Ψέμα παλιό, γιατί η αλήθεια είναι διαφορετική...

 Ψέμα παλιό, γιατί η αλήθεια είναι διαφορετική...

Η ανεργία και το ψέμα*

Έγραφε η «Καθημερινή», 14 / 9 / 2014:  

«Πρέπει να προσεγγίσουμε το πρόβλημα της ανεργίας πολύ προσεκτικά. 

Δύο αιώνες πριν, στην αρχή της Βιομηχανικής Επανάστασης, η έλλειψη εργατικού δυναμικού ήταν ένα από τα κύρια προβλήματα που καλούνταν να λύσουν οι πολιτικές ηγεσίες των δυτικών χωρών. 

Σήμερα είναι ακριβώς το αντίθετο, αφού η ανεργία μαστίζει τις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες. Oι συνταρακτικές αλλαγές στην τεχνολογία αλλάζουν ριζικά το τοπίο. 

Η τεχνολογία, για παράδειγμα, έχει αλλάξει ακόμα και τις παραδοσιακές γεωργικές μεθόδους, κάνοντας τη χειρωνακτική εργασία περιττή. 

Ήδη ρομποτικές συσκευές, που τρέφουν και απογαλακτίζουν βοοειδή, μετατρέπουν πανάρχαιες αγροτικές εργασίες σε ανάμνηση του παρελθόντος. Η απώλεια των χειρωνακτικών εργασιών όμως δεν αφορά μόνο τις ανεπτυγμένες οικονομίες...».

Η υψηλή ανεργία, όχι μόνο σε συνθήκες κρίσης, αλλά και σε φάση ανόδου, τείνει να αποτελέσει χαρακτηριστικό της σημερινής φάσης ανάπτυξης του καπιταλισμού.

Πώς  όμως  εξηγεί  η  αστική  προπαγάνδα  αυτό  το 
φαινόμενο;...Ότι φταίει η εισαγωγή νέων τεχνολογιών... 

 

Ψέμα παλιό, γιατί η αλήθεια είναι διαφορετική: Ότι φταίει, δηλαδή, η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών με σκοπό το καπιταλιστικό κέδρος. Αντί να διευρύνονται οι δυνατότητες μείωσης του εργάσιμου χρόνου και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, πετιούνται εργάτες εκτός παραγωγής. 

Άλλη μια απόδειξη ότι η παραγωγή με σκοπό το καπιταλιστικό κέρδος είναι παρωχημένη, αντιδραστική και πρέπει να ανατραπεί...

Σημείωση εκτός κειμένου: Αντί με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, να αυξάνεται ο ελεύθερος χρόνος για τους εργαζόμενους -ο χρόνος είναι ο χώρος της ανθρώπινης ανάπτυξης-  και η εργασία να γίνεται ανθρώπινη επικοινωνία, και όχι εμπράγματη,  μια δημιουργικά ελεύθερη και ευχάριστη απασχόληση, καλύπτοντας πλήρως τις σύγχρονες ανθρώπινες ανάγκες, οι νέες τεχνολογίες και τα επιτεύγματά τους στην παραγωγική διαδικασία, που είναι αποτέλεσμα της εργασίας, των αγώνων και θυσιών εκατομμυρίων ανθρώπων, παραμένοντας στην ιδιοκτησία και τον έλεγχο των καπιταλιστών, επικρέμονται σαν δαμόκλεια σπάθη πάνω από τα κεφάλια των εργαζομένων.

Το αποτέλεσμα των ανθρώπινων δυνατοτήτων, γιατί έτσι το θέλουν μια χούφτα  σφετεριστών του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου,  απειλεί πραγματικά σήμερα την ανθρωπότητα.

Κι εμείς;… στον Πάπα!!   

"Τρισδιάστατη Εκτύπωση", μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα  (ΕΔΩ)

*Από την στήλη  "Από...μέρα   σε...μέρα"  του Ριζοσπάστη. 

Αναρτήθηκε από Crousma

Αργεντινή, «δόλιος φάρος» για το λαϊκό κίνημα

Αργεντινή, «δόλιος φάρος» για το λαϊκό κίνημα

Στο παρελθόν, πειρατές της στεριάς, με πρώτο τον μυθικό ήρωα Ναύπλιο, χρησιμοποιούσαν ψεύτικους, δόλιους φάρους για να αποπροσανατολίσουν τα πλοία και να τα κατευθύνουν πάνω σε ξέρες, με σκοπό να τα βυθίσουν. Η στάση και ο προσανατολισμός του λαϊκού κινήματος στην Αργεντινή, κατά τη διάρκεια της συγχρονισμένης οικονομικής και πολιτικής κρίσης του 2001, ήταν, με απόλυτη βεβαιότητα, ξέρα προς αποφυγήν για το λαϊκό κίνημα. Οσοι την επικαλούνται, παριστάνοντας τους επικριτές του καπιταλισμού, θυμίζουν τους πειρατές με τους «δόλιους φάρους», που στόχο έχουν να παρασύρουν το λαϊκό κίνημα προς την «ξέρα» της συναίνεσης και της υποταγής. Στόχος τους είναι να το βυθίσουν.

Η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα βιώνουν τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης, που στόχο έχει να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, μεταφέροντας όλα τα βάρη της κρίσης στα λαϊκά στρώματα. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, μια σειρά από ιδεολογήματα, που στόχο έχουν να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης και των συνεπειών της στους εργαζόμενους, κερδίζουν έδαφος. Ανάμεσα σε αυτά, ιδιαίτερο ρόλο διαδραματίζει το ιδεολόγημα που αναγορεύει από τη μια το συνδυασμό εξωτερικού χρέους και ελλείμματος και από την άλλη το ευρώ σε αντιπαράθεση με τη δραχμή ως βασική αιτία των δεινών που πλήττουν τα λαϊκά στρώματα. Η συζήτηση για το χρέος είναι πλέον τόσο κοινή, ώστε τα ΜΜΕ βρίθουν από αναφορές στο χρέος, στα spreads και στα ασφάλιστρα κινδύνου, ενώ από την άλλη η «νομισματική» αντιπαράθεση εστιάζει στις μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες που θα είχε η χώρα αν διέθετε «εθνικό νόμισμα».Το χρέος και το ευρώ χρησιμοποιούνται σαν ο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος, παρουσιαζόμενα σαν η μήτρα κάθε κακού, αποκρύπτοντας ότι η αιτία της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων βρίσκεται στις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής και όχι στο ύψος του χρέους ή στο νόμισμα.

Στο πλαίσιο όλης αυτής της προβληματικής, που δέχεται το χρέος και το ευρώ σαν την πηγή του κακού, ξεδιπλώνεται ένας ολόκληρος σωρός από παραπλήσιες απόψεις και θέσεις, κυρίως του οπορτουνιστικού ρεύματος (ΣΥΡΙΖΑ κλπ.). Αλλού μιλώντας για επαναδιαπραγμάτευση του χρόνου αποπληρωμής και των επιτοκίων, αλλού για ψαλίδισμα του ύψους του χρέους, αλλού για διαγραφή του και παύση πληρωμών. Στην πραγματικότητα πρόκειται για διαφορετικές παραλλαγές της ίδιας βασικής μελωδίας, που σε όλους τους τόνους τονίζει την ανάγκη για διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους και για άσκηση ελεύθερης νομισματικής πολιτικής και ιδίως μεταβολής της συναλλαγματικής ισοτιμίας ως του βασικού αντίδοτου για την καταπολέμηση του ελλείμματος ανταγωνιστικότητας των εξαγωγών που προκαλείται από το ακριβό νόμισμα που χρησιμοποιεί η χώρα. Η διαχειριστική αυτή πρόταση ουσιαστικά αναγορεύει το ευρώ και το χρέος ως αιτίες της κρίσης και, με συνέπεια λόγων και έργων, προτάσσει σαν ριζοσπαστική διέξοδο των λαϊκών στρωμάτων από την κρίση την αλλαγή του νομίσματος και τη διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους, χωρίς να θίγει την αστική εξουσία.

Το παράδειγμα της Αργεντινής

Για να γίνει κατανοητή η επίδραση που θα είχε στην Ελλάδα η αλλαγή της νομισματικής πολιτικής και η διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, χωρίς ανατροπή δηλαδή στο επίπεδο της εξουσίας, θα αναφερθούμε στο ιστορικό παράδειγμα της Αργεντινής όπου η γραμμή αυτή εφαρμόσθηκε στην ολότητά της, αφού η ιστορική γνώση είναι το στέρεο όπλο για «όσους θέλουν να έχουν μια σαφή εικόνα των όσων έχουν γίνει ή μια πρόβλεψη των όσων θα γίνουν, με παρόμοιο τρόπο, όπως συνήθως συμβαίνει με την ανθρώπινη ιστορία». Στην Αργεντινή η οικονομική κρίση που εκδηλώθηκε την τριετία 1998 έως 2001 επιχειρήθηκε να αντιμετωπισθεί με υποτίμηση του νομίσματος και με διαφορετική διαχείριση του κρατικού χρέους, μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, ακολουθήθηκε δηλαδή ακριβώς η διαχειριστική λύση που προτείνεται απ' το οπορτουνιστικό ρεύμα και για την Ελλάδα. Ομως η συγκεκριμένη λύση προβάλλεται ακόμα και από αστούς οικονομολόγους και πολιτικούς.

Οικονομικές αναδιαρθρώσεις της δεκαετίας του 1990

Η οικονομία της Αργεντινής σαρώθηκε τη δεκαετία του 1990 από ένα πλέγμα καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που ως στόχο είχαν τη διασφάλιση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων. Οι μεταρρυθμίσεις αφορούσαν στην ελάττωση της φορολογίας του κεφαλαίου, στην απομάκρυνση των φόρων και των περισσότερων περιορισμών στις εισαγωγές και στον εκμηδενισμό της φορολογίας στις εξαγωγές εμπορευμάτων. Ας σημειωθεί ότι το 1990 η φορολογία στις εξαγωγές εμπορευμάτων αποτελούσε το 8,5% των εσόδων της κυβέρνησης. Επιπλέον στις μεταρρυθμίσεις αυτές περιλαμβανόταν η ελάττωση της φορολογίας της αγροτικής παραγωγής και της κατοχής αγροτικής γης, η απελευθέρωση της κίνησης του κεφαλαίου επιτρέποντας ελεύθερες εισροές και εκροές κεφαλαίων και η ιδιωτικοποίηση σχεδόν όλων των οργανισμών κοινής ωφέλειας. Κορωνίδα των μεταρρυθμίσεων ήταν η ουσιαστική υιοθέτηση ως νομίσματος του αμερικανικού δολαρίου μέσω της πλήρους μετατρεψιμότητας του εγχώριου πέσο σε δολάρια.



