Κάτι παραπάνω από μια ανατροπή

 Κάτι παραπάνω από μια ανατροπή

Η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, μάστορας και κάλφας, οι εργάτες ενάντια στους αστούς, οι αστοί ενάντια στους κρατιστές, όπως το 'χει ο καθένας τέλος πάντων στο μυαλό του. Η βία είναι η μαμή (μαία και όχι μητέρα) της ιστορίας.

Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι κάποιοι αγώνες που έληξαν άσο, δύο ή χι (όπως έχει πει ο φιλελές Πανούτσος). Αλλά βασικά ιστορία ήταν αυτό που είδαμε χτες (όσοι δεν άλλαξαν κανάλι και χτυπάνε τώρα το κεφάλι τους στον τοίχο) στο χορτάρι του Καμπ Νου. Κι η διαιτησία μπορεί το πολύ να είναι η μαμή της ποδοσφαιρικής ιστορίας και τέτοιων γεγονότων που τη σημαδεύουν, όχι η μητέρα τους, όχι η γενεσιουργός αιτία.

Βασικά ήταν ιστορία που ξεφεύγει από τις ανθρώπινες διαστάσεις, μπλέκοντας στα χωράφια της μυθολογίας. Η Μπάρτσα κατάφερε χτες να μεγαλώσει χτες το μύθο της, το μύθο της διοργάνωσης, του γηπέδου (που είχε φιλοξενήσει τον τελικό Μπάγερν-Γιουνάιτεντ, το 99'), του αθλήματος, ακόμα και το μύθο της ΟΥΕΦΑλόνα, που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, όπως η χαρούμενη πτώση του Σουάρες στην περιοχή, στο 90'.

Ιστορία είναι όταν κάθε μέρα μετράει σα μήνας κι ένα επτάλεπτο όσο ένας ποδοσφαιρικός αγώνας (ο λεγόμενος συμπυκνωμένος ιστορικός χρόνος). Όταν τα ντεσιμπέλ των οπαδών υπερκαλύπτουν τους εκφωνητές, και οι εκφωνητές παραληρούν σαν οπαδοί εκτός ελέγχου. Όταν οι παίκτες γίνονται μια αγκαλιά με τον κόσμο κι αυτός μια στρατιά μικρών Τζίμι Τζαμπ που εισβάλλει στο γήπεδο, καταργεί τις διαχωριστικές γραμμές και γίνονται όλοι μαζί ένα κουβάρι, αξεδιάλυτο σαν ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Όταν ο προπονητής αφιερώνει την πρόκριση σε όσους την πίστευαν εξ αρχής και γύρω του ένα σωρό δύσπιστοι Θωμάδες πανηγυρίζουν την Ανάσταση. Όταν ο Πικέ λέει ότι σε εννιά μήνες τα νοσοκομεία θα έχουν πολλή δουλειά, συνδέοντας τον ποδοσφαιρικό οργασμό με τους ερωτικούς, που θα ακολουθούσαν το ίδιο βράδυ. Όταν πανηγυρίζουν την ανατροπή, ακόμα και στα αποδυτήρια της Ντόρντμουντ, που έπαιζε την ίδια ώρα με την Μπενφίκα.

Όταν όλος ο πλανήτης σχολιάζει αυτό που είδε, για να το πιστέψει. Και ο Μητσοτάκης με τον Τσίπρα ανταλλάζουν κρύες στημένες ατάκες και νεοταξίτικο χιούμορ, επιπέδου Σούπερ Λιγκ, με αφορμή μια αποτυχημένη πρόβλεψη του Κυριάκου για την Παρί -που στην αρχή νόμιζα πως είναι τρολιά, αλλά η ζωή ξεπερνά πάντα τη φαντασία. Όπως λέει κι ο Ζαραλίκος, τους ένωσαν τα μνημόνια, τους χώρισαν όμως τα αθλητικά, δυστυχώς...

Υπό άλλες συνθήκες, ένας blaugrana μπορεί να ασχολούνταν με τους άλλους. Με την κατσίκα του γείτονα, τον προκλητικό Ντι Μαρία που εκτέθηκε, τα κομπλεξικά γραπτά που μένουν, τα πικρόχολα σχόλια για τις οδυνηρές τεσσάρες που τελειώνουν την Μπάρτσα και τις μεγάλες ομάδες της (από τη Μίλαν το 94', την Μπάγερν το 13' κοκ), τους αμπελοφιλόσοφους που (ξανα)μιλούσαν για τον κύκλο που έκλεισε, επειδή δεν έχουν ιδέα από διαλεκτικές σπείρες.

Μηδένα προ του τέλους-σσσςςς...

Αλλά όχι. Η εποχή που το blaugrana κοινό ζούσε και πέθαινε ως antimadridista, για δύο αγώνες το χρόνο, έχει περάσει ανεπιστρεπτί κι αυτός είναι ο μόνος κύκλος που έκλεισε (μαζί με διάφορα ρηχά "antifa" κι αντινεοφιλελέ μέτωπα). Η Μπάρτσα έχει αλλάξει επίπεδο και μεγαλώσει τόσο πολύ, που αφήνει τους άλλους να ασχολούνται μαζί της, να αντιδρούν σπασμωδικά, να ετεροπροσδιορίζονται και να υποστηρίζουν τον κάθε αντίπαλο, γιατί ήταν με την Παρί από παιδιά, κι ύστερα έκλαιγαν σα μικρά παιδιά, όπως κι οι άλλοι δίπλα τους, που δεν μπορούσαν να πιστέψουν τι έχουν δει και δεν το χωρούσε ο νους τους, για να το εκλογικεύσει.

Η Μπάρτσα, που είναι κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος, πέτυχε κάτι παραπάνω από μια ανατροπή. Βασικά πέτυχε -χωρίς να κάνει κάτι σπουδαίο- την κατάρρευση της Παρί, που θα έχει τουλάχιστον να θυμάται την ιστορική τεσσάρα στον πρώτο αγώνα και μια κλασική κινηματογραφική ατάκα: we 'll always have Paris.

Ο Λουίς Ενρίκε λέει πως το έκτο γκολ το βάζει μόνη της η κερκίδα. Στην πραγματικότητα το βάζουν τα φαντάσματα της Παρί και του... χεσμένου Έμερι, που έφυγε κλαίγοντας από το Καμπ Νου, αφού έκλεισε αδικαιολόγητα την ομάδα του πίσω, κι αποδείχτηκε ο πιο λιγόψυχος Βάσκος.

Πριν τον αγώνα, πολλοί λένε πως αν υπάρχει μια ομάδα που μπορεί να το γυρίσει, αυτή είναι η Μπάρτσα. Αντικειμενικά έχουν άδικο, αλλά η πραγματικότητα τους δικαιώνει.
Η Μπάρτσα δεν έχει καυτή έδρα, αλλά χτες ήταν οικοδέσποινα στην κόλαση. Έχει αδιαμφισβήτητη ποιότητα που της δίνει πολλές νίκες, αλλά καθόλου σκληρό μέταλλο -σαν την Ατλέτικο του Τσόλο- ή παράδοση στις ανατροπές -όπως η Ρεάλ του Ράμος- για τις δύσκολες καταστάσεις. Δεν είναι καν στο καλύτερο φεγγάρι της, αλλά πετυχαίνει αυτό που δεν κατάφερε στα ντουζένια της.

Δεν έχει τη μαγεία του Μέσι, δεν έχει καταιγιστικό ρυθμό, τριάντα τελικές προς το τέρμα ή 80% κατοχή μπάλας, όπως σε άλλες θρυλικές εμφανίσεις της. Ανακτά όμως το τρομακτικό πρες (πίεση) του παρελθόντος, ενώ παίζει με τρεις στην άμυνα, και το Νεϊμάρ κατά συνθήκη αριστερό μπακ, να μεταμορφώνεται από γατάκι σε λιοντάρι που βρυχάται και να γίνεται ο άνθρωπος του αγώνα. Έτσι, φτάνει στην τελική ευθεία με σκασμένα πνευμόνια από την υπερπροσπάθεια και πετυχαίνει το θάμα ακριβώς τότε, με κατάθεση ψυχής (και τη λιγοψυχία της Παρί, που αλλάζει μόλις τέσσερις πάσες στα τελευταία δέκα λεπτά) και τους καλύτερους μέσους της (Ινιέστα, Ράκιτιτς) εκτός αγώνα. Με ήρωα κι από μηχανής θεό ένα δικό της παιδί, από τη Masia, που όταν τελειώσει την καριέρα του, όλοι θα τον θυμούνται κυρίως (αν όχι αποκλειστικά) για αυτό το γκολ -όπως θυμούνται τον Μπελέτι κυρίως για το γκολ του στον τελικό του Παρισιού.

Η Μπάρτσα πέτυχε την ανατροπή του αιώνα, κυρίως απέναντι στον κακό της εαυτό, τη μεγαλύτερη ανατροπή της ιστορίας, μετά την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ. Και στις δύο περιπτώσεις το φρούριο πέφτει (και) από μέσα, αλλά παίζει ρόλο η εξωτερική πίεση. Η βασική διαφορά είναι ότι η Σοβιετία νικήθηκε από τους εχθρούς της και δεν κατέρρευσε ακριβώς, τουλάχιστον όχι όπως η Παρί, που στο τέλος λιποθυμά και περιμένει το μοιραία, χωρίς να αντιδρά.

