Τα ρατσιστικά συσσίτια του καπιταλισμού

 

24-02-2018

 

Σαράντα ώρες εργασία και μετά η ταπεινωτική «βόλτα» στα συσσίτια Tafel. Αυτή είναι η πραγματικότητα για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στην πιο πλούσια χώρα της ΕΕ. Στην ουσία το κράτος φρόντισε να εξασφαλίσει τα υπερκέρδη των ολιγαρχών με την ελεημοσύνη ιδιωτών στους μοντέρνους σκλάβους.

Βασίλης Ασβεστόπουλος

 

Η είδηση της εβδομάδας στην Γερμανία είναι ο αποκλεισμός ατόμων χωρίς Γερμανική ταυτότητα από τα συσσίτια της Tafel στην πόλη Έσσεν. Τυχεροί λοιπόν όσοι με ξένο όνομα έχουν προλάβει να βγάλουν Γερμανική ταυτότητα. Άτυχοι ακόμη και οι πολίτες της ΕΕ που φτώχυναν στην Ευρωπαϊκή γη της επαγγελίας. 
Στη Μέκκα των φιλελευθέρων. Στη χώρα υπόδειγμα της «Ευρώπης των λαών».

Το Έσσεν είναι μια γερμανική πόλη στο κέντρο της κοιλάδας του Ρουρ. Βρίσκεται στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και έχει 582.140 κατοίκους. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού αποτελείται από άτομα πολωνικής καταγωγής που ήρθαν τον 19^ο αιώνα όταν το Έσσεν ήταν το κέντρο της εξόρυξης κάρβουνου και η Γερμανία ζητούσε εργατικά χέρια. Η πόλη ανήκει στις μεγαλύτερες πόλεις της Γερμανίας και αντιπροσώπευσε ολόκληρη την κοιλάδα του Ρουρ ως πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2010.

Τι έχει συμβεί; Στο εν λόγω συσσίτιο σπεύδουν καθημερινά άποροι που δεν έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν το καθημερινό τους φαγητό. Κάτι σαν τα δικά μας κοινωνικά παντοπωλεία δηλαδή. Σε πολλές Γερμανικές πόλεις υπάρχουν ανάλογα συσσίτια του οργανισμού Tafel.

Η Tafel (παλιά λέξη για το τραπέζι που τρώμε) είναι ένας σχετικά νέος οργανισμός. Ιδρύθηκε μόλις το 1993, δηλαδή λίγα χρόνια μετά την πτώση του τείχους. Λειτουργεί όπως το δικό μας «όλοι μαζί μπορούμε». Βασίζεται δηλαδή στην καλή καρδιά συνανθρώπων που δίνουν από το υστέρημά τους ώστε οι διοργανωτές των συσσιτίων να φανούν υπερ-φιλάνθρωποι.

Πριν από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την παράδοση των αξιών του από τον – όπως απέδειξε η ιστορία – νεκροθάφτη Γκορμπατσόφ, στην Γερμανία δεν υπήρχαν τέτοιες ανάγκες. Βλέπετε η Δύση ήθελε να δείξει την υπεροχή της και φρόντιζε να μην φαίνονται τα θύματα του καπιταλισμού.
Σήμερα όμως στην Γερμανία υπάρχουν 1,5 εκατομμύρια «πελάτες» της Tafel. Άνεργοι, συνταξιούχοι, άστεγοι, φοιτητές αλλά και εργαζόμενοι χωρίς επαρκείς πόρους για την τροφή τους. Πρόκειται για μέρος του στρατού 9,5 εκατομμύριων φτωχών στην ατμομηχανή της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Διότι η Tafel είναι ένας από τους πολλούς οργανισμούς που φροντίζουν να μη φανούν πτώματα στο δρόμο του καπιταλισμού αλλά να πεθαίνουν οι άνθρωποι καθημερινά λίγο-λίγο και μόνοι τους πίσω από τις προσόψεις των όμορφων κτηρίων.

Πριν από την καταστροφική για τον λαό της Ευρώπης περίοδο Μέρκελ, ένας σοσιαλδημοκράτης, ο καγκελάριος Γκέρχαρτ Σρέντερ, είχε καταδικάσει εκατομμύρια Γερμανούς στην φτώχια, με την περιβόητή του ατζέντα 2010. Πρόκειται για μια μορφή των δικών μας μνημονίων που είχε ως αποτέλεσμα να έχουν υπερβολικά κέρδη οι Γερμανικές βιομηχανίες, να έχει η Γερμανία πλεόνασμα από εισπράξεις φόρων της τάξης των 35 δισεκατομμυρίων Ευρώ το 2017 και να καταδικάζονται, όσοι είναι στο περιθώριο του ενδιαφέροντος του κεφαλαίου, στην φτώχια.

Σαράντα ώρες εργασία και μετά η ταπεινωτική «βόλτα» στην Tafel. Αυτή είναι η πραγματικότητα για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στην πιο πλούσια χώρα της ΕΕ.

Στην ουσία λοιπόν το κράτος φρόντισε να εξασφαλίσει τα υπερκέρδη των ολιγαρχών με την ελεημοσύνη ιδιωτών στους μοντέρνους σκλάβους. Πέρα από τις άλλες ελαφρύνσεις, βοήθειες και φοραπαλλαγές που εγγυούνται την «ανταγωνιστικότητα» της Γερμανίας, ο στρατός των άθλιων είναι το καλύτερο μέσο εκβιασμού ενάντια σε κάθε εργαζόμενο που σκέφτεται να αντιδράσει στην εκμετάλλευση. «Μη μιλάς, γιατί έξω περιμένουν εκατομμύρια να πάρουν την θέση σου!»

Ο εξαθλιωμένος φοβάται να χάσει την φτώχια του. Και έτσι όταν στην Tafel του Έσσεν το ποσοστό των μη Γερμανών έφτασε το 61 % σε αριθμούς, ο τοπικός πρόεδρος αποφάσισε ότι δεν χωράνε άλλοι ξένοι. Έτσι απλά – και ας λέει το άρθρο 3 του Γερμανικού συντάγματος ότι κάθε διαχωρισμός βάσει εθνότητας, υπηκοότητας, φύλου ή άλλης κοινωνικής διαφοράς απαγορεύεται. «Οι Γερμανίδες γιαγιάδες φοβούνται τους ξένους», ήταν μια από τις δικαιολογίες.
Έσπευσαν πολιτικοί αλλά και άλλοι τοπικοί οργανισμοί Tafel να καταδικάσουν το συμβάν. Δεν κατεγράφη όμως καμία επέμβαση εισαγγελέα. Εκτός από τα λόγια πολιτικών μουγκά στη στρούγκα. Καμιά καταδίκη της αιτίας των συσσιτίων και του διαχρονικού ρατσισμού ενάντια στην εργατική τάξη.

Βέβαια, αν διαβάσει κανείς τα σχόλια κάτω από σχετικά με την είδηση άρθρα, θα βρει ότι οι περισσότεροι Γερμανοί επικροτούν την απόφαση του συσσιτίου του Έσσεν. Δεν βλέπουν ότι και την περίθαλψη των προσφύγων την άφησε η Γερμανική κυβέρνηση στα χέρια των ιδιωτών. Τι και αν αυτοί δημιουργούνται και από Γερμανικές βόμβες, σφαίρες και τανκς στην Συρία; Τι και αν η αντιεργατική πολιτική και η καταδίκη μέρους του Γερμανικού πληθυσμού σε φτώχια είναι μια από τις αιτίες της οικονομικής κρίσης των νοτίων εταίρων της Ευρωζώνης; Όσο και να ελπίζει η κυβέρνηση Τσίπρα δεν θα ιδρώσει το αυτί της Μέρκελ και της κάθε Μέρκελ. Γιατί άλλωστε να ιδρώσει; Αφού η κυρία εκτελεί τον σκοπό της με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.

Ο ρατσισμός είναι ηθελημένη παρενέργεια του καπιταλισμού της ΕΕ. Θα υπάρξουν πολλές “Tafel” και πολλές επιγραφές «μόνο για Γερμανούς» ακόμα. Στο επόμενο στάδιο θα δούμε και στην χώρα μας ανάλογες επιγραφές – και όχι μόνο από την Χρυσή Αυγή.

Καλώς ήλθατε στην πραγματικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αξιών της – ζήστε ελεύθερα τον εφιάλτη σας!

http://www.katiousa.gr 

Καρναβάλια και βασιλιάδες καρνάβαλοι…

              

Εσύ πάντα τη θεωρούσες πολεμική στολή! Υπήρχαν όμως, υπάρχουν και θα υπάρχουν πολλοί άλλοι που την λένε φόρμα αγγαρείας ή φόρμα εργασίας! Υπάρχουν και μερικοί οι οποίοι την αποκαλούν φόρμα αγγαρείας αλλά την αντιλαμβάνονται ως καρναβαλική στολή! Θεωρούν πως φορώντας την στολή παραλλαγής είναι καρναβάλια και σαν καρναβάλια αντιμετωπίζουν και όσους άλλους τη φορούν! Είναι εγωπαθείς, είναι ψυχοπαθείς, είναι κακεντρεχείς, είναι απλά βλαμμένοι;! Ποιος ξέρει;! Ο Θεός και η ψυχή τους γιατί και η ψυχιατρική σηκώνει τα χέρια της ψηλά!

Μπαίνεις μέσα στο γραφείο του βασιλιά καρνάβαλου που νομίζει ότι είναι διοικητής μια βροχερή ημέρα και σου λέει ότι αποφασίστηκε από τη διοίκηση να διεξαχθεί «πυρ και κίνηση» εκείνην την ημέρα! Δεν έχει ούτε τα κότσια ούτε το ήθος να σου πει ότι είναι δική του απόφαση και την χρεώνει στη μεραρχία! Του απαντάς ότι θα οδηγήσεις εσύ το «πυρ και κίνηση»! Κατόπιν σε ρωτάει εάν στο «πυρ και κίνηση» δύναται να σου δώσει κάτι ανάπηρους επίστρατους που μπορεί να τραβήξουν χωρίς να το καταλάβουν την σκανδάλη και να σε πυροβολήσουν πισώπλατα! Λες ότι στο «πυρ και κίνηση» θα πας μόνο με αξιόμαχους! Ο βασιλιάς καρνάβαλος σημειώνει ότι αρνήθηκες να πας στο «πυρ και κίνηση» με αξιόμαχα παλικάρια, παραλείποντας να γράψει ότι τα παλικάρια, στα οποία αναφέρεται, έχουν περάσει τα εβδομήντα πέντε τους χρόνια! Κατόπιν αρχίζει να αναζητά ποιους θα σου δώσει τελικά για το «πυρ και κίνηση» και ενώ αναζητά αυτό σε ρωτάει εάν είσαι διατεθειμένος να συνοδεύσεις το όχημα της τροφοδοσίας! Δεν του απαντάς γιατί είναι απλά ηλίθιος! Ο βασιλιάς καρνάβαλος ρωτάει τους άλλους αξιωματικούς που είναι στο γραφείο του εάν άκουσες την ερώτηση και δεν του απαντάς! Κανένας δεν του λέει ότι είναι μεγάλο καρναβάλι! Σου επαναλαμβάνει την ερώτηση κι εσύ τον ρωτάς αν θα διεξάγεις το «πυρ και κίνηση» ή αν θα συνοδεύσεις την τροφοδοσία! Η απάντηση του παλιάτσου που παριστάνει τον διοικητή είναι πως άσχετα με το «πυρ και κίνηση» τι απάντηση δίνεις στη συνοδεία της τροφοδοσίας! Σημειώνει ο παλιάτσος ότι αρνήθηκες να συνοδεύσεις την αλληλογραφία αλλά δεν αναφέρει ότι την ίδια στιγμή διεξήγαγες το «πυρ και κίνηση»!

Ιστορίες για αγρίους θα σκεφτεί κανείς! Ιστορίες καθημερινής τρέλας είναι η απάντηση καθώς οι βασιλιάδες καρνάβαλοι και τα καρναβάλια έχουν κατακλίσει την κοινωνία! Παίρνεις το σπαθί να αφαιρέσεις τη ζωή σου για να μη βιώνεις αυτόν τον παραλογισμό! Ο ψυχοπαθής βασιλιάς καρνάβαλος σημειώνει στο τεφτέρι του ότι εκτός των άλλων είσαι και αυτοκτονικός ψυχοπαθής! Δυστυχώς ο καρνάβαλος που παίρνει την αναφορά αυτή αντί να δώσει μια κλωτσιά στον βασιλιά καρνάβαλο και να τον στείλει από εκεί που ήρθε, ξύνει όλο νόημα το άδειο κεφάλι του και το κουνάει καταφατικά! Μπήγεις το σπαθί στο κορμί σου γιατί δεν αντέχεις άλλη παράταση της αποκριάς! Οι δυο καρνάβαλοι, αφού πρώτα συμφωνήσουν για τα δίκια που είχαν, φοράν τις επίσημες καρναβαλίστικες στολές τους και έρχονται να σε χέσουν για τελευταία φορά!

Κ. Νότνολ

Στηβ Τζομπς: Ο “μέγας ευαγγελιστής της ψηφιακής εποχής” και το Ευαγγέλιο του καπιταλισμού

Κατιούσα

O Στηβ Τζομπς, που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1955, συνιδρυτής της Apple και πρόεδρος της Pixar μέχρι την εξαγορά της τελευταίας από την Disney, έχει χαρακτηριστεί ο “μέγας ευαγγελιστής της ψηφιακής εποχής”, καθώς τα προϊόντα των εταιρειών του, ιδίως το περίφημο iphone, άσκησαν καθοριστική επίδραση στο χώρο των νέων τεχνολογιών αλλά και της ποπ κουλτούρας συνολικά. Η δημοφιλία των προϊόντων αυτών αλλά και ο πρόωρος θανατός του από καρκίνο στο πάγκρεας το 2011, που δυστυχώς οφείλεται και στην άφρονα απόφαση του να αναβάλει το χειρουργείο προς όφελος “εναλλακτικών” θεραπειών, συνετέλεσαν στη φιλοτέχνηση ενός σχεδόν αγιογραφικού προφίλ του Τζομπς στα διεθνή ΜΜΕ, που ενισχύθηκε κι από την προβολή βιογραφικής ταινίας με το όνομά του το 2015, όπου τον ενσαρκώνει ο μάλλον αισθητά ομορφότερός του Μάικλ Φάσμπεντερ, που απέσπασε σειρά κινηματογραφικών βραβείων και υποψηφιοτήτων για Όσκαρ. Είχε προηγηθεί η θεωρούμενη από κάποιους ως καλτ ταινία “Jobs” το 2013, όπου ένας έτερος γόης του Χόλυγουντ  Άστον Κούτσερ, υποδύεται τον επιχειρηματία κατά τα πρώτα “ηρωικά” χρόνια της ανάδειξής του στην κορυφή. Η αδυναμία πληρωμής των διδάκτρων στο κολλέγιο, οι πειραματισμοί του με τα ναρκωτικά και το ταξίδι στην Ινδία, αλλά κυρίως οι απαρχές της επιχείρησης που συνίδρυσε με το φίλο του Στήβ Βόζνιακ, στο γκαράζ του πατέρα του αποτελούν τον καμβά για το πορτραίτο του “αντισυμβατικού” κι “αυτοδημιούργητου” επιχειρηματία, δίδοντας τις απαραίτητες “εναλλακτικές” πινελιές στην κλασική εκδοχή του “αμερικανικού ονείρου”.

Όλα αυτά όμως όταν δεν αποκρύπτουν συνειδητά, σίγουρα υποβαθμίζουν τις σκοτεινές πλευρές της επιχειρηματικής δραστηριότητας του Τζομπς, οι οποίες δεν οφείλονται στα προσωπικά ελαττώματα του ίδιου, έτσι θέματα όπως η αρχική συμπεριφορά του στην εκτός γάμου κόρη του και τη μητέρα της ή το “άδειασμα” σε στενούς του συνεργάτες, δε θα μας απασχολήσουν εδώ, ούτε η έλλειψη φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων της Apple, η οποία ίσα-ίσα μπορεί να θεωρηθεί και τίμια στάση μες στον κυνισμό της. Είναι ο ίδιος ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, κι ο αδυσώπητος νόμος μεγιστοποίησης του κέρδους που καθιστούν αναπόφευκτες αυτές τις σκοτεινές πλευρές, οι οποίες συνήθως είναι ευθέως ανάλογες της επιτυχίας και της μακροβιότητας μιας επιχείρησης. Έτσι, οι πρακτικές της Apple που θα συνοψίσουμε παρακάτω, ούτε ανήκουστες είναι, ούτε μεμονωμένες, αλλά συνθέτουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό το μωσαϊκό όλων των πολυεθνικών ιδίως επιχειρήσεων, από καταβολής ύπαρξής τους , αν και με ολοένα “επιστημονικότερη” τελειοποίηση των μεθόδων απόσπασης υπεραξίας.

Η κουλτούρα φόβου που καλλιεργούνταν κι ακόμα καλλιεργείται στην επιχείρηση, είναι ένα από τα βασικά συστατικά της λειτουργίας της. Στην Apple η ρουφιανιά είχε-όπως και σε άλλες επιχειρήσεις- δική της taskforce με τον οργουελιανής κοπής τίτλο “Διεθνής ομάδα αφοσίωσης”, (“Worldwide Loyalty Team”), η οποία εύστοχα από εργαζόμενους της επιχείρησης έχει αποκληθεί “Η Γκεστάπο της Apple”. Τα μέλη αυτής της ομάδας έχουν ακριβώς το ρόλο του ασφαλίτη, δηλαδή να αναμειγνύονται με τους εργαζόμενους στα κεντρικά και τα υποκαταστήματα της εταιρείας, δίνοντας ραπόρτο απευθείας στα ανώτερα στελέχη της. Ο εκφοβισμός δεν περιορίζεται στους εργαζόμενους της επιχείρησης, αλλά επεκτείνεται και στον τύπο, καθώς αρχής γενομένης επί προεδρίας Τζομπς, το νομικό τμήμα της επιχείρησης στρεφόταν κατά δημοσιογράφων ή και απλών μπλόγκερ, που θεωρούνταν απειλητικοί για τα συμφέροντα της επιχείρησης. Έτσι, ο 19χρονος μπλόγκερ Νικ Κιαρέλι εξαναγκάστηκε το 2005 να κλείσει τον ιστότοπό του, για να λήξει η εναντίον του δίωξη επειδή είχε δημοσιοποιήσει την ύπαρξη του Mac Mini πριν την επίσημη κυκλοφορία του. Σε ένα πιο ακραίο περιστατικό, αστυνομικοί εισέβαλαν στο σπίτι του εκδότη τεχνολογικού περιοδικού, Jason Chen, όταν στην ιστοσελίδα του ανέβηκε βίντεο του iphone 4 πριν βγει αυτό στην αγορά.

Σε κάποιες περιπτώσεις, η Apple δεν είχε καν την υπομονή να χρησιμοποιήσει τα όργανα του αστικού κράτους για την προστασία των συμφερόντων της και προχώρησε σε γνήσια αναρχοκαπιταλιστικές κινήσεις, θυμίζοντας εποχές φαρ ουεστ. Έτσι το 2010, όπως ισχυρίζεται κάτοικος του Σαν Φραντσίσκο, σεκιουριτάδες της Apple παριστάνοντας τους αστυνομικούς μπήκαν στο σπίτι του ψάχνοντας το χαμένο πρωτότυπο ενός iphone. Την επόμενη χρονιά, σεκιουριτάδες της εταιρείας πήγαν στο σπίτι του Σέρχιο Καλδερόν στο Bay Area, αφότου χάθηκε ένα άλλο πρωτότυπο iphone σε μπαρ της περιοχής, εντοπίζοντας το κινητό μέσω GPS. Αφού έδειξαν το δήθεν “σήμα” τους, τα μέλη του προσωπικού ασφαλείας απείλησαν τον Καλδερόν πως θα ζητούσαν ένταλμα αν δεν τους άφηνε να μπουν στο σπίτι. Εκείνος θεωρώντας ότι πρόκειται για αστυνομικούς, τους επέτρεψε την έρευνα, δίνοντάς τους πρόσβαση και στον προσωπικό του υπολογιστή. Ένας από τους σεκιουριτάδες απείλησε την οικογένεια, ρωτώντας αν “όλοι στο σπίτι είναι Αμερικανοί πολίτες” και φωνάζοντας ότι “θα βρείτε όλοι το μπελά σας”. Μη βρίσκοντας το επίμαχο κινητό στο σπίτι, προσπάθησαν να τον δωροδοκήσουν.

Σε διεθνές επίπεδο, σάλο είχαν προκαλέσει οι αναφορές για τις συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια της Apple στην Κίνα, όπου το 2010 και 2011 η επιχείρηση κατηγορήθηκε για παραβίασης της τοπικής εργατικής νομοθεσίας, όπως την απασχόληση ατόμων κάτω των 16, τον εξαναγκασμό ανθρώπων σε εργασία, καθώς και την εργασία σε βάρδιες των 34(!) ωρών ανά εργαζόμενο, για την κάλυψη της αυξημένης ζήτησης των προιόντων, όλα αυτά με την πλειονότητα των εργοστασίων να μην τηρεί ούτε τους βασικούς κανόνες ασφάλειας και υγιεινής. Διαβόητη υπήρξε και η περίπτωση της θυγατρικής της Apple στην Κίνα Foxconn, όπου μόνο το 2010 σημειώθηκαν 14 επιτυχημένες αυτοκτονίες και 18 απόπειρες. Η απάντηση του Τζομπς σε όλα αυτά ήτανα να δηλώσει “προβληματισμένος” με τους θανάτους, προσθέτοντας ωστόσο πως “Έχουν εστιατόρια και πισίνες…Για εργοστάσιο, είναι μια χαρά ωραίο”.

Ο ίδιος ως αφεντικό δεν ήταν ακριβώς ευχάριστος, αφού δε δίσταζε να εξευτελίζει και να καθυβρίζει δημόσια όσους εργαζόμενους δεν έπιαναν τους στόχους που ο ίδιος είχε θέσει, ενώ ιδίως κατά την προεδρία του στην Pixar έγινε γνωστός για τις μαζικές απολύσεις μετά από απώλειες κερδών σε τρία τμήματα της επιχείρησης, χωρίς προειδοποίηση ή αποζημίωση. Στην προτροπή της αντιπροέδρου Pamele Kerwin να δοθεί μια προειδοποίηση έστω δυο εβδομάδων, ο ίδιος απάντησε ειρωνικά: “Εντάξει, αλλά η ειδοποίηση έχει αναδρομική ισχύ δύο εβδομάδων”.

Στις πρακτικές της επιχείρησης εντάσσεται επίσης η λογοκρισία των διαθέσιμων προς κατέβασμα εφαρμογών της εταιρείας, περιλαμβανομένων εκείνων με ομοφυλοφιλική θεματολογία αλλά και πολιτικό περιεχόμενο, όπως πχ. τα πολιτικά καρτούν.

O Τζομπς λοιπόν μπορεί δικαίως να θεωρείται “ευαγγελιστής της ψηφιακής εποχής”, ωστόσο ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ευαγγέλιό του δε διαφέρει σε τίποτε από εκείνο οποιουδήποτε καπιταλιστή. Κι αυτό μόνο χαράς ευαγγέλια δε σημαίνει για τους εργαζόμενους, αλλά συχνά και για τους ίδιους τους καταναλωτές, ανεξάρτητα από την άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο αδιαμφισβήτητη χρησιμότητα των προϊόντων της νέας τεχνολογίας σε κάθε τομέα της σύγχρονης ζωής.

Με πληροφορίες από allthatisintersting.com

Η δολοφονία του Κουρτ Άισνερ και τα όρια του τίμιου ρεφορμισμού

Κατιούσα

Γεννήθηκε στις 14 Μαϊου 1867 στο Βερολίνο, γιος του Γερμανοεβραίου βιομηχάνου Εμάνουελ Άισνερ και της γυναίκας του Χέντβιγκ.  Το 1886 ξεκίνησε στην ίδια πόλη σπουδές φιλοσοφίας και γερμανικής φιλολογίας ενώ το 1892 παντρεύτηκε την Ελίζαμπεθ Χέντριχ, με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά. Εργάστηκε ως το 1898 ως δημοσιογράφος, διακρινόμενος κυρίως για την κριτική του κατά του φιλοσόφου Φρειδερίκου Νίτσε, ενώ το 1897 καταδικάστηκε λόγω πρωτοχρονιάτικου άρθρου του στο περιοδικό “Κριτική” σε εννιά μήνες φυλάκιση λόγω “προσβολής της Αυτού Μεγαλειότητας”. Τον επόμενο χρόνο έγινε μέλος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, ενώ το 1899 συνεργάζεται με το κομματικό όργανο του SPD “Vorwärts”, στο οποίο εκτελεί άτυπα χρέη αρχισυντάκτη. Μετά το θάνατο του συνιδρυτή του κόμματος (μαζί με τον Αύγουστο Μπέμπελ), Βίλχελμ Λίμπκνεχτ, συγγράφει τη βιογραφία του.

Το 1905 εγκαταλείπει την εφημερίδα, καθώς στο SPD επικρατεί η τάση που αντιτίθεται στον αναθεωρητισμό του Καρλ Κάουτσκι, με τον οποίο συντάσσεται ο Άισνερ. Εργάστηκε στη Νυρεμβέργη από το 1907 ως το 1910 σε τοπικό σοσιαλδημοκρατικό έντυπο, ωστόσο εξαναγκάζεται σε παραίτηση μετά τη δημοσιοποίηση της εξωσυζυγικής του σχέσης με τη συνεργάτιδά του Έλζε Μπέλι, ενώ για τον ίδιο λόγο δεν προτάθηκε η υποψηφιότητά του στις βουλευτικές εκλογές του 1912. Από το 1910 ζούσε μαζί με την Μπέλι στο Μόναχο, ενώ μετά το διαζύγιό του το 1917 παντρεύτηκαν κι απέκτησαν δυο κόρες. Στο Μόναχο εξέδιδε την “Εργατική Επιφυλλίδα” ως το 1916. Αρχικά, όταν ξεσπά ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος, τάσσεται με την πλειοψηφία του κόμματός του υπέρ των πολεμικών πιστώσεων, ωστόσο από το 1915 μετατρέπεται σε ριζοσπάστη φιλειρηνιστή, ενώ το 1917, με τη δημιουργία του αντιπολεμικού Ανεξάρτητου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος από διαφωνούντες εντός SPD, τίθεται επικεφαλής του κόμματος στη Βαυαρία.

Το Γενάρη του 1918 πρωτοστατεί στην απεργία των εργαζομένων στην αμυντική βιομηχανία του Μονάχου και καταδικάζεται σε εννέα μήνες φυλάκισης. Στις 7 Νοέμβρη 1918, μετά την εξέγερση των ναυτών στο Κίελο που πυροδότησε τις εξελίξεις με αποκορύφωμα τη δημιουργία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, ο Άισνερ εξαγγέλλει το “Ελεύθερο Βαυαρικό Κράτος”, ως επικεφαλής του Συμβουλίου εργατών, αγροτών και στρατιωτών και κηρύσσει έκπτωτη την τοπική μοναρχία της δυναστείας των Βίττελσμπαχ. Στις 8 Νοέμβρη σχηματίζεται η προσωρινή Εθνική Συνέλευση στη Βαυαρία, αποτελούμενη από μέλη του SPD και του USPD, ενώ στις 14 του ίδιου μήνα κάλεσε τον αναρχικό συγγραφέα Γκούσταβ Λαντάουερ στο Μόναχο για να “συνεργαστεί μέσω ρητορικής δραστηριότητας στην αναδιαμόρφωση των ψυχών”. Ο Λαντάουερ έμελλε αργότερα, μετά το θάνατο του Άισνερ, να γίνει υπεύθυνος διαφώτισης της λεγόμενης “Δημοκρατίας των Συμβουλίων”.

Στις 100 μέρες της διακυβέρνησης του Άισνερ δε σημειώθηκαν ριζοσπαστικές τομές, τόσο γιατί η κυβέρνηση ελέγχονταν κυρίως από το SPD,  όσο και γιατί ο Άισνερ είχε μεσοβέζικη στάση, μη θέλοντας να καταργήσει τα εργοαγροτικά συμβούλια από τη μια, θεωρώντας τα απλό συμβουλευτικό σώμα έναντι του κοινοβουλίου από την άλλη. Θεωρούσε τα συμβούλια απλώς μέσο διαπαιδαγώγησης του λαού, καθώς όπως έλεγε “Η επανάσταση δεν είναι η δημοκρατία. Δημιουργεί τη δημοκρατία”. Δεν έθιξε τις σχέσεις ιδιοκτησίας στη Βαυαρία, κι έτσι η εξόχως αντιδραστική μεγαλοαστική τάξη του κρατιδίου παρέμενε κραταιά, πολεμώντας ωστόσο, μαζί με την καθολική εκκλησία και τη φιλομοναρχική δημοσιοϋπαλληλία, που επίσης παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αμετακίνητη, λυσσαλέα τις λίγες  μεταρρυθμίσεις αστικού εκσυγχρονισμού που εισήγαγε ο Άισνερ, όπως την καθιέρωση του οχταώρου, την ψήφο στις γυναίκες και την κατάργηση του ελέγχου της εκκλησίας στην εκπαίδευση. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής ακολούθησε αποσχιστικές τάσεις, οραματιζόμενος μια ομοσπονδία με την Αυστρία και τη Τσεχοσλοβακία, ενώ προσπάθησε υποστηρίζοντας τη θέση περί γερμανικής ενοχής στον πόλεμο να πετύχει καλύτερους όρους ειρήνης για τη Βαυαρία, κάτι που προκάλεσε το μίσος του στρατιωτικού κατεστημένου εναντίον του, ενώ και η σχέση του με την κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών του Έμπερτ στο Βερολίνο ήταν συγκρουσιακή.

Σκληρή υπήρξε ωστόσο και η στάση του προς το ριζοσπαστικό εργατικό κίνημα, καθώς κατέστειλε βίαια προσπάθεια 4.000 ανέργων να καταλάβουν το υπουργείο Κοινωνικής Πολιτικής στο Μόναχο. Η επέμβαση της αστυνομίας προκάλεσε τρεις νεκρούς και οχτώ τραυματίες. Συνέλαβε επίσης ηγετικά στελέχη του νεοϊδρυθέντος Κομμουνιστικού Κόμματος και του RAR (Επαναστατικό Εργατικό Συμβούλιο) στο Μόναχο, απελευθερώνοντάς τους ωστόσο μετά από διαδηλώσεις. Κατόπιν αυτών των γεγονότων, το RAR και το ΚΚΓ, παρότι αναγνώριζαν τις καλές προθέσεις του Άισνερ, ακολούθησαν τους αναρχικούς στο κάλεσμα για μποϋκοτάζ των επικείμενων εκλογών στο κρατίδιο. Ο Άισνερ και το USPD, έχοντας αποξενωθεί, για διαφορετικούς λόγους, τόσο από το επαναστατικό κομμάτι των εργατών, όσο κι από τα εν πολλοίς συντηρητικά και βαθιά θρησκευόμενα αγροτικά στρώματα του πληθυσμού, που αποτελούσαν και την πλειοψηφία, υπέστησαν συντριπτική εκλογική ήττα, συγκεντρώνοντας μόλις 2.53% των ψήφων. Πρώτο κόμμα αναδείχθηκε το εθνικιστικό κι αντισημιτικό Βαυαρικό Λαϊκό Κόμμα (BVP), που είχε πρωτοστατήσει στην εκστρατεία παρουσίασης του Άισνερ ως “εβραιομπολσεβίκου”, ακολουθούμενο από το SPD, με 35 και 33 τοις εκατό αντίστοιχα. Ο Άισνερ ωστόσο αρνήθηκε να παραιτηθεί πριν τη σύγκληση της νέας βουλής.

Στις 21 Φλεβάρη 1919, στο δρόμο του προς την εναρκτήρια συνεδρίαση της βουλής, όπου θα εκφωνούσε την αποχαιρετιστήρια ομιλία του, πυροβολήθηκε από τον έφεδρο Άντον, κόμη του Άρκο-Βάλεϋ, που συνδεόταν με ακροδεξιούς και αντισημιτικούς κύκλους, όπως την Εταιρία της Θούλης, που σχετιζόταν και με τις απαρχές του ναζιστικού κόμματος. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν 100.000 λαού, ενώ τους επικήδειους εκφώνησαν ηγετικές φυσιογνωμίες του USPD, του ΚΚΓ καθώς και ο Λαντάουερ. Η δολοφονία του Άισνερ πυροδότησε την δεύτερη, ριζοσπαστικότερη φάση της δημοκρατίας του Μονάχου, τη λεγόμενη “Δημοκρατία των Συμβουλίων”, στην οποία κυριαρχούν αρχικά αναρχικοί, πασιφιστές καθώς και ο διάδοχος του Άισνερ, Έρνστ Τόλλερ, και στη συνέχεια κομμουνιστές υπό την ηγεσία του Οϊγκέν Λεβινέ. Το πείραμα αυτό έληξε ηρωικά, μα εξίσου άδοξα κι ακόμα πιο αιματηρά περίπου ένα μήνα μετά τη διακήρυξή της στις 7 Απρίλη 1919.

Δύσκολες Νύχτες

ΓΣΕΕ - ΣΕΒ - Οταν το «παίζουν» αντίπαλοι έχει πολύ γούστο...

Ο ΣΕΒ και η εργοδοτική - κυβερνητική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχουν επιδοθεί σε ένα δημόσιο, υποτίθεται, αντίλογο μεταξύ τους. Αλλά δεν κάνουν πόλεμο αντιθέτων συμφερόντων, διαγκωνίζονται για το ποια στρατηγική μπορεί να αναπτύξει την καπιταλιστική οικονομία. Αλλωστε, την ίδια στιγμή που δείχνουν ότι αντιπαρατίθενται, συμφωνούν μαζί στην ΟΚΕ (14/2/2018) για το «Εθνικό Αναπτυξιακό Σχέδιο».

 Η ΓΣΕΕ, λοιπόν, «κατηγορεί» τον ΣΕΒ (κείμενο του ΙΝΕ - ΓΣΕΕ με τίτλο «Κόστος εργασίας και περιθώρια κέρδους στα χρόνια των μνημονίων») ότι:
«Κατά τα έτη 2010-2016, ασκήθηκε στην Ελλάδα μια πολιτική εσωτερικής υποτίμησης, της οποίας ο διακηρυγμένος στόχος ήταν η γενική μείωση των τιμών των εγχώριων αγαθών και υπηρεσιών έναντι των αντίστοιχων τιμών στις ανταγωνίστριες χώρες (...) διότι η ελληνική οικονομία δεν διέθετε την ανταγωνιστικότητα που θα της επέτρεπε να διατηρεί ισοσκελισμένο εξωτερικό ισοζύγιο (...) για να εκκινήσει η υποτίμηση επέβαλαν μια πρωτοφανή για περίοδο ειρήνης μείωση των μισθών (...)

Αυτή η κατεύθυνση πολιτικής εδράζεται στη θεωρητική αντίληψη σύμφωνα με την οποία η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας οφείλεται κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, στο υψηλό κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος (...) οι τιμές δεν μειώθηκαν, όπως προβλέπει η θεωρία της εσωτερικής υποτίμησης (...)

Eurokinissi

Εκπρόσωποι της ΓΣΕΕ και των βιομηχάνων σε πρόσφατη φιέστα της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Στη μεν μεταποίηση, η πτώση του δείκτη τιμών (...) δεν υπερέβη το 3%, ενώ η μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος ανήλθε σε 37,5% (...) Στη δε ευρύτερη βιομηχανία, (εκτός οικοδομών και άλλων κατασκευών), περιλαμβάνονται τα ορυχεία και μεταλλεία, η παραγωγή Ενέργειας και ο κλάδος της ύδρευσης, της αποχέτευσης και διαχείρισης απορριμμάτων, ο δείκτης τιμών αυξήθηκε κατά 4,2% έναντι μείωσης 29,1% του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος (...) η υποχώρηση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος δεν μεταβιβάστηκε στις τιμές.

 (...) η μεταποίηση δεν μετέτρεψε τα κέρδη της περιόδου σε επενδύσεις παγίου κεφαλαίου (...) Ως αποτέλεσμα, (...) υπήρξε αύξηση των περιθωρίων κέρδους».
Με δυο λόγια, η ΓΣΕΕ «κατηγορεί» τον ΣΕΒ ότι ενώ η βιομηχανία, ευρύτερα η μεταποίηση, είχε μεγάλη κερδοφορία, που οφείλεται στην τεράστια μείωση μισθών για να επιτευχθεί ανταγωνιστικότητα, δεν μείωσε τις τιμές των προϊόντων της, δεν αύξησε την παραγωγή της, δεν έκανε επενδύσεις. Αρα, δεν συνέβαλε στην αντιμετώπιση της κρίσης, αυτό λένε.

Στηριγμένη σε αστικές θεωρίες και πολιτικές

 

Οι παραδοχές της ΓΣΕΕ εστιάζουν στις αστικές θεωρίες και πολιτικές για την καπιταλιστική ανάπτυξη και «κατηγορούν» τους βιομηχάνους ότι δεν τις εφαρμόζουν ολοκληρωμένα, προσβλέποντας αποκλειστικά στη δική τους κερδοφορία, ότι λειτουργούν με γνώμονα ιδιοτελή συμφέροντα. Ετσι, η ΓΣΕΕ δεν καταδικάζει τη θεωρία και πολιτική της υποτίμησης, δηλαδή την απαξίωση της εργατικής δύναμης με τις μειώσεις μισθών, προκειμένου να υπάρξει ανταγωνιστικότητα, αλλά εγκαλεί τους βιομηχάνους ότι δεν την αξιοποίησαν σωστά! Δεν φρόντισαν για την αύξηση παραγωγής φτηνών προϊόντων και δεν έκαναν επενδύσεις. Κι ότι έτσι δεν «συμβάλλουν» στην καπιταλιστική ανάπτυξη!

Δηλαδή, η ΓΣΕΕ ανέχεται μια βαθιά αντεργατική θεωρία και πολιτική. Ουσιαστικά κάνει κριτική στο ότι δεν εφαρμόζεται ολοκληρωμένα ο... καπιταλισμός και εγκαλεί τον ΣΕΒ ότι προωθεί πολιτικές μη «αποτελεσματικής» αστικής διαχείρισης της κρίσης! Δηλώνει ευθαρσώς: «Δεν αμφισβητώ τα κέρδη σας, αλλά υπάρχουν περίοδοι που ενώ εγώ (η ΓΣΕΕ) αποδέχομαι τη μείωση των μισθών ή έστω την ανέχομαι στο όνομα της ανάγκης για να ανακάμψει η καπιταλιστική οικονομία της Ελλάδας, εσείς οι βιομήχανοι δεν κάνετε το ίδιο, δεν συμβάλλετε σε αυτήν την προσπάθεια για την έξοδο από την κρίση με μια μικρή "θυσία", μικρή μείωση των μεγάλων κερδών σας όσο διαρκεί η κρίση. Κέρδη που μεγάλωσαν πολύ από την υποτίμηση των μισθών των εργαζομένων και που η ελάχιστη μείωσή τους προσωρινά, σε τελευταία ανάλυση, θα είναι πάλι σε όφελός σας, αφού θα έρθει η καπιταλιστική ανάπτυξη».

Ετσι, ενώ οι βιομήχανοι κάνουν πόλεμο μέχρις εσχάτων ενάντια στην εργατική τάξη για τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, η ΓΣΕΕ εγκαλεί τους βιομηχάνους γιατί τάχα δεν βλέπουν το μακροπρόθεσμο συμφέρον τους, που το βλέπει όμως η ίδια! Ούτε λόγος βέβαια να οργανώσει η ΓΣΕΕ την πάλη για να σηκωθούν εμπόδια σε αυτήν τη μείωση, εμπόδια στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, για αύξηση της τιμής της εργατικής δύναμης (μισθοί, σταθερός ημερήσιος εργάσιμος χρόνος, 8ωρο, 7ωρο, συντάξεις κ.λπ.).

Ζητά μια μικρή παραχώρηση, τη μείωση των τιμών των προϊόντων βιομηχανίας, την οποία δεν τη βλέπει από τη σκοπιά της κάλυψης των αναγκών των εργαζομένων, αλλά από τη σκοπιά της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στην οποία ανάπτυξη εναποθέτει και τα συμφέροντα, τα δικαιώματα των εργαζομένων, δηλαδή τα εναποθέτει στους καπιταλιστές, όταν προϋπόθεση για την ανάπτυξή τους, την ανάπτυξη της οικονομίας τους, είναι το τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Αλλωστε, όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να αναπτυχθούν ταξικοί αγώνες, αλλά υπονόμευε και αυτούς που αναγκαζόταν κάτω από την πίεση των ταξικών συνδικάτων, του ΠΑΜΕ, απλά να εξαγγείλει, «για τα μάτια του κόσμου», στοχεύοντας να αποτύχουν οι διεκδικητικές κινητοποιήσεις του ταξικού κινήματος, αφού αυτό θέλουν τα αφεντικά.

Με τη στάση της αυτή, επίσης, η ΓΣΕΕ παίρνει μέρος στον ανταγωνισμό τμημάτων του κεφαλαίου για το ποιος θα κατέχει μεγαλύτερα μερίδια στην αγορά, με δεδομένη μάλιστα τη στενότητα στο εργατικό - λαϊκό εισόδημα. Σε αυτόν τον καβγά π.χ. βιομήχανοι διαφορετικών κλάδων τσακώνονται για τιμές, υπερτιμολογήσεις, κρατικές ενισχύσεις κ.λπ.

Τα εργασιακά δικαιώματα, λένε, έφεραν την κρίση

 

Ο ΣΕΒ απάντησε με το εβδομαδιαίο δελτίο του στις 8 Φλεβάρη, με τίτλο: «Η ελληνική μεταποίηση επιστρέφει δυναμικά στις επενδύσεις!». Να τι λέει:
«Σε σταθερές τιμές 2010, οι μέσες ετήσιες επενδύσεις της μεταποίησης ανήλθαν προ κρίσης σε 2,6 δισ. ευρώ, όσο περίπου και την περίοδο των Μνημονίων, της προσαρμογής και της μεγάλης ύφεσης. Το 2016, οι επενδύσεις στη μεταποίηση ανήλθαν σε 3,1 δισ. ευρώ, που είναι το υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας 15ετίας, αυξανόμενες με μέσο ετήσιο ρυθμό +15,7% από το 2013 και μετά». Δηλαδή, μιλά για περισσότερες σε αξία επενδύσεις απ' ό,τι προ κρίσης.

Απαντά επίσης στο ζήτημα της μη μείωσης των τιμών και αυτό είναι το πιο ουσιαστικό και επικίνδυνο, εστιάζοντας τις αιτίες της κρίσης στις όποιες κατακτήσεις, ιδιαίτερα μισθολογικές, είχε η εργατική τάξη και στο γεγονός, όπως λένε, ότι αυτό επιδρούσε αρνητικά στην ανταγωνιστικότητα, ζήτημα που έλυσε η πολιτική διαχείρισης της περιόδου της κρίσης με τη δραστική μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης.

ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, από κοινού ουσιαστικά, συγκαλύπτουν την αιτία της κρίσης, που είναι η υπερσυσσώρευση κερδών και κεφαλαίου, αφού συμπλέουν στρατηγικά ως προς το στόχο ενδυνάμωσης της καπιταλιστικής οικονομίας, διαφωνώντας ως προς το αν εφαρμόστηκαν σωστά τα εργαλεία της διαχείρισης της κρίσης μέσω της πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων.

Να τι λέει γι' αυτά ο ΣΕΒ:

«Επίσης, εγκαλούνται οι μεταποιητικές επιχειρήσεις να μειώσουν τις τιμές των προϊόντων τους τώρα που πέφτει το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, ώστε να κερδίσουν μερίδιο αγοράς, λησμονώντας την τεράστια αύξηση των αμοιβών της εργασίας κατά 50,4% στη δεκαετία 2000 - 2010, όταν η παραγωγικότητα της εργασίας μειωνόταν κατά -1,4%! Αυτό ήταν αποτέλεσμα συνεχών αυξήσεων των μισθολογικών αμοιβών, κάτω από ένα στρεβλό σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων, που οδήγησε τις μεταποιητικές επιχειρήσεις σε απώλεια διεθνούς ανταγωνιστικότητας (καθώς δεν είχαν τη δυνατότητα να περάσουν τις αυξήσεις στο εργατικό κόστος στις τιμές), σε συρρίκνωση της μεταποιητικής παραγωγής, σε τεράστια ελλείμματα του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας και, εν τέλει, στην κρίση χρέους».

Τους απαντά δηλαδή ότι στην περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η αύξηση των μισθών στη βιομηχανία ήταν πολύ μεγαλύτερη της αύξησης των κερδών, ενώ υπήρχε και μείωση της παραγωγικότητας της εργασίας. Γι' αυτό επήλθε η καπιταλιστική οικονομική κρίση!

Ολα για τις επιχειρήσεις

 

Και συμπληρώνει τις εκτιμήσεις του ο ΣΕΒ ως εξής:

«(...) η αυξημένη κερδοφορία των μεταποιητικών επιχειρήσεων τα τελευταία χρόνια έχει ήδη αρχίσει να αποδίδει καρπούς όσον αφορά σε εξαγωγές και επενδύσεις. Η διαδικασία αυτή είναι σταδιακή, περνάει από 40 κύματα, δηλαδή τις στρεβλώσεις και τα εμπόδια που θέτει στις σχετικές τιμές της παραγωγικής εργασίας το ελληνικό επιχειρηματικό περιβάλλον αλλά και αμφιλεγόμενες ως προς την αποτελεσματικότητά τους πολιτικές των μνημονίων, όπως η υπερφορολόγηση, το υψηλό κόστος ενέργειας, το υψηλό μη μισθολογικό κόστος, η γραφειοκρατία, οι χρονοβόρες αδειοδοτήσεις κ.ο.κ. Εφόσον διατηρηθεί επί μακρόν χρονικό διάστημα η οικονομική πολιτική που ευνοεί την κερδοφορία των επιχειρήσεων και την σταθερότητα στην οικονομία, είναι βέβαιο ότι αυτή θα αρχίσει να επιταχύνεται και να αποδίδει καρπούς, και προς όφελος των εργαζομένων (...)

Το καλύτερο στο οποίο μπορεί να προσβλέπει κανείς είναι οι επιχειρήσεις να διευκολύνονται από το κράτος στις επενδυτικές και λειτουργικές τους πρωτοβουλίες και οι εργαζόμενοι και οι εκπρόσωποί τους να νοιάζονται για την κερδοφορία των επιχειρήσεων στις οποίες δουλεύουν, που είναι και η μόνη εγγύηση για την απασχόληση και τα εισοδήματά τους».

Ο ΣΕΒ εδώ βάζει τις απαιτούμενες παραμέτρους για τη μακροχρόνια ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας, για την ανάπτυξη των εξαγωγών, για τη βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου υπέρ της εγχώριας αγοράς, απαιτώντας χρηματοδότηση και άλλα μέτρα από την κυβέρνηση και το κράτος, αλλά και άλλες αντεργατικές αναδιαρθρώσεις σε όφελός του. Και καλεί τη ΓΣΕΕ, εφόσον έχει την ίδια με αυτόν στρατηγική πλεύση, να στηρίξει την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας που θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, θα δώσει τη δυνατότητα αύξησης μισθών κ.λπ., να στηρίξει όλες τις δικές του απαιτήσεις από το κράτος, τόσο στις αναδιαρθρώσεις, όπως η υπερφορολόγηση, το υψηλό κόστος Ενέργειας, η γραφειοκρατία, όσο και στη χρηματοδότησή τους, στο σχεδιασμό της παραγωγικής ανασυγκρότησης κ.λπ., να συμβάλλει ώστε οι εργαζόμενοι να τις υιοθετήσουν. Αλλωστε, οι περισσότερες απαιτήσεις του ΣΕΒ εκφράζονται στις θέσεις της ΓΣΕΕ.

Η στρατηγική παραγωγικής ανασυγκρότησης

 

Στην επιστολή της για την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας προς τον ΣΕΒ και τις άλλες εργοδοτικές οργανώσεις, εκφράζοντας συνοπτικά τη στρατηγική για την καπιταλιστική ανάπτυξη, η ΓΣΕΕ αναφέρει:
«Μια θεμελιακή δομική ιδιαιτερότητα του ελληνικού μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης που κατέρρευσε το 2009 είναι η ποιοτικά και ποσοτικά ανεπαρκής κλαδική διάρθρωση του παραγωγικού συστήματος. Το τελευταίο είχε, και συνεχίζει να έχει, αδυναμία συσσώρευσης κεφαλαίου σε κλάδους και δραστηριότητες που βελτιώνουν την παραγωγικότητα και διαμορφώνουν διατηρήσιμες συνθήκες υψηλής απασχόλησης και διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας (...)

Η ελληνική οικονομία έχει ανάγκη από μια νέα οικονομική και αναπτυξιακή κουλτούρα η οποία θα έχει ως βάση τη διασύνδεση των δημοσιονομικών, των χρηματοπιστωτικών και των μακροοικονομικών επιδόσεων της οικονομίας με τα διαρθρωτικά χαρακτηριστικά του μοντέλου ανάπτυξης, ειδικά με την παραγωγική ικανότητα και δυναμική της χώρας καθώς και την απασχόληση και το ρυθμιστικό πλαίσιο της αγοράς εργασίας. Η διαμόρφωση αυτής της κουλτούρας προϋποθέτει αποδέσμευση των αποφάσεων οικονομικής πολιτικής από ιδεοληψίες που τροφοδοτούν τον κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό λαϊκισμό στη διαχείριση της οικονομίας και από τα συμφέροντα παρασιτικών επιχειρηματικών ομάδων».

Μα ακριβώς την ίδια στρατηγική προβάλλει και ο ΣΕΒ, όταν μιλά για το «μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που κατέρρευσε», για τις παρασιτικές επιχειρηματικές ομάδες που πρέπει να καταστραφούν, για νέο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, με εξαγωγικό προσανατολισμό, με αύξηση της παραγωγικότητας για να υπάρχουν γοργή συσσώρευση κεφαλαίου και επενδύσεις στις νέες τεχνολογίες. Αλλο ένα δείγμα σύμπλευσης.

Υποδείξεις για τις επενδύσεις και τη ζήτηση

 

Η ΓΣΕΕ επίσης ανταπάντησε στο εβδομαδιαίο δελτίο του ΣΕΒ ως εξής:
«Η σύνθεση των επενδύσεων του 2016 για τις οποίες το Δελτίο του ΣΕΒ θριαμβολογεί δεν είναι τόσο ελπιδοφόρα καθώς (...) η αναλογία κατασκευών /μηχανολογικού εξοπλισμού = 1:1 είναι χαρακτηριστικό της περιόδου 2008-2016, ενώ η αντίστοιχη αναλογία κατά την προηγούμενη περίοδο ήταν 1:4. Η ποιότητα των επενδύσεων παρουσιάζει λοιπόν σημαντική επιδείνωση και κατά το 2016.

(...) χωρίς μεγάλες και συνεχείς αυξήσεις των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου και χωρίς αποκατάσταση της αναλογίας "η ανάκαμψη της οικονομίας έχει ως αναγκαίο όρο τη δυνατότητα κατανάλωσης όλων", κατασκευών /μηχανολογικού εξοπλισμού υπέρ του δευτέρου στα προ κρίσης επίπεδα, δεν μπορεί να υπάρξει καμία συστηματική προσπάθεια για την βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων, της εμπορίας τους, του γεωγραφικού προσανατολισμού των εξαγωγών, και των άλλων παραγόντων που αποκαλούμε "διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα"».
Και εδώ φαίνεται ότι η ΓΣΕΕ υπηρετεί τη στρατηγική της ανάκαμψης με συγκεκριμένες προτάσεις, οι οποίες άλλωστε συμπίπτουν με τις θέσεις του ΣΕΒ για επενδύσεις σε εξοπλισμό που συμβάλλει στην άνοδο της παραγωγικότητας (ψηφιακή τεχνολογία, πληροφορική, ρομποτική κ.λπ.). Μόνο που ο ΣΕΒ απαιτεί κρατική χρηματοδότηση για να δαπανήσουν οι βιομηχανίες και δικά τους κεφάλαια σε επενδύσεις, σε συνδυασμό με τη δημιουργία από το κράτος συνθηκών για εξαγωγές, δηλαδή συμφωνίες με άλλα κράτη που να ανοίγουν αυτόν το δρόμο.

Η ΓΣΕΕ στην επιστολή της για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις για την ΕΓΣΣΕ αναφέρει επίσης:

«Θεωρούμε την αρχιτεκτονική των Μνημονίων ασύμβατη με τη μακροαναπτυξιακή πορεία της ελληνικής οικονομίας», σύμπλευση με την εκτίμηση του ΣΕΒ για «αμφιλεγόμενες ως προς την αποτελεσματικότητά τους πολιτικές των μνημονίων».

Λέει ακόμη:

«Η σταθερότητα και η δυναμική της οικονομίας, καθώς και η αύξηση της απασχόλησης εξαρτώνται από τη συνοχή μεταξύ του μακροοικονομικού και του χρηματοπιστωτικού συστήματος και από το ρυθμιστικό πλαίσιο της αγοράς εργασίας. Οι επιδόσεις και οι προοπτικές της οικονομίας πρέπει να στηρίζονται στο διττό ρόλο των ροών εισοδήματος. Οι ροές εισοδήματος στηρίζουν την αγοραστική δύναμη και την οικονομική δραστηριότητα, δηλαδή προσδιορίζουν τη λειτουργία του πραγματικού τομέα της οικονομίας και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας».

Η ΓΣΕΕ, μαζί με αυτά στα οποία συμπλέει με τον ΣΕΒ για δυναμική καπιταλιστική ανάπτυξη, τραπεζικό σύστημα ισχυρό για χρηματοδότηση των επιχειρήσεων κ.λπ., προσθέτει και το ζήτημα της ρύθμισης της αγοράς εργασίας, προβάλλοντας την ανάγκη ενίσχυσης της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων για αύξηση της ζήτησης και ροής εισοδημάτων στη βιομηχανία.

Εδώ προβάλλει, πιεζόμενη και από τα ταξικά συνδικάτα, το ΠΑΜΕ, την ανάγκη αυξήσεων στους μισθούς. Βέβαια, και ο ΣΕΒ συμφωνεί με αύξηση της ζήτησης, και γι' αυτό προβάλλει την ανάγκη μείωσης της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών για αύξηση του λεγόμενου «καθαρού μισθού στην τσέπη», λες και ο Φόρος Μισθωτών Υπηρεσιών (ΦΜΥ) ή οι ασφαλιστικές εισφορές εργοδοτικές και εργατικές δεν είναι μέρος του μισθού, συμπληρώνοντας δήθεν ότι η εξασφάλιση της δυναμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης και της παραγωγικότητας της εργασίας θα συμβάλει δήθεν στην παραπέρα αύξηση μισθών και θέσεων εργασίας. Μηδαμινή η διαφορά τους, όταν το κύριο και για τη ΓΣΕΕ και τον ΣΕΒ είναι η δυναμική ανάπτυξη, ως μέσο και για τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων.

Αλλωστε, τη θέση της για ΕΓΣΣΕ με μισθό 751 ευρώ μεικτά δεν την στηρίζει στην ανάγκη ενίσχυσης του εργατικού εισοδήματος για βελτίωση της ζωής των εργαζομένων με την κάλυψη κάποιων αναγκών τους, αλλά, όπως κλείνει η επιστολή της, «η ανάκαμψη της οικονομίας έχει ως αναγκαίο όρο τη δυνατότητα κατανάλωσης όλων», δηλαδή και των επιχειρήσεων και των εργαζομένων.

Η γραμμή για την εργατική τάξη

 

Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, που πλειοψηφούν στη ΓΣΕΕ, την έχουν μετατρέψει σε επιτελείο επεξεργασίας και στήριξης της στρατηγικής της ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, προσπαθώντας να τραβήξουν την εργατική τάξη σε αυτήν την κατεύθυνση. Αποδεικνύεται ότι η αντιπαράθεση στο εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα είναι αντιπαράθεση δύο γραμμών: Η μία έχει στη σημαία της τα συμφέροντα των εργαζομένων, η άλλη τα συμφέροντα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, δηλαδή των επιχειρηματικών ομίλων. Συμφέροντα που βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση και ασυμβίβαστη πάλη.

Το ταξικό εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αντιπαρατίθεται ολοκληρωμένα με τη στρατηγική του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων και του κράτους του, της ΕΕ και των άλλων συμμάχων του, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ κ.λπ., της εργοδοτικής - κυβερνητικής πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, για να απορρίψουν αυτήν τη στρατηγική μαζικά οι εργαζόμενοι. Πρέπει να προτάξει τη γραμμή που υπηρετεί τα άμεσα και στρατηγικά συμφέροντα των εργαζομένων, που απαιτεί οργάνωση της ταξικής πάλης με επίκεντρο την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών. 
Αναγκες που ενώ η ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας μπορεί να τις καλύψει, η ικανοποίησή τους εμποδίζεται από την καπιταλιστική ιδιοκτησία και την παραγωγή για το κέρδος. Η εργατική τάξη έχει τις ανεξάντλητες δυνάμεις να παλέψει για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, κόντρα στο κεφάλαιο, την εξουσία του, τους συμμάχους του. Είναι κρίσιμο ζήτημα να βαθαίνουν τα πολιτικά χαρακτηριστικά της πάλης, για να ενισχύεται η αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνσή της, ώστε να ωριμάζει σε περισσότερους η συνειδητοποίηση της ανάγκης η πάλη να έχει προοπτική την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, την εργατική εξουσία. Οι κομμουνιστές πρέπει να το φροντίζουν με την ολοκληρωμένη τους δράση, δουλεύοντας όχι μόνο με όσους συμφωνούν με τη στρατηγική τους, αλλά και με δυνάμεις πιο πλατιές, ανώριμες ταξικά, ώστε να συμμετέχουν στη διεκδικητική πάλη στο κίνημα, οι οποίες δεν συνειδητοποιούν ακόμη την ανάγκη της πολιτικής αντεπίθεσης, της πάλης ενάντια στα αφεντικά και την εξουσία τους, μέχρι την ανατροπή τους. Πρέπει να φροντίζουμε καθημερινά για την ανασύνταξη του κινήματος, την ισχυροποίηση του ΚΚΕ, την οικοδόμησή του στους τόπους δουλειάς και τους κλάδους που συγκεντρώνεται η εργατική τάξη, αλλά και σ' αυτούς της στρατηγικής σημασίας. Ολες οι παραπάνω πλευρές εντάσσονται σε αυτό το καθήκον. Ταυτόχρονα με δράση για την Κοινωνική Συμμαχία.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, το ξεδίπλωμα της δράσης μας για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, με γνώμονα τις απώλειες και τις ανάγκες, αποτελεί και μοχλό για το τράβηγμα των εργαζομένων στην ταξική πάλη σε αυτό το κύριο μέτωπο. Μαζί με την αποτροπή των πλειστηριασμών, την Κοινωνική Ασφάλιση, την Υγεία και Ασφάλεια, την αντιμετώπιση της φοροληστείας, την προστασία των ανέργων, μια σειρά άλλα μέτωπα όπως π.χ. η απληρωσιά κ.λπ.

Σ. Λ.

 

Ριζοσπάστης 

Αύριο θα είναι τα δίκα μας παιδιά.

 

 Thesska Katerina

 

 

 

 

 

 

 

 

Σήμερα κυκλοφορεί αυτή η φωτογραφία. Είναι από τη Συρία.

 

 

 

Τα συριακά μέσα καταγγέλουν τη διεθνή στήριξη των βομβαρδισμών κατά του λαού τους και της κυβέρνησης Άσαντ.
Σε αυτή τη διεθνή στήριξη για το μακελειό στη Συρία συμμετέχει και η ελληνική κυβέρνηση δίνοντας γη και ύδωρ στο ΝΑΤΟ για να σκοτώνει παιδιά, εργαζόμενους, τις υποδομές μιας ολόκληρης χώρας.
Ήταν ένα παιδάκι που ήθελε να ζήσει στη χώρα του ειρηνικά, να σπουδάσει, να δουλέψει για την πατρίδα του... και δεν πρόλαβε. Του καρφωθηκε η ρουκέτα μέσα στο σπίτι του.

Για τα χιλιάδες τέτοια παιδάκια που δεν προλαβαίνουν να ζήσουν άξιζε τον κόπο να συγκεντρωθούν όλοι αυτοί που συγκεντρώθηκαν για το Βουκεφάλα και το Μ. Αλέξανδρο.
και να φωνάξουν να σταματήσει ο πόλεμος. Να κλείσουνε οι βάσεις.Να φύγει το ΝΑΤΟ.
Γιατί αύριο θα είναι τα δίκα μας παιδιά.

Ξέρετε, μη νομίζετε ότι επειδή είχαμε έναν Μ. Αλέξανδρο, έναν Περικλή κι έναν Λεωνίδα θα έχουμε καλύτερη αντιμετώπιση όταν οι ανταγωνισμοί οξυνθούν...

Το «πείραμα της Ολλανδίας»…

        

Τη διαπίστωση ότι η Ολλανδία εξελίσσεται σε «ναρκω-κράτος» κάνει η βρετανική εφημερίδα «Guardian», σημειώνοντας ότι η «πολιτική της ανεκτικότητας» απέναντι σε φαινόμενα πώλησης κάνναβης και πορνείας έχει μετατρέψει τη χώρα σε «μείζονα δίοδο» που εξυπηρετεί το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και ανθρώπων. «Το μεγαλύτερο μέρος των ναρκωτικών τύπου ecstasy που κυκλοφορούν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ παράγεται από εργαστήρια νότια της χώρας», σημειώνει το δημοσίευμα και παραθέτει εκτιμήσεις της Europol, σύμφωνα με τις οποίες, «το ήμισυ της συνολικής ποσότητας κοκαΐνης, αξίας 5,7 δισ. ευρώ, που κυκλοφορεί στην Ευρώπη, διέρχεται από το λιμάνι του Ρότερνταμ». Η ολλανδική αστυνομία από την πλευρά της δηλώνει ανήμπορη «να πατάξει την οικονομία του εγκλήματος που ακμάζει τα τελευταία χρόνια», ενώ «τα εγκλήματα που διαπράττονται εις βάρος των ευάλωτων και ηλικιωμένων ανθρώπων έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, εξαιτίας των περικοπών στην Πρόνοια (…)».

Πέρα από το γεγονός ότι τα παραπάνω φανερώνουν σε όλο της το μεγαλείο τη σαπίλα του καπιταλισμού, τα σημειώνουμε και για τον επιπλέον λόγο ότι δίνουν έμμεση απάντηση σε όσους υπερασπίζονται τη «χαλάρωση» της νομοθεσίας για την καλλιέργεια και τη χρήση κάνναβης στην Ελλάδα, γενικά την υιοθέτηση πολιτικών ανοχής απέναντι στα ναρκωτικά. Το «πείραμα της Ολλανδίας», που προβάλλεται από πολλούς ως υπόδειγμα στο ζήτημα των ναρκωτικών, αποδεικνύεται καταστροφικό για τη νεολαία και ιδιαίτερα επικερδές για τα οικονομικά συμφέροντα που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή και διακίνηση των ναρκωτικών…

Κοσμικοί αγγελιοφόροι

Η ικανότητα να βλέπουμε, να «ακούμε», ακόμη και να «γευόμαστε» ακραία αστροφυσικά φαινόμενα ανοίγει νέους ορίζοντες στην αστρονομία

Χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο «Swope», στο εικονιζόμενο αστεροσκοπείο στο Las Campanas της Χιλής, οι αστρονόμοι μπόρεσαν να εντοπίσουν τον γαλαξία όπου έγινε η συγχώνευση των δύο αστέρων νετρονίων, στις 17 Αυγούστου 2017

Το πρωί της 17ης Αυγούστου του 2017, μια λάμψη στον ουρανό σηματοδότησε τη νέα εποχή στην οποία έμπαινε η αστρονομία. Η στιγμιαία έκρηξη ακτίνων γάμμα, που ανίχνευσε το διαστημικό τηλεσκόπιο «Φέρμι», προήλθε από τη συγχώνευση σε κάποιο μακρινό γαλαξία, δύο αστέρων νετρονίων (πολύ πυκνών ουράνιων σωμάτων που προκύπτουν όταν μεγάλα άστρα καταρρεύσουν και «πεθάνουν»). Αλλά η συγχώνευση δεν προκάλεσε μόνο εκπομπή ακτίνων γάμμα. Δευτερόλεπτα μετά την ανίχνευση από το «Φέρμι», όπως η βροντή μετά τον κεραυνό, κυματισμοί στο χωροχρόνο πέρασαν και ανιχνεύτηκαν με τη σειρά τους, μέσα από δύο ειδικές εγκαταστάσεις: Το παρατηρητήριο LIGO στις ΗΠΑ και το - ανάλογο με αυτό - Virgo στην Ιταλία. Αυτοί οι κυματισμοί είναι γνωστοί ως βαρυτικά κύματα και η ανίχνευσή τους είναι περισσότερο σαν να τους «ακούς», παρά να τους βλέπεις. Με βάση τους χρόνους άφιξης των κυμάτων και την ισχύ τους, οι αστρονόμοι εντόπισαν την πηγή τους σε ένα γαλαξία 130 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη.

Χρυσή συγχώνευση

Σύντομα, χιλιάδες επιστήμονες σε όλο τον κόσμο κινητοποιήθηκαν για να πραγματοποιήσουν μια συντονισμένη μελέτη των φαινομένων μετά τη συγχώνευση, καλύπτοντας ολόκληρο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, την περιοχή των συχνοτήτων από τις ακτίνες γάμμα, έως το ορατό φως και τα ραδιοκύματα. Η προσπάθεια άξιζε τον κόπο. Οι παρατηρήσεις αποκάλυψαν ότι η συγχώνευση είχε παράξει τεράστιες ποσότητες χημικών στοιχείων βαρύτερων από το σίδηρο, επιβεβαιώνοντας τη θεωρία ότι οι συγκρούσεις αστέρων νετρονίων είναι η κύρια πηγή σχηματισμού του χρυσού και άλλων πολύτιμων και μη πολύτιμων βαρέων μετάλλων στο σύμπαν. Καθώς θα ανιχνεύονται και θα μελετώνται περισσότερες τέτοιες συγχωνεύσεις, η συλλογική παρατήρησή τους θα μπορούσε να αποκαλύψει πολλά για το τι συμβαίνει στο εσωτερικό των αστέρων νετρονίων, σωμάτων σε μέγεθος μιας πόλης, αλλά τόσο πυκνών, που βρίσκονται στα πρόθυρα να καταρρεύσουν σε μαύρες τρύπες.

Καλλιτεχνική απεικόνιση του βίαιου φαινομένου της συγχώνευσης δύο αστέρων νετρονίων

Το αποτέλεσμα για την επιστήμη από την πρώτη συγχώνευση αστέρων νετρονίων που παρατηρήθηκε από τους αστρονόμους, αν και εντυπωσιακό, θα μπορούσε να είναι ακόμη μεγαλύτερο. Το παρατηρητήριο IceCube στην Ανταρκτική παρακολουθούσε για τυχόν εμφάνιση ροής νετρίνων, ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης, αλλά δεν εντόπισε τίποτα, πιθανότατα επειδή αυτά τα σωματίδια εκπέμφθηκαν σε μορφή ακτίνας με κατεύθυνση, στην οποία δεν βρισκόταν η Γη. Αν η ανίχνευση φωτός και βαρυτικών κυμάτων από τη συγχώνευση μοιάζει με το να τη βλέπεις και να την ακούς, η ανίχνευση νετρίνων θα ήταν σα να τη «γεύεσαι».

«Τρελό» όνειρο

Οι ερευνητές ονομάζουν αυτή τη συντονισμένη προσέγγιση «πολυαγγελιοφόρα» αστρονομία, με αγγελιοφόρους την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, τα βαρυτικά κύματα και τα υποατομικά σωματίδια. Η πρώτη εφαρμογή της έγινε το 1987, όταν οι αστρονόμοι είδαν και «γεύτηκαν» νετρίνα από την έκρηξη υπερκαινοφανούς αστέρα (σουπερνόβα) σε έναν από τους μικρούς συνοδούς γαλαξίες του Γαλαξία μας. Ομως, δεν μπορούσαν να «στήσουν αυτί» και στα βαρυτικά κύματα, όπως μπορούν από πέρσι, χάρη στο LIGO και το Virgo. Η «πολυαγγελιοφόρα» αστρονομία είναι από πολλές πλευρές η πραγματοποίηση ενός από τα πιο ξέφρενα όνειρα των αστρονόμων, έστω και αν χρειάζεται την επεξεργασία ενός εφιαλτικού όγκου αστρονομικών δεδομένων προερχόμενων από πολλά διαφορετικά αστεροσκοπεία.
«Χρειάζεται να σκεφτούμε καλύτερα πώς το κάνουμε αυτό, επειδή ίσως σύντομα να παρατηρούμε φαινόμενα όπως αυτή η συγχώνευση μια φορά το μήνα, ή ακόμη και κάθε βδομάδα», λέει η Βίκυ Καλογερά, αστρονόμος του Πανεπιστημίου Νορθγουέστερν και διακεκριμένο μέλος της επιστημονικής ομάδας του LIGO. Ηδη το παρατηρητήριο IceCube πυροδότησε άλλη μια καμπάνια εκ των υστέρων πολυαγγελιοφόρας παρατήρησης, αυτή τη φορά για τη μελέτη της προέλευσης ενός υψηλής ενέργειας νετρίνου που ανιχνεύτηκε στις 22 Σεπτέμβρη του 2017. Αυτή η προσπάθεια τελικά εντόπισε την πηγή εκπομπής του νετρίνου στο δίσκο συντριμμιών που περιφέρεται γύρω από μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα στο κέντρο ενός γαλαξία, που απέχει περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο έτη φωτός. Η ανακάλυψη αυτή ενισχύει την πιθανότητα τέτοιοι ενεργοί γαλαξιακοί πυρήνες να είναι οι πηγές των υψηλότερης ενέργειας νετρίνων και κοσμικών ακτίνων που διατρέχουν το σύμπαν. Η πηγή των κοσμικών ακτίνων παραμένει ένα μυστήριο για την αστρονομία επί περισσότερο από έναν αιώνα.
Υπάρχουν ήδη αρκετά μικρότερα τηλεσκόπια που έχουν αναλάβει σε μόνιμη βάση να διερευνούν συναγερμούς από το LIGO, το Virgo και το IceCube. Αλλά οι δυνατότητές τους ωχριούν μπροστά σε εκείνες του πολυαναμενόμενου τηλεσκοπίου LSST, με κάτοπτρο διαμέτρου 8,4 μέτρων, που θα αρχίσει να παρατηρεί τον ουρανό για μια δεκαετία, αρχίζοντας από το 2022. Το LSST, εγκατεστημένο σε μια χιλιάνικη βουνοκορφή, θα είναι ο πανόπτης του ουρανού, καταγράφοντας συνολικά την εικόνα του σε λίγες μόλις νύχτες κάθε φορά και θα μπορεί να διερευνά με λεπτομέρεια το οπτικό μέρος φαινομένων, που θα ανιχνεύουν το LIGO, το Virgo και το IceCube.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

H εκτέλεση των αδελφών Σολ: Το “Λευκό Ρόδο” κι ο ιδεαλιστικός αντιφασισμός του

Κατιούσα

Σαν σήμερα εκτελέστηκαν τα αδέρφια Χανς και Σοφία Σολ, που ανήκαν στην αντιστασιακή οργάνωση “Λευκό Ρόδο”, η οποία μέσω προκηρύξεων προσπαθούσε να αφυπνίσει το γερμανικό λαό κατά του δολοφονικού ναζιστικού καθεστώτος. Τα δίδυμα αδέλφια, που γεννήθηκαν το 1918 ή βάσει άλλων πηγών το 1921, κατάγονταν από μια μεσοαστική οικογένεια φιλελεύθερων και χριστιανικών αντιλήψεων κι έλαβαν ανάλογη ανατροφή. Ως έφηβοι συμμετείχαν ενθουσιωδώς στη χιτλερική νεολαία, πιστεύοντας ότι έτσι εκπληρώνουν το πατριωτικό τους καθήκον. Σταδιακά ωστόσο άρχισαν να απογοητεύονται από το κλίμα στρατιωτικής πειθαρχίας που επικρατούσε στην οργάνωση και το 1936 ο Χανς Σολ ίδρυσε δική του νεανική οργάνωση, πράξη απαγορευμένη στο εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς. Η πρώτη του επαφή με τη Γκεστάπο δεν ήταν ωστόσο για πολιτικούς λόγους, αλλά λόγω της ομοφυλοφιλικής  σχέσης με φίλο του, αδίκημα που διώκονταν μέχρι και με εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Λόγω του νεαρού της ηλικίας ωστόσο απαλλάχθηκε στο δικαστήριο και το 1939 ξεκίνησε σπουδές ιατρικής στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου γνώρισε τους συμφοιτητές του Αλεξάντερ Σμόρελ, Κρίστοφ Προμπστ και Βίλλυ Γκραφ. Μαζί με τη Σοφία Σολ, η οποία γράφτηκε στο τμήμα Βιολογίας και Φιλοσοφίας, αποτέλεσαν τον πυρήνα του “Λευκού Ρόδου”, στον οποίο προστέθηκαν ο καθηγητής Κουρτ Χούμπερ, που συζητούσε με την ομάδα για φιλοσοφικά και πολιτικά ζητήματα και αργότερα κι άλλοι, κυρίως φοιτητές του πανεπιστημίου του Μονάχου, αλλά και μαθητές.

Αρχικά, το “Λευκό Ρόδο” ήταν απλώς μια ομάδα νέων με κοινά ενδιαφέροντα, κυρίως στον τομέα της λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας και της τέχνης. Καθοριστικής σημασίας υπήρξε η εμπειρία του Ανατολικού Μετώπου, στο οποίο υπηρέτησαν ο Σολ και οι φίλοι του. Η άμεση εμπειρία της φρίκης του πολέμου γενικά, αλλά και των ναζιστικών θηριωδιών ειδικά ήταν εκείνη που μετέτρεψε τους συντηρητικούς και θρησκευόμενους αυτούς νέους σε ορκισμένους εχθρούς του ναζισμού.  “Την εποχή της μάχης του Στάλινγκραντ”, θυμάται το μέλος της οργάνωσης Γιούργκεν Βίττενστάιν “καταλήξαμε όλοι σε μια απόφαση. Μια εσωτερική απόφαση, την οποία μετά φυσικά συζητήσαμε και μεταξύ μας, ότι ο μόνος τρόπος, με τον οποίο μπορούσε να σωθεί η Γερμανία ως χώρα, θα ήταν να χάσει τον πόλεμο. Αυτή ήταν μια τρομερή απόφαση. Δεν είναι εύκολο να το παλέψεις αυτό μέσα σου”. Συνεχίζει λέγοντας “Μόνο όταν μάθαμε τι στ’ αλήθεια συνέβαινε, τι γινόταν με τους Εβραίους, τι συνέβαινε στην Πολωνία, πώς μεταχειρίζονταν τους αιχμαλώτους πολέμου, έγινε όλο και πιο σαφές, ότι αυτή η κυβέρνηση έπρεπε να παραμεριστεί”.

Στις 27 Ιουνίου 1942 εμφανίζεται η πρώτη προκήρυξη, την οποία συνέγαψαν ο Σμόρελ και ο Σολ, αρχικά για περιορισμένο κύκλο γνωστών στους οποίους απεστάλησαν ταχυδρομικά: “Τίποτε δεν είναι πιο ανάξιο ενός λαού, από το να “κυβερνάται” χωρίς αντίσταση από μια ανεύθυνη και κυριαρχούμενη από σκοτεινά ένστικτα κυριαρχική κλίκα. Και ποιος από μας υποψιάζεται το εύρος της ντροπής, όταν πέσει μπροστά από τα μάτια μας το πέπλο και έρθουν στο φως της μέρας τα πιο φριχτά εγκλήματα που ξεπερνούν κάθε όριο; Σας παρακαλούμε να αντιγράψετε όσο γίνεται περισσότερο αυτό το φύλλο σε καρμπόν χαρτί και να το μοιράσετε!”.  Η τελευταία αυτή προτροπή, που ήταν και η μέθοδος που ακολουθούσε συνήθως η ομάδα, είχε ως στόχο να προσπεράσει τη δυσκολία απόκτησης πολυγράφου, αλλά και αγοράς υπερβολικά πολλών γραμματοσήμων από ένα άτομο. Με αυτό τον τρόπο το τιράζ κάθε προκήρυξης δεν ξεπερνούσε τις μερικές εκατοντάδες αντίτυπα.

Τα κείμενα φέρουν τη σφραγίδα του ιδεαλισμού και της χριστιανικής ανατροφής των συντακτών τους, διανθισμένης με τσιτάτα κλασικών Γερμανών ποιητών. Προσπαθούσαν να καλέσουν σε παθητική αντίσταση τους πολίτες κάνοντας έκκληση στον ηθικό τους κώδικα, ενώ δεν είχαν σαφές πολιτικό πρόγραμμα για το αύριο, πέρα από τη γενική επίκληση της “Ελευθερίας”. Ένα από τα αξιοσημείωτα στοιχεία της ρητορικής τους είναι η επισήμανση, νωρίτερα από άλλες αντιστασιακές ομάδες, της γενοκτονίας των Εβραίων και της αδιαφορίας του πληθυσμού γι’αυτήν. Η εκατόμβη στο Ανατολικό μέτωπο και ειδικά στο Στάλινγκραντ ανήκε επίσης στα επαναλαμβανόμενα μοτίβα των προκηρύξεων. Προσπαθώντας να διευρύνουν την απήχηση του μηνύματός τους, άρχισαν να γράφουν συνθήματα σε τοίχους, κυρίως γύρω από το πανεπιστήμιο, όπως “Κάτω ο Χίτλερ!”, “Χίτλερ δολοφόνε!”, “Ελευθερία!”. Στις αρχές Φλεβάρη τυπώθηκε η τελευταία προκήρυξη της οργάνωσης, σε 2000 αντίτυπα. Όταν τα αδέρφια Σολ μοίρασαν τις προκηρύξεις μέσα και έξω από τα αμφιθέατρα, η Σοφία πάνω στον ενθουσιασμό της είχε μια παράτολμη ιδέα: Πέταξε από το δεύτερο όροφο όσες προκηρύξεις είχαν μείνει απευθείας στον κεντρικό διάδρομο του πανεπιστήμιου, κάτι που έκανε πολύ εύκολο στους επιστάτες του πανεπιστημίου να κλείσουν τις πύλες μόλις είδαν το υλικό και να παραδώσουν τους δράστες στην Γκεστάπο. Σύντομα συνελήφθησαν και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, που ομολόγησαν τις πράξεις τους μετά από πιεστικές ανακρίσεις.

Γραμματόσημο της ΓΛΔ προς τιμήν των αδελφών Σολ (1961)

Στις 22 Φλεβάρη 1943 διεξήχθη η δίκη των αδελφών Σολ για εσχάτη προδοσία και υπονόμευση του στρατεύματος, με πρόεδρο το διαβόητο αρχιδικαστή των ναζί Ρόλαντ Φράισλερ. Η καταδίκη σε θάνατο ήταν προαποφασισμένη και η ποινή εκτελέστηκε την ίδια μέρα, πριν καν προλάβουν οι γονείς των δυο νέων να κάνουν αίτηση χάριτος. Μαζί τους εκτελέστηκε και ο Κρίστοφ Προμπστ, ενώ σε επόμενη δίκη στις 19 Απρίλη καταδικάστηκαν κι εκτελέστηκαν άλλα τρία ηγετικά μέλη της ομάδας, ενώ άλλοι κατηγορούμενοι έλαβαν ποινές μεταξύ έξι μηνών και πέντε χρόνων κάθειρξης. Το θλιβερότερο ήταν η αντίδραση των συμφοιτητών των εκτελεσμένων, που διοργάνωσαν εκδήλωση τιμής για τον επιστάτη που κατέδωσε τα δυο αδέλφια. Το πανεπιστήμιο Μονάχου είχε επίσης αφαιρέσει μετά τη σύλληψη του Κουρτ Χούμπερ τον τίτλο του διδάκτορα και το καθηγητικό αξίωμα. Πρέπει να σημειωθεί εξάλλου ότι τα γερμανικά πανεπιστήμια, σε επίπεδο προσωπικού αλλά και φοιτητών ήταν από τα πρώτα προπύργια του ναζιστικού κόμματος, ήδη από την εποχή της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όταν από τα τέλη της δεκαετίας του ’20 πολλές φοιτητικές ενώσεις άρχισαν να κυριαρχούνται από τους ναζί.

Στο άκουσμα της είδησης, ο Τόμας Μαν από το εξωτερικό χαιρέτισε αυτούς “τους υπέροχους νέους” ανθρώπους, εξορκίζοντας το γερμανικό λαό να ακολουθήσει το παράδειγμά του, ενώ η βρετανική αεροπορία μοίραζε από αέρος τις προκηρύξεις στον πληθυσμό. Στη μεταπολεμική Γερμανία, το “Λευκό Ρόδο” ήταν από τις πρώτες αντιστασιακές οργανώσεις που αναγνωρίστηκαν και προβλήθηκαν στην ΟΔΓ, λόγω της αστικής προέλευσης των περισσότερων μελών της και της μη κομμουνιστικής τους ιδεολογίας και στις μέρες μας παραμένει η γνωστότερη μεταξύ των νέων ειδικά Γερμανών, όπως κατέδειξε πριν λίγα χρόνια ψηφοφορία για τον σπουδαιότερο Γερμανό, όπου χάρη στις νεανικές ψήφους τα αδέρφια Σολ ανήλθαν στην τέταρτη θέση. Αυτό δε σημαίνει πως δεν τιμήθηκαν και στη ΓΛΔ, όπου αναγνωριζόταν αφενός τα ευγενή τους κίνητρα, αφετέρου η διάθεση συνεργασίας τους με την κομμουνιστική αντίσταση, καθώς μέσω συνδέσμων είχαν επαφές και με την περίφημη “Κόκκινη Ορχήστρα”, του μεγάλου δικτύου κατασκοπίας υπέρ της ΕΣΣΔ που είχαν συγκροτήσει αντιφασίστες Γερμανοί μεταξύ άλλων και εντός της Βέρμαχτ. Στη χώρα μάλιστα εκδόθηκε και γραμματόσημο προς τιμήν των αδελφών Σολ το 1961.

Κατιούσα

Σαν σήμερα εκτελέστηκαν τα αδέρφια Χανς και Σοφία Σολ, που ανήκαν στην αντιστασιακή οργάνωση “Λευκό Ρόδο”, η οποία μέσω προκηρύξεων προσπαθούσε να αφυπνίσει το γερμανικό λαό κατά του δολοφονικού ναζιστικού καθεστώτος. Τα δίδυμα αδέλφια, που γεννήθηκαν το 1918 ή βάσει άλλων πηγών το 1921, κατάγονταν από μια μεσοαστική οικογένεια φιλελεύθερων και χριστιανικών αντιλήψεων κι έλαβαν ανάλογη ανατροφή. Ως έφηβοι συμμετείχαν ενθουσιωδώς στη χιτλερική νεολαία, πιστεύοντας ότι έτσι εκπληρώνουν το πατριωτικό τους καθήκον. Σταδιακά ωστόσο άρχισαν να απογοητεύονται από το κλίμα στρατιωτικής πειθαρχίας που επικρατούσε στην οργάνωση και το 1936 ο Χανς Σολ ίδρυσε δική του νεανική οργάνωση, πράξη απαγορευμένη στο εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς. Η πρώτη του επαφή με τη Γκεστάπο δεν ήταν ωστόσο για πολιτικούς λόγους, αλλά λόγω της ομοφυλοφιλικής  σχέσης με φίλο του, αδίκημα που διώκονταν μέχρι και με εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Λόγω του νεαρού της ηλικίας ωστόσο απαλλάχθηκε στο δικαστήριο και το 1939 ξεκίνησε σπουδές ιατρικής στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου γνώρισε τους συμφοιτητές του Αλεξάντερ Σμόρελ, Κρίστοφ Προμπστ και Βίλλυ Γκραφ. Μαζί με τη Σοφία Σολ, η οποία γράφτηκε στο τμήμα Βιολογίας και Φιλοσοφίας, αποτέλεσαν τον πυρήνα του “Λευκού Ρόδου”, στον οποίο προστέθηκαν ο καθηγητής Κουρτ Χούμπερ, που συζητούσε με την ομάδα για φιλοσοφικά και πολιτικά ζητήματα και αργότερα κι άλλοι, κυρίως φοιτητές του πανεπιστημίου του Μονάχου, αλλά και μαθητές.

Αρχικά, το “Λευκό Ρόδο” ήταν απλώς μια ομάδα νέων με κοινά ενδιαφέροντα, κυρίως στον τομέα της λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας και της τέχνης. Καθοριστικής σημασίας υπήρξε η εμπειρία του Ανατολικού Μετώπου, στο οποίο υπηρέτησαν ο Σολ και οι φίλοι του. Η άμεση εμπειρία της φρίκης του πολέμου γενικά, αλλά και των ναζιστικών θηριωδιών ειδικά ήταν εκείνη που μετέτρεψε τους συντηρητικούς και θρησκευόμενους αυτούς νέους σε ορκισμένους εχθρούς του ναζισμού.  “Την εποχή της μάχης του Στάλινγκραντ”, θυμάται το μέλος της οργάνωσης Γιούργκεν Βίττενστάιν “καταλήξαμε όλοι σε μια απόφαση. Μια εσωτερική απόφαση, την οποία μετά φυσικά συζητήσαμε και μεταξύ μας, ότι ο μόνος τρόπος, με τον οποίο μπορούσε να σωθεί η Γερμανία ως χώρα, θα ήταν να χάσει τον πόλεμο. Αυτή ήταν μια τρομερή απόφαση. Δεν είναι εύκολο να το παλέψεις αυτό μέσα σου”. Συνεχίζει λέγοντας “Μόνο όταν μάθαμε τι στ’ αλήθεια συνέβαινε, τι γινόταν με τους Εβραίους, τι συνέβαινε στην Πολωνία, πώς μεταχειρίζονταν τους αιχμαλώτους πολέμου, έγινε όλο και πιο σαφές, ότι αυτή η κυβέρνηση έπρεπε να παραμεριστεί”.

Στις 27 Ιουνίου 1942 εμφανίζεται η πρώτη προκήρυξη, την οποία συνέγαψαν ο Σμόρελ και ο Σολ, αρχικά για περιορισμένο κύκλο γνωστών στους οποίους απεστάλησαν ταχυδρομικά: “Τίποτε δεν είναι πιο ανάξιο ενός λαού, από το να “κυβερνάται” χωρίς αντίσταση από μια ανεύθυνη και κυριαρχούμενη από σκοτεινά ένστικτα κυριαρχική κλίκα. Και ποιος από μας υποψιάζεται το εύρος της ντροπής, όταν πέσει μπροστά από τα μάτια μας το πέπλο και έρθουν στο φως της μέρας τα πιο φριχτά εγκλήματα που ξεπερνούν κάθε όριο; Σας παρακαλούμε να αντιγράψετε όσο γίνεται περισσότερο αυτό το φύλλο σε καρμπόν χαρτί και να το μοιράσετε!”.  Η τελευταία αυτή προτροπή, που ήταν και η μέθοδος που ακολουθούσε συνήθως η ομάδα, είχε ως στόχο να προσπεράσει τη δυσκολία απόκτησης πολυγράφου, αλλά και αγοράς υπερβολικά πολλών γραμματοσήμων από ένα άτομο. Με αυτό τον τρόπο το τιράζ κάθε προκήρυξης δεν ξεπερνούσε τις μερικές εκατοντάδες αντίτυπα.

Τα κείμενα φέρουν τη σφραγίδα του ιδεαλισμού και της χριστιανικής ανατροφής των συντακτών τους, διανθισμένης με τσιτάτα κλασικών Γερμανών ποιητών. Προσπαθούσαν να καλέσουν σε παθητική αντίσταση τους πολίτες κάνοντας έκκληση στον ηθικό τους κώδικα, ενώ δεν είχαν σαφές πολιτικό πρόγραμμα για το αύριο, πέρα από τη γενική επίκληση της “Ελευθερίας”. Ένα από τα αξιοσημείωτα στοιχεία της ρητορικής τους είναι η επισήμανση, νωρίτερα από άλλες αντιστασιακές ομάδες, της γενοκτονίας των Εβραίων και της αδιαφορίας του πληθυσμού γι’αυτήν. Η εκατόμβη στο Ανατολικό μέτωπο και ειδικά στο Στάλινγκραντ ανήκε επίσης στα επαναλαμβανόμενα μοτίβα των προκηρύξεων. Προσπαθώντας να διευρύνουν την απήχηση του μηνύματός τους, άρχισαν να γράφουν συνθήματα σε τοίχους, κυρίως γύρω από το πανεπιστήμιο, όπως “Κάτω ο Χίτλερ!”, “Χίτλερ δολοφόνε!”, “Ελευθερία!”. Στις αρχές Φλεβάρη τυπώθηκε η τελευταία προκήρυξη της οργάνωσης, σε 2000 αντίτυπα. Όταν τα αδέρφια Σολ μοίρασαν τις προκηρύξεις μέσα και έξω από τα αμφιθέατρα, η Σοφία πάνω στον ενθουσιασμό της είχε μια παράτολμη ιδέα: Πέταξε από το δεύτερο όροφο όσες προκηρύξεις είχαν μείνει απευθείας στον κεντρικό διάδρομο του πανεπιστήμιου, κάτι που έκανε πολύ εύκολο στους επιστάτες του πανεπιστημίου να κλείσουν τις πύλες μόλις είδαν το υλικό και να παραδώσουν τους δράστες στην Γκεστάπο. Σύντομα συνελήφθησαν και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, που ομολόγησαν τις πράξεις τους μετά από πιεστικές ανακρίσεις.

Γραμματόσημο της ΓΛΔ προς τιμήν των αδελφών Σολ (1961)

Στις 22 Φλεβάρη 1943 διεξήχθη η δίκη των αδελφών Σολ για εσχάτη προδοσία και υπονόμευση του στρατεύματος, με πρόεδρο το διαβόητο αρχιδικαστή των ναζί Ρόλαντ Φράισλερ. Η καταδίκη σε θάνατο ήταν προαποφασισμένη και η ποινή εκτελέστηκε την ίδια μέρα, πριν καν προλάβουν οι γονείς των δυο νέων να κάνουν αίτηση χάριτος. Μαζί τους εκτελέστηκε και ο Κρίστοφ Προμπστ, ενώ σε επόμενη δίκη στις 19 Απρίλη καταδικάστηκαν κι εκτελέστηκαν άλλα τρία ηγετικά μέλη της ομάδας, ενώ άλλοι κατηγορούμενοι έλαβαν ποινές μεταξύ έξι μηνών και πέντε χρόνων κάθειρξης. Το θλιβερότερο ήταν η αντίδραση των συμφοιτητών των εκτελεσμένων, που διοργάνωσαν εκδήλωση τιμής για τον επιστάτη που κατέδωσε τα δυο αδέλφια. Το πανεπιστήμιο Μονάχου είχε επίσης αφαιρέσει μετά τη σύλληψη του Κουρτ Χούμπερ τον τίτλο του διδάκτορα και το καθηγητικό αξίωμα. Πρέπει να σημειωθεί εξάλλου ότι τα γερμανικά πανεπιστήμια, σε επίπεδο προσωπικού αλλά και φοιτητών ήταν από τα πρώτα προπύργια του ναζιστικού κόμματος, ήδη από την εποχή της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όταν από τα τέλη της δεκαετίας του ’20 πολλές φοιτητικές ενώσεις άρχισαν να κυριαρχούνται από τους ναζί.

Στο άκουσμα της είδησης, ο Τόμας Μαν από το εξωτερικό χαιρέτισε αυτούς “τους υπέροχους νέους” ανθρώπους, εξορκίζοντας το γερμανικό λαό να ακολουθήσει το παράδειγμά του, ενώ η βρετανική αεροπορία μοίραζε από αέρος τις προκηρύξεις στον πληθυσμό. Στη μεταπολεμική Γερμανία, το “Λευκό Ρόδο” ήταν από τις πρώτες αντιστασιακές οργανώσεις που αναγνωρίστηκαν και προβλήθηκαν στην ΟΔΓ, λόγω της αστικής προέλευσης των περισσότερων μελών της και της μη κομμουνιστικής τους ιδεολογίας και στις μέρες μας παραμένει η γνωστότερη μεταξύ των νέων ειδικά Γερμανών, όπως κατέδειξε πριν λίγα χρόνια ψηφοφορία για τον σπουδαιότερο Γερμανό, όπου χάρη στις νεανικές ψήφους τα αδέρφια Σολ ανήλθαν στην τέταρτη θέση. Αυτό δε σημαίνει πως δεν τιμήθηκαν και στη ΓΛΔ, όπου αναγνωριζόταν αφενός τα ευγενή τους κίνητρα, αφετέρου η διάθεση συνεργασίας τους με την κομμουνιστική αντίσταση, καθώς μέσω συνδέσμων είχαν επαφές και με την περίφημη “Κόκκινη Ορχήστρα”, του μεγάλου δικτύου κατασκοπίας υπέρ της ΕΣΣΔ που είχαν συγκροτήσει αντιφασίστες Γερμανοί μεταξύ άλλων και εντός της Βέρμαχτ. Στη χώρα μάλιστα εκδόθηκε και γραμματόσημο προς τιμήν των αδελφών Σολ το 1961.