Στον ίδιο σκοπό

Αν «ξύσει» κανείς λίγο παραπάνω τις τοποθετήσεις των αστικών κομμάτων για τις εξελίξεις στην περιοχή, θα διαπιστώσει τη στοίχισή τους με την ουσία των όσων λέει και κάνει η κυβέρνηση, παρά την κριτική για τους χειρισμούς της. Για παράδειγμα, ο τομεάρχης Εξωτερικών της ΝΔ έλεγε προχτές ότι «η ΕΕ θα πρέπει να προστατεύσει τη διεθνή νομιμότητα στην Ανατολική Μεσόγειο» και ότι η Τουρκία «εκτός από αβέβαιος σύμμαχος» γίνεται πλέον και «εμπόδιο» στην ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική, «γι' αυτό οφείλουμε να εμπλέξουμε τους Ευρωπαίους στην υπόθεση, πολύ περισσότερο απ' ό,τι συμβαίνει». Τα ίδια λέει όμως και η κυβέρνηση, όταν μιλάει για «διεθνοποίηση» των ελληνοτουρκικών διαφορών, ως παράγοντα που θα εκτονώσει τάχα την ένταση και θα ...ανακαλέσει την Τουρκία στην τάξη. Εμφανίζει, δηλαδή, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, στους οποίους προστρέχει για να καταγγείλει τις τουρκικές παραβιάσεις και διεκδικήσεις, ως τους θεματοφύλακες της ασφάλειας και της σταθερότητας στην περιοχή, που μόνο τέτοιοι δεν είναι. Αλήθεια, πόσο συνέβαλε στον κατευνασμό της Τουρκίας το γεγονός ότι είναι «σύμμαχος» με την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ και ότι ο στόλος της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας πλέει ούτως ή άλλως στο Αιγαίο; Πόσο περιορίζει την επιθετικότητα της Τουρκίας η «ευρωπαϊκή» της - όπως λένε - προοπτική; Παρά το γεγονός ότι τέτοια επιχειρήματα καταρρίπτονται από την ίδια τη ζωή, η ταύτιση της κυβέρνησης με τα άλλα αστικά κόμματα έχει την εξήγησή της: Είναι ο «στρατηγικός στόχος» της αστικής τάξης για Ελλάδα - «ενεργειακό κόμβο» και «γεωστρατηγική αναβάθμιση», ο επικίνδυνος «σκοπός» στον οποίο χορεύουν όλοι μαζί.

Ενδείξεις όξυνσης των ανταγωνισμών

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός απ' όταν στα μέσα Φλεβάρη, στην πρώτη για το 2018 Σύνοδο των υπουργών Αμυνας του ΝΑΤΟ, ο γγ της λυκοσυμμαχίας, Γ. Στόλτενμπεργκ, επέμεινε για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών από τα ευρωπαϊκά κράτη - μέλη, για περισσότερες «επενδύσεις» σε στρατηγικές ικανότητες και περισσότερες συνεισφορές σε μέσα και προσωπικό, για τις επιχειρήσεις και τις αποστολές του ΝΑΤΟ. Σε στενή συνάρτηση με τα παραπάνω, Στόλτενμπεργκ και υπουργοί Αμυνας του ΝΑΤΟ είχαν συνάντηση με την ύπατη εκπρόσωπο της ΕΕ, αρμόδια για θέματα Εξωτερικών και Ασφάλειας, Φεντερίκα Μογκερίνι, εστιάζοντας στις «προσπάθειες» της ΕΕ να βελτιώσει τις στρατιωτικές της ικανότητες και την ακόμα στενότερη συνεργασία της με το ΝΑΤΟ. Ολα αυτά στον απόηχο των αντιθέσεων που αποτύπωνε η χαρακτηριστική δήλωση Στόλτενμπεργκ, ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές δαπάνες και ικανότητες στον τομέα της άμυνας μπορούν να ενισχύσουν τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό «μόνο αν οι προσπάθειες της ΕΕ αναπτυχθούν ως συμπλήρωμα και όχι ως εναλλακτική απέναντι στο ΝΑΤΟ». «Η κοινή άμυνα αποτελεί αποστολή του ΝΑΤΟ και μόνο του ΝΑΤΟ», δήλωνε επ' αυτού, εμφατικά, ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας, Τζ. Μάτις, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ, ρίχνοντας «καρφιά» κυρίως σε Γερμανία και Γαλλία, για την προσπάθειά τους να αναπτύξει η ΕΕ σχετικά πιο «αυτοτελείς» μηχανισμούς στρατιωτικής δράσης, προκειμένου να υπερασπιστεί καλύτερα τα συμφέροντα των μονοπωλίων της.

***

Καθόλου τυχαία, οι δηλώσεις αυτές του Αμερικανού υπουργού έγιναν μετά τις συνομιλίες που είχε με την Μογκερίνι, για τα χαρακτηριστικά της Μόνιμης Διαρθρωμένης Ευρωπαϊκής Συνεργασίας (PESCO), η οποία υπεγράφη στο πλαίσιο της ΕΕ το Δεκέμβρη 2017 από 25 χώρες της και στόχο έχει να αναπτύξουν από κοινού αμυντικές ικανότητες και να επενδύσουν σε κοινά προγράμματα. Στον απόηχο όλων αυτών, έγινε την περασμένη Τρίτη η Σύνοδος των υπουργών Αμυνας της ΕΕ, στις Βρυξέλλες, υπό την προεδρία της Μογκερίνι και παρουσία της αν. γγ του ΝΑΤΟ, Ρόουζ Γκοτμούλερ. Η Σύνοδος εξέδωσε απόφαση, με την οποία καταρτίζει και τυπικά τον κατάλογο των πρώτων 17 «συνεργατικών έργων», που συμφωνήθηκαν σε πολιτικό επίπεδο το Δεκέμβρη του 2017. Εδωσε έτσι ένα στίγμα για την επιτάχυνση των διεργασιών και σε στρατιωτικό επίπεδο, στην αντιπαράθεση με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως η Ρωσία και η Κίνα. Αλλά και της προσπάθειας να ενισχύσει το ρόλο της εντός του ευρωατλαντικού άξονα, προς διεκδίκηση μεγαλύτερων μεριδίων από τη λεία για τα μονοπώλιά της.

