Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (5)

 Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (5)

Στις 6 Οκτωβρίου 2004, ο μόλις επτά μηνών πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής κάλεσε τους νεοδημοκράτες βουλευτές τού Γ' θερινού τμήματος να πάρουν έναν μεζέ και να πιουν ένα κρασί για να γνωριστούν καλύτερα. Το σουαρέ πραγματοποιήθηκε στην αγαπημένη ταβέρνα τού προέδρου, στον "Μπαϊρακτάρη", στην αρχή τής οδού Μητροπόλεως. Κατά την διάρκεια του φαγητού, κουβέντα την κουβέντα, η παρέα έπιασε και το θέμα των μεγαλοεκδοτών, οι οποίοι πίεζαν την κυβέρνηση μέσω των μέσων που έλεγχαν. Και τότε ο Καραμανλής ξεστόμισε την -ίσως- πιο σημαντική και πιο βαρειά φράση που βγήκε από τα χείλη του στα 5,5 χρόνια της πρωθυπουργίας του: "Δεν θα αφήσω πέντε νταβατζήδες και πέντε άλλα κέντρα να χειραγωγήσουν την πολιτική ζωή του τόπου, γιατί είναι εύκολα αντιμετωπίσιμα. Αρκεί να κάνουμε εμείς τη δουλειά μας ως νομοθέτες και η δικαιοσύνη τη δική της δουλειά".

Ακόμη κι αν οι φίλοι του είχαν δίκιο όταν ισχυρίστηκαν ότι "ο πρωθυπουργός δεν χρησιμοποιεί τέτοια φρασεολογία", η ουσία είναι ότι εκείνη την ημέρα ο Καραμανλής εκδήλωσε την πρόθεσή του να συγκρουστεί με το μεγαλοεκδοτικό κατεστημένο. Δεν επρόκειτο για κεραυνό εν αιθρία. Ήδη, ο υπουργός επικρατείας και προσωπικός του φίλος Θόδωρος Ρουσόπουλος είχε πάρει εντολή να συντονίσει την κατάρτιση ενός νομοσχεδίου που θα είχε ως στόχο του τους "νταβατζήδες".

Έθνος, 19/1/2005: Ο νόμος στοχεύει στην εξόντωση της οικογένειας Μπόμπολα.
Τα Νέα, 20/1/2005: Το ΠαΣοΚ συμφωνεί με τον ΣΕΒ ότι ο νόμος είναι απαράδεκτος.

Ήταν ένα πραγματικά δύσκολο νομοσχέδιο. Χαρακτηριστικό τής δυσκολίας του ήταν η πραγματική αγωνία τού Πέτρου Μολυβιάτη, ο οποίος φοβόταν παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όλο ρωτούσε "όλα καλά με την Ευρώπη;". Ο Καραμανλής δεν είχε αμφιβολία ότι οι θιγόμενοι θα κατέφευγαν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια αλλά είχε την πεποίθηση ότι οι καλές του σχέσεις με την Μέρκελ (τότε επί κεφαλής τής γερμανικής αντιπολίτευσης), τον Μπλαιρ και τον Μπερλουσκόνι (οι τέσσερίς τους είχαν συνεργαστεί άψογα στην εκλογή τού πορτογάλου Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ως προέδρου τής Κομμισσιόν) θα τον βοηθούσαν να ξεπεράσει το όποιο πρόβλημα.

Την νομική προπαρασκευή τού νομοσχεδίου ανέλαβε ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος έγινε αμέσως στόχος τόσο των μεγαλοεκδοτών(*) όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Παυλόπουλος στηρίζεται στην ιστορική απόφαση 3242/2004 του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία δικαιώνει απολύτως το νομοσχέδιο, το οποίο έρχεται στην βουλή για ψήφιση στα μέσα Ιανουαρίου 2015, με εισηγητή τον ίδιο τον υπουργό εσωτερικών, δημόσιας διοίκησης και αποκέντρωσης.

Κατά την συζήτηση στην βουλή, το ΠαΣοΚ ξεσπάθωσε. Ο Απόστολος Κακλαμάνης κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι το νομοσχέδιο φτιάχτηκε καθ' υπόδειξη του Αλαφούζου για να πληγεί ο Μπόμπολας ενώ τα μεγάλα "νομικά κεφάλια" του κόμματος (Ευάγγελος Βενιζέλος, Ανδρέας Λοβέρδος, Ντίνος Ρόβλιας κλπ) χτυπιόντουσαν επιμένοντας ότι οι διατάξεις για τον "βασικό μέτοχο" είναι αντίθετες στο ευρωπαϊκό δίκαιο και αντισυνταγματικές, διαφωνώντας πλήρως με την 3242/2004 απόφαση του ΣτΕ, την οποία προαναφέραμε. Ο πανικός που προκάλεσε το νομοσχέδιο ήταν τόσος ώστε, πριν καν ψηφιστεί, ο Μπόμπολας άρχισε τις συζητήσεις με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο προκειμένου να του πουλήσει όλον τον όμιλο!

Τελικά, το νομοσχέδιο ψηφίζεται και ο Ν.3310/2005 δημοσιεύεται στο ΦΕΚ Α' 30/14-2-2005. Στις διατάξεις του περιλαμβάνονται μερικά ενδιαφέροντα πράγματα για τον περίφημο "βασικό μέτοχο". Κατ' αρχάς, βασικός μέτοχος μιας εταιρείας είναι το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που είτε ανήκει στους δέκα μεγαλύτερους κατόχους μετοχών ή κατόχων δικαιωμάτων ψήφου είτε κατέχει τουλάχιστον 1% των μετοχών ή των δικαιωμάτων ψήφου είτε απλώς κατάρτισε συμβάσεις μαζί της, οι οποίες της έφεραν τουλάχιστον το 10% του τζίρου της. Σημειωτέον ότι για τον υπολογισμό των παραπάνω συναθροίζονται τα αντίστοιχα στοιχεία των συζύγων και συγγενών μέχρι τρίτου βαθμού.

Το μεγάλο πρόβλημα των "νταβατζήδων" δημιουργείται από τις πρώτες παραγράφους των άρθρων 3 και 4 του νόμου:

• Η ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου, του μέλους οργάνου διοίκησης ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης μέσων ενημέρωσης είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου, του μέλους οργάνου διοίκησης ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης που συνάπτει δημόσιες συμβάσεις. Σε περίπτωση που βασικός μέτοχος ή εταίρος της επιχείρησης είναι νομικό πρόσωπο, η ασυμβίβαστη ιδιότητα καταλαμβάνει και τα μέλη οργάνου διοίκησης και τα διευθυντικά στελέχη του νομικού αυτού προσώπου.
• Απαγορεύεται η σύναψη δημοσίων συμβάσεων με επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης, καθώς και με τους εταίρους, τους βασικούς μετόχους, τα μέλη των οργάνων διοίκησης και τα διευθυντικά στελέχη των επιχειρήσεων αυτών. Επίσης, απαγορεύεται η σύναψη δημοσίων συμβάσεων με επιχειρήσεις των οποίων οι εταίροι ή βασικοί μέτοχοι ή μέλη οργάνων διοίκησης ή διευθυντικά στελέχη είναι επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης ή εταίροι ή βασικοί μέτοχοι ή μέλη οργάνων διοίκησης ή διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων μέσων ενημέρωσης.

Προς στιγμή, φάνηκε ότι ο Καραμανλής κέρδισε τον πόλεμο με τους νταβατζήδες αλλά το πρόβλημα ήρθε από εκεί που δεν το περίμενε: από τα λόμπυ των γερμανικών, γαλλικών, ισπανικών μεγάλων εταιρειών, οι οποίες συνεργάζονταν με τις εταιρείες των ελλήνων καναλαρχών και έβλεπαν στον ορίζοντα μεγάλη συρρίκνωση των κερδών τους. Ο άπειρος πρωθυπουργός δεν καταλάβαινε ότι μ' αυτά τα ζητήματα δεν ασχολούνται ο Μπλαιρ και η Μέρκελ αλλά οι "χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι".

[Σκίτσο: Κώστας Γρηγοριάδης - Ριζοσπάστης, 3/6/2005]

Έτσι, λοιπόν, στις 28/4/2005 ο επίτροπος ανταγωνισμού Τσαρλς ΜακΚρήβυ στέλνει επιστολή στην κυβέρνηση, ζητώντας την άμεση τροποποίηση του Ν.3310/2005, ως παραβιάζοντος το κοινοτικό δίκαιο. Η κυβέρνηση απαντά στις 10/5/2005, υπερασπιζόμενη τον νόμο αλλά δυο μέρες αργότερα η Κομμισσιόν επανέρχεται με αυστηρότερη επιστολή τού γενικού διευθυντή εσωτερικής αγοράς Αλεξάντερ Σάουμπ. Ο Σάουμπ ζητά, ούτε λίγο ούτε πολύ, να ικανοποιηθούν πλήρως οι νταβατζήδες: "(...) η αναστολή του νόμου 3310/2005, η μη επαναφορά σε ισχύ του νόμου 3021/2002, καθώς και η μη εφαρμογή της σχετικής συνταγματικής διατάξεως από οιοδήποτε νομοθετικό, εκτελεστικό ή άλλο μέτρο, θεωρούνται αναγκαίες προϋποθέσεις εκ μέρους των υπηρεσιών της Επιτροπής, ώστε να θεωρηθεί ότι έχει γίνει ένα πρώτο βήμα προς τη συμμόρφωση με την αιτιολογημένη γνώμη". 

Επειδή μπορεί να μη το προσέξατε, το υπογραμμίζω εδώ. Ο Σάουμπ απαιτεί να μην εφαρμοστεί η διάταξη του ελληνικού συντάγματος (άρθρο 14, παράγραφος 9), η οποία ορίζει: "Η ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης μέσων ενημέρωσης είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη, του εταίρου, του βασικού μετόχου ή του διευθυντικού στελέχους επιχείρησης που αναλαμβάνει έναντι του Δημοσίου ή νομικού προσώπου του ευρύτερου δημόσιου τομέα την εκτέλεση έργων ή προμηθειών ή την παροχή υπηρεσιών. Η απαγόρευση του προηγούμενου εδαφίου καταλαμβάνει και κάθε είδους παρένθετα πρόσωπα, όπως συζύγους, συγγενείς, οικονομικά εξαρτημένα άτομα ή εταιρείες". Και όμως, ούτε ο Καραμανλής ούτε κανείς άλλος τόλμησε να του πει πως δεν του πέφτει λόγος για το τι θα κάνουμε εμείς με το σύνταγμά μας. Ουδείς!

Κάπου εδώ γράφεται το τέλος της μάχης. Στις 2 Ιουνίου κυβέρνηση και ΠαΣοΚ ψηφίζουν τροπολογία αναστολής τού Ν.3310/2005. Ο περίφημος νόμος για τον βασικό μέτοχο καταλήγει στα σκουπίδια και ο νικημένος Καραμανλής δίνει εντολή στον Ρουσόπουλο να φτιάξει καινούργιο. Ο Μπόμπολας και οι όμοιοί του έχουν κάθε λόγο να χαμογελούν ευχαριστημένοι...


---------------------------------
(*) Τον Μάιο του 2005, τα ΜΜΕ "ανακαλύπτουν" ότι ο συνεργάτης του Παυλόπουλου Θανάσης Χούπης έχει στήσει κύκλωμα διορισμών. Σύντομα αποκαλύφθηκε ότι η "υπόθεση Χούπη" ήταν όχι μόνο ανύπαρκτη αλλά και στημένη από κυβερνητικούς κύκλους εχθρικούς προς τον υπουργό εσωτερικών.

Τι να κάνουμε

 Τι να κάνουμε

Χτες, μεταξύ άλλων, ήταν η επέτειος θανάτου του Νικολάι Τσερνισέφσκι, του επαναστάτη που ήταν πρόδρομος του ρώσικου σοσιαλισμού, στοχαστής, λογοτέχνης και συγγραφέας του εμβληματικού μυθιστορήματος "τι να κάνουμε" που το έγραψε μες στη φυλακή κι επηρέασε  βαθιά μια ολόκληρη γενιά επαναστατών, στα τέλη του 19ου αιώνα. Από εκεί δανείστηκε ο Λένιν τον τίτλο της ομώνυμης, κλασικής μπροσούρας του, εν όψει του σημαδιακού 2ου συνεδρίου του ΣΔΕΚΡ που σηματοδότησε τη διάσπαση -ή μάλλον το ρήγμα- με τους μενσεβίκους. Κι ένας σφος λέει, περισσότερο όμως για το "ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω", (που στο μπάσκετ πάντως βήματα είναι) πως κανονικά τέτοια βιβλία δεν πρέπει να τα διαβάζουμε μικροί, πχ στη σπουδάζουσα, γιατί είναι σκέτο κάψιμο, με πολύ ειδικές λεπτομέρειες για το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, που δεν έχουν μεγάλη σημασία σήμερα.

Οι σοβιετικοί πάντως είχαν σε τόσο μεγάλη υπόληψη τον Τσερνισέφσκι, που συμπεριέλαβαν το όνομά του, μαζί με άλλες 18 φυσιογνωμίες επαναστατών και στοχαστών-φιλοσόφων, "προδρόμων και πρωτεργατών" του ουτοπικού κι επιστημονικού σοσιαλισμού, στον οβελίσκο που βρίσκεται στο Κρεμλίνο, στους κήπους Αλεξαντρόφσκι, ένα από τα πρώτα μνημεία της επανάστασης, που στήθηκε στον ένα χρόνο από την επικράτησή της, εν μέσω δηλ πολεμικών επιχειρήσεων. Και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων κι ονόματα αναρχικών, όπως του Προυντόν και του Μπακούνιν, με τους οποίους είχαν συγκρουστεί σκληρά οι Μαρξ κι Ένγκελς.

Το "πρόδρομοι και πρωτεργάτες" που έβαλα παραπάνω σε εισαγωγικά, είναι ο τίτλος του βιβλίου δυο σοβιετικών που επιμελήθηκαν βιογραφικά σημειώματα για τις προσωπικότητες του μνημείου και τα (αντίστοιχα) 19 κεφάλαια του βιβλίου. Το οποίο δε μεταφράστηκε στα ελληνικά από το πρωτότυπο, αλλά από την αγγλική έκδοση, με θεώρηση ενός από τους σχολιαστές του μπλοκ, που παρά την επαφή του (;) με τη θεωρία και τα έργα των κλασικών, άφησε τη μετάφραση του γνωστού "Στο Τζέλατς" (δεν έχω ρώσικα στο πληκτρολόγιο) ως "τι πρέπει να γίνει" αντί για το γνωστό μας "τι να κάνουμε".

