Πόσο πασόκοι είσαστε

 Πόσο πασόκοι είσαστε

Υπάρχει μια γνωστή φράση που λέει πως κατά βάθος όλοι πασόκ είμαστε –και έχει μια βάση. Αλλά και η πασοκιά έχει κι αυτή τις διαβαθμίσεις της, και μια κλίμακα που μπορεί να την τερματίσει κανείς.

Καλή ώρα ο σύριζα. Η πασοκιά του οποίου δεν έγκειται σε τίποτα ριζοσπαστικά συνθήματα, που θα αθετηθούν μετεκλογικά, ή στην αντιγραφή του πολιτικού λόγου της 3^ης σεπτέμβρη (ούτε καν αυτό), κοκ. Γιατί κάθε εποχή έχει το πασόκ που της αξίζει. Και στη δική μας αντιστοιχεί απλά το «να φύγουν». Αυτοί, γενικά και αόριστα. Ούτε καν να φύγει (ή να μην ξανάρθει σαν μπαμπούλας) η δεξιά. Καθώς αυτό προϋποθέτει να μιλήσεις και για την αριστερά, να ορίσεις κάποια γενικά της χαρακτηριστικά, έστω και με τον πιο θολό και αδόκιμο τρόπο.

Γιατί, όπως λέει ένας σφος, τι σημαίνει αριστερά στη συνείδηση του κόσμου; Κινητοποιήσεις στο δρόμο για να αλλάξουν τα πράγματα, αγωνιστική σεμνότητα και σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστές. Τι από τα παραπάνω πληροί δηλ ο (αποστειρωμένος από... κινηματικές εξαλλοσύνες) κυβερνητισμός του σύριζα, που έχει κληρονομήσει την πασοκική αλαζονεία, πριν καν έρθει στα πράγματα και δεν αμφισβητεί στο παραμικρό το γενικό πλαίσιο ένταξης της ελλάδας σε εε και νάτο;

Τι σχέση έχει ο σημερινός σύριζα με το παλιό (όχι καλό) πασόκ της ευρύτατης εργατικής, οργανωμένης βάσης και τη φραστική έστω διακήρυξη «εε και νατο το ίδιο συνδικάτο»; Ή ακόμα-ακόμα και με τους ελιγμούς και τη διαπραγμάτευση του πασοκ με την εοκ για τα μεσογειακά προγράμματα στήριξης και τους περιβόητους αστερίσκους στις κοινοτικές διακοινώσεις; Πιστεύει μήπως κανείς πως θα έβγαινε ποτέ σε διαδικτυακή συνέντευξη ο ανδρέας τόσο νερόβραστος και φιλήσυχος, σα γαμπρός που τον παρουσιάζουν στους συντηρητικούς γονείς της νύφης και προσέχει τι λέει, για να μην χαλάσει η παντρειά; (Ναι αλλά γραβάτα δεν έβαλε, αυτό πού το πας). Ή πως θα είχε στη δεκαετία με τις βάτες το πασόκ προεκλογική συγκέντρωση, έστω μες στο καταχείμωνο, και θα τολμούσε κανείς άλλος να βγει στο δρόμο και να τον καταπιεί το πράσινο λεφούσι; Ενώ σήμερα τι κώλυμα μπαίνει, για να το κάνει; Τα ποτάμια λαού που κατεβάζει και κινητοποιεί ο σύριζα; Σοβαροί να είμαστε. Ως και οι συγκενρώσεις του κύρκου είχαν περισσότερο κόσμο.

Αλήθεια όμως, αν ο αλέξης δε βγαίνει προεκλογικά ριζοσπαστικός, σε φραστικό έστω επίπεδο, και σε σχετικά ανώδυνα και δευτερεύοντα ζητήματα αστικής διαχείρισης, που αφορούν το εποικοδόμημα, πώς ακριβώς σκοπεύει να ικανοποιήσει πχ μισθολογικά αιτήματα, που αγγίζουν τη βάση της καπιταλιστικής οικονομίας και τους όρους της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου;

Ο τσίπρας κάνει λόγο, σε άπταιστα πασοκικά, για εξορθολογισμό της σχέσης (και όχι διαχωρισμό) εκκλησίας-κράτους, ανοίγοντας νέους πολιτισμένους δρόμους για τα ζευγάρια που βαρέθηκαν να είναι μαζί. Αγάπη μου, δεν πάει άλλο, νομίζω πως πρέπει να εξορθολογίσουμε τη σχέση μας.

Κι αρνείται  να τοποθετηθεί υπέρ του δικαιώματος υιοθεσίας για τους ομοφυλόφιλους, γιατί δεν αποτελεί προγραμματική τους θέση –χωρίς να έχει όμως τόσο καλό μάρκετινγκ όσο ο γγ και το κουκουέ, που αν είχαν πει κάτι παρόμοιο θα είχε γίνει πασίγνωστο και θα έκανε χαμό στο διαδίκτυο.

Τι μπορεί να περιμένει λοιπόν ο μέσος ψηφοφόρος του σύριζα από την κυβέρνηση της αριστεράς και την ελπίδα που έρχεται; Μα εδώ ακριβώς είναι το κλειδί και ο ορισμός της πασοκιάς. Ποτέ άλλοτε η ελπίδα δεν ήταν τόσο φοβισμένη και κουτσουρεμένη –κι άντε να ξεχωρίσεις μετά τον έμπορα ελπίδας από τον έμπορο του φόβου, έτσι πανομοιότυπη που έχει γίνει η πραμάτεια τους. Ο κόσμος ψηφίζει χωρίς πολλές αυταπάτες, όπως κάποτε το σεκ τους πασόκους, και βασικά χωρίς ουσιαστική ελπίδα, απλά και μόνο «για να φύγουν» (οι άλλοι). Το τι ακριβώς έρχεται στη θέση τους κι αν είναι ελπίδα ή πεπονόφλουδα, ελάχιστα τον απασχολεί στην παρούσα φάση.

Η κορυφαία απόδειξη πασοκιάς, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που προσδίδει η κάθε περίοδος στο εκάστοτε πασόκ, είναι αυτές ακριβώς οι στρατιές κοψοχέρηδων, που μετανιώνουν ήδη και βρίζουν από τώρα αυτό που θα ψηφίσουν την κυριακή, αλλά δεν τολμούν να ρίξουν κάτι άλλο στην κάλπη, γιατί πάνω απ’ όλα... «να φύγουνε», να πάνε αλλού. Κι αυτό σκεπάζει τα πάντα, κάθε λογικό επιχείρημα και δυνατότητα συζήτησης. Γιατί πώς να αντιμετωπίσεις με επιχειρήματα κάτι που δε βασίζεται στη λογική; Ή που συμφωνεί θεωρητικά σε όλα μαζί σου (καλά τα λέτε, είστε συνεπείς αγωνιστές, έχετε δίκιο), αλλά στην πράξη... «να φύγουνε».

Σύριζα γιατί έτσι σας αρέσει, σύριζα γιατί πρώτη φορά αριστερά κι ένα πασόκ δεν ήταν αρκετό, σύριζα για να φύγουν (να μην ξεχνιόμαστε), και γιατί έχετε δίκιο σε όσα του καταλογίζετε, αλλά είναι ιστορική ευκαιρία, ραντεβού με την ιστορία, ζούμε μέρες του 81’, να έρθει η αλλαγή, κάθε εποχή έχει το 81’ και την αλλαγή που της αξίζει, κι η δική μας γενιά θα αξιωθεί να δει την ιστορία να επαναλαμβάνεται σα φαρσοτραγωδία, αλλά μακάριοι αυτοί που δε θα πέσουν στην παγίδα παλιών και νέων πασοκ, γιατί αυτοί θα κατακτήσουν τους ουρανούς, με επαναστατική έφοδο και όχι με κάλπες. Αλλά αυτό θα γίνει πολύ αργότερα, γιατί τώρα έχουμε εκλογές κι αυτό που προέχει είναι να φύγουν, γι’ αυτό φίλε, πήγαινε λίγο ως τη γωνία, όπου θα μας στριμώξουν να δεις αν έρχεται η ελπίδα και τα ημισκούμπρια.

 Τις χειρότερες πασοκιές δεν τις έχουμε δει ακόμα...

Τα φετινά προεκλογικά σποτ

Posted by 2310net

Όπως σε κάθε εκλογική μάχη, έτσι και τώρα αναλύουμε τα τηλεοπτικά προεκλογικά σποτ των κομμάτων. Ή μήπως να πούμε τρολεκλογικά; Χωρίς εισαγωγές και καθυστερήσεις ξεκινάμε:

ΣΥΡΙΖΑ

Το σποτάκι με τον Τσίπρα να βαδίζει προς το στάδιο σαν άλλος σούπερ σταρ με τις Τσιπρίτσες να εκστασιάζονται, έτοιμες να του σκίσουν το πουκάμισο θυμίζει πολύ τη διαφήμιση του ΓΑΠ με το περίφημο “Πάμε” πριν από μερικά χρόνια. Το κοντινό προφίλ πλάνο που του κάνουν αποκαλύπτει το βαθύ πράσινο φόντο. Το σύνθημα  το μέλλον ξεκίνησε είχε χρησιμοποιηθεί από το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Πολλές συμπτώσεις βρε παιδί μου…

Πάντως είμαστε σε μια περίοδο που το τρολάρισμα πάει κι έρχεται. Συνεπώς θα ήταν πιο εμπνευσμένο ένα σποτάκι κάπως έτσι: ο κόσμος να αδημονεί, ο Τσίπρας να ετοιμάζεται στα παρασκήνια, πολλά κοντινά πλάνα και ξαφνικά να τραγουδάει το “στη ντισκοτέκ την παλιά”, να βγαίνει η Ελπίδα και τότε να παίζει το “Η Ελπίδα Ήρθε”. Ξέφρενο πάρτι να στήνεται στις εξέδρες και κοντινά σε νεαρές συριζαίες που κλαίνε όπως οι κορεάτισες με τον Κιμ.

ΝΔ

Εντάξει, ό,τι και να έχεις σκεφτεί για το σποτάκι με τον μικρό Νικόλα έχει ήδη ειπωθεί. Τα άλλα δύο έχουν εξίσου πολλές αναγνώσεις. Ας τα συνδέσουμε λίγο:

Δουλεύεις, πας να βγάλεις φωτοτυπία και εκεί που σκέφτεσαι αν θα βγούμε από το ευρώ χαλάει το φωτοτυπικό. Είναι άμεσο το υπονοούμενο ότι με ΝΔ κυβέρνηση τα μόνα εκτυπωτικά που χάλασαν από τη σκουριά ήταν αυτά που έκοβαν δραχμές. Πάντως θα ήταν καλύτερο εκεί που σκέφτεται ο εργαζόμενος να μονολογεί: όταν ξεκίνησε τις μεταρρυθμίσεις η κυβέρνηση Μητσοτ…. εκεί να χαλάει το φωτοτυπικό και μετά να το επιδιορθώνει ο Σαμαράς, ο οποίος θα έχει πεταχτεί αφού τελείωσε την επίδειξη τάπερ σε μια παραδοσιακή ελληνική οικογένεια. Και μάλιστα εκεί που θα κάθεται ο Σαμαράς στο τραπέζει θα βγάζει το πουκάμισο, από μέσα θα φαίνεται το S του Samarman και θα πετάει, δίνοντας μια γροθιά στο μετεωρίτη του ΣΥΡΙΖΑ, διαλύοντάς τον και στη συνέχεια να προσγειώνεται στο γραφείο με τον χαλασμένο εκτυπωτή. Επίσης εκεί θα έπρεπε να ακούγεται ο εξής διάλογος:
– Τι έπαθε το μηχάνημα;

-Ήρθε μια ξανθιά με τατουάζ περικεφαλαία και τύπωνε όλο το βράδυ πεντακοσάευρα

-Αλήθεια;

- Λέμε την αλήθεια. Νέα Δημοκρατία_

Το ΠΟΤΑΜΙ

Εντάξει εκεί τα πράγματα ήταν αναμενόμενα. Ο Σταύρος θα ήταν το κεντρικό πρόσωπο. Μόνο που δεν πρόσεξαν να του βάλουν να πει ένα κείμενο χωρίς πολλά “σίγμα”. Από ένα σημείο και μετά ακούγεται σαν χαλασμένο ραδιόφωνο. Επίσης αυτό που επιβεβαιώσαμε αυτή την προεκλογική περίοδο είναι ότι ο Σταύρος είναι κλεπτομανής. Κλέβει ασύστολα ότι βρει και του αρέσει. Θα τα έψαχνα όλα τώρα για του λόγου το αληθές, αλλά θα με πάρει η νύχτα. Το βίντεο των ευρωεκλογών με την πρώτη φορά, τη λιποθυμία μιας νεαρής πίσω ακριβώς από τον Σταύρο, τα αφισάκια, τα πάντα. Αλλά ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά:

Οι ψηφοφόροι του Ποταμιού πρέπει να είναι λίγο ηλίθιοι. Πάει η άλλη στο ΑΤΜ, πατάει τρια πλήκτρα και περιμένει λεφτά. Και φεύγει απογοητευμένη επειδή δεν βρήκε τίποτα.

Πιο πριν χαρούμενοι, ατσαλάκωτοι εργαζόμενοι σε εκτυπωτήριο -τεράστιο υπονοούμενο- και μικρά παιδιά να παίζουν ανέμελα. Κάπου εκεί ορκίζομαι ότι είδα τον Λένιν και μετά τον Σταύρο. Μα καλά ρε αγόρι μου, 30 χρόνια κάνεις τηλεόραση δεν έχεις μάθει ότι δεν κάνουμε εξωτερικά γυρίσματα σε δρόμους με κίνηση; Από τον Σταύρο για να είμαι ειλικρινής περίμενα κάτι καλύτερο. Για την ακρίβεια περίμενα να κλέψει κάτι καλύτερο.

ΠΑΣΟΚ

Σε επίπεδο τρολαρίσματος η διαφήμιση με το αεροπλάνο είναι μακράν η κορυφαία. Γιατί όπως και να το κάνουμε, το ΠΑΣΟΚ όταν θέλει μπορεί ακόμα και στο τρολάρισμα να αποδείξει ποιος είναι το αφεντικό. Στο σοβαρό που πήγε να γυρίσει, εκείνο με τις γωνίες και τα τετράγωνα απέτυχε. Κανείς δεν θέλει να λύσει προβλήματα τριγωνομετρίας. Να μας πείτε τι να ψηφίσουμε θέλουμε, όπως παλιά που βάζατε απλούς ανθρώπους να μας πουν ότι ψηφίζουν πασοκ.

ΚΚΕ

Είπε και το ΚΚΕ να τρολάρει και του την έπεσαν για πνευματικά δικαιώματα. Έτσι αποσύρθηκε το Ήταν Ψεύτικα του Άκη Πάνου και επιστρέψαμε στα παλιά κλασικά σποτάκια. Πάντως εγώ θα ξανάκανα μια προσπάθεια με το Ψεύτικα τα δάκρυά σου της Άννας Βίσση για ευνοήτους λόγους.

Ανεξάρτητοι Έλληνες

Εντάξει δεν μπορώ να πω τίποτα. Εκεί που νομίζεις ότι δεν υπάρχει χειρότερο από το να βλέπεις τον Καμμένο να αναπνέει ανατριχιαστικά πίσω από το αυτί ενός παιδιού, του μικρού Αλέξη, σκάνε οι μαντινάδες με τον Μπόμπ τον Μάστορα και σηκώνεται το τηλεκοντρόλ και σε χτυπάει όπως το χτυπάς εσύ όταν δεν πιάνουν οι μπαταρίες για να ξεκολλήσεις.

Αυτή η προεκλογική περίοδος είχε πολλά παιδάκια, πολλά μέσα μεταφοράς (από τρακτέρ μέχρι αεροπλάνο), τρολάρισμα σε βαθμό αηδίας και προσωποκεντρισμό. Κατάφερε όμως να εντείνει τον μυστικισμό σχετικά με το ερώτημα «ποια είναι η υπόκρυφη σχέση των ανθρώπων του πολιτισμού με τα παγκάκια»…

About these ads

Με τι κριτήρια θα πάμε στην κάλπη;

Με τι κριτήρια θα πάμε στην κάλπη;

Μηχάλης ΜΙΧΑΗΛ

Απόστρατος ανθυποπυραγός του Πυροσβεστικού Σώματος, υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ στην Κέρκυρα

Βρισκόμαστε σχεδόν μια βδομάδα πριν από το άνοιγμα της κάλπης. Ολο αυτό το διάστημα παρακολουθούμε με μεγάλη προσοχή την πολιτική αντιπαράθεση που διεξάγεται σε συνθήκες έντονης πόλωσης που θυμίζει τη δικομματική πόλωση των προηγούμενων χρόνων. Το ΚΚΕ ανέκαθεν καλούσε τους εργαζόμενους να κρίνουν τα κόμματα με βάση τα προγράμματά τους και την πρακτική τους. Σε αυτό το πλαίσιο, θα θέλαμε να θέσουμε ορισμένα ζητήματα που κατά τη γνώμη μας πρέπει να αποτελέσουν κριτήριο για την ψήφο του λαού την ερχόμενη Κυριακή.
Η τοποθέτηση του ΚΚΕ ότι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις ιδεολογικές, πολιτικές και ιστορικές διαφορές τους, κινούνται στο ίδιο στρατηγικό πλαίσιο έχει προκαλέσει κατά καιρούς την απορία ορισμένων που προβληματίζονται και αναζητούν λύσεις στα σημερινά αδιέξοδα, αλλά και συκοφαντικές επιθέσεις από όσους θίγονται από την παραπάνω αλήθεια. Ας δούμε όμως τα πράγματα συγκεκριμένα.
Ενα βασικό στοιχείο είναι ότι κανένας δεν αναφέρεται στην αναπλήρωση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι όλα αυτά τα χρόνια. Ετσι, από τη μια έχουμε τα «κοινωνικά μερίσματα» των 500 ευρώ με εφάπαξ καταβολή στους πιο εξαθλιωμένους και από την άλλη τα συσσίτια και τη «μεγαλόψυχη» επιστροφή της 13ης σύνταξης μόνο για τους συνταξιούχους με εισόδημα κάτω από 700 ευρώ, η οποία μεταφράζεται σε 1,28 ευρώ τη μέρα!

***

Επιπλέον, τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν ότι για να προχωρήσουν σε «παροχές» θα πρέπει να τις «σηκώνει η οικονομία», δηλαδή να μπούμε σε φάση ανάπτυξης και σταθεροποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας. Οι εργαζόμενοι, και ιδιαίτερα εδώ στην Κέρκυρα, ξέρουν καλά ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη δε συμβαδίζει με τα δικαιώματά τους. Είδαμε άλλωστε πού οδήγησε η φετινή αύξηση των αφίξεων και των εισπράξεων στον τουρισμό¹: καμαριέρες να λιποθυμούν από υπερκόπωση, απληρωσιά και μειώσεις μισθών και την τρομοκρατία να οργιάζει. Για να μην πούμε για τις «αυξήσεις» των 0,66 και 0,77 ευρώ τη μέρα που έπαιρναν οι εργαζόμενοι τον καιρό της ανάπτυξης με την υπογραφή της ξεπουλημένης πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ. Παράλληλα, και οι δυο διαγκωνίζονται για το ποιος μπορεί να εξασφαλίσει καλύτερα τις επενδύσεις των καπιταλιστών. Κρύβουν από το λαό ότι οι όποιες επενδύσεις θα γίνουν πάνω στα συντρίμμια των λαϊκών δικαιωμάτων, με μισθούς πείνας και αξιοποίηση όλου του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου των ελληνικών κυβερνήσεων και της ΕΕ.
Ενα άλλο ζήτημα είναι ότι και οι δύο αναγνωρίζουν το χρέος και δεσμεύονται για την αποπληρωμή του, ανεξάρτητα αν ο ένας ζητάει γενναίο «κούρεμα» και ο άλλος «επιμήκυνση». Αναγνώριση, όμως, του χρέους σημαίνει θηλιά στο λαό, με μέτρα λιτότητας και μνημόνια διαρκείας για ένα χρέος που δεν το δημιούργησε ο ίδιος, αλλά τα δάνεια για κίνητρα και προνόμια στο κεφάλαιο.

***

Αυτά είναι ορισμένα παραδείγματα, τα οποία θεωρούμε ότι θα πρέπει να σκεφτεί ο λαός και η νεολαία πριν πάνε στην κάλπη. Φυσικά, υπάρχουν και πολλά άλλα και συνεχώς θα προκύπτουν νέες «συγκλίσεις», αφού κοινός παρονομαστής και των δύο είναι η αφοσίωσή τους στην ΕΕ και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.
Αλλωστε, έχουμε ήδη πάρει μια πρώτη γεύση για το τι πρόκειται να συμβεί μετά τις εκλογές με την ανάληψη της δημοτικής και περιφερειακής αρχής από τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Για παράδειγμα στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων η πλειοψηφία του Περιφερειακού Συμβουλίου ενέκρινε πρόγραμμα ύψους 780.000 ευρώ για τη λεγόμενη κοινωνική οικονομία, αναθέτοντας τη διαχείρισή του σε δυο ιδιωτικές εταιρείες. Αντίστοιχα, η πλειοψηφία στο δήμο Κέρκυρας διατηρεί την απαράδεκτη αύξηση στα τέλη ύδρευσης που είχε αποφασιστεί από την προηγούμενη δημοτική αρχή της ΝΔ (αυξήσεις στο πάγιο κατά 80% - 120%), ενώ προχώρησε και σε αύξηση των δημοτικών τελών κατά 10%.
Γι' αυτό, η επόμενη μέρα απαιτεί ισχυρό ΚΚΕ για οργάνωση της λαϊκής συμμαχίας και ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα, έτσι ώστε ο λαός να παλεύει αποτελεσματικά βάζοντας εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική, διεκδικώντας ανάκτηση των απωλειών της περιόδου της κρίσης και ανοίγοντας το δρόμο για μια κοινωνία που θα ικανοποιεί τις σύγχρονες ανάγκες και όχι τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.
1 . Σύμφωνα με στοιχεία του ΣΕΤΕ τον 2014 υπήρξε αύξηση 13,8 % στις ταξιδιωτικές εισπράξεις. http://sete.gr/GR/TOYRISMOS/Statistika/Katigories%20Statistikon/index.php?filter_date=2014&catID=65&langID=12&search=1

ΟΥΚΡΑΝΙΑ Αναζωπυρώνεται ο πόλεμος της αντιδραστικής κυβέρνησης

ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Αναζωπυρώνεται ο πόλεμος της αντιδραστικής κυβέρνησης

Χτυπήθηκαν νοσοκομείο και πανεπιστήμιο στο Ντονέτσκ

Το νοσοκομείο στο Ντονέτσκ που βομβαρδίστηκε από τον ουκρανικό στρατό

ΝΤΟΝΕΤΣΚ.--
Αναζωπυρώνονται οι συγκρούσεις ανάμεσα στις στρατιωτικές δυνάμεις της αντιδραστικής κυβέρνησης της Ουκρανίας (που έχει τη στήριξη των ευρωατλαντικών ιμπεριαλιστών) με τους πολιτοφύλακες στις ανατολικές περιοχές του Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ), που αντέδρασαν από πέρσι την άνοιξη με την πραξικοπηματική ανατροπή της προηγούμενης αστικής κυβέρνησης που ήθελε διατήρηση των σχέσεων και με τη Ρωσία. Τις τελευταίες 48 ώρες, γύρω από το αεροδρόμιο του Ντονέτσκ διεξάγονται σφοδρές μάχες, όπου σκοτώθηκαν 3 στρατιώτες, τραυματίστηκαν 66, ενώ ο ακριβής αριθμός των σκοτωμένων αμάχων είναι δύσκολο να εξακριβωθεί καθώς κάτοικοι της πόλης καταγγέλλουν ότι ουκρανικά μαχητικά αεροσκάφη βομβάρδισαν κατοικημένες περιοχές. Μόνο στην πόλη Χορλίφκα σκοτώθηκαν περισσότεροι από 30 άνθρωποι, ανάμεσά τους και παιδιά, σύμφωνα με διοικητές των πολιτοφυλάκων, που έχουν πληροφόρηση από τοπικές αρχές. Επίσης, χτες το μεσημέρι χτυπήθηκε και ένα νοσοκομείο στο κέντρο του Ντονέτσκ, στη συνοικία Καλίνινσκι, ενώ τα πυρά πήραν και ένα πανεπιστήμιο που βρίσκεται απέναντι από το νοσοκομείο. Εξι άνθρωποι, ένας γιατρός και πέντε ασθενείς, τραυματίστηκαν από το βομβαρδισμό αυτό, σύμφωνα με το υπουργείο Εκτάκτων Καταστάσεων της αυτονομαζόμενης Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ. Τα τζάμια του νοσοκομείου έσπασαν και σημάδια από τα πυρά ήταν ορατά μπροστά από την είσοδο του νοσοκομείου. Ενώ μόλις που πρόλαβαν να βγουν από αίθουσα που χτυπήθηκε φοιτητές που έκανε την πρακτική τους στο νοσοκομείο.
Η κυβέρνηση του Κιέβου αμφισβητεί τις καταγγελίες περί βομβαρδισμών κατοικημένων περιοχών και δηλώνει ότι δήθεν αμύνεται σε επιθέσεις, ενώ ο εκπρόσωπος Τύπου του ουκρανικού στρατού, Αντρίι Λισένκο ανέφερε ότι τους πολιτοφύλακες συνδράμουν 2 μεγάλες ομάδες Ρώσων στρατιωτών από 300-350 άνδρες η κάθε μια, που «παραβίασαν τα σύνορα», ζήτημα που διαψεύδει κατηγορηματικά η ρωσική κυβέρνηση.
Οι μάχες για τον έλεγχο του αεροδρομίου του Ντονέτσκ έχουν κλιμακωθεί σοβαρά και απειλούν να θέσουν σε κίνδυνο οριστικά τις συμφωνίες εκεχειρίας που έχουν υπογραφεί στο Μινσκ το Σεπτέμβρη του 2014, δήλωσε την Κυριακή το βράδυ ο ΓΓ του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, τονίζοντας ότι ο ΟΗΕ είναι έτοιμος να υποστηρίξει κάθε προσπάθεια για την αποκλιμάκωση της έντασης. Το Συμβούλιο Ασφαλείας θα συνεδριάσει την Τετάρτη για να εξετάσει την κατάσταση στην Ουκρανία.

Απόρριψη ρωσικής πρότασης

Επίσης, πρόταση η οποία απορρίφθηκε αμέσως από τον Ουκρανό Πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο, έκανε η ρωσική κυβέρνηση από την περασμένη βδομάδα, για την απόσυρση των βαρέων όπλων και από τις δύο πλευρές όπως προέβλεπε η συμφωνία στο Μινσκ. Ο Ποροσένκο, όχι μόνο απέρριψε την πρόταση, αλλά ταυτόχρονα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα στη διαδικασία που είχε εξαγγείλει για επιστράτευση εφέδρων που στέλνονται στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ντονμπάς, υπογράφοντας την πρώτη επιστράτευση.
Αμεση ήταν η αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, που σε ανακοίνωσή του χτες σημειώνει ότι «η προσπάθεια της κυβέρνησης του Κιέβου να επιλύσει την κρίση στην ανατολική Ουκρανία, χρησιμοποιώντας στρατιωτικά μέσα είναι ένα στρατηγικό λάθος», το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε «μη αναστρέψιμες συνέπειες για την ουκρανική κρατική υπόσταση». «Είναι το μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος που έχει γίνει από τις ουκρανικές αρχές η στρατιωτική λύση στην κρίση της ουκρανικής κοινωνίας και σε όλα τα ζητήματα της νοτιοανατολικής Ουκρανίας», ανέφερε ο υφυπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Γκριγκόρι Καράσιν σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Interfax.
Την ίδια ώρα χτες ο Ποροσένκο είπε ότι είναι έτοιμος να καλέσει αμέσως συνεδρίαση της τριμερούς ομάδας επαφής, με τη λεγόμενη «νορμανδική σύνθεση», δηλαδή οι υπουργοί Εξωτερικών και οι ηγέτες των χωρών Ουκρανίας, Ρωσίας, Γερμανίας, Γαλλίας για να διασφαλιστεί υποτίθεται η εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ. Οπως είπε, η συνάντηση μπορεί να γίνει στην Αστάνα του Καζακστάν (αυτή ήταν η πρόταση την περασμένη βδομάδα που τελικά «ναυάγησε») ή σε οποιαδήποτε άλλη τοποθεσία. Επίσης, ενώ κλιμακώνει τη στρατιωτική επιχείρηση ο Ποροσένκο, δήλωσε ότι τάσσεται υπέρ μιας ειρηνικής διευθέτησης της κατάστασης στο Ντονμπάς, η οποία θα πρέπει να στηρίζεται στις συμφωνίες του Μινσκ. Ωστόσο, όπως όλα δείχνουν, το αιματοκύλισμα του ουκρανικού λαού θα συνεχιστεί. Ο λαός αυτός βρίσκεται στη δίνη μιας ενδοαστικής και ενδοϊμπεριαλιστικής σύγκρουσης (για τη γεωστρατηγική θέση της χώρας και τον πλούτο που διαθέτει) ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και ΕΕ και την καπιταλιστική Ρωσία. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πορείας ανατροπής του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, όπου κάποτε οι λαοί της ζούσαν ειρηνικά και χωρίς τους σημερινούς διαχωρισμούς, που ωφελούν μόνο τις αστικές τάξεις, τα ντόπια και ξένα μονοπώλια.

ΕΥΡΩΠΗ Πολύμορφη αξιοποίηση του κλίματος τρομο-φοβίας

ΕΥΡΩΠΗ

Πολύμορφη αξιοποίηση του κλίματος τρομο-φοβίας

Από τη χτεσινή συνάντηση των Ευρωπαίων ΥΠΕΞ για την «τρομοκρατία»

ΠΑΡΙΣΙ.--
Με επίκεντρο τη Γαλλία και το Βέλγιο, εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη (και όχι μόνο) το κλίμα τρομο-φοβίας, που ενισχύθηκε ιδιαίτερα μετά το μακελειό στο Παρίσι αλλά και την πρόσφατη «εξάρθρωση» «τρομοκρατικού πυρήνα» στις Βρυξέλλες. Από τη μια μεριά, αστικές κυβερνήσεις και δυνάμεις από όλο το πολιτικό φάσμα διακηρύσσουν - στον έναν ή τον άλλο βαθμό - την ανάγκη να δυναμώνει εντός και εκτός συνόρων ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», στο πλαίσιο του οποίου συγκροτήθηκε και «διεθνής συνασπισμός» για να κατατροπωθούν οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους», που όμως δεν είναι παρά δημιούργημα των ίδιων που σήμερα τους καταδικάζουν.
Από την άλλη μεριά, ενισχύονται ακροδεξιές δυνάμεις και οργανώσεις που, καταγγέλλοντας τον «εξισλαμισμό της Ευρώπης», στο όνομα του «πατριωτισμού δεξιών και αριστερών» και της διαφύλαξης των «εθνικών αξιών», σκορπούν το δηλητήριο του ρατσισμού, προκαλούν κάλπικους διαχωρισμούς των λαών ώστε πιο εύκολα να ενσωματώνονται / προσαρμόζονται στις επιδιώξεις των αντιπάλων τους. Τέτοιες φωνές ενισχύονται σε Γερμανία, Γαλλία και άλλες χώρες. Είναι χαρακτηριστικό πως την περασμένη Κυριακή, είχε ανακοινωθεί ότι θα γίνει στο κέντρο του Παρισιού συγκέντρωση, η οποία ακυρώθηκε, με σύνθημα «Ισλαμιστές, έξω από τη Γαλλία», με πρωτοβουλία οργανώσεων όπως οι «Riposte Laique» και «Resistence Republicaine». Στη συνέντευξη Τύπου που τελικά δόθηκε (αντί της συγκέντρωσης που οι αρχές δεν επέτρεψαν με το επιχείρημα ότι δεν μπορούσαν να εγγυηθούν την ασφάλεια των συμμετεχόντων), η ρατσιστική οργάνωση της Γερμανίας «Ευρωπαίοι Πατριώτες εναντίον του εξισλαμισμού της Δύσης» (PEGIDA) παρουσιάσθηκε ως «μια μεγάλη ελπίδα που αναδύεται».
Στο μεταξύ, στη Γαλλία συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό συνεργατών στις επιθέσεις που κόστισαν τη ζωή 17 ανθρώπων, ενώ δημοσκοπήσεις εμφανίζουν σημαντικά ενισχυμένη τη δημοτικότητα του Προέδρου Ολάντ και του πρωθυπουργού Βαλς (αντίστοιχα 40% και 61%). Ολα αυτά ενώ, πλέον, ξεπερνούν τις 120.000 τα μέλη των δυνάμεων ασφαλείας (αστυνομία και στρατός) που περιπολούν στις μεγάλες πόλεις.
Αστυνομικές, εισαγγελικές και δικαστικές αρχές βρίσκονται επί ποδός σε Βέλγιο, Ιταλία, Βρετανία και άλλες χώρες, όπου καθημερινά διαρρέουν πληροφορίες για τον εντοπισμό τζιχαντιστών και εκδίδονται εντάλματα σύλληψης ή και έκδοσης σε άλλες χώρες.

Σύλληψη και στην Ελλάδα

Στο μεταξύ, στον εισαγγελέα οδηγήθηκε, χτες, ο 33χρονος από την Αλγερία που συνελήφθη προχτές από την «αντιτρομοκρατική» καθώς σε βάρος του είχε εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, από τις βελγικές αρχές, με την κατηγορία της «τρομοκρατικής δραστηριότητας στο Βέλγιο». Παράλληλα, έχει υποβληθεί σχετικό αίτημα έκδοσής του στο Βέλγιο ως σχετιζόμενου με πυρήνες τζιχαντιστών.

Αναδίπλωση της PEGIDA

Η αντιισλαμική, ξενοφοβική οργάνωση στη Γερμανία PEGIDA, δίνοντας χτες συνέντευξη Τύπου στη Δρέσδη, που είναι και το επίκεντρο της δράσης της, ανακοίνωσε ότι παρότι ακύρωσε τη χτεσινή συγκέντρωση λόγω απαγόρευσης της αστυνομίας, θα συνεχίσει από την επόμενη Δευτέρα με νέες συγκεντρώσεις. Είχαν προηγηθεί απειλές κατά της ζωής, όπως ανακοινώθηκε, του ηγετικού στελέχους της Λουτς Μπάχμαν. Πάντως, στην συνέντευξη Τύπου, που δίνεται για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησαν οι συγκεντρώσεις, πριν περίπου 3 μήνες, ο Μπάχμαν και η εκπρόσωπος της οργάνωσης, Κάτριν Ερτελ, επιχείρησαν να αποστασιοποιηθούν από τα ακροδεξιά στοιχεία, που όμως είναι συστατικό μέρος του όλου αντιδραστικού εγχειρήματος. Η κίνηση αυτή συνδυάστηκε και με ένα κάλεσμα για έναρξη διαλόγου με τα άλλα κόμματα για τα ζητήματα της μετανάστευσης.
Ενδεικτική είναι και η απάντηση του εκπροσώπου Τύπου της Α. Μέρκελ, Στέφεν Ζάιμπερτ, που σημείωσε: «Ασχέτως του τι γνώμη έχουμε για το θέμα των ατομικών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας, το δικαίωμα της διαδήλωσης είναι εξαιρετικά πολύτιμο για εμάς και δεν μπορεί ποτέ να περιορίζεται ελαφρά τη καρδία».

Συνάντηση των ΥΠΕΞ στις Βρυξέλλες

Σ' αυτό το πλαίσιο, πραγματοποιήθηκε χτες και συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ. Πριν ξεκινήσουν οι εργασίες, η αρμόδια για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας της ΕΕ, Φεντερίκα Μογκερίνι, δήλωσε ότι «η απειλή δεν έγκειται μόνο σε ό,τι αντιμετωπίσαμε στο Παρίσι, αλλά εξαπλώνεται επίσης σε άλλες περιοχές του κόσμου, ξεκινώντας από τις μουσουλμανικές χώρες. Πρέπει να ενισχυθεί η συνεργασία μας, καταρχήν με όλες τις αραβικές χώρες αλλά και στο εσωτερικό τους». Οι υπουργοί Εξωτερικών συμφώνησαν ως προς την ανάγκη ενδυνάμωσης της επιχειρησιακής συνεργασίας μεταξύ των κρατών - μελών ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τους τζιχαντιστές και την αντιμετώπιση, όπως λένε, «της ρητορικής του εξτρεμισμού». Σε αυτό το πλαίσιο, τόνισαν την ανάγκη ενίσχυσης των πολιτικών διαλόγων της ΕΕ με τρίτες χώρες, ιδιαίτερα της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Ενώ συμφωνήθηκε και το πλαίσιο συνέχισης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην Αφρική (βλέπε αντίστοιχο θέμα στη σελίδα).
Οι υπουργοί Εξωτερικών παρακάθισαν επίσης σε γεύμα εργασίας με τον γενικό γραμματέα του Αραβικού Συνδέσμου, Νάμπιλ Ελ Αράμπι, με τον οποίο αντάλλαξαν απόψεις για τις τελευταίες εξελίξεις σε σχέση με την ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή καθώς και την κατάσταση στη Συρία, στο Ιράκ και τη Λιβύη. Παράλληλα εξέτασαν τρόπους ενίσχυσης του στρατηγικού διαλόγου με τον Αραβικό Σύνδεσμο για θέματα πολιτικής και ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων θεμάτων που αφορούν την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, του οργανωμένου εγκλήματος και την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας.
Επίσης, οι σχέσεις ΕΕ - Ρωσίας απασχόλησαν τη συζήτηση χωρίς όμως να λάβουν σε αυτό το στάδιο οποιεσδήποτε αποφάσεις.

• Στο μεταξύ, η έκδοση του σατιρικού περιοδικού «Σαρλί Εμπντό» με σκίτσα του Μωάμεθ στο πρωτοσέλιδο πυροδότησε πλήθος συγκεντρώσεων καταδίκης σε διάφορες μουσουλμανικές χώρες. Σύμφωνα με διεθνή ΜΜΕ, στο πλαίσιο διαδηλώσεων στο Νίγηρα πυρπολήθηκαν εκκλησίες και χώροι που δεν ανήκαν σε μουσουλμάνους, ενώ δέκα περίπου άτομα σκοτώθηκαν. Στο Αφγανιστάν, ο Πρόεδρος της χώρας, Ασραφ Γάνι, χαρακτήρισε το νέο εξώφυλλο του «Σαρλί Εμπντό» «προσβολή στην ιερή θρησκεία του Ισλάμ και τον μουσουλμανικό κόσμο». Συγκεντρώσεις έγιναν ακόμα σε Αλγερία, Πακιστάν, Τσετσενία, Μόσχα.

Συνεχίζουν περιοδείες οι υποψήφιοι του ΚΚΕ

Σε εξέλιξη βρίσκεται το πρόγραμμα περιοδειών των υποψηφίων βουλευτών του ΚΚΕ στην Κέρκυρα.

Aναλυτικά:

Την Τρίτη 20/1 στις 10:00 πμ:

- ο υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ Μιχάλης Μιχαήλ θα επισκεφτεί τα Δικαστήρια, τις Φυλακές Κέρκυρας και τη Στρατολογία.

-οι υποψήφιοι βουλευτές του ΚΚΕ Μυρσίνη Χαραλάμπους , Σταμάτης Πελάης και Κώστας Παπικινός θα πραγματοποιήσουν περιοδεία στα μαγαζιά της πόλης της Κέρκυρας.

-Ο υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ Γιάννης Μπορμπότης θα επισκεφτεί το Γυμνάσιο-Λύκειο Αγρού , το ΕΠΑΛ Κορακιάνας και το Μουσικό Γυμνάσιο-Λύκειο Κέρκυρας.

Το απόγευμα της Τρίτης στις 7:00 μμ:

-Οι υποψήφιοι βουλευτές του ΚΚΕ στην Κέρκυρα,  Μιχάλης Μιχαήλ και Σταμάτης Πελάης θα πραγματοποιήσουν περιοδεία στα χωριά της Λευκίμμης, Δραγωτινά, Νιοχώρι, Παλαιοχώρι.

 Την Τετάρτη 21/1 το πρωί:

-Ο υποψήφιος βουλευτής Γιάννης Μπορμπότης θα επισκεφτεί το 1^ο και 2^ο ΕΠΑΛ και το 5^ο Λύκειο Κέρκυρας.

-Οι υποψήφιοι βουλευτές Μιχάλης Μιχαήλ και Σταμάτης Πελάης θα πραγματοποιήσουν περιοδεία στην Περιφέρεια (παλιά νομαρχία), τις τράπεζες και τα εμπορικά καταστήματα της πόλης.

Την Τετάρτη 21/1 το απόγευμα:

-Ο υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ Σταμάτης Πελάης θα επισκεφτεί τα χωριά Μαραθιάς, Βιταλάδες, Περιβόλι.

- Οι υποψήφιοι βουλευτές του ΚΚΕ Μιχάλης Μιχαήλ και Μυρσίνη Χαραλάμπους θα επισκεφτούν τα χωριά Άη Δημήτρης και Χλωμός.

 «Τι θα ψηφίσεις πατριώτη»;!

Γράφει ο Οικοδόμος //

«Τι θα ψηφίσεις πατριώτη;!», ακουγόταν από τα μεγάφωνα η βροντερή φωνή του Κώστα Καζάκου. Πάνω στο τραπεζάκι του εκλογικού κέντρου, πίσω από ένα μικρόφωνο έπαιζε η προπαγανδιστική κασέτα του ΚΚΕ. Πριν από τρεισήμισι δεκαετίες δεν υπήρχαν mp3 και Youtube· υπήρχαν όμως συνθήκες που έκαναν επιτακτική την αλλαγή του ―τότε― σκηνικού. Κάποιοι, τότε, μου έλεγαν να σωπάσω· να κάνω υπομονή. Να κοιτάξω τη δουλειά μου, το σπίτι μου, την οικογένειά μου και να μη δημιουργώ «προβλήματα» και «εντάσεις» (βέβαια λόγω ηλικίας δεν είχα ακόμα δική μου δουλειά, δικό μου σπίτι και οικογένεια). Μπόρα είναι, μου έλεγαν, θα περάσει· δεν είναι καιρός για «ηρωισμούς», θα έρθουν καλύτερες μέρες. Κάποιοι άλλοι με καλόπιαναν και με «ξεσήκωναν» με συνθήματα. Μου έταζαν όλα τα «καλά» ξοδεύοντας αβέρτα παχιά λόγια για «σοσιαλιστικά» οράματα και πράσινες ελπίδες. Μιλούσαν για ραντεβού με την ιστορία και για δικαίωση των αγώνων του λαού. Ειρωνεύονταν, χλεύαζαν και επιτίθονταν στους κομμουνιστές, που αρνούνταν να γίνουν το δεκανίκι της πολιτικής τους.
Τα χρόνια πέρασαν και οι «καλύτερες μέρες» δεν βρήκαν δρόμο να έρθουν. Αντίθετα, ήρθαν ακόμα χειρότερες για τους εργάτες και το λαό, και πιο γρήγορα για αυτούς που «έκαναν υπομονή» και δεν δημιουργούσαν «προβλήματα». Τα παχιά λόγια με τον καιρό ξεχάστηκαν και οι ελπίδες του λαού ξέφτισαν στα χέρια των «σωτήρων» του που έγιναν οι δήμιοί του. Το σκηνικό σάπισε και βρωμάει. Οι πρωταγωνιστές άλλαξαν, μα το «σενάριο», κάτι σαν τον κακό και τον καλό μπάτσο, παρέμεινε το ίδιο. Ο ένας, πάλι, με φοβερίζει. Ο άλλος μια με καλοπιάνει και δυο με «προειδοποιεί». Με τα ίδια σχεδόν «επιχειρήματα» και πανομοιότυπη ρητορική, όπως τότε. Ξεκίνησε από την «ενότητα της Αριστεράς» και κατέληξε να με κατηγορεί ότι δεν βλέπω ―πέρα από τη μύτη μου― την «ιστορική ευκαιρία» η «Αριστερά» να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο. Με εκβιάζει και με απειλεί ότι αν χαθεί αυτή η «ευκαιρία» θα είμαι υπόλογος απέναντι στο λαό γιατί, λέει, θα έχω υπογράψει μια νέα «Βάρκιζα». Ας έχασα τη δουλειά μου γιατί αρνήθηκα να υπογράψω ατομική σύμβαση. Ας απολύθηκα γιατί αρνήθηκα να δουλέψω Κυριακή. Ας σύρθηκα στα δικαστήρια γιατί συμπαραστάθηκα στον αγώνα των συναδέλφων μου…
Μαζί «του» συμφωνούν και κάποιοι «φίλοι» που με παρομοιάζουν σχεδόν με άνθρωπο των σπηλαίων. Ξέμεινα, λένε, περιχαρακωμένος στον ίδιο βαρετό μικρόκοσμό μου, ανήμπορος να ακολουθήσω την εποχή που με προσπέρασε χωρίς να περιμένει. Που ―σωστά― λένε ότι «δεν πάει άλλο» και πως η κατάσταση πρέπει να αλλάξει, όμως στο ερώτημα «πώς φτάσαμε ως εδώ» μασάνε τα λόγια τους και στο τι έκαναν οι ίδιοι για να μη συμβεί, ή τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν για να αλλάξει, σωπαίνουν. Οι ίδιοι αποφεύγουν τις «φασαρίες». Κάνουν «υπομονή» με το αφεντικό και ας δουλεύουν απλήρωτοι. Όταν δεν απεργούν (για να μη «χάσουν το μεροκάματο») κατηγορούν τους απεργούς που «κλείνουν τους δρόμους» και δεν μπορούν να φτάσουν στη δουλειά τους. Περιμένουν να βγάλουν οι άλλοι τα κάστανα από τη φωτιά (οι γνωστοί «κολλημένοι» που τους προσπερνούν οι εποχές) αλλά επωφελούνται πρώτοι όταν ο αγώνας φέρνει καταχτήσεις. Στριμώχνονται στην ουρά των «νομοταγών» για να ταχτοποιήσουν τα χρέη «τους» πρώτα σε δώδεκα, μετά σε τριάντα έξι και έπειτα σε αμέτρητες δόσεις, χωρίς να κοιτάνε αν αυτά τα χρέη είναι περισσότερα από τις δόσεις, ή το αντίθετο, φτάνει να μπορούν να τα κουτσοβολεύουν. Δεν είδαν ποτέ με συμπάθεια τους ταξικούς αγώνες και δεν ήταν λίγες οι φορές που στάθηκαν εχθρικοί απέναντί τους· περνώντας με ευκολία από μεγεθυντικό φακό τα λάθη των αγωνιστών, ταΐζοντας τη δική τους ανεπάρκεια με «αμφισβήτηση» και ενίοτε χολή. Γιατί, στην ουσία, οι ίδιοι αποδέχτηκαν να σκύψουν το κεφάλι, ή, ίσως, και ποτέ να μη το σήκωσαν στην κανονική του θέση…
Είναι άνθρωποι της «διπλανής πόρτας» που έβαλαν συχνά φαρδιά-πλατιά την υπογραφή τους κάτω από μικρές ή μεγαλύτερες καθημερινές «Βάρκιζες». Που συνήθισαν με τα χρόνια να εμπιστεύονται «σωτήρες» και να τους αντικαθιστούν με ευκολία όταν νιώσουν «προδομένοι», χωρίς να μπουν στον κόπο να σκεφτούν ότι με αυτό το «αλισβερίσι» τα χρόνια περνούν και βρίσκονται ακόμα στην ίδια θέση. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι οι «σωτήρες» δεν πρόκειται να τους σώσουν ούτε… στη δευτέρα παρουσία, αντίθετα αυτό που καταφέρνουν πάντα να διασώζουν είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης που παραμένει πεισματικά «ίδιο» (σε αντίθεση με τις εποχές… που αλλάζουν). Είναι εκείνοι που άνοιξαν την κερκόπορτα στη λογική του μικρότερου κακού, που άλωσε τις όποιες αντιστάσεις τους και τους οδήγησε στον συμβιβασμό και την υποταγή.
Πάντα ένιωθαν μειονεκτικά απέναντι στους κομμουνιστές. Ειδικότερα αυτοί που κάποτε, στα νιάτα τους, είχαν «περάσει» από την ΚΝΕ ή και το ΚΚΕ. Δεν έχει σημασία αν στη συνέχεια βολεύτηκαν με τη μιζέρια ή την καλοπέραση, τούς φτάνει που βολεύτηκαν. Γιατί, σε αντίθεση με το τι ζητάνε από τη ζωή τους, δεν τόλμησαν ποτέ να απαντήσουν στο ερώτημα τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν οι ίδιοι για να γίνει καλύτερη η ζωή. Γι’ αυτό γίνονται επιθετικοί απέναντι σε αυτούς που δεν γέρνουν όπου φυσούν οι εκάστοτε «άνεμοι αλλαγής»· που μπορούν να ονειρεύονται χωρίς ψευτορομαντισμούς και να παλεύουν οργανωμένα με γνώση, ανάλυση και σχεδιασμό για να κάνουν τα όνειρά τους ζωή. Που πορεύονται με σταθερότητα και συνέπεια «σηκώνοντας στις πλάτες τους την αξιοπρέπεια πολλών ανθρώπων» (όπως λέει ο Χοσέ Μαρτί), ακόμα και αυτών που την τραυμάτισαν ή την έχασαν από καιρό…
Γι’ αυτό όσο πλησιάζει η Κυριακή των εκλογών επιτίθενται με μεγαλύτερη μανία στο ΚΚΕ. Χρησιμοποιώντας ακόμα και την ένδοξη ιστορία του λαού μας, την ηρωική Εθνική Αντίσταση και το τιμημένο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (που οργάνωσε, πρωτοστάτησε και αιμοδότησε το ΚΚΕ), ως πολιορκητικό κριό απέναντι στους κομμουνιστές και όσες πραγματικά αριστερές συνειδήσεις απόμειναν όρθιες. Γι’ αυτό χτυπούν το μόνο κόμμα που ποτέ δεν τους έταξε, που ποτέ δεν τους κορόιδεψε, που ποτέ δεν τους πρόδωσε (ναι, ούτε αυτούς), με εξυπνακισμούς τύπου… «βάζει πλάτη να μην αλλάξει το σκηνικό». Για ποιο σκηνικό μιλούν; Οι κομμουνιστές ήταν πάντα ξεκάθαροι. Ναι, να πέσει η κυβέρνηση, όμως δεν αρκεί μια εναλλαγή στην κυβερνητική εξουσία, ακόμα και αν αλλάξει προς στιγμή το πολιτικό σκηνικό για να δουν άσπρη μέρα οι εργαζόμενοι και ο λαός. Η αλλαγή πρέπει να είναι βαθύτερη, να χτυπηθεί η ρίζα του κακού, η πηγή της εκμετάλλευσης. Να αλλάξουν χέρια τα μέσα παραγωγής, να πάρει ο λαός στα χέρια του τα «κλειδιά» της οικονομίας, να γίνει κύριος του ιδρώτα του και των αγαθών που παράγει.
Αυτό το σκηνικό πρέπει να αλλάξει. Αυτό που στηρίζουν τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, των «αγορών», των «επενδυτών» και της «υγειούς επιχειρηματικότητας» και, κυρίως, ως πυλώνας του σύγχρονου (είπαμε… οι εποχές αλλάζουν) διπολισμού, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το σκηνικό που κάποιοι (υπο)στηρίζουν με την ανοχή και την ψήφο τους είτε γιατί ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι μπορεί να υπάρχει και ένας δρόμος διαφορετικός από αυτόν που τους συνέραψε στον εγκέφαλο η καθεστωτική προπαγάνδα, είτε γιατί ποτέ δεν πίστεψαν αληθινά στη δύναμη του οργανωμένου αγώνα, είτε γιατί κουράστηκαν να βαδίζουν και συνεχίζουν σημειωτόν, ή προς τα πίσω.

Κανένας όμως δεν μπορεί να σε αναγκάσει να ακολουθήσεις έναν δρόμο αν δεν δώσεις ο ίδιος εντολή στα πόδια σου. Με αυτά θα τον περπατήσεις, αν και όταν το αποφασίσεις. Το ΚΚΕ δεν ζήτησε ποτέ την ψήφο σου βλέποντάς σε σαν πελάτη. Και επειδή ακριβώς δεν στηρίζει την ύπαρξή του στις κάλπες, δεν έχει ανάγκη από ψηφοφόρους-πελάτες. Το ΚΚΕ θέλει δίπλα του ανθρώπους που να μπορούν να σκέφτονται και να κρίνουν. Αποφασισμένους, να τραβάνε μπροστά με το μέτωπο κόντρα στον ήλιο. Ακόμα όμως και αν διαφωνείς με κάποιες από τις επιλογές του, ακόμα αν η δική σου συμμετοχή εξαντλείται μετά την… απομάκρυνσή σου από την κάλπη, έχεις συμφέρον την Κυριακή να ψηφίσεις το ΚΚΕ.
Στις 26 Γενάρη, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, να είσαι σίγουρος ότι κανένας από αυτούς που σήμερα σου χαϊδεύουν τ” αυτιά δεν θα πανηγυρίσει για σένα. Ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση την επόμενη μέρα, το μόνο σίγουρο είναι ότι το ΚΚΕ θα βρίσκεται στο ίδιο μετερίζι που βρισκόταν και την παραμονή των εκλογών. Για την οργάνωση της πάλης για το ξήλωμα όλου του αντεργατικού – αντιλαϊκού πλαισίου, για την ανάκτηση απωλειών, ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόμο για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που βιώνουμε. Γι’ αυτό πρέπει να βγει δυναμωμένο. Γι’ αυτό είναι ΚΑΙ προς το συμφέρον σου να το ψηφίσεις.
Δεν υπάρχουν καλές ή κακές εποχές. Τις εποχές τις «φτιάχνουν» και τις αλλάζουν οι άνθρωποι· συνήθως οι «κολλημένοι» του καιρού τους. Εκείνοι που αρνούνται πεισματικά να αναγνωρίσουν… ως πέρασμα από τη μια εποχή στην άλλη, τη διάσχιση των βαγονιών του ίδιου  συρμού, που στο πλάι του γράφει: Εκμετάλλευση.

Φουλ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-mars με Αλαβάνους*

 Φουλ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-mars με Αλαβάνους*

*Άρθρο συνεργάτη μας

Σήμερα είναι δικαιωματικά η μέρα της ανταρσύα-μαρς, που έχει την κεντρική προεκλογική της συγκέντρωση στο θέατρο διάνα. Χώρια το χτεσινό διαμάντι του δελαστίκ στο πριν, που δεν ξέρει κανείς από πού να το πρωτοπιάσει για να το σχολιάσει. Τίποτα όμως, μα αλήθεια τίποτα, δεν μπορεί να συγκριθεί με το προλεκάλτ προεκλογικό σποτάκι που κυκλοφόρησε το μετωπικό σχήμα. Και του οποίου το βαθύτερο νόημα προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει στο κείμενο που ακολουθεί η συνεργάτης του μπλοκ ρένα μπουεναβεντούρα δουρου-τι, με το σκοτεινό χαρτοπαικτικό της παρελθόν. Καλή ανάγνωση.

Το σποτ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν μπορεί να ειδωθεί μονάχα με μια πρώτη ματιά. Θέλει πολλές. Έχει πολλά μηνύματα, τόσα που δεν μπορείς να τα διαχειριστείς. Εμείς, θα επιχειρήσουμε να ρίξουμε λίγο φως, στο εν λόγω διαφημιστικό, το οποίο προφανώς απευθύνεται μονάχα σε χαρτοπαίχτες, γιατί αποκλείεται κάποιος άλλος να καταλαβαίνει κάτι.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1.      Η παιχτική (και όχι παικτική) ανάλυση

Ο φίλος μας –πρωταγωνιστής του σποτ- ανοίγει τα φύλλα του και έχει 7-2 διαφορετικού χρώματος αλλά καλή θέση στο τραπέζι, γιατί μιλάει τελευταίος. Έχει όμως, ένα από τα χειρότερα φύλλα, με τα οποία μπορείς να ξεκινήσεις στο Texas Hold’Em, το οποίο παίζει η παρέα.

Κοιτώντας τα φύλλα των υπολοίπων, ο πρώτος έχει AA, το καλύτερο φύλλο με το οποίο μπορείς να ξεκινήσεις το παιχνίδι, όμως δεν ανεβάζει το ποντάρισμα. «Άντε» λες. Περιμένει να ανεβάσει κάποιος άλλος, για να τα καρφώσει, επειδή μιλάει πρώτος και δεν θέλει να τους διώξει από την παρτίδα.

Ούτε όμως και ο δεύτερος, παρότι κρατάει QQ (είναι δηλαδή δυνατός) δεν ανεβάζει το ποντάρισμα, παρά βλέπει και αυτός το μίνιμουμ ποντάρισμα του πρώτου. Ο μοναδικός που παίζει σωστά, είναι ο τρίτος, ο οποίος με μέτριο φύλλο, ίδιου όμως χρώματος K-10 κάνει και εκείνος call στο μίνιμουμ ποντάρισμα, για να δει τουλάχιστον τα τρία πρώτα φύλλα (το flop).

Το ότι ο τρίτος καταλήγει μετά το flop άχαστος, έχοντας φλος ρουαγιάλ, κάτι που έχει πετύχει μόνο ο Τζέιμς Μποντ στο Casino Royale και αυτός όχι από τα τρία πρώτα φύλλα (και εκείνο ήταν στρέιτ φλος), είναι ευθύνη των δύο πρώτων παιχτών, που παρότι έχουν πολύ καλά φύλλα και φυσιολογικά σε ένα τραπέζι 5 ανθρώπων, θα έβαζαν όλες τις μάρκες τους, στη μέση πριν καν ξεκινήσουν να ανοίγουν τα φύλλα, δεν το κάνουν. Άρα κανονικά, ο τρίτος με το K-10, δεν θα είχε μπει ποτέ στη συγκεκριμένη παρτίδα και δεν θα είχε πετύχει flush royal.

Μετά το flop, το παιχνίδι αποκτά άλλη ενέργεια. Ο πρώτος με τους άσους, κάνει ένα μεγάλο raise, το οποίο όμως ίσα που φτάνει το ¼ των μαρκών του και παρόλα αυτά είναι πολύ μεγαλύτερο από το ποσό που ήδη υπάρχει συγκεντρωμένο στη μέση του τραπεζιού. Για να το σχηματοποιήσουμε, αν μέσα υπάρχουν 10 ευρώ, εκείνος βάζει 40, για να κερδίσει καθαρά 7,5 γιατί και τα 2,5 από τα 10 του κέντρου, είναι τα δικά του από το πρώτο ποντάρισμα. Άρα δεν ξέρει να παίζει, όπως μας έδειξε και στον πρώτο γύρο.

Ο δεύτερος, παρότι υπάρχει ο κίνδυνος και για κέντες και για χρώμα, με το σετ του, δεν κωλώνει από το overbet του πρώτου και callάρει το άρρωστο ποντάρισμα. Ακόμα πιο ηλίθιος δηλαδή.

Ο τρίτος τώρα, που στον πρώτο γύρο μας είχε δείξει ότι κάτι σκαμπάζει, αποδεικνύεται τουλάχιστον μικροαστικά ανυπόμονος. Έχει το απόλυτο φύλλο. Το καλύτερο που μπορεί να προκύψει. Ότι και αν ανοίξει στα επόμενα δύο φύλλα που απομένουν, δεν γίνεται να χάσει. Και αντί απλά να δει το ποντάρισμα των αντιπάλων του, με ενθουσιασμό πρωτάρη κάνει all—in μαρτυρώντας ουσιαστικά ότι κρατάει στο χέρι του, φύλλο που δεν χάνει. Ε, όχι. Παίζετε με τη νοημοσύνη μας.

Ο φίλος μας, πρωταγωνιστής του σποτ με το 7-2 στο χέρι, παρότι οι δύο «μπράβοι» από πίσω τον παροτρύνουν να τα βάλει όλα, παρότι δεν έχει ούτε επαφή, αλλά ούτε και φύλλο στο χρώμα εκείνων που έχουν πέσει κάτω, τα παίρνει στο κρανίο και αναποδογυρίζει το τραπέζι.

Στην πραγματική ζωή τώρα, μετά από αυτή την κίνηση, σε έχουν πετάξει έξω από το σπίτι και σου έχουν κρατήσει και τα λεφτά. Ο τύπος με το K-10 και το φλος ρουαγιάλ, έχει πέσει στα γόνατα πάνω από τις ανακατεμένα πλέον φύλλα και μάρκες και κλαίει γοερά ψιθυρίζοντας «Όχι ρε πούστη μου, είχα να βγάλω φλος ρουαγιάλ, από εκείνη την πρωτοχρονιά του ‘89». Σε επίπεδο συμβολισμών, άνετα μπορούσε να σταθεί ως διαφημιστικό της ΟΝΝΕΔ, όπως εκείνο με το ρεστοράν.

2.      Ανάλυση συμβολισμών

Εδώ υποθέτουμε ότι ο πρωταγωνιστής του σποτ είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι πρωτοετής ΝΑΡίτης. Ο πρωτοετής ΝΑΡίτης-Ελλάδα, μπαίνει σε ένα σπίτι που φαίνεται ότι δεν τον πηγαίνει κανείς με τη βία. Το σπίτι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το τραπέζι όπου παίζεται πόκερ η Ευρωζώνη. Από πίσω υπάρχουν και δύο μπράβοι… Ευρωστρατός; ΝΑΤΟ; Ποιος ξέρει;

Ωραία. Η Ελλάδα λοιπόν, που μπήκε χωρίς κάποια βία στην Ευρωπαϊκή Ένωση-σπίτι, βρίσκεται και στην Ευρωζώνη, που είναι ένα μεγάλο παιχνίδι πόκερ. Η Ελλάδα, δεν βάζει μόνη της τις μάρκες στο παιχνίδι. Αντίθετα της τις βάζει με τη βία η κρουπιέρισσα, που δεν μπορώ να καταλάβω ποια χώρα συμβολίζει. Εκτός και αν παντού βρίσκεται η Γερμανία. Η Γερμανία κρουπιέρισσα, η Γερμανία που έχει το Κ-10 και κάνει φλος ρουαγιάλ, μυρίζει και λίγο στημένο το παιχνίδι, αλλά τελοσπάντων.

Η Ελλάδα, δεν μιλάει την ώρα που της βάζουν μάρκες χωρίς λόγο στη μέση του τραπεζιού, κάτι που συμβολίζει  την εξάρτηση της χώρας. Οι υπόλοιποι παίχτες-χώρες έχουν κάτσει σε ένα τραπέζι με λεφτά, χωρίς –όπως αποδείξαμε παραπάνω- να ξέρουν πόκερ. Άρα, ή το παιχνίδι είναι φιλικό και ο πρωτοετής ΝΑΡίτης-Ελλάδα εντελώς καθυστερημένος που αναποδογυρίζει το τραπέζι σε ένα φιλικό παιχνίδι· ή οι υπόλοιποι παίχτες είναι παντελώς άσχετοι και στην πραγματικότητα, ο πρωτοετής ΝΑΡίτης-Ελλάδα που ξέρει ποκεράκι, μπορεί να τους τα φάει άνετα και αποδεικνύεται παντελώς καθυστερημένος γιατί δεν το κάνει. Να πούμε βέβαια, ότι ο ΝΑΡίτης-Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος του τραπεζιού-Ευρωζώνης, καθώς όταν κάθεται έχει τις λιγότερες μάρκες μπροστά του.

Ο πρωτοετής ΝΑΡίτης-Ελλάδα, δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι από τη στιγμή που του βάζουν με τη βία μάρκες σε φύλλο που δεν θέλει να παίξει, αλλά περιμένει πρώτα να δει πώς θα εξελιχθεί η παρτίδα για να αναποδογυρίσει το τραπέζι σταματώντας το παιχνίδι. Είναι τουλάχιστον τυχοδιώκτης και εθισμένος τζογαδόρος. Συμπέρασμα. Η Ελλάδα-ΝΑΡίτης, θα έμενε στο τραπέζι-Ευρωζώνη, αν το φύλλο της-του, ήταν καλύτερο. Η λύση είναι ΚΕΘΕΑ και απεξάρτηση ή αλλιώς διεθνής εποπτεία!!!

Από την άλλη και η Γερμανία-γραβατωμένος τύπος με Κ-10, είναι για τα πανηγύρια, από τη στιγμή που προσπαθεί να πετάξει τους πάντες έξω από το τραπέζι-Ευρωζώνη, την ώρα που έχει το καλύτερο φύλλο και αν απλά τους κρατήσει στο παιχνίδι, θα τους τα φάει εύλογα όλα. Το σποτάκι, θα μπορούσε να υπονοεί ότι τόσα χρόνια η Ελλάδα-ΝΑΡίτης, έτρωγε λεφτά που δεν είχε, καθώς κάθεται στο τραπέζι χωρίς να έχει δώσει χρήματα, βρίσκει όμως μπροστά του μάρκες…

Το σποτάκι στην πραγματικότητα, δεν βγάζει κάποιο νόημα. Το σύνθημα με το οποίο κλείνει είναι το «Ούτε διαπραγμάτευση, ούτε υποταγή. Σύγκρουση και ανατροπή» του τραπεζιού-Ευρωζώνης. Και αυτό επειδή δεν έχουμε καλό φύλλο. Από το σπίτι-ΕΕ δεν θα φύγει ο πρωτοετής Ναρίτης-Ελλάδα; Ή έχει παίξει ρόλο ο Αλαβάνος και γι αυτό το σποτ κόβεται εκεί; Πως θα είναι το πόκερ στην εργατική εξουσία;

Η χαρτοπαιξία-συμμετοχή στην Ευρωζώνη και την ΕΕ είναι ηθικά κολάσιμη; Και αν ναι, γιατί ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ κρατάμε στάση αναμονής απέναντι στον «μανιώδη χαρτοπαίχτη» ΣΥΡΙΖΑ που δεν συμμετέχει στο βίντεο;

Βέβαια, το παιχνίδι στο τραπέζι-Ευρωζώνη θα πρέπει να θεωρηθεί ως μη γενόμενο καθώς η κρουπιέρισσα δεν «καίει» φύλλα πριν ανοίξει flop-turn και river, ενώ παρότι θεωρητικά συμμετέχει στο παιχνίδι, ούτε ποντάρει, ούτε όμως και πηγαίνει πάσο τα φύλλα της.

ΥΓ1. Μήπως όλα παραπέμπουν στον καζινο-καπιταλισμό που έλεγε κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ;

ΥΓ2. Αν το παιχνίδι είναι στημένο, τα υπόλοιπα ισχυρά μέλη της Ευρωζώνης-τραπεζιού, έχουν κάνει καταφανέστατα κακό στήσιμο… Το σωστό στήσιμο, θα ήταν: To flop να ανοίξει για παράδειγμα με A-7-7 και έπειτα να ακολουθήσουν η ντάμα και ο βαλές μπαστούνι. Αυτό θα σήμαινε ότι ο ΝΑΡίτης-Ελλάδα θα είχε ένα δυνατό κατά τη γνώμη του φύλλο, ενώ ο κύριος με τους άσους θα είχε κρύψει τη δύναμη του δικού του φύλλου, αφού δεν είχε ποντάρει preflop… Το στήσιμο του παιχνιδιού, θα ήταν πλέον περισσότερο εμφανές προς το τέλος του παιχνιδιού και αυτό μόνο αν οι δύο, εκείνος με τους άσους και ο φίλος μας με τα τρία 7άρια, είχαν ποντάρει και είχε ακολουθήσει αυτός με το Κ-10 που μέχρι εκείνη την ώρα δεν θα είχε τίποτα. Ούτε ο δικός μας, θα φαινόταν τυχοδιώκτης, ενώ αντίθετα θα έβγαζε μάτι το στήσιμο.

3.      Η ηθικοπλαστική ανάλυση

Το επόμενο σποτ θα είναι σε στριπτιζάδικο; Τι είναι αυτά; Νεαροί πρωτοετείς φοιτητές να παίζουν πόκερ, στην Ευρωζώνη; Αντί να βρίσκονται στο δρόμο και να σπάνε τις κόκκινες (ευρω)ζώνες; Εγώ δεν ήμουνα ΝΑΡίτης, ΝΑΡίτη μ’ έκανες εσύ; Είναι αυτό fair play, μόλις δεις ότι δεν σου αρέσουν τα φύλλα, να αναποδογυρίζεις το τραπέζι; Δεν θα ήταν πολύ καλύτερο το σποτ της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος για τους κινδύνους του πόκερ στο διαδίκτυο;

Τι να μας πει κι ο δελαστίκ μετά από αυτό…

Ρένα Μπουεναβεντούρα Δουρου-τι

Μπουμπούκια και ανθοί ευωδιαστοί (ο λαός δεν ξεχνά;)

 Μπουμπούκια και ανθοί ευωδιαστοί (ο λαός δεν ξεχνά;)

-Τι μυρίζει έτσι ρε παιδιά;
-Η Brut  του Άκη θα 'ναι ρε Αλέξη!

Ο Τσίπρας υιοθέτησε τα έξι «ορφανά» του Ανδρέα, του Άκη και του Γιώργου

Παλιοί συνεργάτες του Άκη Τσοχατζόπουλου, πολιτικοί φίλοι του Γιώργου Παπανδρέου, άνθρωποι που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ και εντάχθηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ, συνέβαλαν στην οργανωτική ανασύσταση αλλά και στην εκλογική του εκτόξευση.

Η μεταφορά της «τεχνογνωσίας» του ΠΑΣΟΚ στην Κουμουνδούρου αλλά και η «ικανότητα» του Αλέξη Τσίπρα να ακούει τις συμβουλές των πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ, μετέτρεψαν το ΣΥΡΙΖΑ -υποστηρίζουν πολλοί- σε κόμμα εξουσίας.

Σύμφωνα με το «Έθνος της Κυριακής», ακόμα και το «σύνθημα» για κυβέρνηση της Αριστεράς φημολογείται ότι ειπώθηκε στον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ από πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ-ΚΛΕΙΔΙΑ

Αντώνης Κοτσακάς: Ο οργανωτικός νους του νεου ΣΥΡΙΖΑ

Στενός συνεργάτης του Άκη Τσοχατζόπουλου, διετέλεσε υφυπουργός Εργασίας και Υπουργός Αιγαίου από το 1989 έως το 2000 στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Παραιτήθηκε από το πολιτικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ πριν απο ένα χρόνο. Θεωρείται ο στρατηγός της οργανωτικής ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ στην Αττική. Του προτάθηκε να μπει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας αλλά το γεγονός της σύλληψης του Ακη, «φρέναρε» την υπόθεση.

Ευάγγελος Χωραφάς: O Τακτικός συνομιλητής του Αλέξη...

Αν και δεν εμφανίζεται επίσημα στο ΣΥΡΙΖΑ ο Ευάγγελος Χωραφάς, πρώην στενός συνεργάτης και σύμβουλος του Άκη Τσοχατζόπουλου, είναι απο τους τακτικότερους συνομιλητές του Αλέξη Τσίπρα. Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ακούει προσεκτικά τις συμβουλές του για πολιτικά και οργανωτικά θέματα.

Γιώργος Ραφτόπουλος: Ουσιαστική συμβολή στην ανασύνταξη

Από τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ και του συνδικαλιστικού κινήματος. Πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ, προσχώρησε στο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τον Σπύρο Κότσια που διετέλεσε πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών. Την δεκαετία του '80 είχε συγκρουστεί με στελέχη της Αριστεράς που προέρχονταν κυρίως από το ΚΚΕ ενώ ήταν θύμα τρομοκρατικής επίθεσης της 17ης Νοέμβρη που αποπειράθηκε να τον δολοφονήσει. Εχει συμβάλει σημαντικά στην οργανωτική ανασύνταξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Παναγιώτης Κουρουμπλής: Ανοιξε το δρόμο...

Ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τη δυνατή φωνή, αρνήθηκε να υπογράψει τη δανειακή σύμβαση, διεγράφη από το ΠΑΣΟΚ και δημιούργησε την Ενωτική Κίνηση μαζί με τον Νίκο Κοτζιά. Στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές συνεργάστηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ και επανεξελέγη.

Νίκος Κοτζιάς: Ειδικός στα οικονομικά θέματα*

Πανεπιστημιακός καθηγητής με αντιδιδακτορική δράση στην ΚΝΕ και πολυετή πορεία στο ΚΚΕ. Δημιούργησε μια φιλική σχέση με τον Γιώργο Παπανδρέου και τοποθετήθηκε πρόεδρος στο ΙΣΤΑΜΕ. Σύμφωνα με πληροφορίες μέσω της Ενωτικής Κίνησης ανέλαβε τον ρόλο του «μυστικού» οικονομικού συμβούλου του Αλέξη Τσίπρα.

Λούκα Κατσέλη: To φλερτ γίνεται...αρραβώνας

Η πρώην Υπουργός του ΠΑΣΟΚ απάντησε με ιδιαίτερη θέρμη στην πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για συνεργασία. Άλλωστε το ...δαχτυλίδι ο Αλέξης το έδωσε με την πρότασή του να οριστεί υπηρεσιακός πρωθυπουργός ο παλιός υπουργός Εθνικής Οικονομίας του Ανδρέα, Γεράσιμος Αρσένης, που είναι σύζυγός της. Μετεκλογικά θεωρούν πολλοί ότι ο Τσίπρας θα την αξιοποιήσει εαν η ίδια δεν επιδιώξει να ενταχθεί νωρίτερα στο δυναμικό του κόμματος.

Πηγή: iefimerida, 20/5/2012

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΙΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

   Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΙΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ 

ΣΥΣΤΗΜΑ

• Οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012, του Μάη και του Ιούνη, κατέδειξαν με σαφήνεια ότι το δικομματικό πολιτικό σύστημα της αστικής διαχείρισης από μονοκομματικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα έφαγε τα ψωμιά του όπως το γνωρίσαμε από το 1974 ως σήμερα.

Αναπόφευκτα πρόεκυψαν εντατικές διεργασίες προκειμένου η αστική τάξη και τα κόμματά της να χρησιμοποιήσουν ή να διαμορφώσουν τις απαραίτητες εφεδρείες για το πέρασμα στο διπολικό σύστημα με κυβερνήσεις συνεργασίας. Ανάλογες εξελίξεις έχουν συμβεί στα περισσότερα κράτη-μέλη της ΕΕ, πριν πολλά χρόνια, καθώς η απρόσκοπτη εναλλαγή φιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατικών ή αποκαλούμενων σοσιαλιστικών κομμάτων έχει εξαντληθεί εκεί που τουλάχιστον είχε την τυπική μορφή της δικομματικής εναλλαγής.

Οι διεργασίες για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, η αναμφισβήτητη ύπαρξη εφεδρειών στην Ελλάδα κάτω από την επίδραση και των διεθνών εξελίξεων, δεν υποβαθμίζουν τη σημασία της ταξικής πάλης, ακόμα και στις σημερινές συνθήκες που το επαναστατικό κίνημα έχει υποχωρήσει. Άλλωστε οι δυσκολίες που συναντά η αστική τάξη σχετίζονται και με την εξέλιξη και την αντανάκλαση του ταξικού αγώνα. Ωστόσο ο βαθμός αποτελεσματικότητας του εργατικού κινήματος εξαρτάται και από τη μαζικότητα και οργανωτικότητά του, σε συνδυασμό με το κατά πόσο έχει κατακτήσει μια σταθερή αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, κατά πόσο ο καθημερινός αγώνας δε διεξάγεται ως αυτοσκοπός, ανεξάρτητα ή και σε αντιδιαστολή με την προοπτική ανατροπής της αστικής πολιτικής εξουσίας.

Είναι κατώτερη των επιτακτικών αναγκών η διαμόρφωση της εργατικής πριν απ’ όλα συνείδησης, σχετικά με το ζήτημα της ουσίας του αστικού κράτους και της αστικής διακυβέρνησης, η οποία από την πιο ήπια-δημοκρατική ως την πιο ακραία αντιδραστική μορφή της δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δικτατορία της αστικής τάξης. Η δικτατορία της αστικής τάξης υπήρχε και στα χρόνια της Χούντας και στη μεταπολίτευση, και σε περιόδους αυταρχισμού κι έντασης της καταστολής, και σε περιόδους πιο ανεκτικής κι ευέλικτης διακυβέρνησης. Όταν η ΝΔ νομιμοποιούσε το ΚΚΕ (γνώριζε ότι το ΚΚΕ ντε φάκτο θα επαναλειτουργούσε στην Ελλάδα), όταν πρότεινε την κατάργηση της βασιλείας μέσω δημοψηφίσματος, ακόμη και τότε δεν έπαψε να ισχύει η δικτατορία της αστικής τάξης. Όταν η ΝΔ ανέστειλε για 7 χρόνια τη συμμετοχή της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, όταν έκανε κρατικοποιήσεις, δεν έπαυε το πολιτικό σύστημα να είναι δικτατορία της αστικής τάξης. Το ίδιο ισχύει για την περίοδο του ΠΑΣΟΚ, όταν καταργούσε τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, αναγνώριζε την Εθνική Αντίσταση και προχωρούσε και αυτό σε κρατικοποίηση προβληματικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Όταν όμως έπαιρνε πίσω την υπόσχεσή του μέσω δημοψηφίσματος ν’ αποφασίσει ο ελληνικός λαός την ένταξη ή όχι της Ελλάδας στην ΕΟΚ, όταν συμφωνούσε και ανανέωνε την παραμονή των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα, όταν άδειαζε το πρόγραμμά του από ορισμένα ριζοσπαστικά συνθήματα, τότε έκανε ανοιχτή δήλωση συμμόρφωσης προς τα συμφέροντα της αστικής τάξης και της δικτατορίας της.

Γι’ αυτό η επαναστατική ιδεολογία αντιπαραθέτει στη δικτατορία της αστικής τάξης τη δικτατορία του προλεταριάτου.

Το ΚΚΕ το 2012 και το 2014 δε στάθηκε μονοσήμαντα στην εκτίμηση ότι τα δύο αστικά κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχασαν εκατομμύρια ψήφους, ως έκφραση δικαιολογημένης λαϊκής δυσαρέσκειας και αγανάκτησης, αλλά και ως απόδειξη ότι έχουν απολέσει την ευχέρεια να ενσωματώνουν εργατικές λαϊκές μάζες σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Με παρρησία τόνισε ότι οι αξιοσημείωτες αυτές απώλειες δε συνιστούν ανατροπή του αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων.

Ο συσχετισμός δυνάμεων δεν καθορίζεται από τον εκλογικό συσχετισμό των κομμάτων που το πρόγραμμά τους και η πρακτική κατά συνέπεια πολιτική τους υποστηρίζει διάφορα μίγματα αστικής διαχείρισης. Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν οδηγεί στην αλλαγή τάξης στην εξουσία, παραμένει η αστική. Δεν καθορίζεται από τις ανακατατάξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα, αλλά πρώτ’ απ’ όλα από το συσχετισμό δυνάμεων στην ταξική πάλη, στην πορεία αναμέτρησης των αστικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων με το εργατικό κίνημα και τους συμμάχους του, με το ΚΚΕ πρώτα και βασικά. Ο συσχετισμός δυνάμεων αποτιμάται από ένα συνδυασμό πολύ περισσότερων δεικτών και όχι κυρίως από την κάλπη. Από την κατάσταση του εργατικού κινήματος, από το επίπεδο οργάνωσης και ταξικής συνείδησης, από την πρόοδο και μαζικοποίηση της Λαϊκής Συμμαχίας, με αφετηρία και βάση την οργάνωση στον τόπο δουλειάς, τον κλάδο σε περιφερειακό και πανελλαδικό επίπεδο, από την πορεία ισχυροποίησης του ΚΚΕ παντού.

Έχει σημασία να κερδίζει έδαφος η παραδοχή ότι η κίνηση του καπιταλισμού υπακούει σε αντικειμενικούς νόμους που καμία πολιτική βούληση δεν μπορεί να καταργήσει. Ο καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις είναι το πιο αδιάψευστο τεκμήριο ότι η αστική πολιτική είναι υποχρεωμένη να δρα σύμφωνα με τους νόμους της καπιταλιστικής συσσώρευσης, όποιο προσωπείο κι αν φοράει, εν γνώσει ακόμα ότι αυτό συνεπάγεται πολιτική φθορά.

Δεν αρκεί η αντίθεση με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ ή το ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες ρεφορμιστικές, οπορτουνιστικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις - ομάδες, αν δεν κατανοείται ο ταξικός χαρακτήρας της πολιτικής τους, η σχέση υπηρέτησης και συναίνεσης με την αστική τάξη, ανεξάρτητα τι πρόσημο χρησιμοποιούν, ή αν στο παρελθόν, σε κάποια συγκυρία, συνδέθηκαν με θετικές τακτικές και συμπεριφορές απέναντι σε ορισμένα λαϊκά προβλήματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα έχει διαδεχτεί επάξια το ΠΑΣΟΚ στην επιχείρηση συσκότισης του ταξικού χαρακτήρα των αστικών κομμάτων, στην αταξική κριτική προς αυτά κάνοντας επίκεντρο τα ηθικά προβλήματα, τη διαφθορά, που είναι αναπόσπαστο στοιχείο της καπιταλιστικής κερδοφορίας, της συνύφανσης κράτους και μονοπωλίων, αλλά δεν αποτελεί τη γενεσιουργό αιτία της ταξικής εκμετάλλευσης, της ανεργίας και της φτώχειας, της βίας και της καταστολής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρεώνει σήμερα στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ «νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία», ανεντιμότητα, αδιαφάνεια, εξυπηρέτηση «κολλητών», υποτέλεια στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, μίσος για το λαό κλπ., δηλαδή όλα τα ανάγει στην ηθική σφαίρα έξω από τη σχέση οικονομίας και πολιτικής. Η ιδεολογική ακαμψία ή ευελιξία μπορεί να χαρακτηρίζει κάποια κόμματα και πολιτικούς ηγέτες, αλλά το κύριο και βασικό είναι ο ταξικός χαρακτήρας τους.

Τα ηθικά κριτήρια, αποσπασμένα από τη σχέση οικονομίας και πολιτικής, από το πρόβλημα της εξουσίας, αποτελούν τροχοπέδη στην κατάκτηση πολιτικής συνείδησης, στην ωρίμανση του υποκειμενικού παράγοντα. Τελικά παρέχουν τη δυνατότητα στην αστική τάξη να ανταπεξέρχεται σε δυσκολίες, να χρησιμοποιεί παραπλανητικά διλήμματα και ψευτοεπιχειρήματα ώστε να χειρίζεται τις ενδοαστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, μετατρέποντας το λαό σε διαιτητή ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου, στα ανταγωνιζόμενα ιμπεριαλιστικά κράτη.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΝΔΟΑΣΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ

Αν ανατρέξουμε σε όλη την ιστορία, από τα πρώτα χρόνια της συγκρότησης του ελληνικού αστικού κράτους ως σήμερα, θα δούμε ότι το θέμα της μορφής και του τρόπου διακυβέρνησης, το μίγμα διαχείρισης, τα σκάνδαλα, ήταν στην ημερήσια διάταξη στο κοινοβούλιο και στον Τύπο, ως μέσο εκλογικής, πολιτικής επιτυχίας ενός αστικού κόμματος σε βάρος του άλλου. Την περίοδο του Σχεδίου Μάρσαλ έγιναν μεγάλες αποκαλύψεις για το πού κατέληγε ένα μέρος των χρημάτων. Πρώτοι ανάμεσα στους πρώτους έθεταν το ζήτημα οι ίδιοι οι Αμερικανοί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, που ενδιαφέρονταν ν’ αξιοποιηθούν τα χρήματα σε συγκεκριμένους ταξικούς σκοπούς και να μη μειώνονται, για να μπαίνουν στις τσέπες ακόμα και των απόλυτα δικών τους ανθρώπων. Άλλωστε οι αστοί ηγέτες δεν μπορεί να εμπιστεύονται συνεργάτες και όργανά τους που εξαγοράζονται, αφού έτσι μπορεί να περάσουν εύκολα στο στρατόπεδο του ανταγωνιστή.

Η έκπληξη του ΣΥΡΙΖΑ και το δέος που νιώθει, μπροστά σε δήθεν πρωτοφανέρωτα φαινόμενα, δεν είναι καθόλου ειλικρινή, με την έννοια ότι επιλέγει ένα παράγωγο φαινόμενο για να στηρίξει το διαχωρισμό των κεφαλαιοκρατών σε «τίμιους» και «διεφθαρμένους». Πιστεύει ότι με την ηθικολογία μπορεί ν’ «αγοράσει» ένα σημαντικό μέρος ψήφων, και μάλιστα βάζοντας στον πάγκο αυτής της αγοράς την ιστορικά αποδεδειγμένη ανιδιοτέλεια κι ετοιμότητα για προσωπική θυσία των κομμουνιστών. Έχουν το θράσος να λένε ότι είναι και συνεχιστές αυτής της μεγάλης εποποιίας της ταξικής πάλης στην Ελλάδα.

Για τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες ιδιαίτερο μέλημα πρέπει να είναι να κερδίζει έδαφος η ταξική αντίληψη ότι η ελληνική κυβερνητική εκπροσώπηση στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ γίνεται με μια εκ των προτέρων αποδοχή ότι τα όρια διαπραγμάτευσης (από τη σκοπιά πάντα των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης) είναι περιορισμένα. Σ’ αυτές τις ενώσεις τελικά οι αποφάσεις έχουν τη σφραγίδα του ισχυρού ή των ισχυρότερων κρατών, οι συμβιβασμοί –όταν γίνονται– έχουν ημερομηνία λήξης. Δεν πρόκειται για ζήτημα υποτέλειας, φοβίας, προδοσίας, αλλά για κανόνες ανταγωνισμού και αντιπαράθεσης που έχουν υπόβαθρο την ανισόμετρη ανάπτυξη και την εξέλιξη των ενδοϊμπεριαλιστικών κι ενδοαστικών αντιθέσεων.

Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει, μέσα από την καθημερινή πάλη, ν’ απαλλαγούν από μια σειρά αστικά ιδεολογήματα που συσκοτίζουν τη συνείδηση και περιορίζουν την αποτελεσματικότητα των αγώνων. Τέτοια ιδεολογήματα είναι:

• Ότι είναι προοδευτικό φαινόμενο να υπάρχει κρατικός επιχειρηματικός τομέας ή, το αντίθετο, μόνο ιδιωτικός.

• Ότι η κρατική παρέμβαση μπορεί ν’ αλλάξει θετικά –υπέρ του εργαζόμενου λαού– τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς και να μεταλλάξει το αστικό κράτος σε μη αστικό, αλλά αριστερό και προοδευτικό.

• Ότι ο ελληνικός λαός υποχρεωτικά πρέπει να ζει εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

• Ότι το ζήτημα-κρίκος για την αντιμετώπιση της ανεργίας και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου είναι να γίνονται πριν απ’ όλα παραγωγικές επενδύσεις, ότι η λεγόμενη παραγωγική ανασυγκρότηση θ’ αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κρίσης.

Η διαχειριστική ικανότητα των αστικών κομμάτων μπορεί να είναι επιτυχής ή και ανεπιτυχής, με κριτήριο πάντα το συμφέρον της αστικής τάξης, την καπιταλιστική κερδοφορία ή ακόμα και τη διαπραγματευτική ικανότητα στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, που όμως δεν έχει στόχο την κοινωνική λαϊκή ευημερία, αλλά την ευημερία τμημάτων του κεφαλαίου, την ευνοϊκότερη μεταχείρισή τους στις συνθήκες του αδυσώπητου μονοπωλιακού ανταγωνισμού.

Η μεταπολεμική σοσιαλδημοκρατική διαχείριση σε ευρωπαϊκές χώρες με το διευρυμένο παραγωγικό κρατικό τομέα και τις εκτεταμένες κοινωνικές παροχές δεν επιβλήθηκε στην αστική τάξη κυρίως λόγω του συσχετισμού δυνάμεων. Η φάση αναπαραγωγής του κεφαλαίου ήταν τέτοια, που έδινε τη δυνατότητα των κοινωνικών παροχών, αλλά και τα συμφέροντα του κεφαλαίου επέβαλαν για διάφορους λόγους ένα μέρος των μέσων παραγωγής να είναι κρατική ιδιοκτησία (π.χ., σε επιχειρήσεις που απαιτούσαν μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια, με χαμηλό ποσοστό κέρδους, όμως απαραίτητες για τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κοινωνικού κεφαλαίου).

Η ΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ

Τα πρώτα εμβρυικά ίχνη της δικομματικής διαπάλης κι εναλλαγής τα βρίσκουμε με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, μετά από την Επανάσταση του 1821, η διαμόρφωση του οποίου ήταν αργή και βασανιστική. Οι ενδοαστικές αντιπαραθέσεις και η προσπάθεια συγκρότησης και στερέωσης του αστικού κρατικού μηχανισμού μπλέκονταν με τις διαφορετικές επιλογές για τον εξωτερικό προσανατολισμό του νεότευκτου κράτους και με τη στρατηγική της εθνικής ολοκλήρωσης, γεγονός που οδήγησε τις αντιμαχόμενες μερίδες της αστικής τάξης (που περιελάμβαναν και αστοποιημένα στρώματα της παλιάς οθωμανικής διοίκησης, όπως οι κοτζαμπάσηδες, οι Φαναριώτες και ο ανώτερος κλήρος) σε οξύτατες πολιτικές αντιπαραθέσεις. Ταυτόχρονα με αυτά, πρέπει να συνυπολογιστεί ότι οι Έλληνες αστοί, εφοπλιστές κι έμποροι, ήταν πανίσχυροι στον εξωελλαδικό χώρο, στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήξεραν ότι εκεί είναι ο χώρος του πλουτισμού τους, ενώ για την «πατρίδα Ελλάδα» περιορίζονταν σε μικρού μεγέθους επενδύσεις, με κριτήριο το γρήγορο κέρδος.

Θεωρείται από πολλούς ιστορικούς –κι έχουν δίκιο– ότι ο συνεπής οπαδός του δικομματικού πολιτικού συστήματος ήταν ο Χαρίλαος Τρικούπης και το κόμμα του. Ο ίδιος επιζητούσε ως πρώτο ζήτημα αστικούς θεσμικούς εκσυγχρονισμούς για την ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Ελλάδα και ως δεύτερο ζήτημα την ολοκλήρωση της εθνικής επικράτειας. Θεωρούσε –και σωστά από την πλευρά των ταξικών επιδιώξεών του– ότι το αστικό κοινοβούλιο στην Ελλάδα πρέπει να προσεγγίσει ή να φτάσει στο ευρωπαϊκό πρότυπο, ότι ο δικομματισμός μπορεί να συμβάλει στην εύρυθμη λειτουργία της κυρίαρχης πολιτικής, σε αντίθεση με τον τύπο του πολυκομματισμού που υπήρχε μέχρι τότε και ο οποίος χαρακτηριζόταν από μεγάλη ρευστότητα, ενώ ο θρόνος είχε εκτελεστικές αρμοδιότητες με βάση και το νέο σύνταγμα του 1864. Το αποτέλεσμα ήταν να σχηματίζονται κυβερνήσεις μειοψηφίας, να διορίζονται κυβερνήσεις ανεξάρτητα από τα εκλογικά αποτελέσματα.

Η επί πολλά χρόνια διαμάχη μέσα στο δίπολο των μοναρχικών και αντιμοναρχικών, και επί Όθωνα και επί Γεωργίου Α΄ και επί Κωνσταντίνου Α΄ αργότερα, ήταν πραγματική, αλλά δεν ήταν ουσιαστική, με την έννοια ότι δεν έθεταν θέμα αρχής αν πρέπει να υπάρχει βασιλεία ή όχι. Αντίθετα, και οι δύο πόλοι θεωρούσαν τη βασιλεία παράγοντα σταθερότητας, οι διαφορές αφορούσαν το εύρος ή τον περιορισμό των βασιλικών αρμοδιοτήτων και πιο ουσιαστικά το ζήτημα κατανομής των εξουσιών προς όφελος των κυβερνήσεων. Βέβαια αυτές οι θέσεις τους επηρεάζονταν από το ποιο κόμμα είχε σε κάθε φάση την κυβέρνηση.

Η διαμάχη εκδηλωνόταν ανάμεσα στο κόμμα του Τρικούπη που ήταν ο κύριος φορέας του αστικού εκσυγχρονισμού και στο κόμμα του Δηλιγιάννη που αντιδρούσε σε αρκετούς εκσυγχρονισμούς από τη σκοπιά των συμφερόντων των γαιοκτημόνων και μικροαστών. Στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα στην Ελλάδα κυριαρχούσε γεωγραφικά η ύπαιθρος (στην οποία βρίσκονταν οι μικροί καλλιεργητές και οι γαιοκτήμονες), η αγροτική οικογένεια ταυτιζόταν με μονάδα παραγωγής. Η ίδρυση του ελληνικού κράτους πάντως οδηγεί τους γαιοκτήμονες στην αλλαγή του προσανατολισμού τους σε άλλες, πιο κερδοφόρες δραστηριότητες στα αστικά κέντρα και αυτή η εξέλιξη εκφράζεται στη διαπάλη ανάμεσα στην παλιά και ανερχόμενη νέα πολιτική εξουσία των αστών, στη διαπάλη ανάμεσα στα κόμματα.

Αναπόσπαστο στοιχείο της διαπάλης ήταν η στάση απέναντι στο ζήτημα της διεύρυνσης των γεωγραφικών ορίων της Ελλάδας, η λεγόμενη «απελευθέρωση του αλύτρωτου ελληνισμού». Ο ένας πόλος, που ήταν συνδεδεμένος με την Αγγλία, στρεφόταν στην προσάρτηση της Ηπείρου, της Θεσσαλίας, της Επτανήσου, της Κρήτης και αργότερα της Μακεδονίας, ενώ ο άλλος, που ήταν πιο κοντά στη Γαλλία και τη Ρωσία, ενδιαφερόταν για την επέκταση της Ελλάδας στη Μικρά Ασία, στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, με βάση τις οικονομικές δραστηριότητες των Ελλήνων εφοπλιστών κι εμπόρων, των βιοτεχνών, των πολιτικών ηγετών της Διασποράς. Στην πράξη όμως, κανένας από τους δύο πόλους όταν είχε τη διακυβέρνηση δε λειτούργησε, με βάση τη διακηρυγμένη πολιτική, στη διεύρυνση των γεωγραφικών ορίων της Ελλάδας.

Ο Χ. Τρικούπης επιδίωκε τη διατήρηση της ειρήνης και την αποφυγή πάση θυσία μιας γενικευμένης στρατιωτικής σύγκρουσης με την Τουρκία, υποστήριξε δραστικές μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό σύστημα και στους θεσμούς εξουσίας, στο στρατό, στη δημόσια διοίκηση, στην παιδεία και ιδιαίτερα στις συγκοινωνιακές μεταφορικές υποδομές. Τη διεύρυνση των γεωγραφικών ορίων της Ελλάδας την εξαρτούσε από την εσωτερική οικονομική καπιταλιστική ανάπτυξη και το ρόλο των συμμάχων, ιδιαίτερα της Αγγλίας, ενώ ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης και το κόμμα του (που παρέμενε πάντα μικρότερο από το κόμμα των τρικουπικών) επιδίωκε μέσω της πολεμικής ετοιμότητας και πολεμικών επιχειρήσεων στα σύνορα να πετύχει τη διεύρυνση, από την οποία εξαρτούσε και την οικονομική καπιταλιστική ανάπτυξη.

Οξυμένη αντιπαράθεση ανάμεσα στους τρικουπικούς και δηλιγιαννικούς αποτέλεσαν οι έμμεσοι φόροι που επέβαλε ο Τρικούπης και οι όποιοι επιβάρυναν κυρίως τον πληθυσμό των πόλεων, όχι μόνο τους μεγαλοαστούς, αλλά και τους μικροαστούς.

Αλλά και η φορολογική πολιτική του Δηλιγιάννη όταν ήταν επικεφαλής της κυβέρνησης δε διέφερε από του Τρικούπη, δηλαδή δεν εφάρμοζε το σύνθημα που ως αντιπολίτευση χρησιμοποίησε για να κερδίσει ψήφους, δηλαδή το σύνθημα «κάτω οι φόροι» λόγω του οποίου ψηφιζόταν από μικροαστικά στρώματα και τους φτωχούς των πόλεων.

Το θέμα της βασιλείας διαπλεκόταν με το ζήτημα της σύνδεσης βασικών μηχανισμών εξουσίας (π.χ. στρατός) με την κυβέρνηση και τα υπουργεία. Οι ίδιοι οι πολιτικοί που ήταν κατά του στέμματος συμμαχούσαν μαζί του όταν επρόκειτο να επιβάλλουν στο λαό την κρατική δύναμη. Καμία πλευρά του πρωτόλειου δικομματικού συστήματος δεν ενδιαφερόταν να κατοχυρώσει τη λαϊκή παρέμβαση και οπωσδήποτε τα κοινωνικά δικαιώματα του εργαζόμενου λαού.

Το 1902-1906 γίνονται ανακατατάξεις στις δύο ισχυρές παρατάξεις, την τρικουπική και δηλιγιαννική, διαμορφώνονται νέες συλλογικότητες και πολιτικές φυσιογνωμίες, ιδιαίτερα με την εμφάνιση του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Την περίοδο αυτή η διαμάχη παίρνει τη μορφή της έντονα προσωποποιημένης αντίθεσης Βενιζέλου - Κωνσταντίνου. Σε αυτήν εκδηλώνονται με σαφήνεια, ανάμεσα σε άλλες, και οι διαφορές στο ζήτημα σε ποια ιμπεριαλιστική συμμαχία θα προσφέρει υπηρεσίες η Ελλάδα, καθώς προετοιμάζεται και πραγματοποιείται ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος που η λήξη του συνδέθηκε και με τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση.

Στο αστικό πολιτικό σύστημα επικράτησε ο διαχωρισμός ανάμεσα στους φιλοπόλεμους και σε ουδετερόφιλους. Ηγέτης της φιλοπόλεμης παράταξης στο πλευρό της ΑΝΤΑΝΤ ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ενώ αντίπαλος «ουδετερόφιλος» –ως γερμανόφιλος– ήταν ο βασιλιάς Κωνσταντίνος. Ο Βενιζέλος επιβλήθηκε με τις λόγχες των Αγγλογάλλων. Αποτέλεσμα ήταν η εκθρόνιση του Κωνσταντίνου και όχι η κατάργηση της βασιλείας, η εκστρατεία στη Νότια Ρωσία, αργότερα η Μικρασιατική Εκστρατεία που αντανακλούσε τις επεκτατικές διαθέσεις της αστικής τάξης που ταυτίζονταν με τις επιδιώξεις του αγγλογαλλικού ιμπεριαλισμού.

Το πρόβλημα της σχέσης του θρόνου με το αστικό πολιτικό σύστημα παρέμεινε για όλο σχεδόν τον 20ό αιώνα και πιο συγκεκριμένα ως το δημοψήφισμα του 1974, το οποίο κατήργησε τη βασιλεία ως θεσμό, στόχο που για τους δικούς της λόγους υπηρετούσε και η απριλιανή Χούντα.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αξιοποιώντας τη φήμη του επαναστάτη από το κίνημα του Θερίσου, ως αστός πολιτικός είχε κατανοήσει τη σημασία των αστικών εκσυγχρονισμών που είχε ανάγκη ο ελληνικός καπιταλισμός και ο ρόλος της ανάπτυξης της βιομηχανίας. Εδώ εντάσσονται η καθιέρωση δωρεάν υποχρεωτικής στοιχειώδους εκπαίδευσης, η ίδρυση αγροτικών συνεταιρισμών, η ασφάλιση των εργαζομένων και η 8ωρη εργασία, η μονιμότητα των δημόσιων υπαλλήλων κ.ά. Την ίδια ώρα, έδειχνε, όπως όλοι οι αστοί πολιτικοί ηγέτες, το μίσος του απέναντι στο εργατικό κίνημα σε συνθήκες που είχαν αυξηθεί σημαντικά οι βιομηχανικές μονάδες, με αποτέλεσμα την αύξηση των εργατών και την αφύπνιση της αγωνιστικότητας των συνδικάτων, σε αντίθεση με το συντεχνιακό χαρακτήρα που είχαν εξαιτίας και της συμμετοχής των εργοδοτών στις εργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις. Ο Βενιζέλος απέδειξε την ικανότητά του από τη μια μεριά να κάνει υποχωρήσεις προς το εργατικό κίνημα και από την άλλη να επιδιώκει με συγκεκριμένα μέτρα και νόμους να καταστείλει το κίνημα ώστε να μην υποχρεωθεί σε περισσότερες παραχωρήσεις και υποχωρήσεις στην πορεία.

ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΝΑΛΛΑΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 1974 ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Πιο κοντά στη σύγχρονη εμπειρία βρίσκεται η διαμόρφωση του δικομματισμού ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στη μεταπολίτευση, με απαρχή την παράδοση της διακυβέρνησης από τη δικτατορία στις αστικές πολιτικές δυνάμεις.

Το ΚΚΕ χαρακτήρισε την εναλλαγή αυτή ως προϊόν συμβιβασμού. Η απόφαση της ΚΕ στις 29 Ιούλη 1974 έλεγε: «Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση, η χουντική ηγεσία, με οδηγίες της Ουάσιγκτον και άλλων ηγετικών ΝΑΤΟϊκών κύκλων, ανέθεσε τη διακυβέρνηση της χώρας σε συντηρητικούς αστούς πολιτικούς, με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Καραμανλή». Το Γενάρη του 1975 η 2η Ολομέλεια της ΚΕ υπογράμμιζε: «…το γεγονός ότι η αντικατάσταση της δικτατορίας έγινε από τα πάνω με συμβιβασμό ανάμεσα στη Χούντα, τους ιμπεριαλιστές και τις συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις, καθόρισε τον περιορισμένο χαρακτήρα της μεταβολής της 23ης του Ιούλη. Στην εξουσία ήρθαν οι συντηρητικές δυνάμεις. Πρόκειται για αναγκαστική αλλαγή μορφής εξουσίας των μονοπωλίων, εγχώριων και ξένων…».

Το αστικό πολιτικό σύστημα, όπως ήταν διαμορφωμένο μέχρι το 1967, με τις όποιες δικαιοδοσίες του θρόνου, εξάντλησε τα όριά του. Η πτώση της δικτατορίας, που μάλιστα πραγματοποιήθηκε με πρόσχημα τον αντικομμουνισμό και την τάχα ένοπλη προετοιμασία για την κατάργηση της αστικής δημοκρατίας, αντικειμενικά δημιούργησε ορισμένες προϋποθέσεις για τη νομιμοποίηση της δράσης του ΚΚΕ, καθώς και την κατάργηση αντικομμουνιστικών νόμων που ίσχυαν από τα χρόνια του εμφυλίου, ορισμένοι και πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η εναλλαγή το 1974 ανέδειξε ένα καινούργιο στοιχείο που είχε ωριμάσει στις συνθήκες της μεταπολεμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, των εξελίξεων στην κοινωνική διαστρωμάτωση, για το οποίο δυστυχώς το Κόμμα μας δεν είχε έγκαιρη πρόβλεψη, εξαιτίας λαθεμένης αντίληψης για το επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού στην Ελλάδα, στην κοινωνική διαστρωμάτωση, των επιδράσεων από την προετοιμασία ένταξης στην ΕΟΚ: Είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου μαζικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, το άλλο σκέλος του δικομματικού πολιτικού συστήματος, που ταυτόχρονα θα γινόταν ανάχωμα στην τάση ριζοσπαστικοποίησης που θα έφερνε κυρίως η δράση του ΚΚΕ. Δεν έγινε μόνο ανάχωμα, αλλά και όργανο ενσωμάτωσης δυνάμεων που επί χρόνια είχαν συνεργαστεί με το ΚΚΕ μέσω της ΕΔΑ.

Το ΠΑΣΟΚ δεν εξέφραζε απλά τις ταλαντεύσεις –τύπου εκκρεμούς– των μικροαστικών στρωμάτων, όπως αρχικά εκτιμήθηκε. Η υιοθέτηση από την ηγεσία του ορισμένων αντιιμπεριαλιστικών συνθημάτων ήταν ο κατάλληλος ελιγμός για την ενσωμάτωση ριζοσπαστικών λαϊκών μαζών. Προτού ακόμα ιδρυθεί το ΠΑΣΟΚ, όταν εμφανίστηκε το ΠΑΚ, ο ηγέτης του Α. Παπανδρέου οριοθετήθηκε με σαφήνεια κατά του ΚΚΕ, κατά της ΕΣΣΔ και του σοσιαλιστικού συστήματος, τοποθέτησε την Ελλάδα στη Δύση. Σημειολογικά βέβαια, για να δίνει την εντύπωση ότι έχει ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά σε σχέση με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, δήλωνε ότι το ΠΑΣΟΚ δε θα ενταχτεί στη Σοσιαλιστική Διεθνή!

Η ελληνική σοσιαλδημοκρατία δεν μπορούσε ν’ αποτελέσει εξαίρεση έναντι της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία εξελίχτηκε σε αστική πολιτική δύναμη και διώκτη του εργατικού κινήματος, εχθρού της σοσιαλιστικής επανάστασης ακόμα από την περίοδο του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ιδιαίτερα από τη στιγμή που έγινε κυβερνητική δύναμη. Η αποκάλυψη του χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ ως του δεύτερου κόμματος της αστικής τάξης έγινε πολύ γρήγορα, πριν ακόμα τα μέσα της δεκαετίας του 1980 κι ενώ ακόμα υπήρχε θετική συγκυρία στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Η επιτάχυνση της συντηρητικής στροφής του ΠΑΣΟΚ και της σύγκλισης με τη ΝΔ οφείλεται και στο γεγονός ότι έπρεπε να πάρει τα κατάλληλα, στρατηγικής σημασίας, μέτρα για την ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ενιαία εσωτερική αγορά της ΕΟΚ, που ήταν ο προθάλαμος για τη μετεξέλιξή της στην ΕΕ.

Ο δικομματισμός στη μεταπολίτευση είχε ουσιαστική συμβολή στην πραγματοποίηση των συμμαχιών της αστικής τάξης με τα διευρυνόμενα μεσαία στρώματα, που στο πιο μεγάλο μέρος τους είχαν τις αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις για να γίνουν το μαξιλάρι θωράκισης του συστήματος μαζί με τη διευρυνόμενη εργατική αριστοκρατία. Επίκεντρο των συμμαχιών ήταν όσο γινόταν περισσότερα μεσαία στρώματα, ιδιαίτερα αυτά που κινούνταν δορυφορικά στα μονοπώλια, σε τομείς που τα μονοπώλια δεν ενδιαφέρονταν ακόμα για επένδυση και πρόσβλεπαν στην προετοιμασία εδάφους-αγοράς από μεσαίους και μικρούς επιχειρηματίες. Στη συμμαχία εντάσσονταν οι μεσαίοι και μικροί αγρότες, αλλά και η εργατική αριστοκρατία κι εκείνο το τμήμα της εργατικής τάξης που είχε σχετικά υψηλότερες απολαβές και απολάμβανε συντεχνιακού τύπου προνόμια.

Στην πολιτική συμμαχιών εντάσσονται και οι προσπάθειες προσεταιρισμού μικρότερων κομμάτων, ρεφορμιστικών, οπορτουνιστικών, ώστε να υπάρχει στεφάνη ασφαλείας απέναντι στο ΚΚΕ, στο εργατικό κίνημα, να στηθούν αναχώματα στην αναγκαία και δυνατή, παρά τις διαφορές, συμμαχία της εργατικής τάξης με τα κατώτερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων.

Το ΠΑΣΟΚ παρουσίασε στην ανοδική πορεία του όλα τα αντιλαϊκά προτερήματα της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας. Αναφερόμαστε στο προτέρημα να επιβάλλει με ικανότητα και κατάλληλες τακτικές κινήσεις, μεγάλης ευελιξίας, την παραπλανητική διαχωριστική γραμμή ώστε να θεωρείται αυτό η εναλλακτική λύση. Το ΠΑΣΟΚ από το 1974 ως το 1981 μπόρεσε ν’ αξιοποιήσει την έλλειψη ευελιξίας της ΝΔ, που δεν τόλμησε να κάνει ούτε εκείνες τις ανώδυνες επιλογές για τη συγκεκριμένη περίοδο, που είχαν κάνει αστικά κόμματα στη Δυτική καπιταλιστική Ευρώπη μετά από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Την κατάργηση των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων, την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, την υιοθέτηση ορισμένων συνθημάτων που δεν έρχονταν σε αντίθεση με το πρόγραμμα και την πολιτική της, όπως με μεγάλη ικανότητα έκανε το ΠΑΣΟΚ, το διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους, που ούτε το ΠΑΣΟΚ τόλμησε. Ακόμα και ορισμένα ανοίγματα που έκανε προς ορισμένες βαλκανικές χώρες, δεν τα αξιοποίησε προπαγανδιστικά.

Έτσι το ΠΑΣΟΚ μπόρεσε να «περάσει» στο δοκιμαζόμενο, πολλά χρόνια, ελληνικό λαό από την πολιτική της ΕΡΕ, συνέχεια της οποίας ήταν η ΝΔ, τη γραμμή ότι αυτό αποτελεί εναλλακτική λύση στην «επάρατη» Δεξιά, ότι όσο η ΝΔ ήταν στην κυβέρνηση ελλόχευε ο κίνδυνος της Μακρ

ονήσου και των Γιούρων. Η ευελιξία του ΠΑΣΟΚ στα συνθήματα και στις ψευδεπίγραφες ή δευτερεύουσες διαχωριστικές γραμμές δεν οφειλόταν μόνο στη δυσκολία της ΝΔ να προσαρμοστεί στις μεταδικτατορικές εξελίξεις. Οφειλόταν και στο γεγονός ότι η κοινωνική του βάση ήταν ευρύτερη, εξέφραζε ένα μικροαστικό αντιιμπεριαλισμό, πρόβαλλε το σύνθημα «του τρίτου δρόμου προς το σοσιαλισμό», πράγμα που επηρέαζε –και ως ένα βαθμό– δελέαζε μικροαστικά στρώματα, αλλά κι ένα μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης που είχε αποστασιοποιηθεί από την αντικομμουνιστική προπαγάνδα και τις διώξεις.

Η σοσιαλδημοκρατία είχε ως πριν λίγα χρόνια στην Ελλάδα την ικανότητα τακτικών ελιγμών κι εκσυγχρονισμών που της προσέδιδαν επιφανειακά ειδοποιό διαφορά από τη ΝΔ, ακόμα και την περίοδο που η σύγκλιση των προγραμμάτων των δύο κομμάτων εξελίχτηκε σε εξομοίωση.

Το ΠΑΣΟΚ, πράγμα που σήμερα επίσης το κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπάθησε να δώσει ένα σχετικά διαφορετικό νόημα, στα λόγια βέβαια, στον πατριωτισμό, σε αντίθεση με την ταύτιση του πατριωτισμού με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, το δυτικοευρωπαϊκό καπιταλισμό, τον αντισοσιαλισμό και αντικομμουνισμό της ΝΔ. Με το σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» (το επανέφερε κάποια στιγμή και ο Τσίπρας), με τις κραυγές κατά της υποτέλειας, της αποικιοποίησης, της πολιτικής δημιουργίας προτεκτοράτων, πετύχαινε δύο στόχους ταυτόχρονα: Ν’ αξιοποιήσει το συγκριτικά με τις ανάγκες χαμηλό επίπεδο της εργατικής πολιτικής συνείδησης, να το χρησιμοποιήσει επίσης ως μέσο άσκησης πίεσης στους κόλπους της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ υπέρ, βεβαίως, των συμφερόντων της αστικής τάξης της Ελλάδας, του ελληνικού καπιταλισμού. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει τις διαφορετικές τότε συνθήκες από πλευράς συσχετισμού δυνάμεων, με την ύπαρξη του σοσιαλιστικού συστήματος και κυρίως του Κινήματος των Αδέσμευτων. Σε σύγκριση με τη ΝΔ, επιδίωκε να υιοθετήσει είτε τα ίδια είτε παραφρασμένα συνθήματα από αυτά που χρησιμοποιούσε το ΚΚΕ, ώστε να προσεταιριστεί το χώρο του, πράγμα στο οποίο η ΝΔ προσπαθούσε ν’ αντιπαρατεθεί με επιθετικό τρόπο, με απόρριψη και καταδίκη. Άρα ο δικομματισμός δε σημαίνει δύο ίδια κόμματα σε όλα, αλλά δύο κόμματα στηρίγματα του αστικού πολιτικού συστήματος με την κοινή τους στρατηγική, αλλά και μέσα από τη διελκυστίνδα της ανώδυνης εκκωφαντικής αντιπαράθεσης. Η σοσιαλδημοκρατία περιέκλειε μέσα της πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες να οσμίζεται τις διαθέσεις των μαζών, τα υπόγεια ρεύματα, τις τάσεις ριζοσπαστισμού.

Επιβεβαιώνεται ότι, ακόμα κι αν ένα κόμμα εμφανίζεται αμφιταλαντευόμενο ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη, αναπόφευκτα θα υπηρετήσει τις δυνάμεις του κεφαλαίου, ιδιαίτερα μόλις πάρει το κυβερνητικό πηδάλιο. Η κομματική του βάση, ακόμα κι αν υιοθετεί ριζοσπαστικά αιτήματα, με βάση τα συνθήματα που χρησιμοποιεί η ηγεσία του κόμματος, δεν είναι σε θέση ν’ αλλάξει το χαρακτήρα του κόμματος, όταν αυτό έχει διαμορφωθεί σε αστικό κόμμα ή αποδέχεται να παίξει το ρόλο του αστικού διαχειριστή. Αντίθετα, οποιαδήποτε ανοχή σε τέτοια κόμματα περικλείουν οι ετερογενείς δυνάμεις, και δεξιές και αριστερές, στο όνομα να κερδηθεί το αριστερό τμήμα του με το κίνημα, οδηγεί στην ενσωμάτωση και των μεν και των δε. Ανοίγει το δρόμο να κυριαρχεί η αντίληψη ότι είναι υποχρέωση του Κομμουνιστικού Κόμματος να εγκαταλείπει θεμελιακές θέσεις, να παραιτηθεί από την αυτοτέλειά του, να παίζει ένα και μοναδικό ρόλο: Να επιβλέπει το σύμμαχο ώστε να μην κάνει υπερβολικές υποχωρήσεις. Πουθενά σε όλο τον 20ό και 21ο αιώνα δεν επιβεβαιώθηκε ότι μέσω συνεργασίας με τη σοσιαλδημοκρατία και τα παραρτήματά της υπάρχει ελπίδα αυτή να γίνει ριζοσπαστική, το αντίθετο συνέβη, ισχυρά κομμουνιστικά κόμματα εξαφανίστηκαν, αλλοιώθηκαν, εξαϋλώθηκαν όσον αφορά τον επαναστατικό τους χαρακτήρα.

Η διαχείριση έχει αυστηρά περιορισμένα όρια, καμία προπαγάνδα ή ελιγμός δεν είναι σε θέση να καταργήσει το βασικό νόμο και τις εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλισμού. Το εργατικό κίνημα μπορεί να αποσπάσει ορισμένες παραχωρήσεις, όμως, όσο δυνατό και να είναι, δεν πρόκειται με συνηθισμένα μέσα να ανατρέψει επιλογές στρατηγικού χαρακτήρα.

Η ΝΔ ασκούσε τρομοκρατία στο λαό ότι, αν το ΠΑΣΟΚ έλθει στην κυβέρνηση, η Ελλάδα θα έχανε συμμαχίες, θα έμενε μόνη της, η αναρχία και η πολιτική αστάθεια θα κυριαρχούσε. Έτσι έδινε εύσημα στο ΠΑΣΟΚ ως κόμμα φιλοσοσιαλιστικό, ως δύναμη αντιιμπεριαλιστική. Κάτι ανάλογο που κάνει σήμερα απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, που τον κριτικάρει ως οπαδό του σπάταλου κρατισμού, εχθρικό στις καπιταλιστικές επενδύσεις, ότι τάχα θέλει την παράταση της κρίσης και τη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας. Με αυτόν τον τρόπο δίνει εύσημα ριζοσπαστισμού στο ΣΥΡΙΖΑ, που σε καμία περίπτωση δε διαθέτει. Η πολεμική της ΝΔ απέναντι στο ΠΑΣΟΚ παλιότερα, και σήμερα απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, δε θα μπορούσε να είναι πιο ουσιαστική και ρεαλιστική, αφού δεν μπορεί και δε θέλει να κάνει κριτική στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, δεν μπορεί να αναδείξει τις εγγενείς αντιφάσεις που διέπουν το πρόγραμμα και την πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα η επιλογή να ταυτίζει το ΣΥΡΙΖΑ με κόμμα αντισυστημικό υπηρετεί συνειδητά το σταθερό στόχο της να κρατά το λαό τρομοκρατημένο απέναντι στον πραγματικό ριζοσπαστισμό, το ριζοσπαστισμό που μπολιάζεται σταθερά με αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή συνείδηση.

Το διαχρονικό ιδεολογικό υπόστρωμα της ΝΔ δεν την αφήνει ως σήμερα να αναγνωρίσει τον αναντικατάστατο ρόλο του ΠΑΣΟΚ στη χειραγώγηση των λαϊκών μαζών, στον εκμαυλισμό συνειδήσεων, στην εξαγορά και στην υποταγή. Αυτό που πέτυχε το ΠΑΣΟΚ δεν είχε τη δυνατότητα να το πετύχει η ΝΔ ως μεταλλαγμένη ΕΡΕ, παρά τις εκσυγχρονιστικές προσαρμογές που έκανε στη φυσιογνωμία της στη μεταπολίτευση.

Ούτε η ΝΔ, ούτε το ΠΑΣΟΚ και τα αλλά σοσιαλδημοκρατικά παρακλάδια επιθυμούν να αναγνωρίσουν στο ΣΥΡΙΖΑ το ρόλο που διαδραματίζει στο σύγχρονο εκμαυλισμό συνειδήσεων, με τα αριστερά και αντιμερκελικά του πρόσημα. Υπάρχει λογική εξήγηση: Απέναντί τους δεν έχουν απλά έναν αντιπολιτευόμενο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έναν επίδοξο κυβερνητικό διαχειριστή. Επομένως, τέλος τα χαϊδέματα που απολάμβανε ο οπορτουνισμός πριν λίγα χρόνια, είτε ως Συνασπισμός της Αριστεράς είτε ως ΣΥΡΙΖΑ.

Και τα δύο κόμματα είχαν συνηθίσει τα τελευταία 40 χρόνια στις πολύτιμες γι’ αυτά υπηρεσίες μικρών οπορτουνιστικών κομμάτων, είτε ως «ΚΚΕ εσωτερικού», είτε ως ΕΑΡ, είτε ως Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου. Είχαν συνηθίσει στις πολύτιμες υπηρεσίες του «ΚΚΕ εσωτερικού», που και μόνο ο τίτλος του τους έδινε αέρα στα πανιά να μιλάνε για το ΚΚΕ ως ΚΚΕ «εξωτερικού», όργανο της Μόσχας, ξενοκίνητο, ετεροκίνητο, εχθρικό κι επικίνδυνο για το λαό. Είχαν συνηθίσει στα άλλοθι που τους παρέσχε η «Εθνική Αντιδικτατορική Ενότητα» (η γνωστή ΕΑΔΕ του «ΚΚΕ Εσωτερικού») ή στην από δεξιά κριτική του Λεωνίδα Κύρκου να φωνάζει ότι οι αμερικανονατοϊκές βάσεις δεν μπορεί να φύγουν από την Ελλάδα όπως υποσχέθηκε προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ, γιατί «δεν είναι ραπανάκια που ξεριζώνονται».

Είχαν αξιοποιήσει την ευρωλαγνεία των οπορτουνιστών και τώρα τους κακοφαίνεται η υποκριτική κριτική στην ΕΕ. Είχαν αξιοποιήσει την οπορτουνιστική άποψη για τις δύο υπερδυνάμεις που καταδυνάστευαν την ανθρωπότητα, με την εξίσωση των ΗΠΑ με την ΕΣΣΔ, στην αναντικατάστατη προσφορά των οπορτουνιστών που πανηγύρισαν τη νίκη της αντεπανάστασης. Είχαν δηλαδή συνηθίσει στην αμέριστη βοήθεια του οπορτουνισμού στο σύστημα, χωρίς να διεκδικεί όμως να γίνει αρχιδιαχειριστής στο κυβερνητικό πηδάλιο.

Δεν υπάρχει στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που δε βγήκε φόρα παρτίδα να πει δημόσια, λίγες μέρες μετά από τις ευρωεκλογές, ότι ούτε οι επενδυτές, ούτε οι τράπεζες, ούτε τα χρηματιστήρια έδειξαν πανικό με την πρωτιά του κόμματός τους. Πανηγυρίζουν γιατί δεν επιβεβαιώθηκε η τρομοκρατία που ασκούσε η ΝΔ, ότι, αν έρθει πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ, θα σημάνει αποσταθεροποίηση. Στο συγκεκριμένο ζήτημα δικαιώνεται, δεν υπάρχει λόγος το κεφάλαιο να νιώθει αποσταθεροποίηση, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να σταθεροποιήσει το σύστημα και να το σώσει από την κρίση στηρίζοντας την καπιταλιστική ανάκαμψη. Θέλοντας ν’ απαντήσουν στην τρομολαγνεία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, επιβεβαιώνουν το ΚΚΕ για το τι είναι και πού το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Βεβαίως η αστική τάξη είναι φυσικό να νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια με μια κυβέρνηση που απαρτίζεται από κόμμα ή κόμματα σάρκα από τη σάρκα της, αλλά είναι ρεαλίστρια. Όταν τα δικά της κόμματα, τα δικά της παιδιά, ορφανεύουν από ψήφους, δεν έχει πρόβλημα να ανεχτεί, να στηρίξει ένα κόμμα που μπορεί να χειραγωγήσει το εργατικό, το λαϊκό κίνημα, υπηρετώντας με τη μια ή την άλλη συνταγή την κερδοφορία της, εδραιώνοντας το πολιτικό της σύστημα, την αστική δημοκρατία, τον αστικό κοινοβουλευτισμό.

Η αστική τάξη βιώνει και τις δικές της ενδοαστικές αντιθέσεις, την διαπερνά ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, σε συνθήκες που η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου οδηγεί μια σειρά καπιταλιστικές επιχειρήσεις, και μάλιστα σύγχρονες, στην πτώχευση, περιθωριοποίηση, στην υποβάθμιση. Τα κυβερνητικά κόμματα έχουν την ευθύνη, όταν οι ενδοαστικές αντιθέσεις παίρνουν οξυμένη μορφή, να διασφαλίζουν τη συμμόρφωση, την υποταγή των ατομικών καπιταλιστικών συμφερόντων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα προσφέρει η περίοδος συζήτησης για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και όχι μόνο. Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις, όπως η εφάπαξ επιβολή φόρων της κυβέρνησης Σημίτη στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις κατά την προετοιμασία ένταξης στη ζώνη του ευρώ.

Όπως σημειώνεται στο «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1949-1968, Β΄ τόμος», «από την πλευρά τμήματος των αστικών δυνάμεων εκφράστηκαν αντιρρήσεις και επιφυλάξεις που εστιάζονταν κυρίως στο ότι η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη, από την άποψη της οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης, ώστε να πετύχει “ισότιμη” συμμετοχή (από την άποψη των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων) και ότι θα μετατρεπόταν η χώρα σε “απλή αποικία”. Ένα τμήμα των καπιταλιστών επιχειρηματιών και της αστικής πολιτικής τόνιζε ότι ο κατά τη γνώμη τους αγροτικός χαρακτήρας της ελληνικής οικονομίας και η μη εγχώρια ανταγωνιστική βιομηχανική παραγωγή θα δέχονταν πλήγματα και όχι ωφελήματα από την ένταξη στην ΕΟΚ και ότι θα μειώνονταν οι δυνατότητες να έχει προστασία η εγχώρια παραγωγή»1.

Πρόκειται βεβαίως για διαφωνίες συμφερόντων τμήματος της αστικής τάξης που δεν είχαν σχέση με την από ταξική σκοπιά θέση του ΚΚΕ. Η κυβέρνηση Καραμανλή της ΕΡΕ δεν αγνοούσε ότι ένα τμήμα του κεφαλαίου στην Ελλάδα θα δεχόταν άμεσα αρνητικές συνέπειες, ενδεχομένως να γνώριζε και καταστροφή, ωστόσο το γενικό συμφέρον της αστικής τάξης, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, επέβαλλε τη συμμετοχή στην ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία που έδινε ευκαιρίες για άνοιγμα και σε άλλες αγορές, έστω και από θέση δεύτερου, υποδεέστερου ρόλου, ενώ θα αποκτούσε και πιο ισχυρή οικονομική και πολιτική στήριξη από το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.

Στο βιβλίο2 του Μάκη Μαΐλη για το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα από το 1950 έως το 1967 περιέχονται πλήθος στοιχείων που επιβεβαιώνουν ότι τα αστικά πολιτικά κόμματα, ιδιαίτερα αυτά που φτάνουν ως το κυβερνητικό πηδάλιο, δε λειτουργούν μηχανιστικά απέναντι στην αστική τάξη. Η ίδια η αστική τάξη, ιδιαίτερα τα πιο ισχυρά τμήματά της, δεν είναι απλοί-τυφλοί υπηρέτες του ευρωπαϊκού και διεθνούς κεφαλαίου. Δεν παραιτούνται από την προσπάθεια να παίξουν ενεργό ρόλο, έστω υποδεέστερο λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης, στη διεθνοποίηση της δράσης του κεφαλαίου, γνωρίζοντας βεβαίως ότι τελικά κυριαρχούν τα μονοπώλια των ηγετικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η ελληνική αστική τάξη και τα κόμματά της, τα ηγετικά τους στελέχη, δε διστάζουν, ανάλογα βεβαίως και με την προσωπική τους τόλμη και το κύρος τους στο πολιτικό σύστημα, να μπουν βαθιά στο κουβάρι των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, ακόμα και να ρισκάρουν. Να αλλάζουν συμμάχους, ακόμα και να έρχονται σε αντίθεση με εκείνους τους εγχώριους κι εξωτερικούς θύλακες που τους στήριξαν ως ανερχόμενα πολιτικά στελέχη και πρωθυπουργούς. Τέτοια παραδείγματα προσφέρει η περίπτωση Αλέξανδρου Παπάγου, Κωνσταντίνου Καραμανλή, ακόμα και Ανδρέα Παπανδρέου. Η αποκαλούμενη ξενόδουλη και αμερικανοκίνητη ελληνική πολιτική ηγεσία δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να διαφοροποιήσει τη στάση της και να δώσει βάρος στο λεγόμενο ευρωπαϊκό προσανατολισμό, χωρίς βεβαίως να διαρρηγνύει τους δεσμούς της με τις ΗΠΑ. Τα πιο ισχυρά τμήματα της αστικής τάξης, οι νέοι επιχειρηματικοί όμιλοι που διαμορφώθηκαν στη δεκαετία του 1960, αλλά και οι πολιτικοί ηγέτες στο τότε δίπολο Δεξιά-Κέντρο, γνώριζαν καλά ότι η αμερικανική συμμαχία είχε περισσότερο στρατιωτικό-στρατηγικό χαρακτήρα, καθώς η Ελλάδα ήταν το προχωρημένο αμερικανονατοϊκό φυλάκιο στα σοσιαλιστικά Βαλκάνια. Γνώριζαν ότι δεν είχαν τίποτε να κερδίσουν από τις πολύ περιορισμένες αμερικανικές επενδύσεις στην Ελλάδα, αντίθετα, τα οικονομικά συμφέροντά τους ήταν εξ αντικειμένου διασυνδεδεμένα με τα ευρωπαϊκά μονοπώλια και την ΕΟΚ.

Στο ίδιο βιβλίο επίσης, αναφέρονται γεγονότα που αποδεικνύουν ότι η σχέση του αστικού πολιτικού κόσμου με το παλάτι δεν ήταν σταθερά και διαχρονικά η ίδια, πέρασε πολλές διακυμάνσεις, προκάλεσε πολλές αντιθέσεις εξ ου και διαμορφώθηκαν και με τη βοήθεια της Χούντας οι συνθήκες για την κατάργηση της βασιλείας. Ο θρόνος γινόταν αποδεκτός από τον αστικό πολιτικό κόσμο σε συνθήκες καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού μόνο ως ένα σύμβολο εθνικής ενότητας, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητούνταν οι παρεμβάσεις στην κυβέρνηση και στον έλεγχο και το ρόλο του στρατού. Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρονται οι αντιθέσεις του Παπάγου με το παλάτι, η άρνηση του παλατιού να δεχτεί ως πρωθυπουργό τον Παπάγο, ο οποίος ήθελε να έχει στα χέρια του όλα τα κλειδιά της εξουσίας, ενώ ταυτόχρονα ήταν από τους εκλεκτούς της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Στο ίδιο πλαίσιο, εκφράστηκαν οι αντιθέσεις ανάμεσα στο θρόνο και τον Κ. Καραμανλή και τα κόμματα του Κέντρου.

ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Αυτά τα παραδείγματα έχουν άμεση πολιτική επικαιρότητα, καθώς αποδεικνύουν τις γενικές τάσεις, τους όρους διαμόρφωσης και ανανέωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, πώς αυτό αναδιαμορφώνει τις εφεδρείες του.

Η σύγχρονη καπιταλιστική οικονομική κρίση αναδεικνύει σήμερα την αντιπαράθεση στους κόλπους της ΕΕ και στην Ελλάδα ανάμεσα σε δύο μορφές διαχείρισης, την περιοριστική ή την επεκτατική διαχείριση. Δεν πρόκειται για ένα προπαγανδιστικό τρικ. Εκφράζει, αντανακλά την αγωνία για το πώς είναι δυνατό ν’ αντιμετωπιστούν οι εγγενείς αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν τον καπιταλισμό, τη διάρκεια της κρίσης, μπροστά σε μια προοπτική υποτονικής ανάπτυξης, εν μέσω κατακόρυφα οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων ανάμεσα σε παλιά και νέα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Αποτυπώνει την αγωνία των κρατών-μελών που η κρίση τούς χτύπησε περισσότερο, χάνουν πόντους στην ιμπεριαλιστική ιεραρχία.

Οι κρίσιμες επιλογές, ακόμα και οι προσωρινοί ελιγμοί στο πλαίσιο του καπιταλισμού, δεν είναι τυχαίες, δεν καθορίζονται από την επιθυμία ενός κυβερνητικού κόμματος, υποτάσσονται σε μια αντικειμενική εσωτερική λογική, στους αντικειμενικούς νόμους του καπιταλισμού, στον απόλυτο νόμο της υπεραξίας, του κέρδους, της συνεχούς διεύρυνσης της δράσης του κεφαλαίου σε νέες διεθνείς αγορές.

Είναι σοβαρό ζήτημα όταν ο λαός επηρεάζεται κι ετεροκαθορίζει τα συμφέροντά του, ιδιαίτερα η εργατική τάξη, από την πολιτική αντιπαράθεση στους κόλπους του αστικού πολιτικού συστήματος ανάμεσα στους πόλους Δεξιά-Κέντρο, Δεξιά-σοσιαλδημοκρατία, Δεξιά-Αριστερά. Ειδικά όταν επηρεάζεται από τον έναν ανταγωνιστή εναντίον του άλλου, όταν επιλέγει συνταγή διαχείρισης. Όταν παραμερίζει δηλαδή την πραγματική διαχωριστική ταξική γραμμή, την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, την ασυμφιλίωτη αντίθεση ανάμεσα στην εξουσία της αστικής τάξης και την εξουσία της εργατικής τάξης.

Η πολιτικοποίηση των αγώνων δεν μπορεί να περιορίζεται σ’ έναν αντικυβερνητισμό ή ευρωσκεπτικισμό, ακόμα κι αν αυτός πατάει στη σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα αντεργατικών αντιλαϊκών μέτρων, πολιτική κρατικής βίας και καταστολής. Υποχρεωτικά πρέπει να συμπεριλαμβάνει, εκτός από την εκάστοτε κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα εν γένει, τα κόμματα της συνδιαλλαγής και με την αστική τάξη, δηλαδή την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, τις εκμεταλλευτικές σχέσεις πάνω στις οποίες χτίζονται και οι σχέσεις πολιτικής καταπίεσης και χειραγώγησης. Να συνειδητοποιείται ότι η υποδεέστερη θέση της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό και στο γενικότερο σύστημα του ιμπεριαλισμού δεν οφείλεται στην ανηθικότητα της υποτέλειας των κυβερνητικών κομμάτων, έστω και αν κάποιοι ηγέτες ήταν λιγότερο ή περισσότερο θαρραλέοι και αποφασιστικοί, αλλά στην καπιταλιστική ανισομετρία και αναρχία, τον αδυσώπητο ενδομονοπωλιακό ανταγωνισμό σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

ΟΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Για μας τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες αυτό που έχει σημασία είναι να επιδράσουμε στο βασικό πεδίο, εκεί που ο αντίπαλος καθορίζει και αναπαράγει το συσχετισμό δυνάμεων, στον τόπο δουλειάς, στον κλάδο, με ταυτόχρονη οπτική και δράση την κοινωνική συμμαχία. Απαιτείται να ξεφύγουμε από ορισμένα επιφανειακά και κοινοβουλευτικού τύπου κριτήρια με τα οποία μετράμε το συσχετισμό δυνάμεων, το θέμα δεν είναι να τον μετράμε μόνο, αλλά να ξέρουμε καλά από πού θ’ αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι. Σημασία έχει πώς δουλεύουμε, τι αποτελέσματα έχουμε στο βασικό μέτωπο, το εργατικό κίνημα. Όσο κι αν έχουμε κάνει βήματα, δεν έχει γίνει βαθιά συνείδηση και πεποίθηση ότι εδώ πρέπει να είμαστε απαιτητικοί από τον εαυτό μας, αυστηροί παρά πολύ. Δεν πρόκειται να γίνει ούτε ένα βήμα θετικό στον αρνητικό συσχετισμό, αν δε γίνει ένα βήμα στο εργατικό κίνημα, στο κίνημα εκείνο που μόνο το ΚΚΕ ως οργανωμένη πρωτοπορία της εργατικής τάξης μπορεί να το κάνει, να συσπειρώσει ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις.

Αυτό που έχει σημασία είναι η αποκάλυψη του ταξικού χαρακτήρα των αστικών κομμάτων, η από ταξική σκοπιά αποκάλυψη του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων κομμάτων που κινούνται στον αστερισμό του Κέντρου με πρόσημο αριστερό ή δεξιό ή λαϊκό-δεξιό, ρεφορμιστικό. Είναι η ταξική ανάλυση της στάσης τους απέναντι στο μονοπωλιακό κεφάλαιο στην Ελλάδα και στην ΕΕ-ΝΑΤΟ. Είναι επιτακτική ανάγκη να επιτευχθεί σε όσο γίνεται μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης η ταξική ανάλυση, η διαλεκτική σχέση οικονομίας και πολιτικής. Όσο κυριαρχεί στη συνείδηση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της ο μονόδρομος της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της ενσωμάτωσης σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις τόσο θα είναι χειραγωγήσιμη η αγωνιστικότητα και μαχητικότητα των εργατικών λαϊκών μαζών, τόσο θα μειώνεται η διάθεση για πάλη γύρω από τα οξυμένα προβλήματα, τόσο θα υπονομεύεται η άσκηση –όσο γίνεται στις συνθήκες του καπιταλισμού– αποτελεσματικής πίεσης. Η αταξική θεώρηση των προβλημάτων δεν αποτελεί μόνο εμπόδιο στον αγώνα για την εργατική εξουσία, θέτει εμπόδια ΚΑΙ στον καθημερινό αγώνα, οδηγεί αναπόφευκτα σε προσωρινές ήττες, που υψώνουν όλο και νέα εμπόδια στο ξεδίπλωμα και στην κλιμάκωση της ταξικής πάλης με προοπτική τη νίκη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, στην οικοδόμηση της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

* Η Αλέκα Παπαρήγα είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας και μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής.

1. «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1949-1968, Β΄ τόμος», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 2011, σελ. 146.

2. Μάκη Μαΐλη: «Το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα από το 1950 έως το 1967», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 2014.