Η φτηνή εργασία και οι περικοπές στις παροχές «εκτόξευσαν» την Γερμανική οικονομία

       

Η φτηνή εργατική δύναμη, σε συνδυασμό με το «άνοιγμα» αναδυόμενων αγορών στην Ασία και άλλους παράγοντες, «εκτόξευσαν» τη γερμανική καπιταλιστική οικονομία, όπως δείχνει πρόσφατη μελέτη του Κέντρου Ευρωπαϊκών Μεταρρυθμίσεων με τίτλο «Ο μύθος Χαρτζ: Μια προσεκτική ματιά στις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας στη Γερμανία».

Το 2003, επί καγκελαρίας του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ, άρχισε να εφαρμόζεται στη Γερμανία η λεγόμενη «Ατζέντα 2010», με στόχο να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της καπιταλιστικής οικονομίας και να μετατρέψει τον «ασθενή της Ευρώπης» στην ισχυρότερη οικονομία της Ευρωζώνης. Μέρος της «ατζέντας» ήταν και οι «μεταρρυθμίσεις Χαρτζ» (Hartz IV), παίρνοντας το όνομά τους από τον Πέτερ Χαρτζ, πρόεδρο της Επιτροπής Μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Σρέντερ.

Ενδεικτικά, τα μέτρα αυτά εισήγαγαν αντικίνητρα για «πρόωρη συνταξιοδότηση», μείωσαν τις συντάξεις και άνοιξαν το δρόμο για κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης στα ασφαλιστικά ταμεία. Επιδότησαν τις ήδη υπάρχουσες χαμηλόμισθες και συνήθως ανασφάλιστες θέσεις εργασίας (μίνι τζομπς), διευκόλυναν την πρόσληψη εργαζομένων ορισμένου χρόνου και μέσω εργολαβικών συνεργείων, έγιναν ευκολότερες και φτηνότερες για τις επιχειρήσεις οι απολύσεις. Ενδεικτικά, οι εργολαβικοί εργάτες αυξήθηκαν από περίπου 300.000 το 2003 σε 1 εκατομμύριο το 2016. Το ποσοστό των συμβάσεων ορισμένου χρόνου ήταν ήδη υψηλό και αυξήθηκε περαιτέρω από 40% το 2003 στο 45% το 2015.

Επίσης, μέσω του «Hartz IV», «συγχώνευσαν» τα επιδόματα ανεργίας και πρόνοιας και οδήγησαν σε περιορισμό τους. Π.χ. η διάρκεια των επιδομάτων ανεργίας μειώθηκε από 32 σε 12 μήνες. Οι περικοπές στις παροχές ανεργίας πίεσαν μεγάλα τμήματα των εργαζομένων να δέχονται κακοπληρωμένες, προσωρινές και ελαστικές θέσεις εργασίας. Στην πραγματικότητα, «όποια δουλειά είναι διαθέσιμη πρέπει να γίνεται δεχτή, και μάλιστα αυτό έπρεπε αυστηρά να επιβληθεί».

Το 2002, λέει η μελέτη, οι εργαζόμενοι με μισθούς 400 – 450 ευρώ (μίνι τζομπς) ανέρχονταν σε 4,1 εκατ. και μόλις το 2005 είχαν αυξηθεί σε 5,1%. Η αύξηση παρατηρείται κυρίως σε άντρες που βρίσκονταν σε μαθητεία ή είχαν υψηλότερη εξειδίκευση, αυτοί άλλωστε ήταν και ο βασικός «στόχος» των μεταρρυθμίσεων. Επιπλέον, υπάρχουν στοιχεία ότι τα μίνι τζομπς αντικατέστησαν θέσεις πλήρους εργασίας σε νοσοκομεία και στο λιανεμπόριο. Πάντως, σημειώνεται ότι στη Γερμανία ο διευρυμένος τομέας χαμηλόμισθων θέσεων εργασίας – ο μεγαλύτερος στην ΕΕ μετά τις χώρες της Βαλτικής, την Πολωνία και τη Ρουμανία – προϋπήρχε των μεταρρυθμίσεων της «Ατζέντας 2010».

Μειώθηκε, ακόμη, το ποσό του επιδόματος ανεργίας, που ήταν στο 50% του καθαρού μισθού που έπαιρνε πριν ο άνεργος. Σήμερα το επίδομα «Hartz IV» των ικανών προς εργασία ανέρχεται σε μόλις 409 ευρώ. Μάλιστα, ο άνεργος, για να λάβει το επίδομα, θα πρέπει αρχικά να συντηρείται από τον/την σύζυγό του και να εξαντλήσει τις οικονομίες της οικογένειας για να λάβει τη βοήθεια. Γι’ αυτόν το λόγο, οι Γερμανοί τα αποκαλούν «επιδόματα ξεγυμνώματος», επειδή πρέπει να μην έχει κανείς «στον ήλιο μοίρα» για να τα …«δικαιούται».

«Ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων επηρεάστηκε», σημειώνει η μελέτη. Πριν τις μεταρρυθμίσεις, περίπου 4 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν παροχές (ανεργίας, πρόνοιας) που παρέπεμπαν στο προηγούμενο βιοτικό τους επίπεδο. Το 2008, ήταν λιγότεροι από 1 εκατομμύριο.

Επίσης, η μελέτη υπογραμμίζει ότι η προθυμία των εργατικών συνδικάτων και των συμβουλίων επιχειρήσεων να προσαρμοστούν στις αντεργατικές απαιτήσεις ήταν καθοριστική για την καπιταλιστική ανάπτυξη της Γερμανίας σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Τα συμβιβασμένα και εργοδοτικά συνδικάτα συναίνεσαν στο όνομα της ταξικής συνεργασίας και «κοινωνικής ειρήνης» και έπαψαν να διεκδικούν αυξήσεις στους μισθούς.

Τζιχαντιστες, ενα "εργαλειο" με πολλες χρησεις...

Συρία, Μάης του 2013.

Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής των ΗΠΑ 

Τζ. Μακέιν (δεξιά) συναντιέται με τη συριακή 

αντιπολίτευση. Πρώτος από αριστερά ο μετέπειτα 

ηγέτης του "Ισλαμικού Κράτους", 

χαλίφης Αμπού αλ Μπαγκντάντι

Την προηγούμενη Κυριακή ανακοινώθηκε και επίσημα από την ιρακινή κυβέρνηση και όσους τους στηρίζουν («αντιτρομοκρατικός» συνασπισμός με επικεφαλής τις ΗΠΑ) η ανακατάληψη της Μοσούλης, που κατείχαν από τον Ιούνη του 2014 οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους», όπου συνεχίζεται η εκκαθάριση της ρημαγμένης πόλης, με τους εκτοπισμένους αμάχους να ξεπερνάνε το 1 εκατομμύριο. Επίσης εντείνεται και η μάχη για την άλλη πόλη - προπύργιο των τζιχαντιστών στη Συρία, τη Ράκα. Η ανακατάληψη των δύο αυτών εμβληματικών πόλεων επιχειρείται να παρουσιαστεί ως το «κύκνειο άσμα της ισλαμικής τρομοκρατίας», που δήθεν θα σηματοδοτήσει μια «νέα μέρα» για τους λαούς των δύο χωρών, οι οποίοι βρέθηκαν στο στόχαστρο των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων (το Ιράκ από το 2003 και η Συρία από το 2011). Αυτό που πραγματικά συμβαίνει, και αποτελεί και την αιτία των δεινών των λαών, είναι ότι το παζάρι για την «επόμενη μέρα», ειδικά στη Συρία, είναι πολύ σκληρό. Το διακύβευμα είναι ποιος θα ελέγξει τι, από τον τεράστιο ενεργειακό πλούτο και τους αγωγούς μεταφοράς των υδρογονανθράκων. Από εκεί επί της ουσίας προκύπτουν και οι δυσκολίες που καταγράφονται στις κατά καιρούς ενδοσυριακές διαβουλεύσεις, όπως ο 7ος γύρος τους, που είναι σε εξέλιξη με την μεσολάβηση του ΟΗΕ στη Γενεύη της Ελβετίας. Η «επόμενη μέρα» σημαίνει μοίρασμα των ζωνών επιρροής ανάμεσα σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και τους συμμάχους στην περιοχή (με την Τουρκία επίσης να θέλει να αποφύγει τη δημιουργία Κουρδικού κράτους στα σύνορα της) με τους ανταγωνιστές τους, που επίσης υπερασπίζονται τα δικά τους συμφέροντα και τους ενεργειακούς και άλλους σχεδιασμούς τους, όπως είναι η Ρωσία, το Ιράν και η Κίνα.

Επειδή όμως αυτό το βασικό στοιχείο της σύγκρουσης ισχυρών συμφερόντων για τον πλούτο της περιοχής είναι αυτό που προσπαθούν κρύψουν τα αστικά ΜΜΕ (διεθνή και ντόπια), για να αποπροσανατολίσουν με τον λεγόμενο «αγώνα κατά της διεθνούς τρομοκρατίας» και τη δήθεν «εμπέδωση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου», αξίζει να ξαναθυμηθούμε το πώς γεννήθηκε το φαινόμενο «τζιχαντιστές». Ο «Ριζοσπάστης» από την πρώτη στιγμή, ειδικά με το ξέσπασμα της λεγόμενης «Αραβικής Ανοιξης» του 2011 (για την οποία πανηγύριζαν αστοί και οπορτουνιστές και την παρουσίαζαν ως «νίκη της δημοκρατίας»), έχει αποκαλύψει πολλές φορές τις πραγματικές διαστάσεις και των αστικών εκσυγχρονισμών που επιχειρήθηκαν στη Βόρεια Αφρική, με την αλλαγή καθεστώτων σε Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτο, όσο και την προσπάθεια που συνεχίστηκε στη Συρία, με την αξιοποίηση ένοπλων ισλαμιστικών ομάδων, που «πάτησε» στην εμπειρία των προηγούμενων κατασκευασμάτων των ιμπεριαλιστών, όπως των «Αδελφών Μουσουλμάνων», των «Μουτζαχεντίν» που οργανώθηκαν στο Πακιστάν ενάντια στη ΛΔ Αφγανιστάν (την απόπειρα αυτής της χώρας, με τη βοήθεια των σοσιαλιστικών χωρών, να ξεφύγει από τον σκοταδισμό) ή μετέπειτα των «Ταλιμπάν» και της «Αλ Κάιντα».

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο του Κόμματος, που έγινε φέτος τον Απρίλη, σημειώνεται σχετικά με το φαινόμενο: «Η δράση των λεγόμενων "ισλαμικών τρομοκρατικών" ομάδων αποτελεί συστατικό στοιχείο του ιμπεριαλιστικού πολέμου στον 21ο αιώνα. Και αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το σε ποιο βαθμό η δραστηριότητα τέτοιων οργανώσεων διαμορφώνεται κάτω από τη στήριξη ή ανοχή ιμπεριαλιστικών κέντρων ή εκδηλώνεται ως στοιχείο αυτονόμησης αυτών των δυνάμεων από τα όποια ισχυρά κέντρα τούς ενίσχυσαν στο παρελθόν.

Η δράση αυτών των οργανώσεων αξιοποιείται αντικειμενικά είτε ως στοιχείο του "ανορθόδοξου πολέμου" ενός κράτους ή κάποιων τμημάτων του κατά των συμφερόντων κάποιου άλλου καπιταλιστικού κράτους είτε ως πρόσχημα ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Εννοείται ότι παράλληλα με αυτούς τους στόχους, η δράση αυτών των οργανώσεων αξιοποιείται και για την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών μιας σειράς αστικών κρατών, αλλά και για την ιδεολογική προετοιμασία των εργαζομένων ενόψει ενδεχόμενης εμπλοκής των χωρών τους σε νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο όνομα της καταπολέμησης της "τρομοκρατίας".

Βεβαίως, παράλληλα με το σφοδρό ανταγωνισμό για τα κέρδη των μονοπωλίων, εξελίσσονται και οι προσπάθειες συμβιβασμού, συμφωνιών, προσωρινής αναστολής της όποιας γενίκευσης της αντιπαράθεσης, ακόμη και αναδιάταξης των συμμαχιών, όπως δείχνουν οι εξελίξεις μέσα στο ίδιο το ευρωατλαντικό "στρατόπεδο".

Οι εξελίξεις στην Τουρκία και τη Συρία χαρακτηρίζονται από ρευστότητα και κινητικότητα στη διαμόρφωση συμμαχιών ανάμεσα στα διάφορα καπιταλιστικά κράτη και από ενδεχόμενη αναδιάταξη συμμαχιών. Ωστόσο δεν πρέπει να απολυτοποιούνται ούτε η τάση διατήρησης παλιών συμμαχιών ούτε η τάση διαφοροποίησής τους. Η συνεχής παρακολούθηση τέτοιων διεργασιών είναι σημαντική γιατί αφορά ανακατατάξεις στο συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα σε συμμαχίες και ιμπεριαλιστικά κέντρα που αφορούν και την Ευρώπη και μπορούν να πυροδοτήσουν γενικότερες εξελίξεις».

Πώς δημιουργήθηκαν οι τζιχαντιστές και το "Ισλαμικό Κράτος"

Τζιχαντιστές το 2015 στα σύνορα Συρίας - Ιράκ

Σταχυολογούμε από προηγούμενα δημοσιεύματα της εφημερίδας μας:

Στις 20/11/15 γράφαμε: «Στην ιστορία του καπιταλισμού και του ιμπεριαλιστικού συστήματος, πολλές φορές ανερχόμενες αστικές τάξεις φόρεσαν το μανδύα της θρησκείας και άλλες τόσες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αξιοποίησαν θρησκευτικές αντιθέσεις προκειμένου να επιβάλουν τους σχεδιασμούς τους σε βάρος των ανταγωνιστών τους. Η περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι γεμάτη παραδείγματα. Από τα τέλη του 19ου αιώνα έως σήμερα και την περίπτωση του ISIS ("Ισλαμικού Κράτους"). Από την αξιοποίηση κινημάτων με θρησκευτικό χαρακτήρα, μέχρι την κατασκευή οργανώσεων αντιδραστικών δολοφόνων όπως αυτές των "Ταλιμπάν" και των "Μουτζαχεντίν" στο Αφγανιστάν, μέχρι τους τζιχαντιστές».

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή είναι πολύ χρήσιμη: Από τα τέλη τέλη του 19ου αιώνα - αρχές 20ού, αρχίζει η μάχη Βρετανίας και Γαλλίας - μεγάλων αποικιοκρατικών δυνάμεων της περιόδου - στη Μέση Ανατολή για το ποιος θα πάρει τον έλεγχο του ανερχόμενου τότε καυσίμου (σε σχέση με τον άνθρακα), του πετρελαίου. Το 1908 ανακαλύπτονται τα μεγάλα κοιτάσματα στο Ιράν και το 1938 στη Σαουδική Αραβία, όπως και στις άλλες αραβικές χώρες της Αφρικής, Λιβύη και Αλγερία. Επίσης η Γερμανία του Κάιζερ Γουλιέλμου του Β' προχώρησε σε συμφωνία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ακριβώς γιατί ήθελε τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών της Μέσης Ανατολής. Αλλωστε, το ζήτημα του μοιράσματος πηγών και αγορών ήταν μια από τις αιτίες για το ξέσπασμα του πρώτου ιμπεριαλιστικού παγκόσμιου πολέμου.