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Ή μάλλον τι πρέπει εμείς να κάνουμε; Αυτό είναι το ερώτημα που έθεσε στην εποχή του ο Τσερνισέφσκι κι απασχολεί διαχρονικά τους επαναστάτες για τη δική τους χρονική συγκυρία. Όπου το πιο βασικό είναι να μην απαντήσουμε μοιρολατρικά "ε... τι να γίνει..." ή "τι να κάνουμε κι εμείς" -αυτά έχει η ζωή, κι εμείς τα αποδεχόμαστε παθητικά, όπως έρχονται. Ούτε όμως να φτάσουμε στο νεοφιλελεύθερο ΤΙΝΑκάνουμε του Σύριζα, που επικυρώθηκε στο πρόσφατο 2ο συνέδριό του -που δε νομίζω πάντως να το συζητάμε εκατό χρόνια μετά (πέρα από την ομορφιά που έκανε ο Τσίπρας, γιατί εκτός από το Μοντεσκιέ ξέρει κι από Βολταίρο και μπορεί να διαφωνεί με μια άποψη, αλλά θα υπερασπιστεί μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να ψηφίσεις ξανά και ξανά μέχρι να συμφωνήσεις με τη δική του εισήγηση) όπως το 2ο Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ. Κι ίσως τελικά να είναι χειρότερο κάψιμο να ασχολείσαι με αυτό το συνέδριο, παρά με το 1903.

Ας σημειωθεί πάντως, παρεμπιπτόντως, πως στη νέα ΚΕ του Σύριζα που εκλέχτηκε από το Συνέδριο (ευτυχώς με την πρώτη, χωρίς επαναληπτική ψηφοφορία) υπάρχει κι ένας Ανδρέας Παπανδρέου, έτσι για τη σημειολογία του πράγματος. Ενώ αν πάρουμε τοις μετρητοίς την εκτίμηση πως ο Φίλης βγήκε δεύτερος στην ψηφοφορία, γιατί συγκρούστηκε με την Εκκλησία, μπορούμε να πούμε τότε πως κι ο Τσακαλώτος βγήκε πρώτος, γιατί συγκρούστηκε με τους εταίρους κι εφαρμόζει φιλολαϊκά μνημόνια.
Τόση σύγκρουση από το ΠαΣοΚ είχαμε να δούμε...

Χτες λοιπόν, που ήταν η επέτειος θανάτου του Τσερνισέφσκι, ο καλύτερος τρόπος για να την τιμήσει κανείς και να απαντήσει στο διαχρονικό ερώτημά του, ήταν έμπρακτα, στους δρόμους και τα μαζικά συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και των εργασιακών που μπαίνουν στο στόχαστρο.

Τι μπορούμε να κρατήσουμε από τη χτεσινή ημέρα;
Η συγκέντρωση στο Σύνταγμα ήταν μαζική -αν και κάπως δύσκολο να την υπολογίσεις με ακρίβεια, αφού ουσιαστικά έγιναν τρεις διαφορετικές προσυγκεντρώσεις-πορείες, από Κάνιγγος-Ακαδημίας, Σταδίου και Στύλους του Ολυμπίου Διός. Η προσέλευση ωστόσο, αν και μαζική, ήταν κάτω από τις απαιτήσεις των περιστάσεων και το συναγερμό που πρέπει να σημάνει για τα εργασιακά, εφόσον δε θέλουμε να μετρήσουμε μία ακόμα ήττα.

Το πιο σημαντικό στοιχείο ήταν κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά που έδωσαν διαφορετικό τόνο. Το ανοιχτό, πλατύ κάλεσμα σε εργατικά σωματεία και συλλογικούς φορείς έχει συγκεντρώσει πάνω από 500 υπογραφές, προσεγγίζοντας σταδιακά τα μεγέθη της μεγάλης κινητοποίησης του πανελλαδικού συλλαλητηρίου του ΠΑΜΕ, της 1ης Νοέμβρη του 14'.

Προφανώς το βασικό δεν είναι να μαζέψουμε μερικές σφραγίδες παραπάνω για μόστρα, ιδίως σε μια περίοδο γενικευμένης απαξίωσης των σωματείων, αλλά ο συντονισμός δράσης και τι μπορούμε να κάνουμε με αυτά τα σωματεία. Το πρώτο βήμα είναι η κατάθεση πρότασης νόμου σε όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου -πλην της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Κι αν είναι προφανές πως μόνο το ΚΚΕ θα την στηρίξει, παρόλα αυτά η κίνηση έχει μια αξία, για να διαλυθούν αυταπάτες, να ξεσκεπαστεί ο ρόλος του καθενός και να διαπαιδαγωγηθούν οι εργαζόμενοι.

Παράλληλα, υπάρχει το ανοιχτό κάλεσμα του ΠΑΜΕ για τη συνδιάσκεψη στο ΣΕΦ, όπου είναι σημαντικό να υπάρξει μαζική ανταπόκριση, και η άσκηση πίεσης για την προκήρυξη γενικής απεργίας μες στο Νοέμβρη, όπου το ζητούμενο δεν είναι απλά να προκηρυχθεί, αλλά ποιος θα τη σηκώσει και θα τρέξει να την οργανώσει.

Εδώ είναι που θα δοκιμαστεί κι η ειλικρίνεια των ενωτικών διαθέσεων κάποιων δυνάμεων. Θα υπάρξει ενότητα, κοινή δράση, "ενιαίο μέτωπο" ή όπως αλλιώς το πει κανείς στη διάλεκτό του, σε αγωνιστική βάση; Από τις 15 ομοσπονδίες και τα  περίπου 20 εργατικά κέντρα που συνυπογράφουν το κάλεσμα αγώνα, στο ΠΑΜΕ* συσπειρώνονται περίπου τα μισά. Χτες ένα από τους ομιλητές ήταν από τα τσιμέντα Χαλκίδας (που δεν πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ). Ενώ η δική μας περιφρούρηση ήταν από διακριτική έως υποτυπώδης.

Όπως ήταν δηλ, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη η παρουσία του εξωκοινοβουλίου. Οι γνωστοί (και όχι ιδιαίτερα διακριτικοί) ΣΕΚίτες και μια ισχνή παρουσία του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων μόνο στην Αθήνα (σεισμός-σεισμός-συντονισμός) παρά το ξεχωριστό κάλεσμα που είχαν στα Προπύλαια (εάν δεν κάνω λάθος).
Θα μπορούσε να ανταποδώσει κανείς τις διαδικτυακές σπόντες για του πλειστηριασμούς και να πει: μα γιατί άραγε δεν ενδιαφέρονται για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και δεν το έχουν εντάξει στις προτεραιότητές τους -όπως δεν είχαν εντάξει και το ασφαλιστικό την περασμένη άνοιξη;
Αλλά δεν υπάρχουν τέτοιες πολυτέλειες, και δεν είναι αυτοί το κρίσιμο μέγεθος για την όποια κοινή δράση, ενότητα, κτλ.

*το οποίο ΠΑΜΕ ούτως ή άλλως δε συσπειρώνει μόνο ένα στενό κομματικό πυρήνα -κι αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό σε οποιονδήποτε καλόπιστο παρατηρητή. Και μου έχει μείνει μια χαρακτηριστική φράση του ΓΓ στην περυσινή Συνδιάσκεψη για τη δουλειά στο εργατικό κίνημα, που έλεγε πως στο ΠΑΜΕ δε δρουν μόνο οι κομμουνιστές, αλλά... κάθε καρυδιάς καρύδι.

Αξίζει τον κόπο, επίσης, να παρακολουθήσει κανείς το χαιρετισμό του Μαυρίκου, με τον αισιόδοξο, φορτισμένο τόνο και τις νότες προλεταριακού διεθνισμού-ενθουσιασμού. Αλλά και την προσεγμένη κεντρική ομιλία του Τασιούλα.

-Στα υστερόγραφα της ανάρτησης, μπορούμε να προσθέσουμε ότι η ΕφΣυν πρόβαλε πρωτοσέλιδα (!) το χτεσινό συλλαλητήριο, αλλά ως δράση του ΠΑΜΕ! Ενώ το ερχόμενο Σάββατο κυκλοφορεί με ένα αφιέρωμα στο Χαρίλαο Φλωράκη (τι έχουμε να διαβάσουμε πάλι...)

-Και για να ανταποδώσουμε το "ενιαίο μέτωπο" στους Σεκίτες, μπορείτε να παρακολουθήσετε σήμερα το απόγευμα στο (μαρξιστικό) βιβλιοπωλείο τους, πίσω από την Τιτάνια, την παρουσίαση του βιβλίου του Δ. Σκλαβενίτη (που νομίζω ότι κινείται στο χώρο του Σύριζα) Κάτσε καλά Γεράσιμε  για το μαθητικό κίνημα της Μεταπολίτευσης. Παρά τους όποιους πολιτικούς περιορισμούς, νομίζω πως έχει ενδιαφέρον και χρήσιμα στοιχεία, για αρκετές γενιές.

-Για την επέτειο της Αλλαγής, και τις τρεισίμισι δεκαετίες που κλείνει, κάποια άλλη φορά.

ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

  ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Η επέτειος, πριν πέντε μέρες, της απελευθέρωσης της πρωτεύουσας  από τους γερμανούς γιορτάστηκε με την καθιερωμένη τελετή στην ακρόπολη, ενώ ο πρωθυπουργός στο μήνυμά του για την επέτειο ξεχωρίζει τη φετινή, γιατί «σήμερα η 12^η Οκτωβρίου γιορτάζεται ανοιχτά» επειδή δεν «φοβόμαστε να μιλήσουμε για το παρελθόν». Κι είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προσπαθήσει να αντλήσει κύρος και  αξιοπιστία από το  παρελθόν, ένα παρελθόν ανακατασκευασμένο στα μέτρα του.

Και σ’  αυτό το παρελθόν αναφέρεται και το δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών, της 9^ης Οκτωβρίου, «Το φάντασμα της Ιστορίας, Πρώτη φορά Αριστερά» που μας θυμίζει ότι «Για πρώτη φορά υπουργούς της Αριστεράς η Ελλάδα γνώρισε ως γνωστόν το φθινόπωρο του 1944, με τα πέντε χαρτοφυλάκια του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας που σχηματίστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1944», επιλέγοντας βέβαια να αναφερθεί σε φαινόμενα «σύμφυτα με την άσκηση εξουσίας, όπως η ευνοιοκρατία, ο νεποτισμός ή το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ κομμουνιστικής ηγεσίας και βάσης» με μαρτυρίες από απομνημονεύματα για «συγγενείς και προστατευόμενες», για «συσσίτιο δυο ταχυτήτων» για «διευθυντικά διλήμματα» που αποδεικνύουν την ανικανότητα των «παλαίμαχων επαναστατών» να διαχειριστούν προβλήματα παραγωγής, όπως η διαχείριση ενός εργοστασίου. Και βέβαια σ’ όλο το άρθρο η κατανόηση για όλα αυτά τα προβλήματα συμπεριφοράς που προέκυπταν  εκφράζεται επανειλημμένως, όπως και ο θαυμασμός για τους αγωνιστές της αριστεράς. Είναι που κατά τη διαδικασία της υποδόριας επιβολής μιας νέας εκδοχής του παρελθόντος παραφθείρονται γεγονότα και παραστάσεις μεγεθύνοντας ό,τι μπορεί να τα αμαυρώνει και συνάμα ανασυντίθενται παροχετευόμενα όμως προς τις προοπτικές της κυρίαρχης τάξης.  Παραφθορά από τη μια μεριά υπαγωγή από την άλλη σε προοπτικές και σχέδια που μεταμφιέζονται σε φιλολαϊκά.  Το ανασυντιθέμενο  παρελθόν  δεν είναι τίποτε παραπάνω από σωρεία παραστάσεων που επιδέχονται ηθικού τύπου κρίσεις. Εξαφανίζονται και διαλύονται οι συγκεκριμένες τάξεις και στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, η πάλη τους και η ιστορικότητά τους. Τη θέση της  ταξικής κοινωνικής συνείδησης αντικαθιστά μια απλοϊκή παράσταση του κόσμου, μια αξιολογική διχοτόμηση καλού/κακού, όπου ενώ μεγαλοφώνως ταυτίζεται το καλό με την Αριστερά την ίδια στιγμή υπονομεύεται αυτή η ταύτιση.

Και τι άλλο από υπονόμευση είναι και  όταν  ο Α. Τσίπρας στον εναρκτήριο λόγο του στο 2^ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μιλά  για την  "Αριστερά που δεν διστάζει να αναλάβει το ιστορικό καθήκον, να σηκώσει στους ώμους της την ευθύνη για την έξοδο από την κρίση με την κοινωνία όρθια», για την αριστερά που πάντα «ο τόπος την καλούσε στα δύσκολα», θέλοντας, ασκώντας την πολιτική της κυρίαρχης τάξης,  να ενσωματώσει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στη μακρά αγωνιστική παράδοση του επαναστατικού κινήματος της αριστεράς –που είναι όμως το ΚΚΕ που οργανώνει  και καθοδηγεί. Είναι γι’  αυτό που πρέπει να προσεταιριστεί τις  ιστορικές μνήμες του λαϊκού κινήματος που έχουν συνδυαστεί  με τους αγώνες της αριστεράς όλη τη μεταπολεμική περίοδο και τροφοδότησαν μια πολιτική ριζοσπαστικότητα, ώστε  τώρα, στον καιρό της κρίσης, να μην υπάρξει η δυνατότητα να πάρει πιο καθαρά χρώματα και να προοιωνίζεται βαθιούς ιδεολογικούς μετασχηματισμούς που να δικαιώνουν το ΚΚΕ και τις επιλογές του.

Και είναι κι  αυτό το κεντρικό σύνθημα στο 2^ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, «Με την Αριστερά μπροστά για την Ελλάδα που μας αξίζει. Κοινωνική Δικαιοσύνη -Δημοκρατία -Δίκαιη Ανάπτυξη», που δεν εκφράζει παρά την αγωνιώδη  προσπάθεια του κόμματος να συνεχίσει να πείθει, αλλοιώνοντας  το νόημα που αναδύεται από τη σχέση ανάμεσα στο σύνθημα-κείμενο και στα εξωκειμενικά συμφραζόμενα. Σαν να μην μεσολάβησε η κρίση από την εποχή που   γινόταν ολοένα και πιο αποδεκτό στο κοινωνικό φαντασιακό ότι οι οικονομικές συνθήκες όφειλαν  φυσιολογικά να τείνουν προς μια ορισμένη ισότητα, κατά τα πρότυπα της σοσιαλδημοκρατίας. Μόνο που η κρίση του καπιταλισμού  έδωσε την ώθηση σ’ έναν ακόμα πιο σκληρό ανταγωνισμό που έμελλε να σαρώσει τα όνειρα της ενσωμάτωσης του συνόλου του πληθυσμού  σε μια γενικευμένη μεσαία τάξη με ομαλά αυξανόμενη αγοραστική δύναμη. Και τώρα όλο και ευρύτερα  κοινωνικά στρώματα κατρακυλούν στην αβεβαιότητα, την ανεργία και τη φτώχεια.

               Κι όλα αυτά τα μεγάλα λόγια των «αριστερών» κυβερνώντων, η καπηλεία αγώνων του παρελθόντος αποσκοπούν να δώσουν την εντύπωση ότι εξακολουθούν να διαθέτουν την ικανότητα να αντιστέκονται, όπως έδειχναν όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Και δεν πρόκειται βέβαια για ιδεολογική διάβρωση ενός κόμματος του οποίου οι μόνες σχέσεις με ό,τι θεωρούσαμε  αριστερά είναι της τάξης ενός ονοματικού προσδιορισμού, αλλά για αποκάλυψη του πραγματικού ρόλου του.

               Κι έτσι και με  την αρωγή του ΣΥΡΙΖΑ να σκεφτόμαστε το παρόν μας μέσα στον ιστορικό χρόνο  με τη λογική του  ομοιώματος, ενός κατασκευασμένου ομοιώματος, με τη μετατροπή των παλαιών πραγματικοτήτων σε ένα σύνολο εικόνων που καλλιεργούν ψευδαισθήσεις, με  ρητορικά τεχνάσματα πάνω σε στερεότυπα, καταλύοντας κάθε αίσθηση μέλλοντος και συλλογικού οράματος, κι εγκαταλείποντας κάθε σκέψη μελλοντικής αλλαγής  της κοινωνίας. Όσο  εναργέστερη θα γίνεται η συνειδητοποίηση ότι τα αστικά κόμματα που εκφράζουν την κυρίαρχη τάξη  είναι υπόλογα για την οικονομική  εξαθλίωση και όσο θα συνοδεύεται αυτό από τη συνειδητοποίηση των οξυμένων προβλημάτων και αναγκών μας,  τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος όλα αυτά  να δημιουργήσουν  ένα εκρηκτικό απόθεμα που ο ΣΥΡΙΖΑ ευτελίζοντας τους παρελθοντικούς αγώνες κι απαξιώνοντας κοινωνικά οράματα κάνει ό,τι μπορεί για να μη βρει το δρόμο να εκφραστεί. Κι είναι γι’  αυτό που πολλές φορές ο κυρίαρχος λόγος ταυτίζει ΣΥΡΙΖΑ και κομμουνισμό, για  ν’ απαξιωθεί συλλήβδην το κομμουνιστικό όραμα, ώστε μαζί η απογοήτευση, ο φόβος η ανασφάλεια, η απαξίωση των αγώνων και η έλλειψη εμπιστοσύνης στο κοινωνικό όραμα  μετασχηματισμού της κοινωνίας να εμποδίζουν να βρει το λαϊκό κίνημα  δρόμους πολιτικούς, και να βιώνεται περισσότερο  σαν απωθημένο  παρά σαν εκλογικευμένη πολιτική και ιδεολογική συνείδηση.

Δυναμώνει η φωτιά του πολέμου

Δυναμώνει η φωτιά του πολέμου

Ολο και περισσότερο φουντώνει η φωτιά του πολέμου στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής (Ιράκ, Συρία και στην πολύπαθη Υεμένη, που ο λαός της σφαγιάζεται από τη Σαουδική Αραβία και συμμάχους της, πάνω από δυο χρόνια, χωρίς να «ιδρώνει» και πολύ το «αυτί» της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας). Από χτες και επίσημα, ανακοινώθηκε ότι ξεκινά η επιχείρηση για την επανακατάληψη της Μοσούλης, μιας απ' τις μεγαλύτερες πόλεις στο Ιράκ που ελέγχουν τα τελευταία χρόνια οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους», που βεβαίως όλοι αυτοί που σήμερα τους πολεμούν, είναι αυτοί που τους βοήθησαν να ανδρωθούν και έκαναν μπίζνες μαζί τους, με το λαθραίο πετρέλαιο που μοσχοπουλιόταν. Στην επιχείρηση παίρνουν μέρος ο ιρακινός στρατός, οι δυνάμεις των Κούρδων πεσμεργκά (αυτών που είχαν βοηθήσει στην αμερικανική επέμβαση το 2003), οι δυνάμεις που εκπαιδεύτηκαν από την Τουρκία (επίσης με βασική συμβολή στο δυνάμωμα των τζιχαντιστών), άλλες κουρδικές δυνάμεις που δεν έχουν την έγκριση της Τουρκίας, ειδικές δυνάμεις του στρατού των ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας και άλλων του ...λεγόμενου «διεθνούς αντιτρομοκρατικού συνασπισμού», τόσο στο έδαφος όσο και από αέρος. Οι μάχες ήδη λέγεται ότι θα διαρκέσουν κάποιους μήνες, ενώ οι υπολογισμοί του ΟΗΕ κάνουν λόγο για περίπου 1 εκατομμύριο νέους άμαχους εκτοπισμένους από τις πολεμικές επιχειρήσεις που θα ενταθούν.

***

Είναι φανερό ότι η μάχη για τη Μοσούλη στο Ιράκ σχετίζεται άμεσα με το ευρύτερο γεωστρατηγικό παιχνίδι και τις εξελίξεις στη Συρία. Πραγματοποιείται σε μια περίοδο που «χοντραίνει» ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, με επίκεντρο το Χαλέπι (πόλη κομβική για τον ανεφοδιασμό των τζιχαντιστών), όπου το τελευταίο διάστημα ο συριακός στρατός με τη στήριξη της ρωσικής αεροπορίας έχει καταφέρει σημαντικά πλήγματα τόσο στους τζιχαντιστές του ΙΚ όσο και σε αντιπολιτευόμενες δυνάμεις στην κυβέρνηση Ασαντ, που συνεργάζονται με ισλαμιστικές οργανώσεις τύπου «Αλ Νούσρα». Τα προσχήματα που χρησιμοποιούν και στη μια και στην άλλη περίπτωση οι ιμπεριαλιστές, είναι τα γνωστά περί «προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Οι Βρετανία και Γαλλία, που «χάνουν θέσεις» στον ανταγωνισμό στη Μ. Ανατολή, ζητάνε την καταδίκη της Συρίας και της Ρωσίας για «εγκλήματα πολέμου», λες και η άλλη πλευρά, αυτοί που ξεκίνησαν την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Τουρκία, πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου) πριν από 5 χρόνια και υποδαύλισαν την εσωτερική σύγκρουση, βομβάρδιζαν με ...ροδοπέταλα! Τα όποια, όμως, προσχήματα δεν μπορούν να κρύψουν την ουσία. Οτι η περιοχή βρίσκεται στο στόχαστρο του ανταγωνισμού μονοπωλιακών ομίλων για τον τεράστιο ενεργειακό πλούτο, για τους αγωγούς μεταφοράς της Ενέργειας προς άλλες περιοχές και αγορές, για το μοίρασμα σφαιρών γεωστρατηγικής επιρροής.

***

Είτε στα πολεμικά μέτωπα, είτε στα διπλωματικά, όπως αυτά που είχαμε το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Λοζάνη της Ελβετίας, με Ρωσία, ΗΠΑ και κάποιες γειτονικές χώρες της Συρίας, και στο Λονδίνο, με ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, που εξέτασαν κυρώσεις κατά της Συρίας και της Ρωσίας (τελικά με ένσταση της Γερμανίας δεν καταλήχτηκαν κυρώσεις κατά της Ρωσίας), το διακύβευμα είναι ίδιο: Ποιος θα έχει το «πάνω χέρι», όταν θα ολοκληρωθούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, στη μοιρασιά, που μπορεί να σημάνει και διαμελισμό της Συρίας και του Ιράκ και φυσικά του πλούτου τους. Αυτό διαμορφώνεται από τώρα σε ένα διαρκές παζάρι, που πληρώνουν ήδη με το αίμα τους οι λαοί, με τη φτώχεια και τη δυστυχία, με τον ξεριζωμό και την προσφυγιά.
Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δείχνουν ότι το ενδεχόμενο μιας πολύ πιο γενικευμένης σύγκρουσης είναι πολύ πιθανό. Και μόνο η τεράστια συσσώρευση στρατιωτικών δυνάμεων, πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου δείχνει ανάγλυφα ότι μιλάμε για μια τεράστια «μπαρουταποθήκη». Σε αυτό το σκηνικό και με δεδομένο ότι και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ευθυγραμμίζεται πλήρως με τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ (χτες συνεδρίαζαν και για τη Συρία οι υπουργοί Εξωτερικών της λυκοσυμμαχίας στο Λουξεμβούργο), ο λαός μας απαιτείται να είναι σε εγρήγορση. Τόσο για να αντισταθεί σε οποιαδήποτε εμπλοκή της χώρας, αλλά κυρίως με την πάλη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, να συνειδητοποιείται η ανάγκη της συνολικής ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων.

Δ. Κ

«Ευθύνη» για το κεφάλαιο

«Ευθύνη» για το κεφάλαιο

Περίσσεψαν οι μεγαλοστομίες στο δεύτερο τακτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που ολοκληρώθηκε την Κυριακή, όπου δεν υπήρξε παρέμβαση, με κορυφαία βεβαίως αυτή του προέδρου του κόμματος και πρωθυπουργού, Αλ. Τσίπρα, που να μη φιλοδοξούσε να κάνει το μαύρο άσπρο, να παραμορφώσει την πραγματικότητα, προκειμένου να εξωραϊστεί η αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, να καλλιεργηθούν νέες αυταπάτες στο λαό και να χειραγωγηθεί αυτός στα μείζονα προτάγματα της αστικής τάξης που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
Κάπως έτσι ακούστηκαν - και ο φιλικά διακείμενος στην κυβέρνηση Τύπος αναπαρήγαγε κατά κόρον - τα περί «αριστεράς της ευθύνης», «αριστεράς που διεξάγει πόλεμο υπέρ του λαού», που «χτυπήθηκε για το λόγο αυτό σκληρά, αλλά άντεξε», που «δεν φοβάται να μπει στη φωτιά για την προάσπιση των λαϊκών συμφερόντων», που «δεν διστάζει να αναλάβει το ιστορικό καθήκον», να «σηκώσει στους ώμους της την ευθύνη για την έξοδο από την κρίση με την κοινωνία όρθια»...
Φυσικά, όλα αυτά διανθισμένα με πολύ χτύπημα στην πλάτη και κατανόηση για τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο λαός, καθώς και κάλπικες υποσχέσεις ότι «το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν ξημερώσει», καλλιεργώντας ανοχή και αναμονή.
Οι μάχες που έδωσε και δίνει η κυβέρνηση αποτυπώνονται με τη μέγιστη δυνατή ευκρίνεια στο κυβερνητικό έργο. Στα δεκάδες μέτρα που προσφέρουν αφειδώς προνόμια και χρήμα στο κεφάλαιο για να στηριχθεί η ανάκαμψη της κερδοφορίας του, στις διαπραγματεύσεις και τις διεργασίες όπου πρωταγωνιστεί η κυβέρνηση προκειμένου να χαλαρώσει σε επίπεδο ΕΕ ο σφιχτός δημοσιονομικός «κορσές», που δεν επιτρέπει ακόμα μεγαλύτερη στήριξη στην αστική τάξη. Την ίδια ώρα, αποτυπώνεται στα δεκάδες αντιλαϊκά μέτρα που αυτή η κυβέρνηση διατήρησε αλλά και σε αυτά που η ίδια νομοθέτησε υλοποιώντας το 3ο μνημόνιο, το οποίο συνομολόγησε με τους εταίρους και μαζί με τις άλλες δυνάμεις της αστικής διαχείρισης ψήφισε στη Βουλή. Μειώσεις μισθών και συντάξεων, απογείωση της φοροληστείας, πετσόκομμα των δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα, «καθρέφτης» του οποίου είναι η κατάσταση στην Υγεία, στην Πρόνοια, στην Παιδεία κ.α. Αποτυπώνεται στα νέα μέτρα που έρχονται στο πλαίσιο της δεύτερης «αξιολόγησης». Αλλωστε, δεν ήταν τυχαίες οι επισημάνσεις καθ' όλη τη διάρκεια των εργασιών του συνεδρίου για το δύσκολο τρίμηνο που έρχεται...
Εν ολίγοις, η «αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι είναι η δύναμη της ευθύνης που ανέλαβε απέναντι στο κεφάλαιο να στηρίξει τις προσπάθειες ανάκαμψης, εφαρμόζοντας την απαραίτητη πολιτική και διεκδικώντας σε επίπεδο ΕΕ πρόσθετα μέτρα υπέρ της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Πολιτική ταξική, υπέρ του κεφαλαίου και βαθιά αντιλαϊκή. Η διαφορά βεβαίως σε σχέση με όλους τους προηγούμενους είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει καλύτερα το χαρτί της χειραγώγησης της εργατικής - λαϊκής αντίδρασης, καλλιεργώντας αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Ολα τα άλλα είναι εκ του πονηρού και στάχτη στα μάτια του κόσμου προκειμένου να αποσπαστεί η ανοχή και να θέσει σε κατάσταση αναμονής την αναγκαία σήμερα οργάνωση και ανάπτυξη της πάλης του για ανάκτηση απωλειών, διεκδίκηση μέτρων που απαντούν στις ανάγκες του.

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (4)

 Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (4)

Κουβέντα την κουβέντα, έχουμε φτάσει στα τέλη του 1993, όταν η κυβέρνηση του ΠαΣοΚ ενέκρινε άδειες για τον 902 και τον Σκάι. Στο μεταξύ, τα αλισβερίσια μεταξύ των επιχειρηματιών τής τηλοψίας έχουν φουντώσει. Παρά το θολό τοπίο και πριν καλά-καλά δοθούν οι "ειδικές άδειες" για δικτύωση εθνικής εμβέλειας, αρχίζουν οι αγοραπωλησίες. Χαρακτηριστικό αυτών των συναλλαγών είναι το ότι αντικείμενό τους δεν είναι μόνο ο εξοπλισμός αλλά και η άδεια εκπομπής, για την οποία ο πωλητής δεν έχει πληρώσει δεκάρα τσακιστή.

Τον χορό ανοίγουν οι Βαρδινογιάννηδες. Όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος ο Γιώργος Κουρής, έστησε το "Κανάλι 29" σε συνεργασία με το "θείο βρέφος" τού ΠαΣοΚ, τον Κώστα Λαλιώτη, με σκοπό να υπάρχει μια φιλοπασοκική φωνή κατά τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν το "βρόμικο '89". Με την επάνοδο του ΠαΣοΚ στην εξουσία, η αποστολή ολοκληρώθηκε και ο Κουρής μπορεί να πουλήσει τον σταθμό του στους Βαρδινογιάννηδες. Επειδή ο Κουρής πούλησε τον σταθμό αλλά κράτησε την άδεια για τον εαυτό του, οι Βαρδινογιάννηδες αποκτούν και την εταιρεία "Νέα Τηλεόραση" (των Κόκκαλη, Σαραντόπουλου, Καραγιάννη και -μακαρίτη πλέον- Βουδούρη), η οποία στήθηκε και αδειοδοτήθηκε αλλά δεν εξέπεμψε ποτέ. Για να ολοκληρώσουν την δουλειά, οι κρητικοί επιχειρηματίες προσλαμβάνουν τον γνωστό τηλεορασάνθρωπο Νίκο Μαστοράκη. Χρησιμοποιώντας την συχνότητα και τις εγκαταστάσεις του Καναλιού 29 και την άδεια της Νέας Τηλεόρασης, ο Μαστοράκης βγάζει στις 4/12/1993 στον αέρα το Star Channel, το πρώτο κανάλι που προβάλλει στην Ελλάδα εκπομπές σε τρεις διαστάσεις (τα ειδικά γυαλιά για τις 3-D εκπομπές μοιράζονται δωρεάν μέσω περιοδικών).

Νίκος Μαστοράκης, Γιώργος Κουρής (1993)

Με τα λεφτά που παίρνει από τους Βαρδινογιάννηδες, ο Κουρής βάζει μπρος τον Μάρτιο του 1994 το "Κανάλι 5". Τον Φεβρουάριο του 1999, το Κανάλι 5 αλλάζει το όνομά του σε "Alter 5" και τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς γίνεται σκέτο "Alter", όνομα με το οποίο λειτούργησε ως το 2013, οπότε και έκλεισε οριστικά.

Στο μεταξύ, στο τηλεοπτικό τοπίο όλης της χώρας γίνεται της... αυθαιρεσίας. Όποιος προλαβαίνει, στήνει κι ένα κανάλι: ENA Channel (Καβάλα), SuperTV (Μουδανιά), ΔέλταTV (Αλεξανδρούπολη), 4Ε (Ιερού ναού Αγίας Λυδίας Ασπροβάλτας), ΠέλλαTV (Γιαννιτσά), Κανάλι 28 (Γρεβενά), West Channel (Κοζάνη), Λύχνος (Μητρόπολης Πατρών), SuperB (Πάτρα)... Χάρη στον ανύπαρκτο έλεγχο και στο εξαιρετικά αδύναμο νομικό πλαίσιο, δεν είναι καθόλου υπερβολική η διαπίστωση ότι ο κάθε πικραμένος γινόταν καναλάρχης. Μέσα σε έξι χρόνια ασυδοσίας, φύτρωσαν μερικές εκατοντάδες σταθμοί τηλεόρασης σε ολόκληρη την χώρα. Φυσικά, οποιαδήποτε συζήτηση περί ποιότητας εκπομπών και περί σοβαρότητας στην ενημέρωση είναι περιττή. Η μόνη παρέμβαση της πολιτείας μέχρι τα μέσα του 1995 ήταν να μετατρέψει την άδεια εμβέλειας του "Μακεδονία TV" από περιφερειακή σε εθνική (ΦΕΚ Β' 444/13-6-1994).

Παρένθεση. Χαρακτηριστικό δείγμα τού τηλεοπτικού χάους αποτελεί το αλήστου μνήμης ΙΤΑ-8, πιο γνωστό ως "παράνομο" ή "κανάλι του Λεωνίδα". Ο σταθμός ανήκε στον Λεωνίδα Τούντα, έναν τύπο που είχε στην Ιερά Οδό μαγαζί με εξοπλισμό για ψησταριές. Το ΙΤΑ-8 έπαιζε ταινίες δίχως τους τίτλους ("κόλπο" του Λεωνίδα για να μη τον πιάσουν για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων!), μουσικές εκπομπές με την Άννα Μαρώνη (μια τραγουδίστρια 8ης διαλογής, με την οποία είχε σχέση ο Τούντας) και, μετά τα μεσάνυχτα, πορνοταινίες (ο πρώτος σταθμός με τσόντα στην Ελλάδα). Μάλιστα δε, επειδή το κανάλι έπαιζε συνήθως ταινίες καράτε, τις οποίες έκοβε για να βάλει εμβόλιμες τσόντες, εκείνη την εποχή είχε γίνει της μόδας ο όρος "τσοκαράτε". Το ΙΤΑ-8 λειτούργησε μ' αυτόν τον τρόπο ανενόχλητα από το 1989 ως το 1994, όταν κατέλαβε την συχνότητά του το Filmnet. Κλείνει η παρένθεση. (*)

Η πρώτη προσπάθεια να μπει μια τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο γίνεται τον Αύγουστο του 1995, όταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος (τότε υπουργός τύπου και ΜΜΕ) προωθεί τον Ν.2328/1995 "Νομικό καθεστώς της ιδιωτικής τηλεόρασης και της τοπικής ραδιοφωνίας, ρύθμιση θεμάτων της ραδιοτηλεοπτικής αγοράς" (ΦΕΚ Α' 159/3-8-1995). Οι διατάξεις αυτού του νόμου είναι πράγματι αυστηρές και ως προς την αδειοδότηση και ως προς την λειτουργία τηλεοπτικών σταθμών. Μάλιστα δε, προκειμένου να μπει τέλος στα αλισβερίσια, προβλέπεται ότι "κάθε επιχείρηση στην οποία χορηγείται άδεια (...) είναι υποχρεωμένη να εκμεταλλεύεται αυτή η ίδια και απευθείας το σταθμό" (άρθρο 1, παρ. 12). Επίσης, προβλέπεται ότι "η άδεια χορηγείται υπό τον όρο της καταβολής ελάχιστου ετήσιου ανταλλάγματος", το οποίο "καθορίζεται σε ποσοστό 2% επί των ακαθαρίστων εσόδων του σταθμού" (άρθρο 1, παρ. 21).

Δυστυχώς, ούτε αυτός ο αυστηρός νόμος έμελλε να βάλει τάξη στην ασυδοσία, μιας και οι περισσότερες από τις διατάξεις του δεν εφαρμόστηκαν ποτέ ενώ ουδείς ποτέ απαίτησε την εφαρμογή τους. Έτσι, δικαιώνονται όσοι ισχυρίζονται πως ο Ν.2328/1995 ψηφίστηκε μόνο για να ενισχύσει την συναλλαγή της εξουσίας με τους καναλάρχες, δηλαδή κάτι σαν την μια πλευρά να λέει "μη με ενοχλείτε γιατί θα εφαρμόσω τον νόμο" και την άλλη πλευρά να απαντά "μην εφαρμόσεις τον νόμο γιατί θα σε κάνουμε να βογγήξεις".

Σεπτέμβριος 1997: Ο υπουργός τύπου & ΜΜΕ Δημήτρης Ρέππας με τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη.
Πίσω, ανάμεσά τους, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Νίκος Αθανασάκης.

Το 1997, η κυβέρνηση Σημίτη αποφασίζει να κάνει ένα βήμα παραπέρα. Με κοινή απόφαση των υπουργών τύπου & ΜΜΕ Δημήτρη Ρέππα και μεταφορών & επικοινωνιών Χάρη Καστανίδη, ορίζονται 117 τηλεοπτικές άδειες, εκ των οποίων 6 εθνικής εμβέλειας, 53 περιφερειακής και 58 τοπικής (ΦΕΚ Β' 785/1-9-1997), οι οποίες θα δίνονταν με διαγωνισμό. Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν 160 επίδοξοι καναλάρχες αλλά οι προτάσεις τους ήσαν για τα μπάζα. Ο Ρέππας είχε δηλώσει ότι οι προτάσεις θα αξιολογούνταν και οι άδειες θα δίνονταν σε διάστημα μικρότερο των πέντε μηνών, όμως η ιστορία τραβούσε και ο διαγωνισμός δεν έλεγε να ολοκληρωθεί. Σημειωτέον ότι στο μεταξύ έληξαν και οι επταετείς άδειες που είχε δώσει ο Κούβελας, οπότε το 1998 δόθηκε η απαραίτητη παράταση. Τέσσερα χρόνια αργότερα δόθηκε κι άλλη μια παράταση το 2002. Κι ύστερα άλλη μια. Και κατόπιν άλλη μία. Κι άλλη... (**) Αλλά ας επιστρέψουμε στον διαγωνισμό.

Κάπως έτσι, παράταση στην παράταση, πέρασαν πέντε χρόνια, ώσπου φτάσαμε στο 2002 και ο διάδοχος του Δημήτρη Ρέππα Χρήστος Πρωτόπαπας κήρυξε τον διαγωνισμό άγονο, επειδή ανάμεσα στους υποψήφιους δεν βρέθηκε κανένας πλήρης φάκελλος! Ο Πρωτόπαπας προκήρυξε νέο διαγωνισμό για άδειες εθνικής εμβέλειας, στον οποίο κατατέθηκαν 15 προτάσεις. Μόνο που ούτε αυτός ο διαγωνισμός επρόκειτο να ολοκληρωθεί ποτέ. Τον πρόλαβαν οι εκλογές του 2004, που έφεραν αλλαγή πολιτικού σκηνικού με την εξουσία να περνάει στην Νέα Δημοκρατία.

---------------------------------------------
(*) Οι παλιότεροι κάτοικοι της Αττικής ίσως να θυμούνται και το πειραιώτικο κανάλι AstroTV, που έπαιζε όλη την ημέρα αισθησιακά βιντεάκια ροζ γραμμών (090, όπως λέγαμε τότε) και πορνοταινίες την περίοδο 1995-1998. Αυτό κατάφεραν οι αρχές και το έκλεισαν.

(**) Συνολικά, οι αρχικές "ειδικές άδειες για τεχνική δικτύωση πανελλαδικής εμβέλειας" του 1993 πήραν 15 παρατάσεις.

Για την σημασία της συμμετοχής στις εργατικές κινητοποιήσεις στις 17 Οκτώβρη Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε

    Για την σημασία της συμμετοχής στις εργατικές κινητοποιήσεις στις 17 Οκτώβρη

Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε
Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι

Τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή
Και της δουλειάς τη θέση που αύριο θα χάσεις!

Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!

Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας: Κάνε πράξη
Την αλληλεγγύη!

Βγες έξω, σύντροφε, αντιμέτωπος με τα όπλα και
Διεκδίκησε το μεροκάματό σου!

Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις
Οπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν!

Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!

Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας: Κάνε πράξη
Την αλληλεγγύη!».

Bertolt Brecht, το τραγούδι της απεργίας

Το τελευταίο διάστημα κλιμακώνονται οι στημένες κοκορομαχίες της  κυβέρνησης μαζί με τα άλλα αστικά κόμματα για το ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα τα αντεργατικά μέτρα που όλοι μαζί ψήφισαν το καλοκαίρι του 2015, ποιος θα μοιράσει καλύτερα την λεία από το ξεζούμισμα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Μαζί με τους δανειστές και την εγχώρια αστική τάξη προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους.

Όσο πιο πολύ ανεβάζουν τους τόνους, τόσο αποκαλύπτεται η απάτη. Ετοιμάζουν αλλαγές στα εργασιακά, που όχι μόνο θα επικυρώσουν όλο το αντεργατικό πλαίσιο που έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια (και πριν από αυτά) αλλά θα επιχειρήσουν να το κάνουν ακόμα χειρότερο (ομαδικές απολύσεις, συλλογικές συμβάσεις, αλλαγές στον εργατικό νόμο). Σε αυτή τη διαδικασία πρωτοστατεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την συμφωνία όλων των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, που στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας» προπαγανδίζουν χρόνια όλα αυτά τα μέτρα.

Αποδεικνύεται έτσι ποια είναι η βασική έγνοια τους: η καπιταλιστική ανάπτυξη με καύσιμη ύλη τις εργατικές ανάγκες και δικαιώματα. Την ώρα που η φτώχεια, η ανεργία, η ελαστική και μαύρη εργασία θερίζουν, την ώρα που καθημερινά γίνονται περικοπές και απολύσεις, την ώρα που οι εργοδότες αλωνίζουν και αξιοποιούν όλα τα μέσα  για να προστατεύουν τα κέρδη τους (ακόμα και με το κλείσιμο επιχειρήσεων), προετοιμάζουν και άλλα μέτρα. Και δεν πρόκειται να σταματήσουν.

Μετά από προετοιμασία μηνών (από τις αρχές του προηγούμενου καλοκαιριού) ξεκίνησε, με πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ, μια προσπάθεια συσπείρωσης σωματείων, ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων για το ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων (και όχι μόνο). Έγιναν πολλές συσκέψεις και συζητήσεις σε όλη την Ελλάδα και σήμερα το κάλεσμα των σωματείων υπογράφεται από περισσότερες από 400  εργατικές οργανώσεις.

Το κάλεσμα καλεί σε κινητοποιήσεις αύριο σε όλη την χώρα (στην Αθήνα 6.30 στο Σύνταγμα και στην Θεσσαλονίκη ίδια ώρα στο άγαλμα Βενιζέλου). Πρόκειται για την πιο μαζική συσπείρωση εργατικών σωματείων το τελευταίο διάστημα, που έχει συγκροτηθεί ανεξάρτητα από τον σχεδιασμό και τον ξεπουλημένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ, με ένα πλαίσιο που αποτελεί όχι μόνο αναγκαία αλλά και ικανή αφετηρία για να ενισχυθούν οι ταξικοί αγώνες.

Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά για κρίσιμους κλάδους όπως ο κλάδος του φαρμάκου (σε όλες τις ειδικότητες και επαγγέλματα) όπου η αντεργατική επίθεση συνεχίζεται χωρίς διακοπές: Και μάλιστα την ίδια στιγμή που οι εργοδότες, ξένοι και εγχώριοι τροφοδοτούνται (ο καθένας) με εκατομμύρια ευρώ σε κάθε μνημονιακή «δόση» (ληξιπρόθεσμες οφειλές κ.α.) ενώ κάθε εβδομάδα πολλοί εργαζόμενοι του κλάδου παραλαμβάνουν την απόλυση τους η την ανακοίνωση κάποιας μισθολογικής περικοπής (για να ανέβει και άλλο η κερδοφορία των επιχειρήσεων). Να ποια είναι η αλήθεια της «σωτηρίας της χώρας».  Και ετοιμάζονται να αξιοποιήσουν και τις νέες αντεργατικές αλλαγές της κυβέρνησης αφού μέσα στους χώρους δουλειάς επιβάλλουν ήδη «από τα κάτω» αυτά τα μέτρα.

Στον κλάδο του φαρμάκου όλοι αυτοί  τα τελευταία χρόνια έχουν έναν μεγάλο συμπαραστάτη: Τον κυβερνητικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό της πρώην ΠΑΣΚΕ-νυν ΣΥΡΙΖΑ που μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΛΑΕ (παρά τα αντιμνημονιακά διαδικτυακά φούμαρα) συστηματικά συντηρούν μια λογική συντεχνιασμού, διάσπασης του κλάδου αλλά «κοινών μετώπων» με το ένα η το άλλο τμήμα της εργοδοσίας και ενότητας με τους προϊστάμενους (που τους εκλέγουν στις διοικήσεις και τους καλύπτουν ακόμα και αν απολύουν εργαζόμενους και συνδικαλιστές). Και μέσα στον κλάδο έχουν στην πράξη υποστηρίξει και εφαρμόσει  (ακόμα και πριν την κυβέρνηση) οι ίδιοι αντεργατικά μέτρα, όπως με την  ιδιωτικοποίηση του επικουρικού ταμείου, του ΤΕΑΥΦΕ (πριν τους νόμους Kατρούγκαλου, επί ΝΔ) και τις περικοπές των συντάξεων.

Όλοι αυτοί βρέθηκαν και βρίσκονται απέναντι στην προσπάθεια ταξικής ανασυγκρότησης του κινήματος στον κλάδο. Προσπάθεια που δεν μπορεί παρά να ξεκινάει από τους ίδιους τους χώρους δουλειάς, εκεί που αναπνέουν οι αγωνίες και ελπίδες των συναδέλφων. Και να υλοποιεί στην πράξη και όχι στα λόγια, την ενότητα των ταξικών δυνάμεων, σε ένα κλαδικό σωματείο και  μια ομοσπονδία, ανεξάρτητα από διαφορετικές προσεγγίσεις η αφετηρίες. Μαζί με την ενωτική απεύθυνση σε όσους εργαζόμενους ακολουθούν ακόμα τις διοικήσεις του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού να διαχωρίσουν την θέση τους. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την σημερινή δύσκολη κατάσταση στον κλάδο αλλά και τις μάχες που έρχονται.

Τόσο για τον κλάδο του φαρμάκου (αλλά και για όλους τους κλάδους) το κάλεσμα και οι αυριανές κινητοποιήσεις είναι λοιπόν κρίσιμα για να δοθεί ένα μεγάλο, μαζικό ταξικό μήνυμα σε όλη την Ελλάδα από τις οργανώσεις της εργατικής τάξης ότι το εργατικό κίνημα είναι εδώ και ότι δεν πρόκειται να τους αφήσει να προχωρήσουν άλλο. Και κυρίως είναι κρίσιμα για να ενισχυθεί, από την επόμενη μέρα, η δράση στους χώρους δουλειάς και να συγκροτηθεί σε νέες πιο μαζικές κλαδικές και πανεργατικές κινητοποιήσεις για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής, το ξήλωμα του σημερινού αντεργατικού πλαισίου και την αποτροπή οποιασδήποτε αντεργατικής ρύθμισης προετοιμάζεται.

Να γιατί η συμμετοχή στο κάλεσμα των εργατικών οργανώσεων είναι σημαντική.

Να γιατί αυτή η πρωτοβουλία πρέπει να υποστηριχθεί από όλους τους συναδέλφους, από όλες τις ταξικές δυνάμεις, όπου και αν βρίσκονται.

Να γιατί θα πρέπει να βρισκόμαστε όλοι  στις εργατικές κινητοποιήσεις.

Το κάλεσμα όπως ήρθε στα σωματεία του κλάδου:

ΚΑΛΕΣΜΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ ΚΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ

Προς τις διοικήσεις των Συνδικάτων, όλους τους αγωνιστές συνδικαλιστές, την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Οι Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα που υπογράφουμε αυτό το κάλεσμα, αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία, κι απευθυνόμαστε σε όλα τα σωματεία, σε όλους τους εργαζόμενους να οργανώσουμε με τόλμη, το μεγάλο μέτωπο αγώνα για τη διεκδίκηση των απωλειών που είχαμε σε μισθούς, μεροκάματα, συντάξεις και κυρίως της κατάργηση των αντεργατικών νόμων που περιορίζουν ή καταργούν τις ΣΣΕ.

Οι απώλειες μας είναι μεγάλες. Συνυπολογίζοντας όλους τους παράγοντες, μπορούμε να εκτιμήσουμε πως οι συνολικές απώλειες στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων φθάνουν ή και προσεγγίζουν το 50% την περίοδο της κρίσης. Η επίθεση στον κατώτατο μισθό είχε ως αποτέλεσμα οι αποδοχές το 2014 να είναι χαμηλότερες ακόμα και από τα κατώτατα όρια των αρχών της δεκαετίας του 1990.

Απευθύνουμε κάλεσμα συμπόρευσης κι αγώνα για να διαμορφώσουμε τους όρους αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος ενιαία, κατά κλάδο, πανελλαδικά. Να αγωνιστούμε μαχητικά, ανυποχώρητα, κανένας να μη δουλεύει χωρίς Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα.

Κανένας κλάδος μόνος του, κανένα σωματείο μόνο του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ενιαία κι οργανωμένη επίθεση κυβέρνησης και εργοδοσίας.

Χρειάζεται να δυναμώσει η ενότητά των γραμμών της εργατικής τάξης, η οργάνωσή της στους χώρους δουλειάς, στους κλάδους. Με κέντρο δράσης και πάλης κάθε χώρο δουλειάς με βελτίωση της λειτουργίας των σωματείων, των επιτροπών αγώνα, να συγκεντρώσουμε και προετοιμάσουμε δυνάμεις που θα μπουν μπροστά στο απαιτητικό αυτό μέτωπο πάλης. Με ενημέρωση, συσπείρωση και κινητοποίηση περισσότερων δυνάμεων. Με καλή προετοιμασία και συζήτηση για το πλαίσιο διεκδικήσεων, το σχεδιασμό και τις μορφές αγώνα. Με την κοινή δράση να ξεπεράσουμε απόψεις που δε δίνουν διέξοδο, που λένε ότι «τίποτα δεν αλλάζει», «τίποτα δεν μπορεί να γίνει».

Όσο κι αν είναι δύσκολη η κατάσταση, πολλά μπορούν να γίνουν, αν αποφασίσουμε να δείξουμε την πραγματική δύναμή μας. Αυτή τη στιγμή, αυτό που χρειάζεται είναι η οργάνωση του αγώνα και όχι οι «κοινωνικοί διάλογοι» που στήνουν η κυβέρνηση και οι ενώσεις των εργοδοτών για να μας παγιδεύσουν και αυτοί να συνεχίζουν να κλιμακώνουν την επίθεση σε βάρος της τάξης μας. Δική μας ευθύνη είναι να δυναμώσουμε την κοινή δράση και τη συμμαχία με όλο τον εργαζόμενο λαό που στενάζει, στις πόλεις και τα χωριά, όπως κι εμείς, κάτω από τον ίδιο ζυγό των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των μεγαλεμπόρων, των εφοπλιστών.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Σε κάθε κλάδο, σε κάθε σωματείο και χώρο δουλειάς υπάρχουν δυνατότητες, δυνάμεις πρωτοπόρες και τίμιες που δεν παρασύρονται από τις σειρήνες της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού, δυνάμεις με θέληση κι ικανότητα να ηγηθούν στην οργάνωση της πάλης.

Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, συνολικά ο εργαζόμενος λαός έδωσαν το προηγούμενο διάστημα πολύ σημαντικές μάχες απέναντι σε εργοδοσία – κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ, με κύριο μέτωπο τον αντιασφαλιστικό σχεδιασμό και τους βάρβαρους νόμους τους.

Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, συνδικάτα, χιλιάδες εργατοϋπάλληλοι που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ μαζί με πολλά άλλα σωματεία δώσαμε πολύμορφους αγώνες, με θέσεις που στήριζαν τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα έδειχναν τις αιτίες και το ποιος πρέπει να πληρώσει.

Με τις μεγάλες απεργίες, τα συλλαλητήρια, τα μπλόκα των αγροτών, με πρωτοβουλία και σχέδιο, το κίνημα έδειξε ότι είναι όρθιο, ζωντανό, μαχητικό, παρά τα εμπόδια και τις τρικλοποδιές από τους ανθρώπους της εργοδοσίας και των κυβερνητικών κομμάτων. Μπορεί να ανασυνταχθεί, να γίνει δυνατό και ρωμαλέο, να φτάσει σε σημείο να ταρακουνά κυβερνήσεις και τα αφεντικά τους, να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους, τη βαρβαρότητά τους, να διεκδικήσει μια αξιοπρεπή ζωή.

Αυτήν ακριβώς την προοπτική έχουμε καθήκον να ενισχύσουμε, να οργανώσουμε με τη στάση και τη δράση μας, τη συμμετοχή μας.

Με αυτούς τους αγώνες καταφέραμε:

Να αποκαλύψουμε την αντιλαϊκή πολιτική πλατιά στο λαό, να εμποδίσουμε την προσπάθεια της κυβέρνησης και του κεφαλαίου να νομιμοποιήσουν τα μέτρα στη λαϊκή συνείδηση.

Εμποδίσαμε την εργοδοσία και τα κόμματά της να κάνουν τους εργαζόμενους συμμέτοχους στην εφαρμογή της πολιτικής τους.

Οι αγώνες ενίσχυσαν τα βήματα ενότητας και συμμαχίας των εργατών με τα λαϊκά στρώματα, τους ελευθεροεπαγγελματίες, τους αγρότες.

Δημιουργήσαμε προϋποθέσεις για τη συνέχεια, με δεδομένο ότι η αναμέτρηση με την πολιτική του κεφαλαίου απαιτεί αγώνες με συνέχεια, επιμονή και ταξική συνέπεια, με εναλλαγή και διαρκή προσαρμογή των μορφών πάλης.

Τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα δεν πρέπει να μας ικανοποιούν. Μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα.

Η νομοθέτηση του κόφτη και το νέο κύμα φορολεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος, αμέσως μετά την «ταφόπλακα» στην κοινωνική ασφάλιση, αποδεικνύει πως η επίθεση δεν έχει τέλος αν δεν τη σταματήσουμε εμείς. Την ίδια στιγμή που η εργατική-λαϊκή οικογένεια ματώνει καθημερινά, το κεφάλαιο απολαμβάνει νέες προκλητικές φοροαπαλλαγές, παίρνει ζεστό χρήμα από το νέο αναπτυξιακό νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Η καπιταλιστική εργοδοσία επιδοτείται με εκατομμύρια, της χαρίζονται χρέη εκατομμυρίων που είναι το δικό μας αίμα, οι τεράστιες απώλειες στο εργατικό εισόδημα, στις κοινωνικές παροχές.

Η «ανάπτυξη», που ευαγγελίζονται κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ, ΣΕΒ, εφοπλιστές και τραπεζίτες, θα ποτιστεί με το αίμα των παιδιών της εργατικής τάξης, που καταδικάζονται στην ανεργία, τη φθηνή εργασία και την δουλειά-λάστιχο! Η εργοδοσία τσακίζει ότι έχει απομείνει από ΣΣΕ και προωθεί νέες απαράδεκτες συμφωνίες με όχημα τις ενώσεις προσώπων. Ο ΣΕΒ ανοιχτά πλέον απαιτεί να καταργηθούν όλα τα επιδόματα (13ος – 14ος μισθός), να έρθει νέος νόμος που θα περιορίζει το δικαίωμα στην απεργία και τη συνδικαλιστική δράση.

Έχουν δηλαδή το δικό τους σχέδιο με στόχο την παραπέρα μείωση των μισθών, των μεροκάματων, των κοινωνικών παροχών. Διακηρυγμένο στόχο έχουν να κατεβάσουν το μέσο μισθό ακόμα περισσότερο, καθώς και τον κατώτερο μισθό.

Η εργατική τάξη χρειάζεται το δικό της σχέδιο όχι μόνο για να αποκρούσει τη νέα επίθεση, αλλά για να διεκδικήσει τις τεράστιες απώλειες που είχε με γνώμονα τις σύγχρονες ανάγκες της!

Δε συμβιβαζόμαστε με μισθούς πείνας, με δουλειά χωρίς δικαιώματα.

Οι ανάγκες της εργατικής τάξης σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται με τους στόχους της μεγαλοεργοδοσίας για ανταγωνιστικότητα, κερδοφορία, ανάκαμψη κερδών. Οι εχθροί της τάξης μας προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, για να υποχωρήσουμε από τις δίκαιες διεκδικήσεις μας.

Καμία υποχώρηση δεν βοήθησε. Κάθε υποχώρηση έκανε πιο επιθετική την εργοδοσία. Έτσι φτάσαμε μέχρι εδώ! Δε δεχόμαστε να δουλεύουμε για ένα ξεροκόμματο, όταν εμείς παράγουμε όλο τον πλούτο. Για την εργατική τάξη δεν υπάρχει καμία ελπίδα ακόμη όταν έρθει η όποια ανάκαμψη κερδών, αν δεν οργανώσει τον αγώνα της.

Γνωρίζουμε καλά, ότι οι εκμεταλλευτές μας έχουν εξοπλιστεί από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων με ισχυρό αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο. Τα κόμματα που ψήφισαν μαζί το 3ο μνημόνιο, στηρίζουν την ΕΕ και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, αποτελούν ισχυρό μαύρο μέτωπο απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό.

Ανίκητοι δεν είναι!

Φαίνονται ανίκητοι γιατί οι εργαζόμενοι δεν έχουν δοκιμάσει την τεράστια δύναμή τους.

Δυναμώνουμε την πάλη μας για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κοινωνικές παροχές.

