Παιδιά – σκλάβοι: Αυτός είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε!

Από Ηρακλής Κακαβάνης

Γράφει ο Νίκος Μόττας //
υποψήφιος Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας

«Τα παιδιά θέλουν παπούτσια/ τα παιδιά θέλουν ψωμί/ θέλουνε και φάρμακα/ δούλεψε και συ/ Γέλα κλαίγε κι όλο λέγε/ το παιδί: ζωή./ Τίποτ’ άλλο, Ζωή./ Ζύμωνε στη σκάφη/ πρώτο σου ζυμάρι, πρώτο σου ψωμί/ ένα καλυβάκι μια μικρούλα αυλή/για το παιδί./ Ζύμωνε το χώμα/ με το δάκρυ δάκρυ/ φτιάξε ένα χωμάτινο πουλί/ να πετάει τη νύχτα/ και να κελαηδεί/ για το παιδί./ Τούτη είναι η ζωή μας/ τούτο το μεγάλο, τίποτ’ άλλο/ γέλα κλάψε, πες ό,τι θες/ Το παιδί ζωή: ζωή/ τίποτ’ άλλο.»!  – Γιάννης Ρίτσος, Για το παιδί.
Ο Ντόρσεν είναι οκτώ ετών. Κανονικά θα έπρεπε να παίζει με τους φίλους του, να πηγαίνει σχολείο, να ζει ανέμελα όπως κάθε παιδί της ηλικίας του. Ωστόσο, ο Ντόρσεν ζει μια διαφορετική ζωή: ξυπόλητος και πεινασμένος εργάζεται 12 ώρες την ημέρα σε ορυχείο εξόρυξης κοβαλτίου στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ο Ντόρσεν δεν είναι μόνος του σε αυτό το κάτεργο της παιδικής εργασίας.
Παιδιά ακόμη και 4 ετών, όπως η μικρή Μόνικα, δεν ξέρουν τι σημαίνει παιχνίδι. Ενδεχομένως να μην προλάβουν ποτέ να μάθουν. Βουτηγμένα στις λάσπες, υπό αντίξοες και επικίνδυνες συνθήκες, με τα γυμνά τους χέρια συλλέγουν πέτρες που περιέχουν κοβάλτιο- την αναγκαία πρώτη ύλη που χρησιμοποιείται στις μπαταρίες ιόντων λυθίου και αποτελεί απαραίτητο υλικό για την κατασκευή προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, όπως τα smartphones.
Πρόσφατο ρεπορτάζ του βρετανικού δικτύου Sky News στο Κονγκό επιβεβαίωσε την ύπαρξη χιλιάδων ανεπίσημων ορυχείων όπου άνδρες, γυναίκες και παιδιά εργάζονται για την εξόρυξη κοβαλτίου σε συνθήκες σκλαβιάς. Πρόκειται για σύγχρονα κάτεργα όπου μικροί και μεγάλοι σκλάβοι- με την κυριολεκτική έννοια του όρου- εργάζονται κάτω από άκρως επικίνδυνες συνθήκες προκειμένου να συλλεχθεί η απαραίτητη ποσότητα κοβαλτίου που χρειάζονται οι πολυεθνικές για να κατασκευάσουν τα περιζήτητα gadgets υψηλής τεχνολογίας.

Μπροστά στην κερδοφορία και τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, οι καπιταλιστές δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να θυσιάσουν ανθρώπινες ζωές. Ακόμη και μικρών παιδιών. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Sky News «κανένας απ’ τους «εργαζόμενους» στα ορυχεία δεν φορούσε γάντια ή μάσκες, παρόλο που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι η έκθεση σε κοβάλτιο μπορεί να προκαλέσει μακροχρόνια προβλήματα υγείας». Σχετικές έρευνες της UNICEF και της Διεθνούς Αμνηστίας για την παιδική εργασία στα κάτεργα του κοβαλτίου δείχνουν ότι κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες παιδιά εργάζονται  σε συνθήκες γαλέρας για περισσότερες από 12 ώρες καθημερινά, προκειμένου να κερδίσουν ένα υποτυπώδες «χαρτζιλίκι» (1-2 δολάρια). Όπως αναφέρουν στοιχεία της UNICEF, το 2014 ο αριθμός των παιδιών που εργάζονταν σε ορυχεία της Λαϊκ. Δημοκρατίας του Κονγκό ανέρχονταν σε περίπου 40.000.

• Περίπου 170 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 5 έως 17 ετών εργάζονται με τρόπο που παρεμποδίζουν την εκπαίδευση τους και τη χαρά της παιδικής ηλικίας (Στοιχεία:Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ILO)

• Περισσότερα από 85 εκατομμύρια παιδιά το 2012 απασχολούνταν σε εργασίες επικίνδυνες για την σωματική και ψυχική τους υγεία.

• 73 εκατομμύρια από τα εργαζόμενα παιδιά είναι κάτω των 10 ετών και κάθε χρόνο υπολογίζεται πως περίπου 22.000 από αυτά σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα.

• Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες μικρά παιδιά χάνουν τα νιάτα τους (και πολλές φορές τις ζωές τους) στα λασπωμένα ορυχεία κοβαλτίου, τα μονοπώλια των σύγχρονων τεχνολογιών θυσαυρίζουν. Χαρακτηριστική η περίπτωση του πολυεθνικού κολοσσού Apple, ο οποίος μόνο κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2016 σημείωσε κέρδη 17.8 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στο ίδιο μήκος κύματος και η Samsung της οποίας τα καθαρά κέρδη το τέταρτο τρίμηνο του περασμένου έτους άγγιξαν τα 6.1 δις. δολάρια.

• Στις 20 Νοέμβρη 1989 η Γεν. Συνέλευση του ΟΗΕ ψήφισε ομόφωνα την Σύμβαση για τα δικαιώματα του Παιδιού, σύμφωνα με την οποία όλα τα παιδιά γενιούνται με βασικές ελευθερίες και δικαιώματα. Την Συνθήκη έχουν επικυρώσει 193 χώρες με μοναδικές εξαιρέσεις τις ΗΠΑ και την Σομαλία οι οποίες, αν και έχουν υπογράψει την Σύμβαση, δεν τις έχουν δώσει νομική ισχύ. Σε μια σειρά πολιτείες των ΗΠΑ παιδιά 7 έως 17 ετών εργάζονται σε καπνοχώραφα.

• Στον καπιταλιστικό… «παράδεισο» των ΗΠΑ, παιδιά ηλικίας 7 και 8 ετών εργάζονται έως και 16 ώρες ημερησίως σε καπνοχώραφα για λογαριασμό μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων όπως η Phillip Morris, British American Tobacco, Imperial Tobacco Group, Lorrilard κλπ. Σχετική έρευνα οργανισμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα το 2013 έδειξε ότι τα 3/4 των παιδιών που απασχολούνται σε τέτοιου είδους εργασίες έφεραν συμπτώματα επιδείνωσης της υγείας τους. Το νομικό πλαίσιο στις ΗΠΑ δεν απαγορεύει την παιδική εργασία, επεκτείνοντας έτσι την εργασιακή εκμετάλλευση και σε ανήλικους τους οποίους μεγάλες εταιρείες απασχολούν ως φτηνό εργατικό δυναμικό προς όφελος της κερδοφορίας τους.

• Στην Ελλάδα η παιδική εργασία δεν είναι άγνωστη. Σύμφωνα με στοιχεία του 2014, οι ανήλικοι που εργάζονται υπολογίζονται σε 100.000 με 150.000, με την πλειοψηφία εξ’ αυτών να εργάζονται παρανόμως. Όλα αυτά την ώρα που περίπου 450.000 παιδιά στην Ελλάδα ζουν σε συνθήκες φτώχειας, ενώ 40.000 παιδιά ετησίως εγκαταλείπουν το σχολείο, πριν την ολοκλήρωση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, προκειμένου να βγουν στο μεροκάματο.

Από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό προέρχεται περισσότερο από το 50% των ποσοτήτων κοβαλτίου που χρησιμοποιείται σε συσκευές υψηλής τεχνολογίας παγκοσμίως. Πρόκειται για μια αλυσίδα που ξεκινά στα κάτεργα της παιδικής εργασίας και καταλήγει στη βιτρίνα των πολυκαταστημάτων. Είναι η αλυσίδα της καπιταλιστικής κερδοφορίας μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων που προμηθεύονται κοβάλτιο όπως, μεταξύ άλλων, οι Apple, Daimler, Dell, HP, Huawei, Lenovo, LG, Microsoft, Samsung, Sony, Vodafone, Volkswagen κλπ. Στο βωμό του υπερκέρδους τέτοιων μονοπωλίων θυσιάζεται η παιδική αθωότητα εκατοντάδων χιλιάδων «Ντόρσεν», από το Κονγκό και την Τυνησία μέχρι την Ινδία και την Ταϊβάν.

Η βάρβαρη αυτή πτυχή του καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης έρχεται να μας υπενθυμίσει πόσο επίκαιρος και αναγκαίος είναι ο σοσιαλισμός. Μας υπενθυμίζει ότι, παρά τις όποιες αδυναμίες του, το σοσιαλιστικό σύστημα που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα εξασφάλιζε σε κάθε παιδί, από τη γέννηση του ακόμα, όλα όσα ήταν απαραίτητα για την σωστή ανάπτυξη του: από τους κρατικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς μέχρι τη δημόσια υποχρεωτική εκπαίδευση και τη δωρεάν παροχή υπηρεσιών υγείας, πολιτισμού, αθλητισμού, διακοπών, υπό την ευθύνη του σοσιαλιστικού κράτους.
Μας υπενθυμίζει, τέλος, ότι μόνο με την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, με την ανατροπή του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος, είναι δυνατό να μπει ένα οριστικό τέλος στην παιδική εργασία και σκλαβιά. Για να μπορούν παιδιά όπως ο Ντόρσεν να ζουν στην αθωότητα, την ανεμελιά και το παιχνίδι, όπως ακριβώς ορίζει η ηλικία τους- και όχι ως σύγχρονοι σκλάβοι.

Χάρι Τρούμαν: Ένας εγκληματίας πολέμου στο κέντρο της Αθήνας

Από nikos

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

«Εχρησιμοποιήσαμεν την ατομικήν βόμβαν διά να συντομεύσωμεν τον πόλεμον… Θα τη χρησιμοιήσωμεν και πάλιν. Μόνο η συνθηκολόγησις της Ιαπωνίας θα μας σταματήση. Τους ώμους μας βαραίνει τεραστία ευθύνη. Ευχαριστούμεν τον θεόν, διότι είμεθα εμείς, και όχι ο εχθρός, που τη φέρομεν. Και παρακαλούμεν τον θεόν, να μας φωτίση εις τη χρήσιν του οργάνου αυτού συμφώνως προς τας βουλήσεις του». Με αυτά τα κυνικά λόγια έκλεινε το ραδιοφωνικό του μήνυμα προς τον αμερικανικό λαό στις 9 Αυγούστου 1945, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν. Λίγες ώρες πριν, με δική του εντολή, ολοκληρώνονταν το πλέον ειδεχθές μαζικό έγκλημα του 20ου αιώνα: το Ναγκασάκι είχε μετατραπεί σε στάχτη και ερείπια από τη ρίψη της ατομικής βόμβας πλουτωνίου ενώ, τρεις μόλις μέρες πριν, στις 6 Αυγούστου, η βόμβα τύπου ουρανίου-235 είχε κυριολεκτικά ισοπεδώσει την πόλη της Χιροσίμα.

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, δια στόματος του εγκληματία πολέμου Τρούμαν, επιχείρησε να δικαιολογήσει τα πυρηνικά ολοκαυτώματα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι υποστηρίζοντας ότι η ρίψη των βομβών «έσωσε ζωές» και οδήγησε στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται ασφαλώς για αποδεδειγμένο ψέμα που, μέχρι και σήμερα, συνεχίζουν να υιοθετούν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ. Οι ατομικές βόμβες σε Χιροσίμα-Ναγκασάκι δεν σχετίζονταν με την συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας (η γιαπωνέζικη κυβέρνηση θα συνθηκολογούσε ούτως ή άλλως καθώς ήταν πλήρως απομονωμένη), αλλά στόχευαν αλλού: να στείλουν ενα απειλητικό, προειδοποιητικό μήνυμα προς την Σοβιετική Ένωση και να τρομοκρατήσουν τα εργατικά-λαϊκά κινήματα που αναδεικνύονταν από την αντιφασιστική πάλη του παγκοσμίου πολέμου.

Οι ίδιες οι μαρτυρίες αμερικανών αξιωματούχων αλλά και ακαδημαϊκών-μελετητών ξεσκεπάζουν το καλοστημένο ψέμα της κυβέρνησης Τρούμαν και όσων συνεχίζουν να το αναπαράγουν. Σταχυολογούμε ενδεικτικά:

«Βασιζόμενη σε μια εκτενή έρευνα όλων των γεγονότων και υποστηριζόμενη από καταθέσεις των επιζώντων γιαπωνέζων ηγετών που μετείχαν στον πόλεμο, η άποψη της Επιτροπής είναι ότι, σίγουρα πριν τις 31 Δεκέμβρη 1945 και κατά πάσα πιθανότητα πριν τις 1 Νοέμβρη 1945, η Ιαπωνία θα είχε παραδοθεί ακόμη και αν δεν είχαν ριχτεί οι ατομικές βόμβες, ακόμη και αν η Ρωσία δεν έμπαινε στον πόλεμο, ακόμη και αν δεν είχε σχεδιαστεί εισβολή».

• Πόρισμα της Έκθεσης Στρατηγικής Έρευνας Βομβαρδισμών που συστάθηκε από την ίδια την κυβέρνηση των ΗΠΑ, Ιούλης 1946. 

«Οι γιαπωνέζοι ήταν έτοιμοι να παραδοθούν και δεν ήταν αναγκαίο να τους χτυπήσουμε με αυτό το απαίσιο πράγμα (σ.σ. ατομική βόμβα)».

• Ντουάιτ Άιζενχάουερ, 34ος πρόεδρος των ΗΠΑ που διαδέχθηκε τον Τρούμαν, ανώτατος διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων κατά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Ο ίδιος ο Άιζενχάουερ γράφει στο βιβλίο του “Mandate for Change”: «Τον Ιούλιο του 1945, επισκεπτόμενος το γραφείο μου στη Γερμανία, ο υπουργός πολέμου Στίμσον με ενημέρωσε ότι η κυβέρνηση μας ετοιμάζονταν να ρίξει ατομική βόμβα στην Ιαπωνία […] Του εξέφρασα τις έντονες επιφυλάξεις μου, στη βάση της εκτίμησης ότι η Ιαπωνία είχε ήδη ηττηθεί και πως η βόμβα ήταν εντελώς αχρείαστη [..] Ήταν πεποίθηση μου ότι η Ιαπωνία, εκείνη την στιγμή, έψαχνε κάποιο τρόπο να παραδοθεί…».

«Άποψη μου είναι ότι η χρήση αυτού του βάρβαρου όπλου στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν είχε καμία υλική βοήθεια στον πόλεμο μας ενάντια στην Ιαπωνία. Οι γιαπωνέζοι είχαν ήδη ηττηθεί και ήταν έτοιμοι να παραδοθούν…»

• Γουίλιαμ Λέχ, Ναύαρχος πολεμικού ναυτικού ΗΠΑ.

«Πιστεύω ότι χάσαμε την ευκαιρία να πετύχουμε μια συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας, πλήρως ικανοποιητική για μας, χωρίς τη χρήση της βόμβας».

• Τζον Μακλόϊ, βοηθός υπουργού πολέμου των ΗΠΑ.

«Θα ήταν λάθος να πιστέψουμε ότι η τύχη της Ιαπωνίας κρίθηκε από την ατομική βόμβα. Η ήττα της ήταν βέβαιη πριν ριφθή η πρώτη βόμβα».

• Ουίνστον Τσώρτσιλ, πρωθυπουργός της Βρετανίας 1940-1945, 1951-1955.

Για την κυβέρνηση Τρούμαν ήταν αναγκαίο να φανεί ποιός έχει το μονοπώλιο της πυρηνικής ισχύος. «Το να εντυπωσιάσει τη Ρωσία ήταν πιο σημαντικό απ’ το τέλος του πολέμου με την Ιαπωνία» αναφέρει ο αμερικανός ιστορικός Μαρκ Σέλντεν. Σύμφωνα με τον Πήτερ Κούζνικ, διευθυντή του Ινστιτούτου Πυρηνικών Σπουδών στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, η ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι «δεν ήταν απλά ένα έγκλημα πολέμου- ήταν ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

Η ισοπεδωμένη Χιροσίμα

Τι αποτελέσματα είχε το πυρηνικό ολοκαύτωμα που προκάλεσε η εγκληματική κυβέρνηση Τρούμαν; Να ορισμένα στοιχεία:

• 80.000 σκοτώθηκαν άμεσα με τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα. Αργότερα, σχετικές έρευνες για αγνοούμενους, καθώς και η εύρεση ανθρώπινων μελών, ανέβασαν τον αριθμό των νεκρών στους 135.000.
• Περισσότεροι από 70.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν άμεσα από τη ρίψη της βόμβας στο Ναγκασάκι.
• Σε 192.020 ανέρχονται οι νεκροί στην περιοχή της Χιροσίμα, αν συνυπολογιστούν οι θάνατοι που προκλήθηκαν το επόμενο διάστημα από τη ραδιενέργεια καθώς και όσοι υπέκυψαν από βαρείς τραυματισμούς.
• Πάνω από το 90% των κατοίκων που βρίσκονταν σε απόσταση μισού χιλιομέτρου από το σημείο που έπεσαν οι βόμβες σκοτώθηκαν άμεσα.
• Η ραδιενέργεια που απελευθέρωσαν οι πυρηνικές βόμβες προκάλεσε μακροχρόνια προβλήματα υγείας στους κατοίκους και των δύο πόλεων. Σχετική έρευνα του Radiation Effects Research Foundation έδειξε πως, μεταξύ 1950 και 2000, το 46% των θανάτων από λευχαιμία και το 11% άλλων καρκινικών παθήσεων μεταξύ των επιζώντων, οφείλονταν στη ραδιενέργεια. Ένα άλλο σημαντικό απότοκο της ραδιενέργειας ήταν η εμφάνιση χιλιάδων περιπτώσεων γενετικών ανωμαλιών και δυσμορφιών σε έμβρυα και νεογνά.