***

Να σημειωθεί ότι τα πρώτα 17 έργα εστιάζουν σε εκπαίδευση, ανάπτυξη δυνατοτήτων και επιχειρησιακή ετοιμότητα στον τομέα της «άμυνας». Διόλου τυχαία, και μετουσιώνοντας σε πράξη την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να παίξει «στα γεμάτα» στους επικίνδυνους για το λαό σχεδιασμούς, η ελληνική κυβέρνηση επισημοποίησε τη συμμετοχή της σε 9 από τα 17 πρώτα τέτοια «συνεργατικά» μέτρα, που καλείται να υλοποιήσει μαζί με άλλες χώρες - μέλη της ΕΕ, ίσως και τα σημαντικότερα από όσα παρατίθενται στο σχετικό κατάλογο. Συγκεκριμένα: «Δίκτυο κόμβων διαμετακόμισης («logistic Hubs») και υποστήριξης επιχειρήσεων». Ηδη η κυβέρνηση παρέχει τέτοιες «υπηρεσίες», σε μόνιμη βάση ή περιοδικά, στη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη, τη Θεσσαλονίκη, άλλες βάσεις, λιμάνια και αεροδρόμια. «Στρατιωτική κινητικότητα». Οπως είπε και η ίδια η Μογκερίνι, πρόκειται για θέμα που βάζει ψηλά στις προτεραιότητές του και ο έτερος πόλος του ευρωατλαντικού άξονα, το ΝΑΤΟ, καθώς αφορά στην ανάπτυξη δυνατοτήτων και την εξάλειψη εμποδίων που χρονοτριβούν τη μετακίνηση δυνάμεων στη συνοριογραμμή με τη Ρωσία και τα άλλα μέτωπα των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων. «Ευρωπαϊκό κέντρο πιστοποίησης κατάρτισης για ευρωπαϊκούς στρατούς». Η κυβέρνηση έχει και εδώ σχετική εμπειρία, π.χ. από το ΝΑΤΟικό Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής στη Σούδα, όπου έχουν εκπαιδευτεί εκατοντάδες στελέχη του ΝΑΤΟ σε ζητήματα θαλάσσιας επιτήρησης.

***

Η Ελλάδα συμμετέχει ακόμα στη συνεργασία για «Μεταφερόμενο στρατιωτικό "πακέτο" αντιμετώπισης καταστροφών», που αποτελεί ένα ακόμα πρόσχημα για την ανάπτυξη ευρωενωσιακών ενόπλων τμημάτων. «Θαλάσσια ημιαυτόνομα συστήματα αντιμετώπισης ναρκών», που αφορούν τη διασφάλιση των θαλάσσιων διαύλων διαμετακόμισης και συνδέονται με άλλα δύο παραπλήσια έργα, τη «Λιμενική και θαλάσσια επιτήρηση και προστασία» και την «Αναβάθμιση της θαλάσσιας επιτήρησης». «Ανάπτυξη πλατφόρμας για κοινή χρήση πληροφοριών για την αντιμετώπιση περιστατικών και απειλών στον κυβερνοχώρο». Πρόκειται για στοιχείο του λεγόμενου «υβριδικού πολέμου» ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και κράτη, ενώ η κυβέρνηση έχει περιγράψει τη διαθεσιμότητά της να αναλάβει ρόλους «κόμβου» πληροφοριών για τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. «Ανάπτυξη θωρακισμένου οχήματος μάχης για χρήση από το Πεζικό/ αμφίβιου οχήματος επίθεσης /ελαφρού θωρακισμένου οχήματος». Η κυβέρνηση «βάζει πλάτη» στην ανάπτυξη ενιαίων τύπων στρατιωτικών μέσων για όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ, ώστε να αντιμετωπιστεί η σημερινή «ποικιλία», που κρίνεται ασύμφορη οικονομικά τόσο στην ανάπτυξη όσο και στη συντήρησή τους.

***

Ολα αυτά και ό,τι ακολουθεί το επόμενο διάστημα, εφόσον η ΕΕ ετοιμάζει και εμπλουτισμό του καταλόγου της PESCO με νέα προς υλοποίηση έργα, αντανακλούν όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με τη μια ή την άλλη αιτία. Προειδοποιούν για νέους κινδύνους σε βάρος του λαού, που κάνουν ακόμα πιο επείγουσα και αναγκαία την ετοιμότητα και επαγρύπνησή του, την οργάνωση της λαϊκής πάλης ενάντια στις ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες, τα σχέδιά τους, τις κυβερνήσεις, την ίδια την εξουσία του κεφαλαίου.