Διεκδικούμε την κάλυψη των απωλειών μας, όλα όσα μας έκλεψαν, μας αφαίρεσαν, όλα όσα είναι δικαίωμά μας με βάση τον πλούτο που παράγουμε και τις σύγχρονες ανάγκες μας.

Προτείνουμε να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε το παρακάτω πλαίσιο πάλης:

• Να διεκδικήσουμε την επαναφορά του βασικού μισθού στα 751 ευρώ, την κατάργηση του αντεργατικού πλαισίου για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και την επαναφορά των κλαδικών συλλογικών διαπραγματεύσεων. Τα δικαιώματά μας, ο κλεμμένος ιδρώτας και το αίμα μας δεν είναι περασμένα, ξεχασμένα.
• Να διεκδικήσουμε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς με κριτήριο τις τεράστιες απώλειες στο εργατικό εισόδημα σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς.
• Να διεκδικήσουμε την επαναφορά των κομμένων συντάξεων και επιδομάτων.
• Να διεκδικήσουμε την προστασία των ανέργων με αύξηση του επιδόματος ανεργίας.
• Να μπει φρένο στη φοροληστεία των εργαζομένων.
• Να πληρώσουν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές.

Με βάση αυτό το καταρχήν πλαίσιο, κάθε κλάδος, κάθε σωματείο να αναλάβει το δικό του μερίδιο ευθύνης στον ενιαίο, κοινό αγώνα της εργατικής τάξης.

Στους δρόμους του αγώνα θα κριθούμε όλοι και μπορούμε να συναντηθούμε διαμορφώνοντας ένα ενιαίο και σταθερό μέτωπο αγώνα.

Οι Ομοσπονδίες

Τα Εργατικά Κέντρα

Βαγγέλης Ζέρβας

εργαζόμενος στον κλάδο του φαρμάκου

Απλά μαθήματα οικονομίας

 Απλά μαθήματα οικονομίας

Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται γραφική η εκτίμηση πως η κυρίαρχη προπαγάνδα περνάει στον καθένα μας εξ απαλών ονύχων, ακόμα και μέσα από παιδικά προγράμματα. Αλλά η Walt Disney είναι ένα παράδειγμα, που θα μπορούσε να πείσει και τον πλέον δύσπιστο.

Ο Μίκυ είναι ένα νομοταγές ποντίκι που συνεργάζεται με την αστυνομία και κυνηγά "κακούς" σε μια πόλη που φέρει το όνομά του. Όπου το έγκλημα είναι σκοτεινό, βασικά γιατί προκύπτει ανεξήγητα, απλώς επειδή υπάρχουν καλοί και κακοί. Και δε θα ξεχάσω ποτέ μια ταινία Μίκυ μεγάλου μήκους, όπου κινείται μια κουρτίνα μες στο σκοτάδι και αντί άλλης αντίδρασης, ο Μίκυ φωνάζει με υστερική βεβαιότητα και τη γελοία, τσιριχτή φωνή του: "Κακοί-οί-οί..."

Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ από την άλλη είναι πιο συμπαθής γιατί δεν προσπαθεί να το παίξει καλόκαρδος και δεν παίρνει μόνο το όνομα, αλλά και το χαρακτήρα του Εμπενίζερ Σκρουτζ, από το κλασικό παραμύθι με το πνεύμα των Χριστουγέννων. Από την άλλη όμως δεν ενσαρκώνει απλά ένα σκωτσέζικο (άρα τσιγκούνικο) παπί, αλλά και το "αμερικάνικο όνειρο", το μύθο του αυτοδημιούργητου, που έφτασε στην κορυφή χάρη στη σκληρή δουλειά, τις στερήσεις και τις αιματηρές οικονομίες του.

Πέραν αυτού μας δίνει μια εντελώς στρεβλή ή βασικά ξεπερασμένη εικόνα του καπιταλιστή, που αποθησαυρίζει κεφάλαια, κυρίως για να κάνει βουτιές στα κέρδη του και δευτερευόντως επενδύσεις για να επεκτείνει την επιχειρηματική του δραστηριότητα. Τα πλούτη στοιβάζονται σε σεντούκια και θησαυροφυλάκια (ούτε καν σε τράπεζες) στα πρότυπα της φεουδαρχίας και δε γίνονται κεφάλαια, που οφείλουν να κινούνται συνεχώς, και να μην είναι στάσιμα, για να παραμείνουν τέτοια.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι οι περισσότεροι προτιμούν τους δυο αντι-ήρωες, δηλαδή τον Γκούφι και τον Ντόναλντ. Αν και υπάρχουν και για αυτούς εξιδανικευμένες εκδοχές υπερηρώων, με τον Σούπερ Γκούφι (που στα ιταλικά λέγεται σούπερ-Πίπο, που είναι το παρατσούκλι του Ινζάγκι) και το Φάντομ Ντακ (καλά εσύ μας άφησες, νωρίς...). Ο Ντόναλντ είναι λίγο τεμπέλης, αλλά φιλότιμος, ένα γνήσιο παιδί του λαού, που υποφέρει από τα καμώματα του θείου του, που κολυμπάει (κυριολεκτικά όμως) στο χρήμα.

Δε σκοπεύω να κάνω εδώ μια πλήρη ανάλυση των χαρακτήρων του Ντίσνεϊ. Αφορμή για το κείμενο είναι μία από τις παλιές, κλασικές ιστορίες του Καρλ Μπαρκς, που δεν έφερε τίτλο στο πρωτότυπο, αλλά μεταφράστηκε και μεταφέρθηκε στα ελληνικά ως "μαθήματα οικονομίας", που συνειρμικά μου θυμίζουν κάτι παλιά μαρξιστικά εγχειρίδια με απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας και το δίσκο του Κηλαηδόνη με τον Νεγρεπόντη. Μόνο που εδώ η ταξική σκοπιά είναι εντελώς αντίθετη.

Σύμφωνα με το ιστορικό-εισαγωγικό σημείωμα.

Τα Μαθήματα Οικονομίας έχουν ξεχωριστή θέση στο έργο του Καρλ Μπαρκς. Ο δημιουργός χρησιμοποιεί τους ήρωές του σε ένα σκηνικό αισθητά διαφορετικό από το αστικό τοπίο της Λιμνούπολης. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια απροσδιόριστη περιοχή της αμερικανικής υπαίθρου, σε έναν κόσμο που θα μπορούσε να αποτελεί το ντεκόρ για ένα σύγχρονο παραμύθι. Παρόλα αυτά, στην ιστορία αυτή ο Μπαρκς δεν χάνει την ευκαιρία να προσθέσει μερικές πινελιές που θα συμβάλλουν καθοριστικά στην αποκρυστάλλωση της φιγούρας του θείου Σκρουτζ. Πριν ακόμα γίνει λόγος για το Θησαυροφυλάκιό του, ο Μπαρκς τον δείχνει να έχει συγκεντρώσει "τρία κυβικά στρέμματα χρήμα" σε μια πελώρια αποθήκη, ενώ για δεύτερη φορά τον βλέπουμε να κολυμπάει στο χρήμα... στην κυριολεξία.
Τα Μαθήματα Οικονομίας είναι μια ιδιότυπη παραβολή που παρουσιάζει τη λειτουργία της οικονομίας της αγοράς με εξαιρετικά εύστοχο τρόπο, αν και από σχετικά "συντηρητική" οπτική γωνία, και ταυτόχρονα υπογραμμίζει την πίστη του δημιουργού στην ηθική αξία της εργασίας. Όμως, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο και το οποιοδήποτε δίδαγμα, πρόκειται για μία από τις πιο άρτιες δουλειές του δημιουργού της, ένα άψογα δομημένο, με σχεδόν μουσικό τρόπο, εικονογραφημένο αφήγημα... Άλλωστε, ο ίδιος ο Μπαρκς είχε δηλώσει ότι τα Μαθήματα Οικονομίας είναι μία από τις πιο καλογραμμένες ιστορίες του.

Ας δούμε λοιπόν ποιο είναι το δίδαγμα και το περιεχόμενο.

Η ιστορία αρχίζει με τη μουρμούρα του Ντόναλντ για τις πολλές, κοπιαστικές δουλειές που έχει να κάνει. Τα ανιψάκια του σχολιάζουν ότι είναι ανώριμος, γιατί δεν μπορεί να καταλάβει μερικά απλά πράγματα:
Αν θέλεις να φορέσεις μάλλινο πουλόβερ το χειμώνα, πρέπει να δουλέψεις για να βρεις το μαλλί!
Κι αν θέλεις να τρως σπέσιαλ πρωινό με αυγά μελάτα, θα πρέπει να πας να τα μαζέψεις.
Κι αν θες να γίνεις εκατομμυριούχος, πρέπει να δουλέψεις, γιατί κανείς δε θα στο χαρίσει.

Ο Ντόναλντ εύχεται να μπορούσε να βρει έναν τρόπο να πλουτίσει χωρίς δουλειά. Τότε όλα θα ήταν πιο απλά και δε θα παιδευόταν, γιατί θα μπορούσε να τα αγοράσει. Δεν είναι όμως εγωιστής ούτε και μοναχοφάης, καθώς επιθυμεί να γίνουν όλοι εκατομμυριούχοι. Και τότε κανείς δε θα είχε την ανάγκη να δουλέψει!

Ο Ντόναλντ καταφέρνει να πραγματοποιήσει το σοσιαλιστικό του όραμα χάρη στον τυχεράκια ξάδελφό του, τον Γκαστόνε. Ένας τυφώνας σηκώνει στον αέρα την αποθήκη του Σκρουτζ μαζί με το περιεχόμενό της και μοιράζει τα χρήματα σε όλο τον κόσμο. Ο Σκρουτζ όμως, για μία και μοναδική φορά, δεν ανησυχεί κι είναι σίγουρος ότι τα χρήματα θα επιστρέψουν σε αυτόν, αργά η γρήγορα. Κι έτσι δεν αφήνει τα ανιψάκια του Ντόναλντ να πουν στο δικό του ανιψιό, σε ποιον ανήκουν τα λεφτά που του έπεσαν ουρανοκατέβατα (τίποτα ουρανοκατέβατο δε μας ανήκει, αν δεν έχουμε δουλέψει να το αποκτήσουμε).

Εν τω μεταξύ η αγορά της απροσδιόριστης περιοχής καταρρέει (για την παραγωγή δε μιλάμε καν, αφού κανείς δεν έχει πια ανάγκη να δουλέψει). Ο Ντόναλντ κι ο Γκαστόνε προσπαθούν να κάνουν ένα ταξίδι, τον γύρο του κόσμου, και να χαρούν τα λεφτά τους. Αλλά δεν μπορούν να γεμίσουν το αμάξι τους με βενζίνη, γιατί ο βενζινοπώλης είχε την ίδια ιδέα, έκλεισε το μαγαζί κι έφυγε. Και δεν μπορούν να φύγουν ούτε με το λεωφορείο, γιατί ο οδηγός έφυγε για να κάνει το γύρο του κόσμου. Και το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον καταστηματάρχη από τον οποίο θα αγόραζαν παπούτσια πεζοπορίας, για να φύγουν με τα πόδια. Έτσι μένουν καταδικασμένοι στην απροσδιόριστη περιοχή, όπου δεν υπάρχουν ούτε ρούχα, ούτε φαγητό, ούτε πρώτες ύλες -αν και κανείς δε μας διευκρινίζει με ποιον τρόπο κατάφεραν τελικά να φύγουν όλοι αυτοί για το γύρο του κόσμου, ενώ τα δυο ξαδέρφια δεν μπορούν να αποδράσουν.

Στο τέλος το χρήμα δεν έχει καμία αξία, κι ο Σκρουτζ κάνει το μαυραγορίτη, που πουλάει τα τελευταία αυγά που έχουν απομείνει προς ένα εκατομμύριο το κάθε ένα. Έτσι ξαναγίνεται πλούσιος κι η ζωή επιστρέφει στους κανονικούς της ρυθμούς, αφού πρώτα πήραν όλοι ένα μάθημα. Ποιο είναι αυτό το μάθημα;

Πως τα χρήματα διαφθείρουν και φέρνουν την τεμπελιά και την παρακμή. Αν γίνουμε όλοι πλούσιοι, θα σταματήσουμε να δουλεύουμε και να ευημερούμε, γιατί δε θα δουλεύει κανείς. Το χρήμα πάντως δε διαφθείρει γενικά, αλλά μόνο όταν μοιράζεται στα χέρια των πολλών και τους στερεί το κίνητρο να γίνουν καλύτεροι για να πλουτίσουν. Αντιθέτως, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, καμία κοινωνική αδικία, διαφθορά, παρακμή, κτλ, όταν το χρήμα βρίσκεται στα χέρια λίγων, που ωστόσο εργάστηκαν σκληρά για να το αποκτήσουν και το δικαιούνται!
Με άλλα λόγια, όλα τα δάχτυλα ίσα δεν είναι, όπως λέει κι ο δίσκος του Νεγρεπόντη.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να περιμένει κανείς περισσότερα στην Αμερική της εποχής του Μακαρθισμού, αλλά η πολιτική της Walt Disney ξεπερνάει και τον αυθόρμητο ζήλο των δημιουργών της. Έτσι σε μια άλλη ιστορία που περιλαμβάνεται στο ίδιο άλμπουμ ("η παλιά Καλιφόρνια") με τον τίτλο "μια του ψεύτη, δυο του ψεύτη" τα ανιψάκια-προσκοπάκια θέλουν να σκαρώσουν μια πρωταπριλιάτικη φάρσα στον Ντόναλντ και πηγαίνουν σε έναν σκουπιδότοπο, όπου ανάμεσα στο σωρό υπάρχει και το χιτλερικό μανιφέστο "Mein Kampf" σε έναν έξοχο πολιτικό συμβολισμό για το σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Παρόλα αυτά, η λεπτομέρεια αυτή έχει αφαιρεθεί από τις περισσότερες επανεκδόσεις της ιστορίας, δείχνοντας τις πολιτικές συμπάθειες της επιχείρησης! Κι αυτό που ήταν αρκετά νωπό, για να χωρέσει σε μια ιστορία του 51', κρίθηκε ανεπίκαιρο κι επιζήμιο ως μήνυμα τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Υστερόγραφο: μπορείτε να μπείτε και σε αυτή τη σελίδα, αν και ο διαχειριστής της σελίδα μας προειδοποιεί με χρυσαυγίτικη ορθογραφία: Καλά θα κάνουν να εξέλθουν της σελίδας όσοι είναι ανήλικοι, ανυποψίαστοι, αδύνατοι, κολιόμενοι, τεμπέληδες, ρομαντικοί, σπαστικοί, φυτά, χαζοϊδεαλιστές, συντηριτικοί, σοβαροί και ανιδιοτελείς κάθε ηλικίας.

Εγώ βάζω το σύνδεσμο όμως, γιατί δεν έχω καταλήξει ακόμα αν είναι απλώς αστεία ή ελεεινή -και τι από τα δύο, πιο πολύ από το άλλο.

«Μητρώο διαφάνειας» της ΕΕ για τα «λόμπι»: Πώς γίνονται «νόμος» τα συμφέροντα του κεφαλαίου

«Μητρώο διαφάνειας» της ΕΕ για τα «λόμπι»: Πώς γίνονται «νόμος» τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Ολοι οι εκπρόσωποι της πλουτοκρατίας στην τελευταία Σύνοδο της ΕΕ

Διαχρονικά δίνουν και παίρνουν σε επίπεδο ΕΕ μεγάλα και μικρότερα οικονομικά και άλλα σκάνδαλα. Μόλις τους τελευταίους μήνες αναφέρουμε ορισμένα μόνο: Τις «πειραγμένες» εκπομπές ρύπων της «Volkswagen» (που σύμφωνα με καταγγελίες ήταν γνωστή υπόθεση στις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 2013), τα Panama Papers, με το ατέλειωτο διεθνές δίκτυο επιχειρήσεων off shore, τα Lux Leaks με τις φοροαπαλλαγές μονοπωλίων στο Λουξεμβούργο, την πρόσληψη του πρώην προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζ. Μ. Μπαρόζο στη γνωστή «Goldman Sachs» καθώς και την εμπλοκή της πρώην Ολλανδής Επιτρόπου για θέματα Ανταγωνισμού, N. Kroes, σε επιχειρηματικές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της θητείας της, σύμφωνα με όσα δημοσιεύτηκαν στα λεγόμενα «Bahamas Leaks». Ενας - ένας κορυφαίοι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής διαχείρισης στην ΕΕ και στα κράτη - μέλη της άρχισαν να «πέφτουν από τα σύννεφα»... Κάνουν πως δεν ξέρουν βέβαια ότι τέτοιες περιπτώσεις είναι ρουτίνα στον καπιταλισμό, όπως για παράδειγμα αυτή του πρώην Γερμανού σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου Γκέρχαρντ Σρέντερ, που διευθύνει σήμερα τον ρώσικο καπιταλιστικό κολοσσό της «Gazprom».
Ανάγκη και φυσιολογική λειτουργία του αστικού πολιτικού συστήματος είναι να ανακυκλώνει τους πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου (και μάλιστα σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης που απαξιώνεται ραγδαία το προσωπικό του) σε διάφορους ρόλους: Αλλοτε ως απολογητές και προπαγανδιστές του (πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι), στελέχη της εργατικής αριστοκρατίας (εργοδοτικοί - κυβερνητικοί συνδικαλιστές κ.λπ.), άλλοτε ως «δημοκρατικά εκλεγμένοι» με διάφορες ιδιότητες - βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί - ως στελέχη των λυκοσυμμαχιών του κεφαλαίου ΕΕ και ΝΑΤΟ, είτε ως φυσικοί εκπρόσωποι των μονοπωλιακών συμφερόντων από θέσεις διευθυνόντων συμβούλων κ.λπ., με πορείες που ανακατεύονται και εναλλάσσονται, ανάλογα με τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων και της χειραγώγησης των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων και πάντοτε βέβαια με το ...αζημίωτο.
Οι παραπάνω υποθέσεις που δημοσιοποιούνται, λόγω των σφοδρών ανταγωνισμών που αναπτύσσονται ανάμεσα στην ΕΕ και τις ΗΠΑ καθώς και άλλους παίκτες, κινητοποίησαν τα επικοινωνιακά αντανακλαστικά των οργάνων της ΕΕ, που το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζουν την αυξανόμενη αμφισβήτηση των λαών, σαν αποτέλεσμα της άγριας αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζουν από κοινού με τις αστικές κυβερνήσεις σε όλα τα κράτη - μέλη της.
Εκτός από τις παραπάνω πρακτικές, εντός της ΕΕ και των οργάνων της, δραστηριοποιούνται και τα λεγόμενα «λόμπι». Πριν απ' όλα, πρέπει να εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτό που στην ευρωενωσιακή διάλεκτο αποκαλούν με τη λέξη «λόμπι». Πρόκειται για δίκτυα επιθετικής παρέμβασης του κεφαλαίου στους ευρωενωσιακούς, αλλά και σε κρατικούς μηχανισμούς, για την άσκηση «πίεσης», ώστε τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων να αποτυπώνονται άμεσα και στη νομοθεσία της ΕΕ (κανονισμοί, οδηγίες, αποφάσεις κ.λπ.). Τα μονοπώλια οργανώνονται είτε σε ευρύτερα σχήματα που περιλαμβάνουν τους επιχειρηματικούς ομίλους διαφόρων οικονομικών κλάδων (π.χ. αυτοκινητοβιομηχανία, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, ηλεκτρονικές τεχνολογίες, διαδικτυακές υπηρεσίες, ναυτιλιακές και γενικά μεταφορικές επιχειρήσεις, χρηματοπιστωτικό σύστημα κ.λπ.), είτε μεμονωμένα (π.χ. «Siemens», «Volkswagen» κ.ά.), χωρίς βέβαια να καταλαγιάζουν και οι μεταξύ τους σκληροί ανταγωνισμοί. Είναι ενδεικτική η πρόσφατη εκτίμηση του μονοπωλίου της «Apple» ότι ένας από τους λόγους στους οποίους οφείλεται η επιβολή κυρώσεων σε βάρος της από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για «αθέμιτες φορολογικές συμφωνίες» ήταν και η «χαλάρωση» της λειτουργίας του «λόμπι» της στην ΕΕ. Τα «λόμπι» διαθέτουν υποδομές, πολυάριθμο και παχυλά αμειβόμενο προσωπικό, που κρατάει επαφές με στελέχη των γραφείων των επιτρόπων, των υπουργικών γραφείων, τους ίδιους τους επιτρόπους και υπουργούς, με στελέχη πολιτικών ομάδων και κομμάτων, ευρωβουλευτές, τους πάντες δηλαδή που συμμετέχουν με οποιονδήποτε τρόπο και ιδιότητα στη διαμόρφωση νομοθεσίας, παρεμβαίνοντας, ώστε να υπηρετούν τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων. Λειτουργούν σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο συγκλίνοντας με τις φυσικές ενώσεις των καπιταλιστών (π.χ. BUSINESS EUROPE - ο αντίστοιχος ευρωενωσιακός «ΣΕΒ»). Από κοντά και χιλιάδες ΜΚΟ που, με αυτόν τον μανδύα, εξυπηρετούν επιχειρηματικά συμφέροντα. Ολο αυτό το δίκτυο συνδιαμορφώνει με το αστικό πολιτικό προσωπικό την ευρωενωσιακή νομοθεσία. Αποτελεί συνηθισμένη πρακτική, νομοθετικά κείμενα - οδηγίες και συγκεκριμένες διατυπώσεις γραμμένες ολόκληρες από τα διάφορα «λόμπι» να υπογράφονται και να κατατίθενται αυτολεξεί σαν τροπολογίες στο Ευρωκοινοβούλιο από δεκάδες ευρωβουλευτές που ανήκουν σε διαφορετικά αστικά εθνικά πολιτικά κόμματα και πολιτικές ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου, προωθώντας τις επιταγές και τα συμφέροντα των επιχειρήσεων. Περιττό να σημειώσουμε ότι πίσω από τις φωτογραφικές λεπτομέρειες τέτοιων τροπολογιών, π.χ. για κάποια λιγότερα ή περισσότερα μικρογραμμάρια εκπομπής ρύπων από αυτοκίνητα ή τις α' ή β' τεχνικές προδιαγραφές κάποιων μηχανημάτων, κατανοητές μόνο σ' έναν εξαιρετικά στενό κύκλο ειδικών, κρύβονται κέρδη εκατομμυρίων για τις επιχειρήσεις κάποιου κλάδου ή «πέφτουν κορμιά» στο χορό των μεταξύ τους ανταγωνισμών. Σε αυτό το έδαφος, σαν φυσικό επακόλουθο καλλιεργούνται και οι κάθε είδους συναλλαγές, η διαπλοκή των επιχειρηματικών συμφερόντων με το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, αναδίνοντας όλη τη δυσοσμία της καπιταλιστικής σήψης που τα «λόμπι» δεν αποτελούν ασφαλώς εξαίρεσή της, αλλά αναπόσπαστο στοιχείο της.

Το προπαγανδιστικό πυροτέχνημα του «υποχρεωτικού μητρώου»

Η αντίδραση, λοιπόν, της ΕΕ στις υποθέσεις που ξέβρασε στη δημοσιότητα ο διεθνής ανταγωνισμός, ήταν ακόμη ένα προπαγανδιστικό πυροτέχνημα, με στόχευση όμως πολύ βαθύτερη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έσπευσε να ανακοινώσει την πρότασή της¹ για την υποχρεωτική εγγραφή των «λόμπι» σε ένα «υποχρεωτικό μητρώο διαφάνειας», που να περιλαμβάνει και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δήθεν για την «καταπολέμηση της διαφθοράς». Τα «λόμπι» που εγγράφονται στο μητρώο αυτό πρέπει να ακολουθούν έναν «Κώδικα Δεοντολογίας», ενώ οι κυρώσεις που συζητιούνται για την παράβασή του από τα «λόμπι» θα είναι τόσο ...αυστηρές, όπως να τους απαγορεύεται να επισκέπτονται επιτρόπους, ευρωβουλευτές κ.λπ., κι αυτό μόνο για ορισμένο χρονικό διάστημα, μην και στερηθούν τα όργανα της ΕΕ την πείρα και την «εμπειρογνωμοσύνη» των μονοπωλίων.

«Μητρώο Διαφάνειας» μια παλιά, αμαρτωλή ιστορία

Από τον Ιούνη του 2011, έχει καταρτιστεί αντίστοιχο «Μητρώο Διαφάνειας» με τη συμφωνία Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Ευρωπαϊκής Επιτροπής (το Συμβούλιο δεν είχε συμφωνήσει), που αναθεωρήθηκε τον Απρίλη του 2014. Στα πέντε χρόνια λειτουργίας του το «μητρώο» μετράει πλέον πάνω από 10.000 εγγραφές κυρίως επιχειρήσεων (5.111 εγγραφές) και ΜΚΟ (2.545 εγγραφές) σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της ΕΕ². Στις σελίδες του φιγουράρουν γνωστοί μονοπωλιακοί όμιλοι και πολυεθνικές επιχειρήσεις (όπως ενδεικτικά «Google», «Apple», «Microsoft», «Shell», «Total», BP, «Monsanto», «Volkswagen», «Siemens», «Ford», «Renault», «Coca Cola», «Nestle», «Starbucks» κ.ά.). Το πολυδιαφημισμένο «Μητρώο της Διαφάνειας» δεν εμπόδισε βέβαια ούτε τη διαφθορά, ούτε τη διαπλοκή. Αντίθετα, οι «λομπίστες» των ομίλων απέκτησαν το «θεσμοθετημένο» δικαίωμα να αλωνίζουν ανενόχλητοι και «με τη βούλα του μητρώου» στους διαδρόμους του Ευρωκοινοβουλίου και των άλλων οργάνων της ΕΕ, να οργανώνουν συναντήσεις, παρουσιάσεις, παρεμβάσεις, να επισκέπτονται ευρωβουλευτές και στελέχη της ΕΕ, με άλλα λόγια να νιώθουν «σα στο σπίτι τους». Και πραγματικά περί αυτού πρόκειται, αφού η ΕΕ είναι διακρατική ένωση του κεφαλαίου. Το «μητρώο» δεν νομιμοποίησε απλά την παρέμβαση των επιχειρηματικών ομίλων στη διαμόρφωση της νομοθεσίας, αλλά δημιούργησε και το έδαφος για να επιχειρηθεί η καθιέρωσή της στη λαϊκή συνείδηση σαν κάτι απόλυτα «φυσιολογικό».
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, μόνο σαν εμπαιγμός ακούγονται τα λόγια του αρμόδιου Επιτρόπου Φ. Τίμερμανς, κατά την παρουσίαση της πρότασης στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο ότι «αν θέλουμε να ανταποκριθούμε πλήρως στις προσδοκίες των πολιτών για διαφάνεια και λογοδοσία, πρέπει να προχωρήσουμε περαιτέρω (...) έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να δει ποιος προσπαθεί να επηρεάσει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων της ΕΕ και ποιον εκπροσωπεί». Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της αστικής διαχείρισης (Λαϊκό Κόμμα, Σοσιαλδημοκράτες παλιάς και νέας κοπής - S & D και GUE, Συντηρητικοί και Φιλελεύθεροι) έσπευσαν να χαιρετίσουν την πρόταση, στο όνομα της «διαφάνειας», προσθέτοντας επιμέρους παρατηρήσεις σχετικά με τη διαχείριση του μητρώου, το σύστημα καταγγελιών, την υποβολή εκθέσεων κ.ά., συσκοτίζοντας πλήρως την πραγματικότητα πίσω από τη δραστηριότητα των «λόμπι» και το χαρακτήρα της ΕΕ ως Ενωσης των μονοπωλίων.
Το πρόβλημα των εργαζομένων δεν είναι να ξέρουν αν, πότε, με ποιους και πόσες φορές συναντιούνται οι εκπρόσωποι των μονοπωλίων με το πολιτικό τους προσωπικό, αλλά ότι το αστικό πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, στην ΕΕ και στα κράτη - μέλη της, είναι ταγμένο να υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου και γι' αυτό ακριβώς τσακίζει τη ζωή και τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού. Το πρόβλημα είναι αυτό που αποσκοπούν να αποκρύψουν τέτοιες προτάσεις, δηλαδή τα ταξικά συμφέροντα που υπηρετούν η ΕΕ και οι κυβερνήσεις της αστικής διαχείρισης στα κράτη - μέλη της. Οσο για τους «κανόνες συμπεριφοράς», τη «δημοκρατική λογοδοσία» και «διαφάνεια» που δήθεν θα επιβάλλουν στα επιχειρηματικά «λόμπι» δεν είναι τίποτε περισσότερο από «τροχονομικές παρεμβάσεις» στα μονοπωλιακά συμφέροντα που συγκρούονται εντός και εκτός των διαδρόμων της ΕΕ.

Η ΕΕ δεν βελτιώνεται. Ανατρέπεται!

Η θέσπιση του «υποχρεωτικού μητρώου» δεν μπορεί να εξωραΐσει στα μάτια των εργαζομένων τον ταξικό, αντιλαϊκό χαρακτήρα της ΕΕ και των οργάνων της όπως είναι και το Ευρωκοινοβούλιο. Αλλωστε, και χωρίς τα «λόμπι» η ΕΕ δεν θα είχε άλλη φύση από διακρατική Ενωση του κεφαλαίου, με αποστολή να υπηρετεί τα συμφέροντά του. Οσα, λοιπόν, μητρώα και να φτιάξουν ΕΕ και κυβερνήσεις η αλήθεια δεν κρύβεται: Στον καπιταλισμό, το κεφάλαιο ιδιοποιείται τα μέσα παραγωγής και τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι, κατέχει την οικονομική και πολιτική εξουσία. Το κράτος και οι διακρατικές ενώσεις των μονοπωλίων, όπως η ΕΕ, αποτελούν όργανα ταξικής καταπίεσης, επιβολής αυτής της εξουσίας, για να διασφαλίζουν την κερδοφορία των ομίλων και να διαιωνίζουν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Αυτή η εκμεταλλευτική βαρβαρότητα διασφαλίζεται με τη σφραγίδα των «νόμων», εθνικών και ευρωενωσιακών, από το αστικό πολιτικό σύστημα. Σ' αυτό το σύστημα, τα μονοπώλια που έχουν την εξουσία έχουν και το «ελεύθερο» να παρεμβαίνουν με όλους τους τρόπους, και με τα «λόμπι», για να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους, να συναλλάσσονται ελεύθερα με το προσωπικό τους, να επιβάλλουν τις νομοθετικές παρεμβάσεις που διατηρούν και πολλαπλασιάζουν τα κέρδη τους.

Το ΚΚΕ είναι η μόνη δύναμη που δεσμεύεται από τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να έχουν αυταπάτες ότι τα αντιλαϊκά μέτρα παίρνονται από «ανεξάρτητους» οργανισμούς τόσο στην Ελλάδα όσο και σε επίπεδο ΕΕ και για τη δική τους ευημερία. Οσο οι λίγοι θα έχουν τον πλούτο στα χέρια τους, αυτοί που υπηρετούν και υπερασπίζονται τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης θα νομοθετούν και θα λαμβάνουν αποφάσεις για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, ενώ ο λαός θα ματώνει.
Μόνος ρεαλιστικός δρόμος για την ευημερία του εργαζόμενου λαού είναι η συμπόρευση με το ΚΚΕ και η πάλη για την εργατική εξουσία που θα εξασφαλίσει και την αποδέσμευση από την ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές ενώσεις.
Παραπομπές:
1. COM (2016) 627 final.
2. http://ec.europa.eu/transparencyregister/public/consultation/statistics.do?locale=en&action=prepareView

Bαγγέλης ΚΑΤΣΙΑΒΑΣ
Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ

Μπλέκουν το λαό σε ένα κουβάρι επικίνδυνων σχεδίων και ανταγωνισμών

Μπλέκουν το λαό σε ένα κουβάρι επικίνδυνων σχεδίων και ανταγωνισμών

Τσίπρας, Σίσι και Αναστασιάδης στην Τριμερή Σύνοδο Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου που πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο

Η αδιαμφισβήτητη κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων εντός ΝΑΤΟικού πλαισίου, στην όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα στις αστικές τάξεις της Τουρκίας και της Ελλάδας για το γεωστρατηγικό ρόλο τους στην περιοχή, έρχεται και κουμπώνει με ευρύτερες, επικίνδυνες για τους λαούς εξελίξεις στην περιοχή, όπου συγκεντρώνουν παραπέρα δυνάμεις - αν δεν συγκρούονται ήδη - ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων.

Κεντρική επιλογή της τουρκικής αστικής τάξης

Η όλη υπόθεση έχει μια σειρά ποιοτικά χαρακτηριστικά που αξίζουν επισήμανσης. Κατ' αρχάς, η τουρκική προκλητικότητα εκδηλώθηκε το τελευταίο διάστημα ποικιλοτρόπως:
Με αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε 16 ελληνικά νησιά. Της ελληνικής και της κυπριακής υφαλοκρηπίδας σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Της ισχύος της Συνθήκης της Λοζάνης. Επίσης, με τουρκικά υποβρύχια να σουλατσάρουν κοντά σε ελληνικά νησιά. Ακόμα, με αίτημα της Αγκυρας να μην περιλαμβάνονται σε ασκήσεις 11 ελληνικά νησιά, τα οποία χαρακτηρίζει αποστρατιωτικοποιημένα, και ειδικά το Καστελόριζο, που επηρεάζει τη χάραξη των ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Διόλου τυχαία, η αμφισβήτηση για το Καστελόριζο έγινε ίδιες μέρες με την τριμερή Σύνοδο Κορυφής Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου στο Κάιρο, με τα σχέδια ενίσχυσης της ενεργειακής συνεργασίας των τριών κρατών πάνω και στην εκμετάλλευση κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου δηλώνουν κυριαρχία.
Επιπρόσθετα, οι αμφισβητήσεις αυτές με στόχο το γκριζάρισμα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου δεν έγιναν μόνο από την κυβέρνηση Ερντογάν ή κάποιους «εθνικιστικούς κύκλους» της Αγκυρας, αλλά με τη στήριξη όλων των κυρίαρχων τμημάτων της τουρκικής αστικής τάξης, που πέρα από κάποιες επιμέρους μεταξύ τους αντιδικίες, όλοι τους, με τον έναν να κόβει και τον άλλο να ράβει, στήριξαν και στηρίζουν την πολιτική αμφισβητήσεων της Αγκυρας.

Αξονες και αντι-άξονες

Την ίδια στιγμή, η ελληνική αστική τάξη μαζί με άλλες της περιοχής χτίζει άξονες και αντι-άξονες. Το μέλλον των οποίων, βεβαίως, εξαρτάται από το πώς μεταβάλλονται οι τρόποι εξυπηρέτησης των ιδιαίτερων συμφερόντων κάθε πλευράς, ειδικά σε μια ζώνη όπου εντείνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον έγινε την Τρίτη στο Κάιρο η 4η Τριμερής Σύνοδος Κορυφής Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου, υπό τον Αιγύπτιο Πρόεδρο, Α. Φ. Αλ Σίσι, τον Ελληνα πρωθυπουργό, Αλ. Τσίπρα, και τον Κύπριο Πρόεδρο, Ν. Αναστασιάδη, με τη συμμετοχή και κορυφαίων υπουργών.
Το συγκεκριμένο «τρίγωνο συνεργασίας» αποτελεί στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης, την οποία υπηρετεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως και οι προκάτοχοί της (η πρώτη τέτοια τριμερής έγινε επί πρωθυπουργίας Αντ. Σαμαρά, ενώ ακολούθησαν άλλες δύο πριν από τη χτεσινή, επί πρωθυπουργίας Αλ. Τσίπρα). Η, δε, ατζέντα της Συνόδου ήταν υπαγορευμένη από το στόχο των αστικών τάξεων των τριών χωρών για διεύρυνση των πεδίων κερδοφορίας τους και γεωστρατηγική αναβάθμιση της θέσης τους.
Αυτή τη στρατηγική επιλογή του εγχώριου κεφαλαίου υπερασπίστηκε ο Αλ. Τσίπρας, επιχειρώντας να την παρουσιάσει ως ωφέλιμη συνολικά για το λαό: «Για την Ελλάδα, η τριμερής αυτή συνεργασία αποτελεί στρατηγική επιλογή (...) για την προώθηση της ειρήνης, της ασφάλειας, της σταθερότητας και της συνανάπτυξης στην εύθραυστη περιοχή μας». Προσπέρασε δηλαδή τις σχέσεις ανταγωνισμού που συνυπάρχουν με τις κάθε είδους κολιγιές του κεφαλαίου, εγκυμονώντας πολλαπλούς κινδύνους για τους λαούς της περιοχής.
Παραπέρα, συσκοτίζοντας την αιτία των εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και συγκρούσεων στην περιοχή, αρκέστηκε να δηλώσει ότι η Μεσόγειος «παραμένει η θάλασσα, η οποία συγκέντρωσε και συγκεντρώνει διεθνείς κρίσεις. Είναι επίκεντρο διεθνών κρίσεων σήμερα στους τομείς της ασφάλειας, της οικονομίας και της μετανάστευσης», προκειμένου να υποστηρίξει στη συνέχεια ότι «οι χώρες της περιοχής που έχουμε κοινούς στόχους, τη σταθερότητα της περιοχής και την ευημερία των λαών μας, οφείλουμε να συνεργαστούμε, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε αυτές τις προκλήσεις. Και στο πνεύμα αυτό, προτάσσουμε ένα μοντέλο συνεργασίας με συγκεκριμένες δράσεις, αξιοποιώντας και τη γεωστρατηγική μας θέση στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων».
Οπου ως «αξιοποίηση της γεωστρατηγικής θέσης», όπως επιβεβαιώνει η πολιτική της κυβέρνησης, νοείται το παζάρεμά της ως «ατού» σε επικίνδυνους για τους λαούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ.

«Ειδική σχέση» δίχως ...ΑΟΖ

Ο Αλ. Τσίπρας εστίασε ιδιαίτερα «στον τομέα της Ενέργειας (...) τη δυνατότητα εμβάθυνσης της συνεργασίας μας και τη μεταφορά φυσικού αερίου από τα σημαντικά κοιτάσματα της Αιγύπτου και της Κυπριακής Δημοκρατίας προς την Ευρώπη, καθώς όμως και για την οριοθέτηση των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών μας».
Εδώ, ωστόσο, έρχεται να επιβεβαιωθεί από την ίδια την πραγματικότητα ο περιορισμένος ορίζοντας τέτοιων λυκοφιλιών. Παρά τις 4 τριμερείς Συνόδους Κορυφής, από δυο διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, και πέρα από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «ειδικής σχέσης» της Ελλάδας με την Αίγυπτο και τα κοινά ανακοινωθέντα, για άλλη μια φορά δεν υπήρξε κανένα απολύτως πρακτικό αποτέλεσμα ως προς τη χάραξη ΑΟΖ.
Μάλιστα, κατά δημοσιογραφικές πηγές, της τριμερούς στο Κάιρο προηγήθηκε, στις 3/10, συνάντηση μεταξύ εμπειρογνωμόνων και υψηλόβαθμων διπλωματών των υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδος και Αιγύπτου στην Αθήνα, με θέμα ακριβώς την οριοθέτηση ΑΟΖ. Ομως, στη συνάντηση, που υποτίθεται θα προετοίμαζε το κλίμα για τη Σύνοδο Κορυφής, επιβεβαιώθηκε η απόσταση στις θέσεις των δύο πλευρών. Για άλλη μια φορά, το Κάιρο εμφανίστηκε απρόθυμο να προχωρήσει σε μία κίνηση που θα χειροτέρευε περαιτέρω τις σχέσεις του με την Αγκυρα.
Αλλωστε, πληροφορίες από την αιγυπτιακή πρωτεύουσα αναφέρουν ότι σημαντικά τμήματα της αιγυπτιακής αστικής τάξης, κάστες πολιτικών, στρατιωτικών, επιχειρηματιών κ.ά. επιμένουν ότι το Κάιρο πρέπει να βελτιώσει άμεσα τις σχέσεις του με την Αγκυρα, διαβλέποντας «ειδικό βάρος» στην Τουρκία για τις εξελίξεις στην περιοχή.

«Στρατηγική σχέση» που μπατάρει προς... Αγκυρα

Αντίστοιχη εικόνα δίνει η «στρατηγική» - όπως τη χαρακτηρίζει η ελληνική κυβέρνηση - σχέση με το Ισραήλ. Στις αντίστοιχες τριμερείς Συνόδους Κορυφής Αθήνας - Τελ Αβίβ - Λευκωσίας, έχουν ειπωθεί επίσης πολλά για την από κοινού εκμετάλλευση κοιτασμάτων φυσικού αερίου, το στρώσιμο αγωγών, το στήσιμο βάσεων εξόρυξης και σταθμών αποθήκευσης, τις μπίζνες σε άλλους τομείς. Ολα αυτά έχουν συνδυαστεί με πάμπολλες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, με την ελληνική πλευρά να συνδράμει στην εκπαίδευση τις Ενοπλες Δυνάμεις ενός κράτους που δολοφονεί Παλαιστίνιους αμάχους.
Ωστόσο, ακόμα και στις πιο ψυχρές περιόδους του με την Τουρκία, το Ισραήλ φροντίζει να κρατά πάντα ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την Αγκυρα.
Ενδεικτικά - σε μια είδηση που προκάλεσε προβληματισμό σε αρμόδια επιτελεία στην Αθήνα - όπως ανακοινώθηκε την Πέμπτη, Τουρκία και Ισραήλ ξεκινούν διάλογο σχετικά με το ενδεχόμενο κατασκευής αγωγού μέσω του οποίου θα εξάγει το Ισραήλ φυσικό αέριο προς την Τουρκία και μέσω αυτής προς την Ευρώπη.
Ο υπουργός Ενέργειας του Ισραήλ δήλωσε την Πέμπτη - μετά τη συνάντησή του στην Κωνσταντινούπολη με τον Τούρκο ομόλογό του - «ευτυχής» που βρέθηκε στην Τουρκία, «στο πλαίσιο της διαδικασίας εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων η οποία μόλις έχει ξεκινήσει».
Αναφέρθηκε, μεν, στη συνεργασία της χώρας του με Ιορδανία, Αίγυπτο και Κυπριακή Δημοκρατία για το θέμα του φυσικού αερίου, αλλά έσπευσε να χαρακτηρίσει «πολύ σημαντική την τουρκική επιλογή».
Σε μια παράλληλη εξέλιξη, ίδια μέρα, ο εκπρόσωπος της τουρκικής προεδρίας ανακοίνωσε πως σε 7-10 μέρες θα έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία ορισμού πρεσβευτών των δύο χωρών, της μίας στην άλλη, αποκλιμακώνοντας και έτσι την ένταση που είχε ξεκινήσει μεταξύ τους από το Μάη 2010, οπότε η διπλωματική εκπροσώπηση μεταξύ τους υποβιβάστηκε σε επίπεδο επιτετραμμένων.