Η κυβέρνηση της Αργεντινής υιοθέτησε μια δημοσιονομική πολιτική ελάχιστης φορολογίας του κεφαλαίου, με τα κρατικά έσοδα να βασίζονται κατά κύριο λόγο στην έμμεση λαϊκή φορολογία, ενώ το κρατικό έλλειμμα καλυπτόταν από εξωτερικό δανεισμό. Χρησιμοποίησε τον εξωτερικό δανεισμό για να τροφοδοτήσει την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου μέσω φοροαπαλλαγών, με αντίστοιχη εκτίναξη του εξωτερικού χρέους της. Η οικονομική πολιτική οδήγησε σε μια δεκαετία ταχύτατης - για το επίπεδο της Αργεντινής - οικονομικής ανάπτυξης με το μέσο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ να ανέρχεται σε περίπου 4,8% ετησίως.



Οικονομική κρίση 1999-2002



Από το τέλος του 1998 η οικονομία της Αργεντινής εισήλθε σε βαθιά οικονομική κρίση, αποτέλεσμα της οποίας ήταν και μια οξύτατη πολιτική κρίση που κορυφώθηκε στο τέλος του 2001. Το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 3,4% το 1999, κατά 0,8% το 2000, κατά 4,4% το 2001 και κατά 10,9% το 2002. Η βιομηχανική παραγωγή έπεσε στο 70% της αντίστοιχης του 1997. Το Μάη του 2001 οι άνεργοι και υποαπασχολούμενοι έφθαναν στο 30,1%, ενώ ένα χρόνο μετά στο 40%. Τον Οκτώβρη του 2001 το επίσημο ποσοστό φτώχειας στη χώρα ξεπέρασε το 38%, ενώ ένα χρόνο μετά το ποσοστό φτώχειας άγγιξε το 60% του πληθυσμού.




Η αστική σκέψη, ειδικά μπροστά και στην κρίση, ταλαντευόταν ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πολιτικές διαχείρισης της οικονομίας, την περιοριστική πολιτική και την επεκτατική πολιτική. Η περιοριστική πολιτική δίνει βάρος στη συγκράτηση δαπανών και σε αυξήσεις των φόρων ώστε να «συμμαζευτεί» η οικονομία και να βελτιωθεί η δημοσιονομική κατάσταση, ενώ η δεύτερη βασίζεται στην «τόνωση» της οικονομίας μέσω αναπτυξιακών έργων και χρηματοδότησης, ώστε να αναπτυχθεί η οικονομία και να ξεπερασθεί η κρίση σε βάρος της δημοσιονομικής κατάστασης. Φυσικά, πρόκειται για τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αφού σε κάθε περίπτωση το βάρος της κρίσης το πληρώνουν τα λαϊκά στρώματα. Η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική τροφοδοτείται από τη λιτότητα και τη φορολογία των λαϊκών στρωμάτων που επιβάλλεται άμεσα, ενώ η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική απλά μεταθέτει ένα μέρος των λαϊκών θυσιών στο μέλλον. Ετσι, από τη σκοπιά του λαϊκού κινήματος το «δίλημμα» περιορίζεται στο πότε θα «πληρωθεί το μάρμαρο». Στα πλαίσια αυτά, η αστική διαχείριση στην Αργεντινή μετέβαλε το μείγμα της ασκούμενης πολιτικής και στράφηκε προς μια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, αρχικά με μεγάλες αυξήσεις στη φορολογία και στη συνέχεια με σημαντικότατες περικοπές στα δημόσια έξοδα, ενώ στα μέσα του 2001 το κοινοβούλιο ψήφισε μια νομοθετική ρύθμιση πολιτικής μηδενικού ελλείμματος.




Συγχρόνως οξύνθηκε η αντιπαράθεση που αφορούσε στην ασκούμενη νομισματική πολιτική. Το κυβερνών κόμμα ενέμενε στη νομισματική πολιτική σύνδεσης με σταθερή ισοτιμία του νομίσματος με το δολάριο και στην ανάγκη εξασφάλισης εξωτερικού δανεισμού. Από την άλλη, το βασικό αντιπολιτευόμενο κόμμα υιοθέτησε την άποψη ότι η υποτίμηση ήταν απαραίτητη και ότι απαιτούνταν στροφή στην εγχώρια παραγωγή. Η διάσταση απόψεων εξέφραζε τις αντιθέσεις ανάμεσα σε μερίδες του κεφαλαίου, αλλά και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης. Η καπιταλιστική κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και η έξοδος από την κρίση απαιτεί απαξίωση, καταστροφή δηλαδή τμήματος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου. Η εγκατάλειψη της σταθερής ισοτιμίας ευνοούσε τη μερίδα του βιομηχανικού κεφαλαίου με εξαγωγικό προσανατολισμό, ενώ προσέκρουε στο διεθνή δανεισμό της χώρας, που ήταν σε συνάλλαγμα και η αποπληρωμή του θα αυξανόταν υπέρμετρα. Η σταθερή ισοτιμία από την άλλη ευνοούσε το τραπεζικό κεφάλαιο, που συναλλασσόταν σε δολάρια. Η όξυνση των αντιθέσεων εκφράστηκε με όξυνση των αντιθέσεων στην πολιτική σκηνή. Ιδιαίτερη καμπή της τελευταίας ήταν οι εκλογές για τα νομοθετικά σώματα - τον Οκτώβρη του 2001 - όπου το κυβερνών κόμμα ηττήθηκε. Η Αργεντινή είναι προεδρική δημοκρατία και οι εκλογές για τον πρόεδρο, που ασκεί την εκτελεστική εξουσία, και για τα νομοθετικά σώματα γίνονται ξεχωριστά. Κορύφωση των πολιτικών αντιπαραθέσεων ήταν η πολιτική κρίση που εκδηλώθηκε ολοκληρωμένα το Δεκέμβρη του 2001.



Η πολιτική κρίση του Δεκέμβρη του 2001




Αιτίες της πολιτικής κρίσης ήταν η οικονομική κρίση, η τεράστια διόγκωση της ανεργίας και της φτώχειας, η ραγδαία υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού, ενώ συνετέλεσαν και οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της αστικής τάξης. Η πολιτική αντιπαράθεση οξύνθηκε από την απόφαση της κυβέρνησης να επιβάλει πάγωμα των τραπεζικών λογαριασμών, με στόχο να σταματήσει τη φυγή κεφαλαίων από τις τράπεζες, που είχε ως αποτέλεσμα τις γνωστές κινητοποιήσεις με τις κατσαρόλες που αφορούσαν τα σχετικά πιο εύπορα στρώματα του πληθυσμού. Οι κινητοποιήσεις κατά της κυβερνητικής λιτότητας έγιναν μόνιμο φαινόμενο και στα μέσα Δεκέμβρη ξέσπασαν πλέον μαζικότατες λαϊκές διαδηλώσεις. Η λαϊκή αγανάκτηση εκδηλώθηκε μαζικά με ιδιαίτερα προωθημένες μορφές, στρεφόμενη εναντίον τραπεζών, γραφείων πολυεθνικών και μεγάλων εμπορικών καταστημάτων. Στις λαϊκές γειτονιές του Μπουένος Αϊρες δημιουργήθηκαν εκατοντάδες λαϊκά συμβούλια, που, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις συσπείρωναν, στο απόγειό τους, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, ενώ μαζικοποιήθηκε και το φαινόμενο κατάληψης εργοστασίων που κλείνουν και η λειτουργία τους από συμβούλια εργατών.




Στην Αργεντινή, το φαινόμενο καταλήψεων εργοστασίων που έκλειναν προϋπήρχε της κρίσης. Γνώρισε όμως αλματώδη ανάπτυξη κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2001. Υπολογίζεται ότι περίπου 150-200 εργοστάσια καταλήφθηκαν από εργαζόμενους που συνέχισαν να τα λειτουργούν, ενώ ο συνολικός αριθμός εργαζομένων που συμμετείχαν σε αυτές τις καταλήψεις υπερέβαιναν τις 12.000. Το εντυπωσιακότερο παράδειγμα είναι η κεραμοποιία ΖΑΝΟΝ, που βρίσκεται ακόμα υπό τον έλεγχο των εργαζομένων και στην οποία εργάζονται 470 άνθρωποι.




Το διήμερο 19-20 Δεκέμβρη, μετά από γενική απεργία, οι συγκρούσεις έγιναν πλέον θυελλώδεις, και το κέντρο της πρωτεύουσας συγκλονιζόταν από οδοφράγματα και σφοδρότατες οδομαχίες. Η κυβέρνηση κήρυξε κατάσταση πολιορκίας, ενώ αμέσως μετά παραιτήθηκε μπροστά στους 28 επιβεβαιωμένους νεκρούς. Οι συγκρούσεις συνεχίζονταν μέχρι το τέλος Δεκέμβρη και μέσα στο διάστημα αυτό ορκίστηκαν τρεις διαφορετικοί ενδιάμεσοι πρόεδροι, ένας εκ των οποίων ανακοίνωσε νέο οικονομικό σχέδιο βασισμένο στην άρνηση πληρωμής του χρέους, στην κατάργηση της σταθερής ισοτιμίας με το δολάριο και σε πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων εργασίας. Στις 30 Δεκέμβρη, μετά την παραίτηση του τρίτου προέδρου και την παραίτηση του προέδρου της Γερουσίας, προκειμένου να μην ορισθεί ξανά πρόεδρος της χώρας, δεν προέκυψε πρόεδρος. Η πολιτική κρίση βρισκόταν στο απόγειό της και, όπως εκφράστηκε ολοκληρωμένα και από την τυπική αδυναμία του πολιτικού συστήματος να ορίσει πρόεδρο της χώρας, η εξουσία βρισκόταν πραγματικά στο δρόμο.



Ομως δεν υπήρχε κανένας να τη διεκδικήσει...