Η Βρετανία και η Γαλλία παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη χάραξη των συνόρων στη Μέση Ανατολή και τη δημιουργία «ανεξάρτητων» κρατών, στην ουσία προτεκτοράτων. Η πρώτη βρίσκεται να ελέγχει τις ενεργειακές πηγές του Περσικού Κόλπου μέσω Κουβέιτ, Ιράκ και μετέπειτα μέσω Παλαιστίνης και Ιορδανίας, και η δεύτερη τη Συρία και το Λίβανο. Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση της Αιγύπτου, που ήταν υπό την επιρροή της Βρετανίας, αλλά η Γαλλία ήταν αυτή που δημιούργησε ουσιαστικά το 1928 την οργάνωση «Αδελφοί Μουσουλμάνοι». Ο ιδρυτής της, δάσκαλος στην Ισμαηλία, Χασάν αλ Μπάνα, κατά δική του ομολογία, έχει παραδεχτεί ότι προχώρησε σε αυτή την απόφαση με την προτροπή έξι στελεχών της γαλλικής εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ. Ετσι η αντιπαράθεση συμφερόντων βρετανικών και γαλλικών μονοπωλίων οδήγησε στη δημιουργία της πρώτης ισλαμικής οργάνωσης που ανέπτυξε δραστηριότητα στην εκπαίδευση, στη λεγόμενη φιλανθρωπία, απευθύνθηκε σε φτωχά λαϊκά στρώματα, τα οποία εξυπηρετούσε ιδιαίτερα τους τότε αποικιοκράτες και τις ανερχόμενες αστικές τάξεις να αποπροσανατολίζονται σε τέτοιες οργανώσεις, και επίσης αυτές να αναλαμβάνουν να δίνουν ένα ξεροκόμματο και μια υποτίθεται μόρφωση, απαλλάσσοντας το αστικό κράτος από δαπάνες.

Το μοντέλο αυτό χρησιμοποιήθηκε και με τις «μαντράσες», τα θρησκευτικά σχολεία στο Πακιστάν, που πήραν παιδιά από φτωχές οικογένειες και από αυτά τα φυτώρια προέκυψαν οι φανατικοί ισλαμιστές που αξιοποίησε ο ιμπεριαλισμός στο Αφγανιστάν. Τον ίδιο ρόλο, της κλειστής κοινότητας, έπαιξε και η «Αλ Κάιντα», του Σαουδάραβα Οσάμα Μπιν Λάντεν, η πολύ πλούσια οικογένεια του οποίου είχε σχέσεις με την οικογένεια Μπους στις ΗΠΑ. Ο ίδιος υπήρξε αξιωματικός του πακιστανικού στρατού που οργάνωνε «Μουτζαχεντίν» (μαχητές του ιερού πολέμου της «τζιχάντ») για τη σύγκρουση με το λαϊκό καθεστώς του Αφγανιστάν και την ΕΣΣΔ, η οποία προσπαθούσε να το στηρίξει.

Την «Αλ Κάιντα», που φέρεται να οργάνωσε τις επιθέσεις στις ΗΠΑ την 11η Σεπτέμβρη του 2001, στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη και στο Πεντάγωνο με τα «αεροπλάνα - βόμβες», και τους «Ταλιμπάν», αξιοποίησαν μετέπειτα οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές που τους κατασκεύασαν στον λεγόμενο «αντιτρομοκρατικό αγώνα», που είχε τον ίδιο στόχο, τον έλεγχο σφαιρών επιρροής, ενεργειακών πηγών και αγορών.

Μετά το πέρασμα της «Αραβικής Ανοιξης» στη Συρία, δυνάμεις που προετοιμάζονταν από τις μυστικές υπηρεσίες διαφόρων ιμπεριαλιστικών χωρών, αξιοποιώντας και τα αντιλαϊκά μέτρα της αστικής κυβέρνησης του Μπασάρ Ασαντ, ξεκίνησαν με όπλα και στήριξη από αυτές τις δυνάμεις (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου, Τουρκία, Ισραήλ) την ιμπεριαλιστική επέμβαση, και τη δημιουργία ζωνών ελέγχου.

Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, προέκυψε σε Συρία και Ιράκ το «Ισλαμικό Κράτος» του Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, το λεγόμενο «ισλαμικό χαλιφάτο», που για τρία τουλάχιστον χρόνια επεκτεινόταν ανενόχλητο, και μάλιστα όχι σε τυχαίες περιοχές αλλά εκεί που υπήρχαν πετρελαιοπηγές και αγωγοί μεταφοράς τους, πλουτίζοντας από το λαθρεμπόριο με τον «μαύρο χρυσό», ο οποίος κατέληγε στις πολυεθνικές που τον μοσχοπουλούσαν ως προερχόμενο από νόμιμες πηγές. Σήμερα ο αλ Μπαγκντάντι φέρεται να είναι νεκρός και η οργάνωσή του να είναι σε πτώση, με πολλούς ενόπλους να έχουν συλληφθεί ή να έχουν διαφύγει και ενδεχομένως να εμφανιστούν κάπου αλλού που θα προετοιμαστεί νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση. Για παράδειγμα, ακούγεται ότι εδώ και κάποιο διάστημα τζιχαντιστές περνάνε στη Λιβύη και άλλες χώρες της Αφρικής.

Διαδρομή με σημασία

Στην κατεστραμμένη Μοσούλη

Το λεγόμενο «Ισλαμικό Κράτος Ιράκ και Λεβάντε (Συρία)» (ISIL ή ISIS ή Νταές στα αραβικά) πρωτοξεκίνησε μερικά χρόνια μετά την ιμπεριαλιστική εισβολή του 2003 στο Ιράκ, που έγινε με πρόσχημα την ανατροπή του τότε Προέδρου Σαντάμ Χουσεΐν(πρώην σύμμαχου των ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του '80) και τη χρήση χημικών όπλων. Μετά τη διάλυση του ιρακινού κράτους, την εκτέλεση του Σαντάμ και το κυνήγι των αξιωματικών του ιρακινού στρατού και του κυβερνώντος κόμματος (με πλειοψηφία των Σουνιτών) από τις κατοχικές δυνάμεις, δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για την αντίδραση εκ μέρους των ηττημένων.

Οχι τυχαία, ο αλ Μπαγκντάντι είχε συλληφθεί από τις αμερικανικές κατοχικές δυνάμεις για «αντίσταση» και είχε κρατηθεί στις φυλακές - κολαστήριο, αλλά και μελλοντικό θερμοκήπιο τζιχαντιστών του Αμπου Γκράιμπ. Στην πορεία, όμως, όπως αποδείχτηκε, ο τότε «αντιστασιακός» αλ Μπαγκντάντι στρατολογήθηκε, εκπαιδεύτηκε και χρηματοδοτήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και άλλων αραβικών χωρών (βλ. και συναντήσεις του με τον Αμερικανό γερουσιαστή και πρώην διεκδικητή της προεδρίας των ΗΠΑ με το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων, Τζον Μακέιν), και αξιοποιήθηκε ποικιλοτρόπως.

Η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ από το 2007 έως το 2011 και η μη σταθερότητα του αστικού καθεστώτος που στήθηκε έδωσαν την δυνατότητα να εμφανιστούν καλά εκπαιδευμένες ομάδες «Μουτζαχεντίν» και πυρήνων της «Αλ Κάιντα».

Αν και είναι το Φλεβάρη του 2014 που δημιουργείται και επίσημα το «Ισλαμικό Κράτος», η προετοιμασία είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Η θεαματική είσοδος των τζιχαντιστών του «ΙΚ» στο βόρειο Ιράκ τον Ιούνη του 2014, η κατάληψη της Μοσούλης και σημαντικών εκτάσεων της Βόρειας Συρίας (συμπεριλαμβανομένων και πολλών πετρελαιοφόρων συριακών περιοχών...) και οι βάρβαροι αποκεφαλισμοί και άλλες εκτελέσεις αμάχων (αλλά και Δυτικών ομήρων), τις οποίες αναπαρήγαγαν διεθνή δίκτυα μέσω της προβολής βίντεο «χολιγουντιανού» στιλ, έριξαν «νερό στο μύλο» των ιμπεριαλιστών για νέο ρόλο στα πεδία συγκρούσεων Συρίας και Ιράκ.

Τον Αύγουστο και το Σεπτέμβρη του 2014, η κυβέρνηση των ΗΠΑ του Μπ. Ομπάμα, που έως τότε στήριζε τους αντικαθεστωτικούς ισλαμιστές διαφόρων ειδών για την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης, αποφασίζει να ξεκινήσει αεροπορικές επιδρομές σε Συρία και Ιράκ, υποτίθεται κατά των τζιχαντιστών, οι οποίοι όμως συνεχίζουν το λαθρεμπόριο. Το Σεπτέμβρη του 2015 αρχίζει και η στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία, με τις πρώτες αεροπορικές επιδρομές, που γίνονται με την άδεια της συριακής κυβέρνησης, να χτυπάνε τους τζιχαντιστές του «ΙΚ». Η παρέμβαση της Ρωσίας σχετίζεται με τη στήριξη της Συρίας, όπου έχει σημαντικά γεωστρατηγικά συμφέροντα και τη βάση Ταρτούς στη Μεσόγειο, όπως και την αεροπορική βάση της Λαττάκεια. Από την αρχή η Ρωσία συντονίζεται με το Ιράν, στη συνέχεια με το Ιράκ και το Ισραήλ, ενώ τελευταία και με την Τουρκία, μετά την ψύχρανση των μεταξύ τους σχέσεων έπειτα από την κατάρριψη ρωσικού βομβαρδιστικού από τουρκικά μαχητικά το Νοέμβρη του 2015 στη μεθόριο της Συρίας.

Μπίζνες εκατομμυρίων με το λαθρεμπόριο

Από την αρχή της δράση του το «Ισλαμικό Κράτος» έδειξε τον ...επαγγελματισμό του. Διέθετε αξιόμαχους πρώην στρατιωτικούς, ξένους μισθοφόρους που έμπαιναν σωρηδόν από την Τουρκία, τεχνοκράτες και επιστήμονες. Στηρίχτηκε σε τμήματα της αστικής τάξης της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και από ιμπεριαλιστικά κέντρα και μονοπωλιακούς ομίλους.Ετσι, οι τζιχαντιστές κατάφεραν να ελέγξουν ένα σημαντικό κομμάτι των πετρελαιοπηγών της Συρίας και του Ιράκ. Καταφέρνουν να διακινούν το πετρέλαιο, με τη συνεργασία ενός τεράστιου δικτύου οδηγών, μεσαζόντων, λαθρεμπόρων, μεταφορέων, αξιωματούχων, οργανώσεων του οργανωμένου εγκλήματος σε χώρες της ευρύτερης περιοχής, πολυεθνικών πετρελαϊκών και μεταφορικών εταιρειών και τις «ευλογίες» δυτικών, αραβικών και άλλων κυβερνήσεων. Ετσι εξηγείται πως μια σχετικά ολιγάριθμη ομάδα ενόπλων με μεγάλη ευκολία αναπτυσσόταν, διέθετε οχήματα, όπλα, συστήματα επικοινωνιών. Σύμφωνα με περιοδικά και έρευνες χωρών της Δύσης είχε φτάσει να έχει μηνιαία κέρδη έως και 50 εκατομμύρια δολάρια.

Τα στελέχη του «Ισλαμικού Κράτους» ελέγχουν πετρελαιοπηγές, αγωγούς, διαδρόμους που αποτελούσαν και αποτελούν το «μήλον της Εριδος» ανάμεσα σε αντικρουόμενα μονοπωλιακά και ιμπεριαλιστικά κέντρα τόσο της περιοχής όσο και διεθνώς.

Είναι έτσι φανερό ότι τα συμφέροντα που διακυβεύονται στα εδάφη της Συρίας, του Ιράκ και της ευρύτερης περιοχής είναι τεράστια, συνδέονται άμεσα με κόντρες μονοπωλίων που επιδιώκουν «νέους χάρτες» και «αγορές». Γι' αυτό και το ενδιαφέρον ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που αξιοποιούν κατάλληλα το πρόσχημα της «τρομοκρατίας». Η συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων από δεκάδες χώρες της Ευρώπης, των ΗΠΑ, των συμμάχων τους στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής δημιουργεί ένα εκρηκτικό τοπίο που δεν απέχει πολύ από τη στιγμή μιας γενικευμένης ανάφλεξη. Η ιστορική εμπειρία των δύο παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών πολέμων διδάσκει πολλά. Και δίνει το πιο σημαντικό δίδαγμα ότι οι εργάτες και τα λαϊκά εκμεταλλευόμενα στρώματα δεν πρέπει να «τσιμπάνε» στα διάφορα προσχήματα και διλήμματα που στήνουν οι εκμεταλλευτές του. Δεν πρέπει να χάνουν τον δικό τους δρόμο για αυτοτελή πάλη για οριστική κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και εξουσίας.

Η «ανάπτυξή» τους θα έχει μόνιμα θύματα τα εργατικά - λαϊκά στρώματα

MotionTeam

Ως μέρες «γενικής επιθεώρησης» μοιάζουν οι τελευταίες για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με αντικείμενο τα βήματα που επιτυγχάνει προς την πολυπόθητη καπιταλιστική ανάκαμψη. Η ανακοίνωση του κλεισίματος της διαδικασίας «υπερβολικού ελλείμματος» από την Κομισιόν, τα περιφερειακά συνέδρια της παραγωγικής ανασυγκρότησης που ξεκίνησαν από την Κοζάνη, η συντηρούμενη φιλολογία για επικείμενη έξοδο στις αγορές περιλαμβάνονται στο «success story» που φιλοτεχνεί για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Στο φόντο αυτής της συζήτησης γίνονται διάφορες παρεμβάσεις από αστικά κόμματα, επιχειρηματικούς φορείς και άλλα επιτελεία, που «επιθεωρώντας» με τη σειρά τους το κυβερνητικό έργο, είτε το επιβραβεύουν, είτε εκφράζουν προβληματισμούς για τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, κάνοντας συστάσεις, ώστε να γίνει πιο αποφασιστικό στην προώθηση των μέτρων/«μεταρρυθμίσεων» που έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Ετσι, τα βέλη της κριτικής επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα πρόσωπα που χαρακτηρίζονται «βαρίδια», μια αντιπαράθεση που προφανώς αντανακλά και ανταγωνισμούς ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους οι οποίοι δείχνουν τις προτιμήσεις τους.
Στη συζήτηση αυτή, για την «επόμενη μέρα» εντάσσονται και τοποθετήσεις από κυβερνητικά στελέχη, οι οποίες περιγράφουν, εκτός από το οικονομικό, και το πολιτικό πλαίσιο που αποτελεί προϋπόθεση για την καπιταλιστική ανάκαμψη.

