Κορόνες

«Κορόνες» και «μάγκες». Περίπου αυτός είναι ο τίτλος που δίνουν τα αστικά επιτελεία στο «έργο» που παίζεται τις τελευταίες μέρες από τις κυβερνήσεις Τουρκίας και Ελλάδας, με την κλιμάκωση της φραστικής αντιπαράθεσης, τις «βαριές κουβέντες» κ.ο.κ. Εξίσου χαρακτηριστικό είναι και το πώς οι «ρόλοι» εναλλάσσονται. Για παράδειγμα, όλες τις προηγούμενες μέρες τα κυβερνητικά στελέχη τόνιζαν διαρκώς ότι «οι τόνοι πρέπει να πέσουν», ότι «δεν πρέπει να ακολουθήσουμε τον ολισθηρό δρόμο της τουρκικής προκλητικότητας» κ.ο.κ., ενώ τις τελευταίες μέρες το «τροπάρι» αλλάζει, με «κορόνες» περί «Σουλτάνου» και «τρελού» Ερντογάν. Αντίστροφα, την ίδια ώρα που η τουρκική επιθετικότητα επί μήνες εκφράζεται με δηλώσεις (αλλά και με κινήσεις) που αμφισβητούν τα σύνορα, τη Συνθήκη της Λοζάνης, τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας κ.τ.λ., τώρα η απάντηση στις δηλώσεις του πρωθυπουργού και του υπουργού Αμυνας είναι ότι «οι ελληνικές αρχές ρίχνουν το επίπεδο της συζήτησης και προκαλούν μεγάλη ανησυχία»... Τι δείχνουν όλα αυτά; Οτι στην πραγματικότητα, καμία εξήγηση για τις επικίνδυνες εξελίξεις δεν μπορεί να βρει ο λαός στα λόγια που ακούγονται ένθεν κακείθεν. Αντίθετα, χρειάζεται να δει πίσω από τις γραμμές, εκεί που βρίσκονται οι σχεδιασμοί των δύο αστικών τάξεων, ενταγμένοι στην ευρύτερη σύγκρουση ιμπεριαλιστικών κέντρων, όπως π.χ. ανάμεσα σε ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και Ρωσία. Εκεί - σε αυτό το σύνθετο και επικίνδυνο για τους λαούς παζάρι και στις μεγάλες ανακατατάξεις - μπορεί κανείς να βρει την αιτία όλων των κινδύνων και όχι γενικά σε κάποια καπιταλιστικά κράτη που «επιτίθενται» και σε κάποια που «αμύνονται».