Ξεπλένουν (πάλι) τις ΗΠΑ

Ενα ακόμα επεισόδιο προστέθηκε, χτες, στην επιχείρηση εφησυχασμού που καλλιεργεί η κυβέρνηση, αναφορικά με την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ. Αφορμή στάθηκε η επικείμενη ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, που συνδέεται με την έναρξη των ερευνών της «ExxonMobil» στην κυπριακή ΑΟΖ.
Από τα κυβερνητικά επιτελεία, η συγκεκριμένη εξέλιξη παρουσιάζεται λίγο - πολύ ως στήριξη στα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατ' επέκταση ως μήνυμα στην Τουρκία να «συμμαζευτεί» και σε ό,τι αφορά τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο.
Με τον τρόπο αυτό, οι ΗΠΑ διαφημίζονται ως «εγγυητές» τάχα της ασφάλειας και παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή, την ώρα που η κυβέρνηση καυχιέται ότι δικαιώνεται για την επιλογή να αναβαθμίσει τις σχέσεις με την κυβέρνηση Τραμπ, εμπλέκοντας το λαό βαθύτερα σε σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς επικίνδυνους για τα πραγματικά του συμφέροντα.
Την ένταση αυτών των ανταγωνισμών και όχι την εκτόνωσή τους σηματοδοτεί η ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Πλευρά των αντιθέσεων στην περιοχή είναι και η ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας, η οποία διεξάγει ένα πολυεπίπεδο παζάρι από τη Συρία μέχρι τα Βαλκάνια, για να διασφαλίσει τα συμφέροντα των μονοπωλίων της, να περιφρουρήσει και να αναβαθμίσει το ρόλο της, σε μια περίοδο που η «τράπουλα» ξαναμοιράζεται στην περιοχή.
Βέβαια, στόχος και των ΗΠΑ είναι να διαφυλάξουν τα δικά τους μονοπωλιακά συμφέροντα στην Ανατ. Μεσόγειο και ευρύτερα, στην προκειμένη περίπτωση το μερίδιο των αμερικανικών κολοσσών από τη διανομή της ενεργειακής πίτας στην περιοχή. Ο στόχος αυτός, όμως, παρά την ένταση στις σχέσεις με την Τουρκία, συνδέεται με το στόχο διατήρησής της στο ΝΑΤΟικό στρατόπεδο και όχι με πλήρη διάρρηξη των σχέσεων μαζί της, που θα έβγαζε ενισχυμένη τη Ρωσία. Αλλωστε, ο τουρκικός είναι ο δεύτερος μετά τον αμερικανικό σε δύναμη στρατός της λυκοσυμμαχίας. Αυτό σημαίνει ότι, παράλληλα με τις αντιπαραθέσεις, συνυπάρχει και η προσπάθεια για νέους συμβιβασμούς.
Αλλωστε, όσοι δηλώνουν ανακουφισμένοι από την ενισχυμένη παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή, πρέπει να θυμούνται ότι μόλις πρόσφατα ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ έπαιξαν ρόλο Πόντιου Πιλάτου στην παρεμπόδιση της ιταλικής ENI να κάνει γεωτρήσεις στο «οικόπεδο 6» της κυπριακής ΑΟΖ, ενώ όλες τους οι δηλώσεις μεταφράζονται σε πίεση προς την Κυπριακή Δημοκρατία να δεχτεί συνδιαχείριση του ενεργειακού της πλούτου και να επιταχύνει τη διευθέτηση του Κυπριακού στη βάση διχοτομικών σχεδίων.
Η συγκέντρωση εξάλλου τόσο πολλών και ανταγωνιστικών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή (Ρώσοι, Γάλλοι, Τούρκοι, Γερμανοί, Βρετανοί και άλλοι) μόνο καλό σημάδι δεν είναι για τους λαούς, καθώς προκαλεί κινδύνους για επεισόδια που μπορεί να αποτελέσουν νέες εστίες πολεμικών αντιπαραθέσεων.
Και ενώ μέρα με τη μέρα οι ανταγωνισμοί οξύνονται και η τουρκική επιθετικότητα αυξάνεται, η κυβέρνηση αντιστρέφει την πραγματικότητα και δείχνει ως «προστάτες» την ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. «Οσο περισσότερα αμερικανικά κανόνια, τόσο το καλύτερο», ψιθυρίζουν σε ελεύθερη μετάφραση τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Το ξετσίπωτο ξέπλυμα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που κατά την επίσκεψη του Αλ. Τσίπρα στον Τραμπ γνώρισε μεγάλες δόξες, τώρα ξεπερνάει κάθε όριο.
Οι τελευταίες εξελίξεις, όπως και το σημερινό πρώτο θέμα του «Ριζοσπάστη», που επιβεβαιώνουν ότι η χώρα μπαίνει πιο βαθιά στο σπιράλ επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, πρέπει να χτυπήσουν καμπανάκι. Να κλιμακωθεί η εργατική - λαϊκή πάλη για την απεμπλοκή της χώρας από αυτούς τους σχεδιασμούς. Να πάρει απάντηση η προσπάθεια της κυβέρνησης να καλλιεργήσει ψευδαισθήσεις για το ρόλο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Η δικαιολογημένη ανησυχία των εργαζομένων να μετουσιωθεί σε επαγρύπνηση και οργανωμένη πάλη ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, στη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Σε συστράτευση με το ΚΚΕ για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας που εναλλάσσει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την «ιμπεριαλιστική ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο.

Να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων

Το τελευταίο διάστημα, κυρίως σε Μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας, παρατηρείται μια σκλήρυνση της στάσης των διοικήσεων απέναντι στους εκλεγμένους εκπροσώπους των πρωτοβάθμιων Ενώσεων Περιφερειακών Ενοτήτων της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ).

Η παραπάνω πρακτική δείχνει να εντείνεται μετά το 3ο Πανελλήνιο Συνέδριο της ΠΟΕΣ, όπου οι εκπρόσωποι εκατοντάδων μονίμων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, πέρα απ' την αποφασιστικότητα για συνέχιση και ένταση του αγώνα τους, εξέφρασαν την αγωνία για τις εξελίξεις στον επαγγελματικό τους χώρο, την αναίτια στασιμότητα στην προώθηση λύσεων σε χρονίζοντα προβλήματα που σταθερά προβάλλουν και διεκδικούν, την κατάθεση της οργής τους για τις διασπαστικές πρακτικές που μεθοδικά προωθούνται και στηρίζονται από μερίδα των πολιτικών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένων σε αυτά και του εγκληματικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής μέσω ψευδεπίγραφων συλλογικών σωματείων. Τέλος, διατράνωσαν την αντίθεσή τους στην καλλιέργεια στα μόνιμα στελέχη, με ευθύνη και τοπικών διοικήσεων, της απαξίας προς την ένταξή τους στις πρωτοβάθμιες ενώσεις συλλογικής τους έκφρασης της ΠΟΕΣ, παραβαίνοντας συνειδητά και μεθοδευμένα ακόμη και τις προβλέψεις του νόμου που ρυθμίζει σχετικά θέματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του επισμηνία Κουτρουφίνη Ευάγγελου, προέδρου της Ενωσης Στρατιωτικών Αρκαδίας, όπου παρά την αναντίρρητη συνέπειά του στην εκτέλεση των καθηκόντων του, δέχεται αναίτια ψυχολογική βία, μέσω συνεχών προσκομμάτων τόσο στην εκτέλεση των επαγγελματικών του υποχρεώσεων όσο και στην προώθηση και διάδοση της συλλογικής έκφρασης των μονίμων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το ΚΚΕ καταδικάζει κάθε προσπάθεια άμεσου και έμμεσου εκφοβισμού, εκβιασμού και εμποδίων για την αποτροπή της απόλυτα δικαιωματικής και νόμιμης επιλογής τους να ενταχθούν στους φορείς εκπροσώπησής τους.
Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία έχει ευθύνη να τηρηθεί ο νόμος που κατοχυρώνει το δικαίωμα των στρατιωτικών να συμμετέχουν στις ενώσεις τους. Το δικαίωμα αυτό θα διευρύνεται και θα ισχυροποιείται με τη μαζική συμμετοχή των στρατιωτικών στις ενώσεις τους και στην ΠΟΕΣ για να διεκδικήσουν τη λύση των προβλημάτων τους.
Τέλος, δηλώνει ότι θα παρακολουθεί στενά και άμεσα τα τεκταινόμενα στο χώρο, προβάλλοντας και αναδεικνύοντας τα προβλήματα, τα αιτήματα και τις προτάσεις των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως αυτά εκφράζονται μέσα από τις ενώσεις τους, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα κάθε προσπάθεια φίμωσης της φωνής τους.

