Ιδια «συνταγή»

Θυμάστε τις «εμβληματικές μεταρρυθμίσεις» της κυβέρνησης Ρέντσι στη γειτονική Ιταλία, που ανάμεσα σε άλλα ξήλωναν περαιτέρω τα εργασιακά δικαιώματα, στο όνομα της μείωσης της ανεργίας, αλλά κυρίως για να αντιμετωπιστούν το υψηλό δημόσιο χρέος και ο «προβληματικός» και φορτωμένος με «κόκκινα» δάνεια τραπεζικός τομέας; Τέσσερα χρόνια μετά, η ιταλική οικονομία καταγράφει ανάπτυξη, αλλά οι θέσεις προσωρινής απασχόλησης έχουν «εκτοξευθεί», ενώ οι Ιταλοί που βρίσκονται υπό την απειλή της φτώχειας αυξήθηκαν κατά 3 εκατ. και έφτασαν τα 18 εκατ.! Ενας άλλος «επίμονος μεταρρυθμιστής», όπως παρουσιάζεται ο Μακρόν, προχωρά σε μπαράζ μέτρων που αφορούν μεταξύ άλλων το ξήλωμα εργασιακών δικαιωμάτων, την περαιτέρω ελαστικοποίηση της εργασίας, τη γενίκευση της μαθητείας και νέα προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους. Αν και οδηγός είναι οι πολύ διαφορετικοί στόχοι της γαλλικής αστικής τάξης, για ανάκτηση του χαμένου εδάφους σε σχέση με τη Γερμανία, η συνταγή είναι η ίδια και εξίσου αντιλαϊκή. Ενώ και στη Γερμανία, όπου το κεφάλαιο θέλει να διατηρήσει τα «κεκτημένα» της προηγούμενης δεκαετίας σε σχέση με τους ανταγωνιστές του, στο τραπέζι της κυβερνητικής συνεργασίας βρίσκονται «μεταρρυθμίσεις» αντίστοιχες με εκείνες της εποχής Σρέντερ, που έφεραν «χρυσές εποχές» για τους Γερμανούς καπιταλιστές. Επομένως, αν και οι στόχοι είναι διαφορετικοί, ή και ανταγωνιστικοί, η συνταγή για τη θωράκιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας είναι παντού η ίδια και περνάει από το τσάκισμα των λαών. Ας το 'χουν κατά νου οι εργαζόμενοι, τώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παρουσιάζει το «εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο» και τους δείκτες της ανάκαμψης ως «ανάσα» τάχα για τους ίδιους.