Εδαφος για την καπιταλιστική ανάπτυξη...

Επισημαίνεται, για παράδειγμα, σε σχετική αρθρογραφία ότι ένας από τους όρους για να αξιοποιηθεί το «παράθυρο ευκαιρίας» από τη συμφωνία του Γιούρογκρουπ, είναι να αποφευχθεί η «παλινόρθωση της δεξιάς», την οποία ενδέχεται να στηρίξουν δυνάμεις «που θέλουν την ελληνική οικονομία σε καταστολή». Σημειώνεται, επίσης, με νόημα ότι η υπόθεση της ανάκαμψης «δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση, αλλά όλες τις δυνάμεις που δεν θέλουν ως μέλλον της χώρας τη συντηρητική παλινόρθωση και την επιστροφή στο προ κρίσης καθεστώς». Απευθύνουν, δηλαδή, κάλεσμα σε δυνάμεις όπως η Δημοκρατική Συμπαράταξη για να επιλέξουν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι με τη ΝΔ.
Συμπληρωματικά με τα παραπάνω, τονίζεται ότι οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να στηρίζονται στον κοινωνικό διάλογο, με αξιοποίηση κάθε πρόσφορου μέσου, σε συνθήκες «κρίσης της συνδικαλιστικής και πολιτικής εκπροσώπησης». Εντοπίζεται, δηλαδή, η ανάγκη να εφαρμοστούν και νέες μορφές «πρόληψης» των λαϊκών αντιδράσεων που γεννάει η βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, μέσω της αναβάπτισης του «κοινωνικού εταιρισμού» στο όνομα της διατήρησης της «συνοχής», δηλαδή της εξουδετέρωσης των αγώνων και των διεκδικήσεων. Αναζητείται, μάλιστα, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος, με νέες μορφές και δομές... Συνδυάζοντας αυτά τα σχέδια με τις αλλαγές που θα επιχειρηθούν στον συνδικαλιστικό νόμο και τη θέσπιση εμποδίων για την κήρυξη της απεργίας, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι φιλοδοξία της κυβέρνησης είναι να κάμψει προκαταβολικά κάθε λαϊκή αντίδραση, κάθε διεκδίκηση που αμφισβητεί τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου και της ανάπτυξής του. Πρόκειται για ρυθμίσεις και προτάσεις που ομολογούν εμμέσως ότι ο «καθαρός διάδρομος» που διαμορφώνει η κυβέρνηση θα αποτελεί μήτρα έντονης λαϊκής δυσαρέσκειας και γι' αυτό παίρνουν τα μέτρα τους.

... Καθαρό από εργατικά - λαϊκά δικαιώματα

Το γαϊτανάκι αυτό, λοιπόν, που έχει στηθεί γύρω από την «έξοδο στις αγορές» και τα πανηγύρια της κυβέρνησης για το «παράθυρο ευκαιρίας» αφορά εκείνους που ξερογλείφονται και γι' αυτό δίνουν συχαρίκια στην κυβέρνηση: Τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες, τους μεγαλεμπόρους, τα στελέχη της ΕΕ, του ΔΝΤ κ.λπ.
Τι μένει απέξω; Τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, αφού η ισοπέδωσή τους αποτελεί τον βασικό όρο, προκειμένου ο «διάδρομος» να είναι πράγματι «καθαρός», ώστε να «απογειωθεί» η καπιταλιστική οικονομία. Η πείρα των εργαζομένων είναι πολύ πλούσια και πρέπει να αξιοποιηθεί, για να απορρίψουν το παραμύθι της κυβέρνησης ότι τα τελευταία 8 χρόνια ήταν μια «περιπέτεια», στην οποία μπαίνουν τίτλοι τέλους.
Αλλωστε, είναι εδώ τα δύο μνημόνια που φόρτωσε πάνω στα δύο προηγούμενα, ώστε να έρθει σήμερα το άνοιγμα της συζήτησης για την καπιταλιστική ανάπτυξη. Είναι εδώ τα προαπαιτούμενα και οι δεσμεύσεις τους που φτάνουν μέχρι το 2060.
Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, στο ερώτημα αν θα «βγούμε και πότε» στις αγορές, πρέπει να αντιτείνουν τα δικά τους ερωτήματα, όπως: Σε πόσα χρόνια «δίκαιης ανάπτυξης» οι μισθοί και οι συμβάσεις θα επιστρέψουν στα επίπεδα του 2009; Πότε θα επιστραφούν όσα επιδόματα και προνοιακές παροχές κόπηκαν τα τελευταία χρόνια; Πότε θα καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ; Θα σταματήσουν οι πλειστηριασμοί ακινήτων; Πόσα δις πρέπει να κερδίσουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι, ώστε να καταργηθεί η μερική απασχόληση; Πότε θα καταργηθούν οι ατομικές συμβάσεις εργασίας και οι «ενώσεις προσώπων», η εκ περιτροπής εργασία; Θα καταργηθούν ποτέ οι αντιασφαλιστικοί νόμοι; Μετά από πόσα χρόνια ανάκαμψης θα μπορούν οι συνταξιούχοι να δουν ανάκτηση των απωλειών τους; Πότε θα καταργηθεί το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές;
Βεβαίως, σε αυτά τα ερωτήματα, η κυβέρνηση δίνει απαντήσεις, δεν κρύβεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι μαζί με τα πανηγύρια της τη βδομάδα που μας πέρασε, έστειλε και την «επιστολή προθέσεων» προς το ΔΝΤ, με επιπλέον διαβεβαιώσεις για την υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων. Η «επόμενη μέρα», λοιπόν, περιλαμβάνει ως απάντηση στα παραπάνω: Τον «εξορθολογισμό των περιττών κοινωνικών προγραμμάτων», δηλαδή τη νέα κατακρεούργηση προνοιακών επιδομάτων. Τη νομοθετική θέσπιση ανώτατου ορίου στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Την ολοκλήρωση του «επανυπολογισμού» των συντάξεων μέχρι τέλος του χρόνου, δηλαδή τη μονιμοποίηση των περικοπών. Τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς για τα «κόκκινα» δάνεια, την αξιοποίηση της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ κ.λπ.
Από το βήμα του 1ου συνεδρίου «παραγωγικής ανασυγκρότησης» στην Κοζάνη, ο Αλ. Τσίπρας ανέφερε μεταξύ άλλων: «Χρειαζόμαστε ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα είναι βιώσιμο, ανταγωνιστικό αλλά και κοινωνικά δίκαιο, που θα οδηγεί σε αύξηση της απασχόλησης και θα παράγει θέσεις σταθερής και αξιοπρεπούς εργασίας...». Πρόκειται για απάτη πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πριν βγει κυβέρνηση ότι θα έσκιζε τα μνημόνια.

Οι εργαζόμενοι να παλέψουν με το δικό τους σχέδιο

Η ίδια η πραγματικότητα ακυρώνει όχι μόνο τις προσδοκίες για στοιχειώδη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, αλλά ακόμα και την αναμονή έστω για «πάγο» σε νέα μέτρα. Δεν είναι τυχαίο ότι πουθενά σήμερα στον κόσμο, με οποιαδήποτε κυβέρνηση, δεν εφαρμόζεται αυτό το «μοντέλο», μιας «δίκαιης ανάπτυξης» για την κοινωνική πλειοψηφία. Κι αυτό γιατί δεν είναι δυνατόν η καπιταλιστική ανάπτυξη να είναι «βιώσιμη» για την εργατική τάξη, να είναι δίκαιη για αυτούς που παράγουν τον πλούτο. Δεν νοείται ανάπτυξη στον καπιταλισμό χωρίς κλοπή του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι από τους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής. Δεν νοείται ανάκαμψη χωρίς ένταση της εκμετάλλευσης, χωρίς άνοιγμα νέων πεδίων δράσης για τα μονοπώλια, επομένως εκτοπισμό μικρών αυτοαπασχολούμενων και φτωχών αγροτών.
Ετσι κι αλλιώς έχει περάσει προ πολλού η εποχή που η καπιταλιστική ανάπτυξη μπορούσε να επιφέρει έστω κάποια βελτίωση σε μισθούς και δικαιώματα για τους εργαζόμενους. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για καπιταλιστικές οικονομίες ακόμα πιο ισχυρές. Πλέον ο καπιταλισμός, σάπιος μέχρι το μεδούλι, κάθε μέρα γίνεται και πιο επιθετικός, πιο αντιδραστικός και αδίστακτος απέναντι στους λαούς όλου του κόσμου.
Στα παραμύθια, λοιπόν, περί «δίκαιης καπιταλιστικής ανάπτυξης», η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα μπορούν και πρέπει να αντιπαραβάλουν το δικό τους αυτοτελές και ρεαλιστικό σχέδιο για τη διέξοδο από τη σημερινή βαρβαρότητα. Η μη υποταγή στους «εθνικούς στόχους» για ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου είναι όρος για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος σε κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής. Αυτόν το δρόμο φωτίζουν οι κινητοποιήσεις εργαζομένων σε κλάδους, που χαρακτηρίζονται «ατμομηχανές» της οικονομίας: Την περασμένη Πέμπτη στη Ναυπηγική Βιομηχανία, σήμερα στο Εμπόριο και την ερχόμενη Πέμπτη στον Επισιτισμό - Τουρισμό. Οι κινητοποιήσεις αυτές αποτελούν το «λίπασμα» για νέους αγώνες και σε άλλους κλάδους, για να ανέβουν η μαχητικότητα και η αυτοπεποίθηση της εργατικής τάξης, να πολλαπλασιαστούν τα τμήματά της που επιστρέφουν στην κυβέρνηση ως απαράδεκτα τα σχέδια «παραγωγικής ανασυγκρότησης» που σηματοδοτούν τον νέο γύρο έντασης της εκμετάλλευσης.
Το μεγαλύτερο εφόδιο για την αποτελεσματικότητα αυτής της πάλης είναι η κατάκτηση από όλο και περισσότερους εργαζόμενους της πεποίθησης ότι η οριστική απαλλαγή από αυτόν το ματωμένο κύκλο κρίσης - ανάπτυξης - κρίσης δεν θα είναι έργο καμιάς αστικής κυβέρνησης, αλλά της ίδιας της εργατικής τάξης. Μέσα από την οργανωμένη πάλη της, με προοπτική την κατάκτηση της δικής της εξουσίας. Οτι μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη της παραγωγής και της οικονομίας προς όφελός της, με κριτήριο την ικανοποίηση των αναγκών της και όχι την αποκόμιση κερδών για μια χούφτα καπιταλιστές.

Για να βάλει ο λαός στο στόχαστρο το σύστημα που γεννά πολέμους, φτώχεια και ανεργία

«Η λαϊκή πάλη μπορεί να βάλει στο στόχαστρό της το σύστημα που γεννά πολέμους, φτώχεια και ανεργία, θέτοντας μπροστά τη διέξοδο. Την πάλη για να έρθει πραγματικά ο λαός στην εξουσία που μπορεί να εγγυηθεί την αποδέσμευση της χώρας απ' όλες τις λυκοσυμμαχίες. (...) Μάταια οι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης ισχυρίζονται ότι ο καπιταλισμός είναι αναντικατάστατος, αιώνιος και ότι η επαναστατική ταξική πάλη δεν αποτελεί πλέον μοχλό της ιστορικής εξέλιξης. Η για δεκαετίες ύπαρξη και οι επιτυχίες της σοσιαλιστικής κοινωνίας, την οποία εγκαινίασε η Οκτωβριανή Επανάσταση, απέδειξαν ότι είναι εφικτή μια κοινωνία χωρίς αφεντικά, χωρίς καπιταλιστές που έχουν στην ιδιοκτησία τους τα μέσα παραγωγής. Αυτό το συμπέρασμα δεν αναιρείται από το γεγονός ότι σε αυτήν τη συγκεκριμένη περίοδο δεν κατόρθωσε οριστικά και αμετάκλητα να νικήσει την καπιταλιστική ιδιοκτησία και το καπιταλιστικό κέρδος».
Είναι τα λόγια του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα, στο 26ο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ στο Καλπάκι που ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία και τη συμμετοχή χιλιάδων νέων την περασμένη Κυριακή.
Είναι το κάλεσμα του ΚΚΕ που φτάνει με τη συνειδητή, καθημερινή δουλειά χιλιάδων κομμουνιστών σε χώρους δουλειάς και γειτονιές, που γίνεται σχέδιο δράσης, συγκεντρώνει και διαπαιδαγωγεί δυνάμεις για σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του, τα κόμματά του και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις.
Που μπορεί να δώσει αντοχή και προοπτική στις μάχες που δίνουν οι εργαζόμενοι τις μέρες αυτές σε μια σειρά από κλάδους και χώρους δουλειάς: Από τη Ζώνη στο Πέραμα για την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης αντίστοιχης των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων και για την ανάκτηση των απωλειών τα χρόνια της κρίσης έως τη σημερινή απεργία στο Εμπόριο ενάντια στην κατάργηση της Κυριακής αργίας και την απεργία της Πέμπτης στον κλάδο του Επισιτισμού - Τουρισμού για δουλειά με εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους, κλαδικές συμβάσεις με αυξήσεις υποχρεωτικές για όλους, μέτρα προστασίας των ανέργων.
Που φωτίζει το γεγονός ότι η ασφυκτική κατάσταση στους χώρους δουλειάς, το «δεν πάει άλλο», η εκμετάλλευση που χτυπάει «κόκκινο», δεν είναι «παραφωνία που θα αποκατασταθεί σταδιακά» όπως κοροϊδεύει η κυβέρνηση, αλλά η άλλη όψη της «ανάκαμψης που είναι προ των πυλών», για την οποία δεν έλειψαν τα πανηγύρια και τη βδομάδα που πέρασε με αφορμή τα συγχαρητήρια εκπροσώπων ιμπεριαλιστικών οργανισμών για τις αντιλαϊκές επιδόσεις της, όπως και την «συμβολική» κίνηση της Κομισιόν για την εξαίρεση της Ελλάδας από το μηχανισμό υπερβολικού ελλείμματος.

Η «άλλη όψη» των πανηγυριών...

