«ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Αγοραία... «περιφερειακή αξιοποίηση»

«ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ» ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αγοραία... «περιφερειακή αξιοποίηση»

«Πολιτιστικό» χαράτσι ακόμη και για μέχρι πρότινος στοιχειώδεις αρμοδιότητες της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας προβλέπει ο «Καλλικράτης», τον οποίο η πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟΤ «διαφημίζει» διά «περιοδειών»...

Το παλιό ενετικό λιμάνι στα Χανιά

Τι είναι ο «Καλλικράτης» κατά τον υπουργό Πολιτισμού, Π. Γερουλάνο; Είναι... « η αλλαγή από ένα Κράτος αυταρχικό σε ένα Κράτος μοντέρνο»! Αυτή είναι μία ακόμη «εμβριθής» φράση - που ειπώθηκε πριν από μερικές μέρες στην Κρήτη - με την οποία τα κυβερνητικά στελέχη προσπαθούν να κρύψουν το βαθύ αντιδραστικό χαρακτήρα αυτής της διοικητικής αναδιοργάνωσης του αστικού κράτους, η οποία «στήνεται» στη βάση της καλύτερης εξυπηρέτησης του κεφαλαίου, βαθαίνοντας, ταυτόχρονα, τις ταξικές αντιθέσεις και προσθέτοντας νέα βάρη στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα.
Σε ό,τι αφορά στον πολιτιστικό τομέα, η κινητικότητα των κυβερνήσεων του δικομματισμού γύρω από την, υποτιθέμενη, «αποκέντρωσή» του με ενδυνάμωση της παρεμβατικότητας της «Τοπικής Αυτοδιοίκησης» και της λεγόμενης «κοινωνίας των πολιτών» (βλ. «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις», «πολιτιστικά ιδρύματα» του κεφαλαίου κ.λπ.) «μετρά» ήδη μερικά χρόνια, με στόχο πάντα την πλήρη εμπορευματοποίηση του Πολιτισμού και την εισβολή του κεφαλαίου ακόμη και στο «σκληρό πυρήνα» της κρατικής πολιτιστικής διαχείρισης, δηλαδή την προστασία και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Το «πολιτιστικό» χαράτσι

Η αρχή επιχειρήθηκε να γίνει το 2005 με το νομοσχέδιο για το νέο Οργανισμό του ΥΠΠΟ, μέσω του οποίου προωθούνταν η ίδρυση 10 Περιφερειακών Υπηρεσιών Πολιτισμού (ΠΕΥΠ) στις οποίες θα υπάγονταν οι Εφορείες Αρχαιοτήτων, οι Υπηρεσίες Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Εργων, τα Αρχαιολογικά Ινστιτούτα κ.λπ. Στην έδρα κάθε ΠΕΥΠ θα συγκροτούνταν Περιφερειακά Συμβούλια Πολιτισμού με τη συμμετοχή της «Τοπικής Αυτοδιοίκησης», των επαγγελματικών επιμελητηρίων (σ.σ. τοπικοί επιχειρηματίες κ.λπ.) και εκπρόσωποι της «κοινωνίας των πολιτών» με τη μορφή των «σωματείων», «οργανισμών», «συλλόγων» και «ιδρυμάτων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα»...

Ο Μόλυβος

Αν και το νομοσχέδιο δεν προχώρησε, το σχέδιο δεν εγκαταλείφθηκε και πέρασε το 2006 μέσα από τον αντιδραστικό Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, όπου στις αρμοδιότητες της «Τοπικής Αυτοδιοίκησης» πέρασε «η εφαρμογή πολιτικών για την προστασία και ανάδειξη του τοπικού πολιτισμού, η προβολή των πολιτιστικών αγαθών και των σύγχρονων πολιτιστικών έργων που παράγονται σε τοπικό επίπεδο, με τη δημιουργία πολιτιστικών και πνευματικών κέντρων, μουσείων, πινακοθηκών, κινηματογράφων και θεάτρων, φιλαρμονικών και σχολών διδασκαλίας μουσικής, σχολών χορού, ζωγραφικής, γλυπτικής κ.λπ».
Το... «σιρόπι» «έδεσε» με το νόμο για τον «Καλλικράτη», με τον οποίο «μεταφέρονται» στις περιφέρειες σειρά αρμοδιοτήτων, μεταξύ αυτών και πολιτιστικές. Μάλιστα, στην παράγραφο 5 του άρθρου 100 του νόμου (αφορά στις «Προγραμματικές Συμβάσεις») αναφέρονται τα εξής: «Εφόσον τα προβλεπόμενα στην προγραμματική σύμβαση έργα, προγράμματα και υπηρεσίες είναι πολιτιστικού χαρακτήρα, όπως η ανάδειξη, προστασία και συντήρηση μνημείων, οι παρεμβάσεις σε διατηρητέα ή παραδοσιακά κτίρια και οικισμούς, η διάσωση και διάδοση στοιχείων του πολιτισμού, η ανέγερση και λειτουργία χώρων πολιτισμικών λειτουργιών, η υποστήριξη δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων που αφορούν την επιστήμη, τα Γράμματα και τις Τέχνες, συμμετέχει, ως συμβαλλόμενος, το Υπουργείο Πολιτισμού. Η προγραμματική σύμβαση καλείται "προγραμματική σύμβαση πολιτισμικής ανάπτυξης". Το τέλος ανταποδοτικού χαρακτήρα που μπορεί να επιβληθεί, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, για τη χρηματοδότηση έργων, εργασιών, προγραμμάτων και υπηρεσιών της προγραμματικής σύμβασης, καλείται "Πολιτιστικό Τέλος"»!
Ετσι, ο λαός θα κληθεί να πληρώσει νέο «χαράτσι», αυτή τη φορά ακριβώς για το «σκληρό πυρήνα» της κρατικής πολιτιστικής πολιτικής, δηλαδή για την προστασία, ανάδειξη και συντήρηση των μνημείων! Επιπλέον, στο άρθρο 186 ξεκαθαρίζεται, ότι στις αρμοδιότητες των Περιφερειών εντάσσεται και η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Φυσικά, όπως υπογραμμίζεται συνεχώς από τον «Ρ», το θέμα δεν είναι τόσο το πώς θα ασκείται η αντιλαϊκή πολιτική (σ.σ. εννοείται εδώ ο διοικητικό τρόπος) όσο ακριβώς το περιεχόμενό της. Ωστόσο, αυτή η μεταφορά αρμοδιοτήτων της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας στις Περιφέρειες - «ΑΕ», θα σημάνει κινδύνους για την πολιτιστική κληρονομιά και το περιβάλλον της, που οι αρχαιολόγοι είχαν επισημάνει ήδη από το νομοσχέδιο για τον Οργανισμό του ΥΠΠΟ το 2005. Διότι παρά τη συνειδητή απαξίωση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας από το αστικό κράτος, αυτή αποτελεί μέχρι και σήμερα το μοναδικό φορέα σε κρατικό και ιδιωτικό επίπεδο με τεράστια πείρα, τεχνογνωσία και πραγματικό πόνο για τα σπαράγματα της μνήμης αυτού του τόπου.

Ξεκίνησαν οι «παραχωρήσεις»

Το «σύνθημα» για την εφαρμογή του «Καλλικράτη» στον πολιτιστικό τομέα δόθηκε στις αρχές του Φλεβάρη από τον υπουργό Πολιτισμού - Τουρισμού, Π. Γερουλάνο, σε συνάντηση που είχε με τους περιφερειάρχες στο υπουργείο ενόψει των επισκέψεών του στις 13 περιφέρειες (σ.σ. ήδη επισκέφθηκε Λέσβο και Κρήτη).
Σύμφωνα με το ΥΠΠΟΤ, «στόχος της συνάντησης ήταν να αναγνωριστούν οι τομείς συνεργασίας ΥΠΠΟΤ - περιφερειών που θα δώσουν τη δυνατότητα μέγιστης αξιοποίησης των χαρακτηριστικών του "Καλλικράτη", αλλά και η μεταφορά γνώσης και λειτουργιών προς την περιφέρεια για τη μέγιστη δυνατή αξιοποίησή τους». Ειδικότερα για τον πολιτισμό, ο υπουργός μίλησε για «απόλυτη ανάγκη προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς», επισημαίνοντας πάντως στους περιφερειάρχες ότι πρέπει να αντιμετωπίσουν και το σύγχρονο πολιτισμό ως «πηγή πλούτου». Κάτι που στη «γλώσσα» των αστικών κυβερνήσεων σημαίνει βάθεμα της εμπορευματοποίησης του πολιτισμού προς όφελος της «αγοράς».
Ακολούθησαν τα ταξίδια στη Λέσβο και την Κρήτη, όπου έγινε πράξη η παραχώρηση ορισμένων ακινήτων που ανήκουν στην ΕΤΑ (Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης) στις Περιφέρειες: Ηδη ανακοινώθηκε η παραχώρηση των παρακάτω ακινήτων: Ξενία Σάμου, ιαματική πηγή Θερμού Λευκάδας Ικαρίας, ιαματική πηγή στο Ποτάμιο Σάμου, ακτή Bella Vista Χίου, τουριστικό περίπτερο Λιμνιών Βολισσού, αιγιαλός έμπροσθεν Ξενία Μυτιλήνης, ακτή Τσαμάκια Μυτιλήνης, ακτή Μήθυμνας, Αγιος Γεώργιος Πέτρας Λέσβου. Αναλόγως στο Δήμο Χανίων η έκταση του «Ξενία», η ακτή της πόλης, οι Αγιοι Απόστολοι και το τουριστικό περίπτερο Ομαλού. Επίσης, οι εγκαταστάσεις του ΕΑΚ σε Χανιά και Ρέθυμνο και το Παγκρήτιο Στάδιο στο Ηράκλειο.
Για την Ιστορία, να θυμίσουμε την ανακοίνωση, τον Ιούνη του 2010, από την κυβέρνηση του ξεπουλήματος... των πάντων, υπό τον εκπληκτικό τίτλο «Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας για την ανάπτυξη και την ποιότητα ζωής»! Σε αυτήν την περιουσία περιλαμβάνονται και τα «Ξενία», τα οποία προγραμματίζονται να βγουν στο «σφυρί» ως εξής: «Πώληση μεμονωμένων ή δημιουργία επενδυτικού σχήματος στο οποίο θα εισφερθούν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης όλων των "Ξενία", αξιοποίηση με συμβάσεις παραχώρησης, Ενδεχόμενη εισαγωγή της εταιρείας στο ΧΑΑ, με διακράτηση του 51% ή 34%». Είναι φανερό πως... ό,τι «περισσέψει» θα δίνεται στις περιφέρειες - μέσω «Καλλικράτη» - για... «περιφερειακή» «αξιοποίηση»...
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην «εναρκτήρια» σύσκεψη με τους περιφερειάρχες, ο υπουργός είχε προσθέσει ότι παραμένει η «δέσμευση να ανοίγουν προς χρήση στον πολίτη περιοχές ή εγκαταστάσεις (π.χ. Κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά) που δεν μπορούν να αναδειχθούν με άλλες χρήσεις»! Δηλαδή, μόνο ό,τι δε θέλουν οι ιδιώτες θα παραχωρείται προς δημόσια(;) χρήση! Αλλωστε, για το λαό σημασία έχει ότι εδώ και καιρό - και τώρα με τον «Καλλικράτη» ακόμη πιο ξεκάθαρα - το αστικό κράτος και η αστική τάξη με τα ίδια αγοραία κριτήρια διαχειρίζονται τον πλούτο του...

Ξηρός: Ένας χρήσιμος… ελεύθερος

 Ξηρός: Ένας χρήσιμος… ελεύθερος

   Κάθε φορά που οι «Ζορό» της ατομικής τρομοκρατίας ανακαλούνται στο προσκήνιο, τίθεται σε λειτουργία ο μηχανισμός της καθεστωτικής προπαγάνδας με στόχο να συκοφαντηθούν οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, το εργατικό λαϊκό κίνημα ότι διατηρούν τάχα «σχέσεις» με τέτοιες πρακτικές. Το βλέπουμε ξανά στη υπόθεση Ξηρού. Ο οποίος, σημειωτέον, κάνει τηλεοπτικά διαγγέλματα όχι επί των ημερών κάποιας… κομμουνιστικής κυβέρνησης, αλλά επί κυβέρνησης της ΝΔ.

   Με δεδομένο το ποιοί τρίβουν τα χέρια τους με την υπόθεση Ξηρού και σε ποιους ανήκουν οι μηχανές που δουλεύουν στο φουλ για να ξεράσουν ακόμα μια αφορά την θεωρία των «δύο άκρων», επαναλαμβάνουμε:

Η τρομοκρατία:

   Πρώτον, λειτουργεί ως προβοκατόρικη καρικατούρα της οργανωμένης πάλης με σκοπό την υπονόμευση του λαϊκού κινήματος. 

Δεύτερον, υπηρετεί την επιλογή του συστήματος να συκοφαντηθεί κάθε εστία πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης και κοινωνικής αφύπνισης μέσα από τον ορυμαγδό της τρομο-υστερίας. 

Τρίτον, εξυπηρετεί, εξ αντικειμένου, την πολιτική της έντασης και της «δικαιολόγησης» μέτρων «νόμου και τάξης». 

Τέταρτον, ρίχνει λίπασμα στον παραληρηματικό φασιστικό λόγο, «θυματοποιεί» την κάθε λογής ακροδεξιά υστερία, αξιοποιείται σαν «νομιμοποιητικός» παράγοντας για την αποθέωση της καθεστωτικής αυθαιρεσίας.

Πέμπτον, αποτελεί συμπαίκτη του συστημικού αυταρχισμού που επικαλείται το πλαστό δίλημμα «ελευθερία ή ασφάλεια» με θύμα τις προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα. 

Έκτον, συνεπικουρεί εκείνη την πολιτική «ασφάλειας» που είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των «προστατών», οι οποίοι ως άλλοι «λύκοι» εμφανίζονται σαν οι ενδεδειγμένοι να «φυλάνε» τα πρόβατα...

   Ποια είναι όμως η «σχέση» της ατομικής τρομοκρατίας με το εργατικό, το λαϊκό, το επαναστατικό κίνημα, όχι μόνο πρακτικά, αλλά και θεωρητικά; Πως την αντιμετωπίζουν όλες οι πτέρυγες του επιστημονικού σοσιαλισμού, παρά τις αβυσσαλέες πολλές φορές διαφορές μεταξύ τους;

 Ορίστε:

ΕΝΓΚΕΛΣ: «(...) Τούτη η παθιασμένη πυρετώδης φούρια, τούτο το πυροτέχνημα των δολοφονιών, που δεν έχουν κανένα νόημα, και, αν το καλοκοιτάξεις, είναι πληρωμένες και μονταρισμένες απ' την αστυνομία, δεν μπορεί να μην ανοίξει τα μάτια ακόμα και του αστισμού για τον αληθινό χαρακτήρα αυτής της προπαγάνδας των φρενοβλαβών και βαλτών πρακτόρων(...)». (Φρ. Ένγκελς, επιστολή του προς τον Πάμπλο Ιγκλέσιας στη Μαδρίτη, Κ. ΜΑΡΞ - Φ. ΕΝΓΚΕΛΣ, Άπαντα, τ. 39, σελ. 223).

ΛΕΝΙΝ: «Η ‘‘Σβομποντα’’ προπαγανδίζει την τρομοκρατία σαν μέσο ‘‘διέγερσης’’ του εργατικού κινήματος, σαν μέσο που θα του δώσει ‘‘ισχυρή ώθηση’’. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς επιχείρημα που να αυτοαναιρείται τόσο χειροπιαστά! Προβάλει το ερώτημα: Τόσο λίγες είναι οι ασχήμιες στη ρώσικη ζωή, ώστε να χρειάζεται να εφευρεθούν ειδικά ‘‘διεγερτικά’’ μέσα; Και από το άλλο μέρος δεν είναι άραγε ολοφάνερο, πως όποιος δεν ευαισθητοποιείται και δεν μπορεί να συγκινηθεί ούτε κι από την ρώσικη αυθαιρεσία, αυτός θα βλέπει αδιάφορος, ‘‘σκαλίζοντας τη μύτη του’’ και τη μονομαχία της κυβέρνησης σε μια χούφτα τρομοκράτες;» (ΛΕΝΙΝ, «Ισκρα»,1/4/1902).

   «Το συνέδριο αποκρούει κατηγορηματικά την τρομοκρατία, δηλαδή το σύστημα των πολιτικών εκτελέσεων μεμονωμένων προσώπων σαν μέθοδο πολιτικής πάλης τελείως ακατάλληλη... (γιατί) καλλιεργεί και στους ίδιους τους επαναστάτες και στον πληθυσμό γενικά τις πιο στραβές αντιλήψεις για τα καθήκοντα και τις μεθόδους πάλης ενάντια στην απολυταρχία». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα τ. 7, σελ. 249).

   «(...) Οι μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη (...)». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα, τ. 40, σελ. 312).

ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ: «Έχει σημασία να τονίσουμε ότι ο αντάρτικος αγώνας είναι πάλη των μαζών, είναι πάλη του λαού: το αντάρτικο, σαν ένοπλος πυρήνας, είναι η αγωνιστική πρωτοπορία του λαού, η μεγάλη του δύναμη έχει τις ρίζες της στις μάζες του πληθυσμού (…). Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζική δουλειά (…).Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα» (Τσε Γκεβάρα, «Ο Ανταρτοπόλεμος», εκδόσεις «Καρανάση»).

ΤΡΟΤΣΚΙ: «Η ατομική τρομοκρατία είναι ίσα - ίσα απαράδεκτη για μας γιατί ελαττώνει στις μάζες την ίδια την αυτοεκτίμησή τους, τις συμφιλιώνει με τις αδυναμίες τους και προσανατολίζει τα βλέμματά τους όπως και τις ελπίδες τους στην έλευση του μεγάλου εκδικητή, του απελευθερωτή που θα ‘ρθει μια μέρα και θα εκπληρώσει την αποστολή του» (Τρότσκι, «Για την ατομική τρομοκρατία», http://www.scribd.com).

   Αυτή είναι η πραγματικότητα. Εντούτοις, επαναλαμβάνουμε: Οι αδαείς, οι κάθε λογής γκεμπελίσκοι, οι διατεταγμένοι στην υπηρεσία της πολιτικής και ιστορικής παραχάραξης, οι «ενσωματωμένοι» στις καθεστωτικές εργολαβίες της μετατροπής των εννοιών «Αριστερά», «Προλεταριακή Δημοκρατία», «Κομμουνισμός», σε ποινικά αδικήματα (!), οι επιφορτισμένοι να αναπαράγουν την ιταμή και προβοκατόρικη συσχέτιση της πολιτικής πάλης του εργατικού κινήματος με την τρομοκρατία (!) συνεχίζουν το βιολί τους.

   Αποκαλύπτεται, έτσι, για μια ακόμα φορά, ότι οι μηχανισμοί ενός συστήματος που βασίζεται στον τρόμο της εκμετάλλευσης, της ανεργίας, της φτώχειας και των μαγκαλιών, έχουν κάθε λόγο να επενδύουν στην τρομο-υστερία και στην σε τρομο-λαγνεία. Στο παιχνίδι αυτό, όπως λέει και ένας φίλος μου, ο σπουδαίος Χριστόφορος Ζαραλίκος, φαίνεται να τους είναι χρήσιμος ο Ξηρός. Όχι σαν «χρήσιμος ηλίθιος». Αλλά σαν χρήσιμος… ελεύθερος. 

Υστερόγραφο: Ευτυχώς σε αυτή τη χώρα έχουμε γνωρίσει αντάρτες. Πραγματικούς. Και μάθαμε από αυτούς ότι η εγωπάθεια του «εκλεκτού εκδικητή» δεν είναι αντάρτικο. Μάθαμε από αυτούς, από τους πραγματικούς αντάρτες, ότι ο «ελέω λαού» (!) τρομοκράτης δεν είναι «αντάρτης». Ο λαός δεν αναθέτει τις υποθέσεις του στους κουμπουροφόρους. Βγαίνει ο ίδιος στο προσκήνιο της Ιστορίας και παλεύει για το δίκιο του. Κι όταν χρειαστεί είναι ο λαός που γίνεται αντάρτης. Γιατί, τελικά, «αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα ειν’ ο ίδιος ο λαός»!  Όπως ακριβώς το λέει εκείνη η στροφή στον ύμνο του ΕΛΑΣ!  

Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑ.ΣΥ Ι.Ν. ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ Π.Σ ΣΤΙΣ 26-1-2014 ΜΕ ΘΕΜΑ «ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΣΤΑ Ι.Ν.»

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑ.ΣΥ Ι.Ν. ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ Π.Σ ΣΤΙΣ 26-1-2014 
ΜΕ ΘΕΜΑ «ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΣΤΑ Ι.Ν.» 

Οι ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων εκτάσεων και υποδομών, ανεξάρτητα πως ονομάζονται 
(αξιοποίηση – ενοικίαση – ΣΔΙΤ κ.α.) εντάσσονται στην ενιαία στρατηγική της ΕΕ και μαζί με τη 
μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης αποσκοπούν να ανοίξουν νέα πεδία για κερδοφορία στους 
μονοπωλιακούς ομίλους των χωρών της ΕΕ, ν αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα τους απέναντι σε άλλα 
καπιταλιστικά κράτη. 
Οι ιδιωτικοποιήσεις και η μείωση του εισοδήματος εργατών – υπαλλήλων, μικρομεσαίων 
επαγγελματιών και αγροτών πάνε μαζί. Αποτελούν βασικό στοιχείο των καπιταλιστικών 
αναδιαρθρώσεων – μεταρρυθμίσεων που έχουν αποφασιστεί από την ΕΕ και προβλέπονται ακόμα από 
την ιδρυτική της συνθήκη (ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧ). Η καπιταλιστική οικονομική κρίση που ξέσπασε 
πριν 5 χρόνια έδωσε την ευκαιρία στην ΕΕ να περάσει σε γρήγορη εφαρμογή των προειλημμένων 
αποφάσεων. Οι ιδιωτικοποιήσεις άρχισαν πολύ πριν τα μνημόνια: ΟΤΕ – ΔΕΗ – Αεροδρόμιο ΣΠΑΤΩΝ – 
γέφυρα Ρίου Αντιρρίου – μαρίνες Κέρκυρας και Λευκάδας. 
Όσα κόμματα και πολιτικές κινήσεις σήμερα κάνουν πως αγανακτούν και φαινομενικά 
εναντιώνονται στις ιδιωτικοποιήσεις και την άγρια επίθεση στο εργατικό και λαϊκό εισόδημα απλά 
υποκρίνονται. Είναι άλλο πράγμα πως το βλέπει ο λαϊκός κόσμος, που σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει 
τη δυνατότητα να δει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς του κεφαλαίου και των ενώσεων του. 
Τα κόμματα είναι συλλογικοί οργανισμοί, έχουν επιτελεία, έχουν πολιτική πείρα και είναι σε θέση 
να γνωρίζουν τις στρατηγικές επιλογές της ΕΕ και της ελληνικής αστικής τάξης και κάνει το καθένα την 
ταξική επιλογή του: Έτσι όσα κόμματα σήμερα εμφανίζονται αντιμνημονιακά αλλά τάσσονται υπέρ της 
ΕΕ κοροϊδεύουν το λαό και προσπαθούν να καλλιεργήσουν αυταπάτες ότι τάχα η ΕΕ μπορεί να αλλάξει 
να γίνει πιο ανθρώπινη. Η όλη πορεία της από όταν ήταν ΕΟΚ και μετά μετατράπηκε σε οικονομική 
και νομισματική ένωση (1991) αποδείχνει ότι ήταν και είναι ένωση των εθνικών αστικών τάξεων των 
χωρών μελών της με στόχο την συντονισμένη επίθεση στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και τον 
καλύτερο ανταγωνισμό τους με άλλα καπιταλιστικά κέντρα και κράτη. 
Παράλληλα βέβαια υπάρχει και άγριος ανταγωνισμός μεταξύ των μονοπωλίων των χωρών – 
μελών της ΕΕ. Το παραμύθι της ισοτιμίας των χωρών – μελών της ΕΕ έχει ξεφτίσει. 
Η ρητορική των κομμάτων όπως ΑΝΕΛ, ΣΥΡΙΖΑ, ΧΑ, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, είναι βαθιά 
υποκριτική γιατί τα κόμματα αυτά έχουν σαφή θέση υπέρ της ΕΕ. 
Η προωθούμενη από την κυβέρνηση και την ΕΕ ιδιωτικοποίηση πολλών δημοσίων υποδομών στα 
Ιόνια Νησιά (Λιμάνι – Αεροδρόμια Κέρκυρας, μαρίνες σε όλα τα νησιά) και πολλών δημοσίων εκτάσεων 
επίσης σε όλα τα νησιά του Ιονίου ζημιώνει τα ζωτικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας των 
κατοίκων των νησιών. Ενισχύει με δωρεάν κεφάλαια του επιχειρηματικούς ομίλους και ανατρέπει τις 
εργασιακές σχέσεις. 
Ο ισχυρισμός των υποστηριχτών των ιδιωτικοποιήσεων ότι θα φέρουν οικονομική ανάπτυξη και 
θέσεις εργασίας έχει βάση ως προς το εξής: Ασφαλώς και θα υπάρξει ανάπτυξη αλλά αυτή θα είναι 
καπιταλιστική και η μεγάλη πλειοψηφία του λαού δε θα ωφεληθεί, αντίθετα θα ζημιωθεί γιατί θα 
αυξηθεί κατακόρυφα το κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών, θα υπάρξουν λίγες και κακοπληρωμένες 
θέσεις εργασίας, θα αποκλειστεί ο λαός και η νεολαία από τη χρησιμοποίηση και αξιοποίηση των 
υπαρχουσών υποδομών και δημοσίων εκτάσεων. 
Το παράδειγμα της Λευκάδας είναι χαρακτηριστικό και αποκαλυπτικό. Η ιδιωτικοποίηση 580 
στρεμμάτων της παραλιακής ζώνης αποκλείει το λαό της Λευκάδας από τη χρήση τους. 

Σελίδα 2 από 2
Θα επιβάλλει τέλη – φόρους, θα ισχυροποιήσει τον επιχειρηματικό όμιλο ή ομίλους σε βάρος του 
λαού της Λευκάδας. 
Καθοριστικό ρόλο θα παίξει ο αγώνας του λαού και της νεολαίας της Λευκάδας και όλων των 
Ιόνιων Νησιών που με όλους τους τρόπους πρέπει να εναντιωθούν στις ιδιωτικοποιήσεις και να 
αποδοκιμάσουν και καταδικάσουν τις αντιλαϊκές πολιτικές της ΕΕ, της ελληνικής αστικής τάξης και της 
κυβέρνησης. 
Προτείνουμε το ΠΣ να εκφράσει τη ριζική αντίθεση του σε οποιαδήποτε ιδιωτικοποίηση 
δημοσίων εκτάσεων και υποδομών σε όλα τα νησιά. Ειδικότερα να εκφράσει την κάθετη αντίθεση του 
στην ιδιωτικοποίηση της παραλιακής ζώνης της πόλης και όλες τις υπόλοιπες εκτάσεις του νησιού της 
Λευκάδας. 
Κέρκυρα, 22-1-2014 
Οι Περιφερειακοί Σύμβουλοι της ΛΑ.ΣΥ. 
Θ. Γουλής 
Δ. Μαντζουράτος 
Γ. Κορφιάτης 


2 από 2
ΕΙΣΗΓΗΣΗ 23-1-2014.doc

1 από 1
Εμφάνιση ΕΙΣΗΓΗΣΗ 23-1-2014.doc.

Τρομοκρατία = προβοκάτσια

Τρομοκρατία = προβοκάτσια

Αντιγράφω τμήμα του σημερινού άρθρου του Νίκου Μπογιόπουλου, που αναφέρεται στην τρομοκρατία, που τελευταία “ξαναζωντάνεψε” λόγω … Ξηρού !

Η τρομοκρατία, λοιπόν …

1. Λειτουργεί ως προβοκατόρικη καρικατούρα της οργανωμένης πάλης με σκοπό την υπονόμευση του λαϊκού κινήματος.

2. Υπηρετεί την επιλογή του συστήματος να συκοφαντηθεί κάθε εστία πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης και κοινωνικής αφύπνισης μέσα από τον ορυμαγδό της τρομο-υστερίας.

3. Εξυπηρετεί, εξ αντικειμένου, την πολιτική της έντασης και της «δικαιολόγησης» μέτρων «νόμου και τάξης».

4. Ρίχνει λίπασμα στον παραληρηματικό φασιστικό λόγο, «θυματοποιεί» την κάθε λογής ακροδεξιά υστερία, αξιοποιείται σαν «νομιμοποιητικός» παράγοντας για την αποθέωση της καθεστωτικής αυθαιρεσίας.

5. Αποτελεί συμπαίκτη του συστημικού αυταρχισμού που επικαλείται το πλαστό δίλημμα «ελευθερία ή ασφάλεια» με θύμα τις προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα.

6. Συνεπικουρεί εκείνη την πολιτική «ασφάλειας» που είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των «προστατών», οι οποίοι ως άλλοι «λύκοι» εμφανίζονται σαν οι ενδεδειγμένοι να «φυλάνε» τα πρόβατα…

Προσυπογράφω !

Περίεργα πράγματα: Και Κουφοντίνας εναντίον Ξηρού!

 Περίεργα πράγματα: Και Κουφοντίνας εναντίον Ξηρού!

Είχαμε πει πως τις εξελίξεις στο θέμα "τρομοκρατία" θα τις καταγράφουμε σε πραγματικό χρόνο, καθώς έχουμε την αίσθηση πως κάτι πολύ "χοντρό" μας ετοιμάζουν οι κρατούντες.
Για έναν "περίεργο" λόγο, αυτήν την αίσθηση τελικά δεν την έχουμε μόνο εμείς, αλλά ακόμη και κρατούμενοι καταδικασμένοι (δίκαια ή άδικα) για την υπόθεση της 17Ν, που από ότι φαίνεται είναι ίσως πιο σοβαροί από διάφορους εξωκοινοβουλευτικούς που θεωρούν πως το ζήτημα αυτό μπρορεί να προσφέρεται για μικροπολιτική σπέκουλα.

Σε κάθε περίπτωση τα ερωτήματα όσο πάει και αυξάνονται...

Μετά τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο λοιπόν, και ο Δημήτρης Κουφοντίνας αδειάζει (πιό διακριτικά είναι η αλήθεια, αλλά και με καυστικότατο λόγο) τον Χ.Ξηρό και τα ..."αντάρτικα ντουφέκια" του.

Πιο συγκεκριμένα:

Σαφές μήνυμα προς «κάθε επίδοξο διεκδικητή» (φωτογραφίζοντας ασφαλώς τον Χριστόδουλο Ξηρό) του ονόματος και της ιστορίας της «17 Νοέμβρη» στέλνει ο Δημήτρης Κουφοντίνας μέσα από μία δήλωσή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», στην οποία ξεκαθαρίζει ότι ο ιστορικός κύκλος της οργάνωσης έχει κλείσει από το 2002.

Ακολουθεί η δήλωση του Δημήτρη Κουφοντίνα (οι υπογραμμίσεις δικές μας):
«Όπως έχω πει ξανά, ο ιστορικός κύκλος της 17Ν έχει κλείσει. Το έχω δηλώσει από το 2002, όταν υπεράσπιζα την τιμή της οργάνωσης και τις επαναστατικές αξίες που ευτελίζονταν από τις ομολογίες και τραυματίζονταν από το κενό της σιωπής. Η 17Ν έκλεισε τον κύκλο της τότε. Τα τελευταία χρόνια, όμως, στη χώρα μας, στα πλαίσια του πολύμορφου κινήματος αντίστασης, αναπτύσσεται ένα άλλο αντάρτικο. Νέου τύπου, πιο μητροπολιτικό, με χαρακτηριστικά διαφορετικά από το δικό μας. Το οποίο αναπόφευκτα θα πρέπει να λάβει υπόψη τη δική μας εμπειρία, όπως δοκιμάστηκε στην ιστορική της διαδρομή.

Η κάθε προσωπική επιλογή ένταξης σε αυτό το νέο αντάρτικο κρίνεται και θα κριθεί από αυτή που ήταν πάντα ο πραγματικός αποδέκτης του λόγου μας, από την αγωνιζόμενη κοινωνία. Και το κίνημα, στην ώρα του, θα αξιολογήσει τις διαφορετικές εκφάνσεις του και θα μετρήσει τις δυναμικές, τις προεκτάσεις και τις επιπτώσεις.

Εγώ, όμως, σήμερα, από τη δική μου μεριά, οφείλω να προειδοποιήσω προς κάθε κατεύθυνση και προς οποιονδήποτε επίδοξο διεκδικητή, ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί και να καπηλεύεται το όνομα και την ιστορία της 17Ν, πολύ περισσότερο ως συνεχιστής της.

 Αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να ξανακουστεί βάσιμα η γνωστή ρήση του Μαρξ για την φάρσα της ιστορίας!».

«Φεστιβάλ Λένιν»: Απάντηση στην ψυχροπολεμική παράνοια και στο επικαιροποιημένο δόγμα του ΝΑΤΟ – Δείτε (και) από εδώ τις ταινίες «ΤΡΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ» του Βερτόφ και «ΟΚΤΩΒΡΗΣ» του Αϊζενστάιν – Ταινιοθήκη: Αφιέρωμα στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου

 «Φεστιβάλ Λένιν»: Απάντηση στην ψυχροπολεμική παράνοια και στο επικαιροποιημένο δόγμα του ΝΑΤΟ – Δείτε (και) από εδώ τις ταινίες «ΤΡΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ» του Βερτόφ και «ΟΚΤΩΒΡΗΣ» του Αϊζενστάιν – Ταινιοθήκη: Αφιέρωμα στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου

ΑΠΟ 23 ΕΩΣ 29 ΓΕΝΑΡΗ

Φεστιβάλ Κινηματογράφου για τον Β. Ι. Λένιν από τη «New Star»

Στους κινηματογράφους «ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX» και «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ Newstar art cinema»
*
Θα προβληθούν 9 συνολικά, άκρως ενδιαφέρουσες σοβιετικές ταινίες, μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, έργα σπουδαίων Σοβιετικών κινηματογραφιστών.

 
«ΤΡΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ» (Σκηνοθεσία: Ντζίγκα Βερτόφ. Παραγωγή 1934. Διάρκεια 59’)

*

«ΟΚΤΩΒΡΗΣ» (Σκηνοθεσία: Σ. Αϊζενστάιν. Παραγωγή 1925 Διάρκεια 97’)

 

***

Ψυχροπολεμική παράνοια και επικαιροποιημένο δόγμα του ΝΑΤΟ, αναβιώνουν ως επίσημη εκπροσώπηση της αμερικανικής βιομηχανίας οπτικοακουστικών εμπορευμάτων... Δίπλα η άλλη Αμερική, αληθινή, ανθρώπινη και σιωπηρά πληγωμένη από τη στυγνή πραγματικότητα... Αναδρομή και σε επανεκδόσεις απ' το παρελθόν που, τι να κάνουμε, αποδεικνύεται ασύγκριτα πιο πρωτοποριακό και μοντέρνο!

«ΤΖΑΚ ΡΑΪΑΝ: Η ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ» (2013). Ο «Σαιξπηρικός» Κένεθ Μπράνα σκηνοθετεί τον πράκτορα της CIA που γεννήθηκε στα μπεστ σέλερ του Τομ Κλάνσι και, αφού κατατρόπωσε IRA, KGB, κ.λπ. κακά, ανταμείφθηκε με διευθυντικό πόστο στη CIA και το προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ. Το πόνημα δεν έχει ρίζες λογοτεχνικές, αλλά σενάριο πρωτότυπο που θυμίζει κάδο απολιθωμένων ψυχροπολεμικών κλισέ για τον «νέας πνοής» Ράιαν.

Πρεμιέρα και για την «ΚΛΕΦΤΡΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ» (2013), κινηματογραφική μεταφορά μυθιστορήματος του Ζούσακ. Σκηνοθέτης ο Μπράιαν Πέρσιβαλ, του τηλεοπτικού «Πύργου του Ντάουντον». Γερμανική οπτική στην περίοδο του ναζισμού, γλυκερά περιγραφική, ανίκανη να καθηλώσει. Επίκεντρο η Λίζελ και η αγάπη της για βιβλία και διάβασμα, κόκκινη γραμμή στην αφήγηση, τη χωρίς επίκεντρο ενδιαφέροντος.

Πρεμιέρα για την ασπρόμαυρη «ΝΕΜΠΡΑΣΚΑ» (2013), 6ο φιλμ του ελληνικής καταγωγής Αλεξάντερ Πέιν. Παρασύρει και συγκινεί, με στίγμα βαθιάς κατάθλιψης από τον υπαρκτό καπιταλισμό και τις κρίσεις του, ίσως η καλύτερη ταινία του Πέιν. Μικρή, με σοβαρό λόγο ύπαρξης, μελαγχολική, με ουσιαστική ανθρωπιά, βαθιά αμερικάνικη και απελπιστικά οικουμενική.

Τζία Γιοβάνη, ΡΙΖΟΣΠΑΣΖΤΗΣ, 23/1/2013

***

Αρχίζει απόψε στην Ταινιοθήκη το αξιολογότατο αφιέρωμα στο συνολικό έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με σχολιασμό φιλτραρισμένο από το βλέμμα νέων καλλιτεχνών. «Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με τα μάτια των νέων» ο τίτλος του αφιερώματος, 23 - 29/1. Επικοινωνήστε με την Ταινιοθήκη (210 3612.046) για αναλυτικό πρόγραμμα, κρατήσεις, κ.λπ.

***

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΟΥΝ

στο «Φεστιβάλ Λένιν»

ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ «ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX»
ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ Newstar art cinema»

Η «New Star», θέλοντας να τιμήσει τα 90 χρόνια από το θάνατο του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ Λένιν, πραγματοποιεί φεστιβάλ με την προβολή εννέα σπάνιων ταινιών και αριστουργημάτων της παγκόσμιας κινηματογραφικής ιστορίας.

Από τις 23 έως τις 29 Γενάρη στους κινηματογράφους«ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX» (Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους, τηλ.: 210-3811147, 210-3841689) και «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ Newstar art cinema» (Κρέμου 141, Καλλιθέα, τηλ. 210-9512604 και 210-9512624), με τιμή εισιτηρίου 5 ευρώ (διαβάστε στα συνημμένα ολόκληρο το πρόγραμμα προβολών).

Οι ταινίες που θα προβληθούν στο Φεστιβάλ είναι:

«ΟΚΤΩΒΡΗΣ» (Σκηνοθεσία: Σ. Αϊζενστάιν. Παραγωγή 1925 Διάρκεια 97’).
O «Οκτώβρης» του Σ. Αϊζενστάιν (1927) γυρίστηκε αμέσως μετά το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925), με αφορμή τα δέκα χρόνια από την Οχτωβριανή Επανάσταση του 1917. Η ταινία στέκεται σε κρίσιμες καμπές της πορείας προς την Επανάσταση: Την επιστροφή του Λένιν από την εξορία, το άμεσο κάλεσμα για σοσιαλιστική επανάσταση και όχι για στήριξη της Προσωρινής Κυβέρνησης, αλλά και την απάντηση των μπολσεβίκων στο πραξικόπημα του Κορνίλοφ, που δεν δίστασαν να στηρίξουν τον Κερένσκι απέναντι στον Κορνίλοφ, κάνοντας έτσι ακόμα πιο φανερή, μπροστά στα μάτια της εργατικής τάξης, την ανικανότητα της Προσωρινής Κυβέρνησης, αλλά και για να πρωτοστατήσουν στην ήττα του αντιδραστικού στρατηγού. Στην ταινία βλέπουμε το σαμποτάζ των μπολσεβίκων εργατών που ξηλώνουν τις σιδηροδρομικές γραμμές για να μη φτάσουν στην Πετρούπολη τα αντιδραστικά στρατεύματα. Σε πολλά σημεία γίνεται φανερό το μίσος των καλοαναθρεμμένων αστών απέναντι στους μπολσεβίκους. Σε μια σκηνή της ταινίας ο καταδιωκόμενος μπολσεβίκος πέφτει θύμα της δολοφονικής μανίας των ευυπόληπτων πολιτών που αντιλαμβάνονται την παρουσία του.

«ΤΡΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ» (Σκηνοθεσία: Ντζίγκα Βερτόφ. Παραγωγή 1934. Διάρκεια 59’).
«Τα τρία τραγούδια για τον Λένιν» είναι το πρώτο οπτικοακουστικό ντοκουμέντο όπου το οπτικό και το ακουστικό μέρος δεν λειτουργούν αυτόνομα, αλλά συμπληρωματικά. Ο ίδιος ο Βερτόφ λέει: «Αποκλείοντας την αυτόνομη ύπαρξη και της οπτικής και της ηχητικής γραμμής, γεννιέται ένα τρίτο έργο που δεν υπάρχει ούτε μέσα στον ήχο ούτε μέσα στην εικόνα». Υπάρχει αποκλειστικά στη διαρκή αλληλεπίδραση φωτογράμματος και εικόνας. Τα «Τρία τραγούδια για τον Λένιν» είναι αυτό ακριβώς το τρίτο έργο -έργο μοναδικό στην ιστορία του κινηματογράφου- που πρέπει να αντιμετωπιστεί ως οπτικό και ταυτόχρονο ηχητικό ντοκουμέντο. Στο «Τρία τραγούδια για τον Λένιν» όλοι οι ήχοι έχουν γραφτεί ανεξάρτητα από την εικόνα, αλλά μονταρίστηκαν σε σχέση με αυτήν. Μοναδική εξαίρεση ο λόγος της εργάτριας - χτίστριας που μιλάει φάτσα στο φακό και που είναι σπάνιο κομμάτι γνήσιου σινεμά - βεριτέ. Η ταινία (ηχητική και οπτική μπάντα) δομείται στη βάση τριών λαϊκών τραγουδιών από τις εκατοντάδες που γράφτηκαν από αγνώστους τις πρώτες δυο δεκαετίες του σοβιετικού καθεστώτος για να υμνήσουν, καμιά φορά αφελώς, αλλά πάντα αυθόρμητα και πηγαία, την προσωπικότητα του Λένιν. Και οι τρεις ενότητες δένονται με το διαχρονικό λάιτ - μοτίφ του πάγκου στο Γκόρκι, όπου συνήθιζε να κάθεται ο Λένιν στη διάρκεια της αρρώστιας του. Το άσχημα του αρχετυπικού μύθου Ζωή - Θάνατος - Ανάσταση είναι ολοκάθαρο στις παραπάνω τρεις σεκάνς. Το τελικό αποτέλεσμα είναι συνταρακτική οπτικοακουστική συμφωνία, που και μόνο αυτή αν έφτιαχνε ο ιδιοφυής Τζίγκα Βερτόφ, θα αρκούσε για να του δώσει μια από τις πρώτες θέσεις στην Ιστορία του Κινηματογράφου.

«ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΟΣΤΟ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ, Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1917» (Σκηνοθεσία: Ι. Βεσαράμποβ. Σενάριο: Ε. Γιάκοβλεφ. Διεύθ. φωτογραφίας: Β. Λοβκόβ. Μουσική: Δ. Σοστακόβιτς. Αφηγητές: Ι. Καϊούροβ, Λ. Λάζαρεβ. Μοντάζ: Μ. Κισελέβα. Παραγωγή 1982. Διάρκεια: 48’).
Η ταινία εστιάζεται στην προσφορά του Λένιν στην Επανάσταση του 1917 και στην ίδρυση του Σοβιετικού Κράτους, απεικονίζει τα μέρη που πέρασε τα χρόνια της εξορίας και παρουσιάζει χειρόγραφα του Λένιν και σπάνιες φωτογραφίες των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος και συνεργατών του Λένιν, παρακολουθεί τα γεγονότα της ημέρας της Επανάστασης. Στην ταινία χρησιμοποιήθηκαν φωτογραφίες και ντοκουμέντα από το Κεντρικό Αρχείο Ινστιτούτου των Μαρξ και Λένιν.

«Ο ΛΕΝΙΝ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ» (Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Ρομ. Σενάριο: Αλεξέι Κάπλερ. Πρωταγωνιστούν: Boris Shchukin, Nikolai Okhlopkov, Vasili Vanin κ.ά, Παραγωγή 1937. Διάρκεια: 93’).
Ο «Λένιν τον Οκτώβρη» είναι η πρώτη σοβιετική ταινία εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στον ηγέτη της Οχτωβριανής Επανάστασης, που δείχνει τον Λένιν στη φρενίτιδα της Επανάστασης και ταυτόχρονα τον παρουσιάζει μέσα στην απλότητα της καθημερινής του ζωής. Επιστρέφοντας από τη Φινλανδία, ο Λένιν φτάνει στην Αγ. Πετρούπολη τον Οκτώβρη του 1917 και πρέπει να ανατρέψει την προσωρινή κυβέρνηση. Ο εργάτης Βασίλι αναλαμβάνει την προστασία του, όσο οι Μπολσεβίκοι ετοιμάζονται για την ένοπλη εξέγερση. Μέσα σ' ένα εργοστάσιο της Αγ. Πετρούπολης οι εργάτες ανατρέπουν τον υπουργό, ο οποίος με τη συνοδεία ενός μενσεβίκου, απαιτεί να παραδώσουν τα όπλα. Οι Ζινόβιεφ και Κάμενεφ δημοσιοποιούν την ημερομηνία της εξέγερσης, ενώ η Προσωρινή Κυβέρνηση προσπαθεί να εμποδίσει τον Λένιν. Η εργατική αλληλεγγύη αποτρέπει το σχέδιο αυτό και ο Λένιν παίρνει τον έλεγχο της κατάστασης. Εγκατεστημένος στο Ινστιτούτο Σμόλνι συναντά τους αρχηγούς των μπολσεβίκων και δίνει το σινιάλο της δράσης. Τα Χειμερινά Ανάκτορα καταλαμβάνονται και η Προσωρινή Κυβέρνηση συλλαμβάνεται. Ο Λένιν διακηρύσσει τη νίκη της Επανάστασης και την ανάληψη της εξουσίας από τα Σοβιέτ.

«Β. Ι. ΛΕΝΙΝ» (Σκηνοθεσία: Α. Ζενιάκιν. Σενάριο: Ι. Γιαροπόλοβ. Διεύθ. φωτογραφίας: Λ. Ερμολάεβ, Β. Λοβκόβ. Αφηγητής: Ι. Κόλιτσεβ. Παραγωγός: Τ. Κόνονοβα. Διεύθ. Ήχου: Κ. Νικίτιν. Παραγωγή 1983. Διάρκεια 20’).
Βιογραφική ταινία για την κληρονομιά του Λένιν στη μνήμη του λαού, που γυρίστηκε στα μουσεία, σπίτια και γνωστά μέρη όπου έζησε ο Λένιν και στην οποία χρησιμοποιήθηκαν ιστορικά ντοκιμαντέρ και φωτογραφικό υλικό από το Κεντρικό Κρατικό Αρχείο.

«Ο ΛΕΝΙΝ ΖΕΙ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ» (Σκηνοθεσία: Μ. Ρομ, Μ. Σλαβίνσκαγια. Μουσική: Χολμίνοβα. Οπερατέρ: Α. Βίνκλερ, Γ. Γούμπερ, Ν. Γκρίγκορ, Π. Ερμόλοβ, Α. Λεβίτσκι, Ε. Τίσε. Κείμενο: Σούρικοβα. Παραγωγή 1969,αποκαταστημένη κόπια 1990. Διάρκεια: 27’).
Η περίοδος της ζωής του Λένιν από 1918 έως 1921: Η κηδεία του Ελιζάροβ, συζύγου της Άννας, της μεγαλύτερης αδελφής του Λένιν, η κηδεία του Σβερντλόβ, ενός από τους ιδρυτές της Σοβιετικής Δημοκρατίας και κοντινού φίλου του Λένιν. Επίσης, το συνέδριο για τη Σχολική Παιδεία, η εντυπωσιακή παρέλαση του Κόκκινου Στρατού το 1918 και το 1919, το Δεύτερο Συνέδριο της Κομιντέρν το 1920 και το Τρίτο Συνέδριο της Κομιντέρν το 1921.

«Β. Ι. ΛΕΝΙΝ, ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ ΖΩΗΣ» (Σκηνοθεσία: Σ. Πουμπιάνσκαγια. Σενάριο: Σ. Ντρομπασένκο. Οπερατέρ: Β. Τσιτρόπ. Αφηγητής: Ι. Κόλιτσεβ. Παραγωγός: Ε. Οντιντσόβα. Παραγωγή 1958. Διάρκεια 30’).
Σπάνιες σκηνές με ηχογραφημένη φωνή του Λένιν από την περίοδο του Εθνικού Πολέμου 1921. Επίσης, θα μάθουμε για το πρώτο Σύνταγμα του Σοβιετικού Κράτους, τα δύσκολα χρόνια της αποκατάστασης, το Σχέδιο Ηλεκτροδότησης όλης της χώρας, την ανάπτυξη της επιστήμης (με τους Μπέχτερεφ, Παβλόφ, Τσιολκόφσκι). Τέλος, οι εργασίες του Λένιν, η απόπειρα δολοφονίας του το 1918 και η Συμφωνία για την ίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης.

«Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ» (Σενάριο/Σκηνοθεσία: Λ. Κρίστι. Ομάδα παραγωγής: Α. Ιβάνκιν, Λ. Νικολάεφ, Ι. Καγιούροφ, Τ. Πάντσενκο, Μ. Αβερμπούχ. Παραγωγή 1980, Διάρκεια 58’).
Μία ταινία για την εφαρμογή των ιδεών του Λένιν στη σύγχρονη ζωή των πολιτών της Σοβιετικής Ένωσης. Στην ταινία θα μάθουμε για την απόπειρα δολοφονίας του Λένιν από την Φάνι Καπλάν, οι αναμνήσεις του κοντινού φίλου και συνεργάτη του Λένιν, Μποντς-Μπρουέβιτς, η πρώτη επαναστατική εφημερίδα «Ίσκρα», οι πρώτοι νόμοι της νέας Ρωσίας, η ομιλία του Λ. Μπρέζνιεφ στο ΧΧΙ Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος. Χρησιμοποιήθηκαν ντοκουμέντα και φωτογραφικό υλικό από το Κρατικό Αρχείο Κινηματογράφου, το Μουσείο της Επανάστασης και το Κρατικό Αρχείο του Λένινγκραντ.

«ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΙΛΙΤΣ ΛΕΝΙΝ» (Σκηνοθεσία: Β. Μπελιάεφ, Μ. Σλαβίνσκαγια. Παραγωγή 1955. Διάρκεια 65’).
Μια συναρπαστική και βιογραφία του Λένιν, αυτής της μεγάλης ιστορικής προσωπικότητας του 20ού αιώνα, που άλλαξε τον παγκόσμιο χάρτη! Γεννημένος το 1870, το ντοκιμαντέρ περιγράφει τα παιδικά χρόνια του Λένιν, τις σπουδές του, τον επαναστατικό αγώνα και το θάνατό του το 1924. Με σπάνια ιστορικά ντοκουμέντα και φωτογραφίες από το κεντρικό αρχείο του Κρατικού Κέντρου Κινηματογραφίας και Ραδιοφωνίας.

902

Πηγη Μποτίλια Στον Άνεμο

Οι απεχθείς σοσιαλδημοκράτες και οι ΕΛΕεινοί κολαούζοι τους...

 Οι απεχθείς σοσιαλδημοκράτες και οι ΕΛΕεινοί κολαούζοι τους...

Να είσαι ο Δελαστίκ, ο Βατικιώτης ή κάποιος άλλος της "αντικαπιταλιστικής" συνιστώσας της νέας σοσιαλδημοκρατίας, να έχεις τρελό σουξέ σε Πάνω και Κάτω Πλατεία, οι αναλυσάρες σου να διαδίδονται εν ριπή οφθαλμού σε όλη την "πατριωτική μπλογκόσφαιρα", να συμμαχείς ή να δηλώνεις έτοιμος να συμμαχήσεις με την αφρόκρεμα του "αντιμνημονίου", από Αλαβάνο και Λαφαζάνη μέχρι Μαριά και Κατσανέβα, να κάνεις σημαία σου την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) και τη διαγραφή του "απεχθούς χρέους"*, να φτάνεις στο έσχατο σημείο ξεφτίλας να διοργανώνεις μέχρι και διεθνή συνέδρια από κοινού με ΜΚΟ χρηματοδοτούμενες από την Ευρωπαϊκή Ένωση και διάφορα ευαγή ιδρύματα επιφανών καπιταλιστών και εκεί που όλα πάνε καλά και έχει αρχίσει να οικοδομείται το πλατύ "πατριωτικό αντιμνημονιακό μέτωπο" να έρχεται αυτός ο αχαρακτήριστος ο Σταθάκης και να γκρεμίζει, ελαφρά τη καρδία, όσα με τόσο κόπο έχτισες, δηλώνοντας σε μια κρίση ειλικρίνειας πως το "απεχθές" χρέος αυτό δηλαδή που σκοπεύει να διαγράψει/ "αμφισβητήσει" η "κυβέρνηση της Αριστεράς" είναι γύρω στο 5% του συνολικού δημόσιου χρέους.
Πόσες πίκρες θα γευθεί ακόμα αυτό το δύσμοιρο το αντιμνημονιακό μέτωπο;

 ..."κάηκε" και η ΕΛΕ, πάει και η ομόδοξος Ρωσία που θα μας χρηματοδοτούσε με σχεδόν μηδενικά επιτόκια, στην Ισλανδία βγάλανε τους Δεξιοί, οι εν δυνάμει σύμμαχοι Καμμένοι Έλληνες βαράνε διάλυση, οι "αγανακτισμένοι" της Πάνω Πλατείας συνωστίζονται στις ουρές των διανομών τροφίμων της Χρυσής Αυγής, η Αργεντινή δεν τα πάει και τόσο καλά τελευταία και το θέμα των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων έχει βαλτώσει. Ευτυχώς γίνονται σε καλό κλίμα συζητήσεις της κυβέρνησης με την αιγυπτιακή χούντα και δρομολογείται η ανακήρυξη της ΑΟΖ "μας"!

ΥΓ (Ολίγον τι άσχετο): Δεν το θεωρώ καθόλου απίθανο να βρεθούνε κάποιοι, που μες στην αγωνία τους να παρουσιάσουν μια νίκη (πέραν των δημοσκοπικών "θριάμβων"), θα βαφτίσουν μέχρι και την απόφαση του ΣτΕ για την ακύρωση των μειώσεων στους μπάτσους και τους καραβανάδες ως "νίκη του κινήματος" που "ανοίγει νέους δρόμους στον αγώνα για την κατάργηση των μνημονίων" κλπ κλπ...
______________________
*= "Επαχθές" το λέει η πλειονότητα των πάσης φύσεως "ειδημόνων" στα τηλεοπτικά παράθυρα και αν άκουσα καλά έτσι το 'πε και ο διαπρεπής αριστερός οικονομολόγος κ. Σταθάκης.

Πηγή: φτου ξελευτερία μέσω Traverso rossa

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟΝ «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ» Για δήμους που θα λειτουργούν σαν επιχειρήσεις

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟΝ «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ»

Για δήμους που θα λειτουργούν σαν επιχειρήσεις

Την «επόμενη φάση» του «Καλλικράτη», ώστε να προσαρμοστεί, είτε σε τοπικό είτε σε περιφερειακό επίπεδο, στις «σύγχρονες» ανάγκες του κεφαλαίου σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, προετοιμάζει η κυβέρνηση. Το πρώτο βήμα θα είναι η σύσταση ομάδας εργασίας που θα επεξεργαστεί το Πρόγραμμα με τίτλο: «Καλλικράτης - Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης», θέμα που συζητήθηκε χτες στην αρμόδια κοινοβουλευτική Επιτροπή.
Ο υπουργός Εσωτερικών, Γ. Μιχελάκης, χωρίς να κρύβει λόγια, ανέφερε ότι ανάμεσα στους βασικούς στόχους της κυβέρνησης για την «αναπροσαρμογή» του «Καλλικράτη» περιλαμβάνονται «η ενίσχυση της επιχειρησιακής και διαχειριστικής ικανότητας των ΟΤΑ» και «η προώθηση της συνεργασίας των φορέων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με τον ιδιωτικό τομέα»! Ενώ, σε ό,τι αφορά τις εκλογές, σημείωσε ότι «θα πρέπει να γίνουν τη δεύτερη Κυριακή, δηλαδή οι ευρωεκλογές να συμπέσουν με τη δεύτερη Κυριακή των δημοτικών εκλογών».
Ο Ν. Βούτσης από το ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να αποκρύψει ότι ο «Καλλικράτης» αποδείχθηκε βασικό εργαλείο για την εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, σημείωσε πως «απεδείχθη ότι είναι αποτυχημένο και αδιέξοδο».
Ο βουλευτής του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος ξεκαθάρισε για τον«Καλλικράτη» ότι «ήταν μια συνειδητή επιλογή, εντασσόμενη στις συνολικότερες προσαρμογές του αστικού κράτους και των δομών του, τόσο σε περιφερειακό όσο σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, στις νέες ανάγκες που έχει σήμερα το κεφάλαιο». Επισήμανε ότι αυτή η διοικητική μεταρρύθμιση έγινε σε συμφωνία των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και των εκπροσώπων τους σε ΚΕΔΕ και ΕΝΑΕ.
Οπως ανέφερε, ο «Καλλικράτης« «δεν απέτυχε, ούτε οδηγεί σε αδιέξοδο, είχε αποτέλεσμα» και αυτό είναι ότι «οι δήμοι και οι περιφέρειες έγιναν πιο αποτελεσματικοί να υλοποιούν την αντιλαϊκή πολιτική και να την εξειδικεύουν», «οδήγησε σε ακόμα μεγαλύτερη συρρίκνωση και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών» τους, σε «ανατροπές των εργασιακών σχέσεων, μειώσεις προσωπικού, επιτάχυνε τη διαδικασία σύμφυσης ανάμεσα στις περιφερειακές και τις τοπικές δομές του κράτους και τους ιδιωτικούς επιχειρηματικούς ομίλους».
Οι όποιες «διαρθρωτικές αλλαγές και τα μερεμέτια» του «Καλλικράτη» θα έχουν ταξικό, βαθιά αντιλαϊκό χαρακτήρα.
Το ΚΚΕ, τόνισε, δεν μπαίνει στα ανούσια επικοινωνιακά παιχνίδια σχετικά με την ημερομηνία των εκλογών και υπογράμμισε: «Εμείς λέμε καθαρά ότι οι εκλογές στους δήμους και στις περιφέρειες πρέπει να γίνουν 25 Μαΐου, μαζί με τις ευρωεκλογές και ο δεύτερος γύρος μια βδομάδα μετά» και απαίτησε να ληφθούν όλα τα μέτρα για να ψηφίσουν απρόσκοπτα οι εργαζόμενοι.

ΕΥΡΩΖΩΝΗ Στα 8,9 τρισ. ευρώ τα κρατικά χρέη

ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Στα 8,9 τρισ. ευρώ τα κρατικά χρέη

Με τα μπούνια βουτηγμένα στα χρέη είναι τα κράτη-μέλη της ΕΕ, ενώ καταγράφονται τεράστιες αποκλίσεις σε σχέση με τους στόχους, που τα ίδια έβαζαν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, για τη διαμόρφωση του κρατικού χρέους μέχρι το 60% του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα, εντείνονται οι ανισομετρίες ως προς το βαθμό συσσώρευσης των χρεών, τόσο σε απόλυτα μεγέθη όσο και σε σχέση με το παραγόμενο ΑΕΠ για το κάθε ξεχωριστό κράτος της ΕΕ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γιούροστατ, για τη διαμόρφωση του χρεών στο τέλος Σεπτέμβρη του 2013:
-- Στα κράτη της Ευρωζώνης το χρέος φτάνει στα 8,85 τρισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 92,6% του ΑΕΠ. Στο σύνολο της ΕΕ διαμορφώνεται στα 11,3 τρισ. ευρώ ή στο 86,8% του ΑΕΠ. Οπως προκύπτει, το μερίδιο της Ευρωζώνης φτάνει στο 78,3% του συνολικού χρέους στην ΕΕ.
-- Σε ό,τι αφορά τη σχέση του κρατικού χρέους ως προς το ΑΕΠ, τα μεγαλύτερα ποσοστά έχουν ως εξής: Ελλάδα 171,8%, Ιταλία 132,9%, Πορτογαλία 128,7%, Ιρλανδία 124,8%, Κύπρος 109,6% Βέλγιο 103,7% κ.ά. Στη Γερμανία εμφανίζεται στο 78,4% και στη Γαλλία στο 92,7%.
-- Σε απόλυτα μεγέθη την «πρωτιά» κατέχει η Γερμανία με 2,1 τρισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 23,7% του συνολικού χρέους των 17 κρατών της Ευρωζώνης. Ακολουθούν η Ιταλία με 2 τρισ. ευρώ και η Γαλλία με 1,9 τρισ. ευρώ. Η τριάδα Γερμανία - Γαλλία - Ιταλία χρωστάει περίπου 6,1 τρισ. ευρώ ή το 68,9% του συνολικού χρέους των κρατών της Ευρωζώνης. Το κρατικό χρέος της Ελλάδας διαμορφώνεται στα 317,3 δισ. ευρώ και αντιστοιχεί στο 3,6% του συνολικού χρέους της Ευρωζώνης.

Η εποικοδομητική συμβολή των οπορτουνιστών

Η εποικοδομητική συμβολή των οπορτουνιστών

Να δεσμευτεί ο «λύκος» ότι «δε θα φάει τα πρόβατα» αξιώνουν βουλευτές και ευρωβουλευτές κομμάτων του ΚΕΑ, μεταξύ των οποίων οι Δ. Παπαδημούλης και Ν. Χουντής του ΣΥΡΙΖΑ. Στο πλαίσιο της διακοινοβουλευτικής διάσκεψης για την οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ συνυπογράφουν δήλωση με την οποία ζητούν απ' την ΕΕ: «Να δεσμευτεί για πολιτικές πραγματικής σύγκλισης, βασισμένες στην κοινωνική πρόοδο και στη διασφάλιση και προαγωγή των δυνατοτήτων κάθε χώρας, με στόχο την πραγματική οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή ... πολιτικές που λαμβάνουν υπόψη τις αναπτυξιακές ανάγκες κάθε κράτους-μέλους και μειώνουν το χάσμα ανάπτυξης μεταξύ των κρατών μελών».

Αραγε δε γνωρίζουν ότι κοινωνική πρόοδος και καπιταλισμός είναι ασύμβατες έννοιες. Δε γνωρίζουν ότι οι μόνες δυνατότητες που προάγονται είναι όσες μπορούν να αποφέρουν κέρδη στους καπιταλιστές, που κρατάνε τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια τους; Δε γνωρίζουν πως ούτε για αστείο δεν μπορεί να γίνεται λόγος για πραγματική σύγκλιση σε ένα σύστημα που η ανισομετρία είναι συστατικό, εγγενές του στοιχείο;
Δεν είναι όμως αυτό το κύριο ζήτημα της δήλωσής τους, το κύριο είναι ο καημός που αυτή εκφράζει για πολιτικές που θα ευνοήσουν την καπιταλιστική ανάπτυξη και θα διαμορφώσουν όρους υποταγής του λαού σ' αυτόν τον, εχθρικό για τα συμφέροντά του, στόχο. Δηλαδή ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων (βλ. ανάπτυξη) πάνω στα ερείπια των εργασιακών δικαιωμάτων και σιγή νεκροταφείου σε επίπεδο κινήματος (βλ. κοινωνική συνοχή). Γι' αυτό και προειδοποιούν τη λυκοσυμμαχία και τα μονοπώλια, που αυτή εκφράζει, πως «η διαφορά μεταξύ πλουσίων και φτωχών αυξάνεται συνεχώς και θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε κοινωνική αναταραχή και διάβρωση των δημοκρατικών δομών»!
Οι συνυπογράφοντες τη δήλωση χτυπάνε καμπανάκι για το «τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα», διαμηνύοντας έτσι ότι υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη από πριν, οι πολιτικές που χαντακώνουν τους λαούς να έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση και νομιμοποίηση από αιρετά όργανα, όπως το Ευρωκοινοβούλιο, έτσι που και να επιτυγχάνονται οι απαραίτητοι συμβιβασμοί αλλά ταυτόχρονα να διαμορφώνεται επίχρισμα δημοκρατικότητας σε αντιλαϊκές αποφάσεις. Δεν κρύβουν λόγια: «Για να διαμορφώσουμε την κοινοβουλευτική συζήτηση για την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική στην ΕΕ, ζητούμε σαφείς, δημοκρατικούς κανόνες και διαδικασίες για τη Διάσκεψη, προκειμένου να έχουμε ουσιαστική συμβολή στη διαδικασία λήψης αποφάσεων στην Ευρώπη (...) Οι οικονομικές και δημοσιονομικές πολιτικές στην Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είχαν, μέχρι τώρα, κανένα δημοκρατικό έλεγχο»...
Εκεί που δίνουν τα ρέστα τους είναι στο σημείο της δήλωσης που παραδέχονται ότι «το πρόβλημα δεν τελειώνει με την τρόικα», αφού «η Δημοσιονομική Συνθήκη είναι η θεσμοθέτηση αυτών των πολιτικών». Τι προτείνουν; Να αλλάξει ο Μανωλιός και να βάλει τα ρούχα του αλλιώς. Την «αντικατάσταση της τρέχουσας στρατηγικής της ΕΕ για το 2020, από μια "Ευρωπαϊκή Στρατηγική για την Αλληλεγγύη και την Αειφόρο Ανάπτυξη"». Αυταπάτες στους λαούς θέλουν καλλιεργήσουν ισχυριζόμενοι ότι μπορεί η ΕΕ να συνομολογήσει μια στρατηγική που θα κάνει ίσα κι όμοια τα συμφέροντα των μονοπωλίων με αυτά των λαών. Ετσι, προτείνουν, π.χ., αύξηση των επενδύσεων σε βασικές υποδομές και υποδομές στήριξης της βιομηχανίας, προώθηση οικονομικής και κοινωνικής συνοχής και ταυτόχρονα μέτρα όπως, π.χ., για ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας, εξάλειψη της φτώχειας, προστασία του περιβάλλοντος, βελτίωση της ποιότητας της εργασίας...