Ένα κορίτσι ανάμεσα σε πτώματα, Χιροσίμα 1945.

Ο εγκληματίας πολέμου Χάρι Τρούμαν, που έσπειρε κυριολεκτικά το θάνατο στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, είναι ο ίδιος μακελάρης που τρία χρόνια αργότερα, το 1948, προστρέχοντας να συνδράμει την ελληνική αστική τάξη, βομβάρδιζε τους ηρωϊκούς αντάρτες του ΔΣΕ στο Γράμμο με βόμβες ναπάλμ. Έχοντας «τοποτηρητή» στην Ελλάδα τον στρατηγό Βαν Φλιτ και με την πλήρη συγκατάβαση της ηγεσίας του ντόπιου αστικού στρατού, η κυβέρνηση Τρούμαν πρωτοδοκίμασε τις βόμβες ναπάλμ στα κεφάλια των μαχητών και μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού. Χρόνια αργότερα, οι ναπάλμ θα χρησιμοποιούνταν από τους αμερικανούς φονιάδες σε μια σειρά ιμπεριαλιστικούς πολέμους: από την Κορέα και το Βιετνάμ μέχρι τον πόλεμο του Κόλπου στο Ιράκ και τη Γιουγκοσλαβία.

Η αστική τάξη της Ελλάδας φρόντισε να τιμήσει τον αρχιφονιά Τρούμαν, στήνοντας του το 1963 άγαλμα (ερήμην της δημοτικής αρχής) στη γωνία των οδών Βασιλέως Κωνσταντίνου και Βασ. Γεωργίου στην καρδιά της Αθήνας. Αποκρουστικό σύμβολο κτηνωδίας και υποτέλειας, το άγαλμα του αμερικανού προέδρου συνεχίζει να μας θυμίζει τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις αλλά και το χρέος μας για μετωπική, μέχρι τέλους σύγκρουση με τη βαρβαρότητα του εκμεταλλευτικού συστήματος και των σύγχρονων «Τρούμαν» που το υπηρετούν.

Χιροσίμα-Ναγκασάκι: Να τι σημαίνει Ιμπεριαλισμός!

"Αριστερών" μοιρολατρία

Είμαι δειλή, γράφει η Ισαβέλλα Ζ. 
Βέβαια, το λέει για να το αναιρέσει στη συνέχεια δείχνοντας την ευθυκρισία της να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Άθελά της, όμως, εκφράζει έναν κόσμο από την Αριστερά προερχόμενο που έχει χυλώσει και βαφτίζει την ηττοπάθεια ρεαλισμό. 

«Φοβάται τον Βορίδη και τον Άδωνι υπουργούς», αλλά έχει ξεπεράσει εύκολα ότι ήταν υπουργός α΄ κατηγορίας ο Καμμένος, ο Σαλαμινομάχος, και ακόμα είναι ο Κουίκ και η Παπακώστα στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Ότι άλλαξαν το νόμο για να είναι η Κουντουρά και βουλευτής και υποψήφια για την Ευρώπη! «Τρέμει με τον Μαρινάκη», αλλά συνήθισε με τον Μελισσανίδη που του «χαρίσανε» τον ΟΠΑΠ και τη Νέα Φιλαδέλφεια και με τον Σαββίδη στον οποίο δώσανε μερίδιο στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης που παραδώσανε οι Συριζαίοι στους Γερμανούς (όπως και τα αεροδρόμια) και άδεια τηλεοπτικού σταθμού, όπως και στον Μαρινάκη εξάλλου, και δύο άδειες (Star και Alpha) στον Βαρδινογιάννη.

Και, βέβαια, «ανατριχιάζει» η Ισαβέλλα με τον γόνο της οικογενειοκρατίας και του ρουσφετιού που ο μπαμπάς του φιλοξενούσε τον Μπους στο σπίτι τους, αλλά δεν ανατριχιάζει με τον μετρ της κωλοτούμπας που έχει γίνει ο καλύτερος φίλος και συνεργάτης του αμερικανού πρέσβη, του Νετανιάχου και του Σίσι, που δικαιολογημένα εκθειάζουν τον πρώτο παγκοσμίως "αριστερό" που αγωνίστηκε για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και καταδίκασε μαζί με τον Ορμπάν το «Σιδηρούν παραπέτασμα» στο οποίο πίστευε ο Άρης τον οποίο ύμνησε την επόμενη μέρα! Ουάου!

Είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα η Ισαβέλλα, με τόσες περγαμηνές, για το τι κλατάρισμα πολιτικό και διανοητικό έχει υποστεί η Αριστερά με την κωλοτούμπα 2015. Που όχι μόνο δεν έχει τίποτα να πει για την προδοσία του ΟΧΙ, σήμερα! και όχι για τη συμφωνία της Βάρκιζας, που βλέπει μόνο «φάουλ στο ΣΥΡΙΖΑ» και δεν βλέπει την αντικατάσταση της αριστερής στροφής, την οποία έκανε μαζικά η κοινωνία πιστεύοντας στο ήθος της Αριστεράς σε μια εξαιρετικά κρίσιμη καμπή της Ιστορίας χωρίς να φοβηθεί το κλείσιμο των τραπεζών και ό,τι άλλο θα έφερνε ο Αρμαγεδδών με τον οποίο μας απειλούσαν θεοί και δαίμονες, με μια φουλ δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑ με πρωταγωνιστές (οι βουλευτές του άβουλοι αμνοί ψηφοφόροι) όλους τους φανατικούς υπερασπιστές του ΝΑΙ, όπως Κουβέλη, Ρεπούση, Ραγκούση, Παπακώστα, Τζουμάκα, Θεοχαρόπουλο (υπουργό τον έκανε που πούλησε τη Φώφη!), Κόκκαλη (μεταγραφή από τη δημοτική παράταξη του Μαρινάκη!) κ.λπ. που έρχονται να προστεθούν στον ευλογημένο από τον Αμβρόσιο Κουρουμπλή, στον -για δεύτερη φορά εγκαίνια στο μετρό Θεσσαλονίκης που θα λειτουργήσει μελλοντικά- Σπίρτζη και σε διάφορους άλλους μη-λαμόγια και μη-ταλιμπάν της Δεξιάς.

Ξέχασε η οικολογικά ευαίσθητη Ισαβέλλα τις Σκουριές, γι’ αυτό δεν αναφέρει το κίνημα κατά των εξορύξεων στη Δωδώνη, το Πωγώνι και τη Ζίτσα. Ξέχασε, όμως, και το ολοκληρωτικό κόψιμο του ΕΚΑΣ που έδινε 2 έως 3 χιλιάδες ευρώ ετησίως σε ένα εκατομμύριο συνταξιούχους που παίρνουν κάτω από 600 ευρώ το μήνα, βλέπει, όμως, «την στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων» με τα επιδόματα του Πάσχα και των Χριστουγέννων για ψηφοθηρικούς λόγους! Ούτε βλέπει την επέκταση της μερικής απασχόλησης σε βάρος της πλήρους ούτε έχει ακούσει για χιλιάδες νέους επιστήμονες που συνεχίζουν με αμείωτο ρυθμό να μεταναστεύουν επειδή «δεν ανακουφίστηκαν» από τα ευεργετικά μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ! Και πολλά άλλα δεν βλέπει, η αγωνίστρια. Ούτε τον πολιτικό μαρασμό της κοινωνίας λόγω ΣΥΡΙΖΑ, ούτε την παντελή έλλειψη δημοκρατίας στο κόμμα. Ένιωσε, όμως, κάτι που δεν είχε ξανανιώσει με τους σοσιαλδημοκράτες του ΠΑΣΟΚ όταν κινδύνευαν να χάσουν από τη Ν.Δ. Γι’ αυτό μας προτρέπει τώρα να ψηφίσουμε τους νυν «λάιτ σοσιλαδημοκράτες», όπως τους αποκαλεί, του ΣΥΡΙΖΑ για να μην βγει η Δεξιά. Δεν είχε άλλοτε σκεφτεί το μη χείρον βέλτιστον με το οποίο, στο όνομα του «ρεαλισμού», συντηρήθηκε το σάπιο πολιτικό σύστημα επί δεκαετίες.