Νίκος ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Αντισυνταγματάρχης ε.α.

H “Νύχτα αίματος του Βέρντεν”, 7.3. 1929. Ένα επεισόδιο ναζιστικής βίας και προπαγάνδας

Κατιούσα

Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και ήδη το ακόμα μικρό τότε ναζιστικό κόμμα εφαρμόζει τη στατηγική της βίαιης άλωσης περιοχών και γειτονιών που θεωρούνταν προπύργια του εργατικού κινήματος και ειδικότερα του ΚΚ Γερμανίας. Στην περιοχή του Αννόβερου, ο αρχηγός των ταγμάτων εφόδου Καρλ Ντίνκλαγκε, είχε εξαγγείλει “Εβδομάδα προπαγάνδας”, για να εμπνεύσει τους άνδρες του και να εξαπλώσει τον έλεγχο του κόμματος στην ύπαιθρο της πόλης. Λόγω της αντίστασης που προέβαλαν οι κομμουνιστές, που ήταν αρκετά πολυάριθμοι, απαγορεύτηκε η συγκέντρωση των ταγμάτων. Το ναζιστικό κόμμα αγνόησε ωστόσο την απαγόρευση και μετέτρεψε τη συγκέντρωση σε δήθεν “κλειστή σύσκεψη μελών”.

Ολόκληρες μονάδες των Ταγμάτων Εφόδων κατέφτασαν σε δύο ταβέρνες στο χωριό Βέρντεν της περιοχής Νίτμαρσεν, που τότε ήταν προπύργιο των κομμουνιστών. Μετά το πέρας των συγκεντρώσεων 300 ναζί συγκρούστηκαν με 100 κομμουνιστές του χωριού που είχαν μαζευτεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Μετά από λεκτικές αντεγκλήσεις η βία κλιμακώθηκε και σημειώθηκαν ξυλοδαρμοί και μαχαιρώματα.

Δυο ναζί κι ένας κομμουνιστής, ο Γιοχάνες Στιρτσεμπέχερ, σκοτώθηκαν, ενώ 30 άτομα τραυματίστηκαν, οι επτά από αυτούς σοβαρά, μεταξύ των οποίων κι ο μετέπειτα βουλευτής του ΚΚΓ, Κρίστιαν Χόικ, που αργότερα δολοφονήθηκε από τους ναζί το 1934. Ο βαριά τραυματίας συνελήφθη από την αστυνομία και μεταφέρθηκε στις δικαστικές φυλακές της Χάιντε, ενώ από τους συλληφθέντες και μετέπειτα κατηγορουμένους η συντριπτική πλειονότητα ήταν κομμουνιστές. Μάλιστα, σε συνέχεια της λογικής των δύο άκρων, απαγορεύτηκαν σε όλη την επαρχία του Σλέσβιγκ-Χόλσταιν και μετέπειτα και στο Αμβούργο οι διαδηλώσεις ανεξαρτήτως προέλευσης. Στη δίκη που έγινε το 1930, δεκατρείς κομμουνιστές και μόνο ένα μέλος των Ταγμάτων Εφόδου καταδικάστηκαν, με τον Χόικ, που είχε ήδη προφυλακιστεί για έξι μήνες, να λαμβάνει τη βαρύτερη ποινή, δύο χρόνων και εννέα μηνών.

Σε αντίθεση με τη λιτή κηδεία του Στιρτσεμπέχερ, το ναζιστικό κόμμα αξιοποίησε το θάνατο των μελών του για να τους αναδείξει σε “μάρτυρες”. Ο ίδιος ο Χίτλερ κατέφτασε στην περιοχή για την κηδεία των δύο ναζί στα χωριά τους, με τη συμμετοχή χιλιάδων ναζί που κατέφτασαν από διάφορες κατευθύνσεις. Προσπαθώντας να δώσουν εθνική διάσταση στο γεγονός, οι ναζί τύπωσαν μες στο μήνα μπροσούρα σε 30.000 αντίτυπα, την οποία προλόγισε προσωπικά ο Χίτλερ. Σε ό,τι αφορά την ευρύτερη περιοχή, η τακτική αυτή ήταν επιτυχημένη, και το Ντίτμαρσεν έγινε ένα από πρώτα προπύργια των ναζί, τέσσερα χρόνια πριν καταλάβουν την εξουσία το 1933.

Για τον κυρ-Βασίλη

Είναι μοιραίο να σου έρχεται μια συγκεκριμένη εικόνα στο μυαλό κάθε φορά που αναθυμιέσαι κάποιον από εκείνους που έφυγαν.

Τον κυρ-Βασίλη θα τον βλέπω πάντα έτσι όπως τον είδα εκείνο το κυριακάτικο πρωί, στις 3 Απρίλη 2016, στην πλατεία Γεωργίου. Ετοιμαζόμασταν να ξεκινήσουμε την μεγάλη πορεία - διαμαρτυρία κατά της ανεργίας, την πορεία των οκτώ ημερών από την Πάτρα στην Αθήνα. Στα ογδόντα του χρόνια, με το πάρκινσον να τον κατατρώει, ήταν κι αυτός εκεί. Με το κασκέτο στο κεφάλι, το σακκίδιο στην πλάτη και το μπαστούνι στο χέρι.

"Κυρ-Βασίλη, πάμε για Αθήνα;", τον ρώτησα χαμογελώντας.

"Φυσικά", μου απάντησε μονολεκτικά, απόλυτα σοβαρός.

Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο φυσικά ξεστομίστηκε εκείνο το "φυσικά". Το κατάλαβα τις επόμενες μέρες. Δεν ξέρω εν τέλει πόσα μέτρα περπάτησε πραγματικά αλλά ο κυρ-Βασίλης ήταν εκεί. Όπως ήταν πάντοτε εκεί, σε όλη του την ζωή. Μέχρι το τέλος.