Το τέλος μπορεί να βρει την Μπάρτσα να καταρρέει υπό το βάρος των αντιφάσεών της, σα Σοβιετία. Αλλά we 'll always have -θα έχουμε για πάντα- Στάλινγκραντ, Camp Nou, Κάρντιφ ή τέλος πάντων, τις αναμνήσεις από βραδιές σαν τη χτεσινή, που γράφουν (ποδοσφαιρική) ιστορία. Και ας μην προωθούν το προτσές της ταξικής πάλης, που παραμένει ιστορικά αδικαίωτη...

Η δικαιοσύνη μπορεί. Θέλει;

 Η δικαιοσύνη μπορεί. Θέλει;

Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα, τόσο απ' αυτά που είπαμε τις προηγούμενες μέρες όσο και από τα -πολύ περισσότερα- παρόμοια περιστατικά που γνωρίζουμε, είναι αν μπορεί η δικαιοσύνη να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην πάταξη των φασιστών. Με τις δίκες τής Χρυσής Αυγής να βρίσκονται σε εξέλιξη, ίσως το ερώτημα να είναι άκαιρο αλλά παραμένει κεφαλαιώδες. Μπορεί η δικαιοσύνη να λειτουργήσει ως ανάχωμα στον φασισμό;

Φασίστες εν δράσει 1:  Ο Ηλίας Κασιδιάρης επιθεωρεί τάγμα εφόδου. Προσέξτε τα στειλιάρια με τις σημαίες.

Κατ' αρχάς, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι είναι κατηγορηματικά αντίθετος προς την πρόταση πολλών να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή ή όποιο άλλο φασιστικό μόρφωμα. Όχι επειδή το σύνταγμά μας δεν επιτρέπει την απαγόρευση οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος (αντίθετα με πολλά ξένα συντάγματα, ανάμεσα στα οποία της Τουρκίας και της Γερμανίας) αλλά επειδή οποιαδήποτε τέτοια απαγόρευση δεν θα είχε νόημα. Να θυμηθούμε ότι το ΚΚΕ βρισκόταν εκτός νόμου επί τρεις δεκαετίες αλλά αυτό δεν το εμπόδισε να συμμετέχει (και, μάλιστα, ιδιαίτερα ενεργά) στην πολιτική ζωή τού τόπου. Να θυμηθούμε, επίσης, ότι τον Ιανουάριο του 2014 (δηλαδή, λίγο μετά τις συλλήψεις των ηγετών τής οργάνωσης στις 28/9/2013), οι χρυσαυγήτες ίδρυσαν νέο κόμμα, την "Εθνική Αυγή", για να είναι έτοιμοι προς "μετακόμιση" σε περίπτωση που απαγορευόταν η λειτουργία τού παλιού.

Η αντίθεσή μου έχει επίσης να κάνει με το ότι οποιαδήποτε απαγόρευση δεν λύνει το πρόβλημα που έχω με την φασιστική ιδεολογία. Αυτή δεν πατάσσεται με απαγορεύσεις. Αλλοίμονο στην κοινωνία και τους πολίτες που περιμένουν παρέμβαση της δικαιοσύνης στις ιδεολογικές τους αντιπαραθέσεις. Ειδικά οι κομμουνιστές έχουν πικρή πείρα από τέτοιας μορφής παρεμβάσεις κατά το παρελθόν.

Παρεμπιπτόντως, ας αναλογιστούμε σε ποιο περιβάλλον καλείται η δικαιοσύνη να λειτουργήσει. Μη μας διαφεύγει το ότι οι φασίστες δρουν μέσα σε ένα σύστημα που σαφώς τους ευνοεί, για να μη πούμε ότι τους στηρίζει κιόλας ή και -γιατί όχι;- τους γεννά. Δείτε πώς αυτό το σύστημα υποθάλπει τον ρατσισμό ακόμη και με την φρασεολογία του (π.χ. καθώς μιλάει για "λαθρομετανάστες", οι οποίοι συνιστούν "πολιτισμική απειλή" ενώ οι καταυλισμοί τους συνιστούν "υγειονομικές βόμβες") και θυμηθείτε την συμπεριφορά τού κράτους και ειδικά του τότε υπουργού υγείας Ανδρέα Λοβέρδου προς τις οροθετικές γυναίκες και τον τρόπο με τον οποίο τις διαπόμπευσε. Μπορεί, λοιπόν, η δικαιοσύνη να σταθεί στο ύψος της μέσα σ' αυτό το περιβάλλον;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά θετική. Η δικαιοσύνη μπορεί! Έχει στα χέρια της τα εργαλεία που λέγονται "Ποινικός Κώδικας" και "Αντιρατσιστικός Νόμος" και δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο. Αρκεί να αποδώσει στα διάφορα φασιστικά μορφώματα τον χαρακτηρισμό που τους πρέπει, δηλαδή των εγκληματικών οργανώσεων και όχι των πολιτικών κομμάτων, των πολιτικών ομάδων ή ό,τι άλλο. Αρκεί να συνειδητοποιήσει η ίδια ότι οι φασίστες είναι εγκληματίες επειδή είναι φασίστες.

Τί μπορεί να κάνει η δικαιοσύνη; Ενέργειες σαν την απειλή "θα δίνετε λογαριασμό στην Χρυσή Αυγή" τού φασίστα βουλευτή Γιάννη Λαγού προς τους μετανάστες ψαράδες τού Κερατσινιού, μπορούν να διωχθούν με τις διατάξεις τού άρθρου 175 του Π.Κ. περί αντιποίησης αρχής. Μετά από κάθε πράξη οργανωμένης βίας, μπορεί να ενεργοποιούνται εις βάρος των φασιστών οι διατάξεις τού 187 του Π.Κ. περί σύστασης εγκληματικής οργάνωσης. Κάθε φορά που αυτά τα αποβράσματα σηκώνουν χέρι στον οποιονδήποτε, αρκούν τα άρθρα 308-313 του Π.Κ. περί σωματικών βλαβών. Και, βέβαια, κάθε εκδήλωση ρατσισμού πρέπει να τιμωρείται με τις διατάξεις τού αντιρατσιστικού νόμου 927/1979, οι αξιόποινες πράξεις του οποίου τιμωρούνται όχι κατ' έγκληση αλλά αυτεπάγγελτα (Ν.2910/1991, άρθρο 39, παράγραφος 4).

Φασίστες εν δράσει 2:  Πώς να μη πει ο Ρουπακιάς στον αστυνομικό "δικός σας είμαι";

Μπορεί, λοιπόν, η δικαιοσύνη. Το θέμα είναι αν θέλει κιόλας. Σύμφωνα με όσα έγραψε το 2012 στην "Εφημερίδα των Συντακτών" η δικηγόρος Γιάννα Κούρτοβικ, καμμία ποινική δίωξη δεν είχε ποτέ ασκηθεί αυτεπάγγελτα με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο, καμμία δίωξη με τον Ν.3304/2003 που ποινικοποιεί τις διακρίσεις, καμμία δίωξη με το άρθρο 79 του Π.Κ. που τιμωρεί τα εγκλήματα βίας με την επιβαρυντική περίσταση των ρατσιστικών κινήτρων.

Μήπως δεν είναι το ίδιο το Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο αποφάνθηκε ότι η δωδεκάμηνη κράτηση των προσφύγων στα στρατόπεδα συγκέντρωσής τους είναι σύννομη; Μήπως οι διατάξεις τού Π.Κ. περί διασποράς ψευδών ειδήσεων (άρθρο 191) ή περί πρόκλησης των πολιτών σε διχόνοια (άρθρο 192) έχουν ενεργοποιηθεί ποτέ κατά των ρατσιστών; Μήπως το δικαστικό σύστημα δεν υποφέρει από μια περίεργη αρρώστια, χάρη στην οποία αδιαφορεί για τα κηρύγματα μίσους των φασιστών αλλά εξανίσταται αν κάποιοι εργαζόμενοι απεργήσουν; Ή μήπως δεν είναι οι δικαστικοί που χαϊδεύουν τα κάθε λογής φασισταριά, φυλάσσοντας την αυστηρότητά τους για τους μαθητές που καταλαμβάνουν τα σχολεία τους;

Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Καταλαβαίνουμε ότι η δικαιοσύνη μπορεί αλλά δεν θέλει. Κι είναι λογικό να μη θέλει, εφ' όσον πρόκειται για μια μορφή εξουσίας που συνεργάζεται άψογα με τις άλλες ώστε όλες μαζί να υπηρετήσουν το σύστημα που γεννά και τρέφει τον φασισμό. Εμείς αναζητούμε το περιεχόμενο της νομιμότητας και των δικαιωμάτων μας στο πεζοδρόμιο, στους χώρους δουλειάς, στα καφενεία, στα σχολεία... Εκεί, δηλαδή, που χτίζεται η πραγματική κοινωνική δυναμική, ο μόνος παράγοντας που μπορεί να καθορίσει τα όρια της νομιμότητας.

Μπράβοι εργοδοτών ληστεύουν τους μισθούς εργαζομένων στα ΑΤΜ καταγγέλλει ο Σύλλογος Ιδιωτικών Υπαλλήλων

Εργοδότες φέρονται να ληστεύουν με την βοήθεια μπράβων τους εργαζομένους τους στα ΑΤΜ, σύμφωνα με καταγγελία του Συλλόγου Ιδιωτικών Υπαλλήλων. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Σύλλογος στην ιστοσελίδα του, εργοδότες προσλαμβάνουν άτομα με βεβαρημένο ποινικό μητρώο για να συνοδεύουν τους εργαζομένους τους στα ΑΤΜ την ημέρα των πληρωμών. Εκεί, οι μπράβοι απαιτούν από τους εργαζομένους ένα μέρος του μισθού, το οποίο επιστρέφουν εν συνεχεία στους εργοδότες. Η καταγγελία κάνει μάλιστα λόγο για «παλιά πρακτική», η οποία μιμείται τις μεθόδους της μαφίας.
Η καταγγελία του Συλλόγου Ιδιωτικών Υπαλλήλων:

«Ο ιστορικής σημασίας Σύλλογός μας, που ιδρύθηκε το 1893 και απέκτησε για πρώτη φορά νομική προσωπικότητα το έτος 1921, μετρώντας 124 χρόνια δράσης στον κλάδο των Ιδιωτικών Υπαλλήλων, του Εμπορίου και των Υπηρεσιών, καταγγέλλει την πρακτική εργολαβικών εταιρειών και άλλων επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα, οι οποίες εφαρμόζουν πρακτικές “μαφίας”, μη διστάζοντας να “ληστέψουν” κυριολεκτικά τους εργαζόμενους την ώρα της ανάληψης του μισθού από τα ΑΤΜ.
Η «πρακτική» είναι παλιά, ο τρόπος διαφοροποιήθηκε, αφού η υπογραφή σε μεγαλύτερου ποσού εξοφλητική απόδειξη, αντικαταστάθηκε με την απευθείας ανάληψη από το ΑΤΜ και την παράδοση του “υπερβάλλοντος” (νόμιμου) μισθού σε πρόσωπο “εμπιστοσύνης” του εργοδότη, το οποίο “συνοδεύει” τον εργαζόμενο στην τράπεζα. Τα πρόσωπα «εμπιστοσύνης» του εργοδότη, συνήθως είναι άνθρωποι με βεβαρημένο ποινικό μητρώο και τις περισσότερες φορές δεν σχετίζονται με κάποιου είδους εργασιακή σχέση με τις εν λόγω επιχειρήσεις, ώστε να μην συνδεθούν άμεσα με αυτές, σε περίπτωση που υπάρξει καταγγελία ή ακόμα και σύλληψη επ’ αυτοφώρω.
Αυτού του είδους οι ενέργειες δε συνάδουν με χώρα ευνομούμενη δυτικοευρωπαϊκή και πρέπει άμεσα το Υπουργείο Εργασίας και το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, να αναλάβουν άμεσα δράση, σε συνεργασία με τις αστυνομικές και φορολογικές αρχές, για την πάταξη αυτών των παραβατικών φαινομένων.
Ο Σύλλογος μας αναλαμβάνει δράση και καλεί τους ιδιωτικούς υπαλλήλους να απευθύνονται για τέτοια περιστατικά και για κάθε είδους καταγγελίες, που αφορούν παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας, στην ειδική φόρμα καταγγελιών που υπάρχει στη σελίδα www.idiotikoi.gr . Εννοείται ότι ανωνυμία των καταγγελλόντων θα προστατεύεται».

    Καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα

Άλλη μια ιστορία «εθνικής ευεργεσίας». Άλλη μια φορά που πρέπει ο λαός να δοξολογήσει τις καπιταλιστικές δωρεές. Ο ίδιος ο εκπρόσωπος του «Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος» (ΙΣΝ) επέλεξε να παρουσιάσει την παράδοση του Κέντρου Πολιτισμού στο Δημόσιο, σαν την αρχή της…κατρακύλας.

Πώς το παρουσιάζουν οι εκπρόσωποι των αφεντικών: Τα καλά και πολυχρονεμένα μας αφεντικά, που είναι ξύπνια, ικανά και έχουν σεντούκια στις Ελβετίες και τα Κευμάν επειδή ζουν βίο λιτό και τίμιο, σφίγγοντας το ζωνάρι, κάνουν δώρο (χωρίς κανένα κέρδος) στο λαό, ο οποίος είναι χαραμοφάης, αχάριστος, βλάκας και ανίκανος και θα το καταστρέψει…

Ποια είναι η πραγματικότητα: Ένα αφεντικό (ιδιώτης καπιταλιστής) που τα δισ. ευρώ των κερδών του δημιουργήθηκαν στην πλάτη του ελληνικού λαού, επιστρέφει ψίχουλα με την ανέγερση του Κέντρου σε χώρο που αποτελεί λαϊκή περιουσία(που αξίζει δισ.ευρώ και που του παραχωρήθηκε δωρεάν) και το παραδίδει στο Δημόσιο(συλλογικός καπιταλιστής) ταυτίζοντας το-σε μια συγκλονιστική λαθροχειρία-με τον ελληνικό λαό, στα πλαίσια μιας σύμβασης από την οποία μόνο κερδισμένος έχει να βγει.

Γιατί, τι περιγράφει (εν είδει σημαδεμένης τράπουλας) η σύμβαση;

• Για 100 χρόνια παραχωρείται ο χώρος στο ΙΣΝ. Χώρος που αποτελεί λαϊκή περιουσία, που αξίζει δισ.ευρώ και που παραχωρήθηκε δωρεάν με αντάλλαγμα 566 εκ.ευρώ που προβλέπονταν αρχικά για την ανέγερση του Κέντρου.
• Για 100 χρόνια η διαχείριση του χώρου παραδίδεται στο ΙΣΝ(ως εκδηλώσεις, προγράμματα,έλεγχος).
• Για 100 χρόνια η Εθνική Λυρική Σκηνή θα πληρώνει ετήσιο νοίκι 5,6 εκ.ευρώ. Με έναν απλό πολλαπλα-σιασμό (5,6εκ. ευρώx100 χρόνια) μόνο από το νοίκι της ΕΛΣ, το ΙΣΝ θα βγάλει το (αρχικά προβλεπόμενο)κόστος ανέγερσης του Κέντρου.
• Το Δημόσιο θα χρηματοδοτεί τη συντήρηση και τη ζημιά του χώρου. Δηλαδή με λεφτά από την τσέπη του λαού.
• Αν το Δημόσιο δεν καταφέρει να συντηρεί το Κέντρο(με standards που ορίζει από μόνο του το ΙΣΝ), τότε το ΙΣΝ μπορεί να λύσει μονομερώς τη σύμβαση και να πάρει πίσω «όλη» την αξία που έχει δωρίσει, προσαρμοσμένη ετησίως με βάσει το ποσοστό αύξησης του τιμάριθμου και με τόκους υπερημερίας, σε περίπτωση καθυστέρησης!!
• Κάθε δωρεά στο Κέντρο από επιχείρηση απαλλάσσεται από φόρο, το ποσό αφαιρείται από το εισόδημα του δωρητή και ο δωρητής απαλλάσσεται από τεκμήρια απόκτησης περιουσιακών στοιχείων.

Σε κάποιες ταινίες του Σκορσέζε, ο Ντε Νίρο ως αρχιμαφιόζος επιχειρηματίας υπογράφει αντίστοιχες συμβάσεις και κάνει πάρτι ξεπλύματος μαύρου χρήματος…Φυσικά, οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική. Αυτά δεν γίνονται στην προκειμένη περίπτωση που είναι όλα αγγελικά πλασμένα. Αυτά γίνονται μονάχα στις ταινίες.

Οι καθ΄ημάς καπιταλιστές κάνουν περιουσίες τίμια. Χωρίς να εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους τους. Μοιραζόμενοι τα κέρδη μαζί τους. Χωρίς να έχουν τους πολιτικούς υπαλλήλους να αγοράζουν με έξοδα του λαού και εκ μέρους του λαού, τις ζημιές των επιχειρήσεών τους.

Όσο ο ελληνικός λαός έδινε ανιδιοτελώς τη ζωή του στη διάρκεια του Β΄Π.Π., ο Νιάρχος μίσθωνε τα καράβια του στους Συμμάχους. Για όσα από αυτά βυθίστηκαν, έλαβε επιδοτήσεις. Όπως έλαβε και δώρο τα περίφημα liberty προς αντικατάστασή τους από την αμερικάνικη κυβέρνηση.

