ισχυρίζονται - θετική έκβαση θα έχουν τα ζητήματα των «κόκκινων» δανείων - πλειστηριασμών, των 100 δόσεων (!), του ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, ενώ αποσυνδέεται η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών απ' την πρώτη «αξιολόγηση».
Σε μια επικοινωνιακή «αντεπίθεση» με στόχο τις λαϊκές συνειδήσεις, έφτασαν να αυτοχαρακτηρίζονται «θύματα της επιτυχίας τους» και να αναφέρονται σαν σε επιτυχίες σε ρυθμίσεις που δεν αναιρούν ούτε κατ' ελάχιστο τον αντιλαϊκό χαρακτήρα των μέτρων που αφορούν.
Την αρχή έκανε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, υποστηρίζοντας (στην ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ, το Σάββατο 7/11) ότι η κυβέρνηση αποδεικνύει πως μπορεί να υλοποιεί και τις δεσμεύσεις απέναντι στους «εταίρους», αλλά και απέναντι στο λαό που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ - όπως είπε - στη βάση της δέσμευσης για «προστασία των αδυνάτων και διατήρηση της κοινωνικής συνοχής». Εξηγώντας τι εννοεί, πρόσθεσε ότι θα προστατευτεί «η πρώτη κατοικία των αδυνάτων», ομολογώντας ουσιαστικά ότι για όσα λαϊκά νοικοκυριά βρίσκονται πάνω από το όριο της φτώχειας, δρομολογείται η άρση ακόμα και αυτής της ανεπαρκέστατης προστασίας από πλειστηριασμούς που υπάρχει σήμερα.
Ο Αλ. Τσίπρας, στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, χαρακτήρισε «θετική εξέλιξη το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν υποχώρησε στα ανοιχτά ζητήματα ("νόμος Κατσέλη", 100 δόσεις, ΦΠΑ στην Εκπαίδευση)» και επιτυχία την «εκ των πραγμάτων αποσύνδεση της πρώτης αξιολόγησης από τη διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών». Οριοθετώντας τα επόμενα βήματα της κυβέρνησης, έθεσε ως προτεραιότητα την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων εντός της βδομάδας, ώστε να δοθεί την ερχόμενη Δευτέρα το «πράσινο φως» από την Ομάδα Εργασίας του Γιούρογκρουπ (EWG) και τον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό (SSM) για την εκταμίευση των 10+2 δισ. ευρώ.
Στο ίδιο πνεύμα και με τον ίδιο στόχο, η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολγα Γεροβασίλη, ισχυρίστηκε ότι «ήδη εφαρμόζουμε μέτρα ελάφρυνσης και προστασίας των πιο αδύναμων συμπολιτών μας», την ίδια ώρα που η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης βαθαίνει παραπέρα τη χρεοκοπία των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, ενώ ο γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Ρήγας, έκανε λόγο για «στοιχεία ενός παράλληλου προγράμματος, με μέτρα που να μην ανακατανέμουν τη φτώχεια, αλλά να στοχεύουν στην αναδιανομή των βαρών και των εισοδημάτων, προς όφελος των λαϊκών και των μεσαίων στρωμάτων».

Τα επιμέρους «μετάλλια»

Κάπως έτσι έφτασαν στα τέλη της βδομάδας να ανασύρουν το... αλησμόνητο «success story» («ιστορία επιτυχίας») της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Ποντάροντας στη γνωστή όσο και απατηλή λογική «το μη χείρον βέλτιστο», πρόβαλλαν στο λαό σαν επιτυχία τη δυνατότητα ...ρύθμισης για να συνεχίσει να αποπληρώνει τα χρέη που σωρεύονται στις πλάτες του απ' τις αλλεπάλληλες φοροεπιδρομές για λογαριασμό του κεφαλαίου ή το ότι η «θηλιά» γύρω από το «λαιμό» των χρεωμένων λαϊκών νοικοκυριών θα «σφίξει», σε αυτήν τη φάση, όχι με μαζικούς πλειστηριασμούς, αλλά με άλλους εξίσου αντιλαϊκούς τρόπους που έχουν ήδη επεξεργαστεί κυβέρνηση και τράπεζες.
Υπερασπιζόμενη τη ΣΥΡΙΖΑίικη εκδοχή της «ιστορίας επιτυχίας», η Ολγα Γεροβασίλη δήλωσε προκλητικά: «Οι εκατό δόσεις ήταν ένα μέτρο από τα πιο επιτυχημένα της προηγούμενης θητείας της κυβέρνησης. Εδωσε ανάσα σε πάρα πολλούς ανθρώπους (...) ήταν και ένα μέτρο που εισπρακτικά έδωσε περίπου 1,2 δισ., που δε θα τα έπαιρνε το ελληνικό κράτος (...) οι εκατό δόσεις παραμένουν, δεν πλήττονται και αυτό ήταν η επιτυχία της κυβέρνησης μέσα στη διαπραγμάτευση. (...) Μένουν μερικές λεπτομέρειες στο για πόσο χρονικό διάστημα θα ισχύει το μέτρο και βεβαίως σε σχέση με τις καινούργιες φορολογικές υποχρεώσεις που προκύπτουν για τον κάθε φορολογούμενο» και συνέχισε: «Ομως, ότι έχουμε και θετικά σημεία, όπως των εκατό δόσεων, όπως ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τελειώνει νωρίτερα απ' ό,τι περιμέναμε κι εμείς, αυτά δεν μπορεί να μην κρίνουμε ότι είναι θετικά και πως είναι προϊόν προσπάθειας που κάνει όλο αυτό το διάστημα η κυβέρνηση».
Ο λαός, βέβαια, δε χρειάζεται αναλύσεις για τις ...επιτυχίες της κυβέρνησης, καθώς τις γνωρίζει από πρώτο χέρι: ΕΝΦΙΑ, αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης, αύξηση στο ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης και στην ιδιωτική εκπαίδευση, αύξηση τελών κυκλοφορίας, αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, μείωση συντάξεων, αύξηση φόρου για το αγροτικό πετρέλαιο, φορολόγηση αγροτών και αυτοαπασχολούμενων από το πρώτο ευρώ, άρση προστασίας της πρώτης κατοικίας, αύξηση προκαταβολής φόρου στο 100% για αυτοαπασχολούμενους και ΕΒΕ κ.λπ.
Αν κάποιος έχει λόγο να απονείμει εύσημα στην κυβέρνηση, αυτή είναι η αστική τάξη, υπέρ της οποίας σημειώνεται η όποια επιτυχία - όπου σαν τέτοια πρέπει να καταγραφούν και τα προηγούμενα, καθώς η αφαίμαξη του λαού και το τσάκισμα δικαιωμάτων του εντάσσονται στα μέτρα στήριξης της κερδοφορίας της - στο πλαίσιο μιας διαπραγμάτευσης που εξάλλου διεξάγεται για τα συμφέροντά της και μόνο.
Κι έχει κάμποσες τέτοιες «επιτυχίες» να επιδείξει η κυβέρνηση: απαλλαγή απ' το ΦΠΑ στις επιχειρήσεις που συμμετέχουν στην κατασκευή αγωγών φυσικού αερίου, φοροαπαλλαγές για τους ξενοδοχειακούς ομίλους μέσω αναπτυξιακών πακέτων, διαγραφή προστίμων σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, νέες φοροαπαλλαγές στους εφοπλιστές και στους λεγόμενους «συνεπείς εργοδότες», φοροαπαλλαγές σε όσους μεγαλοεπιχειρηματίες επαναπατρίσουν κεφάλαια, δισεκατομμύρια στις τράπεζες για την ανακεφαλαιοποίησή τους, εκατομμύρια σε αμερικάνικη πολυεθνική οπλικών συστημάτων, δημιουργία ειδικών φορολογικών ζωνών στη Βόρεια Ελλάδα για την τόνωση των επενδύσεων του κεφαλαίου, ρυθμίσεις στη φορολογία επιχειρήσεων για την τόνωση της ανταγωνιστικότητάς τους, ρυθμίσεις για την ελάφρυνση στη φορολογία των εφοπλιστών.
Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, η κυβέρνηση τάζει στο κεφάλαιο και νέα φοροπρονόμια προς ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς του, «χρηματοδοτικά εργαλεία» και νέο αναπτυξιακό νόμο για την κρατική στήριξη των επενδύσεών του, συνολικότερο «ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον» και νέα πεδία κερδοφορίας με ιδιωτικοποιήσεις, στήριξη της εξωστρέφειας, έργα υποδομών...
Στο φόντο αυτό ήταν αναμενόμενο να εκφράσει ικανοποίηση για τη δέσμευση των ελληνικών αρχών να εφαρμόσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ, Γ. Ντάισελμπλουμ, αλλά και ο επίτροπος της ΕΕ, Π. Μοσκοβισί, που εξήρε το επίπεδο συνεργασίας με τις ελληνικές αρχές, επικροτώντας το ότι η μεγάλη πλειονότητα από τις προαπαιτούμενες δράσεις έχει ήδη εκπληρωθεί.

