26 Ιουλ 2013

Κουβάρι οι ανταγωνισμοί για την Ενέργεια

Κουβάρι οι ανταγωνισμοί για την Ενέργεια
Οπως ανακοινώθηκε την Τρίτη, το Κατάρ επέλεξε τον όμιλο ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ για να υλοποιήσει το πρώτο επενδυτικό του σχέδιο στην Ελλάδα. Η εταιρεία «Qatar Petroleum International» (QPI) συμφώνησε σε πρώτη φάση να αποκτήσει από τη ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ το 25% της μονάδας ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο «Ηρων ΙΙ» αντί 58 εκατ. δολαρίων. «Η στρατηγική συμμαχία των δύο πλευρών αφορά την από κοινού υλοποίηση επενδύσεων όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης» αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, ενώ επισημαίνεται ότι «η απόκτηση του 25% της "Ηρων ΙΙ" αποτελεί την πρώτη διεθνή συμμετοχή της QPI στον κλάδο της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας». Η ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ διαθέτει δύο μονάδες ηλεκτροπαραγωγής φυσικού αερίου. Μια με ισχύ 145MW («Ηρων Ι») και μια με 435MW («Ηρων ΙΙ»), η οποία έχει τεθεί εδώ και δύο χρόνια σε εμπορική λειτουργία. Η εισηγμένη εταιρεία κατείχε το 100% των δύο μονάδων, αλλά πριν από τέσσερα χρόνια μεταβίβασε το 50% στη γαλλική «Gaz De France». Τώρα, από το 50% που ελέγχει, μεταβιβάζει το 25% στους Καταριανούς. Το Κατάρ είχε επιχειρήσει και παλιότερα να επενδύσει στην ηλεκτροπαραγωγή με φυσικό αέριο, δείχνοντας ενδιαφέρον για την κατασκευή μιας τέτοιας μονάδας στη ΝΑΒΙΠΕ Αστακού. Ωστόσο, τα σχέδια δεν προχώρησαν τότε. Η τωρινή συμφωνία με τη ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ υπογράφτηκε στην Ντόχα, με τον υπουργό Ενέργειας και Βιομηχανίας του εμιράτου να δηλώνει ότι «η συνεργασία θα αποδώσει στο μέλλον πολύ περισσότερα». Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο, η καταριανή QPI φέρεται να δείχνει ενδιαφέρον για τη ΔΕΠΑ, όταν προκηρυχθεί ο επόμενος διαγωνισμός για την παραπέρα ιδιωτικοποίησή της. Οι Καταριανοί ενδιαφέρονται ακόμα για επενδύσεις στο real estate και στις κατασκευές.
***
Η QPI ιδρύθηκε το 2006 και αποτελεί θυγατρική του ομίλου «Qatar Petroleum», που είναι ο κρατικός όμιλος πετρελαίου του Κατάρ και ο μεγαλύτερος παραγωγός υγροποιημένου φυσικού αερίου στον κόσμο. Η QPI δραστηριοποιείται ήδη στην Ευρώπη (Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία), στη Βόρεια Αμερική (ΗΠΑ, Καναδάς), στην Ασία (Σιγκαπούρη, Βιετνάμ) και στην Αφρική. Η συνεργασία με τη ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ σηματοδοτεί το γενικότερο ενδιαφέρον των Καταριανών να μπουν στην αγορά ενέργειας στην Ελλάδα και από εκεί στα Βαλκάνια και τη ΝΑ Ευρώπη. Το ενδιαφέρον τους αυτό δεν είναι καινούριο. Οταν τον Γενάρη του 2013 ο Αντ. Σαμαράς επισκέφτηκε το Κατάρ, η κυβέρνηση του εμιράτου είχε προτείνει να επενδύσει συσσωρευμένα κρατικά κεφάλαια στη δημιουργία σταθμού υγροποιημένου αερίου στην Καβάλα και την Αλεξανδρούπολη. Δηλαδή, το Κατάρ αναζητά δρόμους για να διοχετεύσει στην ευρωπαϊκή αγορά το φυσικό αέριο που παράγει (μέχρι τώρα εξάγει μόνο σε ασιατικές αγορές) και στην περίπτωση της Ελλάδας βλέπει μια πιθανή πύλη εισόδου. Τώρα το ενδιαφέρον του επεκτείνεται και στην ηλεκτροπαραγωγή με φυσικό αέριο, που το Κατάρ διαθέτει άφθονο. Θυμίζουμε ότι ενδιαφέρον για ηλεκτροπαραγωγή στην Ελλάδα με φυσικό αέριο και στη συνέχεια εξαγωγή ηλεκτρικής ενέργειας σε ευρωπαϊκές αγορές, όπως αυτή της Ιταλίας, έχει εκδηλώσει και η ρώσικη «Gazprom», η οποία όμως αποσύρθηκε από το διαγωνισμό για τη ΔΕΠΑ, για την οποία τώρα λένε ότι ενδιαφέρεται το Κατάρ.
***
Επίσης, το εμιράτο συζητάει και με την Τουρκία για την κατασκευή τερματικού σταθμού για υγροποιημένο φυσικό αέριο στα τουρκικά παράλια στο Αιγαίο, ανταγωνιστικά προς τα σχέδιά τους για την Ελλάδα. Στόχος αυτής της πρωτοβουλίας, σύμφωνα με τον αρμόδιο Τούρκο υπουργό, είναι να καλύψει η Τουρκία την ογκούμενη εσωτερική ζήτηση φυσικού αερίου, αλλά και να αναδειχτεί μελλοντικά σε ισχυρό παίχτη στη διακίνηση φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Γι' αυτό, κάλεσε την Ελλάδα και τη Βουλγαρία να γίνουν «πελάτες» της Τουρκίας στην κατανάλωση αερίου από αυτόν τον τερματικό σταθμό. Μόλις προχτές, εξάλλου, έγινε συνάντηση Ελλάδας - Τουρκίας για την παραπέρα ενεργειακή συνεργασία με επίκεντρο τον αγωγό ΤΑΡ, που αποτελεί συνέχεια του τούρκικου TANAP. Tην Τρίτη, τέλος, υπογράφτηκε στη Μόσχα η συμφωνία συνεργασίας για την κατασκευή διακλάδωσης του αγωγού φυσικού αερίου «South Stream» και την προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου προς την ΠΓΔΜ. Ο «South Stream» είναι ο νότιος αγωγός μεταφοράς ρωσικού φυσικού αερίου, ανταγωνιστικός προς τον ΤΑΡ. Είναι φανερό ότι οι ενεργειακοί ανταγωνισμοί δεν καταλάγιασαν ούτε με την επιλογή του ΤΑΡ από την κοινοπραξία του κοιτάσματος Σαχ Ντενίζ στο Αζερμπαϊτζάν, ούτε με την (προσωρινή;) αποχώρηση της «Gazprom» από την εξαγορά της ΔΕΠΑ. Αντίθετα, τα μεγάλα ενεργειακά μονοπώλια συνεχίζουν να αναζητούν τις πιο πρόσφορες για αυτά επενδύσεις, αξιοποιώντας και τις αντιθέσεις μεταξύ κρατών της περιοχής (π.χ. Ελλάδα - ΠΓΔΜ, Ελλάδα - Τουρκία, Τουρκία - Κύπρος), που εντάσσονται στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πυροδοτούν εντάσεις. Ο λαός πρέπει να επαγρυπνά. Φτηνή ενέργεια για τον ίδιο, δεν πρόκειται να εξασφαλίσει κανένα από τα σχέδια που βρίσκονται σε εξέλιξη ή τα άλλα που συζητούν τα ενεργειακά μεγαθήρια. Η μετατροπή της Ελλάδας σε «ενεργειακό κόμβο», όπως λένε η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μεγαλώσει τους κινδύνους για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής αφού οι ανταγωνισμοί για την ενέργεια και τη μεταφορά της, ανάμεσα στα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη και κέντρα (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, δηλαδή BRICS, ΕΕ, ιδιαίτερα Βρετανία, Γαλλία, αλλά και Γερμανία), οξύνονται στο έπακρο και δε λύνονται πάντα με συμβιβασμούς (η πραγματικότητα στη Συρία και στην Αίγυπτο και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις αυτό δείχνουν), γι' αυτό λέμε ότι οι δρόμοι του πετρελαίου και του φυσικού αερίου είναι ματωμένοι. Οι μόνοι ωφελημένοι θα είναι τα μονοπώλια.