Οι 14 «ευέλικτες» σχέσεις εργασίας που έχουν στη διάθεσή τους οι ξενοδόχοι, οι άθλιες συνθήκες δουλειάς και η κατάργηση κάθε ωραρίου στα «πεντάστερα» κάτεργα, οι συμβάσεις μιας μέρας, οι μισθοί πείνας και η απληρωσιά, οι «πρακτικάριοι» και η ανεργία με το τέλος της σεζόν, όλα «με το νόμο και με τη βούλα» των αστικών κυβερνήσεων διαχρονικά, όπως και της σημερινής, είναι η άλλη όψη της τρελής κερδοφορίας των μεγαλοξενοδόχων, που σπάνε το ένα πίσω απ' το άλλο τα «ρεκόρ» της εκμετάλλευσης, ανοίγοντας έτσι προοπτικές για επιπλέον «μεγάλες επενδύσεις» στον κλάδο.
Η εντατικοποίηση μέχρι εξόντωσης που ζουν οι εργαζόμενοι στο Εμπόριο, η κατάργηση κάθε σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας ακόμα κι αυτής της μιας μέρας για ξεκούραση, η δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί και η απληρωσιά μηνών, όλα όσα αναδείχτηκαν και με τον τραγικό θάνατο της 42χρονης εργαζόμενης στην «Καρυπίδης» τη βδομάδα που πέρασε, είναι η άλλη όψη του «Εμπορίου που ανακάμπτει», των συγχωνεύσεων και των μεγάλων «ντιλ» στο χώρο.
Η μαύρη ανασφάλιστη εργασία, το σύγχρονο δουλεμπόριο, πλάι στο πλήθος προνομίων για τους εφοπλιστές και τους επιχειρηματικούς ομίλους που βγαίνουν από τις λεηλατημένες τσέπες του λαού, είναι το «μυστικό» της ανάπτυξης της ελληνικής ναυτιλίας, που θεωρείται από την κυβέρνηση ως ένας από τους πυλώνες ανάταξης συνολικά της οικονομίας και ειδικά σε ό,τι αφορά τον «στρατηγικό στόχο» της Ελλάδας «κόμβου εμπορίου και Ενέργειας».
Η λίστα δεν έχει τελειωμό. Αυτά είναι τα μηνύματα στους «επενδυτές που ανταποκρίνονται», αυτές είναι οι ευνοϊκές προϋποθέσεις για «έξοδο στις αγορές», ώστε το κράτος να δανειστεί φτηνά για τους επιχειρηματικούς ομίλους, αυτά βρίσκονται και στον πυρήνα του «σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης» που άρχισε να παρουσιάζει μέσα στη βδομάδα η κυβέρνηση. Αυτούς αφορά και «το τέλος της επιτροπείας» για το οποίο μιλάει και όχι βέβαια τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα που θα είναι μόνιμα στη στρούγκα των μνημονίων διαρκείας, των «ευρωπαϊκών εξαμήνων» και ελέγχων, των ψηφισμένων αντιλαϊκών μέτρων και όσων είναι μπροστά. Που δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από μια ανάπτυξη κομμένη και ραμμένη στα μέτρα και τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων και με προϋπόθεση τη μόνιμη επίθεση διαρκείας στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα.
Η «επιστολή προθέσεων» που έστειλε μέσα στη βδομάδα στο ΔΝΤ η κυβέρνηση, οι δεσμεύσεις για την απαρέγκλιτη εφαρμογή όλων των αντιλαϊκών μέτρων που περιλαμβάνονται στο τέταρτο μνημόνιο που ψηφίστηκε πρόσφατα, η προαναγγελία του τρίτου γύρου της αξιολόγησης που θα ανοίξει συνολικά τη βεντάλια των εργασιακών ανατροπών, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Τα κυβερνητικά πανηγύρια για την «αναγνώριση των θυσιών του ελληνικού λαού» από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, δεν κρύβουν ότι η «αναγνώριση» πηγαίνει μαζί με την υπενθύμιση ότι αυτές πρέπει να συνεχιστούν στο διηνεκές...
Οπως και ο «αχός» της σκανδαλολογίας και των συγκρούσεων των αστικών κομμάτων γύρω από υποθέσεις με οσμή σκανδάλου ή τον έλεγχο αστικών θεσμών, που συνεχίστηκε τη βδομάδα αυτή με επίκεντρο την αντιπαράθεση για την αστική Δικαιοσύνη, δεν κουκουλώνουν το γεγονός ότι τα αστικά κόμματα «σφάζονται» στην ποδιά του κεφαλαίου, για το ποιος μπορεί καλύτερα και πιο αποτελεσματικά να υπηρετήσει τους στόχους.
Σε ένα τέτοιο - κοινό - έδαφος στήνονται οι κάλπικες διαχωριστικές γραμμές για τον εγκλωβισμό του λαού, σε «σχήματα» και συνθήματα ξένα. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο παλεύει η κυβέρνηση, ξεπερνώντας κάθε όριο υποκρισίας και εξαπάτησης, να εξωραΐσει τη βρώμικη δουλειά που κάνει για λογαριασμό του κεφαλαίου παρουσιαζόμενη πότε να μάχεται σε μια σειρά υποθέσεων όπως αυτή του «Καρυπίδη» κατά της αστικής Δικαιοσύνης, η οποία βέβαια υλοποιεί το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που η ίδια διατήρησε και ενίσχυσε και πότε να «μη γνωρίζει τίποτα» για την κατάπτυστη αίτηση επανεξέτασης της υπόθεσης των εργατών γης στη Μανωλάδα που η ίδια ζήτησε αλλά αναγκάστηκε να πάρει άρον άρον πίσω κάτω από την κατακραυγή.

...και των επικίνδυνων σχεδιασμών

Τα επιχειρηματικά σχέδια και οι συνολικότεροι στόχοι της αστικής τάξης, οι λυκοσυμμαχίες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στις οποίες συμμετέχει, «δίνουν τον τόνο» της «εθνικής» συνεννόησης και συναίνεσης όλων των αστικών κομμάτων και στην εξωτερική πολιτική, όπως φάνηκε και από την πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για το Κυπριακό.
Για τους στόχους αυτούς, και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δρομολογείται η διχοτομική και άδικη «λύση» του Κυπριακού με τη μία ή την άλλη μορφή, οξύνεται η κόντρα με την τουρκική αστική τάξη που διεκδικεί το δικό της μερίδιο από τη λεία, στο φόντο και των παρεμβάσεων ΗΠΑ - ΕΕ - Βρετανίας που βάζουν στο επίκεντρο την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων του νησιού, προς όφελος μονοπωλιακών συμφερόντων και των ευρωατλαντικών σχεδιασμών. Για τους στόχους αυτούς και τα κέρδη των ενεργειακών κολοσσών μαζεύτηκαν γύρω από μια γεώτρηση στην Κύπρο, τα κανόνια όχι μιας αλλά έξι καπιταλιστικών χωρών, επιβεβαιώνοντας το πώς ο φυσικός πλούτος θα γίνεται «κατάρα» και πηγή κινδύνων για τους λαούς, όσο βρίσκεται στα χέρια των καπιταλιστών.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ξετυλίγεται το προκλητικό «αφήγημα» της κυβέρνησης και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων ότι η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΕΕ και ΝΑΤΟ στην περιοχή αποτελεί τάχα πλέγμα προστασίας από τις συνέπειες των ίδιων των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και συγκρούσεων, από τους κινδύνους που γεννάνε για τους λαούς οι σφοδροί αυτοί ανταγωνισμοί. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου επιβάλλουν και τις συμμαχίες που στήνονται με άλλα καπιταλιστικά κράτη, όπως έδειξε και η πρόσφατη τριμερής Ελλάδας - Σερβίας - Βουλγαρίας, προς υπεράσπιση και επανάκτηση θέσεων στα Βαλκάνια, προς διεκδίκηση ρόλων στα Δ. Βαλκάνια, εκεί που συγκρούονται τα επιχειρηματικά και γεωπολιτικά σχέδια ΕΕ - ΗΠΑ - Ρωσίας και Κίνας, μπλέκοντας κι άλλο το κουβάρι των ανταγωνισμών, συσσωρεύοντας κυριολεκτικά «μπαρούτι» στην περιοχή.

Κάτω απ' την ίδια σημαία, πάντα μπροστά!

Απ' όπου κι αν το δει κανείς, επιβεβαιώνεται ότι το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει στους λαούς. Οτι για την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών η εργατική - λαϊκή πάλη πρέπει όντως να βάλει στο στόχαστρό της το σύστημα που γεννά πολέμους, φτώχεια και ανεργία, θέτοντας μπροστά τη διέξοδο. Σε αυτόν το δρόμο, τη μοναδική διέξοδο για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, οι κομμουνιστές πρέπει να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους το διάστημα που έρχεται, ατομικά και συλλογικά.
Σε αυτόν το δρόμο, σύμφωνα με τα λόγια του Δ. Κουτσούμπα «(...) Το ΚΚΕ πάντα πρωτοπόρο, ξεχωριστό και αναντικατάστατο, όπως κανένα άλλο κόμμα της ελληνικής κοινωνίας. Εκτός από υπερηφάνεια, όμως, αισθανόμαστε και την ευθύνη που πέφτει στις πλάτες μας για να συνεχίσουμε να βαδίζουμε στο δρόμο που χαράχτηκε πριν από έναν αιώνα. Η πάλη στις σημερινές συνθήκες για την οριστική κατάργηση της ταξικής - εκμεταλλευτικής και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας αποτελεί έμπρακτη απόδοση τιμής στην Οκτωβριανή Επανάσταση και τους σκοπούς της. Προϋπόθεση για να κατακτηθούν αυτά τα χαρακτηριστικά είναι η οικοδόμηση του Κόμματος πρώτα απ' όλα στους μεγάλους χώρους δουλειάς, η ανανέωση των δυνάμεών του με εκατοντάδες νέους και νέες της εργατικής τάξης. (...)
Καθώς τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα είναι μπροστά μας, οι ευθύνες μεγαλώνουν. Οι μπαρουτοκαπνισμένες γενιές του ΚΚΕ μάς έχουν παραδώσει μεγάλη αρετή και παρακαταθήκη. Συνεχίζουμε πάντα κάτω από την ίδια σημαία, με την ίδια πάντα θέληση και αισιοδοξία. Καμιά δύναμη δεν μπορεί και δεν θα μπορέσει να ανακόψει αυτήν τη μεγαλειώδη πορεία. Κόντρα σε ανέμους και θύελλες, θα φτάσουμε στο τέρμα. (...) Ζούμε τα κοιλοπονήματα της Ιστορίας. Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι ο νέος κόσμος, ο σοσιαλισμός! Προχωράμε μπροστά δυναμικά. Πάντα μπροστά. Το μέλλον - όντως - δε θα 'ρθει από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο... Παίρνουμε τα μέτρα μας! Οργανώνουμε την πάλη της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας».

Μπίζνες εκατομμυρίων με το λαθρεμπόριο

Από την αρχή της δράση του το «Ισλαμικό Κράτος» έδειξε τον ...επαγγελματισμό του. Διέθετε αξιόμαχους πρώην στρατιωτικούς, ξένους μισθοφόρους που έμπαιναν σωρηδόν από την Τουρκία, τεχνοκράτες και επιστήμονες. Στηρίχτηκε σε τμήματα της αστικής τάξης της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και από ιμπεριαλιστικά κέντρα και μονοπωλιακούς ομίλους. Ετσι, οι τζιχαντιστές κατάφεραν να ελέγξουν ένα σημαντικό κομμάτι των πετρελαιοπηγών της Συρίας και του Ιράκ. Καταφέρνουν να διακινούν το πετρέλαιο, με τη συνεργασία ενός τεράστιου δικτύου οδηγών, μεσαζόντων, λαθρεμπόρων, μεταφορέων, αξιωματούχων, οργανώσεων του οργανωμένου εγκλήματος σε χώρες της ευρύτερης περιοχής, πολυεθνικών πετρελαϊκών και μεταφορικών εταιρειών και τις «ευλογίες» δυτικών, αραβικών και άλλων κυβερνήσεων. Ετσι εξηγείται πως μια σχετικά ολιγάριθμη ομάδα ενόπλων με μεγάλη ευκολία αναπτυσσόταν, διέθετε οχήματα, όπλα, συστήματα επικοινωνιών. Σύμφωνα με περιοδικά και έρευνες χωρών της Δύσης είχε φτάσει να έχει μηνιαία κέρδη έως και 50 εκατομμύρια δολάρια.
Τα στελέχη του «Ισλαμικού Κράτους» ελέγχουν πετρελαιοπηγές, αγωγούς, διαδρόμους που αποτελούσαν και αποτελούν το «μήλον της Εριδος» ανάμεσα σε αντικρουόμενα μονοπωλιακά και ιμπεριαλιστικά κέντρα τόσο της περιοχής όσο και διεθνώς.
Είναι έτσι φανερό ότι τα συμφέροντα που διακυβεύονται στα εδάφη της Συρίας, του Ιράκ και της ευρύτερης περιοχής είναι τεράστια, συνδέονται άμεσα με κόντρες μονοπωλίων που επιδιώκουν «νέους χάρτες» και «αγορές». Γι' αυτό και το ενδιαφέρον ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που αξιοποιούν κατάλληλα το πρόσχημα της «τρομοκρατίας». Η συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων από δεκάδες χώρες της Ευρώπης, των ΗΠΑ, των συμμάχων τους στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής δημιουργεί ένα εκρηκτικό τοπίο που δεν απέχει πολύ από τη στιγμή μιας γενικευμένης ανάφλεξη. Η ιστορική εμπειρία των δύο παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών πολέμων διδάσκει πολλά. Και δίνει το πιο σημαντικό δίδαγμα ότι οι εργάτες και τα λαϊκά εκμεταλλευόμενα στρώματα δεν πρέπει να «τσιμπάνε» στα διάφορα προσχήματα και διλήμματα που στήνουν οι εκμεταλλευτές του. Δεν πρέπει να χάνουν τον δικό τους δρόμο για αυτοτελή πάλη για οριστική κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και εξουσίας.

Ειρήνη και πόλεμος στην εποχή του ιμπεριαλισμού

Εκτενή αποσπάσματα από την τοποθέτηση του ΚΚΕ στο Σεμινάριο που διοργάνωσε το ΚΚ Βοημίας - Μοραβίας (Τσεχία)

Σκίτσο για τη νίκη του Κόκκινου Στρατού στη μάχη του Στάλινγκραντ

Στις 31 Μάη και 1 Ιούνη 2017, το Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας - Μοραβίας φιλοξένησε στην Πράγα Διεθνές Σεμινάριο προς τιμήν των 100 χρόνων της Οκτωβριανής Επανάστασης, με θέμα «100 χρόνια από το "Διάταγμα για την Ειρήνη" - Η συμβολή της ΕΣΣΔ στη διατήρηση της Ειρήνης». Στο Σεμινάριο πήραν μέρος 11 αντιπροσωπείες Κομμουνιστικών Κομμάτων από την Ευρώπη, δόθηκε η ευκαιρία να αναδειχθεί ο ρόλος της ΕΣΣΔ και των κομμουνιστών στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Ταυτόχρονα, αναπτύχθηκε έντονη διαπάλη σε πλευρές γύρω από το χαρακτήρα του πολέμου και τη στάση των κομμουνιστών σε αυτόν, τις οξυμένες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα να προασπιστεί η ειρήνη και να αποφευχθεί ο πόλεμος μέσω διάφορων μορφών διακρατικής συνεργασίας, Οργανισμών του Διεθνούς Δικαίου κ.ά.
Δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη η αντιπαράθεση που αναπτύσσεται μεταξύ Κομμουνιστικών Κομμάτων στο ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, εάν αναλογιστούμε ότι ο Α' Παγκόσμιος Ιμπεριαλιστικός Πόλεμος οδήγησε το εργατικό κίνημα της περιόδου του στην πρώτη μεγάλη του διάσπαση, όπου ξεκαθάρισε η επαναστατική γραμμή από την οπορτουνιστική σοσιαλσοβινιστική.
Ακόμη, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα βρίσκεται σε βαθιά ιδεολογική - πολιτική - οργανωτική κρίση και δεν είναι δεδομένη η στάση πολλών Κομμουνιστικών Κομμάτων απέναντι στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, ακόμη και στο ΝΑΤΟ. Ετσι υπάρχουν ΚΚ, όπως το Γαλλικό ΚΚ, που στήριξαν τα ιμπεριαλιστικά προσχήματα και πολέμους του ΝΑΤΟ, τόσο παλαιότερα στη Γιουγκοσλαβία, όσο και πρόσφατα στον πόλεμο του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, ή της ΕΕ και ειδικότερα της Γαλλίας στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Πολύ περισσότερες είναι και οι συγχύσεις γύρω από το ρόλο της Ρωσίας, της Κίνας, συνολικότερα των BRICS, αφού πολλά κόμματα περιορίζουν λαθεμένα την έννοια του ιμπεριαλισμού αποκλειστικά στις ΗΠΑ, αγνοώντας τη λενινιστική προσέγγιση του ιμπεριαλισμού, κάτι που οδηγεί στην επιλογή ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου.

Από διαδήλωση του ΚΚΕ ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία

Το ΚΚΕ, συμμετέχοντας στην εκδήλωση της Πράγας, έθεσε βασικές θέσεις του γύρω από τα ζητήματα της ειρήνης και του πολέμου στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού. Παρακάτω, παρουσιάζουμε εκτενή αποσπάσματα της παρέμβασης του ΚΚΕ, που εκπροσώπησε ο Λευτέρης Νικολάου, μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ.

Η επικαιρότητα του δρόμου που χάραξε ο Οκτώβρης του 1917 για τη στάση των κομμουνιστών στα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης

Αρχικά στην παρέμβαση του ΚΚΕ τονίστηκε η προσφορά της Οκτωβριανής Επανάστασης και της ΕΣΣΔ, του πρώτου εργατικού κράτους στην υπόθεση της χειραφέτησης της εργατικής τάξης, της κοινωνικής προόδου, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Ταυτόχρονα, σημειώθηκε πως το κομμουνιστικό κίνημα πρέπει να αντλήσει και τα διδάγματα από το πώς λαθεμένα ακολουθήθηκε η «γραμμή της ειρηνικής συνύπαρξης», η εκτίμηση πως η βαρβαρότητα και η επιθετικότητα δεν είναι χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού, αλλά μόνον ορισμένων τμημάτων του κεφαλαίου ή κάποιων καπιταλιστικών δυνάμεων. Εκτίμηση, που επέτρεψε την καλλιέργεια ουτοπικών αντιλήψεων ότι είναι δυνατόν ο ιμπεριαλισμός να αποδεχτεί μακροχρόνια τη συμβίωση με δυνάμεις που έσπασαν την παγκόσμια κυριαρχία του.
Στη συνέχεια, η τοποθέτηση του ΚΚΕ αναφέρθηκε στα ζητήματα της Ειρήνης και του Πολέμου στη σημερινή εποχή, όπου σημειώθηκε:

Οκτώβρης 2015, πανό του ΚΚΕ στην Ακρόπολη

«Γίνεται φανερό από τα παραπάνω ότι από το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι και τις αντεπαναστατικές ανατροπές στην ΕΣΣΔ και τις υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης, το σοσιαλιστικό σύστημα στον 20ό αιώνα απέδειξε την ανωτερότητά του έναντι του καπιταλισμού, τα τεράστια πλεονεκτήματα που παρέχει για την εργασία και τη ζωή των εργαζομένων.
Εχει αξία να σταθούμε στον τρόπο με τον οποίο χαιρέτισαν τις ανατροπές οι αστικές δυνάμεις, σύσσωμοι οι φιλελεύθεροι, οι σοσιαλδημοκράτες, αλλά και οι νεοαριστεροί και οι οπορτουνιστές. Ολοι αυτοί ζητωκραύγασαν για τις "λεωφόρους ειρήνης και ευημερίας των λαών" που θα άνοιγαν όταν διαλύθηκε η ΕΣΣΔ. Γρήγορα φάνηκε ότι λεωφόροι άνοιξαν, όμως επρόκειτο για τις λεωφόρους του καπιταλιστικού κέρδους, του ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των δρόμων μεταφοράς της Ενέργειας και των εμπορευμάτων. Δρόμοι που από την πρώτη στιγμή δημιουργήθηκαν τσαλαπατώντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές: πόλεμος του Κόλπου, βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας, εισβολή και κατοχή του Αφγανιστάν, του Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Ουκρανία κ.ά.
Προβάλλεται ορισμένες φορές το ερώτημα γιατί συνέχισε και συνεχίζει τη δράση του ο φονικός μηχανισμός του ΝΑΤΟ, αφού ο σοσιαλισμός ανατράπηκε και διαλύθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Αυτή η ερώτηση δεν παίρνει υπόψη:
-- Τον επιθετικό χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού συστήματος, τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς που εκδηλώνονται ανάμεσα στα μονοπώλια (πυρήνας του συστήματος στο ιμπεριαλιστικό στάδιο), παρά τη διεθνική τους εμβέλεια, καθώς και στα κράτη που εκφράζουν τα συμφέροντά τους.
-- Τον αδυσώπητο πόλεμο για τον έλεγχο των αγορών, τις συμμαχίες που διαμορφώνονται ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη, για να καρπωθούν το μεγαλύτερο μερίδιο του πλούτου για λογαριασμό των μονοπωλίων, να διεκδικήσουν την καλύτερη δυνατή θέση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
-- Την αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας, την ταξική πάλη, την αντίδραση του καπιταλισμού που σαπίζει και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποσοβήσει επαναστατικές ανατροπές για να διατηρήσει την εξουσία του.
Το ΝΑΤΟ μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές ενισχύθηκε και διεύρυνε το πεδίο της δράσης του, προσάρμοσε τη στρατηγική του στις σύγχρονες ανάγκες των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, πολύ περισσότερο που στις μέρες μας διαμορφώθηκε το έδαφος για την όξυνση νέων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και άλλες ισχυρές χώρες του ΝΑΤΟ, με τη Ρωσία, την Κίνα, τους BRICS, σε περιβάλλον αναδιατάξεων στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.
Σε αυτές τις συνθήκες, το ΝΑΤΟ εμπλούτισε τη στρατηγική του. Στη θέση του "εχθρού σοσιαλισμού" τοποθέτησε την "καταπολέμηση της τρομοκρατίας", τις κάθε λογής "ασύμμετρες απειλές", συνεχίζοντας να στοχεύει τον "εχθρό λαό", το επαναστατικό κίνημα.
Στις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν, η καπιταλιστική Ρωσία, που "κληρονόμησε" τη θέση της ΕΣΣΔ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και η Κίνα δεν μπορούν αντικειμενικά, από ταξική σκοπιά, να παίξουν το ρόλο που έπαιζαν η ΕΣΣΔ και οι σοσιαλιστικές χώρες. Η καπιταλιστική Ρωσία αξιοποίησε τα τεράστια φυσικά αποθέματα, το πυρηνικό οπλοστάσιο, τις υποδομές και το ανθρώπινο δυναμικό που της άφησε η ΕΣΣΔ για να αναβαθμίσει τη θέση της στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, φτάνοντας να είναι η δεύτερη σε στρατιωτική ισχύ ιμπεριαλιστική δύναμη. Η Κίνα, που ήδη από τη δεκαετία του 1980 ακολούθησε πολιτική ενίσχυσης και κυριαρχίας των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, είναι πλήρως ενταγμένη στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και δεύτερη οικονομική δύναμη παγκοσμίως, πρωταγωνιστώντας στους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς.
Ιδιαίτερα μετά το ξεκίνημα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης το '08-'09, οι αντιθέσεις και ανταγωνισμοί στις οποίες συμμετέχουν "παραδοσιακές" και "ανερχόμενες" ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν οξυνθεί, με κριτήριο το κυνήγι του μέγιστου κέρδους.
Με αυτήν την έννοια, τα κάθε λογής επιχειρήματα που κατά καιρούς εμφανίζονται, σχετικά με την ανάγκη "νέας αρχιτεκτονικής των διεθνών σχέσεων", "του πολυπολικού κόσμου σε αντίθεση με την αυτοκρατορία - παντοδυναμία των ΗΠΑ", που συχνά καταλήγουν σε νέα σχήματα διακρατικών δομών - συμμαχιών, τα διάφορα "πανευρωπαϊκά συστήματα ασφάλειας", που μπορούν δήθεν να εγγυηθούν την "ειρήνη" και την "ασφάλεια", είναι αβάσιμα και επικίνδυνα. Αβάσιμα γιατί παραγνωρίζουν την ταξική ουσία των καπιταλιστικών κρατών που συμμετέχουν σε αυτές τις συμμαχίες και επικίνδυνα γιατί σε συνθήκες όξυνσης των ανταγωνισμών, που οδηγούν ακόμη και σε παρατεταμένες στρατιωτικές συγκρούσεις λειτουργούν σαν εργαλείο για το διαχωρισμό και τη στήριξη από μεριάς των εργαζομένων του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού πόλου.
Ετσι, παραδείγματος χάρη, στην πράξη αποδεικνύεται πόσο ανυπόστατες είναι οι οπορτουνιστικές προσεγγίσεις (π.χ. του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα) που επιχειρούν να βρουν ποιοτικές διαφορές ανάμεσα στο ιμπεριαλιστικό περιεχόμενο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, καλλιεργώντας συγχύσεις ότι η ΕΕ μπορεί να υπηρετήσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, τη στιγμή που 22 μέλη της ΕΕ είναι ενταγμένα στο ΝΑΤΟ και άλλα 4 συνεργάζονται με το ΝΑΤΟ σε διάφορες άλλες δομές, τη στιγμή που η ΕΕ σαν καπιταλιστική διακρατική ένωση δεν μπορεί ποτέ να αποκτήσει φιλολαϊκό περιεχόμενο.

Η πάλη για την ειρήνη και τα καθήκοντα των κομμουνιστών

Η περιοχή μας μυρίζει μπαρούτι. Παραμένει το πρόβλημα της τουρκικής κατοχής του 40% της Κύπρου και διαιωνίζεται. Συνεχίζεται η ισραηλινή κατοχή στην Παλαιστίνη. Η συνέχιση του πολέμου σε Συρία και Ιράκ μπορεί να τινάξει στον αέρα την μπαρουταποθήκη της Μέσης Ανατολής. Οι ευρωατλαντικές δυνάμεις αξιοποιούν τους τζιχαντιστές, επεμβαίνουν, βομβαρδίζουν, εμμένουν στο στόχο της ανατροπής της συριακής κυβέρνησης και προσβλέπουν σε μία λύση που θα βασίζεται στους "μετριοπαθείς" αντικαθεστωτικούς, που στηρίζονται από Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Κατάρ. Η παρέμβαση της Ρωσίας άλλαξε τους συσχετισμούς, όμως πρέπει να είναι καθαρό ότι δεν παρεμβαίνει για να "σώσει το λαό της Συρίας". Οξύνεται ξανά η αντιπαράθεση ΗΠΑ και ΕΕ με το Ιράν με πρόφαση το πυρηνικό πρόγραμμά του, αλλά έχοντας στόχο τον περιορισμό των σχέσεών του με τη "Χεζμπολάχ" στο Λίβανο και με τη "Χαμάς" στην Παλαιστίνη. Στη Λιβύη η κατάσταση είναι διαλυτική, συνεχίζεται η ένοπλη σύγκρουση.
Οι αιτίες που οδήγησαν στην ουκρανική κρίση παραμένουν. Η επέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ, με τη στήριξη και φασιστικών/φιλοφασιστικών δυνάμεων για την προώθηση των συμφερόντων δικών τους μονοπωλίων έναντι αυτών της Ρωσίας, διαμόρφωσε μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση, που γίνεται πιο σύνθετη με την έξαρση των εθνοτικών διαφορών κυρίως στην Ανατολική Ουκρανία.
Στα Βαλκάνια παραμένουν ανοιχτά μέτωπα Ελλάδας - ΠΓΔΜ, Ελλάδας - Αλβανίας για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, Σερβίας - Αλβανίας, ενισχύεται η εθνικιστική στάση της αστικής τάξης της Αλβανίας που εγείρει διεκδικήσεις σε βάρος της Σερβίας, της ΠΓΔΜ, της Ελλάδας.
Η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο Πέλαγος αποκτούν όλο και περισσότερο ΝΑΤΟικά χαρακτηριστικά. Στις 11 Φλεβάρη 2016 τα επιτελεία του ΝΑΤΟ, με τη συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης, αποφάσισαν την αποστολή πολεμικών πλοίων στο όνομα του "ελέγχου των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών". Η ουσία είναι ότι η κινητοποίηση των ΝΑΤΟικών δυνάμεων είναι μέρος της γενικότερης στρατιωτικής κινητοποίησης του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία στο φόντο των πολεμικών επιχειρήσεων στη Συρία, στο Ιράκ και στη Λιβύη, στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών στοχεύσεων στην περιοχή. Είναι κίνηση που ενισχύθηκε με τις αποφάσεις της Συνόδου του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία το 2016 για αυξημένη παρουσία του ΝΑΤΟ σε Ανατολική Μεσόγειο, Μαύρη Θάλασσα, τη Βαλτική αλλά και στα χερσαία σύνορα με τη Ρωσία στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπου ήδη έχουν συγκροτηθεί και αναπτυχθεί χερσαίες στρατιωτικές δυνάμεις σε Πολωνία, Βαλτικές χώρες, με στρατιωτικά γυμνάσια στη Ρουμανία κ.α.
Οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί που συνδέουν τη "σταθερότητα και ασφάλεια" της χώρας μας για παράδειγμα με την συμμετοχή και την παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή δεν "πατάνε στη γη", αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όπως και οι προηγούμενες, είναι κι αυτή βουτηγμένη μέχρι το λαιμό στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς σε μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από την κόλαση των πολέμων. Αρκεί να πούμε ότι τα πλοία των ΗΠΑ που βομβάρδισαν την Αεροπορική Βάση αλ Σαϊράτ στη Συρία λίγες μέρες πριν είχαν ελλιμενιστεί στη Ναυτική Βάση των ΗΠΑ στη Σούδα της Κρήτης.
O φόβος που καλλιεργείται σε συνθήκες έντασης των ανταγωνισμών και πολέμων δεν πρέπει να εγκλωβίσει τους εργαζομένους σε αναμονή και ψεύτικες ελπίδες ή να τους ρίξει στην παγίδα της αστικής τάξης και των κομμάτων της περί "εθνικής ενότητας".
Η "εθνική ενότητα" χρησιμοποιείται σαν εργαλείο στα χέρια των καπιταλιστών για να θωρακίζουν το εκμεταλλευτικό τους σύστημα και να αφοπλίζουν την εργατική τάξη. Ποτέ και πουθενά δεν ταυτίστηκαν και δεν ταυτίζονται τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών και των εκμεταλλευομένων, των καταπιεστών και των καταπιεζομένων. Η απόρριψη αυτού του αστικού εφευρήματος θα δώσει δύναμη στην ταξική πάλη.
Το ΚΚΕ πρωταγωνιστεί στον αγώνα ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις και συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη της λαϊκής πάλης με στόχο:
-- Να κλείσουν η βάση της Σούδας και οι άλλες ΝΑΤΟικές/ξένες βάσεις
-- Να φύγουν τα ΝΑΤΟικά στρατεύματα από το Αιγαίο, τη Μεσόγειο θάλασσα, τα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή.
-- Να επιστρέψουν οι στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις που υπηρετούν σε αποστολές των ΝΑΤΟ/ΕΕ.
-- Την αποδέσμευση από ΝΑΤΟ/ΕΕ με την εξουσία στα χέρια της εργατικής τάξης, των λαϊκών δυνάμεων.
Το ΝΑΤΟ θέτει σε εφαρμογή νέα, πολύ επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Ο ανταγωνισμός με την Κίνα, τη Ρωσία εντείνεται. Δεν αρκεί η ανησυχία, καθήκον των κομμουνιστών είναι η ενίσχυση της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, η χειραφέτηση της εργατικής τάξης από τις αστικές τάξεις σε κάθε χώρα και η προετοιμασία των λαών με κατεύθυνση τη συγκέντρωση δυνάμεων για την εξάλειψη των αιτιών που προκαλούν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις.
Ο πόλεμος είναι η συνέχεια της αντιλαϊκής πολιτικής με άλλα μέσα, σημαδεύεται από τα συμφέροντα και τους στόχους των αστικών τάξεων, ο χαρακτήρας του πολέμου στην εποχή μας είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο μεριές, ανεξάρτητα με το ποιος επιτίθεται και ποιος αμύνεται. Δίκαιος μπορεί να είναι μόνο ο πόλεμος για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η πάλη για την υπεράσπιση των συνόρων, της εδαφικής ακεραιότητας, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων είναι μέρος της πάλης για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, του καπιταλισμού, που γεννάει πολέμους, κρίσεις, φτώχεια, ανεργία, προσφυγιά.
Στις συνθήκες των εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και του κινδύνου για γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, έχει ιδιαίτερη σημασία η ενίσχυση της κοινής πάλης των Κομμουνιστικών Κομμάτων και η ανάπτυξη της προλεταριακής αλληλεγγύης.
Το ΚΚΕ δίνει μεγάλο βάρος στην ενδυνάμωση των δεσμών με τα ΚΚ της περιοχής και αναλαμβάνει την ευθύνη πραγματοποίησης σχετικών συναντήσεων σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αυτό όμως δεν αρκεί, αφού οι συνθήκες απαιτούν να κατακτηθεί σαφής θέση ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, να υπάρχει ενιαία στρατηγική κατεύθυνση ενάντια στις αστικές τάξεις, στην αστική τάξη σε κάθε χώρα, και αταλάντευτη στάση κατά των ιμπεριαλιστικών ενώσεων, ώστε οι κομμουνιστές να ηγούνται στην πράξη στον αγώνα όχι μόνο να μην μπούνε ο λαοί της περιοχής κάτω από τη "σημαία" των εκμεταλλευτών, αλλά να δυναμώσει ο αγώνας για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που γεννάει πολέμους, κρίσεις, φτώχεια, ανεργία, προσφυγιά.
Για να έχει αντίκρισμα η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό οι κομμουνιστές πρέπει να δυναμώσουμε την πάλη και με τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, του οπορτουνισμού, που καλλιεργούν τον πασιφισμό.
Η πάλη της εργατικής τάξης, των άλλων λαϊκών στρωμάτων τόσο ενάντια στην αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζονται στο εσωτερικό της χώρας προς όφελος του κεφαλαίου, όσο και ενάντια στις ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις και πολέμους στο εξωτερικό, που γίνονται για τους ίδιους λόγους, θα πρέπει να χαράσσει κατεύθυνση σύγκρουσης με τα μονοπώλια και τον καπιταλισμό. Γιατί εξακολουθεί να είναι επίκαιρος ο δρόμος που χάραξε ο Οκτώβρης του 1917 για τη στάση των κομμουνιστών στα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης, οι θέσεις του Λένιν, που σημείωνε πως "τα συνθήματα του πασιφισμού, του διεθνούς αφοπλισμού στις συνθήκες του καπιταλισμού, των δικαστηρίων διαιτησίας κ.τ.λ. δεν είναι μόνο αντιδραστική ουτοπία, αλλά και αποτελούν ανοιχτή εξαπάτηση των εργαζομένων, που αποσκοπεί στον αφοπλισμό του προλεταριάτου και στην απόσπασή του από το καθήκον του αφοπλισμού των εκμεταλλευτών. Μόνο η προλεταριακή, η κομμουνιστική επανάσταση μπορεί να βγάλει την ανθρωπότητα από το αδιέξοδο που δημιούργησε ο ιμπεριαλισμός και οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Οποιες κι αν είναι οι δυσκολίες της επανάστασης και οι πιθανές προσωρινές αποτυχίες της, ή τα κύματα της αντεπανάστασης, η τελική νίκη του προλεταριάτου είναι αναπόφευκτη».<sup>1

Παραπομπή:</sup>
1. Β. Ι. Λένιν: «Πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας (μπ)», «Απαντα», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», τ. 38, σελ. 421.

Οι αλεπούδες μπορούν να γίνουν σκυλάκια...

Πείραμα που ξεκίνησε πριν από έξι δεκαετίες στη Σοβιετική Ενωση αποκαλύπτει σε «γρήγορη κίνηση» πώς στο πέρασμα χιλιετηρίδων κάποιοι λύκοι εξελίχθηκαν σε σκύλους, χάρη στη διαρκή επιλογή για αναπαραγωγή των πιο ήμερων και φιλικών ζώων κάθε γενιάς από τον άνθρωπο

Κουτάβι εξημερωμένης αλεπούς χαίρεται την ανθρώπινη επαφή. Το στρογγυλεμένο ρύγχος του και η διάστικτη γούνα του διαφέρουν σημαντικά σε σχέση με τους προγόνους του

Το 1958, ο Σοβιετικός βιολόγος Ντμίτρι Μπελιάεφ πήγε στο Νοβοσιμπίρσκ της Σιβηρίας, στο νεοϊδρυμένο Ινστιτούτο Κυτταρολογίας και Γενετικής της ΕΣΣΔ, για να ξεκινήσει ένα πείραμα εξημέρωσης, από εκείνα που διαρκούν μια ζωή. Σύντομα πήγε να τον βοηθήσει η 83χρονη σήμερα καθηγήτρια εξελικτικής βιολογίας, Λιουντμίλα Τρουτ. Ο Μπελιάεφ ήθελε να μελετήσει τη διαδικασία της εξημέρωσης σαν ταινία που παίζεται σε γρήγορη ταχύτητα. Ηθελε να φτιάξει έναν σκύλο από μια αλεπού! Γι' αυτό, σε κάθε γενιά ζώων επέλεγε για αναπαραγωγή τις αλεπούδες, που είχαν την πιο θετική αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους.

Η ιδέα του Μπελιάεφ ήταν ταυτόχρονα απλή και ριζοσπαστική. Θεωρούσε ότι το καθοριστικό χαρακτηριστικό όλων των εξημερωμένων ζώων είναι η ημερότητά τους. Αν ήταν έτσι, τότε η διαδικασία της εξημέρωσης καθοδηγήθηκε από τους προγόνους μας, που προτιμούσαν τα ζώα που ήταν λιγότερο επιθετικά και φοβούνταν λιγότερο τους ανθρώπους. Η ημερότητα ήταν το κλειδί για να δουλέψουν με ζώα, ώστε να προσπαθήσουν να εμφανίσουν τα άλλα χαρακτηριστικά που ήθελαν. Οι σκύλοι, οι αγελάδες, τα άλογα, οι κατσίκες, τα πρόβατα, οι χοίροι και οι γάτες έπρεπε οπωσδήποτε να είναι υπάκουα, είτε ζητούσαμε απ' αυτά προστασία, γάλα, κρέας, παρέα ή άλλα αγαθά.

Image protected by copyright.

Παραπέρα, ο Μπελιάεφ θεωρούσε ότι τα περισσότερα, αν όχι όλα τα άλλα χαρακτηριστικά των εξημερωμένων ζώων, αυτά που αποκαλούμε το σύνδρομο εξημέρωσης (καμπυλωτές ουρές, δισκοειδή αυτιά, διάστικτες γούνες, νεανικά χαρακτηριστικά στο πρόσωπο και μετά την εφηβεία, μικρότερη εξάρτηση από αυστηρά χρονικά όρια για το ζευγάρωμα) ήταν υποπροϊόντα της επιλογής για τα πιο ήμερα ζώα. Ετσι, Μπελιάεφ και Τρουτ, φορώντας χοντρά γάντια για να μην πληγώνονται από τα νύχια και τα δόντια των ζώων, άρχισαν να δουλεύουν με αλεπούδες απ' όλες τις φάρμες αναπαραγωγής τους στη Σοβιετική Ενωση. Τα πρώτα χρόνια, τα περισσότερα ζώα ήταν πολύ επιθετικά, ενώ άλλα έδειχναν μεγάλο φόβο και αποστροφή για τον άνθρωπο. Ηδη, όμως, από την έκτη γενιά τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν και να εμφανίζονται αλεπουδάκια που επιζητούσαν την ανθρώπινη παρουσία και έγλειφαν τους ανθρώπους όπως τα σκυλιά. Τα πιο ήμερα ζώα αποτελούσαν τότε το 2% του πληθυσμού του πειράματος. Το ποσοστό αυτό σήμερα είναι 70%.

Αποκαλυπτικό ανακάτεμα

Κάθε πείραμα εξημέρωσης είναι και μια έρευνα στην εξελικτική γενετική. Ο Μπελιάεφ και η Τρουτ χρειαζόταν να βεβαιωθούν ότι οι αλλαγές που παρατήρησαν στις εξημερωμένες αλεπούδες είχαν γενετική βάση. Γι' αυτό έκαναν ένα πιο εξειδικευμένο πείραμα με μια ομάδα εξημερωμένων αλεπούδων και μια ομάδα από τα πιο άγρια και εχθρικά ζώα του ευρύτερου πειράματος. Πήραν έμβρυα μιας βδομάδας από τις εξημερωμένες αλεπούδες και τα εισήγαγαν στις άγριες, ως παρένθετες μητέρες και αντίστροφα. Αν τα νεογέννητα αλεπουδάκια συμπεριφέρονταν όπως οι βιολογικοί γονείς τους και όχι όπως οι παρένθετες μητέρες τους, τότε θα ήταν βέβαιο ότι η ημερότητα και η αγριότητα είχαν γενετική βάση.

Εξημερωμένες αλεπούδες, με διαφορετικά εξωτερικά χαρακτηριστικά, ποζάρουν μαζί με τους ερευνητές στις εγκαταστάσεις του πειράματος στη Σιβηρία

Οταν τα κουτάβια γεννήθηκαν μετά από εφτά βδομάδες εγκυμοσύνης, υπήρχε βέβαια το πρόβλημα ποια από τα μικρά ήταν αποτέλεσμα παρένθετης κύησης και ποια όχι. Την απάντηση έδωσε το χρώμα της γούνας καθώς τα μικρά της παρένθετης κύησης έφεραν τα χρώματα των γονιών τους και τα υπόλοιπα της αλεπούς που τα γέννησε και ήταν και γενετικά η μητέρα τους. Οι ερευνητές δεν άργησαν να διαπιστώσουν ότι τα μικρά από παρένθετη κύηση, που προέρχονταν από ήμερους γονείς, ήταν κι αυτά ήμερα και φιλικά προς τον άνθρωπο, παρότι τα αδελφάκια τους από την άγρια αλεπού που τα γέννησε ήταν άγρια. Η άγρια μητέρα μάλιστα «μάλωνε» τα ήμερα, τους γρύλιζε και τα έπιανε από το σβέρκο για να τα απομακρύνει από τους ανθρώπους που είχαν πλησιάσει στο κλουβί.

Τέως πονηρή αλεπού...

Το 1974 είχε πια γεννηθεί η 15η γενιά αλεπούδων του πειράματος. Πολλές από τις ήμερες αλεπούδες είχαν αρχίσει να εμφανίζουν χαρακτηριστικά που συναντά κανείς σε άλλα εξημερωμένα είδη, όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο Μπελιάεφ. Το πρόσωπό τους είχε πάρει πιο μαλακά, πιο νεανικά χαρακτηριστικά, οι ουρές τους ήταν πιο πλούσιες, τα επίπεδα ορμονών του στρες ήταν σε αυτές πιο χαμηλά και οι αναπαραγωγικοί κύκλοι τους είχαν μεγαλύτερη διάρκεια. Κάποια ζώα είχαν αποκτήσει μέχρι και δισκοειδή αυτιά, αντί για τα μυτερά όρθια, που περιμένει κανείς να έχουν οι αλεπούδες!

Ο Μπελιάεφ με μερικές από τις πρώτες εξημερωμένες ασημί αλεπούδες του

Τα περισσότερα εξημερωμένα ζώα δεν κάνουν στενούς δεσμούς με ανθρώπους, αλλά τα σκυλιά διαφέρουν. Οι ερευνητές αναρωτήθηκαν αν είναι και αυτό ένα χαρακτηριστικό που μπορούσε να εμφανιστεί το ίδιο γρήγορα όπως εμφανίστηκαν και τα άλλα χαρακτηριστικά εξημέρωσης στις αλεπούδες του πειράματος. Η Τρουτ πρότεινε στον Μπελιάεφ να πάρει μαζί της στο σπίτι που διέμενε μέσα στη φάρμα, μια από τις πιο ήμερες και φιλικές αλεπούδες, την Πούσινκα (σημαίνει «μικροσκοπική χνουδωτή μπάλα» στα ρώσικα). Τις πρώτες μέρες, η προσαρμογή του ζώου στον νέο χώρο διαμονής του ήταν δύσκολη. Τριγυρνούσε ανήσυχη και δεν έτρωγε αν δεν την τάιζε η Τρουτ με το δικό της φαγητό. Κάποια μέρα, όμως, όταν η Τρουτ επέστρεψε στο σπίτι, βρήκε την Πούσινκα να την περιμένει στην πόρτα σαν σκυλί. Τελικά, μια βδομάδα μετά την είσοδό της στο σπίτι των ανθρώπων, η εξημερωμένη αλεπού είχε προσαρμοστεί τελείως. Καθόταν δίπλα στα πόδια της Τρουτ, όσο εκείνη δούλευε στο γραφείο της, της άρεσε να βγαίνει βόλτες μαζί της, να παίζει παιχνίδια αναζήτησης, ενώ άρχισε να κυλιέται στο χώμα με εκτεθειμένη την κοιλιά για να της τη χαϊδέψει.
Οταν η Πούσινκα γέννησε 6 κουτάβια, επέμενε να φέρνει πάλι και πάλι στην Τρουτ το ένα από αυτά, παρότι εκείνη το επέστρεφε και το έβαζε μαζί με τ' άλλα, μέχρι που η Τρουτ εγκατέλειψε την προσπάθεια. Τα κουτάβια μόλις μπόρεσαν να πατήσουν γερά στα πόδια τους, άρχισαν να τρέχουν για να υποδεχτούν την κυρία τους κάθε φορά που εκείνη έμπαινε στο δωμάτιο, όπου είχαν τη «φωλιά» τους. Τα μικρά πάντα κοιμούνταν χωρίς ανησυχία και φόβο.

...νυν φύλακας σκύλος

Ο δεσμός με την Πούσινκα μεγάλωνε καθώς περνούσε ο καιρός και το ζώο συμπεριφερόταν όλο και περισσότερο σαν σκύλος, κουνώντας χαρούμενα την ουρά του στο αφεντικό του, παρακολουθώντας την Τρουτ από το παράθυρο καθώς απομακρυνόταν κ.ο.κ. Μερικούς μήνες αργότερα, ήρθε η αδιαμφισβήτητη απόδειξη. Καθώς ένα βράδυ η Τρουτ διάβαζε ένα βιβλίο, η Πούσινκα άκουσε βήματα να πλησιάζουν. Αντί να κρυφτεί ή να αναζητήσει την προστασία της κυρίας της, η αλεπού κατευθύνθηκε προς τον κίνδυνο και δείχνοντας για πρώτη φορά απειλητική συμπεριφορά, άρχισε να γαβγίζει στον νυχτοφύλακα που είχε πλησιάσει, με γάβγισμα ακριβώς σαν ενός σκύλου - φύλακα. Οταν αντιλήφθηκε ότι ο νυχτοφύλακας δεν ήταν απειλή, σταμάτησε να γαβγίζει. Μόνο τρεισήμισι μήνες συμβίωσης χρειάστηκαν για να εμφανιστεί η σκυλίσια νομιμοφροσύνη προς τον άνθρωπο, σε αλεπούδες που ήταν προϊόν γενετικής επιλογής μόλις μιας δεκαπενταετίας!
Σαράντα τρεις γενιές έχουν περάσει μετά την Πούσινκα και οι σημερινές αλεπούδες του πειράματος του Μπελιάεφ είναι ακόμη πιο ήμερες και φιλικές. Οι επιστήμονες, αξιοποιώντας τα σύγχρονα τεχνικά μέσα, εντόπισαν ότι όλες οι γενετικές αλλαγές που διαφοροποιούν τις ήμερες αλεπούδες τους από τις άγριες, εντοπίζονται στο χρωμόσωμα 12 των αλεπούδων, σε σημεία ποσοτικού ελέγχου χαρακτηριστικών (QTL, Quantitative Trait Loci). Παραπέρα διερεύνηση έδειξε ότι οι μεταβολές στο DNA των QTL των αλεπούδων ήταν παρόμοιες με εκείνες των ήμερων σκυλιών. Μέσα από την επιλεκτική αναπαραγωγή μερικών δεκάδων γενεών, οι επιστήμονες πέτυχαν να μετατρέψουν στο γενετικό επίπεδο έναν άγριο κυνίδα σε σκυλάκι του καναπέ.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Το αδυσώπητο κυνήγι του κέρδους και οι τραγικές συνέπειες

Παρά τις «φωνές» για την πληθώρα των υποχρεώσεων και την κόπωση των παικτών, η αύξηση των αγώνων είναι πρώτο μέλημα για τη FIFA

Eν μέσω δημοσιευμάτων που κατακλύζουν τα ευρωπαϊκά και παγκόσμια αθλητικά ΜΜΕ αυτή την περίοδο και στο επίκεντρο έχουν τα μεταγραφικά θέματα, και κυρίως τους πακτωλούς χρημάτων που τα συνοδεύουν, τη βδομάδα που πέρασε υπήρξαν δύο σοβαρές ειδήσεις, για διαφορετικά περιστατικά αλλά με κοινό παρονομαστή: Την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην «πίσω όψη» της απατηλής βιτρίνας του οικοδομήματος του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου. Μια όψη που, πίσω από τη λάμψη με την οποία αυτοί που προσδοκούν σε κέρδη από την πώληση του προϊόντος προσπαθούν να κρύψουν την πραγματικότητα, εγκυμονεί αρκετούς κινδύνους ακόμα και για την ίδια τη ζωή των ποδοσφαιριστών.

Η μία από τις δύο ειδήσεις αφορά τις δηλώσεις του Αργεντινού άσσου της δεκαετίας του '90 Ντανιέλ Μπατιστούτα, για τις συνέπειες στην υγεία του από την πίεση που είχε για διάκριση τα χρόνια που έπαιζε ποδόσφαιρο. Η άλλη, ακόμα πιο τραγική, αφορά την περίπτωση του νεαρού 20χρονου ποδοσφαιριστή του Αγιαξ, που κατέρρευσε στη διάρκεια φιλικού με τη Βέρντερ Βρέμης μετά από ανακοπή καρδιάς.

Μερική αναπηρία λόγω πίεσης

Ηταν πριν από μερικά χρόνια, το 2014, όταν η αποκάλυψη του προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε ο Αργεντινός βετεράνος επιθετικός, με σπουδαία καριέρα στην Ιταλία και ειδικότερα στη Φιορεντίνα, Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, είχε προκαλέσει αίσθηση. Ο επονομαζόμενος και «Μπατιγκόλ», εξαιτίας της έφεσής του στο σκοράρισμα, είχε αποκαλύψει τότε ότι από το 2005 που σταμάτησε το ποδόσφαιρο υποφέρει από αφόρητους πόνους στα πόδια, που δεν τον αφήνουν να πάει ούτε από το δωμάτιό του στην τουαλέτα. Ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση είχε κάνει η δήλωσή του πως είχε ζητήσει από τον προσωπικό του γιατρό να τον ακρωτηριάσει προκειμένου να ανακουφιστεί, κάτι που αρνήθηκε να κάνει ο γιατρός του. Μάλιστα, ο Μπατιστούτα είχε δηλώσει τότε πως δεν του αρέσει το ποδόσφαιρο και το βλέπει επαγγελματικά.

Eurokinissi

Η κατάθλιψη και τα ναρκωτικά αποτέλεσαν τη συνέχεια της ζωής του Βραζιάνου Αντριάνο, μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση

Τρία χρόνια μετά την τότε δήλωσή του και 12 χρόνια πλέον μετά την απόσυρση από την ενεργό δράση, το πρόβλημα παραμένει για τον Μπατιστούτα, αφού μιλώντας πρόσφατα στο επίσημο περιοδικό της FIFA εξήγησε πως περπατάει με δυσκολία και γενικότερα έχει τεράστιο πρόβλημα στις μετακινήσεις. Αυτή τη φορά όμως εμβάθυνε περισσότερο στις αιτίες που τον οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση: Τις απέδωσε στην πίεση που προέκυπτε από τα όσα απαιτούσε το ίδιο το ποδόσφαιρο, όπως είναι σήμερα διαμορφωμένο. Μια πίεση που όπως είπε ασκούσε και ο ίδιος στον εαυτό του, επηρεασμένος και αυτός απ' αυτή την πραγματικότητα, προκειμένου να «δίνει» όλο και περισσότερα.
«Παρόλο που μικρός δεν είχα μεγάλο ενδιαφέρον για το άθλημα, όταν μεγάλωσα το ποδόσφαιρο έγινε το απόλυτο πάθος μου, ζούσα και ανέπνεα γι' αυτό. Ομως τώρα η μεγάλη αλήθεια είναι πως για το λόγο ότι έδωσα πολλά περισσότερα από ό,τι το σώμα μου μπορούσε να δώσει, έχω φτάσει σε σημείο να δυσκολεύομαι να περπατήσω», έχει πει μεταξύ άλλων ο Μπατιστούτα. Οπως εξήγησε, κατά τη διάρκεια της καριέρας του στην Ιταλία, όπου φόρεσε τις φανέλες των Φιορεντίνα, Ρόμα, Ιντερ, και σε μια περίοδο που το ιταλικό ποδόσφαιρο ήταν στο «φόρτε» του, οι προπονήσεις ήταν υπερβολικά σκληρές, με αποτέλεσμα αυτό να τον επηρεάζει στη ζωή του και στη συμπεριφορά του. «Επαιζα στην Ιταλία όταν το ποδόσφαιρο της χώρας ήταν "στα πάνω του". Υπήρχε πίεση απ' όλους και από μένα τον ίδιο προς τον εαυτό μου. Ολοι μου μιλούσαν για το ποδόσφαιρο τόσο που έφτασα σε σημείο να το θεωρήσω βαρετό. Τώρα πλέον υπάρχουν οι συνέπειες που βιώνει το σώμα», τόνισε ο άλλοτε επιθετικός της Εθνικής Αργεντινής.

Σοκ από μια ακόμα κατάρρευση παίκτη

Λίγες μέρες μετά τις νέες δηλώσεις του Γκαμπριέλ Μπατιστούτα για το πρόβλημα υγείας του, από την Ολλανδία ένα περιστατικό που αφορούσε μία ακόμη κατάρρευση εν ώρα αγώνα ήρθε να προκαλέσει σοκ. Στη φιλική αναμέτρηση μεταξύ Αγιαξ και Βέρντερ Βρέμης, ο νεαρός παίκτης του πρώτου, Αμπντελάκ Νούρι, στο 72' της αναμέτρησης αισθάνθηκε έντονη αδιαθεσία και αφού κάθισε αρχικά στο έδαφος, σε δευτερόλεπτα κατέρρευσε χάνοντας τις αισθήσεις του. Οπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα, είχε υποστεί ανακοπή καρδιάς και μπήκε στην εντατική. Οπως έγινε γνωστό λίγο αργότερα, από το περιστατικό υπήρξαν σοβαρές συνέπειες για τον παίκτη, αφού οι γιατροί διαπίστωσαν ότι έχει υποστεί μόνιμη και σοβαρή εγκεφαλική βλάβη. Η κατάστασή του παραμένει κρίσιμη για τις συνέπειες που θα έχει το συμβάν στη ζωή του ποδοσφαιριστή. Το συγκεκριμένο έρχεται να προστεθεί σε μια αλυσίδα παρόμοιων γεγονότων, με ακόμα και θανατηφόρα εξέλιξη, αλυσίδα που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια αυξάνει τους κρίκους της στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο αλλά και γενικότερα στον παγκόσμιο αθλητισμό. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, ως αίτια έχουν αποδειχτεί προβλήματα υγείας τα οποία είτε δεν είχαν ανιχνευτεί, κάτι που δημιουργεί αρκετά ερωτήματα, είτε είχαν αποκρυφθεί εξαιτίας των συμφερόντων που παίζονταν από μια πιθανή μεταγραφή ή γενικά την καριέρα ενός παίκτη.

Αμείλικτες οι λογικές του κέρδους

Η πίεση για την επιτυχία προς τον ίδιο του τον εαυτό επέφεραν τα προβλήματα υγείας για τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα

Πέρα από τις διαφορές ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις και τους όποιους ειδικούς παράγοντες που τις οδήγησαν προς το χειρότερο (π.χ. η νοοτροπία του Μπατιστούτα και παθολογικές αιτίες στην περίπτωση Νούρι), καμία από τις δύο δεν μπορεί να ειδωθεί ξεκομμένα από τις λογικές του κέρδους που επικρατούν σήμερα στο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο. Αλλωστε, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι συνεχώς πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας από τους ίδιους τους παίκτες, τους προπονητές, τους αθλίατρους, για τις συνέπειες της κόπωσης στην ψυχολογική και σωματική υγεία των παικτών ως αποτέλεσμα της κατάστασης που επικρατεί.
Πίεση και άγχος για την επιτυχία, απαιτήσεις για το αποτέλεσμα από τους επιχειρηματίες και τις πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται στο χώρο, υπερβολική κόπωση από τις συνεχιζόμενες υποχρεώσεις και φυσικά οι τρόποι για να νικηθούν τα παραπάνω (π.χ. αναβολικά), είναι μερικά από τα κομμάτια που συνθέτουν το «παζλ» ενός ποδοσφαίρου - προϊόντος προς εκμετάλλευση και απόκτηση κέρδους. Ενός προϊόντος του οποίου οι κυρίαρχες λογικές, του κέρδους, της επιτυχίας, της δόξας, «μπολιάζουν» ακόμα και τις μικρές ηλικίες. Και εδώ, οι αποκαλύψεις για τον τρόπο δουλειάς και την πίεση που ασκείται στα παιδιά στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες συγκεκριμένων πρωτοκλασάτων συλλόγων δείχνουν ξεκάθαρα τι κατάσταση επικρατεί.
Σε ένα ποδόσφαιρο που δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό αθλητισμό δεν χωρούν ευαισθησίες και προβληματισμοί για τα όσα συμβαίνουν. Τα παχυλά συμβόλαια (ιδιαίτερα στους πρωτοκλασάτους παίκτες) αποτελούν το «νήμα» ώστε οι ίδιοι οι παίκτες να δεθούν με αυτές τις λογικές, που είναι αμείλικτες, όπως και το ίδιο το κυνήγι του κέρδους. Δεν είναι τυχαίο ότι την ώρα που οι διαμαρτυρίες για τις πολλές και χωρίς διακοπή αγωνιστικές υποχρεώσεις των παικτών πληθαίνουν, η ίδια η Παγκόσμια Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FIFA), ενόψει του Μουντιάλ 2026 και της προοπτικής να διεξαχθεί αυτό σε τρεις χώρες, ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό, με ιδιαίτερα προσοδοφόρες για τα σχέδια της αγορές, εξήγγειλε σχέδιο «αναβάθμισης», με αύξηση των ομάδων σε 48, που σημαίνει και περισσότερους αγώνες...

ΕΠΙΣΚΟΠΙΑΝΑ-κλήρωση της λαχειοφόρου αγοράς

Στη σημερινή εκδήλωση του συλλόγου Επισκοπιανών <<Ιωάννης Καποδίστριας>>, έγινε η κλήρωση της λαχειοφόρου αγοράς. Οι αριθμοί που κερδίζουν είναι οι εξής. 1ος λαχνός,νούμερο 0872 κερδίζει μία δωροεπιταγή, 2ος λαχνός,νούμερο 2472, κερδίζει ένα κινητό. 3ος λαχνός, νούμερο 0735 κερδίζει ένα tablet. Και τελευταίος λαχνός, νούμερο 0545, κερδίζει ένα Laptop.

Η καπιταλιστική Ελλάδα και η αστική προπαγάνδα περί «τελευταίας Σοβιετίας»

Γράφει ο Νίκος Μόττας*απο το ΑΤΕΧΝΩΣ

Ένα επιχείρημα που τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης αναπαράγεται συχνά από κύκλους της αστικής τάξης (κόμματα, μέσα ενημέρωσης, ακαδημαϊκούς κλπ.) είναι αυτό που χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως «τελευταία Σοβιετία της Ευρώπης». Ένα πρόσφατο κρούσμα αυτής της προπαγάνδας ήταν ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο protagon από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Αρ. Χατζή υπό τον τίτλο «Η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης» (6/7/2017). Ασχέτως αν το εν λόγω άρθρο είχε σκωπτικό ή μη χαρακτήρα, το βέβαιο είναι ότι εντάσσεται σε μια προσπάθεια να ενδυθεί με το μανδύα της δήθεν ακαδημαϊκής-επιστημονικοφανούς εγκυρότητας ένα κολοσσιαίο ψέμα.

Έτσι χτίζεται, άλλωστε, ο ιδεολογικός λόγος της αστικής τάξης: πάνω σε επιστημονικοφανείς σοφιστείες που, όπως στις περιπτώσεις των εκπροσώπων του «νέου κύματος» στην ιστοριογραφία κ.κ. Μαραντζίδη-Καλύβα, έτσι και στην περίπτωση του καθ. Χατζή, επιχειρούν να δικαιώσουν το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα.

Στο πλαίσιο αυτό, το ιδεολόγημα περί «τελευταίας Σοβιετίας» εκφράζει την πρεμούρα της κυρίαρχης αστικής τάξης αφενός να αποπροσανατολίσει την λαϊκή γνώμη περί του πραγματικού χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης ως συστημικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος (κρίση υπερσυσσώρευσης) και αφετέρου να συκοφαντήσει στις συνειδήσεις πλατιών λαϊκών μαζών- και ιδιαίτερα της νεολαίας- τις έννοιες του «σοσιαλισμού-κομμουνισμού». Για να το πετύχουν αυτό, οι πάσης φύσης απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, προβαίνουν συνειδητά σε λαθροχειρίες και διαστρεβλώσεις.

ΤΟ… «ΚΡΑΤΟΣ-ΣΟΒΙΕΤ»

Κυρίαρχο ρόλο στην επιχειρηματολογία των πραιτωριανών του καπιταλισμού έχει η έννοια του «κράτους». Αφιερώνουν τόνους μελάνι γράφοντας για το «υπερτροφικό δημόσιο», το υποτιθέμενο «κράτος-Σοβιέτ», ταυτίζοντας ξεδιάντροπα το κράτος με τον… σοσιαλισμό! Βέβαια, αποσιωπούν σκόπιμα την ουσία: τον ταξικό χαρακτήρα του κράτους. Αποσιωπούν ότι το ελληνικό κράτος, από την σύσταση του μέχρι σήμερα, είναι το κράτος της αστικής τάξης, έχει ταξικό πρόσημο και αποτελεί όργανο ταξικής κυριαρχίας.

«Το κράτος», έγραφε ο Ένγκελς, «γεννήθηκε από την ανάγκη χαλιναγώγησης των ταξικών αντιθέσεων και επειδή ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση των τάξεων αυτών, είναι κατά γενικό κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξεως, που με τη βοήθεια του κράτος γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη και αποκτά έτσι νέα μέσα για την καθυπόταξη και την εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης»(Φ.Ένγκελς, «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους», Σύγχρονη Εποχή, 2013). Δε μιλάμε, επομένως, αφηρημένα και αόριστα για ένα ταξικά «ουδέτερο» κράτος, αλλά για «το κράτος τους», που διαθέτει όλους εκείνους του μηχανισμούς που διασφαλίζουν την κυριαρχία της αστικής τάξης.

Την πραγματικότητα αυτή εξηγούσε ο Λένιν πριν από 99 χρόνια γράφοντας: «Δεν υπάρχει κανένα κράτος», έγραφε ο Λένιν, «έστω και το πιο δημοκρατικό, που να μην έχει στο σύνταγμα του παραθυράκια και επιφυλάξεις, που εξασφαλίζουν στην αστική τάξη τη δυνατότητα να κινητοποιεί στρατεύματα ενάντια στους εργάτες, να κυρήσσει στρατιωτικό νόμο κλπ. σε περίπτωση “διατάραξης της τάξης”, στην πραγματικότητα σε περίπτωση που η εκμεταλλευόμενη τάξη “παραβιάζει” το καθεστώς της σκλαβιάς της και κάνει προσπάθειες να φέρεται όχι δουλικά» (Β.Ι. Λένιν, «Η προλεταριακή επανάσταση κι ο αποστάτης Κάουτσκι», Σύγχρονη Εποχή, 2005).

Το αντεπιστημονικό επιχείρημα, λοιπόν, ότι υπάρχει ένα «κράτος-Σοβιέτ» που εμποδίζει- δήθεν- την «ιδιωτική πρωτοβουλία», την «επιχειρηματικότητα», τις «επενδύσεις» κλπ, είναι απάτη πρώτου μεγέθους. Ο καθηγ. Χατζής και οι ιδεολογικά ομογάλακτοι του, στην προσπάθεια τους να δικαιώσουν το καπιταλιστικό σύστημα, αποσιωπούν:

1. Ότι εδώ και περισσότερα από 100 χρόνια, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας λειτουργούν ουσιαστικά ως ενιαίος μηχανισμός στο πλαίσιο ενός κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού. Στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, λόγω της σύμφυσης κράτους – μονοπωλίων, τα όρια, ανάμεσα στο τμήμα της αστικής τάξης που ασχολείται με την πολιτική και στους ιδιοκτήτες, μάνατζερ, άλλα ανώτερα διευθυντικά στελέχη των μονοπωλίων, γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα. Οι όποιοι κραδασμοί στο πεδίο των ιδιωτικών επιχειρήσεων απορροφώνται από το αστικο- καπιταλιστικό κράτος.
   Το κράτος των καπιταλιστών χρησιμοποιείται επομένως συμπληρωματικά για τη διόγκωση των μονοπωλίων, υπογράφει συμβάσεις με μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, τους τρέφει με προγράμματα κρατικών προμηθειών, κοινοτικά κονδύλια κλπ.
2. Ότι πίσω απ’ το επιχείρημα περί «λιγότερου κράτους», κρύβεται η πρεμούρα τμημάτων της αστικής τάξης για την ιδιωτικοποίηση όσων κοινωνικών παροχών έχουν παραμείνει δημόσιες. Με λίγα λόγια, το ολοκληρωτικό ξεπούλημα στο μεγάλο κεφάλαιο ακόμα και των στοιχειωδών κοινωνικών παροχών. Εάν, όπως λένε, η Ελλάδα ήταν πράγματι «σοβιετικού/κομμουνιστικού τύπου κράτος» τότε οι παροχές Υγείας και Παιδείας, η Κοινωνική Ασφάλιση, θα έπρεπε να είναι προσβάσιμες και δωρεάν για το σύνολο του πληθυσμού. Συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο.
   Εάν, όπως λένε, η Ελλάδα ήταν πράγματι… «κομμουνιστική χώρα» τότε η Κοινωνική Ασφάλιση θα κάλυπτε το σύνολο των εργαζόμενων και τις οικογένειες τους, όπως συνέβαινε στην ΕΣΣΔ. Επειδή όμως η Ελλάδα είναι το αντίθετο, είναι μια καπιταλιστική χώρα ενταγμένη επί τριακονταετία στην ΕΟΚ-ΕΕ, μεγάλο ποσοστό των εργαζομένων είναι ανασφάλιστοι (από το 29,7% λίγο πριν το 2010, στο 40,5% στα τέλη του 2013 και 25% στα τέλη του 2014 μέχρι σήμερα, Στοιχεία: ΙΝΕ-ΓΣΕΕ).
3. Ότι σε περιόδους καπιταλιστικής ύφεσης οι ίδιες οι αστικές κυβερνήσεις κρατικοποιούν χρεωκοπημένες επιχειρήσεις τις οποίες, αφού «εξυγιάνουν», παραδίδουν και πάλι στα χέρια των μονοπωλίων και του ιδιωτικού τομέα. Να θυμηθούμε, για παράδειγμα, τον «Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων» των αρχών της δεκαετίας του ’80; Να θυμηθούμε τις κρατικές επενδύσεις σε δημόσιες εταιρείες (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΛΠΕ κλπ.) που στην συνέχεια ξεπουλήθηκαν σε ιδιωτικά κεφάλαια; Να θυμηθούμε, μήπως, τη μετατροπή των επιδομάτων ανεργίας σε επιδόματα απασχόλησης ώστε να έχουν φθηνό εργατικό δυναμικό οι επιχειρηματίες με χρήματα του κοινωνικού προϋπολογισμού (ΟΑΕΔ);
   

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Αφού είδαμε, λοιπόν, σε ποιόν ανήκει «το κράτος τους», ας δούμε και σε ποιόν ανήκει η οικονομία της χώρας. Αν δεχθούμε το «αφήγημα» του κ.Χατζή και των ιδεολογικών του συνοδοιπόρων, τότε τα μέσα παραγωγής στην Ελλάδα βρίσκονται, λογικά, υπό… εργατικό-λαϊκό έλεγχο! Έτσι συμβαίνει στις «σοβιετίες»: τα κλειδιά της οικονομίας τα έχουν οι παραγωγοί του πλούτου και όχι η παρασιτική τάξη των κεφαλαιοκρατών. Ας αφήσουμε, λοιπόν, τους ίδιους τους αριθμούς να «μιλήσουν» για την πραγματικότητα στην… «τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης», όπου:

1. 565 έλληνες κατέχουν περιουσία ύψους 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων, την στιγμή που 6.3 εκατομμύρια συμπατριώτες τους ζουν στο όριο της φτώχειας ή κάτω απ’ αυτό (Στοιχεία UBS, Γραφ. Προϋπολογισμού της Βουλής).
2. Την περίοδο 1980-1997 τα ποσοστά κέρδους του κεφαλαίου στον επιχειρηματικό τομέα της ελληνικής οικονομίας διατηρήθηκαν με αυξανόμενη τάση πάνω από το 23%. Την ίδια περίοδο στην ίδια την ΕΟΚ/ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό δεν ξεπέρασε το 14,6%. (Στοιχεία: ΟΟΣΑ, 1997,1999).
3. Σε περίοδο 17 χρόνων (1990-2007) τα κέρδη των ιδιωτικών επιχειρήσεων αυξήθηκαν κατά 28 φορές. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έφταναν τα 575 εκατ. Ευρώ και το 2007 είχαν αγγίξει τα 16 δις ευρώ (Στοιχεία ICAP).
4. Κατά την ίδια περίοδο (1990-2007), την ώρα που τα κέρδη των μονοπωλίων αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο, οι εργαζόμενοι είδαν αύξηση των κατώτατου μισθού κατά μολις …1%. Δηλαδή στα επίπεδα της δεκαετίας του 1980. Σε μια δεκαπενταετία (1984-1997, κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και πάλι ΠΑΣΟΚ) η μείωση των πραγματικών αποδοχών του των εργαζομένων άγγιξε το 17,3%, παρά τις σύντομες περιόδους ονομαστικών αυξήσεων της αγοραστικής δύναμης των μισθών.
5. Κατά την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, την ίδια στιγμή που μισθοί, συντάξεις και εργασιακά δικαιώματα κυριολεκτικά τσακίζονταν, οι 500 πιο κερδοφόρες ελληνικές επιχειρήσεις έβλεπαν αύξηση κερδών κατά 18,2% (2011), δηλαδή 25 δις ευρώ περισσότερα κέρδη σε σχέση με το 2010 (Στοιχεία ICAP, 2012).
6. Μονοπωλιακοί και τραπεζικοί όμιλοι κατέχουν συσσωρευμένο πλούτο που στο σύνολο του φτάνει τα 1.1 τρισεκατομμύρια ευρώ (700 δις οι τραπεζικοί όμιλοι και 400 δις μονοπώλια και πολυεθνικές). Την ίδια ακριβώς στιγμή που το ζάμπλουτο ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο απολαμβάνει περί τις 60 φοροαπαλλαγές (Νόμος 27/1975) και ο κατώτατος μισθός βυθίζεται σε κάτω από 500 ευρώ για τον εργαζόμενο πολίτη.

Με βάση τα παραπάνω, ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι δε μιλάμε- γενικά και αόριστα- για μια οποιαδήποτε οικονομία, αλλά για «την οικονομία τους», την οικονομία που βρίσκεται στα χέρια του κεφαλαίου, την οικονομία των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και των ιδιωτικοποιήσεων, της μείωσης του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους», της «ευελιξίας» στην αγορά εργασίας, της φθηνής εργατικής δύναμης, των ομαδικών απολύσεων.

Αυτήν την οικονομία υπηρετούν διαχρονικά οι αστικές ελληνικές κυβερνήσεις, είτε φιλελεύθερης-νεοφιλελεύθερης (Νέα Δημοκρατία), είτε σοσιαλδημοκρατικής (ΣΥΡΙΖΑ) διαχείρισης. Είναι η ίδια ακριβώς οικονομία που «Γεωργιάδηδες» και «Πολάκηδες», «Μητσοτάκηδες» και «Τσίπρες», υπηρετούν, από διαφορετικά πολιτικά μετερίζια μεν, για τα συμφέροντα της ίδιας όμως κυρίαρχης τάξης: Της αστικής τάξης.

Η Ελλάδα που περιγράψαμε παραπάνω, η Ελλάδα που σήμερα βιώνει τα μνημόνια της εξαθλίωσης, είναι η Ελλάδα:

της ΕΟΚ/ΕΕ, της Συνθήκης του Μάαστριχτ των τεσσάρων ελευθεριών (ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών, εργατικού δυναμικού), της Συνθήκης της Λισαβόνας, είναι η Ελλάδα της ελεύθερης αγοράς. Είναι η Ελλάδα των μεγαλοβιομηχάνων, του ΣΕΒκαι των εφοπλιστών, των μονοπωλιακών ομίλων και του μεγάλου κεφαλαίου.

Η ίδια Ελλάδα του κράτους των καπιταλιστών, του κράτους-«αιμοδότη» του κεφαλαίου, που κάνει μπιζνες με ντόπια και ξένα μονοπώλια (βλέπε Siemens, Deutsche Telecom, Cosco, Fraport κλπ.), την ίδια ακριβώς στιγμή που σαρώνει εργασιακά δικαιώματα, πετσοκόβει μισθούς, συντάξεις και προνοιακά επιδόματα, βάζει λουκέτο σε σχολεία και νοσοκομεία και εντείνει τη φορομπηχτική πολιτική ενάντια στα λαϊκά στρώματα. Πρόκειται για την ίδια Ελλάδα-μέλος της ΝΑΤΟϊκής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, για στρατιωτικές δαπάνες της οποίας δίνει το 2,32% του ΑΕΠ ετησίως.

Αυτή είναι «η Ελλάδα τους». Ενα πράγμα όμως είναι σίγουρο: Ότι ζούμε τα κοιλοπονήματα της Ιστορίας και πως ο 21ος αιώνας θα είναι αιώνας νέων σοσιαλιστικών επαναστάσεων. Και τότε, σαν η εργατική τάξη ξυπνήσει μονομιάς, θα ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.

* υποψήφιος Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας.