Σβάστικα χάραξαν σε ομοφυλόφιλη κοπέλα οπαδοί του ακροδεξιού Μπολσονάρο στη Βραζιλία

Κατιούσα

Ναζιστική και ομοφοβική επίθεση δέχτηκε χθες μια 19χρονη στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας, όταν εκείνη, βγαίνοντας από το λεωφορείο για να πάει σπίτι της, έγινε θύμα επίθεσης από τρεις άντρες που τις επιτέθηκαν με ομοφοβικές βρισιές, καθώς είδαν το αυτοκόλλητο με το σήμα των ΛΟΑΤΚΙ στο σακίδιό της, μαζί με το αυτοκόλλητο “Ele não” (Όχι αυτός), που είναι βασικό σύνθημα των αντιπάλων του ακροδεξιού υποψήφιου για την προεδρία, Ζαΐρ Μπολσονάρο.H νεαρή σύμφωνα με την αστυνομία αντιστάθηκε φραστικά στις προσβολές, και τότε οι δυο νεαροί την ακινητοποίησαν και ο τρίτος της χάραξε τη σβάστιγγα στην πλάτη με ένα στιλέτο.

Η νεαρή αρχικά τρομοκρατημένη δε θέλησε να καταθέσει στην αστυνομία, και πείστηκε μόνο από τη δημοσιογράφο Άντι Φερέρ, η οποία και δημοσίευσε την ιστορία στα ΜΚΔ λίγες ώρες μετά, προκαλώντας τεράστια αίσθηση στη Βραζιλία. Παρότι έδωσε λεπτομερή κατάθεση, περιγράφοντας τους δράστες ως άτομα που έδειχναν υψηλής κοινωνικής τάξης, χωρίς τατουάζ, φαλάκρα ή μακριά μαλλιά, δε θέλησε να προχωρήσει δίωξη των δραστών, καθώς όπως είπε “ήθελα μόνο να πάω σπίτι μου”. Η φοβισμένη κοπέλα επίσης δε θέλει να δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία της, ενώ η μη δίωξη από πλευράς της αναγκάζει την αστυνομία σύμφωνα με τον αξιωματικό υπηρεσίας Πάουλο Σέζαρ Ζαρντίν να κλείσει την έρευνα, εκτός κι αν εντός των επόμενων έξι μηνών το θύμα αλλάξει άποψη.

Με πληροφορίες από globo.com

Και μετά τις βάσεις;

11-10-2018

Ούτε στην περίοδο του ελληνικού Εμφυλίου πολέμου, ούτε στην περίοδο του Ψυχρού πολέμου, συναντούμε ανάπτυξη αμερικανικών στρατιωτικών μονάδων στο έδαφος της χώρας μας. Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά. Είδατε τι μπορεί να κάνει –άμα επιλέξει τον δρόμο της υποταγής- η «αριστερά»; 
   

 

Γιώργος Μαργαρίτης

 

Οι συμπτώσεις πολλαπλασιάζονται σε βαθμό που παύουν να είναι συμπτώσεις. Μέσα σε πολύ λίγα εικοσιτετράωρα, μέσα από επίσημες ανακοινώσεις ή «διαρροές» προδιαγράφηκε μια ολότελα νέα κατάσταση στις ελληνο-αμερικανικές σχέσεις: στον στρατιωτικό τομέα εννοείται.

Ο υπουργός άμυνας δήλωσε από τις μακρινές ΗΠΑ όπου βρίσκεται ότι ήδη στη διάθεση των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ έχουν τεθεί στρατιωτικές βάσεις στη Σούδα, στο Βόλο, τη Λάρισα και την Αλεξανδρούπολη. Οι δηλώσεις αυτές επιβεβαίωσαν την ήδη διαπιστωμένη άτυπα ισχυρή παρουσία των ΗΠΑ στις βάσεις αυτές που αποτελούν συνάμα και τις μεγαλύτερες βάσεις – ορμητήρια της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας. Η Νέα Αγχίαλος του Βόλου είναι ίσως το πλέον σημαντικό των αεροδρομίων της Π.Α. με βάση τον αριθμό των αεροσκαφών που σταθμεύουν εκεί.


Σχεδόν ταυτόχρονα ο Αμερικανός υπουργός άμυνας, Μάτις, προφανώς μη ευχαριστημένος από τις ως τώρα παραχωρήσεις, συμπλήρωσε ότι στην περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση επιθυμεί την παραχώρηση στις ΗΠΑ του αεροδρομίου της Καρπάθου ως πολεμική βάση, τότε η κυβέρνηση των ΗΠΑ –προφανώς από αβρότητα- θα το αποδεχθεί. Στην ουσία εάν προσθέσουμε το Άκτιο, τον Άραξο και την άτυπη ή περιστασιακή παρουσία των ΗΠΑ σε άλλες περιοχές (π.χ. στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου), είναι σαφές ότι η χώρα μεταβάλλεται με ταχύτατους ρυθμούς σε πολεμικό ορμητήριο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Το μεταβάλλεται δεν είναι κάτι που δεν έχει συνέπειες. Το καταιγιστικό στρατιωτικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τη χώρα μας δεν είναι μια «φιλική κίνηση» με προοπτικές που ανάγονται σε κάποιο απώτερο μέλλον. Για εφαρμογή στρατηγικού σχεδιασμού σε εξέλιξη πρόκειται. Οι πιο σημαντικές ειδήσεις πάνω σε αυτόν τον τομέα κινούνται σε πιο διακριτικά επίπεδα.

Στον ιστότοπο της 4^ης Ταξιαρχίας της Αεροπορίας Στρατού των ΗΠΑ (4th Combat Aviation Brigade) ανακοινώθηκε πανηγυρικά ότι ετούτη η μεγάλη μονάδα ελικοπτέρων έχει αφήσει την βάση της στο Fort Carson του Κολοράντο για να αναπτυχθεί στην Ευρώπη. Πραγματικά στοιχεία της Ταξιαρχίας έχουν ήδη εμφανιστεί σε χώρες όπως η Πολωνία, η Τσεχία, η Λετονία και η Ρουμανία, επιδεικνύοντας το δυναμικό τους σε ζώνες που συνορεύουν με τη Ρωσία. Μετά από τις επιδείξεις αυτές μεγάλο τμήμα της μονάδας προετοιμάζεται για το πλέον λεπτό τμήμα της επιχείρησης. Στοιχεία της θα εμφανιστούν στις ακτές της Μαύρης θάλασσας και κλιμάκιά της θα εγκατασταθούν στη Γεωργία για να διεξαγάγουν ασκήσεις στην πολύ ευαίσθητη περιοχή του Καυκάσου.

Η είδηση που μας αφορά είναι ότι η βάση από την οποία θα ξεκινήσουν ετούτες οι επιχειρήσεις στη Μαύρη θάλασσα θα είναι η μεγάλη –μοναδική- βάση της ελληνικής Αεροπορίας Στρατού στο Στεφανοβίκειο, έξω από το Βόλο. Εκεί αναμένονται τα πρώτα επιθετικά ελικόπτερα AH-64 «Απάτσι» όπως και τα ελικόπτερα εφόδου UH-60 και CH-47. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για μη μόνιμη μετεγκατάσταση. Το αυξανόμενο ενδιαφέρον όμως για βάσεις-θέσεις της αεροπορίας στρατού των ΗΠΑ από την Αλεξανδρούπολη ως τα νησιά αποκαλύπτουν προοδευτικά ένα συνεκτικό σχεδιασμό μόνιμης στρατιωτικής παρουσίας στην Ελλάδα.

Σε ετούτα τα γεγονότα υπάρχουν πολλά καινοφανή στοιχεία. Στην περίπτωση της εν λόγω Ταξιαρχίας δε μιλούμε πλέον για βάσεις, ούτε για «διευκολύνσεις». Στην ουσία πρόκειται για ανάπτυξη στρατιωτικών μονάδων των ΗΠΑ στο έδαφος της χώρας μας. Μονάδων οι οποίες εμπλέκονται απευθείας σε πολύ επικίνδυνες επιθετικές επιχειρήσεις. Να σημειώσουμε ότι ιστορικά κάτι ανάλογο συμβαίνει για πρώτη φορά. Ούτε στην περίοδο του ελληνικού Εμφυλίου πολέμου, ούτε στην περίοδο του Ψυχρού πολέμου, συναντούμε ανάπτυξη αμερικανικών στρατιωτικών μονάδων στο έδαφος της χώρας μας. Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά.

Θα ήταν μάλλον περιττό να προσθέσουμε ότι ακόμα μια κομβική βάση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων παραδίδεται στις αμερικανικές αντίστοιχες. Στην ουσία ο ελληνικός στρατός προοδευτικά μεταβάλλεται σε βοηθητικό σώμα του αμερικανικού αντίστοιχου και ο όποιος εθνικός αμυντικός σχεδιασμός απλά και μόνο ακυρώνεται. Από εδώ και στο εξής το οτιδήποτε αφορά την εθνική άμυνα, έχει πλήρως εναποτεθεί στην καλή θέληση των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ.

Είδατε τι μπορεί να κάνει –άμα επιλέξει τον δρόμο της υποταγής- η «αριστερά»;

katiousa.gr

Τα «εθνικά» όρια της αστικής τάξης, του Γ. Μαργαρίτη

Στη 2η δεκαετία του 21ου αιώνα στην στρατηγική – κι ως εκ τούτου εξαιρετικά εύφλεκτη – ζώνη της Μέσης Ανατολής διαμορφώθηκε μια ιδιαίτερη κατάσταση την οποία μπορούμε να ορίσουμε ως «στρατηγικό κενό».

Με το τελευταίο εννοούμε την απουσία μιας δύναμης ή ενός συστήματος δυνάμεων που θα είχε τη ισχύ να επιβληθεί στα τοπικά και στα επιμέρους συμφέροντα επιβάλλοντας το δικό της νόμο και, κάτω από αυτόν, την σταθερότητα στην περιοχή.

Για πολλούς αιώνες στην ζώνη αυτή η σταθερότητα εξασφαλιζόταν από την ισχύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά από αυτήν από το αποικιακό ευρωπαϊκό σύστημα και, τέλος, στα πιο κοντινά στα δικά μας χρόνια από τον ισχυρό «δυτικό» συνασπισμό του Ψυχρού Πολέμου.

Στον τελευταίο δέσποζε η υπερδύναμη των ΗΠΑ.

Οι καιροί όμως αλλάζουν κι οι συσχετισμοί μεταβάλλονται. Οι δημογραφικές μεταβολές, τα οικονομικά μεγέθη, οι στρατιωτικές δυνατότητες ανέτρεψαν σε βάρος του δυτικού συνασπισμού δυνάμεων τις ισορροπίες.

Η αλλαγή των δεδομένων εμφανίστηκε δραματικά στο προσκήνιο μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ακριβώς τη στιγμή που στη δυτική Ευρώπη και στις ΗΠΑ θριαμβολογούσαν για την επικράτηση και την επιβολή του δικού τους καπιταλισμού σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σχεδόν απρόσμενα, σε καιρούς ευδαιμονίας, οι νικητές του Ψυχρού Πολέμου έχασαν όλους τους θερμούς πολέμους που εξαπέλυσαν στην περιοχή.

Για την ακρίβεια κέρδισαν όλες τις μάχες, ανακάλυψαν όμως με έκπληξη ότι τα μεγέθη δεν τους επέτρεπαν πλέον να κερδίσουν τον πόλεμο.

Από τις επιβλητικές εκστρατείες, τύπου Αφγανιστάν και Ιράκ, περιορίστηκαν στους δι’ αντιπροσώπων πολέμους και σε αντίστοιχους σχεδιασμούς: Η «Αραβική Άνοιξη» ήταν η ελπιδοφόρα καινοτομία που όμως οδήγησε στο κενό και στη απογ οήτευση.

Η αποτυχία των δυτικών δυνάμεων και των μηχανισμών τους -Ενωμένης Ευρώπης, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ- κι η συνακόλουθη αποκάλυψη των περιορισμένων δυνατοτήτων τους, ανέδειξε στη στρατηγική αυτή περιοχή περιφερειακές δυνάμεις οι οποίες έσπευσαν, με ολοένα και πιο αποφασιστικούς τρόπους να διεκδικήσουν τα όσα οι «δυτικοί» δεν μπορούσαν πλέον να ελέγξουν.

H πλέον αποφασιστική των αναμετρήσεων μεταξύ των νέων μνηστήρων λαμβάνει χώρα στην πολύπαθη Συρία, όπου όλοι οι παλαιοί και νέοι διεκδικητές κυριαρχίας αναμετριόνται πάνω στα πτώματα και στα ερείπια των Σύρων και της Συρίας: Ιράν, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ισραήλ είναι άμεσοι συμμέτοχοι στο πολεμικό παιχνίδι.

Η παραγκωνισμένη στα 1990 Ρωσία βρήκε μέσα από το ίδιο παιχνίδι την ευκαιρία να μπει και πάλι στο πεδίο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ενώ οι ΗΠΑ και οι «πρόθυμοι» σύμμαχοί της κάνουν και αυτοί τον πόλεμο που μπορούν:

Κυρίαρχοι του αέρα βομβαρδίζουν δικαίους και αδίκους σε ένα παράξενο είδος πολέμου –«αντιποίνων» θα λέγαμε- όπου ελλείψει δυνατοτήτων χερσαίας επέμβασης–κατάκτησης, δεν μπορεί να οδηγήσει σε αποφασιστικό αποτέλεσμα.

Το παιχνίδι είναι πολεμικό. Ως εκ τούτου κερδίζει αυτός που βάζει στρατιώτες και όπλα στο σκηνικό. Το Ιράν το κατάλαβε πρώτο αυτό, η Ρωσία επίσης, η Σαουδική Αραβία με αυτό που μπορεί, τους μισθοφόρους.

Με κάποια καθυστέρηση λόγω του εσωτερικού πολιτικού σκηνικού, το κατάλαβε και η Τουρκία. Διστακτικά στην αρχή, σε κλίμακα αληθινού πολέμου στη συνέχεια, ο τουρκικός στρατός βρίσκεται σε ολοένα και μεγαλύτερους αριθμούς στο έδαφος της Συρίας και του Ιράκ.

Φυσικά ο πόλεμος έχει απώλειες, στρατιώτες σκοτώνονται, δάκρυα και πόνος γονέων συγγενών, φίλων, εμφανίζονται στις τηλεοπτικές εικόνες.

Δεν είναι έξω από τις πολιτικούς σχεδιασμούς η θλίψη για τους πεσόντες. Εισάγει την κοινωνία ολόκληρη στην «κανονικότητα» του πολέμου, την εθίζει στις μικρές δόσεις σε τρόπο ώστε να μπορεί να δεχθεί τις μεγαλύτερες.

Η Τουρκία με τον τεράστιο στρατό, με την φιλόδοξη στρατιωτική βιομηχανία, με οικονομία που χωρίς να είναι ακόμα «οικονομία πολέμου», τείνει προς τα εκεί, βρίσκει στη Συρία τον τρόπο να αξιοποιήσει πολιτικά τα στρατιωτικά της επιχειρήματα. Να προωθεί δηλαδή τα συμφέροντα και τα σχέδια της άρχουσας τάξης της χώρας δια του πολέμου.

Ερχόμαστε στο σημείο που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τη δική μας χώρα και το δικό μας λαό.

Η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ζώνες αστάθειας. Από βορρά τα Βαλκάνια, από τα ανατολικά το μεσανατολικό κενό.

Η ίδια η χώρα είναι ο ορισμός της γεωπολιτικής «μαύρης τρύπας». Το πρόβλημα είναι το ακόλουθο: Στο νομικό πεδίο -στο διεθνές δίκαιο- η χώρα κατέχει μια πολλά υποσχόμενη θέση.

Τα χωρικά της ύδατα σε συνδυασμό με την ζώνη «Αποκλειστικής Οικονομικής Εκμετάλλευσης» (ΑΟΖ), εκτείνονται σε έκταση 500.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, στο 1/5 της Μεσογείου. Δεν πρόκειται για «άγονες» εκτάσεις.

Οι ενεργειακές ανακαλύψεις ή έστω οι βάσιμες προσδοκίες που έχουν δημιουργηθεί καθιστούν ετούτες τις θαλάσσιες εκτάσεις το ίδιο ενδιαφέρουσες για τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό με τις ερήμους της Σαουδικής Αραβίας. Ως εκεί η τύχη δείχνει να χαμογελά στην χώρα μας.

Φαίνεται όμως ότι η τύχη αυτή χαμογελά στην Ελλάδα όσο η αντίστοιχη των γερμανο-ολλανδών αγροτών εποίκων στη Νότιο Αφρική, στην Οράγγη και στο Τρανσβαάλ. Κι αυτοί κατέκτησαν-απέκτησαν μια τεράστια επικράτεια όπου έβοσκαν τα κοπάδια τους και καλλιεργούσαν τη γη τους.

Όταν σε αυτή βρέθηκαν κοιτάσματα χρυσού η τύχη έγινε ατυχία. Αιματηρός πόλεμος και τελικά κατάκτηση από τους ισχυρούς γείτονες, τους Βρετανούς του Ακρωτηρίου.

Ο φυσικός πλούτος είναι τελικά κατάρα για τις χώρες και τους λαούς που διαθέτουν αναντίστοιχη με τα εμπλεκόμενα συμφέροντα ισχύ. Η Ελλάδα θυμίζει στο ζήτημα αυτό τους δυστυχισμένους Μπόερς του 1900.

Πρόκειται για μια χώρα αδύναμη κοινωνικά και, ως εκ τούτου, πολιτικά. Την κυβερνά μια αστική τάξη «μετεμφυλιακή» που έκτισε την οικονομική, κοινωνική και πολιτική της κυριαρχία υπηρετώντας κατακτητές.

Που έμαθε να ζει και να πορεύεται στη σκιά των «μεγάλων», στην υπηρεσία τους, και που, χάρη στα όπλα και στα χρήματα των τελευταίων, δεν δίστασε να συντρίψει τον λαό της χώρας κάθε φορά που αυτός σήκωνε κεφάλι.

Μια αστική τάξη που έχει στις ρίζες της την απάνθρωπη συντριβή ενός λαϊκού κινήματος που, μεταξύ πολλών άλλων, δίδαξε αυτό που είναι ο πατριωτισμός. Ετούτο τον πατριωτισμό του λαού ποικιλότροπα απεχθάνεται η κυρίαρχη αστική μας τάξη.

Πότε πιθηκίζοντας όσα «κοσμοπολίτικα» συναντά, πότε ομνύοντας πίστη και αφοσίωση στους «αφέντες-προστάτες», πότε καταθέτοντας στα πόδια και στα συμφέροντά τους τις τύχες της χώρας, του λαού, του μέλλοντος μας.

Ας δούμε τι είναι για ετούτη την αστική τάξη -και τις συνακόλουθες κυβερνήσεις, «αριστερές» ή δεξιές, που την εκφράζουν- η «άμυνα» της χώρας.

Ένα πλέγμα «εξυπηρετήσεων» των ισχυρών της προστατών με το αζημίωτο γι αυτήν και με γνώμονα μοναδικό την ικανοποίηση των ισχυρών μητροπόλεων της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής «δύσης».

Η μόνη «στρατηγική» συνίσταται στην επίκληση της παρέμβασης και της προστασίας των «ισχυρών» κάθε φορά που αναδεικνύεται η εθνική αδυναμία.

Η πολιτική των εξοπλισμών αποτυπώνει εύγλωττα την κατάσταση. Τα εξοπλιστικά «προγράμματα» ανακοινώνονται συνήθως μετά από κάποια «επίσημη» και επικοινωνιακή συνάντηση της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας με αντίστοιχη της όποιας δυτικής μητρόπολης.

Μέσα στο πακέτο των «συμφωνηθέντων» περιλαμβάνεται συνήθως και το όποιο «συμβόλαιο» στα εξοπλιστικά.

Η επίσκεψη του Τσίπρα στον Τραμπ συνοδεύτηκε από ανακοινώσεις για την αναβάθμιση των F-16 και ακολουθήθηκε από την ανεκδιήγητη απόκτηση ελικοπτέρων Kiowa προερχόμενα από τον χώρο απορριμάτων προς καταστροφή του αμερικανικού στρατού!

Ο απληροφόρητος αναγνώστης οπωσδήποτε θα έχει δει τα ελικόπτερα αυτά είτε στην ταινία «Αποκάλυψη τώρα» είτε στην «Black Hawk down!» Πραγματικά ετούτα τα οπλικά συστήματα πρωταγωνιστούσαν σε πολέμους που έγιναν πενήντα ή εικοσιπέντε χρόνια πριν από τις μέρες μας!

Οι καλές σχέσεις με τη Γαλλία του Μακρόν οδήγησαν στην εμμονή για την αγορά γαλλο-ιταλικών φρεγατών FREMM.

Το τι ακριβώς θα κάνουν στο κλειστό Αιγαίο πανάκριβα πλοία των 7.000 τόνων παραμένει τακτικά, στρατηγικά και λογικά αδιευκρίνιστο. Παράλληλα η χώρα παραδίδει με απλή αίτηση και χωρίς περαιτέρω διαδικασίες βάσεις και «διευκολύνσεις» σε όποια νατοϊκή δύναμη το αιτηθεί.

Διαφημίζει δε τα πλεονεκτήματα θέσεων όπως η Σκύρος, η Κάρπαθος, η Καλαμάτα, έτσι ώστε οι «ισχυροί» να ενδιαφερθούν και για αυτά. Ένα στρατιωτικό ΤΑΙΠΕΔ έχει δημιουργηθεί σε αυτόν τον χώρο!

Το προφανές γεγονός ότι η «συνδιοίκηση» -τουλάχιστον- των στρατιωτικών βάσεων μειώνει κατά πολύ την σημασία τους για την πραγματική άμυνα της χώρας, απλά δεν σχολιάζεται.

Δεν σχολιάζεται διότι απλά δεν υπάρχει ούτε καν η υποψία ότι η άμυνα της εθνικής επικράτειας είναι αποκλειστικά και μόνο υπόθεση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.

Ασυνείδητα ή ενσυνείδητα ετούτο το καθήκον έχει παραχωρηθεί σε «φίλους», «συμμάχους» και «προστάτες».

Κι αυτό σε εποχές όπου τα δρώμενα στη Συρία μαρτυρούν καθημερινά το πόσο ευμετάβλητη είναι η στάση και οι προθέσεις των μεγάλων σε κατάσταση «στρατηγικού κενού».

Ακόμα κι οι «επικοινωνιακές» τακτικές προδίδουν τις βαθύτερες σκέψεις. Τα δάκρυα που χύθηκαν για τον εμβολισμό του περιπολικού «Γαύδος» του Λιμενικού Σώματος από τουρκικό πολεμικό επικεντρώνονταν στο γεγονός ότι το πληγέν σκάφος χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε ποσοστό 80% περίπου.

(το TCSG703 Umut δηλώνεται ως σκάφος του λιμενικού από τους Τούρκους, σε ολόκληρο τον κόσμο όμως είναι πολύ σπάνιο φαινόμενo να εξοπλίζονται σκάφη του λιμενικού με πυροβόλο των 76 χιλιοστών)

Η ιδέα κι η ελπίδα ότι οι Ευρωπαίοι θα ένοιωθαν κάποιο είδος οργής για την καταστροφή της «δικής τους» περιουσίας φαίνεται πως διακατέχει τους «επικοινωνιακούς υπεύθυνους», ένστολους και μη.

Η όλη συνταγή ήταν από καιρό προφανές ότι είχε ημερομηνία λήξης. Η τελευταία προσδιορίστηκε από τη στιγμή που η Τουρκία αισθάνθηκε αρκετά δυνατή ώστε να προσθέσει το στρατιωτικό χαρτί στο πολιτικό της οπλοστάσιο. Πολύ λίγοι μπορούν να ακολουθήσουν σε αυτό το πεδίο.

Κι η Ελλάδα βρίσκεται απόλυτα απροετοίμαστη μπροστά σε αυτό. Οι συμμαχίες και οι ιμπεριαλιστικοί συνασπισμοί στους οποίους οι αστικές κυβερνήσεις εναπόθεσαν την προστασία των εθνικών συμφερόντων αδυνατούν επίσης να ακολουθήσουν στο δρόμο αυτό.

Οι πόλεμοι τους γίνονται σχεδόν αποκλειστικά στην περιοχή «δι αντιπροσώπων» (proxy–wars στην αγγλοσαξωνική ορολογία).

Αυτό σημαίνει ότι οι συμμαχίες τους κι οι εγγυήσεις που αυτές παράγουν είναι ασταθείς και διαρκώς μεταβαλλόμενες. Με άλλα λόγια ελάχιστα πράγματα αξίζουν. Το μόνο «όπλο» των ελληνικών αστικών κυβερνήσεων είναι απλά άσφαιρο.

Κάθε φορά που κατεδαφίζονται «εθνικά» δίκαια και περικόπτεται η εθνική κυριαρχία και η εθνική επικράτεια, οι φωνές για τα «εθνικά ζητήματα» φθάνουν ως τον ουρανό.

Μη νομίσει κανείς ότι αφορούν τη συγκεκριμένη απειλή και τον πραγματικό ένοχο της επιβουλής. ‘Οχι!

Οι φωνές αφορούν πάντα ένα θέμα άσχετο, μια απειλή που δεν υπάρχει (το εάν θα υπάρξει στο μέλλον είναι άλλη υπόθεση – για το παρόν μιλούμε τώρα). Υπαινίσσομαι το περίφημο «όνομα»…

Στην Κατοχή, θυμίζω, οι παράγοντες του ναζιστικού καθεστώτος της Ελληνικής Πολιτείας – οι δωσίλογοι – έκαναν «εθνικό αγώνα» ενάντια στους πάντες εκτός από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς που κατείχαν, λεηλατούσαν και διαμέλιζαν τη χώρα. Παλιές τακτικές, παλιά τεχνογνωσία της άρχουσας τάξης.

Στις βραχονησίδες του Αιγαίου ΣΗΜΕΡΑ, στα κυπριακά πελάγη ΣΗΜΕΡΑ δημιουργούνται κάθε μέρα τετελεσμένα σε βάρος των λαών της Κύπρου και της Ελλάδας – της επικράτειας και των δικαιωμάτων των χωρών αυτών.

Επειδή σε αυτά τα σπουδαία η αστική τάξη ελάχιστα έχει να πει και λιγότερα να πράξει, το «όνομα» προσφέρεται ως ιδανική δίοδος απόδρασης από την σκληρή πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα που και αυτής το κόστος οι λαοί θα αναλάβουν να το πληρώσουν.

«Είμαι περήφανος για το Κόμμα μου…Το φταίξιμο είναι δικό μας…»

Κατιούσα

Ανυπόφορη βώχα και ζέστη. Η πόρτα δεν έχει παραθυράκι να γίνεται ρεύμα και να φεύγει ο βρώμικος αέρας. Οι μύγες κάθονται στη «βούτα», ανεβοκατεβαίνουν στους τοίχους κι όταν αυτός ξεχνιέται ή ξαπλώνει και κλείνει τα μάτια, πέφτουν απάνω του να τον φάνε. Τη νύχτα έχει να κάνει με τους κοριούς και τα ποντίκια. Για να ξεφύγει απ’ το σήμερα, αναπολεί τα περασμένα. Άνθρωποι, πράγματα και γεγονότα, παλιά και καινούργια, μικρά και μεγάλα, μπαίνουν στο ίδιο καζάνι, ανακατεύονται, σμίγουν, χωρίζουν και πάλι σμίγουν, χάνονται και πάλι παρουσιάζονται… Η αμαρτωλή Ρώμη με τις μηχανοραφίες της, τα εγκλήματα και τον εκφυλισμό της… παιδεύεται να κρατηθεί στην εξουσία και οι δούλοι με το Σπάρτακο παλεύουν να τη ρίξουν… Ένας κόσμος πεθαίνει κι απ’ τα συντρίμια του γενιέται ένας άλλος… Αλάζει η μορφή, το χρώμα, η εποχή… όμως η πορεία μένει η ίδια: Σκληρή, ματωμένη, ανοδική…
Σε τούτα τα χρόνια γράφτηκε μια απ’ τις μεγαλύτερες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας. Απ’ τους πάγους και τις τούντρες του βοριά κι ως τις τραχές ακτές της Αδριατικής, κι απ’ τον ένα ωκεανό ως τον άλλο, εκατομύρια άνθρωποι χαίρονται τη λευτεριά τους… Και η πατρίδα μας με τις πολλές πέτρες και το λίγο χώμα, τ’ αμέτρητα βουνά και τα δαντελωτά ακρογιάλια, τις ελιές και τα αμπέλια… κράτησε με τιμή το δικό της χαράκωμα. Μεγάλωσε και φάρδυνε, και δυνάμωσε και ψήλωσε η ψυχή του λαού της… Όμως η αντίδραση, λόγω των δικών μας αδυναμιών, φάνηκε ικανότερη κι αυτός, ένας απ’ τους πολλούς, βρίσκεται τώρα στο απομονωτήριο… Πολλοί σύντροφοι πέθαναν στις φυλακές, στις εξορίες, στο πεζοδρόμιο… με τον καημό να έβλεπαν τη Μεγάλη Μέρα. Αυτός, φυσικά με κάποιες παραλαγές, την είδε και τη χάρηκε… Αλλά σαν άνθρωπος…
Όσο κι αν παιδεύεται, όποιο μονοπάτι κι αν πάρει, όσο μακριά κι αν πάει, γυρίζει πάλι στο κελί. Το σήμερα τον κρατάει γερά γαντζωμένο στα νύχια του… Η ζωή τ’ ανθρώπου κρέμεται κάποτε από ένα τυχαίο γεγονός. Αν βρισκόταν ο μπαρμπα-Θωμάς στο Περιστέρι, θα έπαιρνε το ραβδί του, θα έμπαινε μπροστά και μέσα από χαράδρες και γκρεμούς θα τον περνούσε πέρα απ’ το ποτάμι… Το Λευτέρη θα τον ντουφεκίσαν, πόσο θα πονέσουν οι καημένοι γέροι απ’ το καινούργιο χτύπημα!… Κι ο δικός του ο γέρος! Καρτερούσε κι αυτός τη Λευτεριά…
Ψηλά, κοντά στο τσιμεντένιο νταβάνι, είναι ο φεγγίτης. Τον κοιτάζει με παράπονο. Να μπορούσε να έφτανε ως εκεί! Θα έβλεπε τους φυλακισμένους στο προαύλιο… τις απάνω γειτονιές της Πολιτειούλας… ίσως και τα βουνά πέρα από τον κάμπο. Θα καθόταν εκεί απ’ τα χαράματα ως το σούρουπο και θ’ αγνάντευε τη ζωή. Επίτηδες έβαλαν το φεγγίτη τόσο ψηλά κι επίτηδες δεν αφήνουν στο κελί ούτε κάθισμα, ούτε κρεβάτι…
Στη φυλακή βρίσκονται πολλοί, Κομμουνιστές, Επονίτες, Ελασίτες… Κατάφεραν ν’ αγοράσουν ένα φύλακα και του έστειλαν βιβλία. Πόσο χάρηκε! Και γρήγορα απογοητεύτηκε. Δεν είχαν τίποτα απ’ το δικό του κόσμο. Τα πέταξε στην άκρη. Καλύτερα να ονειροπολεί. Αυτός, ο Παντελής ο Σαλονικιός, ύστερα από λίγες μέρες θα πάψει να πονάει, να χαίρεται, να σκέφτεται… Αντί να τυρανιέται μ’ αυτές τις σκέψεις, καλύτερα να ασχολείται, όσο μπορεί, με τον αγώνα…

Γιατί χάσαμε την Επανάσταση; Ο άνθρωπος πιστεύει πως οι αντιλήψεις του είναι σωστές. Οι αντίθετες ελέγχουν την ορθότητα… όμως εδώ, είναι μοναχός… Και τι θα προστέσουν οι δικές του γνώμες;! Κι άλλοι σύντροφοι και πολλοί απλοί άνθρωποι κι από παλιότερα ακόμα, μιλούσαν. Τώρα τα έδειξε και η ίδια η ζωή. Το κακό έγινε και δεν ξεγίνεται. Σωστά, αλλά δεν θα ήταν άσχημο, αν υπήρχε δυνατότητα, να ακουστούν και οι γνώμες εκείνων, που περιμένουν στην απομόνωση… Κατανόηση ζητάμε απ’ τις επόμενες γενιές κι όχι συγχωροχάρτι. Να μάθουν, πως πολεμήσαμε για τη λευτεριά του τόπου. Κι όχι μόνο «όσοι χόρεψαν σε μαρμαρένια αλώνια…». Όλοι μας και την ψυχή μας, και τη ζωή μας θα δίναμε, αν απ’ αυτό και μόνο θα εξαρτιόταν η ευτυχία του λαού… όμως χάσαμε τον αγώνα! Γιατί;
Όταν οι καταχτητές πάτησαν τον τόπο μας, το Κόμμα έπιασε αμέσως το χαράκωμα. Το ξεκίνημα, παληκαρίσιο, πατριωτικό, έκλεινε απ’ την αρχή τα στοιχεία της αποτυχίας. «Θάνατος στο φασισμό! Λευτεριά στο λαό!» Τι είδος λευτεριά; Σαν εκείνη την παλιά; «Όλοι στ’ άρματα!». Όλοι! Ποιοι; Θα πολεμούσαν και οι φασίστες και οι πράχτορες του ιμπεριαλισμού και οι εκμεταλευτές των εργαζομένων για τη λευτεριά του λαού; Οι ένοιες μπερδεύτηκαν. Εθνική ενότητα για μας είναι η συσπείρωση των λαϊκών δυνάμεων κάτω απ’ την καθοδήγηση της εργατικής τάξης, του ΚΚ, εθνική πολιτική –η εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.
Οι ίδιοι όροι έχουν διαφορετικό νόημα για την αστική τάξη, που θα δεχόταν ενότητα μ ό ν ο κάτω απ’ τη δική της καθοδήγηση και μ ό ν ο για τα δικά της συμφέροντα. Κοινή λευτεριά και γι’ αυτή και για τους εργαζόμενους δεν υπάρχει. Στις γραμμές του ΕΑΜ πετύχαμε την ενότητα του Έθνους. Με κόπο κι αίμα χτίχαμε το δικό μας κράτος και παραδίναμε τα κλειδιά του στην αντίδραση… Στα χρόνια της κατοχής μπήκαν στο Κόμμα εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες, μικροαστοί, διανοούμενοι με τις αντιλήψεις τους, την ψυχολογία τους… και το Κόμμα, αντί ν’ ανεβάσει το ιδεολογικό-πολιτικό επίπεδο των καινούργιων μελών, αντί να προσανατολίσει τις εαμικές μάζες προς την κοινωνική απελευθέρωση, προσαρμόστηκε στις μικροαστικές αντιλήψεις της βάσης, έχασε τον ταξικό του χαρακτήρα.
Πίσω απ’ την πολιτική της «Εθνικής Ενότητας» ξέχασε την ταξική πάλη… Πίκρα και οδύνη προκαλούν οι τρεχάλες, οι ικεσίες για ενότητα με τον ΕΔΕΣ, την ΠΑΟ, τον Παπαδόγκωνα, την κυβέρνηση του Καΐρου, ακόμα και με τα Τάγματα Ασφαλείας, δηλαδή ενότητα με τους καταχτητές, τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό και την ντόπια αντίδραση… Και η πίκρα γίνεται πιο οδυνηρή, όταν αναλογίζεται, πως η αντίδραση και μέσα κι όξω απ’ την Ελλάδα, αντιμετωπίζοντας το κίνημα ταξικά, προσπαθούσε να το συντρίψει μ’ όλα τα μέσα… Οι όρκοι πίστης στην «Εθνική Ενότητα», στην «ομαλή εξέλιξη», τα παρακάλια, οι κατάρες και τα αναθέματα για τις… παρασπονδίες της αντίδρασης, η κατά κόρο επανάληψη πως είμαστε κατά του εμφυλίου πολέμου –που στην ουσία βαστούσε απ’ την αρχή ως το τέλος της κατοχής—τα κλαψουρίσματα έδειχναν αδυναμία, σύγχυση, πανικό κι όχι… εθνική μεγαλοψυχία. Εθνική μεγαλοψυχία και παληκαριά και προσήλωση στην ομαλή εξέλιξη και νομιμοφροσύνη θα δείχναμε, αν βοηθούσαμε το λαό να πάρει την εξουσία, να απαλαγεί από κάθε ζυγό, εθνικό και κοινωνικό. Στη δική μας «ευγένεια», στο δικό μας «ανθρωπισμό» η αστική τάξη απάντησε με αφάνταστη θηριωδία…
Η Επανάστασή μας, απ’ την ίδια την ιστορική εξέλιξη, ήταν εθνικοαπελευθερωτική, αντιιμπεριαλιστική στο πρώτο στάδιο και αστικοδημοκρατική στο δεύτερο. Την έκανε η εργατιά, η αγροτιά, τα μεσαία στρώματα -ο λαός- με το ντουφέκι, με το τραγούδι, με την ψυχή τους, με το αίμα τους… Σπάνια μια επανάσταση θα πετύχει τόσο ευνοϊκές αντικειμενικές συνθήκες, όμως οι υποκειμενικές!… Το Κόμμα δεν ήταν σε θέση να κρατήσει την εξουσία, ούτε και πάλεβε για την εξουσία. Και το τραγικότερο, την εξουσία που τη δημιουργούσε αντικειμενικά ο αγώνας, την παράδωσε στον ταξικό εχθρό. Η πολιτική του ήταν δεξιο-οπορτουνιστική και η ήτα της Επανάστασης αναπόφεχτη.
Μια αχτίδα χτύπησε τον τοίχο. Ώσπου να σβήσει, θα περάσουν 12 λεφτά. Ύστερα θα τον βγάλουν να κάνει λίγες βόλτες και θα τον κλείσουν πάλι. Μια μέρα φεύγει κι έρχεται η νύχτα και θα ρθει ξανά μια άλλη μέρα. Πέρασαν δυόμιση εβδομάδες, χωρίς να του απαγγείλουν καμιά κατηγορία. Μήπως… Ζωντάνεψε κάποια ελπίδα. Έστω και στο μπουντρούμι… Μόνο στον τάφο δεν υπάρχει ζωή…
Άνοιξε η πόρτα. Ο φύλακας φοβισμένος, άφησε ένα δέμα στο τσιμέντο. «Το στέλνουν οι άλλοι», είπε κι έφυγε γρήγορα-γρήγορα. Το ξετύλιξε. Ρούχα και παπούτσια. Κοίταξε τα δικά του. Τριμένα-λερωμένα. «Σας ευχαριστώ σύντροφοι, μουρμούρισε με πίκρα, μόνο που εδώ δε μου χρειάζονται». Κι απότομα τα μάτια του γέμισαν μελαγχολία. Ζύγωσε και χτύπησε την πόρτα. Φάνηκε ο σκοπός.
-Να με πάτε στον κουρέα. Μ’ έφαγαν τα μαλιά και τα γένια.
Η επόμενη μέρα ήταν μεγαλύτερη απ’ τις άλλες. Έφεξε απ’ τις τέσερες και μισή. Σηκώθηκε μόλις ξημέρωσε. Έβγαλε τα ρούχα του, τα δίπλωσε, τα κράτησε λίγο στο χέρι, τα κοίταξε με αγάπη και τ’ απίθωσε στη γωνιά. Αποχωριζόταν ένα κομάτι της ζωής του. Τώρα και το μπουντρούμι του φαίνεται ζεστό, στοργικό, δικό του. Δε θέλει να το εγκαταλείψει. Ντύθηκε το καινούργιο κοστούμι, φόρεσε το κασκέτο λίγο στραβά, τα παπούτσια… Κατά τις 7 ήρθαν.
-Ετοιμάσου!
-Έτοιμος είμαι.
Στο γήπεδο έπαιζαν μπάλα.
-Γεια-χαρά σας Αετόπουλα! Φώναξε σε κάμποσα παιδιά, που στέκονταν στην είσοδο.
Εκείνα χαμήλωσαν τα μάτια και παρακολουθούσαν βουβά τη συνοδεία που ξεμακραίνει, πλήθος κόσμου πηγαινοέρχεται στους δρόμους, πολλοί τον γνωρίζουν. Τούτος σκύβει το κεφάλι, κείνος γυρίζει τα μάτια αλλού. Άλλοι λυπούνται τα νιάτα του κι άλλοι καμαρώνουν τη λεβεντιά του…
Απ’ τις φυλακές, όξω απ’ την πόλη, τον μετάφεραν επίτηδες ποδαρόδρομο στο δικαστήριο, που βρισκόταν στο κέντρο της πόλης. Στο πρόσωπο ενός ανθρώπου κακοντυμένου, τσακισμένου, κακομοίρη… θα έβλεπε ο κόσμος τον παλιό καπετάνιο, την κατάντια του κινήματος. Ο Παντελής ήταν τότε 46 χρονώ και δεν είχε ούτε μια άσπρη τρίχα στα μαλιά. Μουστάκι μαύρο-ψαλιδισμένο, μάτια μεγάλα-γελούμενα, πρόσωπο στρογγυλό χωρίς ρυτίδες, κοστούμι σιδερωμένο, γραββάτα κόκκινη-καλοδεμένη, παπούτσια λουστρισμένα… Ντυμένος σα να πήγαινε σε πανηγύρι. Μα κείνο που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν η επιβλητικότητα, η περηφάνια που είχε το βλέμα του, το περπάτημά του.
Ο Στατεράς, στρατοδίκης τώρα, στο διάλειμα του έστειλε ένα σημειωματάκι. «Κάνε μια αποκήρυξη, του έγραφε, έστω και τυπική και μόνο του καινούργιου αντάρτικου, να έχω ένα στοιχείο και θα προσπαθήσω να σου γλυτώσω το κεφάλι». Ο Παντελής το διάβασε, το έχωσε στην τσέπη και σηκώθηκε.
Ο πρόεδρος κατάλαβε, γιατί γέμισε η αίθουσα και δεν τον άφηνε να απολογηθεί. Πάσχιζε να τον περιορίσει σε στερεότυπες απαντήσεις κι ο Σαλονικιός, μέσα από διακοπές και τσακωμούς, προσπαθούσε να πει ό,τι νόμιζε πιο απαραίτητο.
-Είμαι περήφανος για το Κόμμα μου. Στο Έπος της Εθνικής Αντίστασης θα βρεις τους αγώνες του, τις θυσίες του, τα ιδανικά του… Όπως πάντοτε, έτσι και στα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς. Μόνο αυτό βρέθηκε δίπλα στο λαό και, μπαίνοντας μπροστά, έδειξε στο Έθνος το δρόμο της σωτηρίας, της τιμής… Όταν η χιτλερική μπότα σουλατσάριζε προκλητικά στις αχτές της Μάγχης και πάγωνε τις καρδιές των Εγγλέζων, σύσωμος ο λαός μας σήκωνε περήφανα το ανάστημά του ενάντια στο φασισμό… κι όταν κερδίσαμε τη λευτεριά μας με χίλιες-δυο θυσίες, ήρθαν οι «σύμαχοί» μας -οι Εγγλέζοι- και μαζί με τους δικούς μας -λιποτάχτες και συνεργάτες των καταχτητών- μας την πήραν…
Το φταίξιμο είναι δικό μας. Ξεχάσαμε την ακατάλυτη αλήθεια: Ο λύκος δεν παίζει με τ’ αρνί. Ανοίξαμε την πόρτα και, μόλις μπήκε στο μαντρί… Από αγάπη στο λαό, φοβηθήκαμε μη χυθεί λίγο αίμα παραπάνω και θα χρειαστούν καινούργιοι αγώνες, καινούργιες θυσίες, καινούργιο αίμα… Νίκησε η αντίδραση, όμως είναι αδύνατο να γονατίσει ένα λαό, που χάρηκε έστω και για λίγο τη λευτεριά, που ένιωσε τη δύναμή του και κατάλαβε τι είναι ικανός να κάνει…
-Σταμάτα! Αυτό είναι προπαγάνδα κι όχι απολογία, τον έκοψε ο πρόεδρος και, γυρίζοντας στους άλλους ρώτησε:
-Καμιά απορία;
-Για το καινούργιο αντάρτικο τι γνώμη έχεις; Ρώτησε ο Στατεράς.
-Υπογράψαμε το Λίβανο, την Καζέρτα, τη Βάρκιζα, για ν’ αποφύγουμε τον εμφύλιο πόλεμο. Κανένας τίμιος δεν μπορεί να χαρακτηρίσει τις προθέσεις μας για αντεθνικές, αντιλαϊκές. Ήταν μόνο αφελείς-αφελέστατες. Τι ακολούθησε; Πόσες γυναίκες κουρέψατε, βασανίσατε, βιάσατε. Πόσους αγωνιστές δολοφονήσατε! Γέμισαν ξανά οι φυλακές και τα ξερονήσια. Σήμερα δεν μπορείτε να υποτάξετε το λαό με τα παλιά πολιτικά μέσα. Γι’ αυτό το λόγο σπρώξατε συνειδητά, προμελετημένα, το κίνημα στην ένοπλη αναμέτρηση. Αν εμείς μπορούσαμε να αποφύγουμε τη σύγκρουση, θα το κρίνει το κόμμα μου κι όχι εγώ στο Στρατοδικείο…
Για να μη δημιουργηθεί καμιά παρανόηση σχετικά με τη στάση του Στατερά, πρέπει να αναφερθεί πως η απόφαση με δική του επιμονή, πάρθηκε ομόφωνη.
Στο γλυκοχάραμα βγήκε η συνοδεία απ’ την πόλη. Πήρε το φιδωτό-ανηφορικό δρομάκι κι έφτασε στο υψωματάκι της Αγίας Τριάδας.
-Η τελευταία σου θέληση; Ρώτησε τυπικά ο επικεφαλής του αποσπάσματος.
-Να τραγουδήσω.
Ο κάμπος χάνεται μες την τωρινή καταχνιά. Στην ανατολή προβαίνει ο ήλιος. Η Πυραμίδα βάφτηκε κιόλας τριανταφυλιά. Μια καινούργια μέρα αρχίζει. Η ζωή με τις χαρές και τις λύπες της, τους καημούς και τα πάθη της, με τις αρετές και τις κακίες της, τραβάει το δρόμο της…
Ο Παντελής έριξε μια ματιά ολόγυρα, ανάσανε βαθιά το πρωινό αγέρι, που κατέβαινε απ’ τις βουνοκορφές, αποχαιρέτησε με μια κίνηση τον τόπο και δεν πρόλαβε να τραγουδήσει παρά μόνο μια στροφή:
«Ψηλά απ’ της Ρωσίας τα χιόνια
θα φυσήξει πάλι ο βοριάς…».
Οι αλήτες μπήκαν στο σπίτι του Σαλονικιού κι όσα δεν μπορούσαν να τα σηκώσουν, τα έκαναν γιαλιά-καρφιά. Κατούρησαν, αποπάτησαν, λέρωσαν τις σκάλες, τα μάρμαρα, τους τοίχους… Δυο βδομάδες αργότερα οι αρχές εγκατέστησαν στο μέγαρο ένα εγγλέζικο τμήμα και περιόρισαν το γέρο σ’ ένα δωμάτιο του ισογείου. Εκεί ζούσε κρεβατωμένος, με την ενίσχυση της Αλληλεγγύης. Κείνο το απόγιομα ένιωθε δυνατούς πόνους στα κόκαλα κι ένα βάρος στην καρδιά. Για να ξεγελάσει τον εαυτό του, παρακάλεσε τη γυναίκα της υπηρεσίας να του φέρει ένα ζεστό. Μπήκε ο ταχυδρόμος και του πέταξε στο κρεβάτι μια εφημερίδα. Στην τρίτη σελίδα ήταν υπογραμμισμένη με κόκινο μολύβι η εκτέλεση. Όταν γύρισε η γυναίκα, στο αχαμνό μάγουλο του γερο-Σαλονικιού δεν είχε στεγνώσει ακόμα το τελευταίο δάκρυ…
–Ήταν ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Κώστα Μπόση «Ο Θωμάς ο Καρατζάς» (εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1978), που μπορείτε να δείτε στο διαδίκτυο, πατώντας εδώ.
(Στην αντιγραφή κρατήθηκε η ορθογραφία του συγγραφέα.)

Δείτε εδώ όλες τις αναρτήσεις του αφιερώματος της Κατιούσα στα 100 χρόνια του ΚΚΕ και τα 50 χρόνια της ΚΝΕ

Όρσον Γουέλς – “Οι κομμουνιστές ξέρουν πως δεν είμαι δικός τους. Είμαι ένας υπερβολικά καλοπληρωμένος παραγωγός ταινιών”

Κατιούσα

Ένα “παιδί-θαύμα” του Χόλιγουντ, ο  Όρσον Γουέλς φρόντισε να μην περάσει ποτέ απαρατήρητος στα χρόνια της ταραχωδους και πολύπλευρης καριέρας του. Σκηνοθέτης κλασικών αριστουργημάτων, όπως ο “Πολίτης Κέιν” άφησε εποχή ως παρουσιαστής στο ραδιόφωνο, ενώ ως δραστήριος πολιτικά διαννοούμενος έπεσε συχνά θύμα κυνηγιού μαγισσών, χωρίς να υπάρξει ποτέ κομμουνιστής.
Ήταν γιος εύπορου εμπόρου και μιας πιανίστριας και σουφραζέτας. Μετά το διαζύγιο των γονιών του πήγε στο Σικάγο με τη μητέρα του, που πέθανε νέα. Σε ηλικία 15 ετών έχασε και τον πατέρα του, οπότε κηδεμόνας του έγινε ο Μωρίς Μπερνστάιν, συνάδελφος της μητέρας του.
Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός στις αρχές της δεκαετίας του ’30 και λίγο αργότερα ξεκίνησε να διευθύνει σαιξπηρικές κυρίως παραγωγές στο Μπρόντγουέι, στα πλαίσια του επιδοτούμενου από την κυβέρνηση Ρούζβελτ Federal Theatre Project. Γρήγορα απέκτησε τη φήμη ιδιοφυΐας και ίδρυσε δικό του θίασο, το Mercury Theatre. Άρχισε να εργάζεται στο ραδιόφωνο, με διασημότερη την εκπομπή “War of the worlds” το 1938, βασισμένη σε μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, που περιέγραφε απόβαση αρειανών στη γη. Σύμφωνα με τον σκανδαλοθηρικό τύπο της εποχής η εκπομπή θεωρήθηκε αληθινή και προκάλεσε πανικό στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ, σήμερα όμως η έκταση του φαινομένου αμφισβητείται. Στο Χόλιγουντ αρχικά του δόθηκε “λευκή επιταγή” από την εταιρεία παραγωγής, ωστόσο πολλά από τα πρότζεκτ του είτε ναυάγησαν, είτε δεν είχαν την αναμενόμενη εμπορική επιτυχία, ανάμεσά τους και ο θρυλικός “Πολίτης Κέιν”.
Πήγε στην Ευρώπη το 1948, όπου ένα χρόνο αργότερα άφησε θετικές εντυπώσεις στο ρόλο του Χάρι Λάιμ στην ταινία “Ο τρίτος άνθρωπος” βασισμένη στο διήγημα του Γκράχαμ Γκριν. Τα επόμενα χρόνια σημαδεύτηκαν από κακτουχίες και οικονομικές δυσκολίες, καθώς οι ταινίες του έβρισκαν απήχηση στους κριτικούς μα όχι στο κοινό. Ο ίδιος για να χρηματοδοτήσει τις ταινίες του εργάστηκε ως ηθιοποιός, ακόμα και σε διαφημιστικά σποτ και ντουμπλάρισμα κινούμενων σχεδίων. Εργάστηκε και για την τηλεόραση, ενώ μετά την επιστροφή του στην Αμερική έγινε δημοφιλής καλεσμένος σε τοκ-σόου.
Η τελευταία του δουλειά στον κινηματογράφου ήταν συμμετοχή στην ταινία κινουμένων σχεδίων “Transformers – Η μάχη του Cybertron”, δεν πρόλαβε όμως την πρεμιέρα της ταινίας, καθώς στις 10 Οκτώβρη 1985 έφυγε από τη ζωή.
Τη δεκαετία του ’30 ο Γουέλς έγινε γνωστός για τις αριστερές και φιλοσυνδικαλιστικές του θέσεις. Την εποχή που εργαζόταν με το Federal Theatre Project δε δίστασε να έρθει σε ρήξη με τους χρηματοδότες του, για ν’ανεβάσει το αντικαπιταλιστικό μιούζικαλ “The craddle will rock” του κομμουνιστή θεατρικού συγγραφέα Μαρκ Μπλιτστάιν. Παρά την εντολή του FTP ν’ακυρώσει την παράσταση, εκείνος οδήγησε το θίασο σ’ένα άδειο ενοικιαζόμενο θέατρο εκτός Μπρόντγουει, όπου ανέβασε το έργο δίχως φωτισμό και σκηνικά, προκαλώντας πάταγο.
Από το 1937 βρέθηκε στο στόχαστρο παρακολούθησης από το FBI, που δεν μπόρεσε να βρει κανένα στοιχείο κομμουνιστικής δραστηριότητάς του. Ο Γουέλς δραστηριοποιήθηκε ενεργά κατά του φασισμού και του ρατσισμού, ενώ, συμφιλιωμένος με την κυβέρνηση Ρούζβελτ στη διάρκεια του πολέμου, συνέβαλε στην επανεκλογή του για τρίτη συνεχόμενη συνεχή θητεία, ενώ εκφώνησε και επικήδειο λόγο μετά το θάνατο του προέδρου το 1945.
Άσχημες αντίθετα ήταν οι σχέσεις του με τον Χάρι Τρούμαν, ενώ την ίδια εποχή το συντηρητικό συγκρότημα του Χιρστ τον στοχοποίησε εκ νέου ως κομμουνιστή, κάτι στο οποίο ο ίδιος απάντησε: “Οι κομμουνιστές ξέρουν πως δεν είμαι δικός τους. Είμαι ένας υπερβολικά καλοπληρωμένος παραγωγός ταινιών. Είμαι πολύ υπέρ του να βγάζω χρήματα αν αυτό σημαίνει πως τα βγάζω με την αξία μου…Σίγουρα το δικαίωμά μου να έχω παραπάνω από όσα χρειάζονται ακυρώνοεται αν δεν χρησιμοποιώ αυτό το παραπάνω για να βοηθάω όσους έχουν λιγότερα. Αυτή η αίσθηση ανθρώπινης αλληλεξάρτησης προηγείται του Καρλ Μαρξ.” Πριν φύγει για την Ευρώπη προσκλήθηκε να κατέβει ως υποψήφιος γερουσιαστής Ουισκόνσιν, αλλά η υποψηφιότητα σκόνταψε στο διαζύγιο και την επαγγελματική του ιδιότητα ως ηθοποιού. Τελικά στη θέση εκείνη θα εκλεγόταν ο διαβόητος γερουσιαστής Μακάρθι, από τα δίχτυα του οποίου ξέφυγε, όντας ήδη στη Γηραιά Ήπειρο.

Ομοιότητες

Πολλά μπορεί να πει κανείς για το «εναλλακτικό» σχέδιο που παρουσίασε χτες στις ΗΠΑ ο Π. Καμμένος, με δική του υποτίθεται πρωτοβουλία, αναφορικά με την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» των Δυτικών Βαλκανίων, που περιλαμβάνει και τις διευθετήσεις με την ΠΓΔΜ. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστη η ομοιότητα της πρότασης για «αμυντική συμφωνία» ανάμεσα σε Ελλάδα, ΠΓΔΜ, Αλβανία, Βουλγαρία και - μεταγενέστερα - τη Σερβία, κάτω από ΝΑΤΟική ομπρέλα και «με τους ίδιους γεωπολιτικούς στόχους με τη συμφωνία των Πρεσπών», με αντίστοιχες προτάσεις αμερικανικών «think tanks». Αλλά και με την ανοιχτή επιστολή των Σόρος προ μηνών, οι οποίοι έδειχναν ως το προσφορότερο «σχήμα» για τα σχέδια της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» μια «ενδιάμεση ένωση» των βαλκανικών κρατών, που θα ενταχθούν σε δεύτερη φάση, όλες μαζί «πακέτο», στις ευρωατλαντικές δομές. Αποκαλυπτικό είναι όμως και το γεγονός ότι την εν λόγω πρόταση - προφανώς εν είδει λαγού - κατέθεσε ο υπουργός Αμυνας, που όλο το προηγούμενο διάστημα εμφανιζόταν ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών, βάζοντας με κάθε τρόπο ως «νούμερο 1» ζήτημα το ονοματολογικό της γείτονος. Ενα βολικό δηλαδή «σκιάχτρο», που όπως αποδεικνύεται και από το «plan b» - ανεξάρτητα απ' το αν αυτό θα εφαρμοστεί ή θα μείνει στα συρτάρια - αξιοποιείται για να κρύβεται η ουσία, που δεν είναι άλλη από τις αμερικανοΝΑΤΟικές «διευθετήσεις» στην περιοχή, ενάντια κυρίως στη Ρωσία, όπου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παίζει ρόλο πρωταγωνιστή.

Το δίκαιο (για το κεφάλαιο) γίνεται πράξη

«Οι εργαζόμενοι δεν είμαστε ένα κομμάτι κρέας να μας διαχειρίζονται όπως θέλουν, να μας αφήνουν να βράζουμε στο ζουμί μας. Τα εργασιακά δικαιώματα σιγά και σταθερά αποκαθίστανται», αναφέρει το νέο σποτ, με το οποίο η κυβέρνηση διαφημίζει την εφαρμογή της επεκτασιμότητας των κλαδικών συμβάσεων. «Πρέπει εδώ να μπει τέλος στη φτηνή ευέλικτη και κακοπληρωμένη εργασία», λέει η πρωταγωνίστρια του σποτ, με την υπουργό Εργασίας να διαβεβαιώνει ότι «δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι βλέπουν ήδη σημαντικές αυξήσεις στους μισθούς τους και βελτίωση των όρων εργασίας τους». «Είναι μακρύς ο δρόμος, αλλά το πρώτο βήμα έγινε», ανταπαντά η πρωταγωνίστρια («ενοικιαζόμενη» ιδιωτική υπάλληλος σύμφωνα με το σενάριο) και συμπληρώνει: «Εχουμε να πιστεύουμε». Ο επίλογος του σποτ «ντύνεται» με τη φωνή του πρωθυπουργού να λέει: «Ηταν δίκαιο και έγινε πράξη».
Μόνο στα «κυβερνητικά σποτ» μπορεί να ζήσουν οι εργαζόμενοι την εικονική πραγματικότητα των αυξήσεων στους μισθούς και της βελτίωσης των όρων εργασίας, που τους σερβίρει η κυβέρνηση με τα προπαγανδιστικά της βίντεο. Αυτό που ζουν στην καθημερινότητά τους εκατομμύρια εργαζόμενοι είναι τελείως διαφορετικό. Η επέκταση 7 έως τώρα κλαδικών συμβάσεων καμιά ουσιαστική μεταβολή δεν έχει φέρει στους μισθούς των εργαζομένων σε αυτούς τους κλάδους, αφού στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η σύμβαση δεν εφαρμοζόταν ούτε από τους εργοδότες που την είχαν υπογράψει πριν επεκταθεί! Τι λόγο έχει άλλωστε ένας μεγαλοξενοδόχος να εφαρμόσει την κλαδική σύμβαση σε όλο το προσωπικό, όταν έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει 14 διαφορετικές μορφές «ευέλικτης» εργασίας και με το γράμμα του νόμου να διαχειρίζεται «σαν ένα κομμάτι κρέας τους εργαζόμενους»;

* * *

Από την πλευρά της, πάλι, η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί του κράτους αφήνουν τους εργαζόμενους κυριολεκτικά «να βράζουν στο ζουμί τους», αφού καμιά ουσιαστική εγγύηση δεν προσφέρουν για καθολική εφαρμογή ακόμα και αυτών των κουτσουρεμένων κλαδικών συμβάσεων, που στην περίπτωση του Τουρισμού κατοχυρώνουν μειώσεις 15% στο μισθό, 7ήμερη δουλειά και διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Αντίθετα, πετάνε το μπαλάκι στους εργαζόμενους να απαιτήσουν την εφαρμογή της Σύμβασης, όταν στους χώρους δουλειάς γίνεται το έλα να δεις από εκβιασμούς και απειλές για απολύσεις! Χώρια που το αβέβαιο μέτρο της επεκτασιμότητας συνοδεύεται από μια σειρά βέβαιων διευκολύνσεων και απαλλαγών προς το κεφάλαιο, που κάνουν αποδοτικότερες τις επενδύσεις του και ακόμα μεγαλύτερη την επιθετικότητα της εργοδοσίας.
Παρ' όλα αυτά, το «κουκούτσι» του κυβερνητικού σποτ βρίσκεται αλλού: Στην προσπάθεια να πιστέψουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα ότι όλα αλλάζουν μετά το τυπικό τέλος των μνημονίων. Και ότι η κυβέρνηση, απελευθερωμένη τάχα από καταπιεστικές δεσμεύσεις, προωθεί τη σταδιακή ανάκτηση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι και ο λαός από την περίοδο της μνημονιακής διαχείρισης της κρίσης. Μόνο που δεν το κάνει «μια κι έξω», αλλά «σιγά και σταθερά», για να μην διαταραχτούν η οικονομία και οι αγορές. Αυτό που χρειάζεται, επομένως, είναι υπομονή, χαμήλωμα των προσδοκιών και βέβαια «πίστη» ότι αυτή η πολιτική μπορεί να οδηγήσει σταδιακά σε καλύτερους όρους αμοιβής, εργασίας και ζωής. Πάνω εκεί προσπαθεί να ενισχύσει και τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές στην αντιπαράθεσή της με τη ΝΔ.

* * *

Καμιά σχέση δεν έχουν όλα αυτά με την πραγματικότητα. Υλοποιώντας απαρέγκλιτα τη στρατηγική του κεφαλαίου, η κυβέρνηση συνεχίζει την ίδια αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική, προσαρμοσμένη στις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων και στη φάση της αναιμικής ανάκαμψης, μετά από οκτώ χρόνια κρίσης. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη γι' αυτό, από το γεγονός ότι η πολυθρύλητη «αύξηση» του κατώτερου μισθού, που παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως μια μεταρρύθμιση - ορόσημο της «μεταμνημονιακής» περιόδου, θα γίνει με νόμο των μνημονίων, που ψήφισαν ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και ενεργοποιεί σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ! Δίκαια, επομένως, τα ταξικά συνδικάτα ονόμασαν αυτόν το νόμο «Βρούτση - Αχτσιόγλου»!
Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα μέτρα, που η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «σταδιακή αποκατάσταση» των εργασιακών δικαιωμάτων. Η κατάσταση που έχει παγιωθεί στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας, με τους νόμους των προηγούμενων και της σημερινής κυβέρνησης, τα ψηφισμένα αντεργατικά μέτρα που «ωριμάζουν» στις σημερινές συνθήκες και κυρίως η διαρκής ανανέωση και επέκταση των μέτρων στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων, στο όνομα της πιο ορμητικής ανάκαμψης, καθιστούν «αδειανό πουκάμισο» για τους εργαζόμενους τις παρεμβάσεις που η κυβέρνηση διαφημίζει ως «μέτρα αποκατάστασης των αδικιών», πατώντας πάνω και στη λογική των χαμηλών απαιτήσεων, που η ίδια καλλιέργησε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

* * *

Για παράδειγμα, ακόμα κι αν υπάρξει μια σχετική αύξηση στον κατώτερο ή μακροπρόθεσμα και στον μέσο μισθό, είναι βέβαιο ότι αυτή θα εξαϋλωθεί από την προβλεπόμενη αύξηση της άμεσης και έμμεσης φορολογίας, προκειμένου να διατηρούνται τα θηριώδη πλεονάσματα, ως εγγύηση για να αντλεί το κεφάλαιο φτηνότερα χρήμα από τις αγορές. Αποκαλυπτική είναι όμως και η εξαγγελία για κατάργηση του υποκατώτερου μισθού, που συνοδεύεται από δεσμεύσεις για επιδότηση έως και 100% των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών από το κράτος για τους νεοπροσλαμβανόμενους. Που σημαίνει ότι μέσω της φορολογίας, οι εργαζόμενοι θα κληθούν να πληρώσουν πολλαπλάσια το όποιο κόστος έχει για το κεφάλαιο η σχετική αύξηση του κατώτερου μισθού για τους νέους.
Αν υπάρχει επομένως ένα «δίκαιο» που «κάνει πράξη» η κυβέρνηση, αυτό είναι το δίκαιο του κεφαλαίου. Το ίδιο έκαναν, άλλωστε, και όλοι οι προηγούμενοι, που ο ΣΥΡΙΖΑ τους πήρε την μπουκιά από το στόμα. Γι' αυτό τα «σποτάκια» της κυβέρνησης μόνο οργή και αγανάκτηση πρέπει να προκαλούν. Και πείσμα για ακόμα πιο μαχητική οργάνωση του αγώνα προς τη μόνη κατεύθυνση που μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική διέξοδο: Την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, το δυνάμωμα της κοινής δράσης και της συμμαχίας των εργαζομένων με τους αυτοαπασχολούμενους και τη μικρομεσαία αγροτιά, για κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων και πραγματική αποκατάσταση των απωλειών, για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Π.

Οι βάσεις θέλουν και τα ... λιβανιστήρια τους

Μόνο το ...θυμιατό έλειπε χτες από το τηλεοπτικό πλατό των ειδήσεων του «ALPHA», κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ για τις προθέσεις της κυβέρνησης να σπείρει νέες αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις σε όλη τη χώρα. Αρχικά αναλύθηκαν από τον Δ. Βερύκιο τα «καλά και συμφέροντα» από τη μετατροπή της Ελλάδας σε βάση πολεμικής εφόρμησης των ΗΠΑ. Και συνεχίζοντας την προσπάθειά του, αν και χωρίς θυμιατό, να ξορκίσει την αντιιμπεριαλιστική πάλη, έσπευσε να διαπιστώσει ότι πλέον ανήκουν στο παρελθόν συνθήματα όπως «έξω οι βάσεις του θανάτου». Προφανώς το ...μέλλον κατά τα λιβανιστήρια του ΝΑΤΟ ανήκει αποκλειστικά στην πολεμική προπαρασκευή στην οποία μας χώνει μέχρι το λαιμό η κυβέρνηση.

Ομως ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος έκανε και δύο σχόλια που δείχνουν τουλάχιστον άγνοια, αν όχι κουτοπονηριά και πρόθεση εξαπάτησης: Πρώτον, είπε ότι κανένα κόμμα δεν αντιτάχθηκε στη στάθμευση των αμερικανικών drones στη Λάρισα, υπονοώντας ότι μέχρι και το ΚΚΕ έκανε τα «στραβά μάτια». Και δεύτερον, ότι κανένας δεν θα μπορεί να πει κουβέντα για τη μετατροπή του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης σε άλλη μια βάση των ΗΠΑ...

Αν και δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι πιάσαμε αδιάβαστο τον δημοσιογράφο του «ALPHA», ας του θυμίσουμε, γιατί ίσως να το ξέχασε, ότι για τα drones στη Λάρισα έχουν γίνει δεκάδες παρεμβάσεις του ΚΚΕ, με ανακοινώσεις της Κομματικής Οργάνωσης, με αμέτρητα δημοσιεύματα στον «Ριζοσπάστη», που πρώτος μάλιστα αποκάλυψε τα σχετικά σχέδια, με καταγγελίες σε ομιλίες του ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος. Μάλιστα, το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που σε ανύποπτο χρόνο και μετά τη συνάντηση Τσίπρα - Τραμπ είχε αποκαλύψει στο λαό ότι μαγειρεύεται ανάπτυξη αμερικανικών drones σε ελληνικό έδαφος, καλώντας την κυβέρνηση να δώσει απαντήσεις. Ενώ, σε ό,τι αφορά το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, τέτοιες δημοσιογραφικές αναλύσεις καθαγιασμού των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, όπως και προβλέψεις ότι «κανένας δεν θα αντιδράσει», έχουν ήδη διαψευστεί. Μόλις την περασμένη βδομάδα, σωματεία και άλλοι μαζικοί φορείς από όλο τον Εβρο πραγματοποίησαν κινητοποίηση κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Αμερικανού πρέσβη στην πόλη, καταγγέλλοντας τις επικίνδυνες εξελίξεις με το λιμάνι.

Ας το πάρουν λοιπόν απόφαση: Οσα «θυμιατά» και να λειτουργήσουν, όσο ξέπλυμα και να κάνουν, οι αμερικανικές βάσεις είναι φτιαγμένες για να σπέρνουν το θάνατο, οι φονιάδες ιμπεριαλιστές παραμένουν φονιάδες και τα πολεμοκάπηλα σχέδια στα οποία πρωτοστατεί η κυβέρνηση δεν θα περάσουν «αβρόχοις ποσί»...