Κάτι σαν σκλάβοι...

Κάτι σαν σκλάβοι...
Παραθέτουμε την είδηση όπως τη μετέδωσαν χτες τα ειδησεογραφικά πρακτορεία: «Ως αχθοφόρους στο σιδηροδρομικό σταθμό έναντι αμοιβής 1,05 ευρώ την ώρα απασχολεί η πόλη του Σουηβικού Γκμουντ τους πρόσφυγες που υποβάλουν αίτηση χορήγησης ασύλου. Οι πρόσφυγες, προερχόμενοι κυρίως από χώρες της Αφρικής και από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, διαμένουν προς το παρόν στο προσφυγικό καταφύγιο της πόλης και, σύμφωνα με το Δήμο, εργάζονται εθελοντικά (...) Είναι δε υποχρεωμένοι να φορούν κόκκινη μπλούζα με το διακριτικό "Service" (υπηρεσία) (...) Η πόλη αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο το πρόβλημα που προέκυψε στον κεντρικό σταθμό της, όταν, λόγω επισκευών, κατασκευάστηκε μια προσωρινή σκάλα στην οποία οι επιβάτες έπρεπε να μεταφέρουν οι ίδιοι τις αποσκευές τους»...
Είναι φανερό ότι οι άνθρωποι αυτοί εξαναγκάζονται να υπηρετούν τους επιβάτες, φορώντας και ειδική στολή που να τους ξεχωρίζει απ' όλους τους υπόλοιπους. Ακόμα κι αν η άρνησή τους να δουλέψουν δεν έπαιζε κανένα απολύτως ρόλο στην εξέλιξη της αίτησης ασύλου που έχουν υποβάλει, είναι καθαρό πως στην ευάλωτη θέση στην οποία βρίσκονται, κυριαρχούμενοι δικαιολογημένα από φόβο και ανασφάλεια, δε θα τολμούσαν να αρνηθούν. Το δυστύχημα είναι πως τέτοιες ειδήσεις τείνουν να γίνουν ρουτίνα. Ο καπιταλισμός δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρει τρόπο να εκμεταλλευτεί με το χειρότερο τρόπο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, κερδοσκοπώντας με την αγωνία και τα βάσανά του. Αυτές είναι οι υποδειγματικές αστικές δημοκρατίες. Αυτές είναι οι μήτρες που γεννάνε το φασισμό. Αυτή τη βαρβαρότητα οι λαοί, πέρα κι έξω από χρώμα, φυλή, θρησκεία, έχουν καθήκον να ανατρέψουν.

Ε, όχι και στο «Φάρο Τυφλών»!

Ε, όχι και στο «Φάρο Τυφλών»!
Σε απελπιστική κατάσταση οδηγούνται οι εργαζόμενοι σ' έναν ευαίσθητο χώρο της πρόνοιας και συγκεκριμένα στο «Φάρο Τυφλών» στην Καλλιθέα. Η διοίκηση αντί να ασκήσει πίεση προς την κυβέρνηση επέλεξε να λειτουργήσει σαν μια ιδιωτική επιχείρηση και να επιβάλει νέες μειώσεις μισθών σε ήδη μειωμένους μισθούς. Ετσι, όσοι έπαιρναν πάνω απο 900 ευρώ είδαν το μισθό τους να μειώνεται κατά 10%, ενώ σε όσους ξεπερνούσαν τα 1.000 ευρώ επιβλήθηκε μείωση 15%. Παράλληλα σχεδιάζει απολύσεις και ήδη χτες απέλυσε έναν εργαζόμενο. Ομως πρόκειται για ένα χώρο που δεν μπορεί να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και με όρους εξαθλίωσης των εργαζομένων σ' αυτόν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι μειώσεις μισθών είναι καλοδεχούμενες σε άλλους χώρους. Τυπικά ο «Φάρος Τυφλών» της Ελλάδας είναι μη κερδοσκοπικό σωματείο και - από το 1946 που ιδρύθηκε - εποπτεύεται από το υπουργείο Υγείας με στόχο την υποστήριξη τυφλών παιδιών και τη μείωση των συνεπειών από την απώλεια της όρασης. Γι' αυτήν την αποστολή οι εργαζόμενοι δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Οχι όμως και η κυβέρνηση, ούτε και η διοίκηση. Η κρατική επιχορήγηση ήταν περίπου 500.000 ευρώ πριν την κρίση, και με αυτήν καλυπτόταν κατά βάση η μισθοδοσία του προσωπικού. Το 2012 η επιχορήγηση μειώθηκε κατά 50% ενώ το 2013 δεν δόθηκε ούτε προκαταβολή έναντι της επιχορήγησης. Απέναντι σ' αυτό το δεδομένο η διοίκηση του «Φάρου» επέλεξε να σταθεί στο πλευρό της κυβέρνησης, ενάντια στους εργαζόμενους και κατά συνέπεια ενάντια και στους ίδιους τους τυφλούς που ζουν σε άμεση εξάρτηση με τους εργαζόμενους. Η απόφασή της είναι απαράδεκτη. Και αναδεικνύει την ανάγκη αυτές οι δομές να είναι δημόσιες, με απόλυτη την ευθύνη του κράτους, και τους εργαζόμενους να έχουν πλήρη και αποκλειστική απασχόληση με πλήρη δικαιώματα.