Σήμερα, θα είμαστε εμείς εκεί, για να ξεπροβοδίσουμε τον κυρ-Βασίλη τον Πεσματζόγλου στο στερνό του ταξίδι. Θα είμαστε εκεί, με την ελπίδα ότι θα κληρονομήσουμε λίγη από την αστείρευτη δύναμη και την ακατάβλητη διάθεση για αγώνα και προσφορά που είχε ως το τέλος.

Ο λαός όμως δεν πρέπει επ’ ουδενί να δεχτεί να γίνει τροφή για τις κότες…

       

«Υπάρχει ένα διάγραμμα με τρεις κύκλους. Ο ένας αφορά τη Βόρεια Αφρική, ο άλλος την Ανατολική Μεσόγειο και τη Συρία και ο τρίτος τη Μαύρη Θάλασσα και μια πιο επιθετική και επεκτατική Ρωσία. Το μέρος όπου αυτοί οι τρεις κύκλοι συναντώνται είναι η Ελλάδα».

Αυτά έλεγε σε συνέντευξή του το Νοέμβρη του 2016 ο πρέσβης των ΗΠΑ, Τζ. Πάιατ, για να επισημάνει τον γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή. Υπό το φως των εξελίξεων σε Βαλκάνια, Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειο, σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά, αντιλαμβάνεται κανείς καλύτερα τι έλεγε και τι εννοούσε ο Αμερικανός πρέσβης. Το ανακάτεμα της τράπουλας σε όλη την περιοχή, το ξαναμοίρασμα σφαιρών επιρροής, ενεργειακών πόρων και εμπορικών διαύλων, φέρνουν την Ελλάδα στο επίκεντρο επικίνδυνων ανταγωνισμών και σχεδιασμών. Αυτό επιβεβαιώνεται από την ένταση στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ, συνολικά από την όξυνση της τουρκικής επιθετικότητας και τα παζάρια στο παρασκήνιο. Όσο για τον Πάιατ, με τον ίδιο κυνισμό που περιέγραφε τότε το ρόλο της Ελλάδας, επισημαίνει τώρα τις συνέπειες, θεωρώντας πιθανό ένα επεισόδιο εμπλοκής ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία. Και μπορεί η κυβέρνηση να συμφώνησε με τις ΗΠΑ να ανακατευτεί ακόμα περισσότερο με τα «πίτουρα» των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και διευθετήσεων, προσδοκώντας οφέλη για την αστική τάξη, ο λαός όμως δεν πρέπει επ’ ουδενί να δεχτεί να γίνει τροφή για τις κότες…

H ΓΛΔ βλάπτει σοβαρά την άνοια

Δύσκολες Νύχτες

Ίσως αρκετοί από σας θυμάστε την ταινία Goodbye Lenin, όπου ο πρωταγωνιστής…οικοδομεί σοσιαλισμό σε ένα δωμάτιο, για να μη χάσει την άρρωστη μητέρα του λόγω του σοκ της διάλυσης της ΓΛΔ. Δεν ξέρουμε αν η ταινία υπήρξε πηγή έμπνευσης, ωστόσο ένα γηροκομείο στη Δρέσδη εφήρμοσε μια παρόμοια, πρωτοποριακή μέθοδο για να βοηθήσει τους πάσχοντες από άνοια τροφίμους του να ανακαλέσουν μνήμες από το παρελθόν τους. Η επίσημη εκδοχή είναι πως η ιδέα ξεκίνησε από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του γηροκομείου Αλέξα, όταν παρατήρησαν ότι ορισμένοι γέροντες, έχοντας επιστρέψει από έκθεση Trabant, των αυτοκινήτων που παρήγαγε η ΓΛΔ δηλαδή, ήταν σε θέση να πουν ένα σωρό ιστορίες από την εποχή που διέθεταν οι ίδιοι ανάλογα οχήματα. Έτσι, καταφεύγοντας σε παλαιοπωλεία, το ebay, υπαίθριες αγορές αλλά και το κατάστημα του μουσείου της ΓΛΔ στο Βερολίνο, το προσωπικό ανασύστησε χώρους του γηροκομείου ώστε να παραπέμπουν σε διαμέρισμα και κατάστημα της ΓΛΔ. Έπιπλα της εποχής, προϊόντα διαφόρων ειδών, είδη μπουγάδας, πικαπ με δίσκους της εποχής,  σημαίες της χώρας, το πορτρέτο του Χόνεκερ και εφημερίδες της εποχής συνθέτουν το σκηνικό της Ostalgie, όπως ονομάζεται στα γερμανικά το κύμα νοσταλγίας για τη ΓΛΔ. Δε λείπουν ακόμα και τα ανατολικογερμανικά μάρκα, με πιο χαρακτηριστικό εκείνο των 100 μάρκων με το πρόσωπο του Μαρξ.

Τα αποτελέσματα εντυπωσιακά, καθώς μπορεί ορισμένοι τρόφιμοι, όπως η 96χρονη πρώην χορεύτρια Χελένε Πέτερσεν, να μη θυμούνται πια ούτε το όνομά τους, ωστόσο στη θέα των αντικειμένων της νιότης τους ανακαλούν μνήμες που κανείς δεν πίστευε ότι ακόμα διέθεταν, ενώ στο χειρισμό κάποιων από αυτών έρχονται στην επιφάνεια δεξιότητες που το μυαλό μπορεί να είχε συνειδητά ξεχάσει, αλλά τα χέρια μπορούν ακόμα να φέρουν σε πέρας. Βλέποντας ένα παπάκι της εποχής, ακόμα  και οι βαρύτερα πάσχοντες αναγνώρισαν αμέσως πού είναι η μίζα και ήταν έτοιμοι για…εξορμήσεις. Πολλοί ασθενείς ξανάρχισαν να τρώνε μόνοι τους, να πηγαίνουν στην τουαλέτα, να συζητούν μεταξύ τους και να λένε τα παλιά τραγούδια, ενώ ακόμα και οι πιο ληθαργικοί άρχισαν όσο μπορούσαν να συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή της κοινότητας. Όπως σημειώνει η διευθύντρια της ψυχιατρικής κλινικής Βιέρα Χολτχοφ Ντέτο, οι μνήμες δεν είναι αποθηκευμένες σε ένα μόνο σημείο του εγκεφάλου, αλλά σε διάφορες “στήλες”, ακόμα κι εκτός του βασικού κέντρου μνήμης: “Για να ενεργοποιηθεί ολόκληρη η εικόνα, αρκεί να βρει κανείς το κλειδί σε κάποια από αυτές τις στήλες. Εφόσον οι συνδέσεις μεταξύ τους ακόμα λειτουργούν, αρχίζουν να φωτίζουνται και οι υπόλοιπες.”

