Ποτάμια αίματος από την «καλή δικτατορία» στην Αίγυπτο!

Ποτάμια αίματος από την «καλή δικτατορία» στην Αίγυπτο!

Το έχουμε πει πολλές φορές. Αν ο λαός δεν μπορεί να πάρει την εξουσία και την αναθέτει σε «σωτήρες», στο τέλος μόνο αίμα τον περιμένει.

 

Στην Αίγυπτο το αίμα ρέει άφθονο με εκατοντάδες νεκρούς. Η «καλή δικτατορία» που δήθεν υλοποίησε τη βούληση του λαού για δημοκρατία κάθε μέρα αποκαλύπτεται ότι είναι ή ίδια παλιά εξουσία της άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστών με διαφορετική μορφή.

Κρίμα σε όσους από τον λαό της Αιγύπτου παρασύρθηκαν και έδωσαν Γή και Ύδωρ στην αμερικανόπνευστη δικτατορία του στρατού, δήθεν για να φέρει τη δημοκρατία. Τρομοκρατία βουτηγμένη στο αίμα φέρνει μόνο.

Κρίμα και στους εδώ λούστρους του ιμπεριαλισμού που νόμισαν ότι στην Αίγυπτο καθαιρείται ένας κακός ισλαμιστής και αναλαμβάνουν οι… καλοί δημοκράτες στρατιωτικοί.

Θα θυμάστε ακόμη και ότι παγκοσμίως απαγορεύτηκε η δικτατορία να ονομάζεται δικτατορία και ας κατάργησε σύνταγμα, εκλεγμένο πρόεδρο, ελευθεροτυπία κλπ. Έτσι και ονομάστηκε «κάτι άλλο» κάτι σαν… «καλή δημοκρατική παρέμβαση» και άλλα τέτοια ιμπεριαλιστικά φούμαρα για να παρακαμφθούν οι αντιδράσεις των λαών. Μπορεί να το πέτυχαν για την ώρα αλλά οι λαοί τα μαζεύουν όλα μέσα τους και διδάσκονται την πιο παλιά ιστορία: ότι ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός από τη γέννησή τους είναι χωμένοι στο έγκλημα και στο αίμα, άσχετα από τις μορφές διακυβέρνησης και πολύ περισσότερο από τις φασιστικές δικτατορίες τους.

 

Στις 7 Ιουλίου, τις μέρες δηλαδή του πραξικοπήματος, έγραψα στο Φ/Β:

«Πρωί – πρωί ένας αναλυτής από αυτούς που ακούει «φωνή της Αμερικής» κάθε βράδυ από το ΣΚΑΪ, έκανε ανάλυση σε κάποιο Ρ/Φ: «Αν δεν γινόταν «αυτό» (το «αυτό» είναι το πραξικόπημα των στρατηγών στην Αίγυπτο που απαγορεύεται να ειπωθεί!) που το ήθελε ο λαός ξέρετε πόσους νεκρούς θα είχαμε τώρα; ευτυχώς περιορίστηκαν μόνο σε 37»!

Τον δέρνει ή δεν τον δέρνεις; 
Τελικά οι νεκροί είναι πολλοί περισσότεροι και οι τραυματίες χιλιάδες…»

Το ίδιο γίνεται και τώρα.

Στην Αίγυπτο, λένε σήμερα οι (αργοπορημένες και ελεγχόμενες) ειδήσεις: 

«Με δακρυγόνα, τεθωρακισμένα και μπουλντόζες και υπό τον ήχο πυροβολισμών εκατέρωθεν επενέβησαν οι αιγυπτιακές δυνάμεις ασφαλείας στις δύο καθιστικές διαμαρτυρίες υπέρ του Μόρσι στο Κάιρο, ξεκινώντας το πρωί της Τετάρτης την προαναγγελθείσα επέμβαση για διάλυσή τους. 
Οι αναφορές για νεκρούς ήρθαν από τους αυτόπτες μάρτυρες ήδη τα πρώτα λεπτά μετά την επέμβαση. Δημοσιογραφικές αναφορές κάνουν λόγο έως και για 43 νεκρούς, ενώ οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι μιλούν για «πάνω από 500 νεκρούς».

Στη μεγαλύτερη από τις δύο συγκεντρώσεις, στο τζαμί Ραμπά αλ Ανταουγία, οι δυνάμεις ασφαλείας εισέβαλαν στις οκτώ το πρωί (ώρα Ελλάδος) ρίχνοντας δακρυγόνα και χρησιμοποιώντας μπουλντόζες για να γκρεμίσουν τα οχυρώματα. Στις εικόνες που μεταδίδονται, ο καπνός έχει καλύψει τις σκηνές ενώ σε ορισμένα σημεία λάστιχα έχουν πυρποληθεί.

Στη δεύτερη συγκέντρωση, στην πλατεία κοντά στο Πανεπιστήμιο, τεθωρακισμένα οχήματα μπήκαν την ίδια ώρα στην κατασκήνωση. Οι δυνάμεις ασφαλείας κυριαρχούσαν πλήρως στο σημείο περίπου μιάμιση ώρα μετά την επέμβαση, ερευνώντας τις σκηνές που είχαν μείνει πίσω, ενώ οι διαδηλωτές αναζήτησαν καταφύγιο σε κτίρια του πανεπιστημίου».

Δείτε ακόμη

*H ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

http://aristeripolitiki.blogspot.gr/2013/07/h.html

**Αίγυπτος. Κάτι μας θυμίζει ξανά…

http://aristeripolitiki.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html

***Θα καπελωθεί και ο Αιγυπτιακός λαός;

http://aristeripolitiki.blogspot.gr/2011/01/blog-post_28.html

****Εξέγερση χωρίς Αριστερά είναι αδιέξοδο

http://aristeripolitiki.blogspot.gr/2011/02/blog-post_21.html

Still ανένταχτος

Still ανένταχτος

Κ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ

Γιατί με σκότωσες Ράιαν;

Ράιαν

ΡΡάιαααναααν

Μμμμμμ ΑΑΑΑΑ Ο Πατ... Πατ εσύ;

- Ναι Ράιαν εγώ.

- Μα δεν είσαι σ...

- Είμαι Ράιαν Γι' αυτό σε ρωτώ γιατί με σκότωσες Ράιαν;

....

Μίλα Ράιαν.

- Ω Πατ περίμενε Πα... ξεχνάς.

- Τι Ράιαν;

- Πόσο μου ήταν δύσκολο... Πολύ Πατ το ξύπνημα... Δε λειτουργώ. Πάντα δε λειτουργώ. Τα τσιγάρα μου πούν' τα τσιγάρα μου.

- Πικρό το στόμα και τα ρέστα. Ναι, θυμάμαι. Τα ίδια βρωμοσίγαρα φουμάρεις ακόμα; Ράιαν.

- Ν ανάψω ένα... το πακέτο μου... Κι έναν καφέ. Εναν καφέ... Να πεταχτώ, Πατ σόρι.

- Το καψιμί κλειστό. Πού; Ράιαν μην σηκώνεσαι... Πώς ξέμεινες; Είχες πάντα καβάντζα, Ράιαν.

- Πολλά άλλαξαν απ' όταν έφυγες Πατ.

- Κι ο Μάικλ... Πού είν' ο Μάικλ Ράιαν;

- ...λίγο μετά από σένα Πατ.. Νάρκη, στο no man's land Πατ. Δεν

- ....

- Πατ

- Ναι Ράιαν.

- ...Δε... λέω...

- Ανταμώσαμε; Οχι Ράιαν, δεν ανταμώσαμε. Οχι.

- Γιατί Πατ; Θα 'πρεπε.

- Πρόβλημα Ράιαν. Υπάρχει πρόβλημα.

- Πατ.

- Ναι Ράιαν. Δεν ανήκω σε κατηγορία Ράιαν. Περιφέρομαι. Δεν είμαι εντάξιμος.

- Επανεντάξιμος; Στο στράτευμα... Ησουν αλλού Πατ... ειπώθηκε;

- Καμία σχέση Ράιαν.

- Δε λειτουργώ Πατ, σόρι. Εντάξει;

- Δεν ανήκω σε κατηγορία, Ράιαν. Να δε σκοτώθηκα σε μάχη από εχθρό. Δεν ανατινάχτηκα από νάρκη. Δεν αυτοκτόνησα, δεν τραυματίστηκα εν ώρα υπηρεσίας. Δε με σκότωσαν δικοί μου από λάθος ή επίτηδες. Δεν.

- Μα... Πήγες από φίλια πυρά, Πατ. Είναι ξεκάθαρο πια, η ανάκριση κατέληξε Πατ, συγγνώμη Πατ.

- Ναι Ράιαν, πράγματι. Υπάρχει, από την αρχαιότητα ακόμα, μια μεγάλη κατηγορία σκοτωμένων από δικούς τους, είτε γιατί εκδήλωναν δείγματα δειλίας κι ήθελαν να το σκάσουν απ' τη μάχη όποτε τους την άναβαν, είτε από λάθος.

- Η περίπτωσή σου Πατ;

- Περίμενε Ράιαν... Εδώ εντάσσονται κι όσοι σκότωσε επίτηδες η ηγεσία επειδή πίστευε πως νεκροί θα πρόσφεραν περισσότερα από όσο ζωντανοί στους θεσμούς και την πατρίδα.

- Μήπως εμπίπτεις Πατ;.. Ησουν λευκός, όμορφος, λαοφίλητος, δεν είχες καταταχτεί όπως εμείς για πράσινα, δεν.... Είχε καυχηθεί κατά την ένταξη σου, η διοίκηση: «δείτε τι παλικάρια αθληταράδες έρχονται στις τάξεις μας», ο τέλειος ήρωας που θα προσείλκυε αγόρια για κατάταξη.