Όποιος, λοιπόν, αρνείται την πολιτική προδοσία και την ηθική εξαχρείωση, καταγγέλλει τη λιτότητα και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και δεν σέρνεται πίσω από τον εγκεκριμένο από τους «θεσμούς» ΣΥΡΙΖΑ, «πυροβολάει τα πόδια του». Έτσι μας λέει η Ισαβέλλα, αλλά, προσωπικά, από το να πυροβολήσω το κεφάλι μου, το προτιμώ.

Μπ. Ροϊλός

Αναρτήθηκε από TRASH

Στις 7 σοσιαλισμός

( ΠΑΛΙΟ ΣΧΕΤΙΚΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΛΛΑ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΤΑΜΑΜ ΣΗΜΕΡΑ )

Και στο σοσιαλισμό πιστεύουμε. Γιατί όχι; Τι σόι παπατζήδων θα ήμασταν άλλωστε αν δεν το πιστεύαμε; Κι επειδή ο τρίτος ο μακρύτερος από το σόι αποδείχτηκε ανάξιος μπουμπούνας («δεν κάνει το παιδί», όπως είχε πει κι ένας παλιός αποστάτης συναγωνιστής της Ένωσης Κέντρου) πήραμε μεταγραφή εξ αγχιστείας τον παπατζή αλέξη. Ενώ τα πλήθη από κάτω παραληρούν για τον «νέο της δημοκρατίας» που θα φέρει την αλλαγή και την απαλλαγή από το μνημόνιο, που φεύγει, που μένει. Και θα βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τον παλαιοκομματισμό και την παλαιοκομμουνιστική ηγεσία, εναντίον των οποίων κήρυξε διμέτωπο.

Μα ο Σύριζα δεν είναι τυπική σοσιαλδημοκρατία, σου λένε οι όψιμοι κι εξ αριστερών κριτικοί υποστηρικτές του. Μα ούτε η Ένωση Κέντρου ήταν. Ούτε –πολύ περισσότερο- το Πασόκ, που επί σειρά ετών απείχε από τη «σοσιαλιστική» διεθνή, γιατί τη θεωρούσε –λέει- ρεφορμιστική.

Κάποιοι λοιπόν ήθελαν προεκλογικά μια αριστερή –ή αδύναμη αστική, όπως την έλεγαν- κυβέρνηση για να την ελέγχουν από τα κάτω και αριστερά και να την πιέζουν με μαζικό λαϊκό εκβιασμό, για να παίρνει φιλολαϊκά μέτρα, βάζοντάς της το πιστόλι στον κρόταφο. Και τελικά βάζουν από μόνοι τους αυτογκόλ, και το πιστόλι στο δικό τους κρόταφο, με τάσεις πολιτικής αυτοκτονίας και με ορατό το ενδεχόμενο μιας εκλογικής συρρίκνωσης ή και μιας σοβαρότερης κρίσης μετεκλογικά. Κι αυτοί που δέχονται την πίεση είναι οι ίδιοι, πριν καν σχηματιστεί αυτή η κυβέρνηση, ή έρθει ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα, που να δικαιολογεί αντικειμενικά αυτή την πίεση –όπως κατ’ αναλογία ο Σύριζα πιέζεται και κάνει πολιτικές εκπτώσεις, πριν καν γίνει κυβέρνηση.

Ενώ κάποιοι εξ αυτών συζητούσαν –ανοιχτά η λιγότερο ανοιχτά- το ενδεχόμενο κοινής εκλογικής καθόδου με το Σύριζα ή και καμίας καθόδου, προκειμένου να μην χαθούν πολύτιμες ψήφοι από το σακούλι της κυβερνώσας αριστεράς. Έτσι δε μιλάμε πλέον για την ασφυκτική πίεση του λαοπλάνου ανδρέα, αλά 81’, αλλά για καταστάσεις που θυμίζουν πολύ τα πλαστά διλήμματα της καχεκτικής δημοκρατίας της δεκαετίας του 60’: να μην κατέβουνε υποψήφιοι της εδα σε μερικούς νομούς, για να μην κοπούν ψήφοι από την Ένωση Κέντρου. Και μη χειρότερα.

Κάποιες δυνάμεις ονειρεύονται να γίνουν αυτό που έλεγε το σύνθημα της Ελευθεροτυπίας για το Πασόκ του Ανδρέα: στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία. Ή κάτι σαν τον Παπαδημούλη που στα πλαίσια των προγραμματικών δηλώσεων του Πασοκ το 09’ είχε πει ότι το κόμμα του θα εγκρίνει κάθε θετικό μέτρο της κυβέρνησης και θα εναντιώνεται στα αρνητικά. Και τώρα που ο Σύριζα γίνεται το Πασόκ της νέας εποχής, δεν πρέπει κάποιος να παίξει το ρόλο του νέου Σύριζα;

Πιάνονται από το σύνθημα «καμία θυσία για το ευρώ», για να βγάλουν αντικαπιταλιστικό ξίγκι από τη μύγα του Σύριζα, που έκανε αριστερό πόλο κι άλλαξε τον κόσμο τον όλο. Παίρνουν εκείνο το παλιό σύνθημα του ΣΕΚ και στηρίζουν Τσίπρα «χωρίς αυταπάτες». Ενώ το ΣΕΚ –που παραδόξως κρατά πολύ καλή στάση μέχρι τώρα- κάνει εκδηλώσεις με θέμα τη ρήξη με το ευρώ και σε αφήνει με την απορία. Πώς έφτασε η αντικαπιταλιστική αποδέσμευση να γίνει ρήξη με την ευρωζώνη; Και τι ακριβώς άραγε μπορεί να σημαίνει αυτό το τελευταίο; Ρήξη αλλά όχι έξοδο; Απειθαρχία στην ΟΝΕ; Καμία θυσία για το ευρώ μήπως;

Όλα αυτά όμως οδηγούν νομοτελειακά στη δορυφοροποίηση. Κι όταν κάποιος προτάσσει την κοινή κάθοδο, η λογική κατάληξη είναι να τον προσπεράσει ο κόσμος, προτιμώντας την αυθεντική εκδοχή από το γενόσημο. Γιατί όπως είπε και μια ψυχή συναγωνίστρια, η πρόταση αυτή έγερνε μονόπατα κι επί της ουσίας απευθυνόταν αποκλειστικά προς το Σύριζα. Ενώ άλλοι συναγωνιστές συμπλήρωσαν ότι αν είχε ποτέ κάποιο νόημα μια τέτοια πρόταση, θα ήταν προεκλογικά, που ο Σύριζα έλεγε και πέντε ριζοσπαστικά πράγματα, για τα μάτια του κόσμου. Όχι τώρα που σπεύδει να τα μαζέψει.

Μερικά πράγματα ωστόσο αρχίζουν να ξεφεύγουν από τη λογική και να κινούνται στη σφαίρα του θυμικού, το οποίο είναι επιλεκτικό, μεροληπτικό και εκπαιδευμένο σε σταθερή αντικκε τροχιά. Ένα προβοκατόρικο πρωτοσέλιδο της Αυριανής για την περιφρούρηση του κόμματος κάνει το γύρο του διαδικτύου και χαράσσει ανεξίτηλα τις «εξεγερμένες» συνειδήσεις του Δεκέμβρη, ως ακαταμάχητο τεκμήριο για το ρόλο του προδοτικού Κουκουέ. Αλλά μια σειρά πρωτοσέλιδων της Αυριανής για το Σύριζα που δηλώνουν σαφή πολιτική στήριξη στον Τσίπρα, περνάνε στα ψιλά και μένουν ασχολίαστα, ή στην καλύτερη γίνονται απλώς αφορμή για να θυμηθούμε ξανά το παλιότερο εξώφυλλο της αυριανής για το Κουκουέ.

Μια δήλωση της Αλέκας για το ευρώ – που δίκιο είχε σε τελική ανάλυση- γίνεται παντιέρα για αφορισμούς και λάσπη. Ενώ τα ήξεις-αφήξεις του Σύριζα για το μνημόνιο (και βασικά για τα πάντα) σε σταθερά ευρωλαγνική τροχιά, βαφτίζονται αντιφάσεις (sic) που πρέπει να αξιοποιήσει το κίνημα.

Το κρέας βαφτίζεται ψάρι και τα ψάρια του Αλφαβητίξ φρέσκα και μοσχομυριστά. Άντε το πολύ να έχουν κι αυτά μερικές αντιφάσεις.