...και το μεγάλο «έπαθλο»

Αλλωστε, υποδεικνύοντας τι ακριβώς εννοεί η κυβέρνηση όταν μιλά για «success story», η κυβερνητική εκπρόσωπος δήλωσε: «Με ένα σταθερό οικονομικό περιβάλλον που περιμένουμε να προκύψει από την καινούργια χρονιά, πιστεύουμε ότι εντός του 2016, τέλος του 2016 (...) αναμένεται να αλλάξει η εικόνα στα οικονομικά της χώρας. Να περάσουμε σε δρόμο ανάπτυξης - που εν πάση περιπτώσει εκείνο είναι το ζητούμενο - και τότε θα μιλήσουμε πραγματικά για επιτυχία. Τώρα μιλάμε για επιτυχημένα βήματα και για την προσπάθεια την οποία κάνουμε».
Η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας είναι το «έπαθλο» που η κυβέρνηση επιζητά με «επιτυχίες» όπως οι παραπάνω, που υποσκάπτουν ταυτόχρονα το επίπεδο ζωής του λαού. Γι' αυτό και η προσπάθεια να του καλλιεργήσει την ψευδαίσθηση ότι πρόκειται για προσωρινές θυσίες, για τις οποίες θα ανταμειφθεί όταν επιτευχθεί ο στόχος. Δηλώνει χαρακτηριστικά ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δ. Παπαδημούλης:«Το κρίσιμο τώρα είναι να βγει "λευκός καπνός" και στα θέματα που έχουν απομείνει, έτσι ώστε να δοθεί η δόση, να προχωρήσουμε στη δεύτερη φάση των προαπαιτούμενων και να ολοκληρωθεί η πρώτη αξιολόγηση, για να περάσουμε σε ένα κρίσιμο θέμα, την ελάφρυνση του χρέους (...) Οσο πιο γρήγορα γίνει, όμως, τόσο αποτελεσματικότερο θα είναι το σήμα σταθεροποίησης της οικονομίας και επιστροφής στην κανονικότητα».
Σαν επιστροφή στην κανονικότητα δεν εννοεί ανάκτηση των απωλειών που θα έχει ως τότε ο λαός, παρότι για κάτι τέτοιο θέλουν να πείσουν. Η «σταθεροποίηση της οικονομίας» και η «επιστροφή στην κανονικότητα» για το κεφάλαιο προϋποθέτει το τσάκισμα εργασιακών δικαιωμάτων με το νέο Ασφαλιστικό, νέους φόρους, νέα μέτρα σε βάρος του λαού. Προϋπόθεση της όποιας καπιταλιστικής ανάκαμψης είναι η διατήρηση και η επέκταση του πυρήνα όλων των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων που προωθήθηκαν στη φάση της κρίσης.
Προϋπόθεση για τη διατήρηση και επέκταση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων είναι, με τη σειρά της, η εξασφάλιση της «κοινωνικής συνοχής», για την οποία πολύς λόγος γίνεται. Η σχετική τους στόχευση δεν μπορεί να κρυφτεί, σε ορισμένες περιπτώσεις ομολογείται σχεδόν ανοιχτά. Δηλώνει η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολγα Γεροβασίλη: «Εμείς έχουμε τη βούληση να εφαρμόσουμε τη συμφωνία, αλλά για την ομαλή εφαρμογή απαιτείται πολιτική σταθερότητα. Προϋπόθεση για την πολιτική σταθερότητα είναι η κοινωνική συνοχή. Γι' αυτό είναι σημαντικό να υπάρχει κατανόηση και εποικοδομητική στάση από την πλευρά των δανειστών σε επιμέρους ζητήματα...».
Μαζί με την προσπάθεια για την υποταγή του λαού, παρεμβαίνουν και στην κατεύθυνση χειραγώγησης των αντιδράσεών του, ρυμούλκησής τους στα «νερά» τους. Η στάση τους μπροστά στην απεργία της περασμένης Πέμπτης ήταν χαρακτηριστική.
Δήλωνε πριν την Πέμπτη ο γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Ρήγας: «Στην κρίση μάς βύθισαν οι πολιτικές δεκαετιών των προηγούμενων κυβερνήσεων... Εμείς προσπαθούμε τώρα να βγάλουμε τη χώρα από αυτή την κατάσταση, κρατώντας την κοινωνία όρθια(...) την κοινωνία την θέλουμε να πιέζει. Αυτό έγινε και με το δημοψήφισμα. Δε βρισκόμαστε εκτός κοινωνίας και η πίεση ουσιαστικά διευκολύνει και βοηθάει την κυβέρνηση (...) Η διαμαρτυρία απευθύνεται στους δανειστές, σε αυτούς που πιέζουν και για την πρώτη κατοικία και για οποιοδήποτε άλλο σκληρό μέτρο».
Και η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Ράνια Σβίγκου: «Οι διαδηλώσεις των πολιτών δεν είναι εχθρικές προς την προσπάθεια της κυβέρνησης να υπερασπιστεί στη διαπραγμάτευση τα δικαιώματά τους. Αντίθετα, είναι κομμάτι της διαπραγμάτευσης. Θέλουμε μια κοινωνία που θα είναι όρθια και θα διεκδικεί. Θέλουμε ένα κόμμα που θα είναι μέρος της».
Βεβαίως, τις ίδιες ώρες που δήλωναν αυτά πετώντας με τις χούφτες στάχτη στα μάτια του κόσμου και αναγγέλλοντας παρέμβαση στο κίνημα για τη χειραγώγηση και τελικά ενσωμάτωσή του, έστελναν τα ΜΑΤ να χτυπήσουν τους απεργούς εργάτες στη «Γενική Ανακύκλωση» στα Γιάννενα...

ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

 ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, όλοι οι πολιτικοί ηγέτες εκφράζουν την αλληλεγγύη στο γαλλικό λαό και όλοι συμφωνούν με τη Α. Μέρκελ πως οι τρομοκρατικές επιθέσεις  έχουν σαν στόχο να πλήξουν την ελευθερία που απολαμβάνουν οι πολίτες στη Δυτική Ευρώπη, ενώ ο πρόεδρος Μπ. Ομπάμα τις θεωρεί πλήγμα εναντίον «όλης της ανθρωπότητας και των οικουμενικών μας αξιών». Και ο ΑΡΚΑΣ στο Facebook γράφει ««Ο διαφωτισμός σκοτείνιασε. Ο μεσαίωνας προελαύνει. Η Ευρώπη πενθεί» ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ στην ανακοίνωσή του τονίζει πως «οι χθεσινές τρομοκρατικές επιθέσεις είναι ένα τραύμα στην καρδιά της ανθρωπότητας, του πολιτισμού, των αξιών που ενσάρκωσε ο Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση».

       ¨Όλες οι ανακοινώσεις και δηλώσεις συμπαράστασης εμφορούνται από το πνεύμα ανωτερότητας  της Ευρώπης  και τονίζουν πως οι επιθέσεις στοχεύουν στον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τον τρόπο ζωής. Οι έννοιες του ουμανισμού και διαφωτισμού επιστρατεύονται, σε μια αφηρημένη και υπερταξική προσέγγιση των πραγμάτων,  για να τονίσουν την ποιοτική διαφορά ανάμεσα στην Ευρώπη και τους υπόλοιπους  που κάνουν το λάθος να μη ενστερνίζονται τις ευρωπαϊκές αξίες.

Μόνο που  οι ιδέες του διαφωτισμού και ουμανισμού δίνουν στοιχεία για εκλογίκευση και θεωρητική δικαίωση της επιβολής της αστικής τάξης. Εδώ και ενάμιση αιώνα οι Μαρξ και Ενγκελς έδειξαν ότι η ιδεολογία του διαφωτισμού εμφανίζεται στην περίοδο γένεσης, μέσα στους κόλπους της φεουδαρχίας, των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής που γέννησαν νέες μορφές ταξικής πάλης, και ότι «αυτό το βασίλειο του λογικού  δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά το εξιδανικευμένο βασίλειο της αστικής τάξης». Ο διαφωτισμός, και μάλιστα ο γαλλικός, εξέφρασε την άρνηση της ιεραρχίας που χαρακτήριζε τη φεουδαρχία, στο κοινωνικό και εννοιολογικό επίπεδο και τεκμηριώνει θεωρητικά την αναγκαιότητα των αστικοδημοκρατικών σχηματισμών. Κι έτσι δικαιώνεται η αστική δικαιοσύνη σαν πραγμάτωση της αιώνιας δικαιοσύνης, ενώ  περιορίζεται η  ισότητα στην ισότητα των πολιτών έναντι του νόμου και ανακηρύσσεται από τα ουσιαστικότερα δικαιώματα του ανθρώπου η ατομική ιδιοκτησία. Και  αν η ανάπτυξη της αστικής τάξης είναι συνυφασμένη με το αίτημα της νομικής ισότητας και την αμφισβήτηση της παραδοσιακής φεουδαρχικής κοινωνικής ιεραρχίας είναι επειδή  η ανάπτυξη της χρηματικής οικονομίας τείνει να παραμερίσει την αίσθηση του ποιοτικού, γιατί το αντικείμενο που αντικαθίσταται με ένα χρηματικό ποσό χάνει με την αντικατάσταση αυτή τον ποιοτικά ετερογενή χαρακτήρα του και παίρνει  καθαρά ποσοτικό και αφηρημένο χαρακτήρα.

Από κοντά και όλο το σύστημα των ουμανιστικών αντιλήψεων, που σε συνθήκες ανερχόμενου καπιταλισμού ενώ  αποτέλεσε κατάκτηση της ανθρώπινης σκέψης, επειδή στηρίζεται στην ατομικιστική θεωρία της προσωπικότητας και σε μια αφηρημένη ιδέα για τον άνθρωπο καταλήγει αντιφατικό. Η αντιφατικότητά του αποκαλύφθηκε με την εδραίωση του καπιταλισμού στον οποίο, σε άμεση αντίθεση  με τα ιδανικά του ουμανισμού, (δικαίωμα για ελευθερία, ευτυχία, το καλό του ανθρώπου  κριτήριο της αξιολόγησης των κοινωνικών θεσμών, ο επιθυμητός κανόνας σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους στηρίζεται στις αρχές της ισότητας και δικαιοσύνης)  ο άνθρωπος μετατρέπεται σε μέσο παραγωγής  κεφαλαίου, υποτάσσεται στον καπιταλιστικό  καταμερισμό της εργασίας που παραμορφώνει την προσωπικότητα και γεννά διάφορα είδη αλλοτρίωσης.

Κατά συνέπεια, η πεποίθηση για την ύπαρξη ενός αφηρημένα λογικού  ατόμου ή αφηρημένων ατομικών δικαιωμάτων που είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη φύση, όπως εκδηλώνεται στην αστική κοινωνία,   και είναι ανεξάρτητα  από την ιστορική εξέλιξη ή τη σχέση του ανθρώπου με ένα συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον ενισχύουν ηθικολογικές αξιολογήσεις εν κενώ, έξω από την ιστορική εξέλιξη, αποκτώντας μεταφυσικό περιεχόμενο.

Η συνεχής λοιπόν αναφορά σε ανθρωπιστικά ιδανικά μεταθέτει τη σύγκρουση στο ηθικό πεδίο αποσιωπώντας τα πολύ υλικά συμφέροντα που πυροδοτούν συγκρούσεις στις χώρες της Μ. Ανατολής. Η βολική θεωρία που περιφέρει ένα τέταρτο του αιώνα ο κυρίαρχος λόγος για σύγκρουση των πολιτισμών δίνει  μια βολική εξήγηση για τις αντιθέσεις που εκδηλώνονται ανά τον κόσμο, τις επιθέσεις και τους πολέμους. Έτσι αποφεύγεται να συνδέονται οι αντιθέσεις και συγκρούσεις με αναλύσεις περί τάξεων και ιμπεριαλισμού αλλά μόνο με πολιτισμικές αξίες (π.χ. ουμανισμός, ανθρώπινα δικαιώματα). Μ’  αυτόν τον τρόπο εξαφανίζεται το μαρξιστικό –λενινιστικό λεξιλόγια από τη ρητορική της παγκόσμιας ρητορικής μετατοπίζοντας το κέντρο βάρος της πολιτικής επιχειρηματολογίας από την πάλη των τάξεων, τον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της οικονομίας και τον ιμπεριαλισμό στο ιδεολογικό εποικοδόμημα, -ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία κλπ. Μόνο που όταν προσπαθεί ο κυρίαρχος λόγος να εξηγήσει γιατί αυτές οι πολιτισμικές διαφορές, αν είναι οι βαθύτερες αιτίες των συγκρούσεων,  δρουν ειδικά στις μέρες μας με τέτοια ένταση και πυροδοτούν  τέτοιες επιθέσεις ξεχνιέται και ο διαφωτισμός με το θρίαμβο της λογικής και γίνεται προσπάθεια να βρεθεί η αιτία στο ψυχολογικό επίπεδο και εμμέσως και καλυμμένα στο φυλετικό –γιατί βέβαια η καπιταλιστική Ευρώπη απεχθάνεται τον ρατσισμό και φασισμό, όχι όμως  τα κλειστά σύνορα, την κατάσταση έκτακτης ανάγκης τους  σιδερόφρακτους στρατιώτες κλπ

Τα φριχτά εγκλήματα των ιδεολογικών προγόνων της ναζιστικής Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα

 Τα φριχτά εγκλήματα των ιδεολογικών προγόνων της ναζιστικής Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα

Εισαγωγικά: Η ιδεολογία της Χρυσής Αυγής, αυτής της εγκληματικής συμμορίας, είναι η ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ, είναι ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ. Είναι η σπορά των ηττημένων του 1945. Ο δεδομένος ναζιστικός-φασιστικός χαρακτήρας της χρυσαυγίτικης συμμορίας είναι η πηγή της εγκληματικής της δράσης. Ιδεολογικοί πρόγονοι των χρυσαυγιτών (που παριστάνουν τους δήθεν εθνικιστές) είναι οι ΝΑΖΙ, είναι ο Χίτλερ, τα SS, το Τρίτο Ράϊχ, αλλά και τα φασιστικά καθεστώτα των Μουσολίνι και Μεταξά. Σε αυτό το άρθρο κάνουμε μια αναδρομή στα πλέον γνωστά, μαζικά φριχτά εγκλήματα που οι ιδεολογικοί προπάτορες των χρυσαυγιτών διέπραξαν στην Ελλάδα. Με την αρωγή, βεβαίως, των τότε χρυσαυγιτών της εποχής, των ταγματασφαλιτών και των δοσίλογων. 

Το «Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών» κάνει λόγο για 90 πόλεις και χωριά που γνώρισαν τη μαζική ναζιστική θηριωδία.

Αναφέρουμε ενδεικτικά μόνο: Άγιος Δημήτριος Ιωαννίνων, Αγριά Μαγνησίας, Νέα Αγχίαλος Μαγνησίας, Αετός Μαγνησίας, Αίγιο Αχαΐας, Αμφίπολις Σερρών, Άμφισσα Φωκίδας, Ανατολικό Σελίνου Χανίων, Ανώγεια Ρεθύμνου, Βέρμιο Κοζάνης, Βιάννος Ηρακλείου, Βουκόλια Χανίων, Γαλαξίδι Φωκίδας, Γραβιά Φωκίδας, Δίστομο Βοιωτίας, Δοξάτο Δράμας, Δράμα, Έλειο Προνών Κεφαλλονιάς, Ζάρος Ηρακλείου, Θεραπνά Λακωνίας, Ιεράπετρα Λασιθίου, Καλάβρυτα Αχαΐας, Κάνδανος Χανίων, Κάρλα Μαγνησίας, Κεντρικό Ζαγόρι Ιωαννίνων, Κλεισούρα Καστοριάς, Κομμένο Άρτας, Κουρήτες Ρεθύμνου, Κρούσωνας Ηρακλείου, Λάμπη Ρεθύμνου, Λεβίδιο Αρκαδίας, Λέχοβο Φλώρινας, Λιδωρίκιο Φωκίδας, Δήμος Μουσούρων Χανίων, Μήθυμνα Χανίων, Νίκαια Αττικής, Παραμυθιά Θεσπρωτίας, Παρνασσός Φωκίδας, Πέραμα Ιωαννίνων, Πέρασμα Φλώρινας, Ποταμιά Λάρισας, Σέρβια Κοζάνης, Συβρίτος Ρεθύμνου, Τριταία Αχαΐας, Τσαριτσάνη Λάρισας, Τυλισός Ηρακλείου, Τυμπάκι Ηρακλείου, Τυμφηστός Φθιώτιδας, Υπάτη Φθιώτιδας, Χορτιάτης Θεσσαλονίκης κ.λπ.

Το μαρτυρικό Κοντομάρι Κρήτης (2 Ιουνίου 1941)

Όταν οι γερμανοί αλεξιπτωτιστές έπεσαν στην Κρήτη το πρωινό της 20ής Μαΐου 1941, είχαν να αντιμετωπίσουν πέρα από τον οργανωμένο στρατό και τους περίοικους «παντός φύλου και ηλικίας, επιτιθέμενους εναντίον των δια πρωτογόνων μέσων», κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να αποδεκατιστεί σχεδόν το τάγμα εφόδου. Οι δραματικές ώρες που έζησαν εκείνη την ημέρα οι ναζί κατακτητές σφράγισε τη μοίρα του γειτονικού χωριού Κοντοµάρι Χανίων. Μετά την οριστική κατάληψη της Kρήτης, απόσπασμα του ίδιου τάγματος που διψούσε για εκδίκηση εισήλθε στο μαρτυρικό χωριό το πρωινό της 2ας Ιουνίου και µε συνοπτικές διαδικασίες συγκέντρωσε και εκτέλεσε σε γειτονικό λιόφυτο 25 άντρες, ηλικίας 18-50 ετών.

Το έγκλημα πολέμου στο Κοντομάρι κατέγραψε μάλιστα χαιρέκακα με τον φωτογραφικό φακό του γερμανός υπολοχαγός και ανταποκριτής προπαγάνδας…

Η ανείπωτη σφαγή της Κανδάνου Χανίων (3 Ιουνίου 1941)

Η Μάχη της Κρήτης υπήρξε ανελέητη και καταστροφική για τους Ναζί, καθώς εκεί συνάντησαν λυσσαλέα την αντίσταση του ντόπιου πληθυσμού. Η περιβόητη γερμανική πολεμική μηχανή γνώρισε στη λεβεντογέννα Κρήτη βαριές απώλειες, γι’ αυτό και ο κατακτητής επιδόθηκε μετά την κατάληψη του νησιού σε σφοδρά αντίποινα για τη μαζική συμμετοχή των κατοίκων στις εχθροπραξίες.

Η Κρήτη γνώρισε δυστυχώς πολλές μαζικές σφαγές αμάχων από την εκδικητική μανία των Γερμανών και η Κάνδανος, ένα χωριουδάκι στον Νομό Χανίων, έμελλε να γίνει ένα από τα ζοφερότερα μνημεία της ναζιστικής θηριωδίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ηρωική αντίσταση των κατοίκων του χωριού αλλά και της γύρω περιοχής στις μάχες γύρω από το φαράγγι της Κανδάνου ξεπληρώθηκε από τους Ναζί με τρόπο που ήξεραν καλά: τη 2α Ιουνίου 1941 βομβάρδισαν ανελέητα το χωριό και την επόμενη μέρα τα στρατεύματα μπήκαν στην κοινότητα, καίγοντας και ισοπεδώνοντας όλα τα σπίτια.

Ακολουθεί κάθαρση: οι Ναζί συγκέντρωσαν τους 180 περίπου κατοίκους έξω από το Δημοτικό Σχολείο και επιδόθηκαν στη μαζική εκτέλεσή τους.

Από το γερμανικό μένος δεν γλίτωσαν ούτε σπίτια ούτε ζώα, ενώ τέτοιο ήταν το μίσος που ο θύτης άφησε και γραπτά μνημεία θηριωδίας, όχι μόνο αναγνωρίζοντας δηλαδή το έγκλημά του αλλά προπαγανδίζοντάς το κιόλας.

Τις αμέσως επόμενες ημέρες, οι Ναζί τοποθετούν δύο πινακίδες-επιγραφές στις δύο εισόδους της Κανδάνου, γραμμένες στα γερμανικά και τα ελληνικά.

Η πρώτη έγραφε: «Διά την κτηνώδη δολοφονία Γερμανών αλεξιπτωτιστών, αλπινιστών και του μηχανικού από άνδρες, γυναίκες, παιδιά και παπάδες μαζί και διότι τόλμησαν να αντισταθούν κατά του μεγάλου Ράιχ κατεστράφη την 3/6/41 η Κάνδανος εκ θεμελίων διά να μην επανοικοδομηθεί πλέον ΠOTE».

H δεύτερη διατυμπανίζει ελαφρώς ανορθόγραφα: «Ως αντίποινον των άπω οπλισμένων πολιτών ανδρών και γυναικών εκ των όπισθεν δολοφονηθέντων Γερμανών στρατιωτών κατεστράφη η Κάνδανος». Το χωριό σβήστηκε από τον χάρτη…

Το ξεκλήρισμα του Κομμένου Άρτας (16 Αυγούστου 1943)

Το ημερολόγιο έγραφε 16 Αυγούστου 1943 όταν ο διοικητής του 12ου Λόχου του 98ου Συντάγματος 1ου Ορεινού Τμήματος έδωσε τη μοιραία διαταγή: «Θα μπούμε στο χωριό, δεν θα αφήσουμε τίποτε όρθιο».

Ό,τι φρικιαστικό ακολούθησε δεν το χωρά ο νους και μας παραδίδεται από τις μαρτυρίες όσων επιβίωσαν. Τα μεσάνυχτα της προηγούμενης μέρας μια μηχανοκίνητη φάλαγγα από 22 αυτοκίνητα ξεκίνησε από την κοιλάδα κοντά στη Φιλιππιάδα μεταφέροντας γύρω στους 100 στρατιώτες. Στις 5:00 το πρωί σταμάτησαν έξω από το χωριό.

Χαράματα 16ης Αυγούστου, ακούστηκαν οι πρώτες εκρήξεις όλμων και ένας καταιγισμός πυρών, με τα πυροβόλα να μη σταματούν στιγμή και να δίνουν την εντύπωση σκληρής μάχης. Δεν ήταν όμως μάχη, ήταν μαζική δολοφονία. Οι στρατιώτες εισέβαλαν στα σπίτια και ξεκλήρισαν οικογένειες ολόκληρες την ώρα που κοιμούνταν. Από τις σφαίρες των όπλων και τα βλήματα των όλμων έπεσαν νεκροί ηλικιωμένοι, ανάπηροι, ακόμη και τυφλοί.

Κορίτσια με την απειλή των όπλων βιάστηκαν κατ’ εξακολούθηση από τους Ναζί, οι οποίοι αφού ικανοποίησαν τα κτηνώδη ένστικτά τους έκοψαν κατόπιν τις θηλές τους, πριν τις σφαγιάσουν τελικά σαν πρόβατα.

Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν υπερβαίνουν κάθε νοσηρή φαντασία: οι στρατιώτες πότιζαν βαμβάκι με βενζίνη, το τοποθετούσαν στα στόματα των βρεφών και το άναβαν.

Τα παιδιά τα εκτέλεσαν με μια σφαίρα στον κρόταφο, ενώ άλλα τα κάρφωσαν με τις ξιφολόγχες τους. Άντρες βασανίστηκαν άγρια, η εκκλησία του χωριού βεβηλώθηκε με τρόπο ανείπωτο (αφόδευσαν στο ιερό και πότισαν το Ευαγγέλιο με το αίμα του τραγικού παπά), τα σπίτια κάηκαν και τίποτα δεν θύμιζε πια το γραφικό χωριουδάκι που ήταν άλλοτε το Κομμένο: διαμελισμένα και απανθρακωμένα πτώματα παντού, οσμή καμένης σάρκας, σκυλιά να τρέφονται από σκοτωμένους ανθρώπους.

Συνολικά, 317 άνθρωποι ήταν τα θύματα της σφαγής του Κομμένου, της πιο φριχτής ίσως θηριωδίας που διαπράχθηκε στην Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής…

Το ολοκαύτωμα των Λιγκιάδων Ιωαννίνων (3 Οκτωβρίου 1943)

Το πρωινό της 3ης Οκτωβρίου 1943 ξεκινά με καταιγισμό πυρών πυροβολικού και όλμων, που προλειαίνουν το έδαφος για την άνοδο των καμιονιών του θανάτου στο όρος Μιτσικέλι και το μαρτυρικό χωριό.

Όταν οι Γερμανοί αποχωρούν, ο απολογισμός είναι φρικτός: 92 νεκροί, μεταξύ των οποίων 34 παιδιά (ηλικίας 6 μηνών ως 11 ετών) και 37 γυναίκες (30-64 ετών). Πλήρως κατεστραμμένα από τις φωτιές 43 σπίτια και 57 υποστατικά, στάβλοι και καλύβες.

Η μηνιαία αναφορά της Μεραρχίας προς το Γενικό Επιτελείο της Βέρμαχτ περιγράφει την αποτρόπαιη επιχείρηση ως εξής: «Από το χωριό Λιγκιάδες και τα υψόμετρα 1015 και 1277 ασθενής αντίσταση του εχθρού. Πενήντα πολίτες εξοντώθηκαν. Οι Λιγκιάδες αποτεφρώθηκαν. Λάφυρα, 20 μουλάρια». Από τη μαύρη λίστα των εκτελεσθέντων απουσιάζουν οι νέοι άντρες, εξαιτίας ενός τυχαίου περιστατικού: ανήμερα Κυριακής, ημέρα εκκλησιασμού δηλαδή, ο παπάς της ενορίας λειτουργούσε σε διπλανό χωριό κι έτσι οι περισσότεροι άντρες βρήκαν ευκαιρία να δουλέψουν τα χωράφια ή να βγουν στα βουνά με τα ζώα.

Όταν επέστρεψαν, τους περίμενε η φρίκη: Οι Γερμανοί, εκτός από τα σπίτια, είχαν κάψει ζωντανούς αρκετούς κατοίκους, ενώ άλλους τους πυροβόλησαν εν ψυχρώ, αφού τους κατέβασαν στα υπόγεια των σπιτιών τους. Άλλοι εκτελέστηκαν στο πλάτωμα με επιβλέπει τη λίμνη των Ιωαννίνων και άλλοι εξοντώθηκαν μπροστά στα ανώφλια των σπιτιών ή μέσα στις κάμαρες και τα κατώγια. Από τους 96 κατοίκους που μέτρησαν οι γερμανοί φονιάδες, γλίτωσαν τον θάνατο μόνο τέσσερις: ένα βρέφος, μια νεαρή γυναίκα που την είχαν καλύψει τα νεκρά κορμιά των συγχωριανών της και δύο 24χρονοι άνδρες που οι σφαίρες τούς τραυμάτισαν επιπόλαια. Το χωριό κάηκε μέχρι θεμελίων για να εξαφανιστούν τα ίχνη ντροπής του εγκλήματος των αντιποίνων…

Η σφαγή των Καλαβρύτων (13 Δεκέμβρη 1943)

Μια από τις τραγικότερες θηριωδίες στον ελλαδικό χώρο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε χώρα στις 13 Δεκεμβρίου 1943 και εκτελέστηκε από την 117η Μεραρχία Καταδρομών, με κωδικό όνομα «Unternehmen Kalavryta» («Επιχείρηση Καλάβρυτα»): 848 κάτοικοι των Καλαβρύτων και 200 άνθρωποι από τα γύρω χωριά εκτελέστηκαν ανηλεώς, την ίδια στιγμή που η γραφική πόλη πυρπολήθηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς, σφραγίζοντας έτσι μια από τις χειρότερες θηριωδίες των Ναζί εναντίον άοπλου πληθυσμού σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Η σφαγή των Καλαβρύτων παραμένει η βαρύτερη ίσως περίπτωση εγκλήματος πολέμου στην Ελλάδα. Η διαταγή της μαζικής δολοφονίας των κατοίκων της πόλης ήταν ενταγμένη στο ζοφερό σχέδιο της Βέρμαχτ που έκαιγε χωριά και δολοφονούσε εν ψυχρώ άμαχους πολίτες στην πελοποννησιακή προέλασή της.

Η «Επιχείρηση Καλάβρυτα» ήταν αρχικά ένα πλάνο για την περικύκλωση των ανταρτών του ΕΛΑΣ, που είχαν αναπτύξει ισχυρή αντιστασιακή δράση στην ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων ήδη από τις αρχές του 1943, αν και σύντομα μετεξελίχθηκε σε άλλη μια πράξη εξιλασμού, μετά τον θάνατο Γερμανών στρατιωτών σε μάχες με τους αντάρτες δηλαδή και ιδιαίτερα έπειτα από το περιστατικό της εκτέλεσης 87 ναζί αιχμαλώτων που είχαν στα χέρια τους οι αντάρτες από τη Μάχη της Κερπινής (17 Οκτωβρίου 1943).

Η καλά οργανωμένη και υπολογισμένη αυτή εκκαθαριστική επιχείρηση περιλάμβανε βομβαρδισμούς, πυρπολήσεις και εκτελέσεις: πάνω από 1.000 σπίτια παραδόθηκαν στις φλόγες σε περισσότερα από 50 χωριά και 143 άντρες εκτελέστηκαν στον δρόμο για τα Καλάβρυτα.

Τρεις ανεξάρτητες γερμανικές δυνάμεις ξεκίνησαν από Τρίπολη, Αίγιο και Πάτρα, αντίστοιχα, με τελική κατεύθυνση τα Καλάβρυτα, καίγοντας, λεηλατώντας και καταστρέφοντας ολοκληρωτικά τα γειτονικά χωριά που συναντούσαν στο διάβα τους (Ρογοί, Κερπινή, Ζαχλωρού, Σούβαρδο, Βραχνί, Κάλανο, Βλασία, Μάνεσι Σαραδί, Μάζι κ.ά.). 

Τελικά, στις 9 Δεκεμβρίου 1943 οι Γερμανοί μπήκαν στα Καλάβρυτα και κάλεσαν πονηρά τους κατοίκους που είχαν εγκαταλείψει την πόλη να επιστρέψουν στις εστίες τους με τη διαβεβαίωση ότι δεν θα πειραχθεί κανείς. Στις 13 Δεκεμβρίου όμως, νωρίς το πρωί, κατέφτασε στην κωμόπολη έτερη δύναμη γερμανικού στρατού με επικεφαλής ανώτατους αξιωματικούς, οι οποίοι διέταξαν τους κατοίκους να συγκεντρωθούν στο Δημοτικό Σχολείο έχοντας μαζί τους κουβέρτα και τρόφιμα μίας ημέρας.

Τα γυναικόπαιδα κλειδώθηκαν στο σχολείο και όλος ο ανδρικός πληθυσμός ηλικίας άνω των 14 χρονών οδηγήθηκε σε φάλαγγες σε κοντινό πλάτωμα (Ράχη του Καππή), από το οποίο δεν υπήρχε άλλη διέξοδος. Στιγμές αργότερα, ριπές πολυβόλων έριχναν στο έδαφος τα σώματα των άτυχων Καλαβρυτινών, με τις γερμανικές οδηγίες να είναι σαφείς για την εξαντλητική καταγραφή όλων των θυμάτων της εκτέλεσης. Συνολικά, 499 άτομα δολοφονήθηκαν εκείνη την ημέρα στα Καλάβρυτα (διασώθηκαν μόλις 12 άτομα που δεν πήραν χαμπάρι οι Γερμανοί ότι ήταν ζωντανοί), αν και ο συνολικός αριθμός των θυμάτων της επιχείρησης στα Καλάβρυτα και τα γειτονικά χωριά έφτασε τις 677 ψυχές…

Η σφαγή του Διστόμου (10 Ιουνίου 1944)

Άλλη μια εκκαθαριστική επιχείρηση των ναζιστών κατά του ελληνικού αντάρτικου έμελλε να εξελιχθεί σε πράξη αντιποίνων: οι γερμανικές δυνάμεις κινήθηκαν από τη Λειβαδιά προς το Δίστομο του νομού Βοιωτίας με σκοπό τον εντοπισμό ανταρτών στη δυτική πλευρά του Ελικώνα. Το πρωινό της 10ης Ιουνίου, οι τρεις γερμανικοί λόχοι που επιχειρούσαν στην περιοχή εντόπισαν αντάρτες του ΕΛΑΣ σε γειτονικό χωριό (Στείρι), αν και έπεσαν στην ελληνική παγίδα: Η Μάχη του Στειρίου ήταν σκληρή και κράτησε περίπου μέχρι τις 2:00 το μεσημέρι, αναγκάζοντας τους Γερμανούς σε οπισθοχώρηση, αφού μέτρησαν αρκετές απώλειες.

Σειρά είχε τώρα η εκδίκηση του κατακτητικού στρατού απέναντι στον εύκολο στόχο, τους αμάχους. Μετά τις στρατιωτικές εχθροπραξίες λοιπόν οι Ναζί μπήκαν στο Δίστομο και άρχισαν να σφαγιάζουν αδιακρίτως ως αντίποινα για τις απώλειές τους. Η εκδικητική τους μανία ήταν τόσο παροιμιώδης που από το μακελειό δεν γλίτωσε κανείς, ούτε γυναικόπαιδα ούτε ηλικιωμένοι ούτε βρέφη.

Τον παπά της ενορίας τον αποκεφάλισαν, βρέφη εκτελέστηκαν και γυναίκες βιάστηκαν πριν θανατωθούν. Το μόνο που ανέκοψε τη σφαγή ήταν το σκοτάδι, καθώς μόνο όταν νύχτωσε σταμάτησαν οι Γερμανοί το φρικιαστικό τους έργο, αναγκαζόμενοι να επιστρέψουν στη Λειβαδιά. Όχι βέβαια προτού κάψουν ολοσχερώς το χωριό, αν και πάλι δεν ένιωθαν ικανοποιημένοι από τους εαυτούς τους, γι’ αυτό και δολοφόνησαν εν ψυχρώ όποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο της επιστροφής στη βάση τους.

Οι νεκροί του Διστόμου έφτασαν τους 228 (117 γυναίκες και 111 άντρες), ανάμεσά τους και 53 παιδιά κάτω των 16 ετών, σε μια από τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις στην Ελλάδα. Στον απόηχο της επιχείρησης εξιλασμού, η γερμανική θηριωδία έγινε γνωστή μέσω του δικτύου BBC στον υπόλοιπο κόσμο και προκάλεσε την κατακραυγή της διεθνούς κοινής γνώμης.

Η Γερμανική Διοίκηση της Αθήνας έσπευσε βέβαια να επιρρίψει την ευθύνη αποκλειστικά στους κατοίκους του Διστόμου, καθώς -όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή της- δεν συμμορφώθηκαν με τις στρατιωτικές εντολές του κατακτητή. Στο «Επίγραμμα για το Δίστομο», ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος παρατηρεί ποιητικά: «Εδώ “ναι το πικρό το χώμα του Διστόμου / ώ εσύ διαβάτη, όπου πατήσεις να προσέχεις / Εδώ πονά η σιωπή, πονάει η πέτρα κάθε δρόμου κι απ” τη θυσία κι απ” τη σκληρότητα του ανθρώπου / Εδώ μια στήλη απλή, μαρμάρινη, όλη κι όλη / με ονόματα σεμνά, και τη Δόξα τα ανεβαίνει / λυγμό λυγμό, σκαλί σκαλί, μεγίστη σκάλα»…

Η σφαγή της Κλεισούρας Καστοριάς (5 Απριλίου 1944)

Άλλη μια ναζιστική κτηνωδία στην πιο αποτρόπαια μορφή της έλαβε χώρα όταν η 4η Τεθωρακισμένη Μεραρχία των SS επιδόθηκε με πρωτοφανή ακόμα και για τους ίδιους αγριότητα στην ανελέητη σφαγή των γυναικόπαιδων που είχαν παραμείνει στην ιστορική κωμόπολη του νομού Καστοριάς. Η απάνθρωπη συμπεριφορά των ταγμάτων του θανάτου ανάγκασαν τον πολιτικό εντεταλμένο του Γ’ Ράιχ στα Βαλκάνια να χαρακτηρίσει την εκδικητική επιχείρηση στην Κλεισούρα «λουτρό αίματος» και να επισημάνει με οργή πως οι φρικαλεότητες που διεπράχθησαν παρέβαιναν τις πάγιες διαταγές περί αντιποίνων! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Την προηγουμένη της σφαγής, το βράδυ της 4ης Απριλίου 1944, ομάδα ανταρτών στρατοπέδευσαν στην Κλεισούρα και το επόμενο πρωί επιτέθηκαν σε διερχόμενη γερμανική φάλαγγα. Οι άρρενες κάτοικοι, φοβούμενοι τις γνωστές πια ναζιστικές αντεκδικήσεις, εγκαταλείπουν την κοινότητα και σαν να το γνώριζαν, το απόγευμα καταφτάνουν πράγματι τα πρώτα γερμανικά καμιόνια: τα γυναικόπαιδα συγκεντρώνονται στην πλατεία και τα πυροβόλα παίρνουν τον πρώτο λόγο. Στρατιώτες εφορμούν στα σπίτια και σκοτώνουν, βιάζουν, ξεκοιλιάζουν αδιακρίτως και καίνε τα πάντα. Ναζί και Βούλγαροι της γερμανικής πολιτοφυλακής έσπειραν όλεθρο και καταστροφή στο μισό χωριό και όταν κορέστηκε η φονική τους δίψα, σταμάτησαν. Απολογισμός; Κάπου 280 γυναικόπαιδα αδικοσκοτωμένα, 40 τραυματίες και πολλοί ανέστιοι πια, καθώς οι οικίες παραδόθηκαν στις φλόγες…

Το ολοκαύτωμα του Χορτιάτη Θεσσαλονίκης (2 Σεπτεμβρίου 1944)

Άλλη μια ανθρώπινη τραγωδία εκτυλίχθηκε στον οικισμό του Χορτιάτη έπειτα από επίθεση διμοιρίας του ΕΛΑΣ στον ναζιστή κατακτητή το πρωινό της ίδιας μέρας, που έφερε τη μανιασμένη του λύσσα για εκδίκηση κατά αμάχων. Οι αντάρτες καθησύχασαν τους κατοίκους ότι δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν κι έτσι η πλειονότητα των πολιτών παρέμεινε στις εστίες τους (αν και οι άντρες έλειπαν από νωρίς στις δουλειές τους).

Είκοσι περίπου φορτηγά με Γερμανούς στρατιώτες και άντρες του Αποσπάσματος Καταδίωξης Ανταρτών περικύκλωσαν το χωριό αργότερα την ίδια μέρα, συγκέντρωσαν τους κατοίκους στην κεντρική πλατεία και το καφενείο και άρχισαν να λεηλατούν και να πυρπολούν τα σπίτια.

Κατόπιν οδήγησαν τους συγκεντρωμένους αμάχους της πλατείας σε σπίτι και τους έκαψαν ζωντανούς, ενώ όσους μάντρωσαν στο καφενείο τους μετέφεραν στον τοπικό φούρνο και τους «γάζωσαν» με τα πολυβόλα. Κατόπιν έβαλαν φωτιά για να κάψουν ζωντανούς όσους δεν είχαν σκοτωθεί από τις ριπές του πολυβόλου, και όσοι εγκλωβισμένοι προσπάθησαν να διαφύγουν από το φλεγόμενο κτίριο μαχαιρώθηκαν από τους στρατιώτες που καραδοκούσαν έξω.

Όσοι κατάφεραν να γλιτώσουν τη διπλή σφαγή, κυνηγήθηκαν λυσσαλέα έξω από το χωριό και εκτελέστηκαν, ενώ οι γυναίκες έπεσαν θύματα βιασμού πριν δολοφονηθούν.

Δύο μέρες αργότερα μάλιστα, στις 4 Σεπτεμβρίου, τα τάγματα του θανάτου επέστρεψαν στην ομώνυμη κωμόπολη -τότε- στους πρόποδες του βουνού Χορτιάτη της Θεσσαλονίκης για να ολοκληρώσουν το ανατριχιαστικό τους έργο, καίγοντας και σκοτώνοντας ό,τι είχε απομείνει όρθιο και ζωντανό. Συνολικά, τη 2α Σεπτεμβρίου 1944 εκτελέστηκαν 149 κάτοικοι του Χορτιάτη, ανάμεσά τους 109 γυναίκες και ανήλικα κορίτσια, ενώ κάηκαν και 300 περίπου σπίτια. Ο Ερυθρός Σταυρός, που εξασφάλισε άδεια για να μπει στο μαρτυρικό χωριό μόλις στις 7 του μήνα, αντίκρισε εικόνες ανείπωτης φρίκης…

Το Μπλόκο της Κοκκινιάς (17 Αυγούστου 1944)

Η ιστορική τραγωδία της Κοκκινιάς με τις ομαδικές εκτελέσεις των κατοχικών δυνάμεων παραμένει άλλο ένα ζοφερό ορόσημο τόσο της ναζιστικής κτηνωδίας όσο και του ελληνικού χαφιεδισμού. Πριν καν χαράξει, στις 2:30 τα ξημερώματα, πέφτουν οι τίτλοι αρχής του δράματος της ομαδικής σφαγής που θα ακολουθήσει όταν ανέβει πια ο ήλιος για τα καλά στον ουρανό.

Δεκάδες γερμανικά καμιόνια και μηχανοκίνητο τάγμα ελλήνων δοσίλογων περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές της Κοκκινιάς (από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά), κάπου 3.000 πάνοπλοι ναζί στρατιώτες και έλληνες ταγματασφαλίτες δηλαδή, πιάνοντας κυριολεκτικά στον ύπνο τη «Μικρή Μόσχα», όπως αποκαλούσαν τη φτωχή προσφυγούπολη του Πειραιά.

Στις 6:00 το πρωί, ακούγονται οι ντουντούκες του έλληνα προδότη να καλούν τον κοκκινιώτικο λαό: «Προσοχή! Προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε στην Πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επιτόπου».

Όσοι δεν υπάκουσαν την εντολή και κρύφτηκαν σε στέγες, καταπακτές, πηγάδια και όπου αλλού βρήκαν, εκτελέστηκαν πράγματι επιτόπου, όντας οι πρώτοι νεκροί που θα έπεφταν στον δρόμο. Όλοι οι υπόλοιποι σύρθηκαν στον τόπο του μαρτυρίου, την ίδια ώρα που η ανίερη συμμαχία Ναζί και ταγματασφαλιτών αρχίζει να καίει σπίτια, να αρπάζει ό,τι βρει, να καταστρέφει, να χτυπά γυναικόπαιδα και να επιδίδεται σε λογής φρικαλεότητες.

Περίπου 25.000 άτομα συγκεντρώνονται κατά τις 8:00 π.μ. στην Πλατεία της Οσίας Ξένης, χωρίζονται σε πεντάδες και κάθονται γονατιστοί με το κεφάλι ψηλά. Οι (έλληνες) κουκουλοφόροι σέρνονται ανάμεσά τους, αναγνωρίζουν τους αντάρτες και υποδεικνύουν στον δήμιο τα σφάγια.

Μέχρι να μεταφερθούν στον τελικό προορισμό της εκτέλεσης, αγωνιστές της Αντίστασης βασανίζονται ανηλεώς για να προδώσουν, αν και τα στόματα όλων μένουν σφαλιστά. Στη μάντρα γειτονικού ταπητουργείου θα πέσει η αυλαία της μαζικής σφαγής, μέσα στις κραυγές των Γερμανών «όλοι οι κομμουνιστές θα πεθάνουν» και τα σαρκαστικά χαμόγελα των ελλήνων συνεργατών τους.

Οι ριπές στη μάντρα αρχίζουν, το μαρτύριο συνεχίζεται και στην πλατεία επικρατεί έκδηλη η αγωνία της διαλογής του θανάτου. Στον σωρό των πτωμάτων της μάντρας με το αίμα να κυλά πια ποτάμι, οι κουκουλοφόροι καταδότες επιδίδονται σε πλιάτσικο των νεκρών αγωνιστών.

Το μακελειό σταματά γύρω στις 6:00 το απόγευμα, αν και όχι τα δεινά των Κοκκινιωτών: 8.000 από αυτούς μεταφέρονται στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου και περισσότεροι από 1.800 ξαποστέλνονται στα ναζιστικά κολαστήρια του θανάτου (Νταχάου, Μπούνχεβαλντ, Άουσβιτς και αλλού)…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...