 Όταν χρεοκόπησαν τα δικά του Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, πλήρωσε το λογαριασμό ο λαός, αφού το Ελληνικό Δημόσιο κρατικοποίησε τη ζημιά. Με αντίστοιχη κρατικοποίηση αντιμετωπίστηκε και το πρόβλημα των διυλιστηρίων Ασπρόπυργου,που είχε τα 2/3 της επένδυσης. Και στις 2 περιπτώσεις, ο χώρος που αποτελούσε δημόσια περιουσία, ε,μην τα ξαναλέμε, είχε παραχωρηθεί με ευγένεια… (Τότε βέβαια, ήταν οι κυβερνήσεις της Δεξιάς που ασχολιόντουσαν με αυτές τις αγαθοεργίες. Σήμερα, τα κάνουν οι κυβερνήσεις της Αριστεράς…)

Ο συλλέκτης πινάκων υιός Νιάρχος έδωσε(ως γράφεται) 71 εκ. ευρώ για έναν πίνακα. 10 πίνακες του που χαζεύει στο σαλόνι του, θα μπορούσαν να αξίζουν περισσότερα από όσα χρειάστηκαν για την ανέγερση του Κέντρου.

Γι΄αυτά πρέπει να ευγνωμονούμε τους Νιάρχους. Και να είμαστε περήφανοι που τέτοιοι συνέλληνες ανήκουν στη λίστα του Forbes. Σε αυτήν που τα πρώτα 8 ονόματα, κατέχουν το 50% του παγκόσμιου πλούτου.

   Γι΄αυτό πρέπει να τους ευχαριστούμε.

   Γι΄αυτό πρέπει να τους δοξολογούμε.

   Γι΄αυτό πρέπει να τους ευγνωμονούμε.

Θυμίζει την ταινία με τον Κωνσταντίνου που μαθαίνει σε πόρνες της Τρούμπας να υποδέχονται Αμερικάνους του 6ου Στόλου με το αμίμητο: Καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα. Δηλαδή: Εμ να μας πηδάνε, εμ να τους καλωσορίζουμε και απο πάνω.  

Αγάπα το κελί σου

 Αγάπα το κελί σου

...τρώγε το φαΐ σου και διάβαζε πολύ,
ήταν η συμβουλή που έδινε ο Ζαχαριάδης στους συντρόφους, για να μην αφήνουν αναξιοποίητο αυτό το χρόνο και να χρησιμοποιήσουν τη δημιουργία ως όπλο απέναντι στη σκλαβιά και τα παρεπόμενά της. Αυτό δε σήμαινε φυσικά πως έπρεπε να αγαπήσουν τη φυλακή ως έννοια, θεσμό και κατάσταση ή τους δεσμοφύλακές τους.

Αυτή είναι όμως η κυρίαρχη τάση στη σημερινή εκμεταλλευτική κοινωνία, όπου τα θύματα συχνά μαθαίνουν να αγαπάνε και να θαυμάζουν τους εκμεταλλευτές τους, δηλ τους καπιταλιστές και τους μεγαλοεπιχειρηματίες. Υπάρχει και το σύνδρομο της Στοκχόλμης, όπου τα θύματα καταλήγουν να ερωτεύονται το βιαστή τους, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι μάλλον σαν να αγαπούν τον νταβατζή τους, γιατί αυτός φέρνει πελάτες (επενδυτές) και την ανάπτυξη (συνεισφέρει και στο ΑΕΠ της χώρας), ενώ χωρίς αυτόν δε θα υπήρχαν δουλειές. Κάποιοι προσπαθούν να στήσουν δικές τους δουλειές χωρίς νταβατζήδες πάνω από το κεφάλι τους (και το κάτω κεφάλι των πελατών) αλλά είναι δύσκολο να σταθούν μόνοι τους. Και κάποιοι φτάνουν ως την αυτοδιαχείριση, το θέμα όμως είναι να διαλύσουμε αυτή την μπουρδελοκοινωνία και τον τρόπο παραγωγής της, απελευθερώντας τον έρωτα, τις παραγωγικές δυνάμεις και τα όργανα αναπαραγωγής.
Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία-ανάρτηση.

Η αγάπη προς τον νταβατζή μπορεί να ξεπηδά αυθόρμητα στις σημερινές συνθήκες -που καθορίζουν εν πολλοίς τη συνείδηση- αλλά κι οι νταβατζήδες δεν την αφήνουν στην τύχη της να ανθεί μόνη της, χωρίς να την καλλιεργούν. Κάνουν λοιπόν τα πάντα για να την επιβάλουν συνειδητά και ασυνείδητα (αφού πατά πρωτίστως στην έλλειψη ταξικής συνείδησης), διαφημίζοντας διαρκώς το προφίλ τους, το επιχειρηματικό τους δαιμόνιο, τα αμύθητα πλούτη, τον περιπετειώδη χαρακτήρα, τις κοινωνικές τους ευαισθησίες, κοκ, με τρόπο που δε διαφέρει ουσιαστικά από τη συστηματική προβολή πχ ενός εκκολαπτόμενου sex symbol, ενός μοντέλου, σελέμπριτι, κοκ.

Ας δούμε μερικά παραδείγατα, ξεκινώντας με ένα -παλιότερο αλλά καλό και διαχρονικό- τιτίβισμα του Γιάννη Α-γιάννη.
Και τι ζητάμε; Μία να μας ερωτευτεί όπως ο Καρπετόπουλος το Μαρινάκη.
Το οποίο έγινε με αφορμή ένα εμετικό γλείψιμο του Κάρπετ (που δε θα είχε πρόβλημα να γλείψει και τον εμετό του για το αντίστοιχο αντάλλαγμα) στο Μαρινάκη και τον Ολυμπιακό, που πάει να πάρει το πρωτάθλημα μόνος του απέναντι σε όλους, κι αυτό συνιστά άθλο.

Στη θέση του θα μπορούσαν να είναι κι άλλοι: πχ ο Βερύκιος -που έγραψε την Κυριακή στο Έθνος μια άχρωμη ιστορία, χωρίς πιπέρι κι ενδιαφέρον για το Χαρίλαο- κι ο έρωτάς του για τον Κοντομηνά
Ή μάλλον -για να παραμείνουμε στην ίδια κατηγορία και το ίδιο πρόσωπο- το Χατζηνικολάου για το Μαρινάκη -αφού έστησε ασπίδα προστασίας γύρω του- κι εμμέσως το Βαρδινογιάννη.

Στα παραπάνω υπάρχει προφανώς το στοιχείο της προσωπολατρίας προς τον εκάστοτε μεγιστάνα-ευεργέτη, πρωτίστως όμως αντανακλά το κύρος της επιχειρηματικής, επενδυτικής τους ιδιότητας -γιατί, χωρίς τα χρήματά τους, κάποιοι από αυτούς δύσκολα θα ξεχώριζαν από τον υπόκοσμο.

Αυτό το τελευταίο αποτυπώνεται ανάγλυφα (όσο κι αν έχει μαγειρευτεί το αποτέλεσμα) και σε μια πρόσφατη έρευνα-βαρόμετρο, που καταγράφει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Και ο μόνος που παρουσιάζει αυξητική τάση -και δη εντυπωσιακή- είναι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις, πάνω κι από την εκκλησία!

Έτσι, το κεφάλαιο γίνεται θεσμός που συνοδεύει πια την παραδοσιακή αγία τριάδα: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια.

Αλλά το πιο εκπληκτικό (πιο επιβλητικό και πιο μεγάλο) είναι ότι οι υπόλοιποι θεσμοί βλέπουν τη δημοτικότητά τους να κατρακυλά υπό την επίδραση της κρίσης, ενώ οι επιχειρήσεις (που σχετίζονται άμεσα με αυτήν) όχι απλά μένουν στο απυρόβλητο, αλλά αυξάνουν θεαματικά τη δημοφιλία τους και θεωρούνται πιθανότατα ως το κλειδί για τις επενδύσεις και την ανάπτυξη που θα μας βγάλουν από αυτήν. Τόσα λεφτά θα βάλουν, γιατί να μην κάνουμε κι εμείς λοιπόν μερικές θυσίες -που δεν είναι τίποτα μπροστά στα δικά τους εκατομμύρια;
Το κεφάλαιο μην κατηγοράς, αυτό σου δίνει για να φας...

Πώς έχτισαν όμως αυτήν τη βολική αφήγηση και κατάφεραν να την καταστήσουν αν όχι κυρίαρχη, σχεδόν αυτονόητη για ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου;
Ένα παράδειγμα είναι ίσως το βιβλίο που έδινε τις προάλλες η Κυριακάτικη Καθημερινή -ποιος άλλος;- με τις εμπειρίες του Βουρλούμη στον ΟΤΕ, όταν είχε διοριστεί από τη ΝΔ στη διοίκησή του, για να προχωρήσει αποφασιστικά την ιδιωτικοποίησή του, τη συμφωνία με την Ντόιτσε Τέλεκομ κτλ.

Εκτός από κάποια εύκολα και εξίσου εύκολα προβλέψιμα (για την οπτική ενός φιλελέ) ιδεολογήματα (ο ΟΤΕ δεν ήταν αρκετά ιδιωτικός και είχε υπεράριθμους υπαλλήλους, οι μεταρρυθμίσεις απέδωσαν τα μέγιστα κι είναι απορίας άξιο γιατί δεν επεκτείνονται και σε άλλους φορείς) προκύπτουν μερικοί βασικοί άξονες με γενικότερη ισχύ κι ενδιαφέρον για τη φιλελεύθερη αφήγηση.

Η ρίζα του κακού είναι ο κρατισμός, το πελατειακό σύστημα, οι πολιτικοί και τα συμφέροντα. Με την τελευταία αυτή θολή έννοια δεν υποδηλώνεται βέβαια η αστική τάξη στο σύνολό της κι η "υγιής επιχειρηματικότητας" -όπως λένε και κάτι αριστερές ψυχές- αλλά κάποιοι μεμονωμένοι, επιθετικοί παίκτες, που δεν ακολουθούν τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς (λες και έχει τέτοιους η ζούγκλα) και διαπλέκονται με το κράτος και σκοτεινές διαδρομές (όπως ο Βγενόπουλος, που φωτογραφίζεται εμμέσως πλην σαφώς, στο τελευταίο κεφάλαιο).

Το κράτος δεν έχει ταξικό περιεχόμενο. Είναι μια δύναμη πάνω από την κοινωνία, που γιγαντώνεται και στρέφεται εναντίον της, ενάντια στους παραγωγικούς φορείς -κεφάλαιο και εργαζόμενους- που τους χτυπά εξίσου. Συνεπώς, αφεντικά και μισθωτοί δούλοι, ένα γίνονται ούλοι, και έχουν κοινό συμφέρον να πολεμήσουν το (γραφειο)κρατισμό, για να απελευθερώσουν τις παραγωγικές δυνάμεις, που παραμένουν εγκλωβισμένες κάτω από τα δεσμά του.

Οι πολίτες λοιπόν μπορούν να μισούν το κράτος που τους καταπιέζει αλλά υφίσταται ως αυτόνομη δύναμη, τους πολιτικούς που διαιωνίζουν το πελατειακό σύστημα και δε βάζουν στο στόχαστρο τους βολεμένους και τις συντεχνίες, και να εναποθέσουν τις ελπίδες τους στην ιδιωτική πρωτοβουλία και τα κρατικοδίαιτα μονοπώλια, που φέρνουν την ανάπτυξη. Αμήν.

Δεν είναι προφανώς δική μου δουλειά να κάνω υποδείξεις σε κανένα, αλλά τέτοια κείμενα θα έπρεπε να βρίσκουν άμεση κι επεξεργασμένη απάντηση από τη δική μας πλευρά, όχι με μια γενική πρόταση, αλλά με εξειδικευμένα κι εύληπτα επιχειρήματα, που να ξεθεμελιώνουν τα εδραιωμένα κλισέ και τις "μεγάλες αλήθειες" τη φιλελεύθερης αφήγησης.

Η υπόθεση Κουσουρή (2)

 Η υπόθεση Κουσουρή (2)

Κι ενώ ο Ανδρουτσόπουλος εξακολουθεί να κρύβεται, το 2005 η Χρυσή Αυγή προγραμματίζει για το τριήμερο 17-19 Σεπτεμβρίου την "Πανευρωπαϊκή Εθνικιστική Συνέλευση", ένα διεθνές νεοναζιστικό φεστιβάλ με την εύγλωττη ονομασία Hatewave 2005. Η αναγγελία τού φεστιβάλ προκαλεί έντονο κύμα αντιδράσεων σε κάθε επίπεδο, το οποίο υποχρεώνει την πολιτεία να απαγορεύσει την τέλεσή του. Πάντως, υπάρχουν και κάποιοι (ανάμεσά τους και η εφημερίδα Espresso) που εκτιμούν ότι το φεστιβάλ έπρεπε να γίνει, διότι ο Ανδρουτσόπουλος θα έδινε σίγουρα το παρών κι έτσι θα μπορούσε η αστυνομία να τον συλλάβει.

Το μεγάλο μπαμ γίνεται στις 13 Σεπτεμβρίου, όταν στις 8.20' το πρωί, ανήμερα των γενεθλίων του, ο Περίανδρος εμφανίζεται στον εισαγγελέα εφετών Αθηνών και παραδίδεται. Για να υποστηρίξει, προφανώς, τα αστυνομικά παραμύθια τόσων χρόνων, ισχυρίζεται ότι ήταν στην Βενεζουέλα αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει για να δει τον πατέρα του, ο οποίος ήταν βαριά άρρωστος. Φυσικά, δεν μπορεί να παρουσιάσει κανένα πειστήριο για την απουσία του (εισιτήρια, βίζα, σφραγισμένα διαβατήρια κλπ) ούτε να εξηγήσει πώς πέρασε από ευρωπαϊκό αεροδρόμιο (δεν υπάρχει απ' ευθείας πτήση από Αθήνα για Καράκας) χωρίς να συλληφθεί από την Ιντερπόλ, η οποία τον αναζητούσε.

Περίανδρος και Κάτμαν. Αρχηγός και υπαρχηγός στις αρχές της δεκαετίας του '90.

Η παράδοση του Ανδρουτσόπουλου προκαλεί αναστάτωση στην Χρυσή Αυγή. Ο Μιχαλολιάκος, αντιδρώντας σπασμωδικά, κλείνει τα γραφεία τής οργάνωσης, διακόπτει την έκδοση του περιοδικού και στέλνει τους ανθρώπους του... διακοπές. Η μόνη σύνδεσή του με τον υπάρχηγό του είναι ότι την υπεράσπιση του Περίανδρου αναλαμβάνει ο αδελφός του, το γνωστό ακροδεξιό μπουμπούκι Τάκης Μιχαλόλιας. Στην δίκη, η οποία διεξάγεται στις 20, 22 και 25/9/2006, οι χρυσαυγήτες λάμπουν διά της απουσίας τους, τόσο ως συμπαραστάτες (μόνο την τρίτη μέρα εμφανίστηκαν) όσο και ως μάρτυρες. Ο Μιχαλόλιας κάλεσε μόλις δυο υπέργηρους μάρτυρες υπεράσπισης: τον οικογενειακό γιατρό των γονιών τού κατηγορουμένου και τον πρώην μητροπολίτη Νοτίου Αμερικής, ο οποίος είχε βαφτίσει τον κατηγορούμενο προ 39 ετών. Ο Περίανδρος δέχεται την παρουσία του στην Ευελπίδων αλλά αρνείται ότι χτύπησε τον Κουσουρή, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι "είμαι εθνικιστής, όχι δολοφόνος". Τελικά, το δικαστήριο τον καταδικάζει για τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας σε κάθειρξη 21 ετών.

Ο Ανδρουτσόπουλος ασκεί έφεση, η οποία εκδικάζεται στις 18/3/2009 στην μεγάλη αίθουσα τελετών τού Αρείου Πάγου. Τα υψηλόβαθμα στελέχη της οργάνωσης λείπουν και πάλι αλλά στην αίθουσα μαζεύονται αρκετοί ομοϊδεάτες ενώ στην ομάδα υπεράσπισης, πλην του Μιχαλόλια, συμμετέχουν και οι δικηγόροι Γιάννης Ηρειώτης (συνήγορος του Ηλία Κασιδιάρη στην υπόθεση με την Βαβαγιάννη, στην οποία αναφερθήκαμε προχτές) και Θόδωρος Μαντάς. Αυτή την φορά ο Ανδρουτσόπουλος δεν θέλει κανένα μάρτυρα υπεράσπισης.

Παρένθεση. Εκείνη την εποχή, η Χρυσή Αυγή πρόβαλλε την άποψη ότι ο Ανδρουτσόπουλος διωκόταν για τις ιδέες του. Αυτό δεν μας παραξενεύει, αφού πάντοτε οι φασίστες προσπαθούν να ντύσουν τα εγκλήματά τους με ιδεολογικό μανδύα. Πάντως, θα ήθελα να ακούσω πώς εξηγούν το φαινόμενο να δικάζεται ο υπαρχηγός τους λόγω ιδεολογίας αλλά ο αρχηγός όχι απλώς ως μάρτυρας υπεράσπισης να μην εμφανίζεται αλλά ούτε καν στο ακροατήριο να παρευρίσκεται για ηθική συμπαράσταση. Αξίζει να σημειώσουμε, επίσης, ότι στο ακροατήριο δεν βρέθηκε κανένας από τους χρυσαυγήτες για τους οποίους είχε καταγγελθεί ότι βρίσκονταν στις 16/6/1998 στην Ευελπίδων. Κλείνει η παρένθεση.

Το εφετείο δείχνει εντυπωσιακό πνεύμα επιείκειας, καθώς δέχεται την απόπειρα ανθρωποκτονίας μόνο για τον Κουσουρή ενώ μετατρέπει τις απόπειρες κατά των Καραμπατσόλη και Φωτιάδη σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες, εκτιμώντας ότι τα τραύματά τους ήσαν λιγώτερο σοβαρά από εκείνου και δεν τους έφεραν στο κατώφλι τού θανάτου. Μόνο που το έγκλημα των επικίνδυνων σωματικών βλαβών έχει ήδη παραγραφεί, οπότε ο δράστης απαλλάσσεται αυτοδικαίως από κάθε δίωξη. Έτσι, τα 21 χρόνια τής πρώτης δίκης μειώνονται σε 12, οπότε, όντας ήδη τρία χρόνια στην φυλακή, ο Περίανδρος θα αποφυλακιζόταν σε τέσσερα χρόνια, έχοντας εκτίσει τα 3/5 της ποινής του. Οι χρυσαυγήτες έχουν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι την ώρα που ο Κουσουρής και οι υπόλοιποι αντιφασίστες αποχωρούν φουρκισμένοι από την αίθουσα...