Υπέρτατος κριτής

Ολα τα αλέθει ξανά τις μέρες αυτές ο μύλος της δικομματικής αντιπαράθεσης ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ, με στόχο να σταθούν καλύτερα στα πόδια τους οι κάλπικες διαχωριστικές γραμμές και τα σχήματα για τον εγκλωβισμό του λαού.
Παρά τις «φιλότιμες» προσπάθειες και τις φωνές, οι δυο τους δεν μπορούν να κρύψουν ότι υπέρτατος «κριτής» τους είναι το κεφάλαιο και οι απαιτήσεις του, οι «επενδυτές», οι «αγορές», και γι' αυτό σε τελευταία μοίρα και για τους δύο είναι οι εργατικές - λαϊκές ανάγκες.
Τα δύο τελευταία παραδείγματα - αφενός οι εξελίξεις στην οικονομία με αφορμή και τις τράπεζες, αφετέρου η περίπτωση της εξαγοράς από τη ΔΕΗ επιχείρησης ηλεκτρισμού στην ΠΓΔΜ - είναι χαρακτηριστικά.
Η κυβέρνηση κατηγορεί τη ΝΔ ότι με τη στάση της υπονομεύει την πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας, ότι δημιουργεί ζητήματα εκεί που δεν υπάρχουν αφού ιμπεριαλιστικοί θεσμοί και «οίκοι αξιολόγησης» δίνουν «ψήφο εμπιστοσύνης» στην ελληνική οικονομία, ότι «επενδύει στην καταστροφή» για να πάρει το χρίσμα της αστικής διαχείρισης.
Ενώ η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα με βάση τη συνολικότερη κριτική τους προς την κυβερνητική πολιτική εγκαλούν τον ΣΥΡΙΖΑ για διαχειριστική ανικανότητα, αναποτελεσματικότητα και τυχοδιωκτισμό, που φρενάρουν τη δυναμική της καπιταλιστικής ανάπτυξης, κρατώντας τη χώρα «εκτός αγορών».
Το «ζύγι» είτε έτσι είτε αλλιώς το κρατάνε οι «αγορές», οι στόχοι για ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας και προσέλκυση «επενδυτών», που σημαίνουν κόκκινο χαλί στους επιχειρηματικούς ομίλους, σάρωμα δικαιωμάτων, νέα επίθεση στο λαό.
Στην περίπτωση των τραπεζών, για παράδειγμα, δεδομένη είναι η ταύτισή τους ότι για να τροφοδοτήσουν αυτές ξανά με φρέσκο χρήμα τους επιχειρηματικούς ομίλους, χρειάζεται μια «ελεγχόμενη» όσο και γρήγορη διαδικασία, ώστε να απαλλαγούν από τα «κόκκινα» δάνεια, μεταξύ άλλων και με ένταση των εκβιασμών, των πιέσεων και των πλειστηριασμών λαϊκών σπιτιών, επαγγελματιών, αυτοαπασχολούμενων.
Από κοινού έχουν διαμορφώσει και το αντίστοιχο νομοθετικό πλαίσιο, ενώ ανοιχτά συζητάνε ότι σε περίπτωση που μπει το δίλημμα της εκ νέου ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών με κρατικό χρήμα, πάλι ο λαός είναι αυτός που θα την πληρώσει.
Αλλά και στην περίπτωση της ΔΕΗ, ο «αχός» που σηκώνουν αφορά το αν ήταν ή όχι κερδοφόρα η επιχείρηση που εξαγόρασε, το αν η εξαγορά συνδέεται με τη συμφωνία με την κυβέρνηση της ΠΓΔΜ. Βολική σκανδαλολογία, για να κρύβεται ότι κριτήριο και των δύο είναι η «απελευθέρωση» του κλάδου, μέρος του οποίου είναι και το «άνοιγμα» της μετοχοποιημένης ΔΕΗ στα Βαλκάνια, στο πλαίσιο της «ενεργειακής διασύνδεσης» της περιοχής με την ΕΕ. Και εδώ κριτήριο δεν είναι οι μεγάλες δυνατότητες για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών αλλά τα σχέδια του κεφαλαίου για νέα πεδία κερδοφορίας, που για το λαό σηματοδοτούν ακόμα μεγαλύτερη ενεργειακή φτώχεια.
Ξανά και ξανά επιβεβαιώνεται ότι τη διαφορά για το λαό δεν μπορούν να την κάνουν τα κόμματα του κεφαλαίου, ακριβώς επειδή έχουν ως υπέρτατο κριτή τους τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Τη διαφορά μπορούν να την κάνουν για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα ο δικός τους οργανωμένος αγώνας, η ισχυροποίηση και η συμπόρευση με το ΚΚΕ παντού για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών τους.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΤΟΜΕΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ

    Η Τομεακή Επιτροπή Κέρκυρας του ΚΚΕ σχετικά με τη δικαστική δίωξη σε βάρος του πρώην μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κέρκυρας (ΕΠΣΚ) Κώστα Ρούσσινου από μέλος της παράταξης «ΚΕΡΚΥΡΑΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ» σημειώνει τ’ ακόλουθα: 

1.      Η δικαστική δίωξη είναι μία σαφής πράξη προσπάθειας ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης. Αυτό γιατί ο διωκόμενος αθλητικός παράγοντας κατηγορείται για το περιεχόμενο των δημόσιων τοποθετήσεων του ως υποψήφιος της παράταξης «ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ – ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ» στις εκλογές τις Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κέρκυρας το Δεκέμβριο του 2016.

2.      Η συγκεκριμένη δίωξη δεν συνιστά μία απλή δικαστική στοχοποίηση ενός προσώπου. Αντίθετα είναι μία απόπειρα φίμωσης της άποψης ότι ο αθλητισμός πρέπει να είναι ερασιτεχνικός και να μη δρουν σε αυτόν επιχειρηματικά συμφέροντα. Η «αμαρτία» του Κώστα Ρούσσινου και της παράταξης, που εκπροσωπεί, είναι ότι στις εκλογές της ΕΠΣ Κέρκυρας (που ήταν μέρος μιας ευρύτερης εκλογικής – επιχειρηματικής αντιπαράθεσης για τον έλεγχο της ΕΠΟ) ανέδειξαν τη δράση των μεγάλων ποδοσφαιρικών εταιρειών και των εκπροσώπων τους, δράση που φέρνει τη διαφθορά, τον οπαδισμό, την κερδοσκοπία, την εμπορευματοποίηση του αθλήματος και την ακύρωση των αθλητικών αξιών.

3.      Η απόπειρα «γύψου» στη συνδικαλιστική δραστηριότητα και στο χώρο του αθλητισμού δεν είναι τυχαία. Συμβαδίζει με τη γενικότερη αντιδραστικοποίηση και τον αυταρχισμό που υφίσταται ο λαός και οι αγώνες του. Πρόσφατα μάλιστα ψηφίστηκε συνδικαλιστικός νόμος που προσπαθεί να περιορίσει το δικαίωμα στην απεργία. Ως τέτοια λοιπόν καταγγέλλεται και θα πρέπει να τύχει της συνολικής λαϊκής αποδοκιμασίας.

4.      Ο αθλητισμός είναι δικαίωμα και όχι εμπόρευμα. Οι κυβερνήσεις όμως όλες διαχρονικά, σήμερα αυτή των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όπως και προηγούμενα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, εφαρμόζουν πολιτικές που εμπορευματοποιούν όλο και περισσότερο τον αθλητισμό, ενισχύουν την ανάπτυξη σε αυτόν πολύμορφων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων (βλ. αθλητικές ακαδημίες, αθλητικές εταιρείες κλπ.). Η κατάσταση αυτή μάλιστα αποτυπώνεται και αναπαράγεται στις εκλογές πολλών αθλητικών οργάνων ( π.χ. ΕΠΣ, ΕΠΟ) από υποστηρικτές αυτών των αντιλήψεων και εκπροσώπους των εταιρειών.

5.      Οι εργαζόμενοι, η νεολαία, οι εκπρόσωποι και τα μέλη των αθλητικών σωματείων, οι αθλούμενοι, οι προπονητές, οι φίλαθλοι πρέπει να απορρίψουν τον επιχειρηματικό «αθλητισμό» και να αντιπαλέψουν τους εκφραστές του. Οφείλουν επίσης να αγωνιστούν για έναν υγιή ερασιτεχνικό αθλητισμό και να διεκδικήσουν υποδομές και οικονομική υποστήριξη για την εξασφάλιση του δικαιώματος στην άθληση.

6.      Η με κάθε τρόπο υποστήριξη και αλληλεγγύη στο διωκόμενο αθλητικό παράγοντα, είναι υποχρέωση και καθήκον κάθε αθλητικού σωματείου, παράγοντα, αθλητή, προπονητή, φιλάθλου αλλά και ευρύτερα των μαζικών και συνδικαλιστικών φορέων του λαού μας.

    Για το ΚΚΕ το ποδόσφαιρο της αγοράς που βρωμάει και ζέχνει από παντού βρίσκεται στον αντίποδα των δικών μας αναγκών. Αυτό που εμείς έχουμε πραγματικά ανάγκη είναι ένα ποδόσφαιρο που θα μαθαίνει τη νεολαία να είναι πρωταγωνιστής στους αγωνιστικούς χώρους και όχι θεατής – καταναλωτής στην κερκίδα, που θα διαπαιδαγωγεί με τις αξίες του ευ αγωνίζεσθε, της άμιλλας, της αλληλεγγύης, της δια βίου άσκησης για υγιεινή ζωή. Βάση σε αυτό είναι ο σχολικός αθλητισμός με οργανωμένη ένταξη της φυσικής αγωγής στο εκπαιδευτικό σύστημα με αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες.

    Καμιά δίωξη, καμιά ποινικοποίηση της πάλης δεν θα μας εμποδίσει να αντιπαραταχθούμε στα σχέδια για ένα ποδόσφαιρο κομμένο και ραμμένο στα κέρδη των επιχειρηματικών συμφερόντων.

    Καλούμε κάθε αθλητή, σωματείο, αθλητικό παράγοντα να καταδικάσουν την ποινικοποίηση της δράσης στο χώρο του ποδοσφαίρου, τη συγκεκριμένη δικαστική δίωξη, να συνταχθούν στη πάλη ενάντια στον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό.