Για το συσχετισμό δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα

 Για το συσχετισμό δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα

Ως συνέχεια μιας προηγούμενης ανάρτησης, για το συσχετισμό δύναμης στα συνδικαλιστικά όργανα, η κε του μπλοκ συνεχίζει σήμερα την αναδημοσίευση από το προηγούμενο τεύχος της ΚΟΜΕΠ (το δεύτερο του 16) και το σχετικό κείμενο του Τμήματος για την Εργατική Συνδικαλιστική Δουλειά της κετουκε. Στο μέρος που αναδημοσιεύεται σήμερα, παρατίθενται μερικά χρήσιμα στοιχεία (τα οποία όμως χρειάζονται διαρκή ανανέωση, καθώς γίνονται νέες αρχαιρεσίες και αλλάζουν τα δεδομένα) για τη δύναμη του ΠΑΜΕ στα Εργατικά Κέντρα της χώρας και τις Ομοσπονδίες. Κι είναι απαραίτητο να τα συνεκτιμούμε, όταν μιλάμε για το τι (περισσότερο) μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει ο ταξικός πόλος στο εργατικό κίνημα.

ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ

Τα Εργατικά Κέντρα στα οποία τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ έχουν απόλυτη πλειοψηφία είναι 13 (ενώ με το ΠΑΜΕ συνεργάζεται και άλλο 1 Εργατικό Κέντρο). Όσον αφορά τις μεταβολές στη δύναμη του ΠΑΜΕ προστέθηκε το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου, ενώ από αυτήν αφαιρέθηκε το Εργατικό Κέντρο Ρόδου.

Τα Εργατικά Κέντρα στα οποία τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ είναι πρώτη δύναμη, χωρίς όμως να έχουν απόλυτη πλειοψηφία είναι 2 (το ένα από τα δύο είναι από το 2013 το Εργατικό Κέντρο Αθήνας).

Τα Εργατικά Κέντρα στα οποία τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ είναι δεύτερη δύναμη είναι 20.

Τα Εργατικά Κέντρα στα ΔΣ των οποίων δεν εκπροσωπείται το ΠΑΜΕ είναι 16.

(Για να αποδοθεί η πραγματική εικόνα της παρέμβασης κι επιρροής του ΠΑΜΕ σε Ομοσπονδίες κι Εργατικά Κέντρα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι στις περισσότερες περιπτώσεις όπου δεν εκπροσωπείται το ΠΑΜΕ έχουν μηδενική ή στοιχειώδη συμμετοχή και λειτουργία. Για παράδειγμα, ενώ στον κρατικό τομέα φαίνεται, όπως θα δούμε στη συνέχεια, ότι το ΠΑΜΕ δεν εκπροσωπείται στα ΔΣ των μισών σχεδόν Ομοσπονδιών, στην πραγματικότητα οι Ομοσπονδίες στις οποίες το ΠΑΜΕ παρεμβαίνει κι έχει έδρες στα ΔΣ τους καλύπτουν περίπου το 85% του συνόλου των κρατικών υπαλλήλων. Αυτή η αναντιστοιχία απορρέει από το γεγονός ότι οι 20 από τις 44 Ομοσπονδίες του κρατικού τομέα στις οποίες το ΠΑΜΕ δεν έχει έδρα στα ΔΣ είναι είτε με πολύ λίγα μέλη είτε "σφραγίδες").

Ακολουθεί λίστα με τα ΕΚ τα οποία εντάσσονται στις παραπάνω κατηγορίες (όπου υπάρχει σύγκριση, είναι μεταξύ 2010 και 2014):

ΕΚ στα οποία οι δυνάμεις έχουν απόλυτη πλειοψηφία.

Λάρισας, Αγρινίου, Νάουσας, Λαυρίου, Φωκίδας, Άρτας, Θεσπρωτίας, Λευκάδας, Ζακύνθου, Κεφαλονιάς-Ιθάκης, Κω, Παλλεσβιακό, Σάμου, Αμαλιάδας (συνεργαζόμενο με το ΠΑΜΕ).

(*δική μου συμπληρωματική σημείωση: δεδομένου ότι το άρθρο γράφτηκε προ μερικών μηνών, στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί και το εργατικό κέντρο Ιωαννίνων).

ΕΚ στα οποία οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είναι πρώτη δύναμη (χωρίς να έχουν απόλυτη πλειοψηφία).

Αθήνας, Πειραιά

ΕΚ στα οποία οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είναι δεύτερη δύναμη

Ελευσίνας, Θεσσαλονίκης, Καρδίτσας, Ηρακλείου, Ιωαννίνων*, Ναυπάκτου, Πρέβεζας, Μεσολογγίου, Χίου, Έβρου, Θήβας, Πύργου, Χανίων, Πάτρας, Ρόδου, Κέρκυρας, Ελασσόνας, Ρεθύμνου, Κοζάνης, Εύβοιας

ΕΚ στα οποία οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ δεν έχουν έδρες στα ΔΣ

Έδεσσας-Αλμωπίας, Αλεξάνδρειας, ΄Σργους, Βέροιας, Βόρειας Εύβοιας, Διδυμότειχου, Ευρυτανίας, Καλαμπάκας, Κορίνθου, Κρέστενας, Κυκλάδων, Λουτρακίου, Ορεστιάδας, Φαρσάλων, Χαλκιδικής, Κατερίνης.

ΕΚ που δεν εκλέγουν αντιπρόσωπο για τη ΓΣΕΕ (επειδή δεν "πιάνουν" το απαραίτητο μέτρο των ψηφισάντων)

Αλμυρού, Αρκαδίας, Γρεβενών, Θεσπρωτίας (πλειοψηφία ΠΑΜΕ), Κιάτου, Μεσσήνης, Μήλου, Πύργου, Τριφυλλίας, Κεφαλονιάς-Ιθάκης (πλειοψηφία ΠΑΜΕ), Λαυρίου (πλειοψηφία ΠΑΜΕ), Μεγάρων, Φωκίδας (πλειοψηφία ΠΑΜΕ)

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ

Οι Ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα που τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ έχουν απόλυτη πλειοψηφία είναι 7, ενώ 1 ακόμα Ομοσπονδία είναι συνεργαζόμενη με το ΠΑΜΕ. Από το 2010 έχουν φύγει 2 Ομοσπονδίες από τη δύναμη του ΠΑΜΕ: Η Ομοσπονδία Συλλόγων Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων Ελλάδας (ΟΣΝΙΕ) και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (ΠΟΘΑ).

Οι Ομοσπονδίες που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είναι δεύτερη δύναμη είναι 8.
Οι Ομοσπονδίες στα ΔΣ των οποίων εκπροσωπείται το ΠΑΜΕ, χωρίς όμως να είναι πρώτη ή δεύτερη δύναμη είναι 45.
Οι Ομοσπονδίες στα ΔΣ των οποίων δεν εκπροσωπείται το ΠΑΜΕ είναι 22.

Στη συνέχεια ακολουθεί λίστα με τις Ομοσπονδίες τα οποία εντάσσονται στις παραπάνω κατηγορίες (όπου υπάρχει σύγκριση, είναι μεταξύ 2010 και 2014)

Οι Ομοσπονδίες στις οποίες οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έχουν απόλυτη πλειοψηφία είναι οι εξής:

Οικοδόμοι, Φάρμακο, Λογιστές, ΟΕΚΙΔΕ, Τύπος - Χαρτί, Τρόφιμα-Ποτά, Συνταξιούχοι, Εμφιαλωμένων Ποτών (συνεργαζόμενη).

Οι Ομοσπονδίες στις οποίες το ΠΑΜΕ είναι δεύτερη δύναμη είναι οι εξής:

Επισιτισμός-Τουρισμός, ΠΟΘΑ, Ηλεκτρολόγοι, Μέταλλο, Ιδιωτικοί Υπάλληλοι-Εμποροϋπάλληλοι, ΔΕΥΑ, Χημική Βιομηχανία, ΟΣΕΓΟ

Οι Ομοσπονδίες στα ΔΣ των οποίων δεν εκπροσωπούνται οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είναι οι εξής:

Ιδιωτικά Καζίνο, Χειριστών Μηχανοδηγών, Ασφαλιστικών Συλλόγων, ΟΒΕΣ, Καπνοεργατοϋπαλλήλων (Κιλκίς), Αεροπορικών Μεταφορών, Τεχνικών Επιχειρήσεων, Μεταλλείων-Λιγνιτωρυχείων-Λατομείων, Οικοδόμων-Ξύλου, Τσιμέντων, ΔΕΗ-ΚΗΕ (διασπαστική), Φορτοεκφορτωτών, Θυρωρών, Προσωπικού Ασφαλείας (ΟΜΥΠΑΕ), Κρέατος, Συμβασιούχων Πυροσβεστών, Εγγείων Βελτιώσεων, Κινηματογράφου-TV (ΠΟΕΚΤ), ΠΟΣΕΜ (Μεταφορές), Μακαροτεχνιτών, Καπνοβιομηχανιών Ελλάδας (ΠΟΚ).

Εκτός από τις αλλαγές που μπορεί να έχουν συντελεστεί στα παραπάνω στοιχεία την τελευταία 2ετία, αξίζει να σημειωθεί ότι το γεγονός της απουσίας των δυνάμεων του ΠΑΜΕ από τις παραπάνω Ομοσπονδίες δε σημαίνει ότι δεν έχουν παρέμβαση σε χώρους εργασίας που εντάσσονται σε αυτές τις Ομοσπονδίες, αλλά ότι οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έχουν επιλέξει να συμμετέχουν σε άλλες δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Ακολουθεί μια σύντομη απεικόνιση της κατάστασης σε κάποιες βασικές Ομοσπονδίες (όπου υπάρχει σύγκριση, είναι μεταξύ 2010 και 2014):

Επισιτισμός: Στο Μητώο είναι 108 σωματεία. Τα 86 είναι ενεργά, στο ΠΑΜΕ είναι ενταγμένα 33, το 2010 ήταν 26. 61 σωματεία είναι κλαδικά και 26 επιχειρησιακά.

Χημική Βιομηχανία: από τα 21 σωματεία που είναι στο μητρώο, στο ΠΑΜΕ είναι ενταγμένα 5 σωματεία, ενώ το 2010 ήταν 4.

ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ: Από τα 21  σωματεία που ήταν στο μητρώο, στο ΠΑΜΕ είναι ενταγμένα 3, όπως ήταν και το 2010.

Τηλεπικοινωνίες: 7 σωματεία είναι στο μητρώο της Ομοσπονδίας Εργαζομένων ΟΤΕ (ΟΜΕ ΟΤΕ). Στο ΠΑΜΕ είναι 3, ενώ το 2010 ήταν 2, τα οποία δεν είναι μέλη της Ομοσπονδίας.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου (ΠΟΕΜ): Στο μητρώο είναι 101 σωματεία, ενώ το 2010 ήταν 97. Ενεργά είναι τα 65 από αυτά. Στο ΠΑΜΕ είναι 18 σωματεία, όπως ήταν και το 2010.

Ιδιωτικοί Υπάλληλοι-Εμποροϋπάλληλοι: στο μητρώο είναι 419 σωματεία, ενεργά είναι τα 227. Στο ΠΑΜΕ είναι 69, ενώ το 2010 ήταν 54.

ΕΛΤΑ: Στο μητρώο είναι 55 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 1, το οποίο όμως δεν είναι μέλος της Ομοσπονδίας.

Πετρέλαια-Χημική Βιομηχανία: Στο μητρώο είναι 28 σωματεία, στο ΠΑΜΕ είναι 1.

Τρόφιμα -Ποτά: στο μητρώο είναι 40 Σωματεία, το 2010 ήταν 37. Από αυτά, τα 6 είναι αδρανοποιημένα. Στο ΠΑΜΕ είναι 23, ενώ το 2010 ήταν 21.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Λογιστών (ΠΟΛ): Στο μητρώο είναι 10 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 7 σωματεία, όπως και το 2010.

Ηλεκτρολόγοι: Στο μητρώο είναι 29 σωματεία: Στο ΠΑΜΕ είναι 6 σωματεία, όπως και το 2010.

Ομοσπονδία Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδας (ΟΣΜΕ): Στο μητρώο είναι 42 σωματεία, στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Ιδιωτικοί Εκπαιδευτικοί: στο μητρώο είναι 21 σωματεία, στο ΠΑΜΕ είναι 3 μέλη της Ομοσπονδίας και 4 που δεν είναι μέλη της Ομοσπονδίας.

Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων Ελλάδας (ΟΜΕ): Στο μητρώο είναι 14 σωματεία, όπως ήταν και το 2010.

Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ): Στο μητρώο είναι 14 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 4 που είναι μέλη της Ομοσπονδίας και 1 που δεν είναι μέλος της.

Εμφιαλωμένα: Στο μητρώο είναι 16 σωματεία. Και τα 16 είναι ενταγμένα στο ΠΑΜΕ.

Ομοσπονδία Σωματείων Γεωργικών Οργανώσεων Ελλάδας (ΟΣΕΓΟ): Στο μητρώο είναι 96 σωματεία. Αρκετά είναι αδρανοποιημένα. Στο ΠΑΜΕ είναι 3 που δεν είναι μέλη της Ομοσπονδίας.

Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδας (ΟΤΟΕ): Στα μητρώα είναι 43 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 3 που δεν είναι μέλη της Ομοσπονδίας.

Ιατρικοί Επισκέπτες: Στα μητρώα είναι 15 σωματεία, στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Ομοσπονδία Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ): Στο μητρώο είναι 10 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Ομοσπονδία Εργαζομένων ΕΥΔΑΠ (ΟΜΕ-ΕΥΔΑΠ): Στο μητρώο είναι 12 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΠΟΠ-ΟΤΑ): Στο μητρώο είναι 24 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών (ΠΟΣ): Στο μητρώο είναι 20 Σωματεία. Στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Εγαζομένων Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης (ΠΟΕ-ΔΕΥΑ): Στο μητρώο είναι 60 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 2, όπως ήταν και το 2010.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Προσωπικού Επιχειρήσεων Ραδιοφωνίας-Τηλεόρασης (ΠΟΣΠΕΡΤ): Στο μητρώο είναι 15 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Φάρμακο: Στο μητρώο είναι 75 σωματεία, τα 33 είναι ενεργά. Στο ΠΑΜΕ είναι 20 σωματεία, ενώ το 2010 ήταν 18.

Συνταξιούχοι: Στο μητρώο είναι 91 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 74, όπως ήταν και το 2010.

Οικοδόμοι: Στο μητρώο είναι 158 σωματεία, αδρανοποιημένα είναι 56. Στο ΠΑΜΕ είναι 59 σωματεία, ενώ το 2010 ήταν 60.

Ομοσπονδία Συλλόγων Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων Ελλάδας (ΟΣΝΙΕ): Στο μητρώο ειναι 29 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 6 σωματεία, ενώ το 2010 ήταν 9.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος-Ακροάματος (ΠΟΘΑ): Στο μητρώο είναι 20 σωματεία. Από αυτά στο ΠΑΜΕ είναι 4.

Τύπος-Χαρτί: Στο μητρώο είναι 23 (12 επιχειρησιακά και 11 κλαδικά) σωματεία, στο ΠΑΜΕ είναι 17.

Όσον αφορά τις Ομοσπονδίες του κρατικού τομέα, η δύναμη των ψηφοδελτίων που στηρίζει το ΠΑΜΕ έχει ως εξής:

Το ψηφοδέλτιο που στηρίζει το ΠΑΜΕ έχει απόλυτη πλειοψηφία σε 1 Ομοσπονδία του κρατικού τομέα: Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Αποκεντρωμένων Διοικήσεων Ελλάδας (ΟΣΕΑΔΕ).

Οι Ομοσπονδίες στις οποίες τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ είναι δεύτερη δύναμη είναι 3: α) Πανελλήνια Ομοσπονδία Ειδικού Τεχνικού Εργαστηριακού Προσωπικού ΑΕΙ (ΠΟΕΤΕΠ ΑΕΙ), β) Ομοσπονδία Υπαλλήλων Υπουργείου Ανάπτυξης (πρώην ΥΒΕΤ) και γ) Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων ΟΤΑ (ΠΟΕ_ΟΤΑ).

Οι Ομοσπονδίες στα ΔΣ των οποίων το ΠΑΜΕ εκπροσωπείται, χωρίς όμως να είναι πρώτη ή δεύτερη δύναμη, είναι 20.
Οι Ομοσπονδίες στα ΔΣ ων οποίων δεν εκπροσωπείται το ΠΑΜΕ, είναι 20.

Ανάκαμψη για το κεφάλαιο

Ανάκαμψη για το κεφάλαιο

Στην προμετωπίδα της πολιτικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ βρίσκονται η προοπτική της καπιταλιστικής ανάκαμψης, η προσέλκυση κερδοφόρων επενδύσεων, η τόνωση της επιχειρηματικότητας και της κερδοφορίας, γύρω από τα οποία, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και μείγμα πολιτικής, εκδηλώνονται και οι μεταξύ τους ευρύτερες συναινέσεις και συμφωνίες, με άξονα την ενιαία στρατηγική του κεφαλαίου. Αυτή την προοπτική στηρίζουν και τα άλλα αστικά κόμματα, παρά την όποια αντιπολιτευτική τους τακτική.
Η μεταξύ τους διαπάλη δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι όλοι μαζί, καθένας από τη σκοπιά του, έχουν βάλει πλάτες στο κλείσιμο της πρώτης «αξιολόγησης» του τρίτου μνημονίου, που βέβαια συνεπάγεται την επιβολή της ομοβροντίας με τα αντιλαϊκά μέτρα της «επόμενης μέρας». Την ίδια ώρα, η προοπτική της καπιταλιστικής ανάκαμψης, θολή και αβέβαιη και σε κάθε περίπτωση εξαιρετικά αναιμική, δεν θα φαινόταν ούτε και με «τηλεσκόπιο» χωρίς τα προγράμματα της βίαιης «δημοσιονομικής προσαρμογής» και τα μνημόνια διαρκείας.

***

Οι ποικιλόμορφες κρατικές και διακρατικές ενισχύσεις προς τα τμήματα του εγχώριου κεφαλαίου εντάσσονται στην ίδια ακριβώς στρατηγική, αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της, έχουν όρο και προϋπόθεση την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής και των αλλεπάλληλων μέτρων, χωρίς τα οποία το κεφάλαιο δε θα μπορούσε να κάνει ούτε «ρούπι» μπροστά. Για παράδειγμα, να θυμίσουμε τις διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις - με τελευταία αυτή του ΣΥΡΙΖΑ - για τη σωτηρία των τραπεζικών ομίλων. Σε αυτό το πλαίσιο, ο πακτωλός των κεφαλαίων από τα δάνεια της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ φορτώθηκε στο κρατικό χρέος και βέβαια στις πλάτες του λαού.
Σήμερα, το κλείσιμο της πρώτης «αξιολόγησης» αποτελεί το επόμενο αναγκαίο βήμα για νέες παρεμβάσεις, με στόχο την τόνωση και άλλων τμημάτων του εγχώριου κεφαλαίου, των ισχυρών και «ανταγωνιστικών» επιχειρηματικών ομίλων, σε κλάδους όπως η Βιομηχανία, οι Κατασκευές, η Ενέργεια, ο Τουρισμός, οι εξαγωγές, το Φάρμακο, οι Μεταφορές, οι «αλυσίδες αξίας» και σειρά από άλλους.
Αμέσως μετά την κατάθεση και την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου με τον «αυτόματο κόφτη», τα νέα βαριά χαράτσια στη λαϊκή κατανάλωση, το υπερ-ταμείο των ιδιωτικοποιήσεων, την «απελευθέρωση» των «κόκκινων» δανείων κ.ά., η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα συνεχίσει το νομοθετικό έργο της με την κατάθεση του νέου λεγόμενου «αναπτυξιακού νόμου», με τον οποίο προχωρά σε κάθε είδους ενισχύσεις και «διευκολύνσεις» σε όφελος και για λογαριασμό του κεφαλαίου. Και βέβαια, δεν πρόκειται για «αλλαγή σελίδας», όπως «διαφημίζουν» οι κυβερνητικοί παράγοντες, αλλά αντίθετα για μια ακόμη παρέμβαση, που έρχεται να «κουμπώσει» με την αντιλαϊκή πολιτική, στην οποία και εντάσσεται και υπηρετεί.

***

Οι σχετικές παρεμβάσεις, μέσω του «αναπτυξιακού νόμου», ανάμεσα σε άλλα προβλέπουν νέες φορολογικές απαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο, δωρεάν κρατική χρηματοδότηση, επιδοτήσεις του μισθολογικού «κόστους», σταθερό φορολογικό συντελεστή επί των κερδών μέχρι και 12 χρόνια για τις «στρατηγικές επενδύσεις», αλλά και επιδότηση του «επιχειρηματικού κινδύνου» των καπιταλιστών! Η πρόκληση, μάλιστα, απέναντι στο λαό έχει και συνέχεια, με τις ειδικές διατάξεις που προβλέπονται για τις πολύ μεγάλες «στρατηγικές επενδύσεις», καθώς και για τις κρατικές ενισχύσεις σε «δίκτυα» επιχειρηματικών ομίλων και ισχυρών επιχειρήσεων, που θα ενταχθούν σε ενιαίο επιχειρηματικό σχηματισμό. Επιπλέον, η ρύθμιση για τα «κόκκινα» δάνεια (ψηφίζεται στο ίδιο νομοσχέδιο με τα άλλα αντιλαϊκά μέτρα και τα χαράτσια) προβλέπει την πλήρη φοροαπαλλαγή των «επενδυτών» για τις αγοραπωλησίες των δανείων, ως ένα ακόμη επιπλέον κίνητρο για το «άνοιγμα» της αγοράς. Αυτά, με τη σειρά τους, συνδυάζονται με τον πακτωλό των κεφαλαίων που θα διοχετευτεί μέσω ΕΣΠΑ, την κρατική συγχρηματοδότηση, μέσω του προϋπολογισμού, με το «επενδυτικό πακέτο Γιούνκερ», την παροχή κρατικών και διακρατικών εγγυήσεων στις τράπεζες, προκειμένου να διοχετεύουν φτηνή ρευστότητα και κεφάλαια στους «επενδυτές».
Σε αυτό το πλαίσιο, ο «αναπτυξιακός νόμος» έρχεται να κουμπώσει με το υπό διαμόρφωση νέο «πρότυπο παραγωγικής ανασυγκρότησης», με ειδική έμφαση σε σειρά από διαρθρωτικού χαρακτήρα παρεμβάσεις και μάλιστα στοχευμένα σε τμήματα του κεφαλαίου και σε «δυναμικούς» τομείς της οικονομίας και της παραγωγής, στη γραμμή του «συγκριτικού πλεονεκτήματος», της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων, της μεγάλης παραγωγικότητας και προστιθέμενης αξίας - όπως ζητά και ο ΣΕΒ - και βέβαια της διευρυμένης κερδοφορίας τους στην κλίμακα της παραγωγής. Την ίδια ώρα, τα μνημόνια διαρκείας θα στοιχειώνουν την καθημερινότητα του λαού, ενώ τα μόνιμα αντιλαϊκά μέτρα θα διευρύνονται, με γνώμονα την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων.

Η καθημερινότητα

Η καθημερινότητα

Αντιπερισπασμό στα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα που ψήφισε την περασμένη βδομάδα και στα άλλα που σχεδιάζει να ψηφίσει μέχρι τις 24 Μάη, επιχειρεί η κυβέρνηση, προπαγανδίζοντας ότι μετά τη συμφωνία στο πρόσφατο Γιούρογκρουπ, «ξεκινά ο πραγματικός μαραθώνιος της κυβέρνησης» και «η μάχη του εσωτερικού μετώπου».
Σύμφωνα με την κυβέρνηση, η «μάχη» αυτή αφορά στην «καθημερινότητα που βιώνουν οι πολίτες μετά από έξι χρόνια βίαιης υποβάθμισης της ζωής τους» και τώρα η κυβέρνηση καλείται να «αναμετρηθεί με το αριστερό της όραμα, που δεν εξαντλείται στην επούλωση των πληγών της ελληνικής κοινωνίας, αλλά κυρίως επεκτείνεται στο να τροχοδρομήσει τη χώρα σε μια νέα σελίδα», όπως γράφει η χτεσινή «Αυγή».
«Τα δύσκολα τελείωσαν», έλεγε χτες σε ραδιοφωνική της συνέντευξη και η κυβερνητική εκπρόσωπος, Ολγα Γεροβασίλη, δίνοντας και αυτή το στίγμα της κυβερνητικής προπαγάνδας, ότι «μετά από αυτά τα δύσκολα βήματα, θα μπορέσει η ελληνική κοινωνία σιγά σιγά να ανακάμψει».
Ο στόχος τους είναι διπλός: Από τη μια να αποσπάσουν την ανοχή, αν όχι την επιδοκιμασία του λαού, στα αντιλαϊκά μέτρα που ψήφισαν και στα άλλα που ετοιμάζονται να ψηφίσουν, με το επιχείρημα ότι ήταν αναγκαία για να βγουν η οικονομία και η κοινωνία στο ξέφωτο.
Καλλιεργούν την εντύπωση ότι αυτά τα μέτρα είναι τα τελευταία, όταν την ίδια στιγμή νομοθετούν το λεγόμενο «κόφτη», που προαναγγέλλει μνημόνια και μέτρα διαρκείας, άμεσα συνδεδεμένα με την πορεία των δημοσιονομικών στόχων. Κοροϊδεύουν ωμά το λαό ότι οι θυσίες για την ανάκαμψη τελείωσαν, όταν έχουν μπροστά τους τα Εργασιακά, τις ομαδικές απολύσεις, το συνδικαλιστικό νόμο, τις ιδιωτικοποιήσεις.
Από την άλλη, η κυβέρνηση λέει ότι τώρα προσανατολίζεται στη βελτίωση της καθημερινότητας του λαού και ότι αυτό υπηρετεί το «αριστερό της όραμα». Δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να κλάψει ή να γελάσει.
Η «καθημερινότητα» της εργατικής - λαϊκής οικογένειας διαμορφώνεται πρωτίστως από τα αντιλαϊκά μέτρα ύψους 5,4 δισ. ευρώ που νομοθετεί η σημερινή κυβέρνηση και τα άλλα που πήραν οι προηγούμενες, χωρίς κανένα από αυτά να καταργηθεί ή να ανασταλεί από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
Για παράδειγμα, η καθημερινότητα του χαμηλοσυνταξιούχου θα γίνει ακόμα χειρότερη, τώρα που θα μειωθεί και άλλο η σύνταξή του με το νέο Ασφαλιστικό και το ίδιο ισχύει για το δημόσιο υπάλληλο, που θα δει το μισθό του μειωμένο εξαιτίας του νέου μισθολογίου.
Η αύξηση των εισφορών, που επίσης προβλέπεται στο νέο νομοσχέδιο, θα εξαϋλώσει το εισόδημα της μικρομεσαίας αγροτιάς, χαντακώνοντας την καθημερινότητα κυρίως στην ύπαιθρο, ενώ η αύξηση της έμμεσης φορολογίας θα πλήξει συνολικά το λαό.
Επομένως, μάταιος ο κόπος της κυβέρνησης να πείσει ότι «από εδώ τα μέτρα κι από εκεί η καθημερινότητα του λαού». Τα βάρβαρα μέτρα για την ανάταξη της οικονομίας και την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου είναι αυτά που διαμορφώνουν την καθημερινότητα του λαού και οι δυσκολίες που πολλαπλασιάζονται, δεν μπορούν να αναιρεθούν από τα μέτρα - «ασπιρίνες» που προωθεί η κυβέρνηση, για να διαχειριστεί την ακραία φτώχεια που μεγαλώνει εξαιτίας και της δικιάς της πολιτικής.
Τέτοια μέτρα είναι, για παράδειγμα, τα μέτρα του λεγόμενου «παράλληλου προγράμματος», τα οποία η κυβέρνηση σερβίρει «ξαναζεσταμένα» ως μέτρα υπέρ των λαϊκών στρωμάτων! Κοροϊδεύουν ωμά το λαό και αυτή η κοροϊδία δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη. Βελτίωση της καθημερινότητας σημαίνει οργάνωση της πάλης για την ανάκτηση των απωλειών και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών, αντιπαράθεση με την πολιτική που υπηρετεί την ανάκαμψη του κεφαλαίου.

Μετά το μακέλεμα ήρθε η ώρα... της ανάπτυξης και του «εκδημοκρατισμού»

Μετά το μακέλεμα ήρθε η ώρα... της ανάπτυξης και του «εκδημοκρατισμού»

Στο πλαίσιο των επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και ανταγωνισμών που είναι σε πλήρη εξέλιξη για τη μοιρασιά της «πίτας» στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, επικυρώθηκε προχτές από την Επιτροπή Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, το κείμενο «Συμφωνίας Εταιρικής Σχέσης και Συνεργασίας» μεταξύ της ΕΕ και του Ιράκ, όπου προβλέπεται η άρση κάθε περιορισμού στην ελεύθερη πρόσβαση στη χώρα αυτή των ευρωενωσιακών επιχειρηματικών ομίλων.
Η συμφωνία είχε κατατεθεί με τη μορφή νομοσχεδίου και στα 123 (!) άρθρα της προβλέπονται, σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση, όλοι οι όροι που απαιτούνται για τη «διευκόλυνση των διεθνών επενδύσεων και την ενσωμάτωση του Ιράκ στο διεθνές οικονομικό σύστημα». Η συμφωνία αφορά «σε τομείς, όπως βιομηχανία, Ενέργεια, τεχνολογία», την «προώθηση του εμπορίου, επενδύσεων και αρμονικών οικονομικών σχέσεων μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών και στην κατ' αυτόν τον τρόπο άσκηση ευνοϊκής επίδρασης στη βιώσιμη οικονομική τους ανάπτυξη». Προβλέπουν «τη δημιουργία του πλαισίου για τη νομοθετική, οικονομική, κοινωνική, χρηματοοικονομική συνεργασία», την «ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων» και πάει λέγοντας.
Επικάλυμμα όλων αυτών είναι βέβαια η «προώθηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων» στο Ιράκ, ενώ υπάρχουν άρθρα - ρήτρες «για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και της διασποράς όπλων μαζικής καταστροφής». Μάλιστα, ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ, Α. Ριζούλης ισχυρίστηκε ότι «η ουσία της συμφωνίας αφορά κυρίως τον εκδημοκρατισμό του Ιράκ»...
Οι βουλευτές των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποταμιού και Ενωσης Κεντρώων υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό τη συμφωνία. Ενδεικτικά, ο εισηγητής της ΝΔ Αν. Δημοσχάκης ανέφερε ότι «η ΕΕ ως σαφής εγγυητής της ειρήνης, της ευημερίας και της ανάπτυξης οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες», όπως η συμφωνία για τη «στήριξη των πολιτών» προς «την πραγματική δημοκρατία και την ουσιαστική οικονομική ανάπτυξη»...
Η ΧΑ ψήφισε «παρών». Οπως είπε ο ειδικός της αγορητής Χρ. Παπάς, δεν καταψηφίζει για «τα οφέλη που ενδεχομένως μπορεί να αποκομίσει η πατρίδα μας από τη συνεργασία αυτή», δηλαδή η εγχώρια αστική τάξη...

Η τοποθέτηση του ΚΚΕ

Στην απέναντι όχθη, ο ειδικός αγορητής του ΚΚΕ, Νίκος Καραθανασόπουλος, όχι μόνο καταψήφισε, αλλά επισήμανε ότι ξεπερνάει τα όρια της «πρόκλησης να μιλάει η ΕΕ για τον εκδημοκρατισμό του Ιράκ, όπως ακούστηκε και από τον εισηγητή του ΣΥΡΙΖΑ και από άλλους εισηγητές. Αφού τους σκοτώνουμε, αφού τους μακελεύουμε, θα τους εκδημοκρατίσουμε κιόλας. Αφού καταστρέφουν πολιτισμό χιλιάδων ετών, θα τους εκδημοκρατίσουν. Ποια; Η ΕΕ!»
Αναφερόμενος στο περιεχόμενο της συμφωνίας, επισήμανε ότι αυτό αφορά στο πώς θα «μπορέσουν πολύ πιο εύκολα οι ευρωενωσιακοί μονοπωλιακοί όμιλοι να διεισδύσουν στις οικονομίες αυτές». «Απελευθερώνουν πλήρως την αγορά των τρίτων χωρών, καταργώντας δασμολογικά κάθε είδους διοικητικά εμπόδια, καθιερώνοντας διαδικασίες fast track για τις επενδύσεις και γενικά αίρουν κάθε είδους εμπόδιο για την πρόσβαση των μονοπωλιακών ομίλων στις αγορές των τρίτων αυτών χωρών», τόνισε.
Οπως σημείωσε, αντάλλαγμα για τις χώρες αυτές είναι μία μείωση των δασμών για τις εξαγωγές τους, όμως «το τίμημα που έχουν να πληρώσουν οι χώρες αυτές» και οι λαοί τους «είναι πολύ βαρύ», ενώ οι ρήτρες για «τα ανθρώπινα δικαιώματα», είναι ως γνωστόν το όχημα για να επεμβαίνει η ΕΕ στο εσωτερικό αυτών των χωρών.
Αντίστοιχη ευρωενωσιακή συμφωνία επικυρώθηκε από τα ίδια κόμματα και για το Βιετνάμ.

Εκκλησία και φασισμός

Εκκλησία και φασισμός (1)

Με αφορμή κάποια σχόλια που συνόδευσαν την κοινοποίηση του χτεσινού κειμένου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, λέω να επεκτείνω σήμερα την κουβέντα ρίχνοντας μια ματιά στην όλη στάση της εκκλησίας (*) απέναντι στην χούντα και τον φασισμό γενικά.

Πρώτα-πρώτα, να ξεκαθαρίσουμε ότι η άποψη πως η εκκλησία στηρίζει την εκάστοτε εξουσία (και, μάλιστα, όσο πιο απολυταρχική είναι αυτή η εξουσία τόσο περισσότερο την στηρίζει) είναι μάλλον ανακριβής. Και τούτο διότι η εκκλησία είναι η ίδια εξουσία, είναι η ίδια θεσμός με τις δικές του δομές. Συνεπώς, οι θέσεις της στα διάφορα ζητήματα δεν αποσκοπούν στην στήριξη τρίτων αλλά στην στήριξη του δικού της οικοδομήματος, άσχετα αν απ' αυτές τις θέσεις προκύπτουν παράπλευρα οφέλη για κάποιους τρίτους.

Υπ' αυτό το πρίσμα, εξηγείται απολύτως η σταθερή αντικομμουνιστική στάση της εκκλησίας από την εποχή που επικράτησε η οκτωβριανή επανάσταση. Κραυγαλέο παράδειγμα ήταν ο περιβόητος αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Φωστίνης (μετέπειτα επίσκοπος Καρυστίας και Σκύρου, κατόπιν Ενόπλων Δυνάμεων και, εν τέλει, Χίου, Ψαρών και Οινουσσών), ο οποίος υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στο 34ο σύνταγμα πεζικού κατά την εκστρατεία στην Κριμαία. Έμεινε παροιμιώδης ο τρόπος με τον οποίο ο Φωστίνης εμψύχωνε τους έλληνες στρατιώτες κατά της κομμουνιστικής απειλής. Μάλιστα δε, ο Φωστίνης φρόντισε να διασώσει τα κατορθώματά του εκδίδοντας και σχετικό βιβλίο με τίτλο "Ο ελληνικός στρατός στη Ρωσσία".

Η στάση της εκκλησίας έγινε σαφής και κατά τις μεγάλες κινητοποιήσεις του 1925 (ξεσηκωμός θεσσαλών αγροτών κατά των μοναστηριακών περιουσιών, απεργίες σιδηροδρομικών και δημοσίων υπαλλήλων κλπ). Η ιερά σύνοδος διέβλεψε "κομμουνιστικό δάκτυλον" πίσω από αυτές τις κινητοποιήσεις και εξέδωσε εγκύκλιο για να καταγγείλει πως οι κομμουνιστές επιχειρούν να ξερριζώσουν από τους εργάτες την αγάπη προς την πατρίδα "υπό το πρόσχημα του διεθνισμού και της καταπαύσεως των πολέμων". Για να τεκμηριώσει δε την στάση της, δεν διστάζει να διατυπώσει την άποψή της ότι το αίτημα για ειρήνη είναι άτοπο επειδή "η ιδέα του γενικού αφοπλισμού δεν ωρίμασεν ακόμη" (Δημήτρης Μπαχάρας, Μελετώντας τις απαρχές του αντικομμουνισμού τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920 στην Ελλάδα, εκδόσεις Μνήμων, 2008).

Κατά την ίδια έννοια, είναι απολύτως εξηγήσιμη η στάση της εκκλησίας απέναντι και στον Μεταξά αλλά και στα ολοκληρωτικά καθεστώτα που επικράτησαν στην Ευρώπη κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου. Όταν πέθανε ο Μεταξάς, για παράδειγμα, το περιοδικό Εκκλησία έγραψε ότι "το Έθνος ολόκληρον εθρήνησεν και η Εκκλησία εθλίβη μεγάλως δια την απώλειαν του πιστού αυτής τέκνου". Ο δε Μουσσολίνι υμνήθηκε επαρκώς από το ίδιο περιοδικό και το 1929 που κατάργησε το διαζύγιο και το 1933 που κυκλοφόρησε γραμματόσημο με την Αγία Γραφή.

Όσο για τον Χίτλερ, τύφλα νά 'χουν οι χρυσαυγήτες: "Μεταξύ των άρθρων του πολιτικού προγράμματος του νέου Αρχικαγκελαρίου υπάρχουν και τινα τα οποία, διά το οικουμενικόν τού χαρακτήρος των, προκαλούν, ιδίως σήμερον, αμέριστον την προσοχήν. Υπισχνείται λοιπόν ο γερμανός αρχηγός μιας μεγίστης μερίδος του γερμανικού λαού, ότι “θα αποκαταστήσωμεν την καθαριότηταν εις την οικογενειακήν και την δημοσίαν ζωήν”, “θα επαναδώσωμεν εις τον γερμανικόν λαόν την πίστιν προς τον Θεόν, την πατρίδα και την οικογένειαν” και “θα στηρίξωμεν πάλιν επί υγιών βάσεων την εκπαίδευσιν των παιδιών μας”. Τοιουτοτρόπως, ο προς ον απευθύνεται το πρόγραμμα εκλέκτωρ λαός ακούει σαφείς και καθαράς τας θέσεις των πολιτικών του ως προς τα θεμελιώδη ιδανικά της ατομικής και της κοινωνικής του ζωής. Και είναι καιρός -και υπάρχουν λόγοι- να ακούση, τέλος πάντων, μίαν φοράν ο ελληνικός λαός εκ στόματος των πολιτικών του επίσης καθαρά" (περιοδικό Εκκλησία, 18/2/1933).

Κι αν υπάρχει κάποιος που δεν κατάλαβε τα παραπάνω γενικόλογα, έρχεται να τα εκλαϊκεύσει ο επίσκοπος Μεσσηνίας (πρώην Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως) Πολύκαρπος Συνοδινός, στο ίδιο περιοδικό: "Από της καταστροφής εσώθησαν τα κράτη της Ιταλίας και τελευταίον της Γερμανίας διά της ανακηρύξεως δικτατοριών και περιορισμού της ελευθέρας ενεργείας των ανελευθέρων αθέων κομμουνιστών". Τόσο απλά.

Ο επίσκοπος Κυδωνίας και Αποκορώνου (Χανίων) Αγαθάγγελος Ξηρουχάκης χαιρετά ναζιστικά, δίπλα στον δωσίλογο
διοικητή Κρήτης Ιωάννη Πασσαδάκη και τον γερμανό στρατιωτικό διοικητή Κρήτης στρατηγό Μπρούνο Μπρόυερ.

Φυσικά, σε βοήθεια των επισκόπων έσπευσαν και επιφανείς θεολόγοι, οι οποίοι επηρέαζαν μεγάλες μάζες, κυρίως μέσω της παραεκκλησιαστικής οργάνωσης "Ζωή". Για παράδειγμα, ο πολύς Παναγιώτης Τρεμπέλας διέβλεπε "ιδεολογικόν διαποτισμόν των εργατών από σοσιαλιστικάς αντιλήψεις" και καλούσε την εκκλησία, ως "οργανισμόν προσηλυτιστικόν" να διαφυλάξει το ποίμνιό της από τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Ο δε Γεράσιμος Κονιδάρης, πιο μαχητικός και απόλυτος, συνιστούσε στην εκκλησία να διεισδύσει με κάθε τρόπο στους εργατικούς και στους συνδικαλιστικούς χώρους (Δημήτρης Αρκάδας, Οι επαγγελματίες της θεολογικής σκέψης, διατριβή, Αθήνα, 2011).

Αύριο θα συνεχίσουμε με μερικά ακόμη όμορφα στιγμιότυπα.


-------------------------------------------
(*) Στο κείμενο, ο όρος εκκλησία δεν χρησιμοποιείται με το θεολογικό του περιεχόμενο (δηλαδή, η εκκλησία συνίσταται από τον κλήρο και τον λαό) αλλά έτσι όπως τον χρησιμοποιεί ο λαός, εννοώντας 

αυτούς που κάνουν το κουμάντο, δηλαδή τον υψηλόβαθμο κλήρο και τον θεσμό συνολικά.

Τέσσερις επέτειοι και μια κηδεία

 Τέσσερις επέτειοι και μια κηδεία

9η Μάη
Εάν το πολιτικά ορθό το όριζαν οι αρχές του τόπου και η εκάστοτε κυβέρνηση, θα ήταν να αναφέρεις την 9η Μάη ως μέρα νίκης κατά του φασισμού, γενικά. Ποιος-ποιον, πού και πότε, δεν έχει και τόση σημασία. Μη λες ονόματα, που έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν ως Ανδρέας, για τον Κοσκωτά. Ζούκοφ, Στάλιν, Κόκκινος Στρατός, Σοβιετική Ένωση, αυτά είναι καλύτερα να παρασιωπούνται, γιατί προκαλούν δυσάρεστους συνειρμούς. Ας το λέμε νίκη κατά του ολοκληρωτισμού, όπως την είχε πει ο Τσίπρας κατά την επίσκεψή του στη Μόσχα για τα 70χρονα της αντιφασιστικής (ή μάλλον... αντι-ολοκληρωτικής) νίκης. Ή όπως λέει και ένας στίχος των Υπεραστικών: για την κόκκινη σημαία πα' στο Ράιχσταγκ δε μιλούν. Αυτός βέβαια μιλάει για φασίστες (τη σαπίλα του ντουνιά), ενώ εδώ πρόκειται για σοσιαλιστές. Για βάλτα λίγο μαζί αυτά τα δύο να δω κάτι...

9η Μάη ΙΙ
Λίγο πριν η ΔΦΑ γονατίσει ξανά το φασισμό (των αγορών) κι ενώ πανηγυρίζει προκαταβολικά την επικείμενη συμφωνία για το χρέος (που μένει, που φεύγει) και το ότι δε θα χρειαστούν επιπρόσθετα μέτρα (παρά μόνο αυτά που θα μας πάρουν), γιόρτασε μαζί με τη νίκη κατά του φασισμού τη "μέρα της Ενωμένης Ευρώπης". Αν κι αυτά τα δύο (ΕΕ και φασισμός) πάνε συνήθως μαζί, όχι μόνο σήμερα με τη βράβευση βετεράνων ναζί, την απαγόρευση κομμουνιστικών κομμάτων, την Ουκρανία, κτλ, αλλά και ιστορικά.

Η πρώτη απόπειρα ενοποίησης της γηραιάς ηπείρου και των μονοπωλίων της, για να ανακτήσουν τα χαμένα πρωτεία από τις ΗΠΑ, δεν ήταν άλλη από την εξάπλωση της ναζιστικής Γερμανίας, κατά το Β' Π.Π. Όπου η βασική ομοιότητα με τη σημερινή εποχή δεν είναι η Γερμανία κι η φυλή των Άρειων (εδώ κολλάει συνήθως και μια φράση τους Τσώρτσιλ για τη Γερμανία που πρέπει να βομβαρδίζεται κάθε τόσο, για να μοιάζει κάπως ψαγμένος ο συλλογισμός). Αλλά η εξαθλίωση της εργατικής τάξης κι η εξώθηση της αξίας της εργατικής δύναμης στα κατώτατα όρια, για να γίνει ο κινητήριος μοχλός της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Τα αγνά, δημοκρατικά ιδεώδη της ΕΕ εμπνέονται από τη θαυμαστή παραγωγικότητα των στρατοπέδων εργασίας, το φτηνό εργατικό δυναμικό που εξασφάλιζαν και την πολιτική σταθερότητα του ναζιστικού καθεστώτος. Κι αυτό μαζί με πολλά άλλα πειστήρια δείχνει την ειλικρίνεια των "αντίφα" αστικών διακηρύξεων και τη σκοπιμότητα της λειψής ιστορικής τους μνήμης. Το αυτό ισχύει και για την εγχώρια σοσιαλδημοκρατία.

10 Μάη
Αντιγράφω από το Ατέχνως και την αναφορα του Ριζοσπάστη της εποχής (2006) για το θάνατο του Αλεξάντερ Ζινόβιεφ, πριν από δέκα χρόνια.

Ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους Ρώσους συγγραφείς, κοινωνιολόγους, μαθηματικούς και φιλοσόφους. Ο “δρόμος” της ζωής του κινήθηκε από την απόρριψη του σοβιετικού συστήματος και τη διαγραφή του από το ΚΚΣΕ το 1976 και τη φυγή του από την ΕΣΣΔ το 1978, έως την πλήρη αναστροφή των απόψεων του, μετά από μια εικοσαετία, κάτι που στην καπιταλιστική Ρωσία τον κατέταξε μεταξύ των φανατικότερων οπαδών του σοβιετικού συστήματος, στο χώρο της ρωσικής διανόησης. Είναι ίσως ο μόνος από τους επιφανείς σοβιετικούς “αντιφρονούντες” της περιόδου του “ψυχρού πολέμου” που μετάνιωσε πλήρως για την αντισοβιετική στάση του και μάλιστα ζήτησε επίσημα συγνώμη για αυτήν από το ρωσικό λαό. Απαντούσε με επιθετικότητα στην αντισοβιετική προπαγάνδα για τις “διώξεις” και τα “γκουλάγκ”, δηλώνοντας πως κι ο ίδιος το 1939 σωστά είχε συλληφθεί, αφού οργάνωνε ομάδα με στόχο τη δολοφονία του Στάλιν. “Τι έπρεπε να κάνουν, να μας δώσουν παράσημο;”, είχε απαντήσει σε μια σχετική ερώτηση το 2005. Μετά από το 1990 υπεράσπιζε με πάθος τις κατακτήσεις της ΕΣΣΔ, όσο και τις ανθρωπιστικές αξίες που χαρακτήριζαν το σοβιετικό σύστημα. Ο Ζινόβιεφ είχε μιλήσει με σκληρά λόγια για τη διάλυση της ΕΣΣΔ, χαρακτηρίζοντάς την “πρωτοφανές έγκλημα”. Σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του είχε δηλώσει ότι “το βασικό ‘παγκόσμιο κακό’ είναι η ατομική ιδιοκτησία, και αν η ανθρωπότητα δεν την ξεπεράσει, θα καταστραφεί”.​

Στο ρεπορτάζ του Ρίζου αναφέρονται και τα συλλυπητήρια του ΚΚΡΟ (όχι όμως και του ΚΕΚΡ).

Προβληματίστηκα αρκετά για την επιλογή της 4ης επετείου, όπου υπάρχουν πολλές υποψηφιότητες.

Πχ τα 80χρονα του Μάη του 36' στη Θεσσαλονίκη, όπου αν εξαιρέσεις τους Λακεδαιμόνιους, οι μισοί πιστεύουν ότι φταίνε οι σταλινικοί που δεν έκαναν γενική, πολιτική απεργία, εξέγερση και μια παγκόσμια επανάσταση και οι άλλοι μισοί λένε ότι ο Μεταξάς, που τρεις μήνες μετά ανακηρύχθηκε δικτάτορας, καθιέρωσε το οκτάωρο κι είπε το όχι στους Ιταλούς. Αλλά το ΚΚΕ (και το μίσος τους γι' αυτό) είναι ενωτικό και τους συσπειρώνει όλους.

-Το τραγούδι του Λάκη 7 Μαΐου, που θα ταίριαζε ίσως στο χτεσινό κείμενο με τις παράλληλες πραγματικότητες.

Έχουμε χάσει την επαφή, σαν εξωγήινοι ρομαντικοί
που κυριέψαν μια πόλη κι έχουν ξεχάσει στην τσέπη το κλειδί



Την ίδια ακριβώς μέρα έπεφταν, νομίζω, και τα γενέθλια του Τίτο.

-Τα γενέθλια του Μαρξ και την επέτειο της Μαρφίν, που τα αναφέραμε όμως και σε προηγούμενο κείμενο.
-Τις πλατείες των αγανακτισμένων, που χρειάζονται όμως ξεχωριστή ανάλυση.
-Τα έξι χρόνια από το τεράστιο πανελλαδικό συλλαλητήριο του κόμματος (στις 15 Μάη) που φανέρωνε μια μεγάλη κι ελπιδοφόρα δυναμική.
-Τα 10 χρόνια από το θρυλικό Μαϊούνη κι όσα άφησε πίσω του (προσεχώς στις οθόνες σας).
-Τη γιορτή της μητέρας, τη λέξη "μωρομάνα" (που μόνο το ΚΚΕ μπορεί να σου μάθει στις μέρες μας) και την αστική υποκρισία που αφιερώνει ύμνους στη μανούλα, ενώ αφαιρεί κάθε κίνητρο - "προνόμιο" από τη μητρότητα, στο όνομα της ισότητας.

Τελικά όμως προτίμησα τον Πολάκη (που λογιζόταν κάποτε κι ως δήμαρχος Σφακίων με τη στήριξη της Ανταρσυα) και τα γενέθλιά του, για τους λόγους που καταγράφονται στο ρεπορτάζ του Ποντικιού

Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Παύλος Πολάκης, γιόρτασε τα 51α του γενέθλια σβήνοντας μια τούρτα μπροστά στο πορτραίτο του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ και πανηγυρίζοντας για τα αποτελέσματα του Eurogroup.

Στον προσωπικό λογαριασμό του υπουργού, στον οποίο αναρτήθηκαν οι φωτογραφίες, ο Παύλος Πολάκης, έγραψε και τα παρακάτω

«Σήμερα ημέρα που κλείνω τα 51 χρόνια έγιναν τα εξής

1)εγκαταστήσαμε το πρωι με τον Ανδρεα το Ξανθό και το Γιάννη το Μπασκοζο το νέο προεδρο του ΚΕΕΛΠΝΟ τον καθηγητή Θεόφιλο Ροζενμπεργκ στο κτίριο του στο Μαρούσι μιλώντας στους εργαζόμενους εγκαινιάζοντας μια νέα σελίδα στην ιστορία του

2)είχαμε μια πανηγυρική συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης σε πείσμα των εχθρών μας μεσα κι εξω

Και 3)οι συνεργάτες μου στο γραφείο μαζί με τον Αντρέα μου έκαναν μια έκπληξη μολις γυρίσαμε στο υπουργείο

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΑΤΕ.Συνεχιζουμε μέχρι την έξοδο απ τα μνημόνια και την επιτροπεία κόντρα στη διαπλοκή για τη νίκη του λαού μας»

Τρία μέτρα κάτω από τη γη. (Τα τελευταία που θα μας πάρουν).

Ερχόμαστε έτσι και στην κηδεία, μεταφορική και διαδικτυακή, του blogger Πιτσιρίκου, που σχολιάστηκε κι εδώ εκτενώς. Φήμες λένε πως κάποτε είχε χιούμορ, χωρίς νεοταξίτικη γραφή και πως ήταν σχεδόν δικός μας, μέχρι το Δεκέμβριο του 08'. Βασικά ήταν από τους πιο χαρακτηριστικούς εκφραστές του αριστεροχωριού, όταν έγραφε: το μυαλό μου λέει Σύριζα, αλλά η καρδιά Ανταρσυα (και η τσέπη τι να λέει άραγε;). Συνεπώς η αποχώρησή του από την... ενεργό δράση (που λειτούργησε εν μέρει ως επικοινωνιακός αντιπερισπασμός για το βαθύ-σύριζα τουίτερ) δείχνει ανάγλυφα την αμηχανία, τα αδιέξοδα και τη χρεοκοπία αυτού του χώρου και των αυταπατών του.

Το αδιέξοδο του καπιταλισμού

 Το αδιέξοδο του καπιταλισμού

Σύσκεψη οικονομολόγων για τις τράπεζες

(Άνταμ Σμιθ, Καρλ Μαρξ, Γιόζεφ Σουμπέτερ, Τζον Μαίυναρντ Κέυνς)

Επειδή τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την συζήτηση για το χρέος, έχω ακούσει άπειρες ανοησίες, επιτρέψτε μου σήμερα να σας κουράσω λίγο, με την ελπίδα ότι θα καταλάβουμε κάτι (έστω λίγο) από τον τρόπο που λειτουργεί το κύκλωμα χρέους στον καπιταλισμό. Φυσικά, θα πρέπει πάντοτε να έχουμε κατά νου ότι η υπέρτατη αξία τού καπιταλισμού είναι το κέρδος και όλα γίνονται προς δόξαν αυτού και μόνο.

Κατ' αρχήν, έχουμε ένα απλό και εύκολο στην κατανόησή του δεδομένο: κάθε χρέωση δημιουργεί ισόποση πίστωση. Δηλαδή, αν βάλουμε σε μια μεριά όλους όσους χρωστάνε και σε μια άλλη όλους όσους έχουν δώσει δανεικά, τότε το σύνολο των οφειλών των πρώτων θα ισούται προς το σύνολο των απαιτήσεων των δεύτερων. Απλό και κατανοητό ως εδώ; Πάμε παρακάτω.

Σε μια οικονομία (κλειστή ή ανοικτή, δεν έχει σημασία) (*), διακρίνουμε τον Δημόσιο Τομέα (ΔΤ), τον Ιδιωτικό τομέα (ΙΤ) και τα νοικοκυριά (Ν). Σε κάθε τομέα, κάποιοι έχουν χρέη και κάποιοι έχουν απαιτήσεις αλλά το σίγουρο είναι ότι το σύνολο των χρεών ισούται με το σύνολο των απαιτήσεων. Κάποιοι, δηλαδή, βρίσκονται στο συν και κάποιοι στο μείον αλλά το σύνολο των συν ισούται με το σύνολο των μείον. Κι επειδή δεν ξέρουμε ποιος από τους τρεις τομείς είναι πλεονασματικός και ποιος ελλειμματικός και κατά πόσο, μπορούμε να εκφράσουμε την παραπάνω σχέση ως: ΔΤ + ΙΤ + Ν = 0.
Για να μείνει αδιατάρακτη αυτή η ισότητα, κάθε φορά που το πλεόνασμα κάποιου από τους τρεις αθροιστέους αυξάνεται, τότε αυξάνεται υποχρεωτικά ισόποσα και το έλλειμμα κάποιου από τους δυο άλλους αθροιστέους ή και των δυο μαζί.

Ας δούμε τώρα τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά. Αν τα πράγματα δούλευαν ρολόι, θα έπρεπε το Ν να είναι πλεονασματικό και το ΙΤ να είναι ελλειμματικό. Δηλαδή, τα νοικοκυριά θα έπρεπε να καλύπτουν με άνεση τις ανάγκες τους και οι επιχειρήσεις θα έπρεπε να χρειάζονται ξένο χρήμα για να λειτουργήσουν, έτσι ώστε να απορροφούν το πλεόνασμα των νοικοκυριών. Δυστυχώς, η τάση για αύξηση των κερδών έχει δημιουργήσει υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, με αποτέλεσμα το ΙΤ να είναι πλεονασματικό και, μάλιστα, κατά πολύ. Έτσι, η διατήρηση της παραπάνω ισότητας συνεπάγεται την αύξηση του ελλείμματος των δυο άλλων αθροιστέων, του ΔΤ και του Ν.

Και την μεν αύξηση του ελλείμματος του Ν την ζούμε στο πετσί μας και την καταλαβαίνουμε. Εκείνο που παραμένει ακατανόητο είναι η επιμονή των "φωτισμένων" οικονομολόγων να αυξήσουν το πλεόνασμα και του ΔΤ, λες και δεν καταλαβαίνουν ότι και αυτό το πλεόνασμα θα εξισορροπήσει μόνο με περαιτέρω αύξηση των ελλειμμάτων του Ν.

Πάμε τώρα να βελτιώσουμε την αρχική μας ισότητα, βάζοντας στο παιχνίδι και τις τράπεζες (Τ). Περιορίζουμε, λοιπόν, το περιεχόμενο του Ιδιωτικού Τομέα στις επιχειρήσεις εκτός τραπεζών και τροποποιούμε την ισότητα σε: ΔΤ + ΙΤ + Τ + Ν = 0. Καλά ως εδώ; Ας πάμε τώρα την σκέψη μας λίγο παρακάτω.

Για να δουλέψει απρόσκοπτα το σύστημα, πρέπει το Τ να είναι πλεονασματικό και, όπως είπαμε, το ΙΤ πρέπει να είναι ελλειμματικό. Με το Τ στο παιχνίδι, πρέπει να είναι ελλειμματικό και το ΔΤ, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο. Μόνο ένας ελλειμματικός Δημόσιος Τομέας μπορεί να απορροφήσει τα πλεονάσματα του Τ, μεταφέροντάς τα στο ΙΤ μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Όλα αυτά, όμως, προϋποθέτουν πλεονασματικό Ν. Πρέπει, δηλαδή, τα νοικοκυριά να έχουν πλεόνασμα, το οποίο να διοχετεύουν στις τράπεζες, απ' όπου θα παίρνει δανεικά το κράτος για την κοινωνική του πολιτική αλλά και για να κάνει έργα, τα οποία θα ενισχύουν τον Ιδιωτικό Τομέα. Κάπως έτσι δούλεψε το σύστημα επί μερικές δεκαετίες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σήμερα, η λογική έχει πάει περίπατο. Οι τράπεζες θα έπρεπε να ήσαν πλεονασματικές αλλά είναι ελλειμματικές. Ο Δημόσιος Τομέας είναι μεν ελλειμματικός ορθώς αλλά, παραδόξως, επιδιώκει να γίνει πλεονασματικός. Ο Ιδιωτικός Τομέας, ο οποίος θα έπρεπε να είναι ελλειμματικός, όχι μόνο έχει συσσωρεύσει αμύθητα κεφάλαια αλλά, επειδή δεν υπάρχουν πλέον αρκετές θέσεις υψηλής κερδοφορίας, αρνείται να τα διοχετεύσει ενώ, παράλληλα, στοχεύει κι αυτός στην αύξηση των πλεονασμάτων του. Κι έτσι, για να μη διαταραχτεί η ισότητα που προαναφέραμε, καλούνται τα νοικοκυριά να στηρίξουν με τα ελλείμματά τους τα πλεονάσματα και τους κράτους και των επιχειρήσεων και των τραπεζών. 

Χωρίς σχόλια. Προσοχή: τα στοιχεία αφοροῦν την 25ετία πριν την τρέχουσα κρίση!
[Πηγη: U.S. Bureau of Economic Analysis  -  Επεξεργασία, προσαρμογή: Cogito ergo sum]

Θα έλεγε κάποιος ότι είναι καιρός να ξαναπιάσουν ορισμένοι τα βιβλία, αν θέλουν να κάνουν τον καπιταλισμό τους να λειτουργήσει ξανά. Μόνο που εδώ σπάμε τα μούτρα μας σε μια εγγενή και αξεπέραστη αντίφαση: για να πάρει μπρος η καπιταλιστική μηχανή, πρέπει ο Ιδιωτικός Τομέας να γίνει ελλειμματικός, δηλαδή πρέπει να απαρνηθεί την βασική του επιδίωξη, η οποία δεν είναι άλλη από την μεγιστοποίηση των κερδών του. Με άλλα λόγια, για να βγει ο καπιταλισμός από την κρίση, πρέπει να απαρνηθεί την κεντρική του ιδέα και να φάει τις σάρκες του. Η "λύση" θυμίζει ουροβόρο όφι (**). Άτοπο. Άρα, αδιέξοδο.

Τελικά, η απάντηση στις ανοησίες περί των οποίων αναφέρθηκα σην εισαγωγή τού κειμένου έχει δοθεί πεντακάθαρα από μια "ξύλινη γλώσσα":
αν κάποιο σύστημα έχει φάει τα ψωμιά του και πρέπει να πεταχτεί πλέον στον σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας, αυτό σίγουρα δεν είναι ο κομμουνισμός.
-------------------------------
(*) Σε τελική ανάλυση, το αν μια οικονομία είναι ανοικτή ή κλειστή είναι ζήτημα θέασης.
(**) Αν σε κάποιους το φαινόμενο θυμίζει την περίφημη "δημιουργική καταστροφή" τού Γιόζεφ Σουμπέτερ, θα τους παρακαλέσω να το ξανασκεφτούν. Ο Σουμπέτερ θεωρεί ότι ο καπιταλισμός πρέπει να έχει κοινωνικό προσανατολισμό για να επιβιώσει, αλλιώς θα διολισθήσει προς τον σοσιαλισμό ("Σοσιαλισμός, Καπιταλισμός και Δημοκρατία", εκδόσεις Παπαζήση, 2006).

Πηγή: Cogito ergo sum

Κρατική τηλεοπτική ξεφτίλα

 Κρατική τηλεοπτική ξεφτίλα

«Έμαθε το φασιστικό κάθαρμα ότι δεν μπορεί να μας 
παριστάνει τον αθώο»! (Το χαρτί στη ζώνη γράφει:
«Εξόντωση του άμαχου πληθυσμού»!)
[Περισσότερα αντιφασιστικά σκίτσα ΕΔΩ. ]

9η Μάη. Γιορτάζεται σε ολόκληρο τον πλανήτη η συντριβή του ναζιστικού τέρατος, η Αθάνατη Εποποιία της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, με αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή τον Κόκκινο Στρατό και τα ΚΚ, που με τον ανυπολόγιστο φόρο αίματός τους θα ανεμίζουν για πάντα τη σημαία της νίκης.
Οχι, όμως, στην κρατική ΕΡΤ και τη γνωστή εκπομπή της «Σαν σήμερα, στον 20ό αιώνα», καθώς δεν «έβγαλε ούτε κιχ» για το ιστορικό γεγονός της νίκης των συμμάχων στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο - το μεγαλύτερο πόλεμο στην Ιστορία της ανθρωπότητας - και την άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας στις 9 Μάη... Προφανώς ευθυγραμμίζεται με την κυβερνητική προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας, που για να δικαιολογήσει το νέο μνημόνιο που υπέγραψε, ανακάλυψε τη «Μέρα της Ευρώπης» (που επινοήθηκε ακριβώς για να σβηστεί από τη μνήμη η Αντιφασιστική Νίκη) και την «επιστροφή της ΕΕ στις αρχές της αλληλεγγύης». Δεν μπορεί, όμως, να τους περάσει...

Ριζοσπάστης

Πυρήνες των ΜΑΤ που δρούσαν συντεταγμένα και μετά τη διάλυσή τους απ' τον ΣΥΡΙΖΑ, εξάρθρωσε το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

 Πυρήνες των ΜΑΤ που δρούσαν συντεταγμένα και μετά τη διάλυσή τους απ' τον ΣΥΡΙΖΑ, εξάρθρωσε το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Έκπληξη, αλλά και αποτροπιασμό προκάλεσε η αποκάλυψη πώς τον τελευταίο χρόνο, οργανωμένες ομάδες της Μονάδας Αποκατάστασης Τάξης εξακολουθούσαν να δρουν συντεταγμένα και σε πλήρη αρμονία με την ΕΛ.ΑΣ. παρά τη θρυλούμενη διάλυσή τους, την οποία και είχε υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη από το 2012.

Όπως αποκαλύπτουν καλά πληροφορημένες πηγές του «Κουλουριού», οι παράτυποι αυτοί πυρήνες των ΜΑΤ δρούσαν ανενόχλητοι κυριολεκτικά κάτω απ΄τη μύτη της κυβέρνησης, δίνοντας το «παρών» για να επιβάλλουν την τάξη σε πλήθος συγκεντρώσεων, πορειών και αθλητικών αναμετρήσεων, παρά τις σαφέστατες διακηρύξεις σχετικά με την παύση της λειτουργίας τους.

Το τελευταίο διάστημα, οι ψίθυροι σχετικά με τη δράση των ομάδων αυτών, οι οποίες δρούσαν συντεταγμένα με απόλυτη πειθαρχία και στρατηγική, είχαν φτάσει μέχρι και τον ίδιο το πρωθυπουργό, ο οποίος διέταξε την διεξαγωγή σχετικής έρευνας. Το πόρισμα αυτής, επιβεβαίωσε τις φήμες κι έτσι διεξήχθη τεράστια αστυνομική επιχείρηση υπό την εποπτεία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που οδήγησε στην πλήρη εξάρθρωση των πυρήνων.

«Έχει ήδη διαταχθεί ΕΔΕ και αναζητούνται οι υπαίτιοι για αυτό το φιάσκο. Απορώ πώς γίνεται να μην είχε αντιληφθεί κανείς τη δράση των ΜΑΤ.
Βέβαια ο επαγγελματισμός κι η ακρίβεια της δράσης των ανδρών της ομάδας προσφέρει ένα μικρό ελαφρυντικό. Είχαμε να κάνουμε με πραγματικούς αντάρτες μέσα στην ίδια μας την πόλη, οι οποίοι έφεραν κράνη, ασπίδες κι όλο τον εξοπλισμό της μονάδας αυτής. Πραγματικά αξιοσημείωτο», σχολίασε ο αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, αναπληρωτής Υπουργός, Νίκος Τόσκας.

Τέλος, σύμβουλοι του Αλέξη Τσίπρα, ερωτώμενοι αν υπάρχει περίπτωση η κυβέρνηση να μην τήρησε τις προεκλογικές της υποσχέσεις, τόνισαν πως «αποκλείεται, κάτι τέτοιο θα ήταν πρωτόγνωρο».

Πηγή: Το κουλούρι

Οι σκλάβοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους

 Οι σκλάβοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους

 

Οι σκλάβοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους

Από Οικοδόμος στο Μαι 11, 2016  

 

Γράφει ο ΠΑΡΑ-ΛΟΓΟΣ // Στο Ατέχνως

ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ μέρες, ο Ιρλανδός ευρωβουλευτής, Λουκ «Μινγκ» Φλάναγκαν, υπέγραφε -μπροστά στην κάμερα- δεσμευτικά συμβόλαια μυστικότητας ώστε να αποκτήσει πρόσβαση στα έγγραφα της ΤΤΙP. Την ίδια ώρα, ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας, Ζ. Γκάμπριελ, ανακοίνωνε στους βουλευτές της  ομοσπονδιακής Βουλής ότι, τα ντοκουμέντα της Διατλαντικής Εταιρικής Σχέσης Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ) είναι προσβάσιμα για τους ενδιαφερόμενους βουλευτές, αλλά δεν επιτρέπεται να κρατήσουν -αυτολεξεί- σημειώσεις ή και να μεταδώσουν με οποιοδήποτε τρόπο αυτά που ανέγνωσαν.

ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ κάποιος, γιατί τόση μυστικοπάθεια, και προς τι οι μαφιόζικες πρακτικές που επιβάλλουν «ΟΜΕΡΤΑ»; Η απάντηση είναι απλή. Όταν μιλάμε για την ΤΤΙΡ, μιλάμε για την μετουσίωση  του οράματος του Φρίντμαν και της Σχολής του Σικάγο. Η Διατλαντική συμφωνία εξασφαλίζει, δια παντός, τα κέρδη του κεφαλαίου· ανεμπόδιστα, ανεξέλεγκτα, ανενδοίαστα· καταβαραθρώνοντας την ίδια στιγμή τα δικαιώματα, τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες των πολιτών.

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ στην επανάσταση των καπιταλιστών! Όλα για το κέρδος, τίποτα για το λαό. Μια αυτοκρατορία ζωντανεύει, η ΡΑΧ ΑΜΑRICANA, που χρόνια «ζέσταινε τις μηχανές της», αποκτά υπόσταση με στρατηλάτη το γκοβέρνο της Ε.Ε. Οριοθετεί την επικράτεια της… Ο κόσμος δικός μας! Πρώτα οι εταιρείες μετά οι λαοί.

Ας περάσουμε, όμως, στο προκείμενο.

Επί της ουσίας, λοιπόν:

• Μέσω της ΤΤΙΡ, τα εθνικά κράτη καλούνται να εκχωρήσουν τις αρμοδιότητες και την κυριαρχία τους στο ιδιωτικό κεφάλαιο, επιτρέποντας την άλωση πεδίων προς εκμετάλλευση που μέχρι πρότινος ήταν απρόσιτα.
• Με σειρά διατάξεων, απαγορεύεται στις κρατικές εταιρείες να κοστολογούν τις υπηρεσίες τους φθηνότερα από τους (ιδιώτες) ανταγωνιστές τους ή να τις προσφέρουν δωρεάν, ωφελώντας το Δημόσιο. Ουσιαστικά, το κράτος παύει να έχει την ευχέρεια της προσφοράς αγαθών σε χαμηλότερη τιμή, ελέγχοντας ή θέτοντας      συγκεκριμένες προδιαγραφές στην ποιότητα των προσφερόμενων αγαθών    (κυρίως στα τρόφιμα), καθώς κάτι τέτοιο αποτελεί «ανεπιθύμητο γεγονός».
• Η ΤΤΙΡ, δεν αναδιανέμει, απλώς, την πίττα, προσελκύοντας νέους παίκτες, αλλά δίνει τη δυνατότητα στις πολυεθνικές να καθορίζουν αποκλειστικά τις τιμές της αγοράς, ακόμη και σε βασικά αγαθά όπως το νερό και το ρεύμα.
• Προτείνεται και προκρίνεται, εκτός των άλλων, η ακύρωση οποιουδήποτε ειδικού προνομίου σε κρατικές εταιρείες με εξαίρεση, αυτές που λειτουργούν υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Ως τέτοιες, ορίζονται μόνο τα μονοπώλια που προσφέρον δωρεάν τις υπηρεσίες τους.

Προσοχή!  Τα προαναφερθέντα μονοπώλια, θα εξαιρούνται από την ακύρωση των ειδικών προνομίων -πρόταση της Ε.Ε- εφόσον δεν προκαλούν ζημία στους «επενδυτές». Αν βλάπτουν το «επενδυτικό κλίμα», σύμφωνα με την αμερικανική πρόταση, θα πρέπει να καταργούνται. (βλ. [US: Article 6: Adverse Effects 1], ΤΤΙΡ Leaks).

• Το μεγαλύτερο όφελος, για τους μετέχοντες σ’ αυτήν τη διμερή συμφωνία είναι και, τυπικά, η κατάργηση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Η εμπορευματοποίηση των πάντων: της υγείας, της παιδείας, των ΜΜΜ, των δημόσιων φυσικών αγαθών· η ραχοκοκαλιά της κάθε κοινωνίας· καθώς και η ασύστολη μεταφορά προσωπικών δεδομένων κι η διαγραφή αιώνων αγώνων της ανθρωπότητας, με μόνη στόχευση τον γιγαντισμό των πολυεθνικών· πλέον θα γίνεται χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση από τους πολίτες. Νόμος είναι το δίκιο της πολυεθνικής και όσα συμφωνούνται σε φουαγέ ή… Κουζίνες πολυτελών και μη ξενοδοχείων.

ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ διάθεση δονκιχοτισμού και μεγαλομανίας, διαπιστώνουμε ότι, βρισκόμαστε σε πόλεμο, ταξικό πόλεμο. Δεν πρόκειται, για κάποιο φληνάφημα ή κάποια θεωρία συνομωσίας της Αριστεράς, όπως θα προτρέξουν πολλοί να πουν. Την ύπαρξη ταξικού πολέμου, ομολογεί το νούμερο 4 της ετήσιας λίστας του περιοδικού “Forbes”, με τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, ο κύριος Μπάφετ : «Η πάλη των τάξεων υπάρχει, και είναι η δική μου που κερδίζει», δηλώνει.

ΔΕΝ ΕΚΠΛΗΣΣΟΜΕΘΑ φυσικά, από την “φιλαλήθεια» και τον ξεδιάντροπο κυνισμό ενός εκ των μεγαλυτέρων τοκογλύφων της οικουμένης. Είναι η αίσθηση δύναμης και υπεροχής, που του εξασφαλίζει η τάξη του κι ο μοναδικός καπιταλισμός που μπορεί να υπάρξει, ο αρπακτικός. Αυτός που γεννιέται βουτηγμένος «από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρομιά, στάζοντας αίμα από όλους τους πόρους» ( Καρλ Μαρξ, Κεφάλαιο, τόμος Ά, σελ. 785).
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ο κόσμος τους, αυτή είναι  η ζέουσα πραγματικότητά μας. Από τον Πινοτσέτ και την Θάτσερ στο παρελθόν, μέχρι  την λίστα Λαγκάρντ, τα “Panama Pappers’’ και την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, ένας παγκόσμιος ταξικός πόλεμος μαίνεται. Κοιτάτε γύρω σας….

• Την ίδια περίοδο που πενήντα χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν από αίτια σχετιζόμενα με τη φτώχεια, ο αριθμός των πολυεκατομμυριούχων υπερδιπλασιάζεται. 793 ήταν οι δισεκατομμυριούχοι το 2008, 1830 το 2016.

• Την ίδια περίοδο που το μέσο -παγκόσμιο- εισόδημα των εργαζομένων έχει καταβαραθρωθεί, οι αποδοχές των ανώτερων τάξεων έφτασαν να απέχουν έως και 400 φορές από τις αποδοχές του μέσου εργαζόμενου, ενώ η συνολική περιουσία των, από 2, 4 τρις. $, που υπολογιζόταν το 2008, στις μέρες μας ανέρχεται στα 6,480 τρις. $.

• Την ίδια περίοδο που, στην Αμερική, πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι σιτίζονται αποκλειστικά από τα συσσίτια, ανασφάλιστοι και άστεγοι, ενώ το 23,1% των παιδιών, σύμφωνα με τη UNICEF, χαρακτηρίζονται «αποστερημένα», οι δισεκατομμυριούχοι από 359 το 2008, αριθμούνται σε 540 το 2016, 4 περισσότεροι από το 2015 (536).

• Στην Ευρώπη των μνημονίων, της λιτότητας, των 30εκ. ανέργων (24, 4% στην Ελλάδα) και των 600χιλ. εξώσεων στην Ισπανία · στην Ε.Ε των 13εκ. παιδιών που «στερούνται βασικών αγαθών για την ανάπτυξή τους»· σ’ αυτήν την Ευρώπη, οι πολυεκατομμυριούχοι ανέρχονται σε 323, όταν προ οκταετίας δεν υπερέβαιναν τους 200, 196 συγκεκριμένα. Οι περισσότεροι εξ αυτών, βρίσκονται στη Γερμανία (120), εκεί όπου το ποσοστό φτώχειας μετά την πτώση του Τείχους, ανέρχεται στο 15,5%  του συνολικού πληθυσμού.

• Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στη λίστα του αμερικανικού περιοδικού ‘’Fortune’’, fortune 500· «oι διευθύνοντες σύμβουλοι 100 αμερικανικών κολοσσών(…) παραμένουν πάμπλουτοι ανεξάρτητα από την κρίση -ενώ- τα περιουσιακά τους στοιχεία για την κάλυψη των συντάξεών τους ανέρχονται συνολικά στα 4,93 δισ. δολάρια και ισούνται με τα όσα έχουν εξοικονομήσει για τη σύνταξή τους 20,5 εκατομμύρια οικογένειες, δηλαδή το 41% στη χώρα»*. Να σημειωθεί μάλιστα, ότι οι συντάξιμες αποδοχές των εν λόγω κυρίων είναι μεγαλύτερες, ακόμη, και από του Μπαράκ Ομπάμα:  16.975 δολάρια/μήνα για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, 950.000 δολάρια/μήνα για τον Ντέιβιντ Κόουτ της Honeywell. Όλα αυτά την ίδια στιγμή που, οι εργαζόμενοι των εν λόγω ομίλων (YUM Brands, Taco Bell, Pizza Hut και ΚFC) δεν προβλέπεται μέσω μηχανισμών της εταιρείας να λάβουν σύνταξη», όπως αναφέρεται στην έκθεση του  Ινστιτούτου Σπουδών Πολιτικής και του Κέντρου Αποτελεσματικής Κυβέρνησης (ΗΠΑ).

• Τέλος, την στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά, ο «κομμουνιστής» Ομπάμα, ο «καθαριστής» της κόπρου του τραπεζικού Αυγεία, αφήνει ελεύθερο να κάνει διαλέξεις επί πληρωμή, τον «σπεσιαλίστα» στα δομημένα ομόλογα και καταδικασθέντα το 2013, Φαμπρίς Τουρέ, ενώ ταυτόχρονα ρίχνει στα «μαλακά» τους λοιπούς εγκληματίες της Wall Street «αναγκάζοντάς» τους να καταβάλλουν, συνολικά,  το αστείο ποσό των 50 δις δολαρίων, όταν ο εβδομαδιαίος τζίρος της Goldman Sachs είναι 5 δις δολάρια.

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ μας οδηγούν σε ένα απλό, πλην σημαντικό, συμπέρασμα: Ζούμε κοσμογονικές στιγμές. Για πολλούς, βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της Ιστορίας, κατά την οποία καλούμαστε να δοκιμάσουμε τις αντοχές και τα κουράγια μας. Για τον γράφοντα, όλα όσα βαθαίνουν τη θλίψη μας και προσβάλλουν την αξιοπρέπεια και την ταξική συνείδησή μας, έχουν -πρέπει να έχουν- μία μόνο απάντηση: μαζική, στεντόρεια, λαϊκή απάντηση. Πεδίο αγώνα η γειτονιά μας, το σπίτι, το γραφείο, το εργοτάξιο και το χωράφι μας.  Καθημερινή πάλη για ένα καλύτερο μέλλον, για μάς, για τα παιδιά μας· για όσους δεν θεωρούν ουτοπία έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΑΝΥΠΑΚΟΗ! Ούτε βήμα πίσω στις πανανθρώπινες αξίες της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, παρά μόνο τις αλυσίδες μας.

ΕΝΛΟΓΟΙ ΠΑΡΑ-ΛΟΓΙΣΜΟΙ

Για όσους φίλους με ρωτούν, απορώντας με την πορεία και την αποδοχή του υποψηφίου του Ρεπουμπλικανικού κόμματος  από το σύστημα· του νούμερου (γενικώς) -ειδικώς, 324 της λίστας «Forbes», ας ψάξουν να βρουν τους προωθητές του. Ο Τrump είναι το «θείο βρέφος» της οικονομικής ελίτ της Νέας Υόρκης και των άλλων μεγάλων λόμπι των ΗΠΑ. Αυτό το «φασιστοειδές υποκείμενο», αγαπημένος χαρακτηρισμός των πολέμιων του, δεν αποτελεί ένα ιστορικό ατύχημα, αλλά μια στρατηγικής σημασίας επιλογή των  Αμερικανών «εχόντων» για την προάσπιση των συμφερόντων τους, και την καταστολή του ριζοσπαστικού κινήματος που έχει αρχίσει να αναδύεται στις φτωχογειτονιές και τα στα γκέτο των ΗΠΑ, με σαφές Αριστερό πρόσημο. Όταν ο λαός σηκώνει κεφάλι, η λύση είναι η βία και η μισαλλοδοξία, τόσο απλά.

*Πηγή: ‘’Fortune Greece.com’’