Θα κλείσουμε την αφήγησή μας με μερικά στιγμιότυπα από την τελευταία αυτή δίκη τού Αντώνη Ανδρουτσόπουλου. Εκείνη την ημέρα, η είσοδος στο αμφιθέατρο φρουρείται από δυο διμοιρίες των ΜΑΤ ενώ η ίδια η αίθουσα είναι χωρισμένη στην μέση από μια ζώνη αστυνομικών. Για κάποιον ανεξήγητο (;) λόγο, οι συμπαραστάτες των τριών θυμάτων (εκπαιδευτικοί και φοιτητές μέλη τού ΝΑΡ, όπου είναι ενταγμένος ο Κουσουρής, οπαδοί άλλων αριστερών σχημάτων και λοιποί αντιφασίστες) έχουν τοποθετηθεί στις πίσω θέσεις ενώ οι πρώτες σειρές καθισμάτων έχουν κρατηθεί για τους χρυσαυγήτες.

Καθώς μπαίνει ο Ανδρουτσόπουλος στην αίθουσα, οι ομοϊδεάτες του σηκώνονται όρθιοι χτυπώντας προσοχή αλλά ουδείς βρίσκεται να τους κάνει την παραμικρή παρατήρηση. Η ίδια απάθεια δικαστών και αστυνομικών παρατηρείται όταν οι χρυσαυγήτες βροντοφωνάζουν το σύνθημα "Όχι φυλακές για τους εθνικιστές" την ώρα που το δικαστήριο αποσύρεται για να εκδώσει την ετυμηγορία του. Φυσικά, κανείς δεν περίμενε να συμβεί κάτι διαφορετικό όταν, μετά την ανακοίνωση της απόφασης που έρριχνε τον φαλαγγάρχη τους στα μαλακά, οι ικανοποιημένοι φασίστες ξέσπασαν σε συνθήματα τύπου "Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή", "Αναρχικοί και μπολσεβίκοι αυτή η γη δεν σας ανήκει" κλπ. Προφανώς, η δικαιοσύνη είναι και κουφή, εκτός από τυφλή...

Συνθήματα των Α.Μ.Ε., που "δικαιώνουν" την επιείκεια του δικαστηρίου

Επίλογος. Όσο ο Ανδρουτσόπουλος ήταν καταζητούμενος, η οργάνωσή του τον είχε περί πολλού, θεωρώντας τον ως αδίκως διωκόμενο (*). Όταν παραδόθηκε, η έντονη υποστήριξη άρχισε να κοπάζει. Μετά το εφετείο και ενώ ο πρώην υπαρχηγός είχε χολωθεί από την στάση τού "Κάτμαν", άρχισαν δειλά-δειλά να γίνονται αναφορές (κυρίως από τον Παναγιώταρο) περί συνεργασίας του με την δικαιοσύνη. Ενάμισυ χρόνο μετά την αποφυλάκισή του, ο Ανδρουτσόπουλος δημοσίευσε μια ανοιχτή επιστολή, όπου κατηγορούσε την ηγεσία τής οργάνωσης για έλλειψη συμπαράστασης και αχαριστία. Σήμερα, ο Περίανδρος ηγείται της οργάνωσης "Ανένταχτοι Μαιάνδριοι Εθνικιστές" (Α.Μ.Ε.), η οποία αυτοπαρουσιάζεται ως η αυθεντική έκφραση του νεοναζισμού στην Ελλάδα, "ενάντια στην ξεπουλημένη Χρυσή Αυγή".


-----------------------------------------------
(*) "Να εξετάσει η ελληνική δικαιοσύνη, προς την οποία έχουμε απόλυτο εμπιστοσύνη, την περίπτωση ο Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος να υπεδείχθη ως ένοχος από τα δυσαρεστημένα μέλη (ενν.: της Χρυσής Αυγής) και με τη συνεργασία κάποιων δημοσιογράφων κατασκευάστηκε ένοχος" [εφημερίδα Χρυσή Αυγή, 13/11/1998].

Δεν έχουν ιερό και όσιο

Δεν έχουν ιερό και όσιο

Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας ήταν η χτεσινή και στην ειδική συνεδρίαση που έγινε στην Ολομέλεια της Βουλής πρώτη το λόγο πήρε η υπουργός Εργασίας, Εφη Αχτσιόγλου, για να πει ανάμεσα σε άλλα πως «είναι μια μέρα υπόσχεσης, εγρήγορσης αγωνιστικής και αλληλεγγύης προς τις γυναίκες όλου του κόσμου που πάλεψαν και παλεύουν ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» και «μέρα ξεχωριστής τιμής στις πρωτοπόρες εκείνες γυναίκες», «όπως την Ηλέκτρα Αποστόλου», «που με τα λόγια τους και τις πράξεις τους έδειξαν ότι τα όρια υπάρχουν για να ξεπερνιούνται».

Είναι, βέβαια, πρόκληση και πραγματικό «ξεπέρασμα των ορίων» αυτά να τα λέει η υπουργός που η πρώτη νομοθετική ρύθμιση που πέρασε ήταν η επέκταση των δουλεμπορικών «ιδιωτικών γραφείων ευρέσεως εργασίας», των οποίων τα πρώτα θύματα είναι οι γυναίκες. Η υπουργός που εκπροσωπεί μια κυβέρνηση που για λογαριασμό του κεφαλαίου συνεχίζει και «επαυξάνει» το αντιλαϊκό έργο των προηγούμενων και αναδεικνύεται «πρωταθλήτρια» στη σφοδρή επίθεση σε βάρος των εναπομεινάντων εργασιακών - ασφαλιστικών και άλλων δικαιωμάτων, στα οποία συγκαταλέγονται και τα δικαιώματα των γυναικών. Που μόλις πρόσφατα, για παράδειγμα - σε ένα μόλις από τα εκατοντάδες παρόμοια παραδείγματα - αποκαλύφτηκε ότι η διορισμένη από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διοίκηση του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου έχει «κηρύξει πόλεμο» στα δικαιώματα της μητρότητας αναγκάζοντας συμβασιούχες εργαζόμενες με επαπειλούμενη κύηση, που ζήτησαν άδεια, να διαλέξουν ανάμεσα στην απόλυση και στη γέννηση του παιδιού τους...

Ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση, βέβαια, είναι η προσπάθεια να «στριμώξουν» τα φωτεινά παραδείγματα για όλες τις γυναίκες του κόσμου, όπως η κομμουνίστρια Ηλέκτρα Αποστόλου, στα άθλια αυτά αντεργατικά μέτρα και τους στόχους της καπιταλιστικής ανάκαμψης που υπηρετεί η σημερινή ...«αριστερή» κυβέρνηση. Ξεπερνάει πράγματι κάθε όριο η προσπάθεια της υπουργού να παρουσιάσει ότι η κυβέρνηση έχει ως «οδηγό» τους αγώνες των πρωτοπόρων γυναικών, όπως της Ηλέκτρας, στη ...μάχη για την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης», που φέρνει νέα βάρβαρα μέτρα «για την επιστροφή της εργασιακής κανονικότητας», όπως βαφτίζουν την «κανονικότητα» της άγριας εκμετάλλευσης και τον εργασιακό μεσαίωνα για να πάρει μπρος η καπιταλιστική κερδοφορία και να έρθει η ανάκαμψη για το κεφάλαιο. Πάει πολύ να κοροϊδεύουν κατάμουτρα τις εκατοντάδες χιλιάδες των εργαζόμενων, άνεργων γυναικών λέγοντας ότι «τα δικαιώματα των γυναικών είναι τελικά εκείνες οι προϋποθέσεις που θα κρίνουν την πραγματική ανάπτυξη της χώρας», όταν προϋπόθεση για την καπιταλιστική ανάκαμψη είναι ακριβώς η ισοπέδωση των εργασιακών και άλλων δικαιωμάτων γυναικών και αντρών της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Θα ήταν περιττό να ενημερώσουμε την κα Αχτσιόγλου ότι η Ηλέκτρα Αποστόλου δεν έδωσε τη ζωή και το αίμα της για την επίτευξη των στόχων του κεφαλαίου και την ανάκαμψή του. Ο,τι και να λένε οι απολογητές του κεφαλαίου ο αγώνας και η θυσία της Ηλέκτρας και όλων των γυναικών που μέσα από το ΚΚΕ και τις γραμμές του εργατικού κινήματος αναδείχθηκαν σε συνειδητές αγωνίστριες, αποτελούν σήμερα έμπνευση και πηγή πολύτιμων συμπερασμάτων στην οργάνωση της πάλης για μία κοινωνία όπου ο λαός θα είναι αφέντης στον τόπο του και στον πλούτο που παράγει. Και είναι βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα η εργατική τάξη με τους συμμάχους της θα στείλουν εκεί που τους πρέπει τα παράσιτα τους καπιταλιστές, «παρέα» με τους πολιτικούς τους εκπροσώπους.

«Κανονικότητα» στα μέτρα της εργοδοσίας

«Κανονικότητα» στα μέτρα της εργοδοσίας

«Η πραγματικότητα επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα της επαναφοράς του πλαισίου των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ύπαρξης ισχυρών Συλλογικών Συμβάσεων που θα προστατεύσουν τους εργαζόμενους από τέτοια αυθαίρετα φαινόμενα, καθώς οι εργοδότες όλο και πιο συχνά επιχειρούν να εξοικονομήσουν πόρους με αυτόν τον τρόπο. Οταν υπάρχουν Συλλογικές και κλαδικές Συμβάσεις, υπάρχει λιγότερη παραβατικότητα και το εργατικό δυναμικό έχει περισσότερα εργαλεία για να αγωνιστεί για τα δικαιώματά του». Τα παραπάνω δήλωσε πριν δυο μέρες η υπουργός Εργασίας, Εφ. Αχτσιόγλου, με αφορμή ερώτηση που της έγινε για το φαινόμενο εργοδότες να πληρώνουν τους εργάτες με κουπόνια αντί με χρήματα. Εμφανίζεται, λοιπόν, η υπουργός ως υπέρμαχος των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Η πρώτη διαπίστωση είναι η προφανής: Οι δηλώσεις βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με την κυβερνητική πολιτική που η ίδια εφαρμόζει με εξαιρετική συνέπεια. Επομένως, μόνο ως εμπαιγμός σε βάρος των εργατών μπορούν να θεωρηθούν τα λεγόμενά της και ως προσπάθεια να θολώσει τα νερά, να αποσείσει από την κυβέρνηση τις τεράστιες ευθύνες για τη σημερινή ζούγκλα στην αγορά εργασίας και να καλλιεργήσει προσδοκίες ότι με την πολιτική γραμμή της στη διαπραγμάτευση, οι εργαζόμενοι μπορεί στο τέλος κάτι να κερδίσουν.

***

Μια δεύτερη, πιο ουσιαστική πλευρά, είναι πως η υπουργός, συνολικά η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ενωση, όταν μιλάνε για «συλλογικές διαπραγματεύσεις», αναφέρονται στον «κοινωνικοεταιρισμό», στην υποταγή δηλαδή των εργατών στους κεφαλαιοκράτες, μέσω του κοινωνικού διαλόγου. Στη λογική αυτή, τα περί «παραβατικότητας» που αναφέρει η υπουργός, παραπέμπουν μάλλον στη ρύθμιση, παρά στην αντιμετώπιση της σημερινής αγριότητας στην αγορά εργασίας. Θυμίζουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που πριν περίπου 15 χρόνια νομοθετούσε τους όρους λειτουργίας των «δουλεμπορικών» γραφείων, με το επιχείρημα ότι έτσι κι αλλιώς υπάρχουν, τουλάχιστον να λειτουργούν «νόμιμα»! Πέρα όμως από την πολιτική που έχει ασκήσει μέχρι τώρα η κυβέρνηση, έχει σημασία να δούμε και τους σχεδιασμούς της για το επόμενο διάστημα, μέρος των οποίων περιγράφεται στην «Κοινή Εκθεση για την Απασχόληση το 2017». Την Εκθεση υιοθέτησε την προηγούμενη βδομάδα το Συμβούλιο υπουργών Απασχόλησης της ΕΕ, στο οποίο συμμετείχε εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης ο υφυπουργός Εργασίας, Α. Πετρόπουλος.

***

Η Κοινή Εκθεση υπογραμμίζει την ανάγκη έντασης και επέκτασης των αντεργατικών πολιτικών, με επίκεντρο τις ελαστικές μορφές εργασίας, τις εργοδοτικές εισφοροαπαλλαγές, την παράταση του εργάσιμου βίου κ.ά. Για παράδειγμα, διαπιστώνεται ότι «οι μεταρρυθμίσεις που προωθούν ευέλικτες αγορές εργασίας (...) πρέπει να συνεχιστούν» ή ότι «για την τόνωση της απασχόλησης των γυναικών χρησιμοποιήθηκαν επίσης ευέλικτες εργασιακές ρυθμίσεις, όπως η τηλεργασία, το ελαστικό ωράριο και το μειωμένο ωράριο». Οταν λοιπόν η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών μιλάνε για «τόνωση της απασχόλησης», ή για μια «αγορά εργασίας χωρίς αποκλεισμούς», εννοούν ωράρια - λάστιχο, μισθούς - ψίχουλα και ελάχιστα δικαιώματα. Τα μέτρα αυτά δεν αφορούν, βέβαια, μόνο την Ελλάδα των μνημονίων και της κρίσης, όπως προσπαθεί να το παρουσιάσει η κυβέρνηση, υποσχόμενη ότι τα πράγματα θα αλλάξουν στη μετα-μνημόνιο εποχή της ανάκαμψης. Τα ίδια μέτρα παίρνονται σε όλες τις χώρες της ΕΕ και της Ευρωζώνης, όπως η μείωση των εργοδοτικών εισφορών στο Βέλγιο και στη Γαλλία, η «μεταφορά του βάρους των κοινωνικών εισφορών από τους εργοδότες στους εργαζομένους» στη Φινλανδία και πάει λέγοντας.

***

Ιδιας κοπής μέτρο είναι και η σύνδεση των μισθών με την παραγωγικότητα, διακηρυγμένος στόχος των κεφαλαιοκρατών και των κυβερνήσεών τους, που χαρακτηρίζεται «θετική» από την Κοινή Εκθεση. Ο στόχος αυτός επιδιώκεται να ντυθεί με το μανδύα του «κοινωνικού διαλόγου», να αποσπάσουν δηλαδή τη συναίνεση των εργαζομένων στην παραπέρα μείωση των μισθών. Γι' αυτό μιλάνε για συλλογικές διαπραγματεύσεις, που καμιά σχέση δεν έχουν με κατάργηση της αντεργατικής νομοθεσίας, αφού, όπως όλα δείχνουν, βασικές πτυχές της θα διατηρηθούν και μάλιστα ενισχυμένες. Για παράδειγμα, η διαπραγμάτευση για τον κατώτερο μισθό μπορεί να επανέλθει κάποια στιγμή, αλλά θα γίνεται κάτω από τη «δαμόκλειο σπάθη» της ανταγωνιστικότητας, της παραγωγικότητας και των αντοχών της οικονομίας. Μέσα σ' αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, οι εργαζόμενοι θα υποχρεώνονται από το νόμο να συμβιβαστούν με μισθούς πείνας. Να γιατί οι εργαζόμενοι θα πρέπει να «κουμπώνονται» όταν ακούν τα κυβερνητικά στελέχη να μιλάνε για «επιστροφή στην κανονικότητα», «βέλτιστες πρακτικές», «ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο», «ενεργό γήρανση» κ.ά. Ο διαχωρισμός τους από τις ανάγκες και τα σχέδια του κεφαλαίου, η οργάνωση της πάλης για ανάκτηση των απωλειών και κατάργηση των αντεργατικών νόμων, για δικαιώματα με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, είναι ο δρόμος και το σχέδιο που απαντάει στα δικά τους πραγματικά συμφέροντα.

Χ. Μ.

Αντιλαϊκό μενού...

Αντιλαϊκό μενού...

Οι αβεβαιότητες και οι κίνδυνοι που εκδηλώνονται γύρω από τους ρυθμούς ανάκαμψης στην ελληνική οικονομία στιγματίζουν, σε αυτήν τη φάση, τα αντιλαϊκά παζάρια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με το κουαρτέτο.
Η συγκυβέρνηση, από την πλευρά της, σπεύδει να διαβεβαιώσει για την αδιάλειπτη πορεία των συγκλίσεων και της «προόδου» των παζαριών της με το κουαρτέτο, αφήνοντας μάλιστα να αιωρούνται και σενάρια για την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης» σε δύο ή και περισσότερες φάσεις. Στην πραγματικότητα, η αντιλαϊκή επίθεση, πέρα και πάνω από τα όποια «διαδικαστικά» και άλλα προσκόμματα, ανεξάρτητα και από τους οξυμένους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς, εξελίσσεται με βάση την ενιαία στρατηγική κατεύθυνση, στοχεύοντας στην ανάκαμψη της ανταγωνιστικότητας του εγχώριου κεφαλαίου.
Το αντιλαϊκό σκηνικό συμπληρώνεται και από τους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς που έχουν ξεσπάσει και ανάμεσα στους «θεσμούς» της ΕΕ και της Ευρωζώνης, όπως για το ρόλο και το ειδικό βάρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή για την προσπάθεια αναβάθμισης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας σε «νομισματικό ταμείο», με δικαιοδοσία όχι μόνο σε κράτη (όπως η Ελλάδα) που δανείζονται από αυτό, αλλά και γενικότερα σε ρόλο «επόπτη» των οικονομικών εξελίξεων στην Ευρωζώνη. Οι διεμβολισμοί συνεχίζονται επίσης από την πλευρά του ΔΝΤ, που θέτει τους δικούς του όρους.
Την ίδια ώρα, η πλευρά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προκειμένου να ενταχθούν τα ελληνικά ομόλογα στα προγράμματα «νομισματικής χαλάρωσης», ζητάει από το Γιούρογκρουπ την ανάληψη «ισχυρής νομικής δέσμευσης» σχετικά με τις ρυθμίσεις εκείνες που θα κρίνουν τη «βιωσιμότητα» του ελληνικού κρατικού χρέους. Πρόκειται για το νευραλγικό ζήτημα ανάληψης πιστωτικών κινδύνων και ενδεχόμενης χασούρας σε περιπτώσεις εμφάνισης «ακάλυπτων» ομολόγων.
Ψηλά στην ατζέντα της «αξιολόγησης» βρίσκονται τα ζητήματα της Ενέργειας και, όπως επιβεβαίωσε χτες ο Επίτροπος Οικονομικών της ΕΕ, Π. Μοσκοβισί, «βασικό στοιχείο του ελληνικού προγράμματος παραμένει η ιδιωτικοποίηση του ΔΕΣΦΑ», για τη διεκδίκηση του οποίου εκφράζονται σφοδροί μονοπωλιακοί ανταγωνισμοί, και μάλιστα με ανοιχτές παρεμβάσεις από την πλευρά της Κομισιόν, στην περίπτωση της SOCAR. Διαπάλη που έχει να κάνει με τη διεκδίκηση, απόσπαση και διείσδυση σε νευραλγικούς και συγκεντρωμένους κλάδους, όπως είναι η Ενέργεια και τα μεταφορικά δίκτυα (λιμάνια, σιδηρόδρομοι κ.ά.). Στην περίπτωση της ΔΕΗ, η πλευρά της Κομισιόν επίσης έχει κάνει αισθητή την παρουσία της σε ό,τι αφορά το μοίρασμα της επιχειρηματικής πίτας, και μέσω του ελέγχου που πραγματοποιεί σε αυτή τη φάση η Επιτροπή Ανταγωνισμού (DG Comp), σχετικά με «παραβάσεις» των «αρχών του ανταγωνισμού». Παράλληλα, η πλευρά του ΤΑΙΠΕΔ φέρεται να έχει προτείνει το ίδιο σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων (Asset Development Plan), που είχε καταθέσει και πέρυσι, το οποίο βέβαια θα περπατήσει στην πράξη ανάλογα και με τους επιχειρηματικούς συσχετισμούς που διαμορφώνονται σε «παράλληλα τραπέζια» με αυτά της «αξιολόγησης».
Κι ενώ τα αντιλαϊκά παζάρια βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις καταγράφονται «αποφασιστικές συγκλίσεις», σε μια εξέλιξη που φέρνει «προ των πυλών» την προνομοθέτηση του αντιλαϊκού πακέτου, το οποίο φτάνει μέχρι και το 2% του ΑΕΠ ή περισσότερα από 3,6 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση, ισόποσα μοιρασμένου ανάμεσα στην κατακρεούργηση των συντάξεων και την ενίσχυση της φοροληστείας απέναντι στο λαό...
Για όλους αυτούς τους λόγους, έγνοια των εργαζομένων, του λαού δεν πρέπει να είναι το αν και πότε και πώς θα κλείσει η «αξιολόγηση», αλλά η ετοιμότητα και αποφασιστικότητα να πουν «έως εδώ!» στην αντιλαϊκή επίθεση διαρκείας...

Εναέριος ΝΑΤΟικός ηλεκτρονικός πόλεμος

Εναέριος ΝΑΤΟικός ηλεκτρονικός πόλεμος

«

Πλούσια» είναι η ειδησεογραφία, ειδικότερα τους τελευταίους μήνες, για την παρουσία αμερικανο-ΝΑΤΟικών πολεμικών πλοίων στην περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου γενικότερα. Στις πολεμικές συγκρούσεις στη Λιβύη, στον πόλεμο της Συρίας, στην παρουσία στο Αιγαίο, με πρόφαση την αποτροπή των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών. Με την παρουσία τους στον Φαληρικό Ορμο, στο λιμάνι του Πειραιά, στη Σούδα και αλλού.

Ωστόσο η παρουσία των ΝΑΤΟικών δυνάμεων είναι έντονη και στον αέρα, χωρίς να είναι ορατή. Πληροφορίες όμως που είδαν το φως της δημοσιότητας πρόσφατα, καταδεικνύουν την κυριαρχία του ΝΑΤΟικού ιμπεριαλιστικού συνασπισμού και στον αέρα.
Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε την έκδοση ΝΟΤΑΜ, δεσμεύοντας εναέριες περιοχές πάνω από την Ελλάδα για την πραγματοποίηση ασκήσεων ηλεκτρονικού πολέμου, με πτήσεις αεροσκαφών AWACS. Πιο συγκεκριμένα, οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις ανακοίνωσαν ότι από το διάστημα 21 έως και 24 Μάρτη δεσμεύουν εναέριες περιοχές πάνω από την Ανδραβίδα και τη Σκύρο για την πραγματοποίηση ασκήσεων - εφαρμογών ηλεκτρονικού πολέμου.

Η κυβέρνηση έχει σοβαρές ευθύνες με την εμπλοκή της πατρίδας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. Πιο συγκεκριμένα το Νοέμβρη, η Ελλάδα ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Μεικτό Κλιμάκιο του ΝΑΤΟ για τον Ηλεκτρονικό Πόλεμο. Προχώρησε στην Κύρωση του Μνημονίου Συνεννόησης (MOU) σχετικά με την Οργάνωση, Διοίκηση, Ασφάλεια, Χρηματοδότηση και Επάνδρωση του Μεικτού Κλιμακίου του ΝΑΤΟ για τον Ηλεκτρονικό Πόλεμο [Joint Electronic Warfare Core Staff (JEWCS)], με σκοπό την υποστήριξη του NATO.

Σύμφωνα με το Μνημόνιο Συνεννόησης, η Ελλάδα αναλαμβάνει ως ηγετικό έθνος (LEAD NATION) τον συντονισμό και τη διοικητική υποστήριξη για τη διευκόλυνση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων του Μεικτού Κλιμακίου του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, προσφέρθηκε να φιλοξενήσει μέρος του Επιτελείου του ΝΑΤΟικού στρατηγείου JEWCS, που μέχρι σήμερα εδρεύει στο Γιόβιλτον της Μεγάλης Βρετανίας, στην 113η Πτέρυγα Μάχης στη Θεσσαλονίκη.
Την ίδια περίοδο πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα η ΝΑΤΟική άσκηση ηλεκτρονικού πολέμου «Ramstein Guard 12-2016», με τη συμμετοχή μονάδων και μέσων του Στρατού Ξηράς, του Πολεμικού Ναυτικού, της Πολεμικής Αεροπορίας και μέσων του ΝΑΤΟ. Σκοπός της άσκησης, η οποία σχεδιάστηκε από το ΝΑΤΟ και συντονίστηκε από το ΓΕΕΘΑ, ήταν η διεξαγωγή σύνθετων διακλαδικών επιχειρήσεων σε έντονο περιβάλλον ηλεκτρονικού πολέμου, με σκοπό την προαγωγή της επιχειρησιακής εκπαίδευσης των συμμετεχόντων.

Οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι μεγάλες. Το ίδιο μερίδιο ευθυνών έχουν και τα κόμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού και της Ενωσης Κεντρώων, που επικύρωσαν στη Βουλή το σχετικό Μνημόνιο Συνεννόησης για τον Ηλεκτρονικό Πόλεμο. Η επικύρωση τού αποδεικνύει, για μια ακόμη φορά, την πλήρη ευθυγράμμιση της κυβέρνησης με τους επικίνδυνους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με τη Ρωσία. Μεγάλοι είναι οι κίνδυνοι για εμπλοκή του λαού μας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους ενάντια σε άλλους λαούς.

Ολα τα παραπάνω καμιά σχέση δεν έχουν με την προετοιμασία των Ενόπλων Δυνάμεων σχετικά με την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας της πατρίδας μας. Είναι γνωστό ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ μιλούν για ευρωπαϊκά και ΝΑΤΟικά σύνορα στο Αιγαίο, παραγνωρίζοντας στην πράξη τα εθνικά σύνορα Ελλάδας - Τουρκίας. Αυτές οι θέσεις είναι επικίνδυνες και ευθέως αμφισβητούν την κυριαρχία της πατρίδας μας. Πολύ περισσότερο, με την όξυνση και την κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή του Αιγαίου, μπορεί να παρέμβουν καθοριστικά και με απρόβλεπτες συνέπειες για την πατρίδα μας, σε ενδεχόμενη πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία.
Η κατάσταση είναι πολύ ανησυχητική και επιβάλλει την οργάνωση του αγώνα ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Η προσπάθεια της κυβέρνησης για εμπλοκή στους ανταγωνισμούς και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους δεν πρέπει να εγκλωβίσει την εργατική τάξη της πατρίδας μας σε αναμονή και ψεύτικες ελπίδες, ή να τους ρίξει στην παγίδα της αστικής τάξης και των κομμάτων της περί της «εθνικής ενότητας». Αντίθετα, μπροστά στον κίνδυνο απαιτείται αποφασιστικότητα και οργάνωση του λαού μας για την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης:

• Για να κλείσουν όλες οι ΝΑΤΟικές βάσεις στην Ελλάδα.
• Για να φύγει το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο.
• Για να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων για αποστολές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
• Για να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.