Κανείς – πλην λακεδαιμονίων- δεν ενοχλείται με τις κωλοτούμπες και τη διγλωσσία, με τα παπατζιλίκια για τις μονοεδρικές και το μπόνους των 50 εδρών, με την «σταλινική» εξαφάνιση του σφυροδρέπανου της «σταλινικής» κοε – τη στιγμή που ο σαμαράς λέει ότι ο Σύριζα φτάνει από την αναρχία μέχρι το σφυροδρέπανο. Με τους τηλεοπτικούς του εκπροσώπους που αυτογελοιοποιούνται με τις... αντιφάσεις τους, αλλά πιστώνονται ότι τους επιτίθεται όλο το σύστημα.

Και η Ικαρία; Οι κολεγιές με την Πάσκε; Οι μειώσεις μισθών που υπογράφουν στα σωματεία; Οι πανεπιστημιακοί βουλευτές του που κατεβαίνουν υποψήφιοι στα συμβούλια διοίκησης;

Έλα μωρέ τώρα! Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος κι εσύ μιλάς για κάτι πράγματα μικρά. Καρδιά μου όλα επιτρέπονται στον τσίπρα και τα πασόκια είναι πλέον περιττά.

Ο έρωτας είναι τυφλός και βλέπει με τα μάτια των επιθυμιών μας. Συγκρίνει τον Αλέξη με το Φιντέλ. Του αφιερώνει εικονογραφημένα βιντεάκια: κράτα ρε φίλε γερά. Ονειρεύεται ότι θα τον φιλήσει και αυτός θα μεταμορφωθεί σε κύκνο, ή σε πρίγκιπα Κροπότκιν. Θυμάται τις κυβερνήσεις του λαϊκού μετώπου και ετοιμάζεται για τη μάχη της Μαδρίτης.

Εδώ δε μιλάμε πια για τη γοητεία του Ανδρέα – που αντικειμενικά δεν την έχει ο αλέξης, πώς να το κάνουμε- αλλά για έναν ανεξήγητο παροξυσμό, σαν να είχαμε να κάνουμε με τον Λένιν. Ενώ στην καλύτερη αυτό που αντιστοιχεί στο μικρομεγαλισμό του Αλέξη είναι ο ρόλος του Κερένσκι. Και δε γίνεται αντιληπτό ότι η πολιτική του Κερένσκι έστρωσε το δρόμο στο στρατό του Κολτσάκ και του Ντενίκιν, πριν την τελική έφοδο των μπολσεβίκων. Κι αναρωτιέμαι πόσοι να έλεγαν τότε ότι οι μπολσεβίκοι είναι σεχταριστές και διασπούν την ενότητα των Σοβιέτ και των εργατικών κομμάτων.

Ενωμένοι με τους αστούς στη μεγάλη ιδέα που τότε ήταν η υπεράσπιση της πατρίδας και σήμερα βαφτίζεται ευρωπαϊκή. Γιατί ο οπορτουνισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επίδραση της αστικής τάξης στο εργατικό κίνημα. Κι εμείς δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε απ’ αυτόν στηρίζοντας τον κριτικά. Ο οπορτουνισμός εξάλλου απεχθάνεται το συγκεκριμένο και τείνει προς τον κεντρισμό για να μην πάρει θέση επί της ουσίας. Ενώ ο Σύριζα παίρνει όλες τις θέσεις για να έχει ο καθένας από μια και να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι.

Αυτά όμως δεν έχουν σημασία, γιατί μιλάμε με όρους θυμικού. Κι έτσι δε μας μένει παρά να αποταθούμε στο φιλότιμο. Φίλε αναγνώστη πρόσεξε πριν ψηφίσεις. Πάνω από την κάλπη το διαβολάκι θα σου λέει ότι μπορείς να συμμαχήσεις και με το διάβολο, αλλά θα σου πει μόνο τη μισή αλήθεια. Το έκπτωτο αγγελάκι θα σου θυμίσει το δεύτερο μισό της φράσης: αρκεί να είναι με τους όρους μας, όχι με τους δικούς του.

Άκουσέ το και δε θα χάσεις. Κι αν τελικά το παρακούσεις, μην το πεις ούτε του Αγγέλου σου..

απο το αγαπημενο μας ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ

Να δυναμώσουμε την ελπίδα

Το καλό κλίμα που καταγράφηκε όλο το προηγούμενο διάστημα, κατά τη διάρκεια της εκλογικής μάχης, η μαζική συμμετοχή στις συγκεντρώσεις, οι πολλές συσκέψεις, οι εκατοντάδες μικρές ή μεγαλύτερες συζητήσεις, η θετική εκτίμηση για τη δράση των κομμουνιστών στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις θέσεις και την πολιτική του Κόμματος αποτελούν μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, που όλοι όσοι δώσαμε τη μάχη τη ζήσαμε. Ανεξάρτητα βέβαια αν αυτό το καλό κλίμα εκφράστηκε λιγότερο ή περισσότερο στις τρεις κάλπες της περασμένης Κυριακής. Γι' αυτόν το λόγο, αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη για την επόμενη μάχη που έχουμε μπροστά μας, αυτή των βουλευτικών εκλογών, που πρέπει να αξιοποιηθεί ανάλογα.

***

Από την άλλη, είναι το ίδιο πραγματικό ότι σε αυτές τις εκλογές, ίσως περισσότερο από άλλες φορές, συναντήσαμε βουβά στόματα, σκυμμένα κεφάλια, που έγνεφαν με έκδηλη απογοήτευση για την κατάσταση. Είναι αυτά τα στοιχεία δείγματα του κλίματος της απογοήτευσης που υπάρχει σε πλατιά τμήματα του λαού. Απογοήτευση που όμως δεν έχει βρει ακόμα διέξοδο σε σωστή ριζοσπαστική κατεύθυνση. Παραμένει εγκλωβισμένη στη λογική της κυβερνητικής εναλλαγής, του «ψηφίζω τον έναν για να τιμωρήσω τον άλλον», της λογικής που αποδέχεται ως δεδομένες τις αρνητικές εξελίξεις για το λαό και που απλώς προσπαθεί να περιορίσει τις επιπτώσεις τους.
Σε αυτήν την κατάσταση έχει τη δική του συμβολή και ευθύνη ο ΣΥΡΙΖΑ. Εμφανίζοντας ως ελπίδα για το λαό μια ψευδαίσθηση και αυταπάτη ότι είναι δυνατόν να χωρέσουν στην ίδια πολιτική και τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και τα συμφέροντα των εργαζομένων του λαού, σπέρνοντας το ψέμα ότι υπάρχει ένας εύκολος, πιο έξυπνος δρόμος για τη φιλολαϊκή διέξοδο μέσα από τη διαχείριση του συστήματος. Κατεβάζοντας σιγά - σιγά τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες στα τάρταρα, εκπαιδεύοντας το λαό να αποδέχεται τη ζωή με ψίχουλα.
Αφού λοιπόν «σκότωσε» κάθε ελπίδα για αλλαγή πολιτικής στο λαό, αφού τον κορόιδεψε κάνοντας σε μια νύχτα το «Οχι» «Ναι» στο δημοψήφισμα, αφού αποδείχτηκε ότι η ουσία, το περιεχόμενο των μνημονίων είναι η πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, σύμφυτη με το καπιταλιστικό σύστημα, και ότι δεν μπορεί να υπάρξει αντιμνημονιακή πολιτική εντός ΕΕ και καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, όπως παραμύθιαζε το λαό ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού λοιπόν «πέτυχε» όλα αυτά, άνοιξε το δρόμο στη συντηρητικοποίηση των λαϊκών διαθέσεων...

***

Ταυτόχρονα, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ έπλασαν ένα κοινό αφήγημα. Δηλαδή ότι η λύση, η διέξοδος για το λαό θα έρθει μέσα από την περίφημη ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας. Η έξοδος από την κρίση, δηλαδή, σημαίνει επιστροφή στον ίδιο δρόμο - και με χειρότερους μάλιστα όρους - που οδήγησε σε αυτήν. Η λογική «κάνε υπομονή, δέξου θυσίες, μη ζητάς πολλά, παραιτήσου από τη διεκδίκηση όσων έχασες, ώστε όλοι μαζί να στηρίξουμε την ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, μήπως έτσι κάτι πέσει και σε εμάς από το φαγοπότι της κερδοφορίας τους», είναι κόλαφος για το λαό, είναι ναρκοπέδιο.
Στη βάση αυτής της λογικής διαμορφώνονται τα συνθήματα που δουλεύουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για «μεταμνημονιακή εποχή» και «μη επιστροφή στη λιτότητα», ή για «σταθερότητα και επενδύσεις». Αυτό καλείται να διαλέξει ο λαός, τη δοσολογία λιτότητας, μνημονίων, ψίχουλων και επενδυτικών σχεδίων... Μονά - ζυγά κερδισμένο το κεφάλαιο δηλαδή. Και ο λαός να «ελπίζει» ότι ίσως τα παιδιά του κάποια στιγμή θα ζήσουν καλύτερα από ό,τι αυτός σήμερα.

***

Μπροστά λοιπόν και στη μάχη των εκλογών, έχουμε μια πολύ σημαντική δουλειά να κάνουμε. Η μάχη για την ενίσχυση του ΚΚΕ δένεται με τη μάχη για να δώσουμε πραγματική ελπίδα στο λαό, στους εργαζόμενους και ιδίως στη νεολαία. Να βοηθήσουμε όλους αυτούς που προβληματίζονται, αλλά δεν τολμάνε ακόμα, αλλά και όλους αυτούς που είναι με σκυμμένο κεφάλι και με βαριά καρδιά, που διαλέγουν ανάμεσα στο μικρότερο και στο ...μικρότερο του μικρότερου κακού. Να τους βοηθήσουμε να κάνουν βήματα. Να απεγκλωβιστούν από το αδιέξοδο της εναλλαγής κυβερνήσεων που διαχειρίζονται τα συμφέροντα του κεφαλαίου, τσακίζοντας και κοροϊδεύοντας το λαό.
Να τους δείξουμε ότι υπάρχει άλλη επιλογή, αυτή της οργάνωσης της λαϊκής αντίστασης και κυρίως της αντεπίθεσης απέναντι στην πολιτική κεφαλαίου - ΕΕ - κυβερνήσεων, και ότι μπορούν με την ψήφο τους να στηρίξουν τη μοναδική δύναμη που θα είναι πραγματικός αντίπαλος όλων αυτών και που δίνει όλες του τις δυνάμεις για να ανασυνταχθεί το εργατικό κίνημα, να δυναμώσει η συμμαχία των εργαζομένων με τους επαγγελματίες και αγρότες, όσους έχουν κοινό αντίπαλο τα μονοπώλια, το μεγάλο κεφάλαιο. Να ενισχύσουν τους κομμουνιστές, που δίνουν από κάθε μετερίζι τη μάχη για τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα.
Να τους εξηγήσουμε ότι η ανάπτυξη με κριτήριο τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων δεν είναι μονόδρομος για το λαό, ότι ο φαύλος κύκλος ανάπτυξη - κρίση - ανάπτυξη και μετά ξανά κρίση δεν έχει θετική διέξοδο, ο λαός μετά από κάθε φάση βρίσκεται σε όλο και χειρότερη θέση. Να αναδείξουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος, ο δρόμος της ανάπτυξης με κριτήριο τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες, με το λαό στην εξουσία, με τον πλούτο, την παραγωγή κοινωνική ιδιοκτησία, στα χέρια του λαού, υπάρχει δηλαδή ο δρόμος της Ελλάδας και της Ευρώπης του σοσιαλισμού. Οτι όσο δυναμώνει η πάλη για αυτήν την προοπτική, μπορούν και οι επιμέρους μικροί ή μεγαλύτεροι αγώνες του λαού να έχουν μικρές νίκες, κατακτήσεις, να βάζουν εμπόδια.

***

Οτι έχουν τη δυνατότητα με την ψήφο τους να ενισχύσουν αυτήν τη δύναμη που έχει ως πρόγραμμα αυτήν την προοπτική, που πρωταγωνιστεί σε αυτόν τον αγώνα. Ετσι μπορούμε να δώσουμε τη μάχη για τις εκλογές του Ιούλη, απευθυνόμενοι πιο πλατιά απ' όσους φτάσαμε στις εκλογές του Μάη. Μπορούμε να καταγράψουμε ακόμα μεγαλύτερη συμπόρευση με το Κόμμα και κυρίως μπορούμε να εμπνεύσουμε ελπίδα, να σηκωθούν περισσότερα κεφάλια, να ωριμάσουν θετικά περισσότεροι προβληματισμοί. Εχουμε την υποδομή για να τα καταφέρουμε...

Το πραγματικό δίλημμα για το λαό του Χαϊδαρίου

Στον α' γύρο των δημοτικών εκλογών η «Λαϊκή Συσπείρωση» καταγράφει αύξηση σε απόλυτο αριθμό ψήφων κατά 1.471 ψήφους (5.502 από 4.031), ποσοστό αυξημένο κατά 7% (25,43% από 18,43%) σε σχέση με το 2014. Αποτελεί ένα αποφασιστικό βήμα για τη νίκη την ερχόμενη Κυριακή.

Εκφράζει τη μεγάλη δυναμική και τη συσπείρωση χιλιάδων εργαζομένων, ανέργων, αυτοαπασχολούμενων, νεολαίας, που στήριξαν το ψηφοδέλτιο της «Λαϊκής Συσπείρωσης». Την πλατιά αναγνώριση της θέσης μας «οι πραγματικές λαϊκές ανάγκες μπροστά», που έγινε πράξη, καθώς τα προηγούμενα 5 χρόνια διεκδικήσαμε, απαιτήσαμε, αγωνιστήκαμε, βρεθήκαμε στην απέναντι όχθη με όλους όσοι τσακίζουν το λαό μας.

Ολο αυτό το διάστημα, βρήκαμε απέναντί μας ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα που καραδοκούν. Ο εκλεκτός τους Β. Ντηνιακός, επικεφαλής του συνδυασμού «Χαϊδάρι Ξανά», απολαμβάνει την πλήρη στήριξή τους, με κάθε τρόπο και με όλα τα μέσα. Τους ενοχλεί ότι εμποδίσαμε τα σχέδιά τους, ότι ο λαός του Χαϊδαρίου συνειδητοποιεί την τεράστια διαφορά μας.

Ο Β. Ντηνιακός, προσπαθώντας να εξηγήσει την άνοδο της «Λαϊκής Συσπείρωσης», καταφεύγει σε συκοφαντίες για να κρύψει την πραγματικότητα. Γι' αυτό χαρακτηρίζει την πεντάχρονη διοίκηση της Λαϊκής Συσπείρωσης «περίοδο μιζέριας».
«Μιζέρια» όμως ήταν για τους μεγαλοεπιχειρηματίες, που χάλασαν τα σχέδιά τους για να αρπάξουν και να αρμέξουν σε βάρος του λαού, κάνοντας χρήση όλου του αντιλαϊκού - αντιδραστικού πλαισίου που διέπει τη λειτουργία των δήμων και υπηρετούν πειθήνια ο Ντηνιακός και οι άλλοι.
Για τις λαϊκές οικογένειες, όμως, ήταν μια περίοδος που δεν φορτώθηκαν άλλα βάρη. Γιατί σε μια δύσκολη περίοδο για όλους εμάς, μέσα στην κρίση, η δημοτική αρχή δεν ήταν ένας ακόμα εχθρός του λαού, αλλά στήριγμα και συναγωνιστής του.
Μιλάει για μια περίοδο «μιζέριας», γιατί ήταν περίοδος ανακούφισης για λαϊκά στρώματα και τους εργαζόμενους στο δήμο. Γιατί είναι ενάντια στις διεκδικήσεις τους, γιατί ενώ ήταν μια περίοδος όπου η διοίκηση του δήμου ήταν συνεχώς μαζί και στο πλευρό των εργαζομένων, αυτός θέλει τους εργαζόμενους σε μόνιμη αβεβαιότητα και ανασφάλεια, για να τους εκβιάζει και να τους τρομοκρατεί.

Οποια πέτρα και αν σηκώσεις όμως στο Χαϊδάρι, βρίσκεις τα έργα και τις ημέρες της πορείας του συνδυασμού του Ντηνιακού, επί 20 χρόνια στη διοίκηση του δήμου. Γιατί «Χαϊδάρι ξανά» σημαίνει διοίκηση όπου κουμάντο κάνουν τα συμφέροντα και οι παρατρεχάμενοι. Σημαίνει αυταρχισμός προς τους εργαζόμενους και ομηρία. «Χαϊδάρι ξανά» και Ντηνιακός σημαίνει απλόχερη στήριξη σε λίγους και εκλεκτούς. Σημαίνει ανυπαρξία έργων υποδομής που υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες, αντιπλημμυρική θωράκιση. Σημαίνει Χαϊδάρι ξανά πνιγμένο.

«Χαϊδάρι Ξανά» σημαίνει πλήρη ευθυγράμμιση με τις κατευθύνσεις της ΕΕ και την αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων. Σημαίνει σχεδιασμοί για να βάλουν στο χέρι περιοχές - φιλέτα γύρω από το Χαϊδάρι, τον Σκαραμαγκά, το όρος Αιγάλεω, το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου, που αντί να αξιοποιηθεί προς όφελος του λαού της περιοχής και των παιδιών του, θέλουν να καταλήξει σε κάποιους εφοπλιστές και μεγαλοεπιχειρηματίες, για να γεμίσουν με ζεστό χρήμα τους λογαριασμούς τους. Στο πρόγραμμά του αναφέρεται σε έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό για αυτόν το σκοπό.
«Χαϊδάρι ξανά» και Ντηνιακός σημαίνει οι δημότες στη γωνία, πελάτες, να χρυσοπληρώνουν τις υπηρεσίες. Σημαίνει μπίζνες για να κερδίζουν λίγοι και εκλεκτοί, όσοι τον χρηματοδοτούν, αφού το χρήμα δεν το δίνουν για την ψυχή της μάνας τους, αλλά για να τα βγάλουν διπλά.
«Είδα το παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σαν νέο. Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρωμούσε νέες μυρωδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει» (Μπ. Μπρεχτ).

Το δίλημμα της Κυριακής, επομένως, είναι συγκεκριμένο.

Επιλέγουμε δήμαρχο που μειώνει τα δημοτικά τέλη και τις συνδρομές σε πολλές κατηγορίες ή δήμαρχο που θα τα αυξάνει, ξεζουμίζοντας κι άλλο τις τσέπες μας;
Δήμαρχο που καταργεί τα τροφεία στους παιδικούς σταθμούς και εξασφαλίζει τη δυνατότητα όλων των παιδιών στην Προσχολική Αγωγή ή δήμαρχο που πετάει απέξω όσους δεν έχουν να πληρώσουν τροφεία;
Δήμαρχο που διεκδικεί σταθερή χρηματοδότηση για την ενίσχυση των υποδομών της πόλης ή δήμαρχο που να τις ξεπουλάει;
Δήμαρχο που να στηρίζει τις διεκδικήσεις των εργαζομένων και διεκδικεί προσλήψεις για την αναβάθμιση των υπηρεσιών ή δήμαρχο που θέλει εργαζόμενους σε ομηρία και ανασφάλεια, για να τους εκμεταλλεύεται;
Δήμαρχο που θεωρεί αρμοδιότητά του την αξιοπρεπή ζωή των Χαϊδαριωτών με μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα ή δήμαρχο που αρπάζει ό,τι μένει από τα λεηλατημένα;
Δήμαρχο που διεκδικεί ελεύθερους χώρους με υποδομές για τις λαϊκές ανάγκες ή δήμαρχο που τα δίνει όλα σε κοράκια μεγαλοεπιχειρηματίες;

Τις μέρες που απομένουν, δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, χωρίς να υπολογίζουμε κόπο και προσπάθεια, για να φτάσουμε όσο το δυνατόν πιο μακριά, σε κάθε σπίτι, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς. Κριτήριο η πείρα μας, η αγωνία μας, για το καλό της δικής μας ζωής αλλά και της ζωής των παιδιών μας. Κανένας δεν θα λείψει μέχρι την Κυριακή το βράδυ, για να επανεκλεγεί δήμαρχος ο Μιχάλης Σελέκος, για να συνεχίσουμε βάζοντας μπροστά τις δικές μας ανάγκες.

Νίκος Καραγιάννης
Αντιδήμαρχος Χαϊδαρίου

Εκκρεμότητες Με τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό σε Ανατολική Μεσόγ

ειο, Μ. Ανατολή και Βαλκάνια να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, τροφοδοτώντας επικίνδυνους ανταγωνισμούς και αντιθέσεις, τα αστικά επιτελεία στην Ελλάδα ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις ανησυχίες των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ για καθυστερήσεις και «κενά», που θα μπορούσε να προκαλέσει μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος στη χώρα μας, με δεδομένο τον ρόλο της και τις αποστολές που έχει αναλάβει για τη στήριξη των ιμπεριαλιστικών σχεδίων στην περιοχή.

Εξίσου σημαντικές για το κεφάλαιο είναι και οι «εκκρεμότητες» στην οικονομία, κυρίως σε ό,τι αφορά τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που προβλέπονται στην 3η «μεταμνημονιακή αξιολόγηση», και δεν επιτρέπουν κωλυσιεργία και αναβολές.
Με αυτά τα δεδομένα, ο λόγος που η κυβέρνηση, σε συμφωνία βέβαια με τη ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα, αποφάσισε την άμεση προσφυγή στις κάλπες των βουλευτικών εκλογών, αμέσως μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος των ευρωεκλογών, δεν είναι μόνο ο περιορισμός μεγαλύτερων απωλειών του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και η ανάγκη να διευθετηθούν οι εκκρεμότητες.
Στόχος τους είναι γρήγορα να ξεκαθαρίσει το «τοπίο» και να προκύψει η επόμενη κυβέρνηση, που να είναι όσο το δυνατόν πιο σταθερή για να πάει ένα βήμα πιο πέρα την υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής και της επικίνδυνης ιμπεριαλιστικής εμπλοκής, στο έδαφος βέβαια των υψηλών επιδόσεων που έχει ήδη καταγράψει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλωστε, είναι δεδομένο για όλους ότι η λεγόμενη «πολιτική αλλαγή» που επαγγέλλεται η ΝΔ αφορά το «έλα εσύ, φύγε εσύ» της κυβερνητικής εναλλαγής, αφού ο πυρήνας της πολιτικής της καμιά ουσιαστική διαφορά δεν έχει με όσα ευλαβικά προώθησε ο ΣΥΡΙΖΑ έως σήμερα.
Επομένως, μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΝΔ, όχι μόνο δεν θα «αναστρέψει την έως τώρα πορεία», όπως προπαγανδιστικά την κατηγορεί ο ΣΥΡΙΖΑ, για να τονώσει το δίπολο και να ξεπλύνει τη δική του αντιλαϊκή πολιτική, αλλά θα πιάσει το νήμα από εκεί που θα το αφήσει ο ίδιος, σε όλα τα μέτωπα που παραμένουν ανοιχτά για τον λαό.
Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις επανειλημμένες δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβη, για τις «διαβεβαιώσεις» που έχει από την πλευρά της ΝΔ για συνέχιση της ίδιας πορείας, με βαθύτερη εμπλοκή και στήριξη της Ελλάδας στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ.
Δεν πέρασε, άλλωστε, πολύς καιρός απ' όταν στελέχη της ΝΔ επαναλάμβαναν με νόημα τη «σημασία που δίνει τόσο ως αντιπολίτευση σήμερα, όσο και ως κυβέρνηση αύριο, στη διεύρυνση και εμβάθυνση της στρατηγικής σχέσης Ελλάδας - ΗΠΑ».
Δεδομένη είναι, επίσης, η συμφωνία τους στην ανάγκη να υπάρξει «συνέχεια» και «συναίνεση» σε ό,τι αφορά τους διχοτομικούς σχεδιασμούς στην Κύπρο, να συνεχιστεί το παζάρι με την Τουρκία, που «ακουμπάει» και κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, να προχωρήσει το σχέδιο της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» στα Δυτικά Βαλκάνια, που θα αναδείξει την Ελλάδα «ηγέτιδα δύναμη» στην περιοχή, για λογαριασμό βεβαίως της αστικής τάξης.
Οπως δεδομένη είναι και η πλειοδοσία της ΝΔ σε ό,τι αφορά τα μέτρα στήριξης, τις φοροαπαλλαγές και τα υπόλοιπα προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους, την παραπέρα προώθηση της αντεργατικής επίθεσης, για τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου, τους οποίους θα επικαλεστεί και ο Αλ. Τσίπρας, ζητώντας από τον Πρόεδρο της Βουλής να προκηρύξει εκλογές για τις 7 Ιούλη.
Η μεγάλη αυτή εικόνα, που ξεπροβάλλει ήδη για την επόμενη μέρα, κάνει πιο καθαρό και το πραγματικό δίλημμα για τον λαό, μπροστά στις επερχόμενες εκλογές. Αν δηλαδή με την ψήφο του θα στηρίξει τον δρόμο που τον έφερε έως εδώ και που στηρίζουν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, δρόμος που «εγγυάται» φτώχεια, εκμετάλλευση και ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους για τον ίδιο, ή αν θα ενισχύσει το ΚΚΕ για να δυναμώσει τον δικό του αγώνα, να «βάλει δύσκολα» στην αντιλαϊκή πολιτική, να περάσει στην αντεπίθεση, για να ικανοποιηθούν οι δικές του ανάγκες.

Τριπλασίασε τα ποσοστά του το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας

Από Πάνος Αλεπλιώτης 

Με 233.000 ψήφους το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας τριπλασίασε τα ποσοστά του.

Ανακοίνωση του ΚΚ Ιταλίας

“Με περισσότερες από 233.000 ψήφους το Κομμουνιστικό Κόμμα υπερδιπλασίασε το αποτέλεσμά του σε απόλυτες ψήφους (+ 127.000) και τριπλασίασε το ποσοστό των προηγούμενων εκλογών (από 0,3% σε 0,9%).
Ένα αποτέλεσμα που είναι ακόμη ανεπαρκές και λιγοστό, και το οποίο αποτελεί μέρος μιας γενικής επιδείνωσης της κατάστασης των αριστερών δυνάμεων στην Ιταλία και σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Αλλά η αύξηση που καταγράφεται είναι απόδειξη ότι η κομμουνιστική ανασυγκρότηση, παρά τις δυσκολίες, προχωρά.
Αυτό έγινε χάρη στους ψηφοφόρους, τους αγωνιστές  και τους οπαδούς μας που πέτυχαν αυτό το αποτέλεσμα.
Τις επόμενες ώρες θα δημοσιεύσουμε ανάλυση της λεπτομερούς ψηφοφορίας. Τώρα εμπρός  σε κάθε αγώνα, σε κάθε χώρο εργασίας, στο σχολείο και στη γειτονιά της εργατικής τάξης για την ενίσχυση του Κόμματος!”

Ένα σχόλιο στα αποτελέσμα των πρόσφατων εκλογών

Μια ακούω πολλά περίεργα από προχθές, όπως π.χ. "άνοδος ακροδεξιάς" (έχουν ζουρλαθεί οι ΣΥΡΙΖΑίοι), ή ότι ο κόσμος προτίμησε τον ΣΥΡΙΖΑ από την ΝΔ (ούτε αυτό ισχύει κ θα δούμε γιατί), ή ακόμη πως ύπηρξε "ψήφος τιμωρίας" στον ΣΥΡΙΖΑ (ουδέν αναληθέστερο τούτου, όπως σωστά επισημαίνει και ο Τέντυ).

Ας δούμε λοιπόν κάποια πράγματα, κάνοντας πάντα σύγκριση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές, αφού το σωστό είναι να συγκρίνουμε "πορτοκάλια με πορτοκάλια" που μάθαμε και στο σχολείο:

Ευρωεκλογές 2014		Ευρωεκλογές 2019		↑↓
ΣΥΡΙΖΑ	26,56%	ΝΔ	33,14%	+10.42%
ΝΔ	22,72%	ΣΥΡΙΖΑ	23,77%	-2,79%
ΧΑ	9,39%	ΠΑΣΟΚ	7,71%	-0.31%
ΠΑΣΟΚ	8,02%	ΚΚΕ	5,34%	-0,77%
ΠΟΤΑΜΙ	6,61%	ΧΑ	4,88%	-4,51%
ΚΚΕ	6,11%	Βελόπουλος	4,18%	-
ΑΝΕΛ	3,46%	Μπαρουφάκης	2,99%	-
Άλλο	17,12%	Άλλο	18%	+0,88%
Λευκά-Άκυρα	3,80%	Λευκά-Άκυρα	4,45%	+0,65%
Συμμετοχή	59,33%	Συμμετοχή	58,62%	-0,71%

-Τι βλέπουμε λοιπόν στο παραπάνω κατατοπιστικότατο (κατ'εμέ) πινακάκι;
Αυτό που βγάζει μάτι είναι πως σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2014, είναι πως κάτι έχασαν όλοι(!!) πλην ΝΔ.
Ας το κρατήσουμε αυτό για μετά, και ας πάμε παρακάτω.

Χωρίς πολλά-πολλά και εδώ, αν ψάξουμε για τον μεγάλο χαμένο των εκλογών, αυτός δεν είναι άλλος από την ναζιστική συμμορία της ΧΑ η οποία χάνει την μισή της σχεδόν εκλογική δύναμη.

Από εκεί και πέρα τώρα, οι απώλειες του κυβερνόντος κόμματος ανέρχονται μόλις στο 2,79%, φθορά ελάχιστη αν αναλογιστούμε το τι συνέβη την προηγούμενη πενταετία, και πολύ περισσότερο που με το 23.77% που κατάφερε να αποσπάσει τελικά το Τσιπρέικο, στις προηγούμενες εκλογές θα ήταν και πάλι πρώτο κόμμα!

Δεν ήταν λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ που "έχασε" κάτι, αλλά η ΝΔ που κυριολεκτικά εκτοξεύθηκε στο +10,42% από τις προηγούμενες εκλογές, για να φτάσει η διαφορά της από τον δεύτερο, εκεί που τελικά έφτασε.

-Πώς έγινε αυτό; 

Μια ματιά στα ποσοστά των κομμάτων που ουσιαστικά εξέλειπαν μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων, απαντάει μάλλον από μόνη της.

Τα νεοφιλελέ γιαπάκια του (Σταύρου) Θεοδωράκη και τους εθνικιστές του Καμένου δηλαδή, που το '14 συγκέντρωναν ένα 10,7% (6,61+3,46), ποσοστό που καθόλου περίεργα αντιστοιχεί σχεδόν ακριβώς κ στην αύξηση των ποσοστών της ΝΔ. 
Έτσι λοιπόν ο Κούλης κατάφερε να ενσωματώσει τόσο τα νεοφιλελέ γιαπάκια, όσο και τους σκληρούς εθνικιστές στην περίφημη "δεξιά πολυκατοικία". Να λεηλατήσει δηλαδή εκλογικά τους "όμορους χώρους" του κόμματος του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν πρακτικά αδύνατο να ακολουθήσει σε αυτό, αφενός γιατί αυτό το είχε κάνει (με τεράστια επιτυχία) ήδη από το '12, αφετέρου γιατί δεν έχει πλέον "όμορους χώρους".
Την (εκτός ΚΚΕ) αριστερά την εξαφάνισε το '12, το ΠΑΣΟΚ το λεηλάτησε (όσο πήγαινε) τον Γενάρη του '15.
Άρα μετά το '15, μόνο από τα δεξιά του είχε πλέον να τσιμπήσει κάτι*, σε μια όλο και συντηρητικοποιούμενη κοινωνία, και με την ιστορική ειρωνεία πως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην συντηρητικοποίηση της.

Εδώ όμως έπεσε επάνω σε αντικειμενικούς σκοπέλους. Οι φιλελέδες αφενός είναι ΟΦΑ για εξουσία (κ οι προβλέψεις αυτή την φορά δεν ήταν υπέρ "του παιδιού"), αφετέρου ήταν λογικό να τσινίσουν στα προεκλογικά επιδόματα-ψίχουλα που αναγκάστηκε να δώσει ο Τσίπρας μήπως κ κόψει τις διαρροές στα αριστερά του, ενώ η ρήξη με τους εθνικιστές ήταν οριστική μετά τις Πρέσπες.

Το γεγονός πως η ΠΑΣΟΚάρα εξακολουθεί να το παίζει σε δύο κυβερνητικά ταμπλό  αύξησε την συσπείρωση της σχεδόν στο μάξιμουμ (ακριβώς όπως η ΔΗΜΑΡ στις διπλές εκλογές του '12), αφού όποιος και να βγει πρώτος στις εκλογές, η κουτάλα (που είναι και το ζητούμενο) για τους ΠΑΣΟΚους θεωρείται δεδομένη.

Από τα παραπάνω, εγώ τουλάχιστον, συνάγω πως το κόμμα του Τσίπρα μάλλον έπιασε το ταβάνι του στις προηγούμενες εθνικές εκλογές. Από δω και πέρα μόνο να χάσει μπορεί, καθώς η δεξαμενή άντλησης νέων ψηφοφόρων για αυτό έχει μάλλον στερέψει, τουλάχιστον επί του παρόντος.

Η ΝΔ αντίθετα, έχει ακόμη λαμβάνειν όχι μόνο από την δεξαμενή της αποσυσπειρωμένης πλέον ΧΑ (αν και αυτό μένει να επιβεβαιωθεί), όχι μόνο από το κόμμα-φούσκα του Βελόπουλου, αλλά και από τα πολλά δεξιά-ακροδεξιά και νεοφιλελέ κομματίδια, που συνωστίζονται στους "λοιπούς".

Εν κατακλείδι,  ο ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε (όχι μόνο ως κυβέρνηση αλλά κ ως αξιωματική αντιπολίτευση αρχικά) για την αποριζοσπαστικοποίηση πρώτα, και την παραπέρα συντηρητικοποίηση στην συνέχεια της ελληνικής κοινωνίας, προκειμένου να έχει λυμένα τα χέρια του για να συνδιαλλαχτεί ως κόμμα εξουσίας με το μεγάλο κεφάλαιο και τον διεθνή ιμπεριαλισμό. Τώρα το βρίσκει μπροστά του.

-Εμείς τι φταίμε;
 _________________________________________

Παράρτημα

*-Ποιός τους γα#@ει τους αριστερούς;