Καταιγισμός αντιλαϊκών μέτρων για την εκταμίευση της δόσης

Καταιγισμός αντιλαϊκών μέτρων για την εκταμίευση της δόσης
...που θα επιστρέψει ατόφια στα χέρια των δανειστών και των ελληνικών επιχειρηματικών, εφοπλιστικών και τραπεζικών ομίλων
Με απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων, κατάθεση αντεργατικών τροπολογιών, ψήφιση νέου φορολογικού κώδικα - εργαλείου διευκόλυνσης της φοροληστείας του λαού και με «αμπαλάζ» εκβιαστικά διλήμματα, η κυβέρνηση κάλυψε τα «προαπαιτούμενα» για την εκταμίευση της δόσης μέτρα, η οποία θα επιστρέψει στα χέρια των δανειστών και του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου.
Σήμερα το πρωί θα πραγματοποιηθεί νέα τηλεδιάσκεψη του «Euroworking Group» προκειμένου να διαπιστωθεί αν η ελληνική κυβέρνηση υλοποίησε και τα 22 προαπαιτούμενα μέτρα και να ανάψει το πράσινο φως για την εκταμίευση της δόσης, κατά πάσα πιθανότητα τη Δευτέρα. Πρόκειται για 2,5 δισ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ), ενώ επιπλέον 1,5 δισ. θα δοθεί από τις κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης, τμήμα των κερδών από τις αγοροπωλησίες ελληνικών ομολόγων. Τη Δευτέρα θα συνεδριάσει και το ΔΝΤ για την εκταμίευση του τμήματος της δόσης που του αναλογεί, ύψους 1,78 δισ. ευρώ.
Η πραγματοποίηση της τηλεδιάσκεψης του «Euroworking Group» οριστικοποιήθηκε, αφού πρώτα ψηφίστηκε το νέο φορολογικό νομοσχέδιο και το υπουργείο Παιδείας, με τροπολογία που κατέθεσε στη Βουλή, προχώρησε στην κατατόμηση επιπλέον 245 εκπαιδευτικών που τέθηκαν σε καθεστώς «κινητικότητας». Σύμφωνα με την τροπολογία, οι κάτοχοι μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων που αρχικά είχαν εξαιρεθεί από το καθεστώς κινητικότητας των εκπαιδευτικών της Τεχνολογικής Εκπαίδευσης τώρα ξαναμπαίνουν στη λίστα και τίθενται σε διαθεσιμότητα.
Νέο κύμα απολύσεων το Φθινόπωρο
Νέο πογκρόμ κατά των δημόσιων υπαλλήλων από Σεπτέμβρη, με την υπαγωγή χιλιάδων εργαζομένων του δημοσίου στο δεύτερο κύμα «κινητικότητας», «κλείδωσε» χτες σε σύσκεψη, υπό τον πρωθυπουργό Αν. Σαμαρά, στο Μέγαρο Μαξίμου. Το δρόμο της απόλυσης θα πάρουν άλλοι 7.700 δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ το τρίτο κύμα κινητικότητας για το 2013 θα ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη Δεκέμβρη και αφορά άλλους 12.500 εργαζομένους στο Δημόσιο.
Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κ. Μητσοτάκης δήλωσε στο νέο αυτό κύμα κινητικότητας «θα συμμετάσχουν όλα τα υπουργεία» και ότι «η χώρα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της στο ακέραιο» στο θέμα της κινητικότητας. Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ο πρωθυπουργός Αν. Σαμαράς έχει δώσει εντολή να βρεθούν μέσα στον Αύγουστο όσοι δημόσιοι υπάλληλοι χρειάζονται, προκειμένου να επιτευχθεί ο αριθμός των απολύσεων βάση του κυβερνητικού σχεδιασμού.
Σκληρές κατευθύνσεις από Κομισιόν
Οι κυβερνητικοί εκβιασμοί, αναμένεται να ενταθούν ενόψει και των επόμενων δόσεων, αλλά και του νέου «ελέγχου» της τρόικας το φθινόπωρο, που θα οδηγήσει σε νέα σκληρά μέτρα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Τα πρώτα αντιλαϊκά δείγματα γραφής, αναμένεται να δοθούν σήμερα, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της έκθεσης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) για την πορεία του ελληνικού προγράμματος. Στην έκθεση, αναμένεται να γίνεται αναφορά στο χρηματοδοτικό κενό της Ελλάδας για τη διετία 2014 - 2015. Χρηματοδοτικό κενό, που σύμφωνα με τα σενάρια, θα καλυφθεί από νέα δανειακή σύμβαση ή νέο κούρεμα του ελληνικού κρατικού χρέους και είτε στη μια, είτε στην άλλη περίπτωση θα συνοδεύεται από νέο μνημόνιο και νέα σκληρά μέτρα.
Οπως σημείωναν αξιωματούχοι της ΕΕ, στην έκθεση θα γίνεται αναφορά:
  • Για την «ανάγκη λήψης επιπλέον μέτρων για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας», που θα οδηγήσουν σε παραπέρα μειώσεις των μισθών, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και βαθύτερων ανατροπών στις συλλογικές συμβάσεις.
  • Στους νέους στόχους της κυβέρνησης για τις απολύσεις στο Δημόσιο, που θα στείλουν χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους στο δρόμο της ανεργίας.
  • Στην «ενίσχυση της διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών» για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, που θα επιφέρει νέες δραστικές περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες.
  • Στο νέο νόμο της κυβέρνησης για την «άρση της αναστολής των πλειστηριασμών ακινήτων», που θα οδηγήσει σε μαζικές κατασχέσεις λαϊκών κατοικιών για χρέη στο δημόσιο.

«Σφίγγει ο κλοιός» στη Συρία


«Σφίγγει ο κλοιός» στη Συρία
Καθώς ήδη η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, κυρίως μέσω της πολύμορφης στήριξης των αντικαθεστωτικών και μισθοφόρων, συμπληρώνει τα δύο χρόνια, οι ιμπεριαλιστές, Αμερικάνοι και όχι μόνο, κλιμακώνουν την πίεση. Πριν μερικές μέρες είδαν το φως της δημοσιότητας πέντε σενάρια του επιτελείου του στρατού των ΗΠΑ, που εξετάζουν την άμεση πλέον στρατιωτική εμπλοκή στη Συρία. Τα σενάρια αυτά προβλέπουν ενεργότερη εκπαίδευση των αντικαθεστωτικών και περαιτέρω ανάπτυξη δικτύου πληροφοριών, εξαπόλυση περιορισμένων αεροπορικών επιδρομών, εγκαθίδρυση ζωνών απαγόρευσης πτήσεων, εγκαθίδρυση ελεγχόμενων ζωνών στο έδαφος και εισβολή μεγάλης στρατιωτικής δύναμης στη Συρία για την «ασφάλιση του οπλοστασίου της Συρίας», όπου και πάλι χρησιμοποιείται το πρόσχημα της ύπαρξης χημικών όπλων. Το πρώτο σενάριο (εκπαίδευση, δίκτυο πληροφοριών) κοστολογείται από τους στρατηγούς του Πενταγώνου σε 500 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο, ενώ όλα τα υπόλοιπα τουλάχιστον 1 δισεκατομμύριο δολάρια το μήνα.
Είναι φανερό ότι η εμπειρία άλλων μακρόχρονων και κοστοβόρων επεμβάσεων όπως στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, παίρνεται υπόψη από τους ιμπεριαλιστές, ενώ στο «παιχνίδι» μπαίνει και η Γαλλία που προχτές μόλις ανακοίνωσε ότι εξετάζει τη δημιουργία των λεγόμενων «ανθρωπιστικών διαδρόμων» κάτι που αναμένεται να συζητηθεί τις επόμενες μέρες και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Δηλαδή οι ιμπεριαλιστές που οπλίζουν το χέρι ομάδων, όπως το συνονθύλευμα της λεγόμενης «Εθνικής Συριακής Συμμαχίας», για να ανατρέψουν κυβερνήσεις που για διάφορους λόγους δεν τους βολεύουν, στη συνέχεια «φοράνε» το προσωπείο του «ανθρωπιστή» για τους λαούς που δεινοπαθούν από τις συγκρούσεις που οι ιμπεριαλιστές υποδαυλίζουν.
Ο ελληνικός λαός, οι άλλοι λαοί της περιοχής πλέον έχουν πείρα. Το ίδιο έχει επαναληφθεί πολλές φορές και σε άλλες περιπτώσεις επεμβάσεων (Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ) το βλέπουμε και στη λεγόμενη «αραβική άνοιξη». Η επιδίωξη είναι με το «διαίρει και βασίλευε», με την αποσταθεροποίηση χωρών, να προχωρήσει το σχέδιο της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής», που σημαίνει αλλαγές καθεστώτων, ώστε οι αστικές δυνάμεις που θα αναδειχτούν να είναι πιο συνεργάσιμες. Αυτή η διαδικασία γίνεται με το αίμα των λαών και βέβαια ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός εξελίσσεται στην ευρύτερη περιοχή (Ανατολική Μεσόγειος, Περσικός, Βόρεια Αφρική κλπ.) με τη διαπάλη ανάμεσα σε μονοπωλιακές ενώσεις και περισσότερο ή λιγότερο ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, για τον έλεγχο των πηγών Ενέργειας, τα μερίδια των αγορών, τους δρόμους μεταφοράς (αγωγοί, λιμάνια, αεροδρόμια, οδικές, σιδηροδρομικές και θαλάσσιες αρτηρίες). Η Ελλάδα επίσης βρίσκεται μπλεγμένη στο κουβάρι αυτών των ανταγωνισμών που περιλαμβάνει ισχυρές καπιταλιστικές οικονομίες όπως Ρωσία, Κίνα, Βραζιλία κ.ά. Αυτό φαίνεται και από την κινητικότητα σε διάφορα ζητήματα που επηρεάζουν τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή (Ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Ενέργεια) θέματα εξάλλου που είναι και στην ατζέντα του επικείμενου ταξιδιού του Ελληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ τον Αύγουστο.
Από τις εξελίξεις αυτές επιβεβαιώνεται η σταθερή θέση του ΚΚΕ που καλεί τόσο τον ελληνικό όσο και τους άλλους λαούς της περιοχής να απορρίψουν τα προσχήματα που χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστές για να δικαιολογούν επεμβάσεις και πολέμους, να δυναμώσουν την πάλη ενάντια στην αστική τάξη σε κάθε χώρα, την πάλη για να εξαλειφθούν οι αιτίες που γεννούν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Από αυτή την πλευρά οι κομμουνιστές στηρίζουν το δικαίωμα κάθε λαού να επιλέγει ο ίδιος το δρόμο κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης. Αλλά η εξάλειψη των ιμπεριαλιστικών πολέμων προϋποθέτει την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.

25 Ιουλ 2013

WARNING - Με ένα αποκαλυπτικό κείμενο του Lenin Reloaded

WARNING - Με ένα αποκαλυπτικό κείμενο του Lenin Reloaded

 Για να μη φάμε ακόμα τριάντα πασοκικά χρόνια στο κεφάλι
  
Πριν δώσεις την ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ, δες πώς και με τι διαιτητές παίζουν μπάλα.
Απλά σκέψου ποιον θα πάρει η μπάλα.
Τις ευκαιρίες τις δίνουμε σε μας.




( Paul Robeson )

 





Bravo Rena!

Υπόθεση Εργασίας: Η υπόθεση εργασίας μας στο ιστολόγιο αυτό είναι ότι η Ρένα Δούρου είναι έμμισθο όργανο αμερικανικών υπηρεσιών. Τρε μπανάλ, αλλά αυτή είναι. Σύμφωνα με την υπόθεση εργασίας μας, τα κείμενα και οι δηλώσεις της Ρένας Δούρου θα πρέπει να μπορεί να αποδειχτεί ότι απορρέουν απευθείας από οργανωτικές έννοεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, την οποία εξυπηρετούν απαρεγκλίτως και ευθέως. Σε προηγούμενη σχετική ανάρτησή μας είδαμε τη Ρένα Δούρου να χτυπά τη ρωσική διπλωματία στην Μέση Ανατολή και να προωθείτα χρηματοδοτούμενα από τις ΗΠΑ "κινήματα" της Λιβύης και της Συρίας.Δείξαμε δε ότι η προσέγγισή της στην Τουρκία πριν τις ταραχές και την καταστολή ήταν καρμπόν αυτής του Brookings Institute. Ακόμα πιο παλιά, είδαμε την Ρένα να χρήζει τον Ομπάμα των μαζικών φόνων μέσω μη επανδρωμένων πτήσεων νέο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, και να βαφτίζει τον Σιμόν Πέρες "ιστορικό ηγέτη" και "αριστερό."

Ας περάσουμε τώρα σε μια πρόσφατή της δήλωση:

Κείμενο Ρένας Δούρου: "Καθήκον των δημοκρατικών, αριστερών, προοδευτικών και φιλειρηνικών δυνάμεων είναι να συμπαραταχθούν με τις δημοκρατικές, αριστερές και φιλειρηνικές δυνάμεις στη γειτονική χώρα, δίνοντας έμφαση στη ‘διπλωματία των πολιτών και των κινημάτων', στο πλαίσιο κοινών οραμάτων και στόχων, όπως της ειρήνης, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης", κατέληξε η Ρ. Δούρου." ("Η Ρένα Δούρου για Καταστολή σε Τουρκία: Είμαστε στο πλευρό της διπλωματίας κινημάτων και πολιτών", Left.gr)

Μεθοδολογία: Απομονώσαμε με έντονα στοιχεία μια φράση που ακούγεται παράξενη και ασυνήθιστη στα ελληνικά. "Διπλωματία των πολιτών και των κινημάτων" δεν είναι μια φράση που συνηθίζεται στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο. Επιπλέον, είναι σε εισαγωγικά, συνεπώς παραπέμπει κάπου.

Κατόπιν, μεταφράζουμε τη φράση στα αγγλικά, από όπου είναι η υπόθεση εργασίας μας ότι προέρχεται. Δυστυχώς, εντός εισαγωγικών, η φράση "citizen and social movement diplomacy" δεν μας δίνει κανένα αποτέλεσμα. Μας δίνει όμως η φράση "citizen diplomacy", για την οποία καταλήγουμε στην υπόθεση ότι χρησιμοποιήθηκε ως βάση από την Ρένα και μπήκαν τσόντα από πάνω τα "κινήματα".

Τι μας δίνει η φράση "citizen diplomacy" στον καλό μας φίλο τοgoogle;

* Μας δίνει ολόκληρο Αμερικανικό Κέντρο, το U.S. Center for CitizenDiplomacy, όπου διαβάζουμε: 

"η διπλωματία των πολιτών είναι η έννοια πως το άτομο έχει το δικαίωμα, και ακόμα και την υποχρέωση, να διαμορφώνει τις εξωτερικές σχέσεις των ΗΠΑ, μια χειραψία τη φορά."

* Μας δίνει ακόμα το Public Sphere Project, όπου διαβάζουμε για την γέννεση της έννοιας της "διπλωματίας των πολιτών". Ναι, το μαντέψατε, αφορά τον ψυχρό πόλεμο και τα μέσα διείσδυσης στην ΕΣΣΔ:
"Η χρήση της έννοιας της 'διπλωματίας πολιτών' εφαρμόστηκε όπως φαίνεται για πρώτη φορά όταν Αμερικανοί πολίτες ταξίδεψαν στην ΕΣΣΔ στην δεκαετία του 1980 και συνάντησαν ακτιβιστές, εκπαιδευτές, επιστήμονες, ιατρούς και 'συνηθισμένους' πολίτες. Αυτοί οι πολίτες --και οι σοβιετικοί τους ομόλογοι-- δεν ήθελαν να δεχτούν το 'αναπόφευκτο' του πολέμου, θερμού ή ψυχρού, και αναζήτησαν την οικοδόμηση ενός πιο ειρηνικού μέλλοντος για όλους."

* Τέλος, σε άρθρο για ένα άσχετο με τη συζήτησή μας θέμα που προέκυψε με "πολίτη διπλωμάτη" (ονόματι Jill Kelley) των ΗΠΑ διορισμένο στην Ν. Κορέα διαβάζουμε ότι στα καθήκοντά της ήταν "η οργάνωση και η διευκόλυνση μη απόρρητων ενημερώσεων των ηγετών της κοινότητας για να κατανοήσουν καλύτερα το έργο της Κεντρικής Διοίκησης του Αμερικανικού Στρατού και των Συμμάχων του".

Δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε, για άλλη μια φορά: "Bravo Rena!We' re sure proud of ya, gal! Y' are one damn good patriot. Yeeeeeha!"


Ανακοίνωση της ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ για την επίθεση της Χρυσής Αυγής σε μετανάστη

Ανακοίνωση της ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ για την επίθεση της Χρυσής Αυγής σε μετανάστη

Την τραμπούκικη επίθεσηομάδας μπράβων τηςΧρυσής Αυγής σε βάροςπλανόδιου μικροπωλητή μετανάστη, καταγγέλλει ηΤομεακή Επιτροπή Κέρκυρας του ΚΚΕ,καλώντας το ταξικό εργατικό κίνημα, τις λαϊκές οργανώσεις, σύσσωμο τον εργαζόμενο λαό να τους απομονώσει.

Αναλυτικά η ανακοίνωση: 

«Χθες βράδυ 24 Ιούλη, σύμφωνα με καταγγελίες πολιτών, ομάδα μπράβων της Χρυσής Αυγής επιτέθηκε και ξυλοκόπησε άγρια πλανόδιο μικροπωλητή μετανάστη και στη συνέχεια τον πέταξε μέσα σε κάδο σκουπιδιών.

Η τραμπούκικη συμπεριφορά των παρακρατικών προκάλεσε την έντονη αντίδραση των διερχομένων που βρέθηκαν μπροστά εκείνη τη στιγμή, οι οποίοι έσπευσαν να βοηθήσουν τον κακοποιημένο μετανάστη.

Αποδεικνύεται, και από τη χθεσινή επίθεση, ο εγκληματικός χαρακτήρας των παρακρατικών της ναζιστικής αυτής συμμορίας, που πρέπει να απομονωθεί. Είναι θρασύδειλοι και επικίνδυνοι, χτυπούν ανυπεράσπιστους μετανάστες, θέλοντας να πείσουν την κοινή γνώμη ότι οι μετανάστες ευθύνονται για την ανεργία και τα λαϊκά προβλήματα. Ακολουθούν τα βήματα του Χίτλερ, που ενοχοποιούσε τους Εβραίους, για να βγάλει λάδι τα γερμανικά μονοπώλια και να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους.

Αυτοί που εμφανίζονται ως "αντισυστημικοί" είναι τα χειρότερα μαντρόσκυλα του καπιταλιστικού συστήματος. Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, όπως και οι Γκοτζαμάνηδες, οι παρακρατικοί πρόγονοί τους, είναι ικανοί για κάθε έγκλημα, προκειμένου να προστατέψουν το καπιταλιστικό σύστημα που τους γεννά, τους εκτρέφει και τους βγάζει από τη ναφθαλίνη κάθε φορά που θέλει να χτυπήσει τις λαϊκές ελευθερίες και το εργατικό λαϊκό κίνημα.

Είναι τόσο το μίσος τους για τον εργαζόμενο λαό και τους αγώνες του, που όχι μόνο δε βγάζουν άχνα για την κατάργηση των ΣΣΕ για τις συνεχείς μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, για τα χαράτσια του λαϊκού εισοδήματος, αλλά και συστήνουν οι ίδιοι να γίνει όλη η Ελλάδα μια τεράστια Μανωλάδα. Έτσι έχουν στήσει δουλεμπορικά γραφεία που προμηθεύουν στους επιχειρηματίες εργαζόμενους με μισθούς πείνας.

Χαιρετίζουν τις απολύσεις στο Δημόσιο και προτείνουν ν’ αναλάβουν τα μαντρόσκυλα της Χρυσής Αυγής τη φύλαξη των σχολείων προκειμένου να πεταχτούν στο δρόμο οι σχολικοί φύλακες. Ακόμα, από τα έδρανα της Βουλής δεν παραλείπουν να κάνουν προτάσεις για φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, τη στιγμή που τα λαϊκά νοικοκυριά στενάζουν από τα χαράτσια και τη φοροληστεία.

Είναι ανεπιθύμητοι και το ταξικό εργατικό κίνημα, οι λαϊκές οργανώσεις, σύσσωμος ο εργαζόμενος λαός θα τους απομονώσει».

Βουτιά στον καρχαρία...-Σιγά το σπουδαίο! (βίντεο)

Βουτιά στον καρχαρία...-Σιγά το σπουδαίο! (βίντεο)



Στο βίντεο βλέπουμε έναν τύπο που βουτάει από τη βάρκα πάνω στον καρχαρία και μετά τρέχει και γυρίζει γρήγορα στη βάρκα αρτιμελής!
Σιγά το σπουδαίο!
Εγώ ξέρω ολόκληρους λαούς που βουτάνε κάθε μέρα στους καρχαρίες και αφού μένουν ζωντανοί αλλά καταματωμένοι και πάντως όχι αρτιμελείς("ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα" ένα πραμα) την άλλη μέρα το ξανακάνουν. Μετά τους γίνεται συνήθειο και το συνεχίζουν μια ζωή.
Πολλοί μάλιστα ερωτεύονται και παθιάζονται με τους καρχαρίες που τους κατασπαράζουν κι όταν κανένας λογικός πάει να τους πειράξει του ορμάνε και τον βρίζουν "κολλημένο" ή "απολίθωμα".
Τι να πεις.
Κάποτε στο μέλλον οι τότε φυσιολογικοί άνθρωποι θα γελάνε πολύ με όλα αυτά.
Θα λένε μα καλά ...τόσο μαλάκες;

(Το βιντεο το είδαμε στο enikos.gr)

Καλή αντάμωση

Καλή αντάμωση

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς θυμάστε μια παλιότερη δήλωση του εθνάρχη τριανταφυλλίδη, απ’ αυτές τις ντεμέκ αποφθεγματικές «μεγάλες αλήθειες», ότι η χώρα έχει μετατραπεί απ’ άκρη σε άκρη σε ένα απέραντο φρενοκομείο. Αλλά και την αντίστοιχη σάτιρα του χάρρυ κλυνν, που συνομιλούσε με τον καραμανλή –τον οποίο μιμούνταν πολύ καλά ο ίδιος- για να βρουν δια της μαιευτικής μεθόδου τον κατάλληλο χαρακτηρισμό για ένα απόφθεγμα με προεδρικό κύρος.

Η χώρα έχει μετατραπεί από άκρη σε άκρη…
…σε ένα απέραντο μπουρδέλο
σας παρακαλώ κύριε πρόεδρε, μας ακούνε και μικρά παιδιά
…σε ένα απέραντο κωλοχανείο
μα για το όνομα του θεού, κύριε πρόεδρε, εσείς δε μιλάγατε έτσι
…σε ένα απέραντο παρθεναγωγείο
ε δεν είπαμε κι έτσι. Κάτι αιχμηρό βέβαια, αλλά εντός των ορίων της πραγματικότητας
…σε ένα απέραντο φρενοκομείο
μπράβο κύριε πρόεδρε, τώρα μάλιστα.
Ε και με τα πολλά το πέτυχε κι έμεινε η φράση στην ιστορία

Προσωπικά λοιπόν αυτό μου θύμισε η ιστορία που προέκυψε με την περίφημη δήλωση για τα γουναράδικα του συριζαίου αναρχικού βουλευτή (που κερδίζει δικαιωματικά μια θέση στο σουρεάλ πάνθεον, δίπλα στον αναρχικό τραπεζίτη του πεσόα). Κι αυτός θα το ‘φερε από δω… το πήγε από εκεί… μέχρι να βρει την ατάκα που γράφει καλύτερα και παίρνει τους περισσότερους επικοινωνιακούς πόντους.
Ραντεβού, ραντεβού… …ραντεβού στα γυράδικα!
Όχι, δεν ταιριάζει και με την εστέτ αισθητική των παραδοσιακών ψηφοφόρων του χώρου, άλλωστε…
Ραντεβού, ραντεβού… στα τσιπουράδικα!
Ναι, αλλά χρειαζόμαστε κάτι πιο αγωνιστικό.
Ε τότε… ραντεβού στα λουλουδάδικα, μπροστά από τη βουλή!
Ναι αλλά εκεί (τα) στρίβουν συνήθως οι δικοί μας.
Ε… ραντεβού στα γουναράδικα!
Μπράβο κύριε βουλευτά. Τώρα μάλιστα…

Θα μπορούσε να πει βέβαια ραντεβού με την ιστορία για να τελειώνουμε, αλλά αυτό θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε δυσάρεστους παπανδρεϊκούς συνειρμούς, που προσπαθεί να αποφύγει η αριστερή πλατφόρμα, κρύβοντας το κεφάλι της στην άμμο. Θα μπορούσε επίσης να εμπνευστεί κι αυτός από το δίσκο του χαρούλη, που είχε τίτλο «ραντεβού με την εισαγγελία», για να παραπέμπει στη νομική καταγγελία της μέρκελ και του μνημονίου, στο λεγκαλιστικό δρόμο της νομιμότητας προς το σοσιαλισμό και την αταξική κοινωνία και στην αδέκαστη ζωή κωνσταντοπούλου, που θα τον διασφαλίσει. Αλλά ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει στη δύση της αλλαγής, με τίτλο εμπνευσμένο από το πασοκ και το σκάνδαλο κοσκωτά, και παραπέμπει στους ίδιους δυσάρεστους συνειρμούς, συνεπώς απορρίπτεται.

