Τι έγινε στη Γιάλτα;

Τι έγινε στη Γιάλτα;

Από τις αρχές του 1945, οι τρεις μεγάλοι σύμμαχοι του αντιχιτλερικού συνασπισμού, οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η ΕΣΣΔ, είχαν συμφωνήσει να πραγματοποιήσουν τη δεύτερη κατά σειρά Διάσκεψη Κορυφής. Η πρώτη ήταν η Διάσκεψη της Τεχεράνης. Ως τόπος πραγματοποίησης της νέας Διάσκεψης, ορίστηκε η Κριμαία. Η Διάσκεψη, που κράτησε εφτά μέρες, έγινε στο μέγαρο της Λιβάντια που βρισκόταν κοντά στη Γιάλτα, γι' αυτό και επικράτησε στην ιστορία, λανθασμένα βέβαια, η ονομασία "Διάσκεψη της Γιάλτας". Το αντικείμενο της Διάσκεψης ήταν, κυρίως, η μορφή του μεταπολεμικού κόσμου και, βασικά, η δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων που θα εξασφάλιζαν μια στέρεη και διαρκή παγκόσμια ειρήνη. Ο πόλεμος όδευε προς το τέλος του. Ο Κόκκινος Στρατός απείχε από το Βερολίνο 100 περίπου χλμ. Η πτώση της Γερμανίας ήταν πλέον ζήτημα χρόνου. Ετσι, η εικόνα του μεταπολεμικού σκηνικού ήταν αυτή που απασχολούσε περισσότερο. Υπήρχε, βέβαια, το ανατολικό μέτωπο και συγκεκριμένα ο παράγοντας Ιαπωνία που απασχολούσε, όπως θα δούμε στη συνέχεια, περισσότερο απ' όλους τις ΗΠΑ.

Για τους Δυτικούς, τον αγγλικό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, η Διάσκεψη ήταν η τελευταία τους ευκαιρία να περισώσουν ό,τι ήταν πια δυνατόν από την παλιά, προπολεμική δηλαδή, "υγειονομική ζώνη" γύρω από τη Σοβιετική Ενωση. Οι επιτυχίες του Κόκκινου Στρατού, η προέλασή του στην Ανατολική Ευρώπη και η τεράστια ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος σ' ολόκληρο σχεδόν τον ευρωπαϊκό χώρο, αλλά και η αυξανόμενη αλματωδώς επιρροή της ΕΣΣΔ παγκοσμίως ανέτρεπαν αυτή τη ζώνη, την καπιταλιστική, δηλαδή, περικύκλωση του πρώτου στην ιστορία εργατικού κράτους. Ετσι, το κύριο βάρος τους οι Δυτικοί το έριξαν στο πολωνικό ζήτημα, επιδιώκοντας να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για μελλοντικό από μέρους τους έλεγχο των εξελίξεων στην Πολωνία. Ας σημειωθεί δε ότι η Πολωνία ήταν τεράστιας στρατηγικής σημασίας για την ασφάλεια της Σοβιετικής Ενωσης, που επιδίωκε μια ισχυρή, ανεξάρτητη, ελεύθερη Πολωνία, εδαφικά ομοιογενή και όχι "γρανάζι" στα μελλοντικά σχέδια του ιμπεριαλισμού. Ηταν, άλλωστε, ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η Πολωνία αποτελούσε πάντοτε το διάδρομο για την προσβολή της εδαφικής ακεραιότητας της ΕΣΣΔ, κάτι που ο Στάλιν τόνισε στη Διάσκεψη με έμφαση. Οι Δυτικοί το γνώριζαν αυτό πάρα πολύ καλά και ακριβώς γι' αυτό επέμεναν τόσο πολύ να ελέγξουν τις πολωνικές εξελίξεις. Η στρατηγική, βεβαίως, αυτή των Δυτικών σκόνταφτε ανάμεσα στα άλλα και στο γεγονός ότι είχαν ακόμα ανάγκη την ΕΣΣΔ για να νικήσουν τη Γερμανία και την Ιαπωνία.