Οι γερμανομαθείς, αλλά και μη, αξίζει να παρακολουθήσετε το υποτιτλισμένο βίντεο από το γηροκομείο, όπου φαίνεται ξεκάθαρα η διαμόρφωση του χώρου.

ο μαρτυρικός θάνατος του ΕΑΜίτη ιερέα

 Ταινία ο μαρτυρικός θάνατος του ΕΑΜίτη ιερέα

Κρήτη, 1947. Ενώ στα Χανιά μαίνεται ο Εμφύλιος, τα μεσάνυχτα της 1ης Αυγούστου, παρακρατικοί της ομάδας Παύλου Γύπαρη (Μάυδες του Γύπαρη)

απήγαγαν με δόλο από το σπίτι του τον αγωνιστή ιερέα του ΕΑΜ, Νικόλαο Αποστολάκη.

Τον βασάνισαν απάνθρωπα, του έβγαλαν τα μάτια, τα δόντια, του έκοψαν τα γεννητικά όργανα και μετά τον σκότωσαν, τον διαμέλισαν και τον πέταξαν στον «Κόκκινο Γκρεμό», κοντά στις φυλακές Καλαμίου.

Η σύζυγός του εκτοπίστηκε από το Νεροχώρι Αποκορώνου όπου διέμεναν, ενώ τα πέντε παιδιά τους συνέχισαν να διώκονται μέχρι τις πανεπιστημιακές σπουδές τους.

Τα γεγονότα ξαναζωντανεύουν 70 χρόνια μετά, μέσα από την κάμερα του σκηνοθέτη/ντοκιμαντεριστή Κώστα Νταντινάκη, στο φιλμ με τίτλο «Ο Ελκόμενος επί κρημνού».

Η ταινία προβάλλεται στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (3/03-12/03).

Επιζώντες της περιόδου, με προεξάρχουσα την κόρη του, Ισμήνη, μαρτυρούν την τραγική αλήθεια των γεγονότων.

Ο σκηνοθέτης, κρητικής καταγωγής, εξηγεί πόσο πληγώνει αυτή η αλήθεια, ακόμη και 70 χρόνια μετά, και κυρίως πόσο σημαντικό είναι για αρκετούς να μείνει κρυφή για πάντα.

Ο σκηνοθέτης Κώστας Νταντινάκης με την ποιήτρια Βικτώρια Θεοδώρου, στον Κλαδισσό ποταμό στα Χανιά.

● Μία κόρη που δεν μπορεί να θάψει τον πατέρα της. Ενας πατέρας που δολοφονήθηκε εξαιτίας ενός Εμφυλίου. Η ιστορία είναι πολύ κοντά στην αντίστοιχη της Αντιγόνης του Σοφοκλή.

Ναι, η κόρη, αλλά και ολόκληρη η οικογένεια.

Με κορυφαία στο δράμα τη σύντροφο του αντιστασιακού ιερέα, τον οποίο άρπαξαν από την αγκαλιά της μες στα μεσάνυχτα, τον κατακρεούργησαν και στη συνέχεια εμπόδισαν την ταφή του.

Ενα μέρος της ιστορίας έχει απόλυτη σχέση με το έργο που αναφέρετε.

Ο Καστοριάδης θεωρούσε πως η Αντιγόνη του Σοφοκλή είναι η τραγωδία με το μεγαλύτερο βάθος από άποψη πολιτικής διάστασης: μια επίμονη προειδοποίηση εναντίον της Υβρεως.

● Είναι τελικά ίδιον των Ελλήνων αυτές οι... τραγωδίες;

Από τον Θουκυδίδη έχουμε μάθει ότι και πριν από 25 αιώνες ο ελληνισμός συνταρασσόταν από εμφύλιους σπαραγμούς με αμέτρητες συμφορές, που γίνονται και θα γίνονται πάντα, όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου.

Οσο ο άνθρωπος δεν ελευθερώνεται από τα αρπακτικά του ένστικτα.

Οι εμφύλιοι είχαν πάντα ως αφετηρία την αδηφαγία των προνομιούχων εναντίον των μη προνομιούχων.

Δυστυχώς, από την αρχαιότητα, τις περισσότερες φορές επικρατούσαν οι διανοητικά κατώτεροι επειδή φοβόντουσαν τη δική τους ανεπάρκεια και την ικανότητα των αντιπάλων τους!

Αυτό δεν συνέβη και στον τελευταίο μας Εμφύλιο; Πόσα λαμπερά μυαλά χάθηκαν στις φυλακές, στις εκτελέσεις και στις εξορίες...

● Το ντοκιμαντέρ βασίζεται σε μαρτυρίες ανθρώπων που γνώριζαν ή είχαν ακούσει για τον παπα-Νικόλαο Αποστολάκη. Προσπαθήσατε να βρείτε μαρτυρίες ανθρώπων από «την άλλη πλευρά»;

Εβδομήντα χρόνια μετά, ευτυχώς, ζουν άνθρωποι που τον θυμούνται.

Ναι, ασφαλώς επιδίωξα και συνάντησα επιζώντες από «την άλλη πλευρά», οι οποίοι όμως αρνήθηκαν να μιλήσουν.

Αντιθέτως, από τη μεριά των «ηττημένων» υπήρχε προθυμία να συμβάλουν με τις μαρτυρίες τους στο χρονικό της φρίκης που κατέγραφα.

Οι απόγονοι των «άλλων» υπάρχουν και δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι από αυτούς είναι τα πρωτοπαλίκαρα των χωριών που υποδέχονται «με μπαλοθιές» τους αρχηγούς ή τους βουλευτές που παραδοσιακά ψηφίζουν.

● Γιατί τόση σιωπή από κοινωνία, επίσημη ιστορία, κράτος κ.λπ. για παρόμοια ζητήματα, κυρίως όσον αφορά τον Εμφύλιο;

Ο Εμφύλιος παραμένει ένα θέμα-ταμπού για πολλούς, ιδίως στις τοπικές μικρές κοινωνίες όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους.

Ωστόσο δεν αποτελεί προκατάληψη για τις οικογένειες των κομμουνιστών που χάθηκαν, αυτοί δεν σιωπούν, αντιθέτως διψούν να τιμήσουν τη μνήμη των νεκρών τους με κάθε ευκαιρία.

Εξάλλου ο μόνος πολιτικός χώρος που νοιάζεται και οργανώνει εκδηλώσεις ιστορικής μνήμης είναι το ΚΚΕ.

Είδατε εδώ και δύο χρόνια με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία κανένα κρατικό ενδιαφέρον ενάντια στη λήθη της ιστορίας;

Εκτός κι αν θεωρήσουμε ως τέτοιο τα τριαντάφυλλα του πρωθυπουργού στην Καισαριανή.

Ευτυχώς, η σύγχρονη ιστορία ξαναγράφεται, αφού σχετικές διδακτορικές διατριβές υπό την καθοδήγηση αληθινά δημοκρατικών καθηγητών εκπονούνται συνεχώς στα πανεπιστήμια.

● Υπάρχει ένα σημείο στην ταινία όπου ο ομιλητής μιλάει για τη σύγχυση που υπάρχει κυρίως στη Μεσόγειο για το τι είναι λεβέντης και τι μαφιόζος. Κάτι που συναντάμε και στην Κρήτη.

Λεβέντες είναι όσοι υπερασπίζονται την υπόθεση του δίκιου, αδιαφορώντας για το τίμημα.

Είναι εκείνοι «όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» αν και διαισθάνονται «πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος».

Ο μέγας Καβάφης μας το δίδαξε. Αλλά ο καθηγητής του ΑΠΘ, Γιώργος Μαργαρίτης, ο οποίος στην ταινία θέτει το ιστορικό πλαίσιο του Εμφυλίου στην Κρήτη, είναι πιο αναλυτικός επ' αυτού.

● Γιατί πιστεύετε πως μισούσαν τόσο τον παπα-Νικόλαο Αποστολάκη; «Τέτοια βασανιστήρια δεν είχαν κάνει ούτε οι Βενετσιάνοι ούτε οι Τούρκοι ούτε οι ναζί» ακούγεται από έναν χωρικό στο φιλμ.

Τον μισούσαν τόσο, δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος.

Εκείνα τα πέτρινα χρόνια ο παπάς και ο δάσκαλος ήσαν συμπολίτες επιρροής.

Ο λόγος τους μετρούσε κι αυτό τρόμαζε την ντόπια αντίδραση.

Μεταξύ των ηρωίδων της Αντίστασης στα Χανιά έχουμε τη δασκάλα Βαγγελιώ Κλάδου, που εξέθεσαν το κομμένο κεφάλι της στη γέφυρα του Κλαδισού και υποχρέωναν τους μαθητές να περνούν και να τη φτύνουν.

Η ποιήτρια Βικτωρία Θεοδώρου την υμνεί σ' ένα αριστουργηματικό ποίημά της.

Η είδηση του φόνου από την εφημερίδα Κύρηξ της εποχής (φύλλο της 3ης Αυγούστου 1947) η οποία στήριζε απροκάλυπτα τους παρακρατικούς.

● Μα και μετά τη βίαιη δολοφονία του, η οικογένεια πέρασε δύσκολα. Σαν την ιστορία της Μπερνάρντα Αλμπα του Λόρκα.

Το μίσος των φονιάδων επεκτάθηκε, με τη συνέργεια Εκκλησίας και Πολιτείας, στη χήρα και τα πέντε ορφανά της, αφού εκπροσωπούσαν τις ρίζες που άφησε να βλασταίνουν πίσω του ο ηρωικός παπάς.

Οσο για το έργο του Λόρκα, ναι, κατανοώ την αναφορά σας, αλλά προσέξτε, ο εγκλεισμός των κοριτσιών της Ισπανίδας Μπερνάρντα Αλμπα οφείλεται στον αυταρχικό της χαρακτήρα (η μάνα ως σύμβολο του φασισμού επί Φράνκο), ενώ η Κρητικιά μάνα στο ντοκιμαντέρ κλείνει τα παιδιά στο σπίτι για να τα προστατεύσει, επειδή έξω από αυτό έχουν στήσει βάρδιες οι φασίστες μην τυχόν η χήρα περιθάλψει αντάρτες φίλους του άντρα της.

● Εχει -και κατά πόσο- αποδοθεί δικαιοσύνη για τέτοια εγκλήματα;

Καμία δικαιοσύνη απολύτως. Αμέσως μετά τον Εμφύλιο, οι πρώτοι που αναγνωρίστηκαν ως αντιστασιακοί ήταν οι συνεργάτες των Γερμανών.

Δηλαδή οι διώκτες των αριστερών, των δημοκρατικών πατριωτών.

Οι οποίοι -ως αμοιβή για την αντιστασιακή τους δράση- εκτελέστηκαν ή εκτοπίστηκαν.

Αναφέρεται αυτό στα σχολικά βιβλία; Ισα ίσα, όπου να 'ναι θα μας πουν πως δημιουργήθηκε συνωστισμός στα βουνά και γι' αυτό οι αντάρτες κατέφυγαν στα ξερονήσια.

Η αλήθεια αποσιωπήθηκε, διαστρεβλώθηκε σκόπιμα από αμερικανοθρεμμένους πανεπιστημιακούς, με αποτέλεσμα οι απελπισμένοι της κοινωνίας, μπολιασμένοι με άκριτο αντικομμουνισμό, να στρέφονται σήμερα προς τη Χρυσή Αυγή.

● Τι γίνονται σήμερα μαυραγορίτες, παρακρατικοί, συνεργάτες των Γερμανών;

Η πολιτική και οικονομική εξουσία που διέθεταν και διαθέτουν πάντα τα μεγάλα τζάκια δεν άφησε κανέναν τους δίχως ανταμοιβή.

Εξάλλου, σ' αυτούς στηρίχτηκαν για να κραταιωθούν σόγια μικρά και μεγάλα - χιλιάδες είναι οι ψηφοφόροι αν τους μαζέψεις!

Αρκετούς από αυτούς, βασιλόφρονες και βενιζελικούς, τους είδαμε σε όλες σχεδόν τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις.

Πολλοί απόγονοί τους, αγράμματοι ή απλώς βλάκες, βολεύτηκαν και βολεύονται ακόμα σε δημόσια πόστα από τοπικούς κομματάρχες.

Τους είδαμε να μεταπηδούν με απίστευτη συνειδησιακή ευκολία από τη Ν.Δ. στο ΠΑΣΟΚ και κατόπιν στη σημερινή κυβέρνηση.

Η Ισμήνη Αποστολάκη, κόρη του δολοφονηθέντος αγωνιστή ιερέα

● Για τέλος, κάτι πιο προσωπικό: πώς μάθατε την ιστορία του παπα-Νικόλα Αποστολάκη και πώς νιώσατε όταν σας μιλούσε η κόρη του;

Οποτε περνούσα ως έφηβος με τον πατέρα μου από τον τόπο του μαρτυρίου, μου έλεγε: «Να, εδώ ήταν που γκρέμισαν οι Μάυδες τον παπά».

Αργότερα, οι στίχοι του Μήτσου Κασόλα «Οι ήρωες σαπίζουν μες στη λησμονιά», με τη φωνή της Μαρίας Δημητριάδη, μ' έκαναν να ανατριχιάζω και μου έφερναν στον νου τον παπα-Νικόλα Αποστολάκη.

Ηταν μια οφειλή, ένα χρέος στη μνήμη του, η πραγματοποίηση αυτού του ντοκιμαντέρ.

Αναζήτησα την κυρία Ισμήνη Αποστολάκη (την κόρη του) αγχωμένος, γιατί δεν ήξερα εάν είχε διάθεση να ξαναζωντανέψει στον φακό αυτές τις μνήμες.

Με εμπιστεύτηκε από την πρώτη στιγμή, αλλά μου ξεκαθάρισε ότι δεν θέλει να αναφέρει ονοματεπώνυμα.

Το ζεστό αλλά αγέρωχο βλέμμα της δεν με άφησε να της φανερώσω τη συγκίνησή μου.

 Info: Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί στο πλαίσιο του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που ξεκίνησε μόλις χθες.

Προβολές: Τετάρτη 8/3/2017, 18.15, αίθουσα «Τώνια Μαρκετάκη» (Αποθήκη Δ, Λιμάνι). Πέμπτη 9/3/2017, 13.15, αίθουσα «Σταύρος Τορνές» (Αποθήκη 1, Λιμάνι).

Νέο χτύπημα της ταξικής δικαιοσύνης: Πέντε απεργοί της Χαλυβουργίας καταδικάζονται μετά από μήνυση απεργοσπαστών

Κατιούσα

O ηρωϊκός αγώνας των εργαζομένων της “Ελληνικής Χαλυβουργίας”, διάρκειας 9 μηνών, υπήρξε από τις σημαντικότερες εργατικές κινητοποιήσεις στα χρόνια της κρίσης αλλά και μεταπολιτευτικά, κι η παρακαταθήκη της εξακολουθεί να ενοχλεί, όπως αποδεικνύει η απόφαση της αστικής δικαιοσύνης, εν προκειμένου του Θ’ Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, να καταδικάσει σε 7 μήνες με αναστολή 5 απεργούς. Η καταδίκη είναι το επιστέγασμα μήνυσης περί “παράνομης κατακράτησης”, που υπέβαλαν το καλοκαίρι απεργοσπάστες-τσιράκια της εργοδοσίας του Μάνεση, κάποιους εκ των οποίων θυμόμαστε εκείνη την εποχή να έχουν πιάσει μαινόμενοι στασίδι στα κανάλια, με πρώτο και καλύτερο το ΣΚΑΪ. Η σκοπιμότητα της απόφασης, που εντάσσεται σε ένα πλαίσιο αντεργατικής καταστολής που “τσιμεντάρεται” θεσμικά με τις μεθοδεύσεις κατά του απεργιακού δικαιώματος και το “ιδιώνυμο” για τους πλειστηριασμούς από την κυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ, δεν είναι μόνο η αμαύρωση της μνήμης του αγώνα των χαλυβουργών, αλλά συνολικά ο εκφοβισμός των εργαζομένων.  Καταγγελία της απόφασης εξέδωσε και το ΠΑΜΕ, που αναφέρει τα εξής:

«Το ΠΑΜΕ καταδικάζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την απόφαση μιας δικαιοσύνης, που είναι ταγμένη στα συμφέροντα του Μάνεση και των βιομηχάνων, να επιβάλει ποινή φυλάκισης 7 μηνών σε 5 χαλυβουργούς, συνεχίζοντας την προσπάθεια ποινικοποίησης ενός ηρωικού αγώνα που κράτησε πάνω από 9 μήνες.

Πρόκειται για μια καταδικαστική απόφαση που ήρθε μετά από μηνύσεις απεργοσπατών, ανθρώπων της εργοδοσίας, με στόχο το ίδιο το εργατικό κίνημα και την αλληλεγγύη που επέδειξε σε εργαζόμενους που δεν δέχτηκαν να σκύψουν το κεφάλι, που πάλεψαν για όσα σήμερα αμφισβητούνται: Για δουλειά με μισθούς και δικαιώματα που να καλύπτουν τις ανθρώπινες ανάγκες, για το δικαίωμα στην ίδια την απεργία.

Η καταδίκη αυτή είναι ευθυγραμμισμένη με την επιδίωξη των επιχειρηματικών ομίλων και της κυβέρνησης να χτυπήσουν κάθε αγώνα που αποτελεί παράδειγμα για το εργατικό κίνημα. Επιβεβαιώνει την ενίσχυση του κλίματος αυταρχισμού και καταστολής σε μια χρονική περίοδο που αμφισβητείται το σύνολο των δικαιωμάτων των εργαζομένων μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς.

Καλούμε κάθε σωματείο και κάθε εργαζόμενο να καταδικάσει μια απόφαση που προαναγγέλλει νέα, ακόμη πιο βάρβαρη επίθεση στην εργατική τάξη και το λαό.

Να σταλεί ξεκάθαρο μήνυμα στην κυβέρνηση και στην ταξική δικαιοσύνη πως όσες ποινές κι αν επιβάλουν, όσο κι αν επιμείνουν στην εξόντωση των ηρωικών χαλυβουργών, δεν θα κατορθώσουν να αμαυρώσουν έναν αγώνα που ξεκίνησε μέσα στο χώρο δουλειάς, από τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων και κράτησε με μαζικές διαδικασίες για πάνω από 9 μήνες, με όπλο το δίκιο τους και τη στήριξη εκατοντάδων σωματείων μέσα κι έξω από τη χώρα».

Πηγή 902. gr