Η αυθεντική φράση βέβαια δεν κλείνει κάποιο ραντεβού, αλλά λέει «καλή αντάμωση στα γουναράδικα». Κι έχει δίκιο ο νίκος σαραντάκος πως δε λεγόταν μόνο μετά τη βάρκιζα, αλλά ήταν σε όλη τη διάρκεια του αντάρτικου ο καθιερωμένος αποχαιρετισμός του άρη και των άλλων αγωνιστών στο βουνό, που δεν ήξεραν αν ήταν γραφτό τους να ξαναϊδωθούν ή αν θα τους προλάβαινε ο θάνατος –μαύρος αδερφός. Ναι αλλά το θέμα είναι τι αφόπλισε (ιδεολογικά και κυριολεκτικά) αυτό το μεγάλο κίνημα, ποιες κινήσεις το οδήγησαν μαζικά στα γουναράδικα στο (φυσικό ή πολιτικό του) θάνατο. Κι είναι αδύνατο να μιλήσεις για όλα αυτά χωρίς να σταθείς στη βάρκιζα και τις συμφωνίες που την προετοίμασαν και οδήγησαν στο πνεύμα της.

Στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε πρόσφατα, λίγες μέρες πριν αποβιώσει, πλήρης ημερών, ο αντώνης πέτρουλας –θείος του σωτήρη που δολοφονήθηκε στα ιουλιανά το 65’ κι έγινε τραγούδι από το μίκη θεοδωράκη- χαρακτηρίζει πολιτικό θάνατο τις δηλώσεις μετανοίας που πιέζονταν να υπογράψουν οι αγωνιστές στις φυλακές και τα ξερονήσια. Ας δούμε τι άλλο γράφει για την παράδοση των όπλων του ελας το 45’ στο βιβλίο του με τίτλο «η οδύσσεια ενός ξεριζωμένου κομμουνιστή» -μπορεί ο τίτλος να θυμίζει ταινία του ξανθόπουλου, αλλά η μαρτυρία του πέτρουλα είναι πολύ αξιόλογη, παρά τις όποιες διαφωνίες ή ενστάσεις, μπορεί να έχει κανείς.

Φεύγοντας από τα λεβέτσοβα πήγαμε στο σκλαβοχώρι –λίγο έξω από τη σπάρτη. Στο χωριό αυτό έγινε και η παράδοση των τιμημένων όπλων του τρίτου τάγματος του ελας ύστερα από λίγες μέρες. Δεν έχω ξαναπεράσει από αυτό το χωριό, ούτε και το επιθυμώ. (…) Σαν ήρθε η ώρα της παράδοσης των τιμημένων όπλων μας, η πίκρα και το δάκρυ περίσσευαν. Μου είναι αδύνατο να ξεχάσω αυτή την ώρα του αποχαιρετισμού των συναγωνιστών μας. Το δάκρυ και το σφιχταγκάλιασμα του τιμημένου ταγματάρχη μας κώστα κανελλόπουλου. Το «γεια και καλή αντάμωση» που μου ευχήθηκε δε μπορώ να το ξεχάσω. Για το ότι δεν ξανανταμώσαμε άλλοι έχουν την ευθύνη.

Εδώ τα γουναράδικα δεν αναφέρονται μαζί με την αντάμωση, αλλά ουσιαστικά υπονοούνται και σε κάθε περίπτωση προέκυψαν εκ των πραγμάτων, στην εξέλιξή τους. Το πιο εντυπωσιακό ωστόσο είναι η εκπληκτική σημειολογία με το χωριό όπου έγινε η παράδοση και το όνομά του: σκλαβοχώρι…! Κάθε άλλο σχόλιο περισσεύει, νομίζω.

Το θέμα λοιπόν είναι πως ο… αναρχικός βουλευτής θα είναι από αυτούς, που όταν εμείς «με το καλό» ανταμώσουμε στα γουναράδικα, θα κάθονται στην απέξω και θα κοιτάνε εκ του ασφαλούς. Το βασικό είναι πως η συμφιλιωτική πολιτική του χώρου του, που εν μέσω κρίσης κλαίει κι οδύρεται για την χαμένη κοινωνική συνοχή (;!), οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε νέες βάρκιζες και αφοπλισμούς και θα στείλει όσες λαϊκές κατακτήσεις έχουν απομείνει στα γουναράδικα. Το σημαντικό είναι πως ο σύριζα δεν ενσαρκώνει τη συνέχεια του ένοπλου αγώνα του άρη ή το νέο εαμ, αλλά τους σύγχρονους τσιριμώκους και παρτσαλίδηδες. Δεν εκπροσωπεί την ελπίδα του κόσμου της εργασίας, αλλά τις φοβίες των μεσαίων στρωμάτων και τη μεταφυσική τους ελπίδα για επιστροφή στο πρόσφατο, προκρισιακό παρελθόν, όπως σημειώνει πολύ εύστοχα ο μαργαρίτης σε αυτό το άρθρο του.

Υπάρχει όμως και μια άλλη παράμετρος αισθητικής φύσης με πολιτικό υπόβαθρο. Η αποστροφή στο λόγο του διαμαντόπουλου, απέχοντας πολύ από το να σημάνει την έναρξη κάποιου ένοπλου κινήματος, έρχεται να προστεθεί σε μια αλυσίδα κακόγουστων κοινοβουλευτικών παραστάσεων με βαρύγδουπες φράσεις και τηλεοπτικούς όρους, όπως τα λούμπεν καραγκιοζιλίκια της χρυσής αυγής, ή τις πομφόλυγες του βορίδη για τις κυβερνήσεις του παπανδρέου επί αλλαγής, οι οποίες εξυπηρετούν –με διαφορετικό στιλ και τρόπο η καθεμία- τον ίδιο ακριβώς σκοπό: να καλύψουν την εκκωφαντική απουσία πολιτικού λόγου από την πλευρά των πρωταγωνιστών τους. Κι εκφράζουν την αγωνία διαφόρων πτερύγων του αστικού πολιτικού φάσματος να καλύψουν αυτό το κενό και να επανανοηματοδοτήσουν ιδεολογικά τις μεταξύ τους διαφοροποιήσεις, τώρα που αρχίζει να ξεφτίζει το δίπολο μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί, και γίνεται φανερή η σύγκλισή τους στον ευρωμονόδρομο.

Κι αυτό πέρα από την πολιτική ουσία του πράγματος, εκφράζει και μια αξεπέραστα κακόγουστη αισθητική, που δε μπορεί παρά να απασχολεί όσους ιεραρχούν ψηλά αυτό το κριτήριο. Κι αν κάποτε ο νίκος σαραντάκος είχε συμφωνήσει με το δύτη των νιπτήρων πως οι μόνοι λόγοι για να μη στηρίξει κανείς το κόμμα σήμερα είναι αισθητικής τάξης, ίσως θα έπρεπε να επαναπροσδιορίσει κάποια πράγματα. Έτσι δεν είναι νίκο;

Όσο για το λαϊκό κορίτσι από την καστοριά, μπορεί να συμπήξει ένα ευρύτερο πολιτικό μέτωπο με τους πολιτικούς θαυμαστές του γούναρη, τις γούνες χουντάλας (όνομα και πράγμα) και τον παλαίμαχο πρόεδρο του σφαχ –ως εκπρόσωπος του κλισέ για το «αλεξάνδρειο με τις γούνες» στη δεκαετία με τις βάτες, που ο άρης είχε γίνει μόδα- ενάντια σε όσους τα έχουν βάλει με το συμπαθή παραγωγικό κλάδο της περιοχής και φώναζαν τότε έξω οι γούνες απ’ το παλέ. Κι αν εξακολουθεί να έχει απορίες επί του θέματος, μπορεί να εντάξει στα πλαίσια της επιμόρφωσής της την παρακολούθηση των τοπικών εκδηλώσεων του κόμματος με αντίστοιχη θεματική, όπως αυτή που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στην πόλη της καστοριάς.


Αρχαία ελληνική δημοκρατία, δουλεία, και σύγχρονη πολιτική σκέψη

Αρχαία ελληνική δημοκρατία, δουλεία, και σύγχρονη πολιτική σκέψη

Εργασία δούλων σε ορυχεία
Οι λυρικοί παιάνες στην αρχαία ελληνική δημοκρατία ως αποθέωση και πεμπτουσία του "πολιτικού βίου" σπάνια καταπιάνονται είτε με την άκρως σημαντική για τους ίδιους τους αρχαίους αστάθειά της, είτε με το πρόβλημα της δουλείας, το οποίο οι αρχαίοι δεν είχαν την προδιάθεση να αντιληφθούν ως πρόβλημα. Όταν συμβαίνει και κάποιος ενοχληθεί να καταγράψει την σιωπηλή παρουσία μιας μεγάλης πλειοψηφίας πληθυσμού που δεν την αφορούσε στο παραμικρό η "επινόηση της δημοκρατίας", το γεγονός της ύπαρξής της καταγράφεται ως απλώς παραπληρωματικό: "είχαν βέβαια και δούλους." Όμως η αρχαία δημοκρατία δεν επιτεύχθηκε παρά την ύπαρξη δουλείας· μάλλον, η ύπαρξη δουλείας ήταν βασική και ουσιώδης προϋπόθεση της αρχαίας δημοκρατίας. Αναγκαία και όχι ικανή προϋπόθεση, βέβαια. Αλλά προϋπόθεση, παρ' όλα αυτά.
 
Γιατί πέρα από την κεντρικότητά της στην αρχαία αθηναϊκή οικονομική ζωή, η δημοκρατική σημασία της δουλείας αφορούσε την χρησιμότητά της ως μέσο εξαγοράς χρόνου. Η άμεση δημοκρατία, η δημοκρατία των πολιτών, δεν είχε ως μοναδική της προϋπόθεση τον συγκριτικά περιορισμένο αριθμό του πληθυσμού της· είχε ως επιπρόσθετη προϋπόθεσή της την ικανότητα των πολιτών της να αφιερώνουν χρόνο στα κοινά αντί για τις ιδιωτικές τους υποθέσεις. Και τον χρόνο αυτόν τον εξασφάλιζε η εργασία δούλων. Χωρίς δούλους, με άλλα λόγια, οι αμεσοδημοκρατικοί θεσμοί θα ήταν απλώς αδιανόητοι. Κανείς δεν θα ήταν σε θέση να ξοδεύει τη μέρα του στην αγορά και στην εκκλησία, να ακούει ρήτορες, να ψηφίζει για τα πάντα, να εκλέγεται και να εκλέγει.
 
Η καθοριστική σημασία της δουλείας για την δυνατότητα της κλασικής δημοκρατίας να υπάρξει υποβαθμίστηκε, παραδόξως, από την φαινομενική ικανότητα της σύγχρονης αστικής τάξης να λύσει το πρόβλημα: αφού ως γνωστόν, οι αστικές επαναστάσεις κατέληξαν, πιο γρήγορα ή πιο αργά η καθεμιά, στην καθολική ψήφο και το καθολικό δικαίωμα του εκλέγεσθαι, η δουλεία δεν μπορεί να ήταν και τόσο κρίσιμη για την ιστορική δημοκρατία όσο θα φαινόταν.
 
Φυσικά, οι αστικές επαναστάσεις οδήγησαν, αργά ή γρήγορα, και στην κατάργηση της σύγχρονης δουλείας, μόνο όμως αφού είχαν αντικαταστήσει τον πληθυσμό των δούλων με αυτόν των ελεύθερων ανθρώπων που δεν έχουν τίποτε να πουλήσουν παρά την εργασία τους -- αυτούς δηλαδή που ο Μαρξ ονόμασε προλετάριους.
 
Για την αστική τάξη, πρόκειται περί θαύματος: από τα τέλη του 18ου αιώνα και μετά, οι κοινωνίες αποκτούν τη δυνατότητα καθολικοποίησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων χωρίς μεγάλες αναταραχές και πολέμους,κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Και αφού αυτό επετεύχθη, το θεμελιώδες καθήκον της αριστεράς είναι να υπηρετήσει και να προστατέψει αυτό το μοναδικό ιστορικό θαύμα.
 
Μια προσεκτικότερη ματιά στην μετάβαση απ' τον δούλο στον προλετάριο θα αποκάλυπτε ότι αρχικά συνυπάρχουν σε διαφορετικούς γεωγραφικούς χώρους με διαφορετικές οικονομικές ανάγκες. Ο δούλος είναι εργασιακή δύναμη σε χώρες όπου είναι δύσκολο, για μια σειρά λόγων, να προσελκυστούν μαζικά προλετάριοι. Όταν οι ιθαγενείς πληθυσμοί συντρίβονται τελεσίδικα και αποκαθίσταται η βασική για την οικονομική έκρηξη ειρήνη, η δουλεία αρχίζει να γίνεται επαχθής για την αστική τάξη: τόσο επαχθής που ο βιομηχανοποιημένος Βορράς των ΗΠΑ θα κηρύξει εμφύλιο πόλεμο στον αγροτικό Νότο με πυρήνα το ζήτημα του δικαιώματος των πολιτειών του δεύτερου να διατηρήσουν τη δουλεία κόντρα στην Ομοσπονδιακή νομοθεσία (παρεμιπτόντως και αναφορικά με το θαύμα της δημοκρατίας, τι ποσοστό των απογόνων των δούλων βρίσκεται σήμερα εκτός αμερικανικού προλεταριάτου και λούμπεν προλεταριάτου;).
 
Γιατί αρχίζει να γίνεται επαχθής η δουλεία; Αναμφίβολα, όχι εξαιτίας της ξαφνικής ηθικής ανόδου της ανθρωπότητας στις βιομηχανοποιημένες κοινωνίες, δηλαδή αυτές που στηρίζονται στην εκμετάλλευση προλεταρίων. Από την καπιταλιστική σκοπιά, ο δούλος έχει κάποια πολύ βασικά μειονεκτήματα έναντι του προλεταρίου, που δεν φαίνονται με μια βιαστική και ενθουσιωδώς δημοκρατική ματιά στο θέμα. Ο δούλος δεν παίρνει μισθό, πράγμα που ακούγεται ιδιαίτερα εκμεταλλευτικό· αλλά από την άλλη πλευρά, το σύνολο των εξόδων της συντήρησής του στη ζωή βαραίνει τον αφέντη. Περαιτέρω, ο δούλος δεν είναι σε θέση να καταναλώσει αυτά που παράγει ο ίδιος ή άλλοι δούλοι. Δεν έχει χρήματα να τα αγοράσει, είναι ο ίδιος εμπόρευμα. Τρίτον, και λόγω των δύο πιο πάνω αιτιών, ο δούλος δεν έχει κανένα κίνητρο να εργαστεί πέραν από την τρομοκρατία της φυσικής βίας. Η οποία μπορεί συχνά να καταλήξει στην καταστροφή του ως εμπόρευμα και άρα σε ζημία για τον αφέντη του. Γι αυτό και, κόντρα στην εικονογραφία σαδιστικών δουλοκτητών που έχτισε η προπαγάνδα του κινήματος για την κατάργηση της δουλείας, η βία κατά δούλων στην σύγχρονη δουλοκτησία, τουλάχιστον στις ΗΠΑ και τις περισσότερες αποικίες του αγγλοσαξωνικού κόσμου, ήταν αστικά έλλογη, δηλαδή είχε ως στόχο την πειθάρχηση της εργασίας και την αποτροπή εξεγέρσεων και όχι την σαδιστική ευχαρίστηση με τον φόνο ή τα βασανιστήρια.
 
Σε αντίθεση με τον δούλο, ο προλετάριος παίρνει μισθό. Ένα μικρό κομμάτι, με άλλα λόγια, από την αξία που παράγει για το εκάστοτε αφεντικό του. Επίσης όμως σε αντίθεση με τον δούλο, είναι ο ίδιος υπεύθυνος για την αυτοσυντήρησή του, την οποία υποτίθεται πως πρέπει να φέρει βόλταβάσει αυτού του μισθού, ανεξάρτητα από το αν αυτός είναι στοιχειωδώς βιώσιμος (σε καλούς καιρούς) ή όχι (σε κακούς). Όντας ο ίδιος "αφέντης της μοίρας του" σ' αυτή την καρικατούρα ελευθερίας, ο προλετάριος όχι μόνο δεν επιβαρύνει το αφεντικό του με την συντήρησή του, όπως έκανε ο δούλος, αλλά πληρώνει το αφεντικό τουή άλλα αφεντικά άλλων προλετάριων για κάθε τι που χρειάζεται για να ζήσει. Με άλλα λόγια, σε αντίθεση με τον δούλο, ο προλετάριος μπορεί να κλέβεται δύο φορές, την πρώτη όταν παράγει και την δεύτερη όταν καταναλώνει αυτά τα οποία παράγει, ή αυτά τα οποία παράγουν άλλοι προλετάριοι, και που πρέπει να τα πληρώσει με τον περιώνυμο μισθό του (ή με δάνεια με λογικό επιτόκιο!). Τέλος, και επειδή είναι νομικά "ελεύθερος" να πάψει ανά πάσα στιγμή να εργάζεται και να εργαστεί αλλού, να μεταναστεύσει ή να λιμοκτονήσει, ο προλετάριος έχει και κίνητρα να εργάζεται πολύ πιο αποδοτικά από τον δούλο: το καρότο του μισθού που του αγοράζει τηλεόραση, καναπέ, ναρκωτικά ή αλκοόλ --αναλόγως του βαθμού απελπισίας του-- είναι γλυκό και αποτελεί τον κινητήριο πυρήνα του έξοχου "πνεύματος του ανταγωνισμού" που κάνει την οικονομία να "κινείται."
 
Τίποτε από όλα αυτά δεν αφορά τους λυρικούς εξυμνητές της δημοκρατίας, που, όταν δεν χάνονται σε νοσταλγικά ταξίδια στην αρχαία αθηναϊκή αγορά μιας μικρής μειοψηφίας πολιτών, καλούν σε εγρήγορση για την προστασία της σύγχρονης δημοκρατίας, όπου οι ανθρώπινες ζωές που σπαταλιούνται σε εργοτάξια, ραπτομηχανές και πάνω από φριτέζες σε φαστ φουντ μπορούν με μαγική επάρκεια να μεταμορφωθούν --δια του μισθού!-- σε διακοπές, αυτοκίνητα και διασκεδάσεις που χάνονται, φευ, στην πρώτη σοβαρή οικονομική κρίση. Όχι, αυτό που αφορά τους πάντα διαπρύσιους κύρηκες της δημοκρατίας είναι η μαγική αυθυπαρξία, αυτονομία και αυτενέργεια των "θεσμών", που, ιπτάμενοι πάνω από την ποταπή σφαίρα των οικονομικών σχέσεων και εξαναγκασμών τετραγωνίζουν τον κύκλο καικάνουν εφικτή την εξουσία των πολλών χωρίς σε τίποτε να περιορίσουν την οικονομική ισχύ των (όλο και πιο) λίγων, μιας και "δημοκρατία" σημαίνει πάνω από όλα "κοινωνική συνοχή" και "γενικό συμφέρον." Κάθε ερώτηση για το τι ακριβώς εκπροσωπεί αυτή η διαρκής καταστολή της σημασίας της οικονομίας για την πολιτική --για το τι σημαίνουν οι εκριζωμένες από την οικονομία πολιτικές λέξεις, και για ποιον-- απαντάται με το ευγενικό ρόπαλο της υπενθύμισης των τεράστιων κατακτήσεων της εργατικής τάξης κάτω απ' το λάβαρο της αστικής δημοκρατίας, κατακτήσεων τόσο τεράστιων που η εργατική τάξη οφείλει να βάλει τα στήθη της μπροστά για να σώσει την αστική δημοκρατία από τους επιβουλείς της στην αστική τάξη και να την παραδώσει, σώα και αβλαβή, στους προστάτες της στην αστική τάξη. Το γιατί, αφού η δημοκρατία είναι αέναη θεσμική ουσία και όχι αποτύπωση ταξικών συσχετισμών σε μια συγκεκριμένη περίοδο, μπορεί τόσο εύκολα να εξανεμίζεται κάθε φορά που η χυδαία σφαίρα της οικονομίας παρουσιάζει κάποια σοβαρή δυσλειτουργία εδώ και πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια, είναι ερώτημα που δεν συνάδει με το υψηλό επίπεδο της εμβριθούς ακαδημαϊκής και γενικώς πεφωτισμένης συζήτησης για το δημοκρατικό θαύμα. Ανήκει στους "εχθρούς της δημοκρατίας", αυτούς που δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν το ύψος της υπέρβασης εκ μέρους των ισχυρών που απαιτεί το δημοκρατικό ήθος. 
 
Κι έτσι, σήμερα ακόμα απαιτείται όχι απλά να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματα των πολλών από τις διαρκείς επιθέσεις των λίγων, αλλά να ενώνεις τη φωνή σου στην χωρωδία των θαυμαστών της δημοκρατίας που επιτρέπει τις ίδιες αυτές επιθέσεις, διότι η δημοκρατία δεν είναι ποτέ απλώς ο εμπειρικός εαυτός της, αλλά βρίσκεται πάντα επέκεινα του εαυτού της, στη σφαίρα της αγγελικής τελειότητας που ονομάζεται "ρυθμιστικό ιδεώδες", όπου τίποτα, μα τίποτα δεν μπορεί να την αγγίξει.
 
Σκύψε λοιπόν το κεφάλι για τη δημοκρατία και να θυμάσαι πως ευγενικότερη, προοδευτικότερη, αριστερότερη, εναλλακτικότερη και φιλοσοφικώς πιο εγκεκριμένη θυσία δεν υφίσταται. Για να μην πούμε --δημοκρατικά ομιλώντας, πάντα-- πως "πρέπει να ακολουθήσουμε την προτροπή του Μπένγιαμιν περί θεολογίας και ιστορικού υλισμού, και να βάλουμε στην υπηρεσία της δημοκρατίας τον κομμουνισμό, 'ο οποίος όπως γνωρίζουμε είναι ρυτιδιασμένος και δεν πρέπει να βρίσκεται σε κοινή θέα'".
Πηγή: Lenin reloaded
Βλέπε ακόμη:

TOP READ