Το λαϊκό κίνημα συγκρούσθηκε με την αστυνομία, έστησε οδοφράγματα, συγκρότησε λαϊκά συμβούλια και κατέλαβε ακόμα και εργοστάσια που έκλειναν, αλλά σε επίπεδο στόχων και πολιτικών διεκδικήσεων το κίνημα καθοριζόταν από τις αυθόρμητες αντιδράσεις μεγάλων λαϊκών μαζών και τις επιδράσεις αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων και, παρά τις ιδιαίτερα οξυμένες, δυναμικές και παρατεταμένες μορφές πάλης που χρησιμοποιούσε, δεν είχε ουσιαστικό και συνεκτικό στόχο, δεν είχε αποκτήσει συνείδηση της ιστορικότητας της στιγμής και δεν κατανοούσε στην πραγματικότητα ποιος ήταν ο αντίπαλος. Ακόμα και το ΚΚ Αργεντινής έλεγε «όχι στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όχι στην πληρωμή του εξωτερικού χρέους και καλούσε σε αντίσταση στο ΔΝΤ» και «ζητούσε τη λήψη μέτρων κατά των πλουσίων, αύξηση των μισθών - συντάξεων - κοινωνικών δαπανών και εθνικοποίηση της εθνικής τράπεζας της χώρας», πρότασσε δηλαδή στόχους πάλης που δεν έρχονταν σε ρήξη με την αστική εξουσία, αλλά αντίθετα μπορούσαν να ενσωματωθούν και μάλιστα σχετικά εύκολα και άμεσα. Από την άλλη στο κίνημα σημαντική επίδραση ασκούσαν οι διεκδικήσεις των μεσαίων στρωμάτων που επιτίθονταν στην κυβερνητική οικονομική πολιτική και στις τράπεζες, προσπαθώντας να διασφαλίσουν τα κεκτημένα τους, προτάσσοντας ως βασικό σύνθημα «παραίτηση όλων τώρα», που ήταν τελικά και το σύνθημα που κέρδισε τις μάζες συνολικά. Στην πραγματικότητα, το λαϊκό κίνημα παρασύρθηκε σε μια γραμμή αντιπαράθεσης με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική που συμπυκνωνόταν στο νόμισμα, στο κρατικό χρέος, στον κερδοσκοπικό ρόλο των τραπεζών και στις οικονομικές ρυθμίσεις. Ενώ χρησιμοποιούσε ιδιαίτερα προωθημένες μορφές πάλης, προωθούσε ένα αμιγώς αμυντικό περιεχόμενο διεκδικήσεων που το κατέστησε ουρά της αντιπολιτευόμενης μερίδας της αστικής τάξης.




Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ότι τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση την καρπώθηκε ολοκληρωτικά σε πολιτικό επίπεδο το αντιπολιτευόμενο κόμμα, που διατυμπάνιζε την ανάγκη διαφορετικής διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας, στην κατεύθυνση «άρνησης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και χαλιναγώγησης της ελεύθερης αγοράς», που περιλάμβανε έξοδο από τη σταθερή ισοτιμία ως απαραίτητο μέτρο αναζωογόνησης της εγχώριας βιομηχανίας και άρνηση πληρωμής του χρέους, που με την έξοδο από τη σταθερή ισοτιμία γινόταν σχεδόν νομοτελειακή. Την επόμενη μέρα ορκίστηκε πρόεδρος από το αντιπολιτευόμενο κόμμα και εξόρκισε την ελεύθερη αγορά ως υπαίτιο της κατάστασης της χώρας διακηρύσσοντας οικονομικές αλλαγές. Η νέα οικονομική πολιτική βασίστηκε στους παρακάτω άξονες: Στάση πληρωμών του κρατικού χρέους, που σημαίνει ότι η κυβέρνηση της Αργεντινής σταμάτησε να αποπληρώνει τις δανειακές της υποχρεώσεις, που ακολουθήθηκε τελικά από τη διαγραφή τμήματος του χρέους αυτού. Αποσύνδεση του νομίσματος από τη σταθερή ισοτιμία και υποτίμισή του. Ισοσκελισμένο δημόσιο προϋπολογισμό και μια σειρά ρυθμίσεων των καταθέσεων και των δανείων που ήταν απαραίτητες, αφού πολλά εξ αυτών ήταν σε δολάρια και έπρεπε να μετατραπούν στο εγχώριο νόμισμα. Ετσι, η γραμμή που προέβλεπε στάση πληρωμών, με διαφορετική δηλαδή διαχείριση του κρατικού χρέους, έξοδο από τη σταθερή ισοτιμία και οικονομικές μεταρρυθμίσεις υλοποιήθηκε στην ολότητά της από τη νέα αστική κυβέρνηση.



Στον απόηχο της κρίσης



Η οικονομία της Αργεντινής πέρασε από τη φάση της κρίσης στην αναζωογόνηση στο τέλος του 2002. Η κυβερνητική πολιτική ήταν απόλυτα επιτυχημένη για την άρχουσα τάξη. Είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική τόνωση του εξαγωγικού προσανατολισμού της οικονομίας της Αργεντινής. Το εμπορικό ισοζύγιο έγινε πλεονασματικό και την πενταετία από το 2003 μέχρι το 2008 ο ρυθμός ανάπτυξης του ΑΕΠ της χώρας ξεπέρασε το 8% ετησίως. Ομως, η φρενήρης οικονομική ανάπτυξη βασίστηκε, στην πραγματικότητα, σε νέα βάρη στην πλάτη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων της Αργεντινής. Οι συνθήκες διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων της Αργεντινής επιδεινώθηκαν σχετικά και απόλυτα μέσα σε μια δεκαπενταετία (1992-2006) οικονομικής ανάπτυξης που οδήγησε στονυπερδιπλασιασμό του ΑΕΠ της χώρας. Στο διάστημα αυτό η απόλυτη φτώχεια αυξήθηκε από το 3,2% στο 8,5% του πληθυσμού. Η σχετική φτώχεια αυξήθηκε από 19,7% του πληθυσμού το 1992 στο 25,6% του πληθυσμού του 2006 και πάνω από 10 εκατ. άνθρωποι ζουν κάτω από το επίσημο όριο φτώχειας. Το 2006 το 43% των εργαζομένων στην Αργεντινή εργάζονταν χωρίς ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, από 31% το 1992. Ο πληθωρισμός ξεπερνά το 20%, κατατρώγοντας το λαϊκό εισόδημα και η ανεργία αγγίζει, συνυπολογίζοντας και την υποαπασχόληση, το 25%. Η οικονομική ανάπτυξη έγινε στην πλάτη των εργαζομένων και οι εξελίξεις στην Αργεντινή επιβεβαίωσαν πλήρως τη διαπίστωση ότι, κάτω από το ζυγό των μονοπωλίων, τα λαϊκά στρώματα «πληρώνουν το μάρμαρο» και στη φάση της κρίσης και στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, είτε με επεκτατική, είτε με περιοριστική δημοσιονομική πολιτική.



Μαθαίνοντας από την Αργεντινή




Το λαϊκό κίνημα της Αργεντινής, στη δίνη της κρίσης, δεν κατόρθωσε να στοιχειοθετήσει πολιτικές διεκδικήσεις και αντίστοιχους στόχους πάλης, τους στόχους πάλης που στρέφονται πραγματικά κατά της εκμετάλλευσης, κατά της εξαθλίωσης, κατά της φτώχειας, κατά της εξουσίας των μονοπωλίων. Στην πραγματικότητα εισήλθε στην αρένα της κοινωνικής σύγκρουσης όχι ως πρωταγωνιστής, αλλά ως κομπάρσος. Δε χειραφετήθηκε από τις ιδεολογικοπολιτικές επιρροές της αστικής τάξης και ασυνείδητα συντάχθηκε σε έναν αγώνα κατά της κυβέρνησης και της κυβερνητικής νομισματικής πολιτικής. Στοιχήθηκε, ακολουθώντας την αστική αντιπολίτευση που εξέφραζε τα συμφέροντα μιας άλλης μερίδας της αστικής τάξης της χώρας, πίσω από την πάλη για παραίτηση της κυβέρνησης, αλλαγή του νομίσματος και άρνηση πληρωμής του χρέους, χωρίς να προσανατολίζει σε γραμμή ρήξης και ανατροπής της εξουσίας της άρχουσας τάξης. Υιοθέτησε, κάτω από την πίεση αστικών, μικροαστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων, την ίδια γραμμή της διαφορετικής διαχείρισης του καπιταλισμού που προτείνεται σαν φάρμακο κατά της κρίσης στην Ελλάδα, τη γραμμή στάσης πληρωμών και αλλαγής της νομισματικής πολιτικής. Η γραμμή αυτή όχι μόνο δε στόχευε στην εξάλειψη της αιτίας της εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων, που είναι οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, ο καπιταλισμός, αλλά ούτε καν δημιουργούσε προϋποθέσεις για την οργάνωση και την κλιμάκωση της αντεπίθεσης του λαϊκού κινήματος. Ετσι, η εφαρμογή της δεν αναίρεσε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε την εξαθλίωση. Σαν αποτέλεσμα δε διαμορφώθηκαν, μέσα στο λαϊκό κίνημα, εκείνες οι δυνάμεις που θα ωθούσαν σε αλλαγή του συσχετισμού και που θα έδιναν, την κρίσιμη στιγμή, την αποφασιστική μάχη, τη μάχη σύγκρουσης με την εξουσία των μονοπωλίων, με στόχο την ανατροπή της. Ετσι, όταν η κρίσιμη στιγμή ήλθε, απλώς παρήλθε...




Φυσικά, η αποτυχία του λαϊκού κινήματος στην Αργεντινή να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις δεν ήταν τυχαία. Οφείλεται στην έλλειψη πολιτικής πρωτοπορίας, στις αδυναμίες του Κομμουνιστικού Κόμματος, που την κρίσιμη ώρα ηγείται του αγώνα για την κατάληψη της εξουσίας και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Στην Ελλάδα οι εξελίξεις θα είναι διαφορετικές, γιατί το ΚΚΕ δε θα αφήσει το λαϊκό κίνημα να γίνει ουρά των εξελίξεων παρασυρόμενο από «δόλιους φάρους». Αντίθετα θα φροντίσουμε, ως Κόμμα, ώστε η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να σφραγίσουν ανεξίτηλα τις εξελίξεις.




Του
Γρηγόρη ΛΙΟΝΗ*
*Ο Γρηγόρης Λιονής είναι μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Ο ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύει (και) τους άνεργους

Ο ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύει (και) τους άνεργους

Παρουσιάζοντας τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ανεργία και την προστασία των ανέργων, τον Ιούνη του 2013, ο Αλ. Τσίπρας έλεγε: «Η ανεργία δεν αντιμετωπίζεται από τη δημιουργία ανακυκλούμενων θέσεων εργασίας (...) Ούτε με τα προγράμματα μερικής και προσωρινής εργασίας. Οι πολιτικές αυτές είναι απλά μηχανισμός ανακύκλωσης των ανέργων (...) Στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ παραμένει η επίτευξη σταθερής και πλήρους απασχόλησης. Και αυτό μπορεί να γίνει (...) με τη δημιουργία θέσεων εργασίας πλήρους και σταθερής απασχόλησης συμβατών με την αξιοπρέπεια και την αναβάθμιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων (...) Αυτή την περίοδο να μη βρεθεί κανείς και καμιά μόνος/η απέναντι στην κρίση (...) Με άμεση επαναφορά του επιδόματος ανεργίας στα 461 ευρώ, που ήταν πριν την μείωσή του στις 28/2/2012, με στόχο να φτάσει το 80% του βασικού μισθού και σταδιακή χρονική επιμήκυνση της χορήγησής του σε πρώτη φάση για άλλους 12 μήνες. Με εγγραφή στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ, χορήγηση επιδόματος ανεργίας και συμμετοχή τους στα προγράμματά του, εκείνων των αυτοαπασχολούμενων, οι οποίοι διέκοψαν την επαγγελματική τους δραστηριότητα, από τη στιγμή της διακοπής της με δήλωση στην αρμόδια ΔΟΥ».

***

Σχεδόν ένα χρόνο μετά, ο Αλ. Τσίπρας παρουσίασε από τη Θεσσαλονίκη τις προγραμματικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αν κυβερνήσει. Για την ανεργία και την προστασία των ανέργων, υποσχέθηκε «άμεσα ένα έκτακτο πρόγραμμα για την ανάκτηση της εργασίας, διετούς διάρκειας, συνολικού κόστους 5 δισ. ευρώ εκ των οποίων 3 δισ. ευρώ για τον πρώτο χρόνο. Το πρόγραμμα προβλέπει την καθαρή αύξηση των θέσεων εργασίας της τάξης των 300.000 στο σύνολο της οικονομίας - δηλαδή στον ιδιωτικό τομέα, στο δημόσιο και στον τομέα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας (...) Εκτός από την τοπική αυτοδιοίκηση, η απορρόφησή τους στον ιδιωτικό τομέα θα συνδυαστεί με στοχευμένες επιδοτήσεις νέων θέσεων εργασίας για νέους 15 - 24 ετών και μακροχρόνια ανέργους άνω των 35 ετών, σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις (...) Αυτό (το πρόγραμμα), τον πρώτο χρόνο θα χρηματοδοτηθεί κατά 1 δισ. από τη γέφυρα του ΕΣΠΑ 2007 - 2013, κατά 1,5 δισ. από τα 2,5 δισ. του ΕΣΠΑ 2014 - 2020 και κατά 500 εκατ. από άλλα εξειδικευμένα ευρωπαϊκά εργαλεία για την αύξηση της απασχόλησης». Για την προστασία των ανέργων, ο Αλ. Τσίπρας υποσχέθηκε: «Το πρόγραμμά μας για 300.000 νέες θέσεις εργασίας θα εξοικονομήσει πόρους, αφού ένας σημαντικός αριθμός δικαιούχων του επιδόματος θα αποκτήσει εργασία. Σε ισάριθμους ανέργους θα χορηγηθεί επίδομα ανεργίας, με κοινωνικά κριτήρια».

***

Τι προκύπτει; Ο ΣΥΡΙΖΑ, που τον Ιούνη του 2013 αφόριζε τα προγράμματα της μισοδουλειάς και της ανακύκλωσης της ανεργίας, το Σεπτέμβρη του 2014 υπόσχεται ότι ως κυβέρνηση θα φτιάξει 300.000 τέτοιες θέσεις απασχόλησης, μέσα σε μια πενταετία. Γιατί, βέβαια, τα ΕΣΠΑ, από τα οποία χρηματοδοτεί τα προγράμματά της και η σημερινή κυβέρνηση, μόνο τέτοιες θέσεις απασχόλησης προβλέπουν: Ολιγόμηνες, με πετσοκομμένους μισθούς και δικαιώματα, που προσφέρουν, κύρια στους νέους, ένα διάλειμμα εργασίας ανάμεσα σε δυο περιόδους ανεργίας. Για τους άνεργους, ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχονταν αύξηση του επιδόματος του ΟΑΕΔ στα 461 ευρώ, από 360 που είναι σήμερα, επιμήκυνση του χρόνου καταβολής κατά 12 μήνες (σήμερα έχει διάρκεια μέχρι ένα χρόνο), διεύρυνση των κριτηρίων γι' αυτούς που το δικαιούνται και παροχή του επιδόματος στους άνεργους αυτοαπασχολούμενους. Καμιά από αυτές τις δεσμεύσεις δεν επαναλαμβάνεται στις προγραμματικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ που έκανε από τη ΔΕΘ. Αντίθετα, υπόσχεται την καταβολή του ίδιου πενιχρού επιδόματος στον ίδιο αριθμό ανέργων (9,2% των εγγεγραμμένων), τους οποίους όμως υπόσχεται να ανακυκλώσει, με την προϋπόθεση ότι κάποιοι από τους σημερινούς επιδοτούμενους θα περάσουν για λίγους μήνες στα προγράμματα των ΕΣΠΑ! Μέσα σε 15 μήνες, ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψε ακόμα και αυτά τα ελάχιστα που έταζε στους άνεργους, τους οποίους κοροϊδεύει ωμά και τους «εκπαιδεύει» να χαμηλώνουν ολοένα και περισσότερο τις απαιτήσεις τους, να συνηθίσουν να ζουν αδιαμαρτύρητα στη φτώχεια. Το «κοστολογημένο» και «ρεαλιστικό» πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι προσαρμοσμένο στις «αντοχές της οικονομίας» του κεφαλαίου και γι' αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση στην πολιτική της ΝΔ.

Νομιμοποιεί τη διαπλοκή στο όνομα της καταπολέμησής της

Νομιμοποιεί τη διαπλοκή στο όνομα της καταπολέμησής της

Τροποποίηση - κοροϊδία για το προωθούμενο φακέλωμα του λαού μέσω των κουπονιών παρουσίασε χτες η κυβέρνηση

Ολοκληρώθηκε χτες, στην Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης της Βουλής, η διαδικασία συζήτησης του νομοσχεδίου για τα οικονομικά των κομμάτων, με το οποίο προωθούνται η απροκάλυπτη παρέμβαση στη λειτουργία των κομμάτων και το φακέλωμα του λαού στο όνομα της «καταπολέμησης της διαφθοράς», την ίδια ώρα που νομιμοποιείται και επισήμως η χρηματοδότηση κομμάτων από επιχειρηματικούς ομίλους, με έκπτωση μάλιστα στο 100% των σχετικών ποσών από το φορολογητέο εισόδημα των επιχειρηματιών που χρηματοδοτούν κόμματα. Πλέον, το νομοσχέδιο προωθείται για ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής, διαδικασία που αναμένεται την επόμενη βδομάδα.
Το ΚΚΕ καταψήφισε το νομοσχέδιο στην Επιτροπή και είναι το μοναδικό κόμμα που, από τη δημοσίευση ακόμα του κυβερνητικού σχεδίου νόμου, ανέδειξε το βαθιά αντιδραστικό του χαρακτήρα. Κατά ψήφισαν και οι ΑΝΕΛ και ΔΗΜΑΡ, χωρίς ωστόσο να αμφισβητούν τις πραγματικές επιδιώξεις του νομοσχεδίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιφυλάχθηκε για τη στάση που θα κρατήσει στην Ολομέλεια, ενώ χτες η εισηγήτριά του, Ο. Γεροβασίλη, ανέφερε ότι ενδέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ ανάλογα με τη στάση της κυβέρνησης να ψηφίσει «παρών». Η ΧΑ ψήφισε «παρών» στην Επιτροπή.
Σε μία κίνηση ελιγμού, που δεν αλλάζει καθόλου την ουσία του εκτεταμένου φακελώματος που προωθεί το νομοσχέδιο (μέσα από τις διατάξεις που υποχρεώνουν κάθε άνθρωπο του μόχθου που ενισχύει ένα κόμμα -είτε είναι μέλος του είτε είναι φίλος του- ακόμα και με 1 ευρώ, να δίνει ονοματεπώνυμο, ΑΦΜ ή Αριθμό Δελτίου Ταυτότητας), στη χτεσινή συνεδρίαση της Επιτροπής ο υπουργός Εσωτερικών, Αργ. Ντινόπουλος, ανέφερε ότι «η πρότασή μας είναι να υπάρχει η δυνατότητα για οικονομικές εξορμήσεις, στις οποίες να μπορεί ο κάθε πολίτης να δίνει τη δική του συνεισφορά στο κόμμα, μέσω και των κουπονιών, αρκεί αυτή να είναι μέχρι ενός ορισμένου ποσού», διευκρινίζοντας ότι το συνολικό ποσό εισφορών από ανώνυμα κουπόνια που θα επιτρέπεται σε κάθε κόμμα θα είναι μόλις 150 χιλιάδες ευρώ το χρόνο!

Θέλουν να εξοικειωθεί ο λαός με την ενίσχυση κομμάτων από εταιρείες

Απαντώντας, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης, χαρακτήρισε την τροποποίηση «καθαρή κοροϊδία».
Οπως σημείωσε, «η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος και των κομμάτων κρίνεται από το τι πολιτική εφαρμόζουν και ποιον εξυπηρετούν (...)
Εμείς διαφωνούμε συνολικά με τη φιλοσοφία του νομοσχεδίου. Οχι ότι φοβόμαστε τη διαφάνεια (...) Τουλάχιστον, σε ό,τι αφορά το ΚΚΕ, δίνεται αναλυτική αναφορά πόσα μαζεύει, πού τα διαθέτει, γίνεται έλεγχος κάθε χρόνο και δεν έχουμε κανένα τέτοιο θέμα.
Το κεντρικό ζήτημα το οποίο βάζουμε είναι ότι νομιμοποιείται η διαπλοκή στο όνομα του να χτυπηθεί. Με στόχο μακροπρόθεσμο, να εξοικειωθεί ο κόσμος με το ονομαζόμενο αμερικανικό σύστημα, όπου οι εταιρείες προσφέρουν και χρηματοδοτούν κόμματα και βουλευτές (...) Επιτρέπεται σε ΝΠΙΔ, εταιρείες κλπ. να χρηματοδοτούν κόμματα μέχρι ένα ύψος. Και δεύτερον, επιτρέπεται να χρηματοδοτούν και βουλευτές όχι μόνο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου αλλά και κατά τη διάρκεια της θητείας (...) Νομιμοποιείται ότι είναι πολύ φυσιολογικό πράγμα οι διάφορες εταιρείες να ενισχύουν τα κόμματα. Και αυτό δεν αντιμετωπίζει τη διαφθορά».
«Τα κόμματα», πρόσθεσε, «δεν είναι εταιρείες, ούτε επιχειρήσεις. Αντιμετωπίζονται ως Ανώνυμες Εταιρείες. Η παρέμβαση στη λειτουργία των κομμάτων είναι σημαντική. Κάθε κόμμα έχει καταστατικό, έχει όρους που γίνεται ένας μέλος του. Σε ό,τι αφορά το δικό μας Κόμμα, η πληρωμή της συνδρομής τουλάχιστον στο 1% είναι όρος για να είναι ένας μέλος του Κόμματος, ο εσωτερικός έλεγχος είναι σκληρός στο ΚΚΕ και το γνωρίζουν οι πάντες, άσχετα αν διαφωνούν μαζί μας ιδεολογικά.
(...) Στην Ουγγαρία, κάποιον διαγράψανε και πήγε στο δικαστήριο για να παρέμβει στην εσωτερική λειτουργία ενός κόμματος. Αυτός είναι ο στόχος. Να δημιουργήσει κόμματα που θα είναι του ίδιου του συστήματος και θα λειτουργούν στα πλαίσια του συστήματος».
Για τα κουπόνια, τόνισε, «εμείς θα ξεκαθαρίσουμε ότι το ΚΚΕ θέλει και επιδιώκει όσοι το ενισχύουν, να το δηλώνουν κιόλας γιατί αυτό μας ωφελεί πολιτικά και σπάει κάποια τρομοκρατία. Ομως, στην πράξη (...) ο άλλος θα σου θέσει το εξής ερώτημα "από πού και ως πού θα πρέπει να ξέρει ο οποιοσδήποτε -το κράτος- ότι εγώ που είμαι ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ., ενισχύω και το ΚΚΕ; Δε θέλω, δεν είναι προσωπικό δεδομένο αυτό;" (...)
Θα καταπολεμηθεί τώρα η διαπλοκή, αν ονομαστικοποιηθούν όλα τα κουπόνια; Το ΚΚΕ έχει διαφορετικό τρόπο λειτουργίας από τα άλλα κόμματα και είναι γνωστό. Παράδειγμα, ο βουλευτικός μας μισθός πάει στο Κόμμα και παίρνουμε 800 ευρώ το μήνα. Δηλαδή, θα απαγορεύεται να δίνουμε το βουλευτικό μισθό ή τη σύνταξη αύριο; Θα πρέπει να τη δίνουμε μέχρι 20.000 ευρώ το χρόνο όπως λέει;»
Ο Θ. Παφίλης, τέλος, εξέφρασε τη συμφωνία του ΚΚΕ στο άρθρο που προβλέπει τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Πάπας Φραγκίσκος… και η διάλυση του ΝΑΤΟ

 Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Πάπας Φραγκίσκος… και η διάλυση του ΝΑΤΟ

Α

κούγοντας την είδηση για την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Βατικανό και τη συνάντησή του με τον Πάπα Φραγκίσκο, θεωρήσαμε αρχικά ότι πρόκειται για «τρολάρισμα» ή για εκείνες τις γνωστές εντυπωσιοθηρικές δραστηριότητες που προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συνομιλητές «υψηλού επιπέδου» ανά την Ευρώπη και την υφήλιο, στους οποίους μάλιστα δίνει και εξετάσεις στο ότι δε θα αμφισβητήσει τα συμφέροντά τους...

Το πράγμα όμως άρχισε να σοβαρεύει, όταν διαβάσαμε τους τίτλους της χθεσινής «ΑΥΓΗΣ» για τη συνάντηση με τον «Πάπα των φτωχών και της ειρήνης», τον «κατήγορο του αδίστακτου τραπεζικού συστήματος» και άλλα τέτοια απίθανα. Αλήθεια δεν έχουν ιδέα στην Κουμουνδούρου για τα έργα και τις ημέρες της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, δεν έχουν ακούσει τίποτε για το ρόλο του Βατικανού σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, όπως στη Γιουγκοσλαβία, για τη συμμετοχή σε μονοπωλιακές πολυεθνικές επιχειρήσεις, την εμπλοκή του σε δεκάδες οικονομικά σκάνδαλα;  Ή μήπως πιστεύουν ότι αυτό θα αλλάξει, επειδή ο σημερινός Πάπας εμφανίζεται ως προστάτης των φτωχών;

Τα γνωρίζουν και πολύ καλά μάλιστα, αλλά είναι τέτοιος ο τυχοδιωκτισμός τους και η κοροϊδία προς το λαό που φτάνουν σε σημείο να βαφτίζουν «ριζοσπαστισμό» τις επαφές τους με τα πιο σκληροπυρηνικά κέντρα του καπιταλιστικού κατεστημένου, όπως είναι και το Βατικανό. 

Εκτός αν βέβαια η επικείμενη συνάντηση εντάσσεται στην αναζήτηση συμμάχων για τη «διάλυση του ΝΑΤΟ». 

Αφού, ως γνωστόν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει στόχο την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και αφού ο στόχος «να διαλυθεί το ΝΑΤΟ από μόνο του» δεν είναι πάρα ευσεβής πόθος, που δε μπορεί να γίνει παρά μόνο στη… «δευτέρα Παρουσία», είναι πολύ λογικό και ο ΣΥΡΙΖΑ να αναζητά συμμάχους στις προσευχές του Πάπα και βοήθεια «εξ’ ουρανού». Μέχρι τότε, βέβαια, ο λαός θα πληρώνει με τεράστιο κόστος και κινδύνους τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους.

902.gr

ΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΣΟΥ ΕΡΓΑΤΗ απο το ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΩΝ

 ΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΣΟΥ ΕΡΓΑΤΗ απο το ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΩΝ

Κατάπτυστη απόφαση για απολυμένες του ΙΚΕΑ

Με μια απαράδεκτη απόφαση, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών απέρριψε την αγωγή που είχαν καταθέσει τέσσερις εργαζόμενες που απολύθηκαν από το ΙΚΕΑ στις 5 Δεκέμβρη 2012, επειδή αρνήθηκαν να υπογράψουν ατομική σύμβαση με μείωση μισθού από 8,5% έως 11%, που ήθελε να επιβάλλει η εργοδοσία.
Οι εργαζόμενες ζητούσαν να κηρυχτούν άκυρες οι απολύσεις, με το αιτιολογικό ότι έγιναν για εκδικητικούς λόγους και για παραδειγματισμό των συναδέλφων τους, που αντέδρασαν στις μειώσεις μισθών, συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις εκείνων των ημερών. Η απόφαση του δικαστηρίου απορρίπτει την αγωγή των απολυμένων στο σκέλος που αφορά την επαναπρόσληψή τους και από πάνω τούς επιβαρύνει με όλα τα δικαστικά έξοδα της ΙΚΕΑ! Το πιο προκλητικό απ' όλα, είναι το σκεπτικό της απόφασης, που υιοθετεί έναν προς έναν τους ισχυρισμούς της εργοδοσίας και αποτελεί «οδηγό» για σχετικές υποθέσεις που θα προκύψουν στο μέλλον.

Γράφει συγκεκριμένα η απόφαση: «Αιτία της καταγγελίας των συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας, ήταν η άρνηση των εναγουσών να δεχθούν μείωση στις αποδοχές τους. Η πρόταση της εναγομένης (...) δεν αποσκοπούσε σε μία αύξηση της κερδοφορίας της σε περιβάλλον οικονομικής ανάπτυξης και ευφορίας, αλλά ήταν μία προσπάθεια διάσωσης της επιχείρησης από την πρωτοφανή οικονομική ύφεση, που είχε αποτέλεσμα το έτος 2011 μία πτώση των πωλήσεων κατά 20% και ζημιές ύψους 4,1 εκατομμυρίων ευρώ, με ζημιές 10,8 εκατομμυρίων ευρώ για το σύνολο των επιχειρήσεων του ομίλου Φουρλή, στον οποίο ανήκει η εναγόμενη εταιρεία, που λειτουργεί τα καταστήματα λιανικής πώλησης "ΙΚΕΑ".

Οι καταγγελίες των συμβάσεων εργασίας των εναγουσών, μετά την άρνησή τους να αποδεχθούν μείωση στις αποδοχές τους, δεν ήταν καταχρηστικές (...) Ακόμη όμως και αν η συνδικαλιστική δραστηριότητα των εναγουσών είχε συναποτελέσει αιτία των καταγγελιών, που ως αντίδραση από την πλευρά των εκπροσώπων της εργοδότριας δεν μπορεί να αποκλεισθεί ότι δεν υπήρξε, τότε οι καταγγελίες θα είχαν περισσότερες της μίας αιτίες, πλην αρκούσε για το κύρος τους η αδικαιολόγητη ενόψει των συνθηκών άρνηση των εναγουσών να αποδεχθούν τη μείωση των αποδοχών τους (...) Στο πλαίσιο της ελεύθερης οικονομίας, η αναιτιολόγητη και χωρίς σπουδαίο λόγο καταγγελία των συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου επιτρέπεται πάντοτε και ελέγχεται μόνο από την άποψη της καταχρηστικής άσκησης του σχετικού δικαιώματος, που είναι οπωσδήποτε ένας έλεγχος περιορισμένος».

Τι λέει το δικαστήριο; Οτι είναι αδικαιολόγητο και αποτελεί αιτία απόλυσης για τους εργαζόμενους να μη δεχτούν να πληρώσουν αυτοί την καπιταλιστική κρίση, που ενδέχεται να πλήττει και το δικό τους αφεντικό! Κατά τον ίδιο τρόπο, θα πρέπει να αποδεχτούν οποιοδήποτε (αντεργατικό) μέτρο θελήσει να επιβάλει η εργοδοσία, στο όνομα του να διασφαλίσει τη θέση της στον ανταγωνισμό, σε συνθήκες κρίσης. Λέει ακόμα ότι στην «ελεύθερη οικονομία», δηλαδή στον καπιταλισμό, ο εργοδότης δε χρειάζεται να έχει σοβαρό λόγο για να κάνει απολύσεις. Αρα, «τα κεφάλια μέσα» και με τη βούλα του δικαστηρίου!
Οι εργαζόμενοι πρέπει με την πάλη τους να κουρελιάσουν το πνεύμα και το γράμμα τέτοιων κατάπτυστων αποφάσεων, που επιβεβαιώνουν ότι το κράτος της εργοδοσίας και η αστική Δικαιοσύνη, νίβουν ο ένας το χέρι του άλλου. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να προβληματιστούν απέναντι σ' εκείνες τις δυνάμεις, που υπόσχονται ότι «από τα πάνω» θα φέρουν αλλαγές προς όφελός τους, με μερεμέτια στο σημερινό, πολυδαίδαλο αντεργατικό πλαίσιο.

Maria Karapiperi Με ''καταδίκασαν'' να πληρώσω και τα δικαστικά έξοδα του Φουρλή... 220 € , ήμουν υψηλόμισθη! 675 μικτά!

Neue Ukrainische Kunst III: Φεμιναζισμός, μέρος πρώτο

 Neue Ukrainische Kunst III: Φεμιναζισμός, μέρος πρώτο

Neue Ukrainische Kunst I: Ρωσόφωνοι Ουκρανοί σε κλουβιά
Neue Ukrainische Kunst II: Ευρωναζιστικό κιτς

Πρόστιμο 1.500 ευρώ στην ακτιβίστρια των Femen που μαχαίρωσε το ομοίωμα του Πούτιν

Η Ιάνα Γντάνοβα μπήκε στο μουσείο πληρώνοντας εισιτήριο και όταν έφτασε στην αίθουσα των ηγετών γδύθηκε και μαχαίρωσε πολλές φορές το ομοίωμα του Πούτιν με αποτέλεσμα να το καταστρέψει

Η Ιάνα Γντάνοβα, ακτιβίστρια της ομάδας Femen που κατέστρεψε το κέρινο ομοίωμα του Βλαντιμίρ Πούτιν στο Μουσείο Grevin στο Παρίσι, μαχαιρώνοντάς το και φωνάζοντας «Πούτιν δικτάτορα», κλήθηκε να πληρώσει 1.500 ευρώ πρόστιμο για καταστροφή ξένης περιουσίας.
 

Το περιστατικό συνέβη στις 5 Ιουνίου. Η Ιάνα Γντάνοβα μπήκε στο μουσείο πληρώνοντας εισιτήριο και όταν έφτασε στην αίθουσα των ηγετών γδύθηκε και μαχαίρωσε πολλές φορές το ομοίωμα του Πούτιν με αποτέλεσμα να το καταστρέψει. Στο στήθος της έγραφε «Kill Putin», ενώ η ίδια κατά τη διάρκεια της πράξης της φώναζε «Πούτιν Δικτάτορα». 

Το Μουσείο είχε καταθέσει μήνυση κατηγορώντας την μεταξύ άλλων για «βίαιη σκηνή σε μέρος που δέχεται κοινό». Το Μουσείο διεκδίκησε 10.000 ευρώ πρόστιμο, 3.004 ευρώ για την επιδιόρθωση του κέρινου ομοιώματος και 8.283 ευρώ για την τοποθέτηση ανιχνευτή μετάλλων στο κτίριο μετά το περιστατικό. 

Ο εισαγγελέας, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, ανέφερε πως «η ελευθερία της έκφρασης δεν σημαίνει και αναρχία» και πως «με την πράξη της η ακτιβίστρια υπονόμευσε μεταξύ άλλων και τη εικόνα της γαλλικής πρωτεύουσας». Το πρόστιμο που της επιβλήθηκε ήταν τελικά 1.500 ευρώ. 

Η Ιάνα Γντάνοβα, που κατάγεται από την Ανατολική Ουκρανία, δήλωσε: «Η οικογένειά μου είναι σε κίνδυνο αυτή τη στιγμή, εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία. Η πράξη μου ήταν πολιτική». Η ακτιβίστρια εξέφρασε παράλληλα την έκπληξή της που στην πρωτεύουσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το Παρίσι, υπάρχει ομοίωμα ενός δικτάτορα που απειλή τη διεθνή ειρήνη και μπορεί να οδηγήσει στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο». 

Left.gr

Αριστερά, η Ευγενία Κράιζμαν, της "φεμινιστικής" ομάδας Femen, πανηγυρίζει, φορώντας και μπλουζάκι με το λογότυπο της ομάδας, έξω από τον εμπρησμό του Κτιρίου των Συνδικάτων στην Οδησσό. Δεξιά, η Κράιζμαν σε "καλλιτεχνικές δραστηριότητες" της ομάδας-παρτενέρ των Πούσι Ράιοτ.

Οι ψευτοφεμινίστριες Femen συμμετείχαν στη σφαγή της Οδησσού 

του Steven Argue

Indybay (Indymedia ΗΠΑ)

Οι Femen είναι γνωστές για τις τολμηρές και οπτικά εντυπωσιακές τους διαμαρτυρίες σε όλη την Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική. Συχνά γίνονται αντιληπτές ως φεμινιστική οργάνωση, αλλά το γεγονός ότι τις ξεκίνησε και τις διήυθηνε ένας άντρας, ο Βίκτωρ Σβιάτσκι, είναι λιγότερο γνωστό. Πρόσφατα, εκδιώχθηκε από την ηγεσία, αλλά εφόσον οι Femen είναι δική του σύλληψη, αξίζει τον κόπο να τον εξετάσουμε. Εξίσου λίγο γνωστή είναι η σύνδεση των Femen με το αντιφεμινιστικό νεοναζιστικό κίνημα της Ουκρανίας. 

Η Κίτι Γκριν, πρώην ακτιβίστρια των Femen, περιγράφει τον Βίκτωρ Σβιάτσκι ως αρχηγό της ομάδας, λέγοντας, "Απ' τη στιγμή που μπεις στον εσωτερικό πυρήνα δεν μπορείς να μην τον γνωρίσεις. Αυτός είναι οι Femen."

"Φεμινιστική" διαμαρτυρία των Ουκρανίδων νεοναζί Femen μπροστά από το άγαλμα του Λένιν. Τι κατάλαβαν τα ημεδαπά φασιστοειδή για τους στόχους της "τέχνης"; "Α ρε Λένιν τυχερέ, τι βλέπουν τα ματάκια σου!" 

O Βίκτωρ Σβιάτσκι εξέταζε προσωπικά τις δυνητικές ακτιβίστριες για να διαπιστώσει αν είναι αρκετά ωραίες. Επιπρόσθετα, Βραζιλιάνες υποστηρίκτριες απορρίφθηκαν ως τοπικοί εκπρόσωποι των Femen γιατί δεν είχαν το σωστό βάρος.

Η περιγραφή της εξουσίας του Βίκτωρ Σβιάτσκι στην ομάδα από την Κίτι Γκριν δεν είναι κολακευτική. "Ήταν απαίσιος με τα κορίτσια. Τους ούρλιαζε και τις χαρακτήριζε σκύλες."

Ο Βίκτωρ Σβιάτσκι εξήγησε την ανδρική σιδερένια γροθιά που χρησιμοποίησε ως μέθοδο ηγεσίας πάνω στις γυναίκες λέγοντας "Αυτά τα κορίτσια είναι αδύναμα." Αυτό το λέει στο πρόσφατο ντοκυμαντέρ "Η Ουκρανία δεν είναι μπουρδέλο", το οποίο αποκαλύπτει ότι ο ίδιος είναι ο ηγέτης της ομάδας. Εξηγεί περαιτέρω τη θέση του ως εξής:

Αντι-πουτινικό, αντι-εκκλησιαστικό "δρώμενο" των Femen στη Μόσχα. Η οργανωτική βάση των Femen είναι...το Κίεβο.

"Αυτές [οι ακτιβίστριες των Femen] δεν έχουν δύναμη χαρακτήρα. Δεν έχουν καν την επιθυμία να είναι δυνατές. Αντ' αυτού, δείχνουν υποτέλεια, ασπόνδυλη συμπεριφορά, καθυστέρηση στα καθήκοντά τους, και πολλά άλλα που τις εμποδίζουν να γίνουν πολιτικές ακτιβίστριες. Αυτές είναι ποιότητες που ήταν βασικό να τους τις διδάξω."

Femen και Svoboda: Σχέσεις στοργής

Πρόκειται πράγματα για παράδοξη συμπεριφορά προς τις γυναίκες για τον άνδρα αρχηγό μιας υποτίθεται φεμινιστικής οργάνωσης. Όταν όμως εξετάσει κάποιος τους στόχους των διαμαρτυριών των Femen, οι στόχοι τους φαίνεται να είναι αντιμεταναστευτικοί και αντιρωσικοί και όχι η πάλη για την χειραφέτηση των γυναικών. Αυτό περιλαμβάνει τη συμμετοχή τους στην πρόσφατη σφαγή της Οδησσού, όπου σφαγιάστηκαν 116 αντιφασίστες που αντιστάθηκαν για τα δικαιώματα της καταπιεσμένης ρωσικής εθνικότητας στην Ουκρανία.

«Ισλαμικό Κράτος»: Ενα πολυπαιγμένο έργο

«Ισλαμικό Κράτος»: Ενα πολυπαιγμένο έργο

Νέα στοιχεία για τα «έσοδα» του «Ισλαμικού Κράτους» (ΙΚ) διοχετεύουν τις τελευταίες μέρες στα διεθνή πρακτορεία Αμερικανοί αξιωματούχοι και στελέχη της CIA, σε μία προσπάθεια να αναδείξουν όχι μόνο την οικονομική ανεξαρτησία της οργάνωσης από χώρες και μεγάλες ή μικρές «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις» αλλά και να προβάλουν το πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η οργάνωση.
Οι πληροφορίες των Αμερικανών αναφέρουν πως τα έσοδα του ΙΚ από λαθρεμπόριο πετρελαίου, λύτρα για απελευθερώσεις ομήρων, εκβιασμούς και δουλεμπόριο γυναικόπαιδων ξεπερνούν τη μέρα τα 3.000.000 δολάρια. Παράλληλα, αναλυτές της CIA εκτιμούν ότι οι «τζιχαντιστές» σε Συρία και Ιράκ ανέρχονται πλέον σε τουλάχιστον 31.000 και ότι εκμεταλλεύονται 11 πετρελαιοπηγές σε αμφότερες τις χώρες, πουλώντας το πετρέλαιο στη μαύρη αγορά έως και 60% φθηνότερα από την τρέχουσα τιμή πώλησης ενός βαρελιού αργού, που επισήμως κοστίζει πάνω από 100 δολάρια...
Συνεπώς, η «κατάπληξη» των ΗΠΑ για τα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που διαθέτει η οργάνωση περισσεύει, ιδιαίτερα όταν θυμηθεί κανείς πως οι βάσεις για τη δημιουργία της τέθηκαν από την κυβέρνηση Ομπάμα, πολύ πριν την «αραβική άνοιξη», καθώς οι «τζιχαντιστές» «αντικαθεστωτικοί» χρησιμοποιήθηκαν, κάτω από άλλη «σημαία» και ονομασίες, ως εργαλείο ανατροπής μη αρεστών κυβερνήσεων σε Λιβύη και Συρία...

***

Οι ενδείξεις για τα βρώμικα και επικίνδυνα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών στην ευρύτερη Μ. Ανατολή είναι κάτι παραπάνω από καταιγιστικές. Σε εκτενές, ενδιαφέρον ρεπορτάζ του Μedium.com στις 14 Σεπτέμβρη σημειωνόταν ότι «ήδη από το 2003 οι Αγγλοσάξονες, μυστικά αλλά και απροκάλυπτα, συντόνιζαν, άμεσα ή έμμεσα, ισλαμικές τρομοκρατικές ομάδες που σχετίζονται με την "Αλ Κάιντα" σε Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή» και ότι «παρά τις διαψεύσεις Πενταγώνου και κυβέρνησης Ομπάμα, τοπικές κουρδικές στρατιωτικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι Αμερικανοί και Γερμανοί των ειδικών δυνάμεων είναι ήδη στο βόρειο Ιράκ και βοηθούν τους Κούρδους στις επιχειρήσεις κατά του ΙΚ».
Ανάλογες πληροφορίες είχαν βγει και στο παρελθόν κατά τα πρώτα χρόνια της εγκληματικής επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράκ, το 2003. Πακιστανοί στρατιωτικοί ομολογούσαν στους «Asia Times» το Φλεβάρη του 2005 ότι ένοπλοι που περιγράφονταν ως «πρώην έμπιστοι του κόμματος Μπάαθ» στρατολογούνταν και εκπαιδεύονταν «από την "Αλ Κάιντα" στο Ιράκ» και ότι εφοδιάζονταν με όπλα, διαφόρων τύπων, «κατασκευασμένα στο Πακιστάν, από τους Αμερικανούς». Παράλληλα, πακιστανική στρατιωτική πηγή δήλωνε στον επικεφαλής του γραφείου των «Τάιμς» στο Πακιστάν ότι «αυτά τα όπλα δεν προορίζονταν για τον ιρακινό στρατό, γιατί αυτός θα έπαιρνε αμερικανικά όπλα» και ότι οι ΗΠΑ μάλλον έπαιζαν «διπλό παιχνίδι για να υπερκεράσουν», μεταξύ άλλων, «την απειλή των σιιτών» (σ.σ. δηλαδή και της επιρροής του Ιράν).

***

Τον περασμένο Νοέμβρη έκθεση του αμερικανικού στρατιωτικού Πανεπιστημίου Ειδικών Επιχειρήσεων (JSOU) με τίτλο «Διχάζοντας τους εχθρούς μας», αναφερόμενο στο μετά τον Σαντάμ Χουσεΐν Ιράκ, σημείωνε ως «μία ενδιαφέρουσα υπόθεση εργασίας την πρόκληση και ενθάρρυνση δυσαρέσκειας μεταξύ εχθρών, προκειμένου να οδηγηθούν σε μεταξύ τους συγκρούσεις ("εχθρός εναντίον εχθρού")». Εντούτοις, η τακτική αυτή δεν ήταν υπόθεση εργασίας. Χρησιμοποιήθηκε, κατά κόρον, από τον αμερικανικό στρατό στη Φαλούτζα στο τέλος του 2004. Ενδιαφέρουσες ήταν και οι αποκαλύψεις - «καρφώματα» που είχε κάνει προ ετών ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Ρολάν Ντιμά, με τις οποίες αναδείκνυε τους βρώμικους σχεδιασμούς της Βρετανίας σε βάρος της Συρίας ήδη από το 2009 (δύο χρόνια πριν τη λεγόμενη «αραβική άνοιξη»). Ο Ντιμά είχε πει ότι οι Βρετανοί αξιωματούχοι είχαν εκμυστηρευτεί πως «ετοίμαζαν κάτι στη Συρία». Φυσικά και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι μπλεγμένος επίσης.
Αλησμόνητες είναι και οι διαρροές ηλεκτρονικών μηνυμάτων μεταξύ του ιδρύματος γεωπολιτικών αναλύσεων ΣΤΡΑΤΦΟΡ (που συνδέεται με τη CIA) και του Πενταγώνου το 2011, όπου κατέγραφαν την εκπαίδευση συριακών «αντικαθεστωτικών» δυνάμεων από Αμερικανούς και Βρετανούς κομάντο ώστε «να προκαλέσουν εκ των έσω την ανατροπή της κυβέρνησης Ασαντ». Αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα, όπως το PBS, κατέγραφαν σε ρεπορτάζ της εκπομπής «Frontilne», στις 27/5/14, τους τρόπους και τις οδούς εξοπλισμού Σύρων «αντικαθεστωτικών» ισλαμιστών «ανταρτών» με όπλα ρωσικής κατασκευής αλλά αγορασμένα με αμερικανικό χρήμα, μέσω των τουρκο-συριακών συνόρων. Ομως, δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ ή η Τουρκία, που αξιοποιούν το πρόσχημα του ΙΚ για να διευρύνουν την επέμβασή τους στην ευρύτερη περιοχή. Σύμμαχοί τους σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Κουβέιτ που μπορεί να μην χρηματοδότησαν ως κράτη τους «τζιχαντιστές» (όπως οι κυβερνήσεις τους ισχυρίζονται...) εντούτοις σημαντικό τμήμα των αστικών τους τάξεων χρηματοδότησε τους ισλαμιστές με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια (όπως παραδέχεται και το «Brookings Institute Doha Center»).

***

Οπως τόσες φορές στο παρελθόν, με δεδομένα τα βρώμικα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών σε Βαλκάνια, Νότια Ασία, Μ. Ανατολή, έτσι και τώρα, οι δυνάμεις που χρηματοδότησαν, εξέθρεψαν τους δολοφόνους που αξιοποίησαν στις επεμβάσεις στη Συρία και το Ιράκ, ανοίγοντας δρόμους για τους μονοπωλιακούς ομίλους, υποδύονται τους αυτόκλητους «σωτήρες» μίας νέας συμμαχίας των «προθύμων». Το έργο όμως είναι ...πολυπαιγμένο.

Δ. Ο.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ Διαφοροποιήσεις για την αυτονομία στα ανατολικά

ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Διαφοροποιήσεις για την αυτονομία στα ανατολικά

ΚΙΕΒΟ.-- Η απόδοση της λεγόμενης αυτονομίας και «ειδικού καθεστώτος» για 3 χρόνια στις ανατολικές περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, μετά από την προχτεσινή απόφαση του ουκρανικού κοινοβουλίου, ζήτημα που εμπεριέχεται και στη συμφωνία εκεχειρίας από τις 5 Σεπτέμβρη ανάμεσα στην αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου και τους ρωσόφωνους πολιτοφύλακες, έγινε ένα νέο πεδίο αντιπαράθεσης. Εντονα αντέδρασαν στην αυτονομία οι φασίστες του Δεξιού Τομέα, που λίντσαραν βουλευτή, αλλά και έστησαν επεισόδια έξω από το κοινοβούλιο που συνεχίστηκαν και χτες, κατηγορώντας τους βουλευτές που ψήφισαν την αυτονομία, καθώς και την αμνηστία στους ρωσόφωνους πολιτοφύλακες, ως «προδότες». Φυσικά δε σχολίασαν την αμνηστία και στα παραστρατιωτικά τάγματα που συγκρότησαν οι ίδιοι και αποδεδειγμένα ενέχονται σε εγκλήματα. Είναι αυτοί που προκάλεσαν και το μακελειό με πάνω από 100 νεκρούς στην πυρπόληση του κτιρίου των συνδικάτων στην Οδησσό το φετινό Μάη.
«Λάδι στη φωτιά» έριξε και η δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης της κυβέρνησης του Κιέβου, Πάβλο Πετρένκο, που είπε ότι οι λεγόμενες «αστυνομίες των πολιτών» στις περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ μπορούν να υπάρξουν «μόνο αν είναι κάτω από τον πλήρη έλεγχο των ουκρανικών αρχών». Πάντως οι ηγέτες των πολιτοφυλάκων έχουν διατυπώσει διαφορετικές απόψεις σχετικά με την απόδοση αυτονομίας και επιφυλάξεις για το νομοθέτημα.
Από την πλευρά του, το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας χαρακτήρισε το νόμο «βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση (...) που θέτει τις βάσεις για την έναρξη ενός διαλόγου με στόχο την εθνική συμφιλίωση στην Ουκρανία». «Σημαντικά βήματα για την εξεύρεση μιας βιώσιμης πολιτικής λύσης», χαρακτήρισε και η Ευρωπαϊκή Ενωση τους νόμους που χορηγούν μεγαλύτερη αυτονομία στις ανατολικές επαρχίες και αμνηστία στους αντάρτες. Ωστόσο προέτρεψε τη Ρωσία να τηρήσει και αυτή τις δεσμεύσεις της.
Παίρνοντας ουσιαστικά την «πάσα», ο προσωρινός πρωθυπουργός της Ουκρανίας Α. Γιατσενιούκ είπε χαρακτηριστικά χτες: «Η Ρωσία δε θα μας δώσει ειρήνη, κι έτσι ζητώ από τον υπουργό Αμυνας να υπάρχει πλήρης ετοιμότητα μάχης». Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Ο. Τουρτσίνοφ, που μαζί με τον πρώτο έχουν συνιδρύσει το νέο αστικό κόμμα «Λαϊκό Μέτωπο». Είπε με νόημα ότι «πρέπει να χρησιμοποιήσουμε κάθε μέρα ειρήνης για να ενισχύουμε το στρατό μας».
Σε μια παράλληλη εξέλιξη, η αμερικανική κυβέρνηση με ανακοίνωσή της την Τρίτη αναφέρεται στις επιπτώσεις των αμερικανικών και ευρωπαϊκών κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία, αξιοποιώντας την πτώση του ρουβλιού, 50,12 ρούβλια ανά ευρώ και 38,75 ρούβλια ανά δολάριο. «Είναι προφανές ότι η Ρωσία πληρώνει το τίμημα», είπε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τζος Ερνεστ. Επίσης μέχρι χτες δεν είχαν ακόμα ανακοινωθεί οι επίσημες αντικυρώσεις της Ρωσίας.
Ακόμα χτες έγινε γνωστό ότι οι ΗΠΑ μέσω του παραμάγαζου της CIA, της Αμερικανικής Υπηρεσίας για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID), θα δώσουν τεχνική βοήθεια 34 εκατ. δολαρίων για ανάπτυξη προγραμμάτων για «βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη», δηλαδή χρήμα στο κεφάλαιο για προώθηση φιλομονοπωλιακών μέτρων.

Η ΕΕ στηρίζει τη μεθόδευση απαγόρευσης του ΚΚ Ουκρανίας

Ανακοίνωση για την προκλητική απάντηση της ύπατης εκπροσώπου Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ

Την πλήρη στήριξη της ΕΕ στην αντιδραστική ουκρανική κυβέρνηση, στην επιδίωξή της να θέσει εκτός νόμου το ΚΚ Ουκρανίας και να κλιμακώσει τις διώξεις της σε βάρος των κομμουνιστών, επιβεβαιώνει η ύπατη εκπρόσωπος για την Εξωτερική Πολιτική της ΕΕ, Κ. Αστον, με απάντησή της στην Ερώτηση της Eυρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, με την οποία κατήγγειλε τις κυβερνητικές διώξεις ενάντια στο ΚΚ Ουκρανίας.
Σε σχετική ανακοίνωσή της η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ σημειώνει:
«Η Επιτροπή της ΕΕ βαφτίζει την ουκρανική κυβέρνηση "επιλογή των Ουκρανών πολιτών έπειτα από αδιάβλητες και δημοκρατικές εκλογές", συγκαλύπτοντας ότι αυτή αναρριχήθηκε στην εξουσία με πραξικόπημα, στο οποίο συμμετείχαν ενεργά και ένοπλες ναζιστικές - φασιστικές ομάδες, με την πλήρη στήριξη της ΕΕ και των συμμάχων της ΝΑΤΟ και ΗΠΑ. Δικαιολογεί την απαράδεκτη απόφαση της διάλυσης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚ Ουκρανίας, αναφέροντας ότι έγινε για "διαδικαστικούς λόγους", ενώ για τη δικαστική προσφυγή της ουκρανικής κυβέρνησης για να τεθεί εκτός νόμου το ΚΚ Ουκρανίας αρκείται να αναφέρει ότι "παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις της υπόθεσης αυτής". Πρόκληση αποτελεί το υποκριτικό ευχολόγιο της ύπατης εκπροσώπου της ΕΕ ότι "κάθε δικαστική διαδικασία (...) πρέπει να τηρεί τα αναγνωρισμένα διεθνή πρότυπα (...) ιδίως σε ό,τι αφορά τον σεβασμό των πολιτικών, ατομικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων" και ότι "οι εν λόγω δεσμεύσεις και αρχές κατοχυρώνονται επίσης στη συμφωνία σύνδεσης ΕΕ - Ουκρανίας που υπογράφηκε πρόσφατα". Γιατί η αντικομμουνιστική εκστρατεία αποτελεί διακηρυγμένο στόχο της ουκρανικής κυβέρνησης, που συνοδεύεται από διώξεις, επιθέσεις, απειλές και τρομοκρατία ενάντια στους κομμουνιστές τόσο από τα αστικά κόμματα όσο και από τις φασιστικές συμμορίες του "Δεξιού Τομέα" κ.ά. που στηρίζουν την κυβέρνηση. Αυτές είναι οι "αρχές" που κατοχυρώνονται στη συμφωνία σύνδεσης της Ουκρανίας με την ΕΕ, αυτή είναι η υλοποίηση των διακηρύξεων της ΕΕ περί "δημοκρατίας": Η αναγωγή σε επίσημη ιδεολογία της ΕΕ της ανιστόρητης εξίσωσης του φασισμού με τον κομμουνισμό, οι απαγορεύσεις της δράσης των κομμουνιστών, των κομμουνιστικών συμβόλων, της κομμουνιστικής ιδεολογίας.
Ο αντικομμουνισμός συμβαδίζει και στηρίζει την αντιλαϊκή πολιτική, τον εθνικισμό, την κατάργηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών, που επιβάλλει η ουκρανική κυβέρνηση για την εξυπηρέτηση των ντόπιων επιχειρηματικών συμφερόντων που εκπροσωπεί, των μονοπωλιακών ομίλων της ΕΕ και των ΗΠΑ που στερεώνουν τις θέσεις τους στη χώρα αυτή και στην ευρύτερη περιοχή, αιματοκυλώντας το λαό, στην αντιπαράθεσή τους με τους Ρώσους καπιταλιστές.
Το ΚΚΕ θα δυναμώσει την αλληλεγγύη του στους κομμουνιστές και τον εργαζόμενο λαό της Ουκρανίας, για να δυναμώσει η πάλη του, ώστε οι εργαζόμενοι να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις, σε σύγκρουση με τους καπιταλιστές, την εξουσία τους και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις τους».

Ο Λάκης και η αισθητική που μας αξίζει

 Ο Λάκης και η αισθητική που μας αξίζει

 

Αρθρογράφος: 2310net

Κάθε κρίση έχει την αισθητική που την εκφράζει. Το κραχ του ’29 γέννησε έναν Μπρεχτ. Το δικό μας έναν Λάκη. Ίσως όμως το ’29 να μην εκτιμούσαν, οι σύγχρονοί του, τον Μπρεχτ όπως εμείς σήμερα, που το πέρασμα του χρόνου απέδειξε ότι η λάμψη του χρυσού είναι αιώνια. Ίσως κάποια στιγμή, μετά από δεκαετίες, ο Λάκης να αναγνωριστεί για το ταλέντο και την προσφορά του.

 

Είχα καιρό να παρακολουθήσω εκπομπή του. Μπορεί και πάνω από ένα χρόνο. Ποτέ δεν μου άρεσε το «Τσαντίρι». Βλέπεις, έχω πάψει από καιρό να γελάω με αστεία με γιαγιάδες ή κλανιές ή ακόμα με γιαγιάδες που κλάνουν, έχω βαρεθεί να αισθάνομαι υποχρεωμένος να μπω στο παιχνίδι των διάφορων προσωπικοτήτων της trash tv, (έστω και από το ρόλο του υπεράνω, του κριτή, του γαμάτου και ψαγμένου τηλεθεατή) που ο Λάκης φροντίζει να βάζει στο σπίτι μας κάθε βδομάδα, με έχουν κουράσει τα γεμάτα κενό οργισμένα λογύδρια του, έχω σιχαθεί αυτό το deja-vu που μου προκαλούν ορισμένες ατάκες που έχω ακούσει ή διαβάσει αλλού και τις αντιγράφει στυγνά. Με λίγα λόγια, ο Λάκης δεν βγάζει πια γέλιο. Δόξα τω… διαδίκτυω μπορείς σήμερα να βρεις τρομερά πράγματα, αυθεντικά αστεία ή σατιρικά με τα οποία θα γελάσεις ή θα προβληματιστείς, χωρίς αυτός που τα μεταφέρει να μιλάει για τον εαυτό του σε τρίτο ενικό: «Η ΣΑΤΙΡΑ».

 

Έβλεπα σήμερα στο Τσαντίρι ένα παράξενο σκετς. Ο Καλυβάτσης gay (ας σταματήσει πια αυτό το στερεότυπο, έπαψε να είναι αστείο από καιρό) ντυμένος με την ναζιστική σημαία, ο Λαζόπουλος φυλακισμένος ντυμένος με στολή της Βέρμαχτ και ο Ζουγανέλης σε ρόλο Ότο Ρεχάγκελ, επίσης ντυμένος ναζιστικά. Οι διάλογοι που ακολούθησαν ήταν ένα κράμα στερεότυπης και κουραστικά επαναλαμβανόμενης μανιέρας, με ολίγη από σάτιρα καφενείου, και μπόλικο ντανταϊσμό. Το πράγμα δεν τραβούσε. Πόσο να γελάσεις με μια «αδερφή» που εκφράζει την σύγχρονη Ελλάδα που υποφέρει από την νέα ναζιστική Γερμανία; (τίποτα πιο πρωτότυπο δεν μπορούσες να σκεφτείς ρε Λάκη;)

 

Όμως ας αφήσουμε το «καλλιτεχνικό» μέρος του σκετς και ας πιάσουμε λίγο το πολιτικό:

 

Οι Γερμανοί θέλουν να μας πηδήξουν, να μας στήσουν στα τέσσερα. Εμείς είμαστε αδερφές, κραγμένες, αλλά παρόλα αυτά δεν θέλουμε να μας πηδάνε οι Γερμανοί. Ταυτόχρονα αποθεώνουμε τους Κύπριους που είπαν «νάιν» και που για αυτό τους πήδηξαν οι Γερμανοί, οι οποίοι πήδηξαν και εμάς γιατί τους είπαμε «γιαααα». Μέχρι στιγμής το συμπέρασμα είναι πως ό,τι και να πεις στους Γερμανούς θα σε πηδήξουν.

 

Άρα πρέπει κι εμείς να ξυπνήσουμε και να τους πούμε «νάιν», για να μας πηδήξουν όπως τους Κύπριους μάλλον, γιατί πιθανόν στο πολιτικό υποσυνείδητο του Λάκη οι Γερμανοί να είναι σαν τους βιαστές που αφού δεν μπορείς να τους αποφύγεις πρέπει να τους απολαύσεις.

 

Αυτό το κενό νοήματος παραλήρημα ομοφοβικής σάχλας, δεν ήρθε από το πουθενά. Πηγάζει απευθείας από την πολιτική σκέψη του Λάκη, η οποία όσο διαρκεί η κρίση αποδεικνύεται και πιο νηπιακή. Μέχρι τώρα είχαμε μπόλικη αντι-Μέρκελ, η οποία διανθιζόταν με πολύ από «χαζό Γιωργάκη», λίγο «κλέφτες πολιτικούς», αρκετές δόσεις «κακής Αριστεράς που δεν τα βρίσκει», λίγο «πλατεία» και γαρνίρισμα με συνομωσιολογίες. Τώρα ξαφνικά, λίγες ημέρες μετά τα πανηγύρια για την…κυπριακή αντίσταση και αφού τελικά οι αντιστασιακοί δεν μας βγήκαν και πολύ αντιστασιακοί, ο Λάκης ξαναβάζει απέναντί του την Άνγκελα Μέρκελ και την ξεσκίζει. Τρία χρόνια κρίσης και ο Λάκης δεν έμαθε τίποτα. Ούτε όταν τον πρόδωσε ο Ολάντ, οι Ρώσοι, οι Αγανακτισμένοι, το καλό ΠΑΣΟΚ που θα μας έσωζε από το κακό ΠΑΣΟΚ, ο Κουβέλης, και όποιος άλλος κατά καιρούς έγινε το ποιητικό αίτιο μιας από μηχανής λύσης που θα ερχόταν από ένα απροσδιόριστο μέλλον να μας λυτρώσει από μια απροσδιόριστη κρίση.

 

Το επίπεδο της αισθητικής, της τέχνης και του πολιτισμού είναι δεμένο με το επίπεδο της ταξικής πάλης. Όσο «ξύλινο», «παλαιολιθικό» και ξεπερασμένο κι αν ακούγεται. Οι Μπρεχτ, οι Λόρκες, οι Θεοδωράκηδες, οι Ξυλούρηδες και οι Ρίτσοι δεν βγήκαν από μόνοι τους, δεν έπεσαν από τον ουρανό. Γεννήθηκαν καλλιτεχνικά σε εποχές ταραγμένες άρα και έντονες. Η ένταση τράβηξε στα άκρα το ταλέντο τους και έγινε το καλούπι για να σμιλευτούν τραγούδια, ποιήματα, θεατρικά με την πραγματική ζωή των πραγματικών ανθρώπων. Η σημερινή εποχή έχει φορέσει έναν κιτς τηλε-μανδύα πάνω στα πάντα. Ο Λάκης είναι το αποτέλεσμα μιας χρόνιας καλλιέργειας ηλιθιότητας από την οποία αν δεν απαλλαγούμε θα μας κάνει ένα με αυτήν πιο γρήγορα κι από την κλανιά της γριάς.