Η Διάσκεψη επίσης ασχολήθηκε με τη στρατιωτική προετοιμασία για το ολοκληρωτικό χτύπημα στο φασισμό, με το ζήτημα της μεταπολεμικής Γερμανίας, με το Γιουγκοσλαβικό, με τις επανορθώσεις, με το ζήτημα της συγκρότησης και λειτουργίας του ΟΗΕ και με την είσοδο της ΕΣΣΔ στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας. Ειδικά αυτό το τελευταίο, ήταν και το σπουδαιότερο από πολεμική και στρατηγική άποψη για τους Αμερικάνους. Ο Ρούζβελτ πηγαίνοντας στη Διάσκεψη είχε στις βαλίτσες του μια πολύ καθαρή θέση από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που έλεγε: "Πρέπει να έχουμε την υποστήριξη της Σοβιετικής Ενωσης για να νικήσουμε τη Γερμανία. Εχουμε σοβαρή ανάγκη της Σοβιετικής Ενωσης στον πόλεμο εναντίον της Ιαπωνίας. Η σπουδαιότητα των δύο αυτών πραγμάτων μπορεί να υπολογιστεί σε αμερικάνικες ζωές". (Φ. Οικονομίδης: "Ελλάδα ανάμεσα σε δύο κόσμους", σελ. 55).

Οι αποφάσεις της Διάσκεψης

Οι αποφάσεις της Διάσκεψης υπήρξαν σημαντικές από κάθε άποψη. Οσον αφορά τον ΟΗΕ, έγινε αποδεχτή η φόρμουλα Ρούζβελτ για τις ψηφοφορίες στο Συμβούλιο Ασφαλείας και ορίστηκε η ιδρυτική διάσκεψη του Οργανισμού να γίνει στον Αγιο Φραγκίσκο στις 25/4/1945. Σχετικά με το γερμανικό ζήτημα, απορρίφθηκε, ύστερα από τη σθεναρή στάση της ΕΣΣΔ, η πρόταση Τσόρτσιλ και Ρούζβελτ για διαμελισμό της Γερμανίας. Διατρανώθηκε η θέληση και των τριών δυνάμεων για εκμηδένιση του γερμανικού μιλιταρισμού και του ναζισμού και για τη δημιουργία προϋποθέσεων, ώστε η ειρήνη να μην ξανααπειληθεί από τη Γερμανία. Επίσης, με επιμονή της σοβιετικής αντιπροσωπείας, υιοθετήθηκε η θέση ότι ο πόλεμος δε στοχεύει στην εκμηδένιση του γερμανικού λαού. Τέλος, αποφασίστηκαν οι ζώνες κατοχής του γερμανικού κράτους και κλήθηκε και η Γαλλία να καταλάβει ζώνη κατοχής. Για το γιουγκοσλαβικό ζήτημα, αποφασίστηκε να διευρυνθεί το Αντιφασιστικό Συμβούλιο (βέτσε) Εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας με αντιφασίστες της τελευταίας γιουγκοσλαβικής Βουλής κι έτσι να δημιουργηθεί μια προσωρινή Βουλή.

Στη Γιάλτα, επίσης, εγκρίθηκε η Διακήρυξη για την απελευθερωμένη Ευρώπη. Ενα κείμενο μεγάλης σημασίας, που μεταξύ άλλων προέβλεπε ότι οι τρεις μεγάλες δυνάμεις θα βοηθούσαν από κοινού τις απελευθερωμένες χώρες να ανορθωθούν, να σχηματίσουν προσωρινές κυβερνήσεις, που θα αντιπροσωπεύουν πλατιά όλα τα δημοκρατικά στοιχεία του πληθυσμού. Οι θέσεις αρχών, που περιείχε η Διακήρυξη αυτή και ιδιαίτερα αυτές, που διασφάλιζαν τη δυνατότητα αυτοδιάθεσης του κάθε απελευθερωμένου από το φασιστικό ζυγό λαού, αποτέλεσαν αντικείμενο ιδιαίτερης φροντίδας από τη σοβιετική αντιπροσωπεία και συνιστούσαν μια σημαντική προσφορά της Σοβιετικής Ενωσης στη μεταπολεμική Ευρώπη. Οι θέσεις αυτές μπορούσαν, βέβαια, να αποτελέσουν και τη βάση για τη δημοκρατική και ωφέλιμη για το λαό λύση του ελληνικού ζητήματος.

Το πολωνικό ζήτημα

Ας περάσουμε, όμως, στα δύο κορυφαία ζητήματα, που έγιναν και η αφορμή για να πλαστούν όλοι αυτοί οι μύθοι γύρω από τη Γιάλτα: Το Πολωνικό και το θέμα του ανατολικού μετώπου.

Στο πολωνικό ζήτημα, οι στοχεύσεις των Δυτικών απέτυχαν παταγωδώς. Αντί να καταφέρουν την αναγνώριση της πολωνικής εμιγκρέδικης κυβέρνησης του Λονδίνου, που ο αντικομμουνισμός της έφτανε ως την απαίτηση για διάλυση της αντιχιτλερικής συμμαχίας, εις βάρος της ΕΣΣΔ, αναγκάστηκαν να αποδεχτούν την αναγνώριση της Εθνικής Δημοκρατικής Κυβέρνησης, που είχε συγκροτηθεί στο εσωτερικό της Πολωνίας, με την προϋπόθεση ότι αυτή θα διευρυνθεί με δημοκράτες του εσωτερικού και του εξωτερικού. Σχετικά με το θέμα των πολωνικών συνόρων, αποφασίστηκε: Τα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας θα είναι η γραμμή Κόρζον, με ορισμένες μικροδιορθώσεις και τα δυτικά θα επεκταθούν προς βορράν και δυσμάς. Ως δυτικά πολωνικά σύνορα, η ΕΣΣΔ πρότεινε τους ποταμούς Οντερ - Νάισε, αλλά ύστερα από προσχηματικές αιτιάσεις των Δυτικών το θέμα έμεινε αδιευκρίνιστο.

Για την είσοδο της Σοβιετικής Ενωσης στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας, συμφωνήθηκε ότι αυτό θα γινόταν 2 με 3 μήνες μετά τη λήξη του πολέμου στην Ευρώπη. Επίσης συμφωνήθηκαν και οι πολιτικοί όροι με τους οποίους θα γινόταν αυτό. Συγκεκριμένα: Επιτεύχθηκε η επίσημη αναγνώριση της ΣΔ Μογγολίας, η επιστροφή των νησιών Κουρίλες στην ΕΣΣΔ, η συμμετοχή της ΕΣΣΔ στην εκμετάλλευση της σιδηροδρομικής γραμμής της βόρειας Κίνας και στη σιδηροδρομική γραμμή της Νότιας Μαντζουρίας κλπ.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

14/2/2010

 -- Για τη Διάσκεψη της Γιάλτας και το αστικό παραμύθι για το «μοίρασμα του κόσμου»

14/6/2009

 -- Αντικομμουνισμός. Χτες και σήμερα

10/2/2002

 -- Η Διάσκεψη της Γιάλτας

26/11/2000

 -- Η διάσκεψη των ηγετών του αντιχιτλερικού συνασπισμού στην Τεχεράνη, 28/11- 1/12/1943

5/3/2000

 -- Η ιστορική αλήθεια και τα ...παραμύθια

Σελίδα 7

Ασφαλίτες στις διαδηλώσεις

«Ο χρόνος και οι εικόνες είναι σύμμαχοι του πρωθυπουργού (...) οι εικόνες (των αναρχικών με τις μολότοφ που καταπατούν το άσυλο) διότι στο μυαλό του μέσου Ελληνα όποιος υπερασπίζεται αυτό το άσυλο υπερασπίζεται και αυτούς τους εξτρεμιστές».

Ο πανηγυρισμός υπογράφεται από τον Μ. Κοττάκη στον χτεσινό «Ελεύθερο Τύπο». Το όνομα είναι αδιάφορο. Κρίσιμη είναι η ομολογία: Κι αν δεν υπήρχαν οι μολότοφ έπρεπε να τις εφεύρουμε για να καταργήσουμε το άσυλο!

Το γεγονός, όμως, ότι η κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να αξιοποιήσουν τα επεισόδια της Τετάρτης για να προωθηθεί αποφασιστικά η κατάλυση του πανεπιστημιακού ασύλου, δεν μπορεί να σβήσει τα πραγματικά γεγονότα, ειδικά αυτά που μαρτυρούν πως στα κατά καιρούς επεισόδια «το ένα χέρι νίβει τ' άλλο». Προχτεσινή, μόλις, η επώνυμη καταγγελία που ήρθε να προστεθεί στη λίστα των καταγγελιών για ασφαλίτες στις διαδηλώσεις. Μόλις δύο μήνες μετά τα στοιχεία που παρουσίασε ο «Ρ» για τους... χαριεντισμούς ατόμων - των οποίων η στιλιστική άποψη εύκολα παρέπεμπε στους «γνωστούς - αγνώστους» - με άνδρες μονάδων των ΜΑΤ και ειδικούς φρουρούς, αλλά και τον ξυλοδαρμό του Κύπριου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη από αστυνομικούς μεταμφιεσμένους σε φρικιά, μία ακόμη καταγγελία ήρθε στη δημοσιότητα.

Ο Νίκος Μπελαβίλας, λέκτορας στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ, κατήγγειλε την οργανωμένη εισβολή κουκουλοφόρων στην πορεία του τελευταίου πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου για το άρθρο 16. Ο Ν. Μπελαβίλας επισημαίνει πως τα άτομα αυτά βγήκαν από κλούβα της Αστυνομίας που βρισκόταν στο Μουσείο Μπενάκη. Μάλιστα, ο ίδιος υπογραμμίζει πως και στις 10 του μήνα, μετά τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, ομάδα 20 «κουκουλοφόρων», έφτασαν στην πύλη της Στουρνάρη, έκοψαν - με τη βοήθεια ηλεκτρικού τροχού - την αλυσίδα της πύλης και μπήκαν στο ΕΜΠ τη στιγμή που αστυνομικές δυνάμεις βρίσκονταν τριγύρω από το Πολυτεχνείο.

Αυτή η καταγγελία, μαζί με όλες τις άλλες, που κατά καιρούς έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας, κάνουν ξεκάθαρη τη συνεργασία ορισμένων ατόμων με την Αστυνομία. Αλλωστε, κατά καιρούς, έχει ειπωθεί στη Βουλή πως αστυνομικοί με πολιτικά μπαίνουν στις πορείες, γιατί «αυτό είναι το επιχειρησιακό σχέδιο της Αστυνομίας».

Καθώς οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης και του «Πάγκαλου περιβάλλοντος» θα συνεχιστούν, αξίζει να υπενθυμίσουμε άλλες δύο τρανταχτές περιπτώσεις που αστυνομικοί με κοινή περιβολή εντοπίζονται σε πορείες.

Την Πρωτομαγιά του 2002 η πορεία φτάνει έξω απ' την αμερικάνικη πρεσβεία, όπου και η περιφρούρηση απ' τα μπλοκ του ΠΑΜΕ εντοπίζει τον αστυνομικό με πολιτικά Χρήστο Γιαννακούλη μέσα στον κόσμο. Μάλιστα, προσπαθεί να τραβήξει το όπλο του αλλά αφοπλίζεται. Λίγο αργότερα, παραδίδεται στον επικεφαλής αξιωματικό, που ομολογεί πως πρόκειται για συνάδελφό του. Τέλος, κατά τη διάρκεια της πορείας για την επίσκεψη του Κλίντον στην Αθήνα, 20 με 25 άτομα εμφανίζονται από το πουθενά, με αλυσίδες και ρόπαλα, έξω από το υπουργείο Εξωτερικών. Μπροστά στους αστυνομικούς, οι παραπάνω πέρασαν δείχνοντας κάρτα ή κάτι άλλο. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης της Αστυνομίας κατά των διαδηλωτών, μία μηχανή μεγάλου κυβισμού μαύρου χρώματος, με αριθμό κυκλοφορίας ΥΠΖ - 387, με δυο επιβάτες, κυνηγούσε τους διαδηλωτές, με τον συνεπιβάτη να κρατά λοστό και να χτυπά αδιάκριτα. Η πορεία της μηχανής, όπως είχε καταγγελθεί από βουλευτές του ΚΚΕ, σταμάτησε στην περιοχή της Ιεράς Οδού κοντά σε μια διμοιρία των ΜΑΤ και επικοινώνησαν στον ασύρματο.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

17/12/2010

 -- Συγκεντρώσεις και επεισόδια

8/12/2009

 -- «Πάτησε» στη δράση κουκουλοφόρων για να εντείνει την καταστολή

17/2/2007

 -- «Ιδια γεύση» στην καταστολή του λαϊκού κινήματος

15/11/1998

 -- Είκοσι τέσσερα χρόνια πορείες

20/11/1996

 -- Τι ενοχλεί πραγματικά τον ΣΥΝ;

Σελίδα 10

Τώρα και η τρομοκρατία του ασφαλίτη - «γαλατά»...

Ασφαλίτες χτυπούν πόρτες και απαιτούν «φιλικές ανακρίσεις και έρευνες»

Συγκεκριμένο περιστατικό σε βάρος στελέχους της καταγγέλλει η ΚΟΒ Αμπελοκήπων του ΚΚΕ

Την αστυνομική επιχείρηση τρομοκράτησης στελέχους της καταγγέλλει με ανακοίνωσή της ηΚΟΒ Αμπελοκήπων του ΚΚΕ.

Συγκεκριμένα, προχτές Τρίτη 7 Φλεβάρη, το πρωί, ομάδα αστυνομικών με πολιτικά χτύπησαν το κουδούνι του διαμερίσματος της Πίτσας Σπανού, στελέχους της οργάνωσης και απαίτησαν να ανοίξει την πόρτα και να τους ακολουθήσει στην Ασφάλεια για να της κάνουν ορισμένες ερωτήσεις για την κόρη της και τη σχέση της με άτομα του αναρχικού χώρου που διώκονται. «Οταν η συντρόφισσα τους ζήτησε τα στοιχεία τους και κάποιο επίσημο νομικό έγγραφο που δηλώνει ότι καλείται σε ανάκριση, οι ασφαλίτες όχι μόνο αρνήθηκαν να δείξουν οποιοδήποτε έγγραφο (που να το βρουν;) αλλά έγιναν απειλητικοί φωνάζοντας και χτυπώντας την πόρτα για να τους ανοίξει. Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε επί μία και πλέον ώρα, παρότι η συντρόφισσα τους επισήμανε ότι είναι στέλεχος του ΚΚΕ και ότι η κόρη της είναι ενήλικη και μένει σε παραπλήσια πολυκατοικία. Οπως αποδείχτηκε βέβαια εκ των υστέρων, οι εν λόγω ασφαλίτες πριν πάνε στο διαμέρισμα της συντρόφισσας, είχαν πραγματοποιήσει ανάλογη επιχείρηση τρομοκράτησης στο διαμέρισμα της κόρης της, όπου και εκεί χωρίς ένταλμα ή άλλο νόμιμο έγγραφο, απαιτούσαν επί ώρα να τους ανοίξει για να της κάνουν ορισμένες ερωτήσεις, απειλώντας μάλιστα ότι θα σπάσουν την πόρτα, θα φέρουν κλειδαρά και ψευδόμενοι ότι έχουν μαζί τους εισαγγελέα».

Το γεγονός καταγγέλλει στον «Ρ» η κόρη της Αναστασία Ανίτση. Στην καταγγελία αναφέρει πως η... παράσταση ξεκίνησε στις 10.50 το πρωί από το σπίτι της. Υπογραμμίζει ότι ομάδα από 5-6 αστυνομικούς «μου χτυπάνε το κουδούνι και μου ζητάνε να μπούνε μέσα για να μου κάνουν ερωτήσεις χωρίς καν να μου αναφέρουν σε τι αφορούν». Μετά από αρκετή ώρα, οι αστυνομικοί αποχώρησαν θυροκολλώντας κλήτευσή της ως μάρτυρα στην υπόθεση της ληστείας της Εθνικής Τράπεζας.

Η ΚΟΒ Αμπελοκήπων επισημαίνει πως «η εν λόγω "επιχείρηση τρομοκράτησης" που κράτησε πάνω από δυο ώρες, ξεσηκώνοντας και τρομοκρατώντας τη γειτονιά, μας γυρίζει χρόνια πίσω, σε "μαύρες εποχές" και καταδεικνύει την ασυδοσία των δυνάμεων καταστολής που με τη στήριξη των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θεωρούν ότι είναι "κράτος εν κράτει" πάνω από κάθε νόμο και έλεγχο. Ετσι, στις γενικευμένες παρακολουθήσεις τηλεφώνων και προσώπων, στην προκλητική αστυνομοκρατία και τις δυνάμεις καταστολής, στα εργατοδικεία, αγροτοδικεία και μαθητοδικεία, στη μετατροπή της χώρας μας σε "ξέφραγο αμπέλι" για τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων, έρχεται να προστεθεί η - γνωστή από τους παλιότερους αγωνιστές - τρομοκρατία του "γαλατά", δηλαδή, του ασφαλίτηπου χτυπά ξημερώματα πόρτες αγωνιστών, απαιτώντας να μπει στα σπίτια τους για "φιλική ανάκριση και έρευνα" αλλιώς...».

Η ΚΟΒ Αμπελοκήπων του ΚΚΕ καλεί όλους τους εργαζόμενους να αντισταθούν στην αστυνομοκρατία και την τρομοκρατία της «νέας τάξης», απαιτώντας να σταματήσουν τώρα «οι ασφαλίτικες επιχειρήσεις τρομοκράτησης του λαού».

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

22/3/2008

 -- Επιχειρούν να τρομοκρατήσουν τη νεολαία

11/2/2006

 -- Οταν το κράτος τρομοκρατεί

10/2/2006

 -- Αντίσταση στην αστυνομική αυθαιρεσία

9/2/2006

 -- Απαράδεκτο κρούσμα αστυνομοκρατίας

9/9/2004

 -- Ασφαλίτες εν δράσει!

ΑΣΦΑΛΙΤΕΣ

ΑΣΦΑΛΙΤΕΣ

Ασφαλίτες εν δράσει 15/12/2010