- Ξέρω, Ραν. Οι εφημερίδες έγραψαν πως τις ημέρες εκείνες επρόκειτο ν' αποκαλυφθούν τα βασανιστήρια του Αμπου Γκράυ και χρειάζονταν ένα ηρωικό αντίβαρο και τέτοια, όμως ούτε κι αυτό είναι ή μάλλον ίσως είναι λίγο και, αυτό, ή ίσως να μετέχω και λίγο, μα δεν είναι αυτό, υπάρχει άλλο κατιτίς.

- Σαν τι Πατ;

- Δεν ξέρω, Ράιαν. Αυτό ψάχνω.

- Οι εφημερίδες έγραψαν πως είχες κανονίσει συνάντηση με αριστερούς και μετά την επιστροφή σου στην πατρίδα θα 'βγαινες τάχα στα μπαλκόνια για αντιπολεμικά κηρύγματα και τέτοια διάφορα. Μήπως.

- Ούτε Ράιαν. Γιατί με σκότωσες Ράιαν;

- Δε σε σκότωσα εγώ. Δε σε σκότωσα εγώ. Δε σε σκότωσα εγώ. Κάποιος με μακρύτερο όπλο, κάποιος με μακρύτερο χέρι, κάποιος κρυμμένος στο λαγούμι. Σόρι σόρι, Πατ. Δεν ξέρω Πατ, μου χρειάζεται οπωσδήποτε ένας καφές. Δε λειτουργώ Πατ. Πάντα δε λειτουργούσα Πατ, είμαι απ' τον ύπνο Πατ... Το ξεψαχνίσαμε με τα παιδιά, το διμοιρίτη. Δώσαμε κατάθεση Πατ. Κάτι συνέβη Πατ.

- Οπως.

- Δεν ξέρω Πατ. Δεν...

- - Γιατί κομπιάζεις Ράιαν;

- ...

- Ράιαν

- ...

- Ωστόσο εσείς μας πυροβολήσατε Ράιαν.

- Κι εσείς μας πυροβολήσατε Πατ.

- Αφού μας πυροβολήσατε πρώτα εσείς, ανταποδώσαμε διάολε.

- Μην υψώνεις τον τόνο σου. Δε θέλω να μαλώσουμε Πατ. Στα μύρια σέβεν ειλέβεν και στις ζαριές που παίξαμε, τις μουσικές που ακούσαμε, τις κοινές περιπολίες μας Πατ, δε θέλω να μαλώσουμε.

- Δεν ήρθα να μαλώσω με κανέναν σας, Ράιαν. Για την αλήθεια ήρθα, Ράιαν.

- Χα. Η ανά τας χιλιετίας αναζητουμένη μηδέποτε ευρισκομένη η αλήθεια με Α κεφαλαίο.

- Come on. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οκέι.

- Οκέι Πατ σταρτ.

- Αρχισε εσύ Ράιαν.

- Μου χρειάζεται ένας καφές, κι ένα τσιγάρο Πατ. Δε λειτουργώ Πατ, ένας καφές.

- Δεν έχουμε χρόνο Ράιαν. Ακου: ο μουεζίνης. Ξημερώνει Ράιαν. Μας πυροβολήσατε Ράιαν.

- Είχαμε χωριστεί στα δύο Πατ, σωστά;; Εσύ, ο Αφγανός παραστρατιωτικός, ο Πωλ κι ο Στίβεν προπορευόσαστε, εγώ, ο Ρίτσαρντ, ο Ρίκι, ο Νικ, ο Τζον κι ο Αντονι οπισθοφυλακή σωστά;

- Σωστά go on, Ράιαν.

- Ητανε νύχτα, είχαμε χάσει οποιαδήποτε επαφή. Κάποια στιγμή, εμείς σας πήραμε για εχθρούς και πυροβολήσαμε. Ναι, Πατ.

- Ναι, Ράιαν.

- ...

- Ράιαν.

- Εναν καφέ Πατ. Πατ το 'ξερες Πατ. Μετά τον δεύτερο καφέ Πατ, ξεξυπνάω Πατ.

- Ράιαν.

- ...

- Come on Raian.

- ...

- Κάποια στιγμή, μας πήρατε για εχθρούς και πυροβολήσατε. Ο Αφγανός ανταπέδωσε. Εγώ όμως φώναξα. Εγώ είμαι ο Πατ Tlemman. Παύσατε πυρ κι έριξα μια φωτοβολίδα. Σωστά Ράιαν.

- Σωστά - Πατ. Και παύσαμε πυρ Πατ. Ναι;

- Και παύσατε πυρ, Ράιαν. Ναι. Και βγήκαμε απ' τη θέση μας - Σωστά Ράιαν.

- Σωστά Πατ.

- Και τότε ανεξήγητα αρχίσατε να βάλλετε ξανά. Εκ του συστάδην καταιγηδόν Ράιαν. Σκοτώσατε τον Αφγανό. Κι εγώ βάλθηκα να φωνάζω. Μην πυροβολείτε. Μην πυροβολείτε. Εμείς είμαστε. Σωστά Ράιαν.

- Σωστά Πατ.

- Γιατί ξαναπυροβολούσατε Ράιανq Αφού μας βλέπατε, δεν είμαστε μακριά.

- Ητανε νύχτα Πατ.

- Είχε φεγγάρι Ράιαν. Επειτα πρέπει ν' ακούγατε τη φωνή μου. Δεν την ακούγατε;

- Δεν τη γνωρίσαμε Πατ. Οχι.

- Μα έλα, Ράιαν ο ...παραπορευόμενός μου, ο Πoλ, έχει καταθέσει: «Μπορούσα να διακρίνω τον πόνο στη φωνή του καθώς φώναζε: Παύσατε πυρ φίλοι. Είμαι ο Πατ Tlemman. Σταματήστε. Το φώναζε συνέχεια και συνέχεια μέχρι που ξεψύχησε», μέχρι που ξεψύχησα Ράιαν.

- Εχουν κατατεθεί τόσα αντιφατικά κι αντικρουόμενα στις ανακρίσεις Πατ, το 'γραφαν κι οι εφημερίδες Πατ. Τόσα αναληθή. Ο πατέρας σου χαρακτήρισε το ανακριτικό υλικό σκουπίδια.

- Απάντησέ μου, Ράιαν, σ' αυτό.

- Ως σε ανακριτή Πατ.

- Ω όχι Ράιαν, ως σε φίλο. Απ' όταν βρεθήκαμε πλάι πλάι στους ζυγούς πάντα σε θεωρούσα Ράιαν.

- Σκύψε Πατ.

- Ακούω. Γιατί;

- Γιατί δεν ακούς μόνον εσύ, σκύψε σου λέω... Είναι παντού Πατ. Παντού σου λέω. Για αφουγκράσου τ' ανάλαφρά τους βήματα: ταρ ταπ ταρ ταπ. Οχι;

- Ω Ράιαν, Ράιαν.

- Πανταχού παρόντες Πατ: ταρ ταπ ταρ ταπ στην άμμο έξω μέσα ολούθε. Μην ανάβεις το φως. Σβήστο Ράιαν, Ο Ράιαν Ράιαν Ρα...

- Ναι Πατ.

- Στα μάτια σου... Ω my god.

- Τι Πατ;

- Συ...

- Συναγερμό. Exacly Πατ από την καταραμένη νύχτα του χαμού σας, μέσα μου σημαίνει Πατ.

- Γιατί δεν εγκαταλείπεις Ράιαν; Το συμβόλαιό σου λήγει, έληξε. Οχι; Δεν έληξε;

- Μα... γιατί δεν... περιφρόνησα συμβόλαιο εκατομμυρίων για να καταταχτώ όπως εσύ, Πατ. Δεν μπόρεσα να βρω δουλιά Πατ.. Οπως μετά το Βιετνάμ θυμάσαι μετά το Βιετνάμ τους βετεράνους. Δεν ξέρεις την κατάσταση. Είναι καιρός που έφυγες....

- ...κι έφυγες αθώος κι απονήρευτος. Οπως όταν κατατάχτηκες. Σίγουρος πως βρίσκεσαι με τους καλούς εναντίον του κακού.

- Οχι, Ράιαν. Ισως να κατατάχτηκα αθώος και τα ρέστα, μα είχα διαφοροποιηθεί. Απ' όταν αποβιβαστήκαμε εδώ, στις χώρες της Μεσογείου, ένιωσα σα να διάβηκα κάποιο σύνορο, κάτι με άγγιξε.

- «Η πρωτόγονη χιλιοτρύπητη τούτη χώρα με τους χιλιάδες ανάπηρους. Τα παιδιά να παίζουν πλάι στα ποτάμια, ενώ οι μάνες τους πλένουν τα πιατικά τους ή τα ρούχα τους... εικόνες βιβλικές, το ντύσιμό τους, οι προσευχόμενοι στους δρόμους, τέτοια, τέτοια έγραφες και στο ημερολόγιό σου Πατ. Συντέλεσαν κι όλα τούτα, Πατ. Σήμερα η Αμερική σκοτώνει»... γιατί έγραφες τέτοια Πατ;

- Μα... Δεν μπορούσαν να ξέρουν τι έγραφα στο ημερολόγιό μου, Ράιαν.

- Δε σε είχα για τόσο αφελή, Πατ. Come on. Ολα τα ξέρουν, ακόμα και τι σκέψη πρόκειται να διαμορφωθεί στο μυαλό μας, Πατ. Κι εκείνο το: ...«χρόνο καιρό δουλιά να μη μας λείπει, ωστόσο: η Αλ Κάιντα δεν πρόκειται να εξουδετερωθεί, ακόμα κι αν σκοτώσουμε όλους τους κατοίκους των χωρών όπου εισβάλουμε»... Τι ήταν αυτό Πατ... Μας κόβεις το ψωμί, Πατ. Εσύ θα 'βρισκες δουλιά, Πατ.

- Ποιος το 'χει;

- Ποιο Πατ;

- Το ημερολόγιό μου.

- Αγνοώ Πατ.

- Εξαφάνισαν το ημερολόγιό μου, έκαψαν τη στολή μου. Χρησιμοποιήθηκα, ακυρώθηκα, ατιμάστηκα.

- Διεμερίσατο τα ιμάτιά μου. Σιγά Πατ, όχι κι έτσι. Γιατί ατιμάστηκες Πατ; Δοξάστηκες ως υψηλόφρων νέος μαχητής, ως ό,τι το εκλεκτότερο γεννούν οι Ηνωμένες Πολιτείες, Πατ.

- Δοξάστηκα γιατί «έπεσα ηρωικώς μαχόμενος τον εχθρό». Ποιον εχθρό, Ράιαν; Ντρέπομαι. Κηδεία σε πανεθνικό επίπεδο, παράσημα για ένα ψέμα. Στάχτη στα μάτια.

- Μην τα πολυκοσκινίζεις τόσο, μην το ψάχνεις, Πατ.

- Τα πολυψάχνουν οι εκεί κάτω Ράιαν, ακόμα κι αν δε θέλω εγώ.

- Και δεν τους γράφεις, Πατ. Ελίτ των ρέιντζερς είσαι, Πατ. Γράφτους.

- ...

- Πατ

- ... αδ...

- Ο Πατ; Ακου λοιπόν: Η γρουνοκεφαλή ο Λου τον θυμάσαι Πατ; Με το μεγάλο τατουάζ. Ναι; Ε λοιπόν, έκαψε λοιπόν τη στολή σου, λοιπόν κλαίγοντας. Κι έπειτα μέθυσε και μέθυσε και μέθυσε.

- Γιατί σκοτώθηκα, Ράιαν;

- Είδα το βίντεο της κηδείας σου, Πατ. Οι χιλιάδες που έκλαιγαν και τέτοια... Μακάρι να 'χα επιλεγεί εγώ, σκέφτηκα.

- Επιλεγεί; Τι εννοείς Ράιαν;

- Σκατά Πατ, άντε ξεκουμπίσου, ξεφορτώσουμε. Φορτώσου τους γνωρίζοντες Πατ. Εναν καφέ... Μ

...

...

- ...Και άκου Πατ: Ε Πατ.

...

Ευτυχώς έφυγες νωρίς Πατ, πίστεψέ με. Στο δηλώνω ως αξιωματικός του Αμερικανικού Εκστρατευτικού Σώματος.

- Πήρες προαγωγή, Ράιαν;

- Προαγωγές, Πατ.

- Τότε, ευτυχώς που έφυγα νωρίς that is right Ράιαν.

- Μα, θα ξανάρθω Ράιαν... Για το καλό της πατρίδας θα ξανάρθω, Ράιαν.

- Τέτοιος μπουμπούνας ήσουν πάντα Αϊ...

- ...

- Ok;ey see you Πατ Bay Bay. Μόνο ειδοποίησέ με, να 'χω τα σχετικά, καφέ... και

Της
Πίτσας ΣΩΤΗΡΑΚΟΥ

Αϊσέ, η μικρή αδελφή της Αννας

Αϊσέ, η μικρή αδελφή της Αννας

Στην Αϊσέ και στην Αννα και στη Ραχήλ και στη Γιασμίν και σ' όλα τα κοριτσάκια που γνώρισαν καλά τα «πώς» του μίσους κι έφυγαν χωρίς να καταλάβουν ποτέ τα «γιατί»...

Ο Τεύκρος Μιχαηλίδης

Ηρθαν πάλι. Σήμερα το πρωί. Χαράματα ξύπνησα απ' το βουητό τους. Στην αρχή, ο ήχος τους μοιάζει μ' αυτόν του ψυγείου, σαν αυτό που είχαμε πριν απ' τον πρώτο βομβαρδισμό, τότε που σκοτώθηκαν ο πατέρας κι ο Ισμαήλ. Υστερα, σιγά σιγά ο ήχος δυναμώνει, τ' αυτιά σου βουίζουν, ο λαιμός σου σφίγγεται, το στήθος σου πιέζεται, το στομάχι σου πονά. Η καρδιά σου αρχίζει να χτυπά, δυνατά, όλο και πιο δυνατά, μέχρι ν' ακούσεις τις πρώτες εκρήξεις. Μετά ξέρεις. Αν είναι μακριά σώθηκες, αυτή τη φορά τουλάχιστον. Αν είναι κοντά φοβάσαι ακόμα πιο πολύ. Κι εσύ να τη γλιτώσεις, κάποιος δικός σου θα χαθεί. Εγώ δε φοβάμαι πια, δε μου έχει μείνει κανένας. Σήμερα κάηκε και το σπίτι του Αμπού. Ολοι οι δικοί του σκοτώθηκαν. Η μάνα του - αυτή με φρόντιζε από τότε που έχασα τη δικιά μου, όταν το αεροπλάνο γάζωσε με το πολυβόλο όλες τις γυναίκες που είχαν πάει στο πηγάδι για νερό - ο αδελφός του κι ο παππούς του. Ο άλλος του αδελφός, ο μεγάλος, είχε φύγει μαζί με το δικό μου - όχι τον Ισμαήλ, τον Ταρέκ - μετά τον πρώτο βομβαρδισμό, πήγαν να γίνουν μαχητές. Την ώρα που έπεσε η βόμβα, ο Αμπού είχε βγει απ' το σπίτι κι έτσι γλίτωσε, όμως τον έχασα κι αυτόν. Ηρθαν οι άνθρωποι της οργάνωσης και τον πήραν, τον έπεισαν να πάει μαζί τους. Θύμωσα πάρα πολύ. Πάντα πίστευα ότι ο Αμπού κι εγώ θα παντρευτούμε, όχι τώρα, αργότερα, όταν μεγαλώσουμε. Ηρθε να με αποχαιρετήσει όλος καμάρι. Πατούσε και στις μύτες του για να δείχνει πιο ψηλός, δεν του αρέσει που τον περνάω μισό κεφάλι. Οταν έφυγε μ' έπιασε απελπισία. Ετσι πήρα τους δρόμους. Αυτό κάνω πάντα όταν θυμώνω.

Β. Παπαγεωργίου

Περπάταγα με τις ώρες. Κάποτε έφτασα μέχρι το παλιό γαλλικό σχολείο. Δεν ήξερα πως είχε βομβαρδιστεί. Το μισό είχε καταρρεύσει, το άλλο μισό ήταν άθικτο. Μπήκα μέσα. Οσες αίθουσες δεν είχαν γκρεμιστεί έμοιαζαν λες και μόλις είχαν φύγει τα παιδιά... Μόνο η σκόνη σε άφηνε να καταλάβεις πως το σχολείο ήταν εγκαταλειμμένο... Σ' έναν πίνακα υπήρχε μια μισοτελειωμένη πράξη: 4-2-1. Πήρα ένα κομματάκι κιμωλία και τη συμπλήρωσα: 4-2-1=1. Υστερα έγραψα από κάτω: 1-1=0.

Στο βάθος του διαδρόμου ήταν η βιβλιοθήκη. Αυτή δεν είχε πάθε τίποτα. Από μέσα ακούγονταν κάποιοι παράξενοι ήχοι. Αφουγκράστηκα. Για μια στιγμή πετάρισε μέσα μου μια τρελή ελπίδα. Λες να έχει μείνει εδώ κάποιο παιδί; Ενιωθα τόσο πολύ την ανάγκη να μιλήσω με κάποιον. Υστερα κατάλαβα. Ποντίκια. Μπήκα μέσα. Δε φοβάμαι τα ποντίκια. Αυτά το πολύ πολύ να σου φάνε το ψωμί σου ή να σου δαγκώσουν την πατούσα όταν κοιμάσαι. Ξυπνάς και τα διώχνεις. Δεν είναι σαν τα αεροπλάνα...

Πάνω στο μεγάλο τραπέζι ήταν αφημένο ένα βιβλίο. Το ξεφύλλισα. Ξέρω Γαλλικά. Παλιά, πριν απ' τον πόλεμο, κάναμε στο σχολείο. Υστερα, όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί, συνέχισε να μου τα μαθαίνει η μάνα μου. Πήρα μαζί μου το βιβλίο. Αν ποτέ τελειώσει ο πόλεμος και ξανανοίξει το σχολείο, τους το φέρνω πίσω.

Κι έτσι έμαθα για σένα. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χάρηκα όταν είδα ότι το βιβλίο που κρατούσα στα χέρια μου ήταν το ημερολόγιό σου. Γράφεις μέσα πως δεν έχεις καμιά Φίλη. Εχεις αξιολάτρευτους γονείς, μια μεγαλύτερη αδελφή, ένα σωρό φίλες και φίλους και το μόνο που σου λείπει είναι μια Φίλη με κεφαλαίο Φ. Γι' αυτό βάφτισες το ημερολόγιό σου Κίττυ και αποφάσισες να του γράφεις όλα όσα θα έλεγες στη Φίλη, αν ποτέ τη συναντούσες στη ζωή σου. Εγώ πια δεν έχω ούτε οικογένεια ούτε φίλους. Οι γονείς μου σκοτώθηκαν. Τ' αδέλφια μου, άλλα σκοτώθηκαν κι άλλα έφυγαν να πολεμήσουν. Αδελφή όμως δεν είχα ποτέ. Πάντα ήθελα μια μεγαλύτερη αδελφή. Φαίνεται πως είμαι πιο τυχερή από σένα αφού σε βρήκα. Δε θα χρειαστεί να φτιάξω μόνη μου την αδελφή μου. Από σήμερα εσύ θα είσαι η μεγάλη μου αδελφή. Σ' εσένα θα λέω όλα τα μυστικά μου, για σένα θα φυλάω τις ερωτήσεις μου, θα στις ρωτήσω όταν συναντηθούμε. Αύριο θα σου γράψω πιο πολλά για μένα, για να με γνωρίσεις καλύτερα. Τώρα νυστάζω. Η πεζοπορία με κούρασε. Καληνύχτα.

Β. Παπαγεωργίου

9 Αυγούστου 2006

Αγαπημένη μου αδελφή,

Ακόμα δεν ήρθαν τ' αεροπλάνα. Αργησαν σήμερα. Καλύτερα θα μου πεις. Δεν έχεις δίκιο. Οσο δεν έρχονται αγωνιάς περισσότερο. Τα περιμένεις. Ξέρεις ότι θα έρθουν. Ενώ όταν φύγουν κι έχεις γλιτώσει ξέρεις πως η μέρα είναι ολόκληρη δική σου. Σπάνια ξανάρχονται δυο φορές την ίδια μέρα.

Πριν από λίγο πέρασε μια γειτόνισσα, η Γιασμίν. Μου έφερε δυο πίτες και με ρώτησε αν θέλω να πάω στο σπίτι της για να μην είμαι μόνη μου. Της είπα πως δε θέλω. Τα παιδιά της είναι πολύ άταχτα και τσιρίζουν συνεχώς. Αλλωστε εγώ δεν είμαι μόνη. Εχω εσένα! Να σου συστηθώ λοιπόν.

Με λένε Αϊσέ και είμαι από την Παλαιστίνη. Πριν από πολλά χρόνια οι δικοί μου ζούσαν σ' ένα χωριό κοντά στη Χάιφα. Ο προπάππος μου ήταν αγρότης. Καλλιεργούσε ελιές και σταφύλια. Το κρασί του - έτσι έλεγε ο παππούς μου - ήταν ξακουστό σ' όλη την Παλαιστίνη. Μετά ήρθε ο πόλεμος του '48. Δεν ξέρω πότε ήταν αυτό, θα πρέπει όμως να ήταν πολύ παλιά. Ο παππούς, που τότε ήταν παιδάκι σαν κι εμένα, έλεγε πως οι στρατιώτες έκαιγαν ολόκληρα χωριά για να αναγκάσουν τους δικούς μας να φύγουν. Ο πατέρας του, ο προπάππος μου δηλαδή, μάζεψε την οικογένειά του κι έφυγε πριν έρθουν οι στρατιώτες και στο δικό του χωριό. Πήραν μαζί τους μόνο το κλειδί του σπιτιού - ένα τεράστιο σιδερένιο κλειδί, σα ρόπαλο. Το είχαμε κρεμασμένο πίσω από την εξώπορτα μέχρι που η βόμβα, εκείνη που σκότωσε τον πατέρα και τον Ισμαήλ, γκρέμισε όλο το μπροστινό μέρος του σπιτιού, το σαλόνι, το χολ και την κουζίνα δηλαδή. Τώρα φυλάω το κλειδί κάτω από το κρεβάτι μου. Θα σου το δείξω κάποια μέρα, όταν συναντηθούμε. Οπως σου έγραψα λοιπόν, οι δικοί μου έφυγαν απ' την Παλαιστίνη κι εγκαταστάθηκαν εδώ, κοντά στη Βηρυτό, σ' ένα μεγάλο καταυλισμό μόνο για πρόσφυγες. Εδώ γεννήθηκαν ο πατέρας κι η μητέρα, εδώ γεννήθηκα κι εγώ. Η γονείς της μητέρας ήταν κι αυτοί πρόσφυγες αλλά από άλλο χωριό. Ζούσαμε αρκετά καλά μέχρι πριν ένα μήνα, όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί. Από τότε η κάθε μέρα είναι χειρότερη από την άλλη. Εκτός βέβαια από χτες που βρήκα το ημερολόγιό σου.

Β. Παπαγεωργίου

Φαίνεται πως το ίδιο συμβαίνει με όλα τα παιδιά. Περνάς καλά, διασκεδάζεις, χαίρεσαι, λυπάσαι και μια μέρα γίνεται κάτι και όλα αλλάζουν στη ζωή σου. Την Παρασκευή - γράφεις - πήρες τον έλεγχό σου, χάρηκες που πήγες καλά στα μαθήματα, όλοι ήταν ευχαριστημένοι μαζί σου, άρχισαν κι οι διακοπές. Πέντε μέρες μετά ήρθε η καταστροφή. Εφτασε εκείνη η κλήση από τα Ες - Ες και αναγκαστήκατε, εσύ κι η οικογένειά σου να γίνετε «παράνομοι», να κρυφτείτε στο Καταφύγιο. Φαντάζομαι πόσο δύσκολο θα είναι για σένα να μην μπορείς να βγεις ποτέ έξω και να ζεις συνέχεια με το φόβο μήπως σας ανακαλύψουν και σας τουφεκίσουν.

Κάπως έτσι έγινε και μ' εμένα. Τέλος Ιουνίου έκλεισε το σχολείο και ξένοιασα για δυο μήνες. Δε λέω, αγαπώ το σχολείο μου, είμαι και καλή μαθήτρια - καλύτερη από τον Αμπού που δυσκολεύεται στη Γεωμετρία και ντρέπεται κάθε φορά που έρχεται σε μένα να τον βοηθήσω. Μ' αρέσουν πολύ τα μαθηματικά και η λογοτεχνία όμως τα πάω καλά με όλα τα μαθήματα εκτός από την Ιστορία - είναι πολύ λυπητερά αυτά που μας μαθαίνουν για το ποια ήταν η πατρίδα μας και πώς τη χάσαμε. Κι ούτε θέλω να σκοτώσουμε και να σκοτωθούμε για να την πάρουμε πίσω. Καλά περνάμε κι εδώ. Πιο πολύ όμως μ' αρέσουν οι διακοπές. Μπορώ να ξυπνάω ό,τι ώρα θέλω, να παίζω όσο θέλω και να διαβάζω μόνο ό,τι μου αρέσει. Φέτος όμως, δεν είχαν αρχίσει καλά καλά οι διακοπές και ξέσπασε ο πόλεμος. Από τότε, κάθε μέρα έρχονται. Τις πιο πολλές φορές χαράματα. Συνήθως ρίχνουν μόνο βόμβες, είναι όμως και φορές που μας γαζώνουν με τα πολυβόλα.

Ονειρεύομαι πότε θα τελειώσει ο πόλεμος. Οταν τελειώσει θα σε συναντήσω, αν φυσικά γλιτώσω. Εχω να σου πω πολλά.

10 Αυγούστου 2006

Αγαπημένη μου αδελφή,

Διαβάζω το ημερολόγιό σου. Το ξέρεις πως μοιάζουμε πολύ; Διάβασα πως εκεί που κρύβεστε, στο Καταφύγιο όπως το λες, κινδυνεύετε κι εσείς από τα αεροπλάνα. Το παράξενο είναι ότι αυτά τα αεροπλάνα είναι φίλοι σας. Ερχονται να πολεμήσουν τους Γερμανούς που σας αναγκάζουν να κρύβεστε. Δεν είναι πολύ χαζό να σκοτωθεί κανείς από τα αεροπλάνα που έρχονται να τον σώσουν; Τα δικά μας αεροπλάνα δεν είναι φίλοι μας. Δε θα σταματήσουν αν δε μας σκοτώσουν όλους. Ετσι είπαν οι άνθρωποι της οργάνωσης. Γι' αυτό λένε, πρέπει όλοι να γίνουμε μαχητές...

Διάβασα πως σε παιδεύουν οι συγκάτοικοί σου. Εχεις θυμώσει με την αδελφή σου, με τη μητέρα σου, με αυτόν τον καινούργιο που ήρθε πρόσφατα στο Καταφύγιό σας, με όλους. Θα σου πω κάτι. Νομίζω πως είσαι τυχερή που έχεις όλους αυτούς τους ανθρώπους γύρω σου. Οσο κι αν σε νευριάζουν, είναι καλύτερα από το να μην έχεις κανέναν. Σ' αφήνω. Ερχονται τα αεροπλάνα.

11 Αυγούστου 2006

Αγαπημένη μου αδελφή,

Φτηνά τη γλίτωσα χτες. Τα αεροπλάνα δεν ήτανε για μας. Περάσανε πάνω απ' τον καταυλισμό και χτύπησαν ένα κομβόι στο δρόμο από τη Βηρυτό προς τη Συρία. Σκοτώθηκαν δεκαπέντε παιδιά και τρεις μεγάλοι. Εμαθα τα νέα στο πηγάδι που πήγα να πάρω νερό. Δε μ' αρέσει να πηγαίνω γιατί εκεί σκοτώθηκε η μητέρα. Δεν είχε όμως μείνει καθόλου νερό στο σπίτι και δεν υπάρχει πια κανένας άλλος να πάει να φέρει. Γύρισα και κάθισα να φάω τις πίτες της Γιασμίν. Πάνω που έτρωγα ακούστηκε ένα φοβερό μπουμ. Ολόκληρο το σπίτι τραντάχτηκε. Ενα κομμάτι απ' το ταβάνι έπεσε δίπλα μου. Το δωμάτιο γέμισε σκόνες. Η καρέκλα μου αναποδογύρισε κι εγώ έπεσα κάτω. Αρχισα να τρέμω. Ακούστηκαν κι άλλες εκρήξεις, πιο μακριά. Υστερα ησυχία. Πόσο ήθελα εκείνη τη στιγμή να σ' έχω δίπλα μου, να σου κρατάω το χέρι. Νομίζω πως θα φοβόμουνα λιγότερο. Σιγά σιγά το τρέμουλο σταμάτησε. Σηκώθηκα. Ευτυχώς αυτή τη φορά το σπίτι δεν είχε πάθει τίποτα σοβαρό. Μόνο κάποιοι σοβάδες από το ταβάνι είχαν πέσει κάτω από το τράνταγμα. Σε λίγο βγήκα έξω να δω τι έγινε. Το διπλανό μας σπίτι, όχι αυτό του Αμπού, το άλλο, από την άλλη μεριά, το σπίτι της Γιασμίν είχε γκρεμιστεί ολόκληρο. Φαίνεται πως η Γιασμίν και τα δυο παιδιά της - αυτά που σου έγραψα χτες πως είναι πολύ άτακτα - θάφτηκαν από κάτω. Αν είχα πάει μαζί τους που με κάλεσαν, θα είχα σκοτωθεί κι εγώ. Δεν ήταν αεροπλάνο. Κάποιοι είπανε πως ήτανε πυροβόλο από καράβι. Παράξενο. Η θάλασσα είναι πολύ μακριά από μας. Απ τον καταυλισμό δε φαίνεται καν. Πρέπει ν' ανέβεις σ' ένα λόφο εδώ πιο πέρα για να τη δεις. Πού μας είδε τώρα το καράβι και μας πυροβόλησε, δεν ξέρω.

Κοντεύω να τελειώσω το ημερολόγιό σου. Από τη μια χαίρομαι γιατί θα μάθω τι απέγινες, από την άλλη όμως λυπάμαι γιατί αυτό πια είναι η μοναδική μου συντροφιά.

Πάω τώρα να βρω τίποτα για φαγητό. Πείνασα κι όλοι οι γείτονες που μου έδιναν ως τώρα να φάω έχουν σκοτωθεί. Μάλλον θα πάω στη Ρίμα, μια ξαδέλφη μου, μένει στην άλλη άκρη του καταυλισμού.

12 Αυγούστου 2006

Αγαπημένη μου αδελφή,

Σήμερα ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Λίγο μετά που έφυγαν τα αεροπλάνα τέλειωσα το ημερολόγιό σου. Ετσι έμαθα πως έχεις πεθάνει. Τώρα ξέρω πως δε θα μπορέσω να σε συναντήσω ποτέ. Εσύ είσαι κιόλας στον παράδεισο των Εβραίων, εγώ θα πάω σ' αυτόν των Μουσουλμάνων. Φοβάμαι πως οι δυο παράδεισοι δεν επικοινωνούν.

Η Αϊσέ σκοτώθηκε στο μεγάλο βομβαρδισμό της 13ης Αυγούστου 2006, λίγες ώρες πριν αρχίσει να ισχύει η κατάπαυση του πυρός. Τη βρήκαν πεσμένη ανάσκελα στην είσοδο της μισογκρεμισμένης παράγκας όπου έμενε μόνη της τις τελευταίες μέρες. Με το δεξί της χέρι κρατούσε σφιχτά πάνω στο στήθος ένα βιβλίο. Το ημερολόγιο της Αννας Φρανκ. Μια φτηνή, γαλλική έκδοση του 1970. Το αριστερό της χέρι βρέθηκε λίγο πιο μακριά...

Αδελφέ μου Ισραηλίτη

Αδελφέ μου Ισραηλίτη

Κ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ

Αδελφέ μου Γιαγκόπ. Τούτες τις μέρες σε ξαναθυμήθηκα πάλι, αν κι από τότε έχουν περάσει 44 ολάκερα χρόνια. Ξαναθυμήθηκα πάλι τα μαύρα χρόνια της σκλαβιάς, της πείνας και της κατοχής. Εσύ έμενες στα έξω σπίτια του συνοικισμού, αλλά πού σ' έχανε πού σ' έβρισκε η μάνα σου, κοντά μας, στη μικρή μας πλατεΐτσα ή κάτω απ' την ακακία της Νενές να παίζεις και να χαίρεσαι μαζί μας. Εμάς την αλαναφία, τα φτωχά και ξυπόλυτα προσφυγόπουλα.

Θυμάμαι που 'τρεχες με τη σάκα στην πλάτη και σκούρο μπερεδάκι με την κόκκινη φουντίτσα να προλάβεις το σχολείο.

Καθόσουν πάντα τελευταίος στη σειρά, δυο μέτρα πιο μακριά απ' τους άλλους να γίνει η προσευχή κι ύστερα να ορμήσεις πρώτος και καλύτερος να στρογγυλοκάτσεις στο θρανίο. Οταν στο σχόλασμα ξανακάναμε προσευχή και λέγαμε το «πάτερ ημών» έβρισκες την ευκαιρία να λακίσεις σαν τον κλέφτη. Δε σου μίλησε ποτέ κανείς μας στο σχολείο γι' αυτό, αν και βρίσκαμε παράξενο το φέρσιμό σου. Και δε σου μιλήσαμε γιατί για μας ήσουν ο φίλος μας, ο αδελφός μας. Για μένα ακόμα πιο πολύ. Θυμάμαι που κλέβαμε τα τζάναρα απ' την καρότσα του Ρηρού και καθόμασταν να τα μοιράσουμε στο παλιό πλυσταριό στην άκρη του συνοικισμού, ήσουνα και πονηρός, διάλεγες πάντα για τον εαυτό σου τα πιο κόκκινα και τα πιο μεγάλα κι εγώ έκανα πως δεν καταλάβαινα γιατί στο σχολείο διάβαζα απ' τα βιβλία σου και δε με συνέφερε να τα χαλάσω μαζί σου. Υστερα η μάνα σου μου έφερνε τα παλιά σου παπούτσια και τα παλιά πουκάμισά σου που μου ερχόντουσαν γάντι γιατί ήμουν πιο μικροκαμωμένος από σένα.

Μαθαίναμε να καβαλάμε στο τραμ από Χαροκόπου - Καλλιθέα για να μην πηγαίνουμε στο σχολειό με τα πόδια, κάτω στο 9ο στην Αγια-Λεούσα που μας μεταφέρανε (γιατί το δικό μας το 2ο το επιτάξανε οι Γερμανοί). Μια μέρα δεν τα κατάφερες και καθώς προσπάθησες να πηδήσεις έπεσες φαρδύς-πλατύς, καταματώνοντας τα γόνατά σου.

Δε σ' ένοιαξε ο πόνος, το ξύλο σκεφτόσουνα που θα 'τρωγες απ' τη μάνα σου, αν μάθαινε πως τόλμησες τέτοιο πράμα. Γιατί νομίζω πως δε θα επέτρεπε ποτέ στο γιο της να καβαλάει στο τραμ σαν τ' άλλα αλάνια του συνοικισμού.

Σε πήρα τότε σπίτι κι η μάνα μου σου 'δεσε τις πληγές, σε καθησύχασε και σε φίλησε στο μέτωπο. Υστερα μας έκανε σερμπέτι με μαύρες σταφίδες και το φχαριστηθήκαμε πολύ. Αγκαλιαστήκαμε και βάλαμε τα γέλια.

Μου υποσχέθηκες πως θα μάθεις να πηδάς καλύτερα απ' το τραμ, γέρνοντας το σώμα σου προς τα πίσω. Πραγματικά σε λίγο καιρό είχες γίνει ξεφτέρι. Σ' όλες τις σκανταλιές ήσουν πρώτος και καλύτερος. Οταν μαθαίναμε ποδήλατο, ήσουν ο πρώτος που κατάφερες να ισορροπήσεις στο πετάλι και να στερεωθείς. Βέβαια, εσύ είχες χαρτζιλίκι και μπορούσες να νοικιάζεις κάθε μέρα ένα τέταρτο το μικρό ποδηλατάκι που είχε ο ποδηλατάς στη γωνία Χαροκόπου και Σαπφούς πλάι απ' την ταβέρνα του Βεληχέρπ.

Εμείς όμως οι άλλοι το νοικιάζαμε μια φορά τη βδομάδα ή και καθόλου, γι' αυτό σε παρακαλούσαμε να μας δώσεις να κάνουμε μια μικρή βόλτα γύρω απ' τη Βαγγελίστρα.

Μου 'πες μια μέρα - και το 'κανες - πως θα νοίκιαζες για μένα ένα ολάκερο τέταρτο, γιατί ήμουν ο μόνος που δεν είχα ακόμα μάθει πώς να στεριώνω το κορμί μου πάνω στο ποδήλατο και μου φώναζες να κοιτάζω μακριά κι όχι στη ρόδα. Εγώ από μεριά μου σου 'λυσα όλα τα προβλήματα και σου 'γραψα την έκθεση για τα Χριστούγεννα. Είχες λόγους που δεν ήθελες να το κάνεις. Δε σε ρώτησα ποτέ γιατί. Για μας όμως ήταν τα Χριστούγεννά μας.

Βγήκες και τη διάβασες στην τάξη και ο κύριός μας, ο κύριος Καφετζής είπε «πως σου αξίζουνε θερμά συγχαρητήρια. Μπορεί οι δικοί σου να είναι ό,τι είναι, αλλά εσύ μέσα σου μπορεί να 'χεις άλλη πίστη».

Αργότερα ήρθε η μάνα μου στο σπίτι σας να κάνει δουλιές και με κουβάλησε και μένα (άλλο πως δεν ήθελα) για να παίξουμε.

Η μάνα σου είχε μαγειρέψει μπιζέλια με λάδι και κόκκινη σάλτσα και μας έβαλε από ένα βαθύ πιάτο, ψιθυρίζοντας στη μάνα μου «πως κοντά σε μένα μπορεί να φάει κι ο Γιαγκόπ που είναι μίζερος και ζητάει άλλα φαγητά, τώρα που οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν ξέρει κανείς τι να μαγειρέψει».

Εφαγες ολάκερο το πιάτο, αλλά δε με παραβγήκες. Σ' αυτό σ' είχα περάσει. Είχα τελειώσει πιο μπροστά από σένα και πολύ θα ευχόμουν να μου ξαναγέμιζε η μάνα σου το πιάτο για δεύτερη φορά.

Υστερα κουτουρντίσαμε πάνω στο κρεβάτι με μαξιλαριές και παλιά βιβλία. Οπου πίσω από ένα λαβομάνο ανακάλυψες ένα μπουκάλι ούζο του πατέρα σου. Τράβηξες μια γερή γουλιά κι έπρεπε κι εγώ ν' ακολουθήσω. Τράβηξα δυο γουλιές κι έπρεπε και συ ν' ακολουθήσεις και δεν καταλάβαμε πώς άδειασε το μπουκάλι και γίναμε στουπί στο μεθύσι. Θυμάμαι που σ' έπιασε κλάμα και σφίχτηκες στην αγκαλιά μου να μου πεις με παράπονο τάχατες το μεγάλο σου μυστικό.

«Ξέρεις - μου είπες - εμείς δεν έχουμε πατρίδα σαν όλους τους άλλους λαούς. Πρέπει να φτιάξουμε πατρίδα, λέει ο πατέρας, να μπορούμε να κάνουμε κουμάντο σε δικό μας τόπο».

«Πώς δεν έχετε πατρίδα;», απόρησα εγώ!

«Ετούτη δεν είναι πατρίδα σου; Δεν είναι το σπίτι σου εδώ; Εμείς δεν είμαστε φίλοι, δεν είμαστε δικοί σου άνθρωποι; Η αλάνα που κλοτσάμε το τόπι; Ο Ιλισός, το ποτάμι μας, που τσαλαβουτάμε στα βρώμικα νερά του, που σκάβουμε λαγούμια και φωλιές και κάνουμε κάθε λογής τρέλες και παιχνίδια; Ολα αυτά, όλοι εμείς δεν είμαστε πατρίδα σου;». Συνέχισες να κλαις Γιαγκόπ και δεν μπόρεσα να σε μεταπείσω.

Μου ξεφούρνισες και το άλλο!

«Πως σας κυνηγάνε οι Γερμανοί και δε σας αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Κι είπε ο πατέρας σου ότι κρυβόσαστε να μη σας πιάσουν κι αλίμονο σας».

Και ξαφνικά μου 'βαλες περίσσιο φόβο!

«Να 'ρθεις Γιαγκόπ... Να 'ρθεις στο σπίτι μου να σε κρύψω...!»

Δεν πρόλαβες!

Την άλλη μέρα ένα γερμανικό καμιόνι σταμάτησε στην πόρτα του σπιτιού σου και μπλοκάρισε το στενό. Εβρεχε θυμάμαι. Εκείνο το ψιλό, ατέλειωτο ψιλοβρόχι. Σταμάτησα κάτω απ' το κιόσκι της εκκλησίας να θωρώ το σπίτι σας. Πρώτος κατέβηκε ο πατέρας σου κρατώντας μια βαλίτσα, ύστερα εσύ κι η μάνα σου κι η αδελφή σου. Φορούσες τα καλά σου ρούχα και το σκούρο μπερεδάκι με την κόκκινη φουντίτσα να μη βρέχεσαι. Σας φορτώσανε γρήγορα στ' αμάξι και χάθηκαν.

Δεν πρόλαβες να μ' αποχαιρετήσεις. Πρόλαβα όμως εγώ να ξεκρίνω το βλέμμα σου. Είχε τρόμο μαζί και θλίψη. Είχε απορία κι απόγνωση.

Κι αν εσένα μπορεί από τότε να μη σε καλοθυμάμαι, θυμάμαι όμως το βλέμμα σου, όπως το αποτύπωσα μες στην ψυχή μου την τελευταία φορά που σε είδα.

Κανείς μας πια Γιαγκόπ τις δύσκολες εκείνες ώρες δεν έμαθε τίποτα για σένα.

Πέρασαν χρόνια. Μεγάλωσα Γιαγκόπ και διάβασα κι έμαθα πολλά. Είπα να σ' αναζητήσω. Ν' αναζητήσω τη θύμησή σου σαν ένα προσκύνημα στην παιδική μας φιλία.

Εφτασα στο Αουσβιτς.

Περιδιάβηκα όλους τους θαλάμους. Πήρα καταλόγους μ' ονόματα και φωτογραφίες. Πήγα και στο θάλαμο Ζ. Το θάλαμο των παιδιών!

Είδα τη φωτογραφία σου στον τοίχο. Ησουν κουρασμένος και φορούσες μια ριγέ γκρίζα πουκαμίσα.

Δεν είχε τ' όνομά σου από κάτω. Είχε μόνο έναν αριθμό. Σ' αναγνώρισα απ' το βλέμμα. Το ίδιο εκείνο βλέμμα της απόγνωσης και του τρόμου, που 'χα φυλακίσει στην ψυχή μου.

Ομως είδα και τη διπλανή, και την παραδιπλανή, κι όλες τις άλλες φωτογραφίες στη σειρά.

Τι σύμπτωση!

Ησουν εσύ - με διαφορετικά όμως πρόσωπα. Σ' αναγνώρισα αμέσως και πάλι απ' το βλέμμα. Το ίδιο εκείνο βλέμμα της απόγνωσης και του τρόμου. Προχώρησα μ' ένα αίσθημα θλίψης στο θάλαμο που φυλάγονταν τα μικροαντικείμενα. Στάθηκα ακίνητος. Ψαχούλευα με το βλέμμα τ' άψυχα μικροπράγματα. Κτενάκια, και σκουφιά, και οδοντόβουρτσες σωρό, κουκλιά κι αυτοκινητάκια και ω... τι έκπληξη, τι φρικτή έκπληξη... πάνω πάνω σε μια άκρη - πήρε καλά το μάτι μου - βρώμικο και ξεθωριασμένο το σκούρο μπερεδάκι σου με την κόκκινη φουντίτσα.

Επιασα τα κάγκελα και δάγκασα το χοντροδάχτυλό μου να μην κλάψω.

Ομως Γιαγκόπ δεν πρόλαβες, δεν έζησες να δεις που οι δικοί σου φτιάξανε πατρίδα. Αρπάξανε πατρίδα αλλωνών και την έκαναν δική τους.

Ποιοι από σας ξαναγεννήθηκαν μέσα απ' τις στάχτες κι έγιναν ίδιοι - κατ' εικόνα κι ομοίωση - με κείνα τα τέρατα που σας ξεκλήρισαν, που σας θέρισαν και σας φούρνισαν;

Είδα χτες βράδυ στην τηλεόραση τον Χαλίλ - μπορεί κι έτσι να τον λένε - ένα μικρό Παλαιστίνιο. Δεν είναι φίλος μου και δεν τον ξέρω. Ομως τον ένιωσα δικό μου άνθρωπο και τον πόνεσα πολύ και ξέρεις γιατί Γιαγκόπ; Γιατί είχε, όπως κι εσύ, το ίδιο βλέμμα, το βλέμμα της απόγνωσης και του τρόμου.

Ποιοι από σας Γιαγκόπ τσακίζουν χέρια και παΐδια μικρών παιδιών; Παιδιά αθώα Γιαγκόπ, που δεν κρατάνε όπλα. Τη διχάλα μονάχα της ελπίδας κρατάνε.

Παιδιά που δε φταίξανε σε τίποτα. Μόνο, Γιαγκόπ, που έχουν το ίδιο παράπονο με σένα. Τίποτα πιο απλό, τίποτα πιο ανθρώπινο. Να 'χουνε πατρίδα.

Γιατί φαίνεται, αδελφέ μου Γιαγκόπ, δεν έπιασε τόπο ο χαμός σου. Από το σπόρο που φύτεψες δε βλάστησε ομόνοια κι αγάπη. Εκδίκηση βλάστησε, εκδίκηση και μίσος.

Αμποτες, αδελφέ μου Γιαγκόπ, να μη χρειαστεί να σε ξαναθυμηθώ ποτέ μου πια.

(Από το βιβλίο «Ιστορίες στοχασμού κι αναψυχής», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή»)

Θάνατος το απομεσήμερο(*)

Θάνατος το απομεσήμερο(*)

Προς το απόγευμα, γυρίζεις απ' τη δουλειά. Κουρασμένος, δεν αντέχεις άλλο. Θέλεις μόνο να φας κάτι και να ξαπλώσεις. Κι έτσι, από συνήθειο, ανοίγεις την τηλεόραση. Το μόνο μέσο κοινωνικοποίησης που σου έχει απομείνει. Η μόνη επαφή με τον έξω κόσμο. Ολη μέρα τρέχεις από εδώ, πας από εκεί κι αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που σου έχει απομείνει. Ολη σου τη ζωή τρέχεις. Το ξέρεις. Και τι είναι αυτό που σου έχει απομείνει; Η τηλεόραση - ένα το κρατούμενο. Εντάξει, οικογένεια, παιδιά και τα σχετικά. Εντάξει. Ολα αυτά εντάξει. Αλλά τι είναι αυτό που σου έχει πραγματικά απομείνει; Σε πιάνουν αυτές οι σκέψεις εκείνες τις ώρες του απομεσήμερου, εκείνες τις μέρες που είχες δουλειά αλλά όχι τόση ώστε μετά να μην μπορείς να σκεφτείς τίποτα. Είναι κι αυτές οι σκέψεις μια κάποια λύση - που θα έλεγε κι ο ποιητής.

Αργότερα, ρωτάς τη γυναίκα, τι θα φάμε. Σου λέει «μακαρόνια» κι εσύ λες: «Πάω να ξεκουραστώ». Ξαπλώνεις, μα ύπνο δεν έχεις. Καλό θα ήταν να ξεκουραστείς λίγο, μα είναι δύσκολο. Η μυρωδιά απ' το φαγητό σού τρυπάει τη μύτη. Καλύτερα να μη φας τίποτα. Καλύτερα να σκεφτείς τι έχεις να κάνεις αύριο. Καλύτερα να μη σκεφτείς τίποτα. Καλύτερα να κλείσεις τα μάτια και να κοιτάξεις τα όνειρά σου. Πάνε κι αυτά. Κάποτε υπήρχαν, κάποτε ήταν το μόνο που είχες. Τώρα αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που σου έχει απομείνει. Καλύτερα να σηκωθείς, να φας κάτι. Ισως αν γεμίσεις το στομάχι σου, τότε τα πράγματα να είναι καλύτερα. Αλλά και πάλι, μετά, θα ξαναπεινάσεις.

Μετά λες πως καλύτερα θα ήταν να έπιανες τη ζωή απ' τα κέρατα. Οπως ο ταυρομάχος πιάνει τον ταύρο απ' τα κέρατα. Να γίνεις ο «ματαδόρ» της ζωής. Ναι, αυτό θα ήταν η λύση. Χτες, όμως, τι ήταν αυτό που σκεφτόσουν; Α, ναι, το ίδιο πράγμα, την ίδια λύση. Ομως, βλέπεις, η καθημερινότητα σε σκοτώνει. Η καθημερινότητα έχει γίνει βάσανο, έχει γίνει ταλαιπώρια, έχει γίνει αμάρτημα. Δεν ήσουν πάντα έτσι. Κάποτε διάβαζες τον Βάρναλη και μιλούσες υποτιμητικά για τους γύρω σου. Τώρα, διαβάζεις τους υπότιτλους στις ειδήσεις. Και αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που σου έχει απομείνει. Είχες όνειρα κάποτε - αλλά, ήταν δικά σου; Μήπως αυτή είναι η ζωή σου; Δε μπορεί, κάποιο λάθος θα έχει γίνει.

Ε, το λοιπόν, τώρα, λοιπόν, κάθεσαι και κοιτάς τις ειδήσεις στην τηλεόραση κι όλα περνούν από μπροστά σου σε εικόνες. Κάθεσαι. Αυτό είναι. Κάθεσαι στη δουλειά, κάθεσαι στο αφεντικό, κάθεσαι στο σπίτι και τρέχεις μόνο κατ' εντολή. Αλλά, τώρα, είναι αργά. Κλείστηκες στο σπιρτόκουτο της οδού Ν. υπ' αριθμ. 63, στον 5ο όροφο (καλός όροφος, βλέπεις και λίγο ουρανό) κι αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που πραγματικά σου έχει απομείνει απ' τη ζωή. Κι είναι κάθε απομεσήμερο που σκέφτεσαι τα ίδια. Σκέφτεσαι πώς θα ήταν μια άλλη ζωή, μια ζωή που θα είχες δράση. Μια ζωή που ήταν ο ταύρος σου κι εσύ ο «ματαδόρ» της. Κι είναι κάθε απομεσήμερο που δεν μπορείς πια να κοιμηθείς, ούτε να φας, ούτε να μιλήσεις. Κι είναι κάθε απομεσήμερο που βουλιάζεις πιο βαθιά στον καναπέ της απραξίας.

Κι είναι κάθε απομεσήμερο που χάνεις και λίγο απ' τη ζωή σου...

(*) Τίτλος από το αφήγημα του Ερνεστ Χέμινγουεϊ

Κώστας ΤΡΑΚΟΣΑΣ

Προς άπαντες επαναστάτες του internet

Προς άπαντες επαναστάτες του internet

Οχι, ούτε εσένα σε ξέχασα. Εσένα που από τη Δευτέρα το βράδυ περίπου, το πιο cool θέμα για σένα στην πόλη ήταν το κλείσιμο του σταθμού των παλαιολιθικών, ξεχασμένων, ορφανών του Στάλιν, κατευθυνόμενων... αυτών του ΚΚΕ, ρε παιδί μου. Και εσύ έτρεξες αφού το διάβασες στην αρχική σελίδα που σου βγαίνει, πριν διαβάσεις τα (χωρίς ουσία) mail σου, όχι πολύ μακριά βέβαια, μέχρι το διπλανό παράθυρο που άνοιξες στον υπολογιστή που έχεις σπίτι σου, εκτός αν και μετά από πολύ κόπο και θυσίες, καταφέρνεις και συντηρείς internet στο σούπερ smartphone σου (που ακόμα δίνεις δόσεις μέσω πιστωτικής). Σκέφτηκες να το σηκώσεις πρώτος στα social media αλλά είδες (με χαρά) ότι και άλλοι όμοιοί σου το έχουν ήδη κάνει, και μάλιστα, το έχουν ομαδοποιήσει κιόλας.

Σκέφτεσαι, πολύ κιόλας. Θες για άλλη μια φορά να έχεις εσύ το προνόμιο της μεγαλύτερης εξυπνάδας με τις λιγότερες λέξεις, ανάμεσα στο κοπάδι που είναι μαζεμένο εδώ, αλλά ο καθένας πίσω από τη δική του οθόνη...

Για σένα, δεν παίζει καμία απολύτως σημασία ότι δεν είχες ακούσει και δεν είχες δει το συγκεκριμένο σταθμό, επειδή ήταν πιο πίσω στην ταξινόμηση προγράμματος της τηλεόρασής σου (εκτός αν το παίζεις super κουλτούρα και δεν έχεις τηλεόραση συνειδητά, γιατί σε ψυχοπλακώνει ή σου λέει ψέματα). Ηξερες όμως ότι οι συγκεκριμένοι είναι ο ορισμός της «μη έγκυρης και αντικειμενικής» ενημέρωσης και ότι στα διαλείμματα των «διαλέξεων - προπαγάνδας - πλύσης εγκεφάλου», το μόνο που έβλεπες ή άκουγες ήταν Μπόλεκ και Λόλεκ, μαξιλάρια, παντόφλες ή μπουζούκια και αντάρτικα (το «αντάρτικα» δεν ξέρεις τι είναι αλλά σε κάποιο blog το διάβασες και ξέρεις ότι τα παίζουν αυτοί και μόνο αυτοί). Διάβασες (και όχι από μία πηγή, αλλά, σαν τσάκαλος που είσαι, παρατήρησες ότι παλιότερα, πάλι πολλοί είχαν γράψει) ότι αυτοί του ΚΚΕ είχαν ξανακάνει απολύσεις. Κάπως έτσι μωρέ, αλλά τι σημασία έχει; Το παίζουν επαναστάτες αλλά απολύουν κόσμο, κουνάνε σαν πιόνι κάποιο πράμα που λέγεται ΠΑΜΕ ή κάπως έτσι, και συνηθίζουν να φωνάζουν γενικώς, μιλώντας μια ξύλινη γλώσσα. Μην ξεχάσω ότι πάντα λένε ΟΧΙ σε όλα. Τι πού το ξέρω; Ολοι αυτοί που με κάνουν και γελάω (πολλές φορές χωρίς λόγο) στα «σατιρικά» προγράμματα της τηλεόρασης αυτό λένε, εγώ γιατί να μην τους πιστέψω;

Ακουσες που το συζητούσαν και στην καφετέρια που βγήκες εχτές. Θεώρησες βλακεία να ξανακάνεις σχόλιο πάνω σ' αυτό, γιατί είχες ήδη κάνει στα social media και πήρες πολλά θετικά σχόλια (ή μήπως όχι και πρέπει να ξανατσεκάρεις τους λογαριασμούς σου), οπότε, ξαναέπεσες με μανία στο smartphone σου, που είπαμε παραπάνω, ανακάλυψες άλλα 2-3 καινούργια στέκια της πόλης με πολύ εναλλακτικά μέσα (το τι είναι εναλλακτικό δεν το ξέρεις και ακριβώς, αλλά τι σημασία έχει; αφού πηγαίνουν όλοι, και εσύ μαζί τους), και στον υπόλοιπο χρόνο σου ασχολήθηκες με τους αγαπημένους σου bloggers και τις (αμπελο) φιλοσοφίες τους, ενώ τσεκάρισες για άλλη μια φορά το site που διαφημίζει το μαγαζί που θα πας να κάνεις το επόμενο σου tattoo (το οποίο κοστίζει όσο ένα μηνιάτικο επίδομα ανεργίας αλλά ψιλά γράμματα).

Μάθε, λοιπόν, ότι αυτό που (προσωρινά) έκλεισε είναι πάνω απ' όλα απώλεια για ΣΕΝΑ. Ναι, για σένα που σε λίγο χρονικό διάστημα, είτε για δουλειά, είτε για τα ένσημα που σου χρωστάνε, είτε για το μεροκάματο που λιγοστεύει αλλά και για όλα αυτά μαζί, δεν θα έχεις τη δυνατότητα να το δεις σαν είδηση ούτε εκεί που μπαίνεις, ούτε καν με το μακαρόνι το νούμερο 2 από το παράθυρό σου (ναι, το ξέρω ότι ούτε στο ντουλάπι σου έχεις τέτοια μακαρόνια αλλά βλέπω ότι δεν έχεις γενικώς κάτι χρήσιμο). Ισως να είσαι απόφοιτος κάποιας τεχνικής σχολής ή πανεπιστημίου και έχεις απολέσει από καιρό την ιδέα της καριέρας στο εξωτερικό λόγω κρίσης αλλά επειδή κάποια στιγμή, βιαίως μεν, θα μάθεις ότι η κρίση έχει φτάσει και εκεί που ήθελες να πας.

Λυπάμαι που στο λέω, αλλά έχασες και τη δυνατότητα να μπεις στη λογική του πραγματικά διασκεδάζω - ψυχαγωγούμαι - μορφώνομαι και όχι στη λογική διασκεδάζω - εκτονώνομαι - κολλάω 10 «πλαστικές» λέξεις τη μία δίπλα στην άλλη για να το παίξω έξυπνος και μορφωμένος. Δεν μπορώ να φανταστώ το μέγεθος της απογοήτευσής σου όταν θα καταλάβεις πόσο ίδιος είσαι με αυτούς, που κατά τ' άλλα βρίζεις (στο internet πάντα), γιατί πασχίζεις να αποδείξεις ανά πάσα ώρα και στιγμή πόσο «ψαγμένος και έμπειρος» είσαι, ενώ το ψάξιμό σου και η εμπειρία σου μετρώνται μόνο με τη μονάδα μέτρησης σελίδων περιήγησης σε αναζήτηση στο internet.

Θα μπορούσα να σου αφιερώσω ακόμα πάρα πολλές ώρες για να σου δείξω και να σου εξηγήσω τι έχασες, θα προτιμήσω όμως να σου πω τι θα γίνει παρακάτω.

Με ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ τρόπο και αν χρειαστεί, θα μας ξαναδείς μπροστά σου να κάνουμε ό,τι κάνουμε εδώ και έναν αιώνα. Εκεί όμως μοιραία θα έρθει και η ώρα σου να διαλέξεις: Η θα πρέπει να μαθαίνεις και να δείχνεις πώς θα το μαθαίνουν και οι άλλοι αυτό που συμφέρει εσένα και τον διπλανό σου, ή να συνεχίσεις να ζεις στο λαβύρινθο που κάποιοι χτίσανε γύρω από σένα και εσύ θα αισθάνεσαι προς στιγμήν ευτυχισμένος. Η ανθρώπινη εξέλιξη, δημιουργία, αξιοπρέπεια είναι πολλά παραπάνω από επικεφαλίδες, bulletins ή hash tags στα blogs και τα social media, άσε που χρειάζεται παραπάνω κόπο από τη δύναμη που βάζεις για να χτυπήσεις τα πλήκτρα στο πληκτρολόγιό σου.

Καλό σου βράδυ προς το παρόν και ας είναι ντάλα μεσημέρι. Εμείς συνεχίζουμε.

ΥΓ 1: Το ξέρω ότι θα ήθελες να στα γράψω με hash tags και στα greekglish κιόλας αλλά επίτηδες, σε κούρασα λίγο παραπάνω.

ΥΓ 2: Αν από όλα τα παραπάνω σου έμειναν μόνο οι εκφράσεις στις παρενθέσεις έχεις χοντρό πρόβλημα...

Βασίλης ΣΚΟΥΡΤΟΠΟΥΛΟΣ
Τεχνικός, εργαζόμενος στον «902»

Ξαναζεσταίνουν τον εκβιασμό «μέτρα ή χρεοκοπία»

Ξαναζεσταίνουν τον εκβιασμό «μέτρα ή χρεοκοπία»

Θεωρούν δεδομένο το νέο δάνειο, που θα φέρει επιπλέον αντιλαϊκές ανατροπές

Ο γερμανικός Τύπος θεωρεί αναπόφευκτο ένα ακόμα δάνειο ή «κούρεμα» του χρέους, στρώνοντας το έδαφος για τα επόμενα αντιλαϊκά μέτρα

Με μπαράζ δημοσιευμάτων, ο γερμανικός Τύπος συμμετέχει στην προεκλογική αντιπαράθεση, από τα κεντρικά σημεία της οποίας είναι ο ρόλος της Γερμανίας στη διαχείριση της κρίσης στην Ευρωζώνη, με αιχμή την Ελλάδα. Η παροχή «νέας βοήθειας»προς την Ελλάδα είναι«απλά θέμα χρόνου», τονίζει σε δημοσίευμα η«Suddeutsche Zeitung»,προαναγγέλλοντας κλιμάκωση της σχετικής συζήτησης μετά τις γερμανικές εκλογές.

Ανάμεσα στο «κούρεμα» του χρέους και την παροχή νέου δανείου, η εφημερίδα κλίνει προς το δεύτερο ενδεχόμενο, με ταυτόχρονη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των υφιστάμενων δανείων, αλλά και μείωση των επιτοκίων. Οι όποιες αποφάσεις τοποθετούνται στις αρχές του 2014 και ο Γιοργκ Κρέμερ, επικεφαλής οικονομολόγος της Commerzbank, υπολογίζει το ύψος του χρηματοδοτικού κενού στα 2,1 δισ. ευρώ για το τρέχον έτος και στα 2,3 δισ. ευρώ για το 2014.

Στη δική της έκδοση, η εφημερίδα «Die Welt» αναφέρεται στο ενδεχόμενο νέας οικονομικής συνδρομής στην Ελλάδα, γράφοντας μεταξύ άλλων: «(...) Εάν οι πιστωτές δεν παραιτηθούν από τις αξιώσεις τους, τότε η Ελλάδα θα βυθιστεί στο βούρκο του χρέους. Η γερμανική κυβέρνηση αμφισβητεί τα τόσο προφανή αυτά στοιχεία και αρνείται να συζητήσει τώρα για το ενδεχόμενο νέας βοήθειας. Γιατί με ένα "κούρεμα" οι μέχρι πρότινος εγγυήσεις θα μετατρέπονταν άμεσα σε απώλειες δισεκατομμυρίων για τον εδώ φορολογούμενο».

Σε άλλο σημείο γράφει: «Και πώς θα εξηγήσει κανείς στους Γερμανούς ότι στη Γερμανία πρέπει να κλείνουν κολυμβητήρια, ότι δεν υπάρχουν θέσεις σε παιδικούς σταθμούς αλλά και χρήματα για να φτιαχτούν οι δρόμοι, την ώρα που χρήματα από τα κρατικά ταμεία διοχετεύονται προς το Νότο της Ευρώπης; Δεδομένου ότι οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα δεν αρκούν, θα πρέπει να ενταθούν οι πιέσεις. Εν ανάγκη δεν θα πρέπει να αποτελεί ταμπού ακόμη και η προσωρινή αποπομπή της Ελλάδας από το ευρω-κλαμπ».

Σενάρια εξόδου από το ευρώ

Η «Bild», συντηρεί κι αυτή τα σενάρια για αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ, ομολογώντας ότι για να ξεπεραστεί η κρίση χρειάζεται καταστροφή κεφαλαίου. Γράφει η εφημερίδα: «Μερικές χώρες καταφέρνουν να σταθούν και πάλι στα πόδια τους, η Ιρλανδία για παράδειγμα. Αλλες χώρες ωστόσο, όπως η Ελλάδα, δεν έχουν μετακινηθεί ούτε εκατοστό από το βάλτο του χρέους. Παρ' όλα αυτά τα δισεκατομμύρια τρέχουν, ωσάν να μην υπάρχει επιστροφή. Αλλά πρέπει να υπάρξει επιστροφή. Γιατί το αργότερο το φθινόπωρο η ευρω-κρίση θα αναζωπυρωθεί. Και μαζί της θα επανέλθει το ερώτημα, μήπως θα ήταν καλύτερα για μερικές χώρες να εγκαταλείψουν προσωρινά την Ευρωζώνη».

Το «Bloomberg» από την πλευρά του, ασχολείται με το πρωτογενές πλεόνασμα που κατέγραψε ο ελληνικός κρατικός προϋπολογισμός, γράφοντας μεταξύ άλλων: «(...) Το πρωτογενές πλεόνασμα της Ελλάδας, ανοίγει το δρόμο για μια νέα, ενδιαφέρουσα προοπτική - επιλογή: τη χρεοκοπία (...) όσο καιρό η χώρα έπρεπε να δανειστεί για να χρηματοδοτήσει τρέχουσες λειτουργικές της δαπάνες, η χρεοκοπία ήταν πρακτικά αδύνατη. Σε αυτή την περίπτωση το να αρνηθείς να πληρώσεις τους πιστωτές σημαίνει απλά περισσότερη λιτότητα, καθώς κόβεις ξαφνικά τη μοναδική πηγή χρημάτων.

Αλλά με δεδομένο ότι η αύξηση των κρατικών εσόδων θα συνεχιστεί, υπάρχει τουλάχιστον μία πιθανότητα πως βραχυπρόθεσμα η Ελλάδα θα είναι σε θέση να τα καταφέρνει καλύτερα μόνη της. Δεδομένης της αντιδημοτικότητας που συγκεντρώνει πλέον η λιτότητα, αν η Γερμανία δεν κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, θα περίμενα κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον να ακούσω για χρεοκοπία, αλλά αυτή τη φορά από την πλευρά της Ελλάδας», καταλήγει αναλύτρια του πρακτορείου. Τα σενάρια που εξιστορεί το αμερικάνικο πρακτορείο, ακούγονται ίδια σχεδόν με αυτά που λέει ότι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν κυβερνήσει.

«Χαλάρωση» μόνο για το κεφάλαιο

Την ίδια ώρα, στην Πορτογαλία, ο λαός βρίσκεται σταθερά αντιμέτωπος με περικοπές στις δημόσιες δαπάνες ύψους 4,7 δισ. ευρώ μέσα στο 2014, όπως έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση με την τρόικα. Η κυβέρνηση βρίσκεται στη διαδικασία κατάρτισης του κρατικού προϋπολογισμού για το 2014, ο οποίος αναμένεται να συμπεριλαμβάνει τις περικοπές και θα παρουσιαστεί στο Κοινοβούλιο ως την 15η Οκτώβρη. «Ο προϋπολογισμός του 2014 καταρτίζεται με βάση αυτές τις δεσμεύσεις και τους υπολογισμούς που συμφωνήθηκαν»,είπε ο αρμόδιος υπουργός, αναφερόμενος στις περικοπές, που θα ισοδυναμούν με το 2,8% του ΑΕΠ της χώρας.

Υπενθυμίζεται ότι η Πορτογαλία είχε πάρει παράταση στην επίτευξη των στόχων για το έλλειμμα. Τα αντιλαϊκά μέτρα, όμως, και οι περικοπές, κάθε άλλο παρά κόπασαν, επαληθεύοντας ότι η όποια χαλάρωση στο δημοσιονομικό πρόγραμμα, καμιά θετική αντανάκλαση δεν έχει στο λαό, αλλά γίνεται για το κεφάλαιο και μόνο. Κλιμάκιο της τρόικας αναμένεται να φτάσει στη Λισαβόνα στα τέλη Αυγούστου, για νέα αξιολόγηση του προγράμματος.

Στην Ιταλία, εξάλλου, το δημόσιο χρέος σκαρφάλωσε στα 2,075 τρισ. ευρώ τον Ιούνη, σημειώνοντας αύξηση σε σχέση με τον Μάη κατά 600 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Τράπεζα της Ιταλίας, στο πρώτο εξάμηνο του 2013 το χρέος αυξήθηκε κατά 86,5 δισ. ευρώ. Η αύξηση οφείλεται στη χρηματοδότηση του ελλείμματος του προϋπολογισμού και στην αυξημένη ρευστότητα που διακρατεί το υπουργείο Οικονομικών.

Τέλος, σε βελτίωση της εκτίμησης για το ρυθμό ανάπτυξης της Ευρωζώνης το δεύτερο τρίμηνο, προχώρησε η «Goldman Sachs». Οπως μεταδίδουν ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία, η τράπεζα ανέβασε την εκτίμησή της για την ανάπτυξη της Ευρωζώνης σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο στο 0,2% από 0%, αξιολογώντας τα νέα στοιχεία για την οικονομική δραστηριότητα στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία.