Σοσιαλισμός και μονοκομματικό σύστημα

 Σοσιαλισμός και μονοκομματικό σύστημα

Αν υπάρχει κάτι στην πείρα του υπαρκτού που μπορεί να ξενίζει κάπως το ευρύ κοινό και να του φαίνεται στρυφνό και μονοκόμματο (στην κυριολεξία, εν προκειμένω), είναι το μονοκομματικό πολιτικό σύστημα της σοβιετίας. Τα «ελεύθερα πνεύματα» δύσκολα μπορούν να δεχτούν πχ τη μονοπρόσωπη διεύθυνση στα εργοστάσια, το σοσιαλισμό σε μία μόνο χώρα, κι αυτή τη «δογματική προσκόλληση» σε μια φιλοσοφική θεωρία και προτιμούν τους αστικού ευρωμονόδρομους, που του δίνουν την ψευδαίσθηση της ελευθερίας και της πολυφωνίας. Συνιστά όμως κάποια μορφή σοσιαλιστικής νομοτέλειας το μονοκομματικό μοντέλο; Και ποια προβλήματα παρουσιάστηκαν στην πράξη, κατά την εφαρμογή του;

Το πρώτο σημείο που πρέπει να διευκρινιστεί είναι ότι το μονοκομματικό σύστημα της σοβιετικής Ρωσίας δεν επιβλήθηκε βάση κάποιας θεωρητικής επεξεργασίας, ενός σχεδίου ή μιας προειλημμένης απόφασης· προέκυψε ιστορικά από την αντεπαναστατική δράση των υπόλοιπων κομμάτων, ακόμα κι αυτών που συμμετείχαν στα σοβιέτ και πάλευαν θεωρητικά για την κατοχύρωση της εξουσίας τους: μενσεβίκοι-εσέροι, ακόμα και το αριστερό κομμάτι τους, που είχε συμμαχήσει αρχικά με τους μπολσεβίκους. Είναι αυτονόητο πως αν το αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν διαφορετικό, οι μπολσεβίκοι θα είχαν την ίδια ακριβώς (και χειρότερη) αντιμετώπιση από τους αντιπάλους του και θα έβγαιναν στην παρανομία. Ας έχουμε επίσης υπόψη ότι η αστική πολυφωνία έδειξε τα δόντια της, πριν καλά-καλά μπει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της ΕΣΣΔ, με το Γέλτσιν να θέτει εκτός νόμου το ΚΚ(ΣΕ) στη Ρωσία και να το οδηγεί αργότερα στα δικαστήρια. Κι αν τελικά οι κομμουνιστές πέτυχαν τη νόμιμη δράση κι ύπαρξή τους, δεν το οφείλουν στη μεγαλοψυχία της αστικής δημοκρατίας, αλλά το κατέκτησαν δικαιωματικά.

Το δεύτερο σημείο, ως συνέχεια του πρώτου: σε αρκετές άλλες ΛΔ του σοσιαλιστικού μπλοκ και ανάλογα με τις ιστορικές συνθήκες του επαναστατικού περάσματος και το συσχετισμό δύναμης σε καθεμιά, υπήρχε πολυκομματικό σύστημα. Στη ΛΔ Γερμανίας πχ το ΕΣΚΓ προέκυψε από τη συγχώνευση του κομμουνιστικού και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, ενώ υπήρχαν άλλοι είκοσι περίπου πολιτικοί συνδυασμοί –ακόμα και χριστιανοδημοκράτες. Στην Πολωνία, η καθολική εκκλησία έπαιζε καθοριστικό, αντιπολιτευτικό ρόλο –καθόλου τυχαία δεν ήταν η ανάδειξη Πολωνού πάπα, με τα Βοϊτίλα. Ενώ στη Ρουμανία, αν δεν κάνω λάθος, δεν είχαν προχωρήσει καν στην τυπική κατάργηση του θεσμού της βασιλείας.

Γενικά είναι ζήτημα κατά πόσο μπορούμε να ταυτίσουμε τη Λαϊκή Δημοκρατία ως μορφή με τη δικτατορία του προλεταριάτου και τη σοβιετική εξουσία, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει στο σημερινό κείμενο.

Ίσως κάποιος αντικρούσει πως τα κόμματα αυτά υπήρχαν τυπικά, χωρίς να μπορούν να ασκήσουν ουσιαστική αντιπολίτευση. Και σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται ένας πολύ εύστοχος ορισμός του πολυκομματικού συστήματος στην αστική δημοκρατία. Εφόσον όμως μας ενδιαφέρει η ουσία κι όχι οι τύποι, πρέπει να μάθουμε να μετράμε τη δημοκρατία, όχι με το πλήθος των κομμάτων που υπηρετούν την ίδια στρατηγική, αλλά στους χώρους δουλειάς με την ουσιαστική συμμετοχή των εργαζομένων στην παραγωγική διαδικασία. Και σε αυτόν τον τομέα, ο υπαρκτός σοσιαλισμός έχει να επιδείξει ως κεκτημένο αρκετά αξιόλογα επιτεύγματα, παρά τους αντικειμενικούς περιορισμούς και τα όποια προβληματικά στοιχεία.

Η ουσία επίσης μας αποκαλύπτει το εξής παράδοξο. Ενώ στην αστική δημοκρατία, οι διάφοροι πολιτικοί σχηματισμοί δεν είναι παρά οι (πενήντα ή όσες) αποχρώσεις της αστικής κυριαρχίας, στο σοσιαλισμό η ύπαρξη ενός και μόνο κόμματος στην ΕΣΣΔ πχ δεν αντιστοιχούσε σε μία και μόνο πολιτική, δε συνεπαγόταν ομόφωνη σιωπή νεκροταφείου, όπως συχνά νομίζουν οι αστοί αναλυτές (κι όχι μόνο), αλλά μετατόπιζε πολλές φορές τη διαμάχη στο εσωτερικό του κόμματος, που ήταν η μοναδική νόμιμη πολιτική έκφραση. Τη σφραγίδα των μπολσεβίκων είχε τόσο η πρώτη ηρωική περίοδος, η μάχη της κολεκτιβοποίησης, του μεγάλου πατριωτικού πολέμου, κτλ, όσο και οι μικροαστικές απόψεις του Μπουχάριν για συμβολή των κουλακων στη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Στο ΚΚΣΕ της μεταπολεμικής περιόδου συνυπήρχαν τίμια στοιχεία, που στελεχώνουν και σήμερα τις γραμμές των κομμουνιστικών κομμάτων, αλλά και τα πολιτικά τομάρια που ηγήθηκαν της αντεπανάστασης.

Ένα κόμμα, πολλές πολιτικές, (για να αντιστρέψουμε το γνωστό κομματικό σύνθημα «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές» για την ελληνική πραγματικότητα). Κι εδώ ακριβώς μπαίνουμε στην ουσία του προβλήματος.

Αν κάποιο αριβίστικο, αντισοσιαλιστικό στοιχείο ήθελε να ανελιχθεί στον κρατικό μηχανισμό, φορούσε την προβιά του κομμουνιστή και ξεδίπλωνε υπόγεια από μέσα την υπονομευτική του δράση. Η ταξική πάλη δεν μπορεί να καταργηθεί με διατάγματα, αλλά συνεχίζεται και παίρνει άλλες μορφές. Κι αυτό, εκτός από την ανάγκη διαρκούς επαγρύπνησης, αναδεικνύει και κάτι ακόμα: τους κινδύνους που υπάρχουν, όταν αυτή η πάλη δε διεξάγεται ανοιχτά και στο προσκήνιο, αλλά «παρασκηνιακά», χωρίς τη μαζική συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα. Αν το 91’ η λαϊκή πλειοψηφία συμπαθούσε μεν το σοσιαλισμό, αλλά έμεινε απαθής μπροστά στο γκρέμισμά του, αυτό οφείλεται κυρίως σε δύο παράγοντες: αφενός στο ότι είχε ατροφήσει ο ενεργός ρόλος της κι είχε συνηθίσει να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις· αφετέρου στο ότι οι πρωτεργάτες της παλινόρθωσης ήταν ηγετικά στελέχη του ΚΚΣΕ, που το περιέβαλαν με εμπιστοσύνη και χρησιμοποίησαν παραπλανητικά συνθήματα για «περισσότερο σοσιαλισμό».

Μήπως λοιπόν το μονοκομματικό σύστημα παρουσιάζει σοβαρά αρνητικά στοιχεία, εφόσον μεταφέρει τη διαπάλη στο εσωτερικό του ΚΚ και μακριά από τη δημοσιότητα; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονοσήμαντα θετική ή αρνητική. Αφενός ο ταξικός εχθρός χρησιμοποιεί πάντα πλάγια μέσα και υπόγεια, υπονομευτική δράση, ανεξαρτήτως μοντέλου. Αφετέρου η δομή, το «μοντέλο» πρέπει να υπηρετεί ένα γενικό σκοπό, το περιεχόμενο, αλλά δεν είναι ποτέ το καθοριστικό στοιχείο, ούτε μπορεί να διαμορφωθεί εξωιστορικά, βάση αρχών, ως γενική αρχή που ισχύει παντού και πάντα, σε κάθε περίπτωση.

Υπάρχει επίσης μια γενικότερη δυσκολία, που καλείται να αντιμετωπίσει ως κράτος η δικτατορία του προλεταριάτου, που έχει δύο πτυχές: την οργάνωση της οικοδόμησης και την καταστολή των εκμεταλλευτών και των ταξικών κατάλοιπων του παρελθόντος –τα οποία όμως δεν καταργούνται με διατάγματα. Αν ο κομμουνισμός δεν είναι μια ιδεοληψία που έρχεται να επιβληθεί από τα πάνω, αλλά η φυσική ροή των πραγμάτων (όπως σημειώνουν οι κλασικοί), αυτό δε σημαίνει πως θα εγκαθιδρυθεί από μόνο του, γιατί τότε δε θα χρειαζόταν να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας, ούτε πως θα αφήσουμε ελεύθερα όλα τα λουλούδια να ανθίσουν –μαζί με τα ζιζάνια και τους παρασιτικούς οργανισμούς. Ο σοσιαλισμός είναι μια μορφή καλλιέργειας, που απαιτεί συνεχείς προσπάθειες, και περιλαμβάνει το ξερίζωμα, αλλά είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτό. Κι είναι ζήτημα πότε ο καλλιεργητής επιλέγει συνειδητά τη στιγμή του ξεριζώματος, της καταστολής και πότε την άλλη, τη δημιουργική. Είναι περίπλοκο ζήτημα πότε ένας οργανισμός πρέπει να αντιμετωπίζει μόνος του, χωρίς άνωθεν παρέμβαση, κάποιους ξενιστές-εισβολείς, για να δυναμώσει και να αναπτύξει αντισώματα και πότε πρέπει να προκρίνεται η προληπτική «κατασταλτική» δράση.

Αλλά αυτό είναι το θέμα μιας άλλης ανάρτησης.

Κλείνοντας αυτό το κεφάλαιο, πρέπει να αναφερθούμε, ακροθιγώς έστω, στην αντίληψη πως μπορούν να υπάρχουν παραπάνω από εργατικά κόμματα που συμφωνούν με το γενικό, στρατηγικό στόχο της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, αλλά έχουν επιμέρους, διαφορετικές αντιλήψεις σε άλλα ζητήματα ή εκφράζουν διαφορετικά κοινωνικά στρώματα (πχ ένα αγροτικό κόμμα, όπως οι εσέροι).

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον πλούτο των μορφών περάσματος, που θα δώσει η πραγματική ζωή, αλλά είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς με ποιον τρόπο μπορεί να γίνει αυτό το επαναστατικό πέρασμα, χωρίς ένα συνασπισμό, ένα μέτωπο τουλάχιστον δυνάμεων, όπου θα ‘χουν ήδη συγχωνευτεί τα πρωτοπόρα συνειδητά στοιχεία, συνεχίζοντας και μετεπαναστατικά την ενιαία δράση τους.

Πέρα απ’ αυτό, μπαίνει ένα γενικότερο ζήτημα κατά πόσο τα κόμματα συνεχίζουν και σήμερα να αντιστοιχούν, όπως παλιότερα, σε συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις ή αν αυτή η μορφή εκπροσώπησης περνάει κρίση και ανήκει στο παρελθόν, μαζί με τα μαζικά κόμματα του εικοστού αιώνα. Σε κάθε περίπτωση, αν υποθέσουμε ότι τα αστικά κόμματα θα τεθούν εκτός νόμου, γιατί υπηρετούν τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών, τι θα γίνει με όσα έχουν μια εργατική-κομμουνιστική αναφορά ή εκφράζουν μ’ άλλο τρόπο τα εργατικά συμφέροντα;

Αυτή η λογική κατά τη γνώμη μου αντανακλά μάλλον την ανάλυση κάποιων οργανώσεων του εξωκοινοβουλίου και την (κατά βάση μικροαστική) αγωνία τους για το μαγαζάκι τους και την πολιτική του συνέχεια. Αλλά ένα πραγματικό ΚΚ βλέπει την ενότητα μες στη διαφορά κι εκφράζει ενιαία την εργατική τάξη ως σύνολο, χωρίς να απολυτοποιεί τις διαφορές των εργατικών στρωμάτων και να βασίζεται σε αυτές για την ύπαρξή του.

Χειροπέδες σε 2 δημοσιογράφους της Τζουμχουριέτ - Έκαναν το "έγκλημα" να αποκαλύψουν ότι ο Ερντογάν έστελνε όπλα στη Συρία

 Χειροπέδες σε 2 δημοσιογράφους της Τζουμχουριέτ - Έκαναν το "έγκλημα" να αποκαλύψουν ότι ο Ερντογάν έστελνε όπλα στη Συρία

Can Dündar- Erdem Gü

Οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν χθες δύο γνωστούς δημοσιογράφους της χώρας με την κατηγορία της προδοσίας.

Το τουρκικό κράτος έβαλε στο στόχαστρό του τους δημοσιογράφους της Τζουμχουριέτ τον αρχισυντάκτη Can Dündar (αριστερά στη φωτό) και τον Erdem Gü (δεξιά στη φωτό).

Υπενθυμίζεται πως η Τζουμχουριέτ είχε αποκαλύψει πως κρατικές μυστικές υπηρεσίες της χώρας έστελναν όπλα στη Συρία.

Οι δυο δημοσιογράφοι μετά την σύλληψη τους κατηγορήθηκαν για συνέργεια σε τρομοκρατία, ενώ κατηγορήθηκαν επίσης και για το αδίκημα της δημοσίευσης εμπιστευτικών κρατικών πληροφοριών.

«Μας κατηγορούν για κατασκοπία. Ο πρόεδρος είπε πως οι πράξεις μας είναι «προδοσία». Εμείς δεν είμαστε ούτε προδότες, ούτε κατάσκοποι, ούτε ήρωες, είμαστε δημοσιογράφοι. Αυτό που κάναμε ήταν η απλώς η δουλειά μας, μία δημοσιογραφική έρευνα» είπε ο Dündar πριν παρουσιαστεί ενώπιον των εισαγγελέων την Πέμπτη.

Μάλιστα οι Dündar and Gül κατηγορούνται πως είναι μέλη της ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης FETÖ.

Υπενθυμίζεται πως το επίμαχο βίντεο που δημοσιεύθηκε στις 29 Μαΐου από την Τζουμχουριέτ έδειχνε Τούρκους αστυνομικούς να ανοίγουν φορτηγά γεμάτα κιβώτια που είχαν όπλα και πυρομαχικά, τα οποία αποστέλλονται στη Συρία από τις Μυστικές Υπηρεσίες τον Ιανουαρίου 2014.

Ερντογάν: Το ρεπορτάζ ήταν κατασκευασμένο -Θα το πληρώσουν ακριβά

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατηγόρησε τους δημοσιογράφους πως το ρεπορτάζ τους ήταν κατασκευασμένο προκειμένου να περάσει στην κοινή γνώμη πως η Τουρκία βοηθάει τρομοκρατικές οργανώσεις. Μάλιστα είπε πως όποιος κατασκεύασε την ιστορία θα το πληρώσει πολύ ακριβά. Η πλευρά του Τούρκου προέδρου κατηγόρησε τους δύο δημοσιογράφους για προσπάθεια χειραγώγησης ακόμα και της Δικαιοσύνης.

Ο Τούρκος πρόεδρος είπε την περασμένη Τρίτη πως είτε τα φορτηγά μετέφεραν όπλα είτε όχι, η δημοσιοποίηση της ιστορίας είναι μία κίνηση προδοσίας.«Τι διαφορά έχει αν τα φορτηγά μετέφεραν όπλα ή όχι, το δημοσίευμα είναι ''προδοσία''», τόνισε.

Στη συνέχεια ο Ερντογάν υποστήριξε πως τα φορτηγά μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στους Τουρκμένους και πως οι δημοσιογράφοι ήταν συνεργοί σε ένα σαμποτάζ που είχε σκοπό να βλάψει τον ίδιο, την κυβέρνηση και το κόμμα του.

Πηγή: ΚτΠ

Από την ηρωϊκή επαναστατική δράση των αναρχικών στη Θεσσαλονίκη...

 Από την ηρωϊκή επαναστατική δράση των αναρχικών στη Θεσσαλονίκη...

Αυτήν τη φορά στόχευσαν σωστά, βρήκαν τον αντίπαλο! Μπορεί την προηγούμενη φορά, παραμονές της επετείου του Πολυτεχνείου, να πλάκωσαν στο ξύλο λάθος άτομα (τους πέρασαν για Κνίτες), αλλά τώρα επανορθώσαν! Διαβάζουμε, λοιπόν, για τα τρομερά επιτεύγματα της ηρωϊκής δράσης ομάδας αναρχικών στη συμπρωτεύουσα (διατηρούμε την σύνταξη αυτούσια):

"Την τελευταια εβδομαδα λοιπον καταστρεψαμε παρα πολλες αφισσες του ΚΚΕ μεσα στο ΑΠΘ και μεσα στην πολη,ενω σε καποια σχολη το βραδυ πηραμε ενα πανο τους και το καψαμε ολοσχερως,πριν απο μιαμιση ωρα περιπου εντοπιστηκαν αρκετες φρεσκοκολλημενες αφισες της ΚΝΕ μεσα στο ΑΠΘ,η γλουτολινη δεν ειχε στεγνωσει ακομα,και κατεβηκαν και αυτες,αλλα και παλαιοτερες,μεσα σε αυτην την μιαμιση ωρα εντοπιστηκαν επισης εκατονταδες αφισσες,περιοδικα και κειμενα του ΚΚΕ-ΚΝΕ-ΠΑΜΕ σε συγκεκριμενη σχολη οπου ητανε κατω απο ενα παγκο διπλωμενα ολα μαζι και απαλλοτριωθηκαν,πολυ υλικο το οποιο θα καταστραφει,για ευνοητους λογους δεν αναφερουμε το ονομα της σχολης" (Πηγή: athens.indymedia.org).

Είναι σαφές ότι τα παιδιά δικαιούνται συγχαρητήρια: Εντόπισαν και κατέστρεψαν τις ΣΩΣΤΕΣ αφίσες, απαλλοτρίωσαν ένα ολόκληρο πανό (το σωστό, το Κουκουέδικο, όχι κανα πανό των δύσμοιρων της Οκδε), εντόπισαν σαν τσακάλια τις σωστές (φρεσκοκολλημένες) αφίσες της ΚΝΕ και τις κατέβασαν. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι το κίνημα των αναρχικών-διεθνιστών στη Θεσσαλονίκη προοδεύει. Χτυπά στα ίσια την αντίστοιχη δράση των χρυσαυγιτών και το βραβείο του καλύτερου παρακρατικού ΟΥΓΚανου.

Η "φορομπηχτική" πολιτική του Δήμου Πατρέων

 Η "φορομπηχτική" πολιτική του Δήμου Πατρέων

Το σημερινό σημείωμα ξεφεύγει από τα καθιερωμένα. Για να το γράψω, πήρα αφορμή από την τελευταία παράγραφο μιας -απολαυστικής, όπως πάντα- ανάρτησης στο ιστολόγιο "Σφυροδρέπανο". Παρ' ότι φαίνεται πως το περιεχόμενό του αφορά στενά τον δήμο πατρέων, πιστεύω ότι παρουσιάζει ευρύτερο ενδιαφέρον. Αλλά ας αρχίσουμε με το επίμαχο απόσπασμα από την ανάρτηση που ανέφερα:

"Κλείνουμε το δελτίο με ένα κάπως σουρεάλ υστερόγραφο, που δεν ξέρω από πού να το πιάσω. Ο δήμος Πατρέων επέβαλε μια μικρή αύξηση στα δημοτικά τέλη των κατοίκων μιας περιοχής κοντά στο Ρίο, που πριν ανήκε σε άλλο δήμο. Τα δεδομένα, όπως τα καταλαβαίνω, έχουν ως εξής: στην περιοχή αυτοί κατοικούν κυρίως εύπορες οικογένειες, οι οποίες μέχρι τώρα πλήρωναν ένα πολύ μικρό ποσό. Αυτό στο οποίο έχουν δίκιο από τη δική τους πλευρά είναι ότι οι περιοχές αυτές βρίσκονται εκτός σχεδίου πόλης, χωρίς αποχέτευση και μια σειρά άλλα προβλήματα (τα οποία όμως πολύ δύσκολα θα μπορούσε να χρεώσει κανείς σε αυτή τη διοίκηση). Σε κάθε περίπτωση, το ωραίο της υπόθεσης είναι ο τρόπος που επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν, με επιστολή τους στον Κουτσούμπα (!), για να τον ρωτήσουν αν αυτή είναι αριστερή πολιτική κι αν καλύπτει το ΚΚΕ αυτή τη «φορομπηχτική» λογική…"

Ας δούμε τώρα τι συμβαίνει στην πραγματικότητα, μιας και η καταγγελία 571 κατοίκων μιλάει για αυξήσεις στα ανταποδοτικά τέλη (αυτά που πληρώνουμε μέσω του λογαριασμού τής ΔΕΗ) κατά 429% στις μικρές επιχειρήσεις και κατά 300% στις κατοικίες, κάτι που ακούγεται ιδιαίτερα εντυπωσιακό.

Δήμος Πατρέων:  Πίνακας δημοτικών τελών επαγγελματικής στέγης. Η "φορομπηχτική" πολιτική είναι φανερή.

Πέρυσι, η δημοτική αρχή μείωσε τα ανταποδοτικά τέλη, κάτι που δεν έχει προηγούμενο σ' όλη την Ελλάδα. Η μείωση έφτασε το 13% στην κατοικία και στο 5,5% στην επαγγελματική στέγη. Σε όλους τους καποδιστριακούς δήμους που ενώθηκαν με την Πάτρα και έφτιαξαν τον νέο καλλικρατικό δήμο πατρέων, οι κατοικίες πλήρωναν 0,90 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο ετησίως (κάτι που θα έκανε τους θεσσαλονικείς ή τους βολιώτες να ζηλέψουν), με εξαίρεση τον πλούσιο πρώην δήμο Ρίου (την πιο ακριβή εδώ και δεκαετίες περιοχή), όπου επιβλήθηκαν δημοτικά τέλη ίσα με τα τέλη που πληρώνουν οι πατρινοί. Για την επαγγελματική στέγη ορίστηκαν νέοι συντελεστές, οι οποίοι ξεκινούσαν από 0,80 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, ανάλογα με την εμπορικότητα κάθε περιοχής.

Βέβαια, παρά τα παραπάνω ιδιαίτερα χαμηλά (σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα) ποσά, πολλοί στραβομουτσούνιασαν μιας και στα καποδιστριακά χρόνια πλήρωναν ψίχουλα. Στον πρώην δήμο Ρίου υπήρχαν περιοχές όπου επιβάλλονταν τέλη 30 λεπτών το τετραγωνικό (δηλαδή, 1.000 μέτρα ξενυχτάδικο πλήρωνε δημοτικά τέλη 50 ευρώ το δίμηνο). Αυτό συνέβαινε διότι οι καποδιστριακοί δημοτικοί άρχοντες ήξεραν πως οι δήμοι τους θα πάψουν να υπάρχουν με τον Καλλικράτη, οπότε δεν είχαν κανέναν λόγο να υλοποιήσουν οποιοδήποτε έργο υποδομής άρα δεν υπήρχε και λόγος να συγκρουστούν με τους δημότες τους αυξάνοντας τα τέλη. Κι αυτός είναι ο λόγος που όλοι αυτοί οι καποδιστριακοί δήμοι δεν συνεισέφεραν στον καλλικρατικό δήμο Πατρέων παρά μόνο χρέη.

Καλά όλα αυτά, θα μου πείτε, αλλά γιατί διαμαρτύρονται οι 571 από το Ρίο και την Μεσσάτιδα; Μη βιάζεστε και θα σας τα εξηγήσω όλα.

Μέχρι πέρυσι, υπήρχαν κάποιοι που δεν πλήρωναν δεκαράκι τσακιστό. Ούτε καν τις πενταροδεκάρες που αναφέραμε πιο πάνω. Ανάμεσα σ' αυτούς που δεν πλήρωναν, ήσαν όλες οι επιχειρήσεις που είχαν έδρα σε άλλες περιοχές της χώρας, π.χ.: τα καταστήματα των τραπεζών, τα βενζινάδικα που ανήκουν στις εταιρείες εμπορίας πετρελαιοειδών, τα υποκαταστήματα πολυκαταστημάτων και σούπερ μάρκετ κλπ., μιας και ο δήμος δεν είχε στοιχεία γι' αυτές ώστε να ζητήσει από την ΔΕΗ την είσπραξη τελών. Αλλά και οι ντόπιες επιχειρήσεις που βρίσκονται εγκατεστημένες στους πρώην καποδιστριακούς δήμους γύρω από την Πάτρα, πενταροδεκάρες πλήρωναν. Η "κακή" κομμουνιστική δημοτική αρχή πήρε χαμπάρι όλους αυτούς (φυσικά!) και, όπως είχε δικαίωμα από τον νόμο, τους επέβαλε τέλη ίσα με το πενταπλάσιο της χαμηλότερης κλίμακας: 0,80 Χ 5 = 4 ευρώ το τετραγωνικό.

Κάπως έτσι άρχισαν τα όργανα. Κολοσσοί με εγκαταστάσεις 15.000 τετραγωνικών μέτρων βρέθηκαν να πληρώνουν 60.000 τον χρόνο ενώ μέχρι χτες δεν πλήρωναν τίποτε. Σούπερ μάρκετ δεκάδων χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων υποχρεώθηκαν να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Βιομηχανίες που δεν έδιναν δεκάρα στο δημοτικό ταμείο (ούτε καν για το νερό που χρησιμοποιούσαν) αναγκάστηκαν να δώσουν ένα ελάχιστο κλάσμα των κερδών τους στον δήμο. Και δεν είναι καθόλου συμπτωματικό το γεγονός ότι οι δυο πιο ζωηρά διαμαρτυρόμενες επιχειρήσεις έχουν την έδρα τους η μια στον πρώην δήμο Μεσσάτιδος και η άλλη στον πρώην δήμο Ρίου.

Όπως βλέπετε, το θέμα έχει ιδιαίτερη ομορφιά αλλά, αν κάνετε λίγη υπομονή ακόμη, θα σας το κάνω ακόμη καλύτερο. Ο επιχειρηματίας που εδρεύει στο Ρίο, παράγγειλε στον δήμαρχο ότι, αν δεν τον απαλλάξει από τα δημοτικά τέλη, θα απολύσει δυόμισυ εργαζόμενους για να ρεφάρει την ζημιά! Και σαν να μην έφτανε αυτό, προσέφυγε (μαζί με άλλους επιχειρηματίες) και στο Συμβούλιο Επικρατείας, ζητώντας δικαστική συνδρομή για να απαλλαγεί από τα ανταποδοτικά τέλη!

Άντε τώρα να το ομορφύνουμε ακόμη περισσότερο. Οι απειλές περί απολύσεων και οι προσφυγές στην δικαιοσύνη, ανησύχησαν την δημοτική αρχή. Την ανησύχησαν τοσο, ώστε στον νέο προϋπολογισμό αύξησε τα ελάχιστα ανταποδοτικά τέλη των επαγγελματικών χώρων από 0,80 σε 0,90 ευρώ (αύξηση 10 ευρώ ετησίως), ώστε να έχει δικαίωμα να επιβάλει στους μεγάλους 5 Χ 0,90 = 4,50 ευρώ αντί για 4 που είχε επιβάλει πέρυσι (!) και ταυτόχρονα, μείωσε κατά 26% τα τέλη που πληρώνουν οι μικρές επιχειρήσεις των παραπάνω περιοχών.

Μανιατόπουλος (ποδήλατα Ideal). Αν δεν απαλλαγεί από τα δημοτικά τέλη, θα απολύσει δυόμισυ εργαζόμενους
για να ρεφάρει την μείωση των κερδών που βγάζει από την παραγωγή 200.000 ποδηλάτων ετησίως.

Πριν κλείσω αυτό το "τοπικιστικό" σημείωμα, ας προσθέσω μια "μικρή" λεπτομέρεια ακόμη, η οποία θα διευκολύνει περισσότερο τον αναγνώστη να καταλάβει από πού εκπορεύονται οι διαμαρτυρίες των 571 και πόσο "φορομπηχτική" πολιτική ακολουθεί η υπό τον Κώστα Πελετίδη κομμουνιστική δημοτική αρχή. 

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον υπό συζήτηση προϋπολογισμό τού δήμου πατρέων για το 2016 και παρ' ότι η αριστερή μας κυβέρνηση υποχρεώνει τους δήμους να συντάξουν προϋπολογισμούς μειωμένους κατά 23% σε σχέση με το 2015:
- (α) Απαλλάσσονται πλήρως των δημοτικών τελών: άπορες οικογένειες, οικογένειες με ανάπηρο άνω του 67% και οικογενειακό εισόδημα μέχρι 30.000, τρίτεκνοι και μονογονεϊκές οικογένειες με οικογενειακό εισόδημα μέχρι 20.000 και πολύτεκνοι με οικογενειακό εισόδημα μέχρι 30.000.
- (β) Απαλλάσσονται κατά 50% των δημοτικών τελών: μακροχρόνια (άνω του ενός έτους) άνεργοι με κατοικία μέχρι 100 τετραγωνικά, οικογένειες με ανάπηρο άνω του 67% και οικογενειακό εισόδημα μέχρι 40.000, τρίτεκνοι με οικογενειακό εισόδημα μέχρι 20.000 και πολύτεκνοι με οικογενειακό εισόδημα μέχρι 40.000.

Επίλογος: Πολύ θα ήθελα να μάθω ποιός είναι αυτός που μπήκε μπροστάρης στην προσπάθεια συλλογής των 571 υπογραφών. Έτσι, από καθαρή περιέργεια.

CAPITALISM IS HERE Έλληνας καθηγητής στους Times: Νέες της Ελλάδας στην πορνεία για ένα... σάντουιτς!!!!!

 Έλληνας καθηγητής στους Times: Νέες της Ελλάδας στην πορνεία για ένα... σάντουιτς!!!!!

Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία μίας νέας έρευνας που αποκαλύπτει πως εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα τα τελευταία έξι χρόνια, όλο και περισσότερες νέες βγαίνουν στην πορνεία και μάλιστα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για μόλις 2 ευρώ, όσο δηλαδή κοστίζει ένα σάντουιτς ή μια τυρόπιτα.

Σε νέα μελέτη, που συντάχθηκε βάσει στοιχείων από περισσότερες από 17.000 ιερόδουλες, διαπιστώνεται ότι οι Ελληνίδες κυριαρχούν στην βιομηχανία της πορνείας και έχουν αντικαταστήσει εκείνες από την ανατολική Ευρώπη.

«Ορισμένες γυναίκες το κάνουν μόνο και μόνο για μια τυρόπιτα ή ένα σάντουιτς γιατί έχουν ανάγκη από φαγητό. Άλλες πάλι για να πληρώσουν φόρους, λογαριασμούς και έκτακτες ανάγκες ή για να αγοράσουν ναρκωτικά» δήλωσε στους Times του Λονδίνου ο Γρηγόρης Λάζος, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, που πραγματοποίησε τη μελέτη.

Όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η τιμή για τις υπηρεσίες μιας ιερόδουλης ήταν στα 50 ευρώ και τώρα έχει πέσει στα 2 ευρώ για 30 λεπτά. Ο καθηγητής αναφέρει πως υπάρχουν περίπου 400 τέτοιες περιπτώσεις απελπισμένων γυναικών, σημειώνοντας πως οι Ελληνίδες πλέον κυριαρχούν στην πορνεία σε ποσοστό 80%.

"Αυτοί οι αριθμοί δεν μοιάζουν να εξασθενούν. Αυξάνονται με σταθερό ρυθμό", πρόσθεσε ο καθηγητής.

Η πορνεία είναι νόμιμη στην Ελλάδα, αλλά πολύ λίγοι από τους οίκους ανοχής έχουν πάρει άδεια, όπως σχολιάζει το δημοσίευμα, ωθώντας πολλές από τις ιερόδουλες να δραστηριοποιούνται εκτός των οίκων ανοχής.

Διαβάστε ΕΔΩ -> Πορνεία: Γιγάντωση στη κρίση!!!!!!!!

Πηγή: The Independent

Φορολεηλασία και μέσω Τοπικής Διοίκησης

Φορολεηλασία και μέσω Τοπικής Διοίκησης

Την πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση των εργατικών - λαϊκών νοικοκυριών, καθώς και τις περικοπές σε υπηρεσίες και έργα από δήμους και περιφέρειες αποτυπώνει ο κρατικός προϋπολογισμός του 2016. Συγκεκριμένα, συνεχίζεται η παρακράτηση θεσμοθετημένων πόρων των δήμων, που μάλιστα έρχεται να προστεθεί στις δραστικές περικοπές, της τάξεως του 62% που σημειώθηκαν το χρονικό διάστημα 2009 - 2014. Τα στοιχεία καταδεικνύουν όχι απλά τη συνέχιση αλλά την ένταση της αντιλαϊκής πολιτικής που ασκείται στο χώρο της Τοπικής Διοίκησης, με κύρια χαρακτηριστικά την υποχρηματοδότηση, τη συρρίκνωση των κοινωνικών υποδομών, την ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών και έργων, την υπερφορολόγηση των δημοτών, την αντικατάσταση της σταθερής εργασίας με ποικιλόμορφες ελαστικές σχέσεις εργασίας. Με λίγα λόγια, η στρατηγική των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων εξειδικεύεται στο χώρο της Τοπικής Διοίκησης, η οποία ως κομμάτι του κρατικού μηχανισμού αναλαμβάνει σημαντικό ρόλο στην άσκηση της αντιλαϊκής πολιτικής. Στην πράξη, αυτό συνεπάγεται την επιβάρυνση των λαϊκών νοικοκυριών μέσω της υπερφορολόγησης, της διευρυμένης λεγόμενης ανταπόδοσης, τις ιδιωτικοποιήσεις, που αγκαλιάζουν ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών που έχει ανάγκη η λαϊκή οικογένεια και για τις οποίες μάλιστα έχουν πληρώσει μέσω της άμεσης και έμμεσης φορολογίας, όπως, καθαριότητα, νεκροταφεία, υπηρεσίες ύδρευσης, παιδικοί σταθμοί, δραστηριότητες αθλητισμού, πολιτισμού κ.ά.
* * *

Το ρόλο αυτό αποδέχεται πλήρως και η ηγεσία της Κεντρικής Ενωσης Δήμων και Κοινοτήτων, προβάλλοντας ως «λύση» στη συνεχή υποχρηματοδότηση τη δήθεν «οικονομική αυτοδυναμία και αυτοτέλεια» του θεσμού, με ανάληψη της ευθύνης επιβολής και διαχείρισης φόρων και με αξιοποίηση στην κατεύθυνση αυτή νέων χρηματοδοτικών εργαλείων, που βάζουν για τα καλά στο χώρο των δημοτικών υπηρεσιών και έργων το ιδιωτικό κεφάλαιο, το δανεισμό, τις συμπράξεις με ιδιώτες. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έρχεται να εγγυηθεί την υλοποίηση της αντιδραστικής πολιτικής κατοχυρώνοντας θεσμικά εργαλεία παρακολούθησης και ελέγχου της οικονομικής λειτουργίας των δήμων. Η κατάργηση του Παρατηρητηρίου για τους δήμους, για την οποία επαιρόταν, δε σήμανε και την αναίρεση των στόχων του, αφού ο φορέας με τον οποίο το αντικατέστησε, δηλαδή η «Επιτροπή Οικονομικής Ανασυγκρότησης των ΟΤΑ», έχει τον ίδιο στόχο, τη συμμόρφωση των φορέων της Τοπικής Διοίκησης στους στόχους και τις επιδιώξεις του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, με μοχλό τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και το παραπέρα πετσόκομμα της κρατικής χρηματοδότησης. Στις σχετικές οδηγίες του υπουργείου Εσωτερικών προς τους δήμους για τη σύνταξη των προϋπολογισμών τους επισημαινόταν, χαρακτηριστικά, η «ανάγκη άσκησης περιοριστικής πολιτικής με υποχρέωση συγκράτησης στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα».
* * *

Και το 2016 παρακρατούνται αυθαίρετα πόροι από τα έσοδα που έπρεπε να λαμβάνουν οι δήμοι, με βάση το νόμο (και όχι με βάση τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες). Η παρακράτηση φτάνει τα 1,244 δισεκατομμύρια ευρώ! Από τα 2,583 δισεκατομμύρια ευρώ που προβλέπεται να δοθούν στους δήμους το 2016, τα 1,480 αφορούν τη μισθοδοσία του προσωπικού και τα 1,100 τα προνοιακά επιδόματα και τη μεταφορά μαθητών. «Μένει» ένα ποσό 3 εκατομμυρίων ευρώ για 325 δήμους που θα πρέπει με αυτά να καλύψουν τα λειτουργικά τους έξοδα και τις παροχές υπηρεσιών και δομών, κάτι που είναι αδύνατον. Για το λόγο αυτό το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο δίνει τη δυνατότητα στους δήμους να εφορμήσουν και να αφαιμάξουν κι αυτοί με τη σειρά τους τα λαϊκά νοικοκυριά. Είναι χαρακτηριστικό ότι στους δημοτικούς προϋπολογισμούς, που ψηφίζονται αυτό το διάστημα, η συντριπτική πλειοψηφία των εσόδων προέρχονται από φόρους, τέλη και πρόστιμα. Οι δε Περιφέρειες χρηματοδοτούνται με 652 εκατομμύρια ευρώ. Με βάση τη νομοθεσία η χρηματοδότηση υπολείπεται κατά περίπου 192,2 εκατομμύρια ευρώ. Αν αναλογιστεί κανείς ότι το ποσό για τη μισθοδοσία των υπαλλήλων των Περιφερειών ανέρχεται σε 320 εκατομμύρια ευρώ, τότε απομένουν μόλις 332 εκατομμύρια ευρώ για τις 13 Περιφέρειες της χώρας.

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δε δίνει φράγκο για το προσωπικό της δημοτικής αστυνομίας και τους σχολικούς φύλακες, που με δική της απόφαση επαναπροσλήφθηκαν, με τη δέσμευση ότι θα καλύπτεται το κόστος μισθοδοσίας τους. Οι δε αποδόσεις συνολικά στην Τοπική Διοίκηση για το 2015 υπολείπονται κατά 30%. Δηλαδή, η απόδοση στους δήμους είναι μείον κατά 700 εκατομμύρια ευρώ, ενώ δεν έχει δοθεί ούτε ευρώ από τις λεγόμενες δόσεις για τα οφειλόμενα των παρελθόντων ετών, που φτάνουν τα 214 εκατομμύρια ευρώ. Από τα κονδύλια δε της Συλλογικής Απόφασης Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΣΑΤΑ) έχει δοθεί μόλις το 46,8%.
* * *

Είναι φανερό, με βάση τις κατευθύνσεις, ότι θα ακολουθήσουν μεγαλύτερες περικοπές στην Τοπική Διοίκηση. Αναφέρουμε ενδεικτικά:

-- Μηδενικά έργα. Τα κονδύλια της ΣΑΤΑ έχουν ελαχιστοποιηθεί κατά 83,75% το διάστημα 2009 - 2013. Καταρρέουν υποδομές στην άθληση, στον πολιτισμό, από την έλλειψη συντήρησης, λόγω έλλειψης μέσων και προσωπικού. Σπανίως απαλλοτριώνονται χώροι, η συντήρηση σχολικών κτιρίων είναι πλημμελής ή ανύπαρκτη, το οδικό δίκτυο ασυντήρητο και επικίνδυνο.

-- Τα προγράμματα ΕΣΠΑ (2014 - 2020) βάζουν στο περιθώριο τις λαϊκές ανάγκες σε υπηρεσίες, υποδομές και έργα. Απουσιάζουν σχεδιασμένες και εκτεταμένες παρεμβάσεις για ζητήματα όπως της αντισεισμικής θωράκισης, της αντιπλημμυρικής - αντιπυρικής προστασίας, των κοινωνικών υποδομών Υγείας - Πρόνοιας.

-- Βασικές κοινωνικές δομές και υπηρεσίες «προσφέρονται» μέσω ευρωενωσιακών προγραμμάτων με ημερομηνία λήξης, όπως συμβαίνει σήμερα για παιδικούς σταθμούς, Κέντρα Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων (ΚΗΦΗ), Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ), «Βοήθεια στο Σπίτι» κ.λπ., σε συμπράξεις με ΜΚΟ, Εκκλησία, φιλανθρωπικές οργανώσεις, όπως για τα «κοινωνικά» παντοπωλεία - ιατρεία, φαρμακεία, ξενώνες και άλλα.

-- Η σταθερή μόνιμη εργασία αντικαθίσταται με προσωρινούς εργαζόμενους μέσα από διάφορα προγράμματα, όπως η «κοινωφελής εργασία», συμβάσεις με ημερομηνία λήξης, «εθελοντική» εργασία και ΜΚΟ, το νεοφυές σκλαβοπάζαρο των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων (ΚΟΙΝΣΕΠ).

Το ΚΚΕ έχει κάνει σαφές ότι το οικονομικό πρόβλημα της Τοπικής και Περιφερειακής Διοίκησης, που προκύπτει από τα δεδομένα του Κρατικού Προϋπολογισμού, είναι πρωτίστως πολιτικό. Είναι θέμα στρατηγικών επιλογών, επιλογής δρόμου ανάπτυξης και των συμφερόντων που υπηρετεί. Απαιτείται οργάνωση της λαϊκής πάλης και για τη διεκδίκηση άμεσων μέτρων, που έχουν επείγοντα χαρακτήρα για τον εργατόκοσμο.

Διαρκείς επιχειρήσεις και μέτρα «κατά της τρομοκρατίας»

Διαρκείς επιχειρήσεις και μέτρα «κατά της τρομοκρατίας»

ΠΑΡΙΣΙ - ΒΕΡΟΛΙΝΟ - ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ - ΡΩΜΗ.--
«Κλοιός» διαρκών αστυνομικών «επιχειρήσεων» αναπτύσσεται σε όλο και περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και άλλες μεγαλουπόλεις, στο φόντο των πολύνεκρων επιθέσεων που έγιναν στις 13 Νοέμβρη στο Παρίσι και των «αποκαλύψεων» ότι σειρά άλλων «τρομοκρατικών χτυπημάτων» αποτράπηκε ή σχεδιάζεται σε πολλά ακόμα σημεία της Γηραιάς Ηπείρου.
Στην ίδια τη Γαλλία, η οποία παραμένει σε καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» (που θα διαρκέσει τουλάχιστον έως το Φλεβάρη), συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό συνεργών του φερόμενου ως «εγκέφαλου» Αμπντελχαμίντ Αμπαούντ, ενώ η αστική τάξη «αξιοποιεί» ποικιλόμορφα το χαμό των 130 αθώων ανθρώπων: Χτες, 15 μέρες μετά το μακελειό, τελέστηκε ειδική τελετή μνήμης στο Μέγαρο των Απομάχων (Les Invalides) με τη συμμετοχή του Προέδρου Φρανσουά Ολάντ, που έσπευσε να καλέσει ξανά σε «εθνική ενότητα». Ενδεικτικό του «κλίματος» που καλλιεργείται, για να πειστεί ο γαλλικός λαός ότι για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του πρέπει να συμπορευτεί με τα αντιλαϊκά σχέδια της κυβέρνησης είναι ότι, καθημερινά, δίπλα στις αναλύσεις και τα ρεπορτάζ για την ανάγκη να δυναμώσουν τα μέτρα «ασφαλείας» στο εσωτερικό, αλλά και οι «πρωτοβουλίες» στη Μέση Ανατολή (διπλωματικές και στρατιωτικές) είναι τα προσωπικά αφιερώματα στους 130 νεκρούς, η προσπάθεια, ώστε η ανησυχία του λαού να μεταμορφωθεί σε ανοχή και στήριξη επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών και άλλων αντιλαϊκών σχεδιασμών.
Μετά τις συναντήσεις, που ο Ολάντ είχε για την ενίσχυση της διεθνούς «αντι-τρομοκρατικής συνεργασίας» του με Ομπάμα, Κάμερον, Μέρκελ, Πούτιν, Ρέντσι, αύριο, έχει προγραμματιστεί να συναντήσει τον Πρόεδρο της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, τον πρωθυπουργό του Καναδά Τζάστιν Τριντο. Ακόμα, θα βρεθεί και με τον ΓΓ του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, ενόψει της Παγκόσμιας Διάσκεψης για το Κλίμα, που ξεκινά τις επόμενες μέρες στο Παρίσι, αλλά και στο πλαίσιο της ανάγκης «κινητοποίησης» κατά της «τρομοκρατίας».
Στη Γερμανία, που ήδη ανακοίνωσε και τη δική της στρατιωτική εμπλοκή στη Συρία, η αστυνομία του Βερολίνου έκανε προχτές δύο εφόδους (στα προάστια Σάρλοτενμπουργκ και Μπριτς) με στόχο «τζιχαντιστές» και συνέλαβε δύο άντρες, για τους οποίους, όπως ανακοίνωσε, υπάρχουν υποψίες ότι προετοίμαζαν «μια σοβαρή πράξη βίας που αντιπροσώπευε έναν κίνδυνο για την πολιτεία». Στη Στουτγάρδη, οι αρχές επιβεβαίωσαν τη σύλληψη 34χρονου άνδρα που θεωρείται ύποπτος για διακίνηση όπλων, αποφεύγοντας να σχολιάσουν αν αυτός συνδέεται με τις επιθέσεις στο Παρίσι.
Στην Ιταλία, στο βορειοανατολικό λιμάνι της Τεργέστης, οι αρχές προχώρησαν σε κατάσχεση περίπου 800 καραμπίνων (τουφέκια τύπου Winchester SXP) που ένα φορτηγό μετέφερε από την Τουρκία με προορισμό το Βέλγιο, καθώς ανακοινώθηκε ότι ο Τούρκος οδηγός του φορτηγού δεν διέθετε τις απαραίτητες άδειες για τη μεταφορά τέτοιου οπλισμού.
Στο Βέλγιο, το επίπεδο «συναγερμού» παραμένει πολύ υψηλό, με πάνοπλους αστυνομικούς και στρατιώτες να είναι ακροβολισμένοι σε Βρυξέλλες και αλλού. Να σημειωθεί ότι μετά τα «μέτρα ασφαλείας» που τέθηκαν σε εφαρμογή, η τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση «Centrale Nationale des employes» ανακοίνωσε ότι ουσιαστικά αναβάλλονται οι προγραμματισμένες για την επόμενη Δευτέρα απεργιακές κινητοποιήσεις, ως «ανταπόκριση» στις συστάσεις της αστυνομίας για μη πραγματοποίηση συγκεντρώσεων. Στελέχη της οργάνωσης δήλωναν χτες σε ΜΜΕ πως όταν «αποκατασταθεί η κατάσταση» θα σχεδιαστούν νέες δράσεις και πως αντί για κινητοποιήσεις, την επόμενη εβδομάδα θα σταλεί μια αντιπροσωπεία να συζητήσει με τα κόμματα που απαρτίζουν σήμερα τον κυβερνητικό συνασπισμό.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ Καθημερινοί βομβαρδισμοί από φασιστικά τάγματα

ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Καθημερινοί βομβαρδισμοί από φασιστικά τάγματα

ΝΤΟΝΕΤΣΚ.--
Καθημερινά συνεχίζονται οι βομβαρδισμοί από τις δυνάμεις της κυβέρνησης του Κιέβου (στρατό και τάγματα εθνικιστών και φασιστών), σε χωριά που ελέγχουν οι πολιτοφύλακες στην αυτοαποκαλούμενη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ. Γίνεται λόγος για τα χωριά Σπαρτάκ, τα περίχωρα της Γκορλόφκα και της πόλης του Ντονέτσκ, αλλά και το 21ο νοσοκομείο, που βρέθηκαν στο στόχαστρο δυνάμεων των εθνικιστικών φασιστικών ταγμάτων, με βολές πυροβολικού ακόμα και αρμάτων μάχης, που υποτίθεται, με βάση τη συμφωνία εκεχειρίας του Μινσκ, θα έπρεπε να είχαν απομακρυνθεί.
Μάλιστα, ο πρόεδρος του λεγόμενου Εθνικού Συμβουλίου της ΛΔ Ντονέτσκ, Ντενίς Πουσίλιν, σημείωσε ότι ο αυξανόμενος αριθμός των επιθέσεων και παραβιάσεων της συμφωνίας αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση του Κιέβου δεν έχει κανέναν απολύτως έλεγχο στα εθνικιστικά τάγματα. Ανέφερε, ακόμα, ότι μόνο την τελευταία βδομάδα έχουν σημειωθεί πάνω από 75 παραβιάσεις.
Ταυτόχρονα, όπως όλα δείχνουν, οξύνεται και η αντιπαράθεση της κυβέρνησης του Κιέβου με τη Ρωσία για το ζήτημα της Ενέργειας. Από τη μία η Ουκρανία σταματάει να αγοράζει φυσικό αέριο από το ρωσικό κολοσσό Gazprom, ενώ από την άλλη η ουκρανική εταιρεία «Nαφτογκάζ» δηλώνει ότι ταυτόχρονα θα μπορούν να περνάνε από τους αγωγούς οι ποσότητες αερίου που προορίζονται για την ΕΕ. Η ρωσική πλευρά, ωστόσο, αμφισβητεί ότι η Ουκρανία δε θα «κατακρατά» ποσότητες για λογαριασμό της.
Επιπρόσθετο πρόβλημα έχει δημιουργηθεί και λόγω της δολιοφθοράς σε πυλώνες υψηλής τάσης, που έχουν οδηγήσει σε μπλακ άουτ τη Χερσόνησο της Κριμαίας, η οποία από την άνοιξη του 2014 έχει ενσωματωθεί στη Ρωσία. Το ρεύμα εξακολουθούσε να έρχεται από την Ουκρανία. Ως αντίποινα, ουσιαστικά, οι ιδιαίτερα πλούσιες σε άνθρακα περιοχές του Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ) και η Ρωσία ανακοίνωσαν την αναστολή αποστολής άνθρακα στην Ουκρανία. Για την έλλειψη, πάντως, που θα δημιουργηθεί, η κυβέρνηση του Κιέβου ανακοίνωσε ότι έχει κλείσει συμφωνία με τη Νότια Αφρική για την αποστολή άνθρακα, καύσιμο απαραίτητο για τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ

 ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ

Μετά τις ένοπλες επιθέσεις της 13^ης Νοεμβρίου  στη γαλλική πρωτεύουσα σαν αυτονόητη και φυσική μοιάζει η κήρυξη  περιοχών της ΕΕ σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης με στρατιώτες και στρατιωτικά οχήματα σε περιπολία στους δρόμους, με κλειστούς τους χώρους μαζικής συνάθροισης και κλειστά σύνορα, χωρίς όλα αυτά τα μέτρα να προβληματίζουν ιδιαίτερα τις «δημοκρατικές» συνειδήσεις της ΕΕ.

               Η κομμουνιστική  απειλή, την οποία  οι δικοί μας συνταγματάρχες το ’67 είχαν επικαλεστεί για να βγάλουν  τα τανκς στους δρόμους και να επιβάλουν στρατιωτικό νόμο καθ’ άπασαν  την επικράτειαν,  μετασχηματίστηκε σε τρομοκρατική απειλή, που η δυνατότητα διεύρυνσής της μπορεί να περιλάβει κι αυτήν εν καιρώ, η οποία  προκαλεί παραπλήσιες μορφές δράσης της κυρίαρχης εξουσίας, στην ΕΕ αυτή την φορά. Στο όνομα λοιπόν της κατασταλτικής ή προληπτικής αντιμετώπισής της έχει ξεκινήσει ο περιορισμός ή η αποστέρηση ελευθεριών των πολιτών, με τη συναίνεσή τους μάλιστα.

               Κι  αν μέχρι τώρα δεν αναγνωρίζαμε μορφές αυταρχικότητας της κυρίαρχης εξουσίας, γιατί αυτές αφομοιώνονταν στους απειράριθμους διακανονισμούς της σύγχρονης πολιτικοκοινωνικής κατάστασης, όπου οι απαγορεύσεις και οι λογοκρισίες είχαν συγχωνευθεί με τα δικαιώματα και τις απολαβές, τα τρομοκρατικά χτυπήματα  στο Παρίσι έδωσαν ένα καλό πρόσχημα για να εκδηλωθεί με τις παλιές, δοκιμασμένες μορφές του παρελθόντος ο αυταρχισμός και η σκληρότητα της εξουσίας, χωρίς να προκαλέσουν αντιδράσεις, ακριβώς γιατί αφορούν τους άλλους –προς το παρόν.

                         Ο καπιταλισμός των υπερεθνικών ολοκληρώσεων που υπερβαίνουν το έθνος κράτος, στην τελική καθόλου δεν το καταργούν, απλά αναδιατάσσουν το ρόλο του κάτω από τις ανάγκες και τους μηχανισμούς της διεθνοποίησης του κεφαλαίου. Κι αν οι Ευρωπαίοι υπερασπίζονται την ηθική ανωτερότητά τους και μιλούν για τις παγκόσμιες αξίες της Δύσης, δημοκρατία, ελευθερία, ισότητα κλπ. παραβλέπουν ότι κι αυτές έχουν το επίστρωμα από τον χρόνιο ιμπεριαλισμό τους και επικεντρωμένοι  σε συνταγματικά ζητήματα τα μετατρέπουν όλα σε θέματα τυπικής νομοθεσίας. Και γι’  αυτό  υποστηρίζεται πως ο  στρατός στους δρόμους, η κήρυξη χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι συλλήψεις και φυλακίσεις υπόπτων για τρομοκρατία δεν αναιρεί τη δημοκρατικότητα των ευρωπαϊκών κρατών αφού όλα αυτά γίνονται σύμφωνα με το νομικό τους σύστημα και σύνταγμα. Συνεπώς, μεγάλες αλλαγές που περιορίζουν κι όσες ελευθερίες κατακτήθηκαν μπορεί να γίνονται σταδιακά χωρίς να υπάρχει μαζική αντίδραση αντιτιθέμενη στα θεσμοθετημένα νόμιμα αστυνομικά μέτρα.

               Παλιότερα, το αστικό κράτος με την οικονομική ευρωστία που επέτρεπε την διακριτικότητά του στους τρόπους επιβολής του, γεννούσε την εμπιστοσύνη, αποκοίμιζε με παροχές και  αφόπλιζε τους αντιπάλους του. Ήταν τότε που κάθε φαινομενικά γενναιόδωρη συμπεριφορά,  κάθε επίδειξη καλής θέλησης της κυρίαρχης εξουσίας  χαιρετιζόταν με έκπληξη και χαρά, σαν ένα βήμα για την αλλαγή της από τους απανταχού ανανεωτές, ρεφορμιστές, αριστερούς, αντιεξουσιαστές κλπ. Κι αυτές οι παραχωρήσεις τύφλωναν και κάθε λαϊκό κίνημα, παραχωρήσεις που δεν ήταν παρά μόνο παραχωρήσεις, δεν αφορούσαν την ουσία. Και τίποτε απ’  αυτές δεν δινόταν χάρισμα. Αυτές τις  πέτυχε το εργατικό κίνημα και δεν ήταν  αποτέλεσμα της καλής θέλησης ή καλής καρδιάς της κυρίαρχης τάξης, αλλά αποτελούσε  την αδυναμία της να αναβάλει  τις παραχωρήσεις. Δεν τις έκανε η άρχουσα τάξη τις παραχωρήσεις,  αλλά το ίδιο το εργατικό κίνημα που δεν διεκδικούσε πια την εξουσία.

Και τώρα, ενώ διακηρύττεται ο περιορισμός του κράτους  στην καθημερινότητα, επιβάλλεται θεαματικά και επιδεικνύει τα ισχυρά μέσα καταστολής που διαθέτει,  κακομεταχειρίζεται παραβάτες κανόνων του και δίνει στον πολίτη να καταλάβει πως βρίσκεται  σε διαρκή κίνδυνο. Και οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί γεμάτοι άγχη και φοβίες, τρέφονται με αυταπάτες, δεν αποζητούν το τέλος των δυστυχιών τους, αλλά αλλάζουν μόνο την προέλευσή τους, -η τρομοκρατική απειλή γίνεται πιο επικίνδυνη από την οικονομική κρίση,- και  στοιχίζονται να προφυλαχτούν πίσω από τανκς και αστυνομίες.

Η κυρίαρχη τάξη μοιάζει να διαθέτει εκείνη την σιγουριά που της δίνει η οικονομική δύναμη και η χαλιναγώγηση του κρατικού συστήματος. Μεταχειρίζεται το κράτος κατά το δοκούν, να καθησυχάζει ή να ανησυχεί τον πολίτη.  Είναι που  η αστική τάξη μπόρεσε όλα αυτά τα χρόνια να ενισχύσει τη δύναμή της επεξεργαζόμενη την  ιδεολογία που τώρα επιστρατεύει για να δικαιολογήσει την εμφάνιση του  στρατού και της αστυνομίας ξεκάθαρα σαν  τα στηρίγματα ενός καθεστώτος που η πλειοψηφία του ευρωπαϊκού πληθυσμού υποστηρίζουν, ενώ η δύναμή τους είναι ανάλογη με το μαρασμό στον οποίο βρίσκεται κάθε λαϊκό κίνημα ανά την Ευρώπη. Κι έτσι ο σφετερισμός των ενεργειακών πηγών από τις ιμπεριαλιστικές χώρες πυροδοτεί ένα γαϊτανάκι εισβολών, στρατιωτικών επεμβάσεων, τρομοκρατικών χτυπημάτων, τοπικών πολέμων, ψευοδιακηρύξεων ειρήνης, αέναου κυνηγητού προς πάσαν κατεύθυνση με τη μοναδική δική μας αντίδραση κεράκια και εκφράσεις αποτροπιασμού όταν οι νεκροί συσσωρεύονται στην ευρωπαϊκή πλευρά.

Χέιγκ και Μπόλτον «σπρώχνουν» τη δημιουργία κρατιδίων για το ξαναμοίρασμα των πετρελαίων

 Χέιγκ και Μπόλτον «σπρώχνουν» τη δημιουργία κρατιδίων για το ξαναμοίρασμα των πετρελαίων

Υπέρ της επαναχάραξης των συνόρων σε Συρία - Ιράκ, της δημιουργίας ενός πετρελαιοπαραγωγού «σουνιτικού» και ενός κουρδικού κράτους στην περιοχή, αλλά και υπέρ της κλιμάκωσης των στρατιωτικών επιχειρήσεων με πρόσχημα την δράση των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» πρότειναν, με αρκούντως αποκαλυπτικά άρθρα τους στον αμερικάνικο και βρετανικό Τύπο που δημοσιεύτηκαν ταυτόχρονα στις 24 Νοέμβρη, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Γουίλιαμ Χέιγκ στην «Ντέιλι Τέλεγκραφ» και ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Τζον Μπόλτον στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

Ο Βρετανός πρώην υπουργός «θυμίζοντας» πως τα σύνορα Συρίας και Ιράκ χαράχτηκαν πριν έναν αιώνα από έναν Βρετανό και έναν Γάλλο διπλωμάτη (συμφωνία των Σάικς - Πικό) τονίζει ότι «δεν θα πρέπει να θεωρούνται απρόσβλητα εάν οι ηγέτες έκαστης χώρας δεν μπορούν να δημιουργήσουν ένα κράτος στο οποίο να μπορούν να ζήσουν όλες οι κοινότητες» και ότι «θα ήταν σωστό να υπάρξει διεθνής υποστήριξη για την διχοτόμησή τους» . Ο Χέιγκ, μολονότι παραδέχεται πως η εισβολή των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων το 2003 στο Ιράκ «ήταν λάθος», προτείνει την επαναχάραξη των συνόρων, διαπιστώνοντας παράλληλα «την ανάγκη να επεμβαίνουμε στο εξωτερικό πιο συχνά μέσα στην επόμενη 25ετία από ό,τι στην προηγούμενη, να είμαστε εξοπλισμένοι γι' αυτό και να το κάνουμε τώρα»! Βασικό του επιχείρημα είναι ότι οι τζιχαντιστές του ΙΚ «δεν είναι φαινόμενο που θα περάσει γρήγορα» και ότι τα τεράστια πλήθη προσφύγων και μεταναστών από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή «θα κατακλύσουν την Ευρώπη εκτός και εάν οι λαοί αυτοί έχουν πιο σταθερές χώρες στις πατρίδες τους». Υποστηρίζει έτσι την πρόταση του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον για συμμετοχή στις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και των άλλων συμμάχων τους στη Συρία ισχυριζόμενος «ότι δεν υπάρχουν νομικά εμπόδια» μετά την πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη λήψη «όλων των απαραίτητων μέτρων» κατά της τρομοκρατίας στην περιοχή...

Σαν συνεννοημένος, παρόμοιες απόψεις προώθησε με άρθρο του στους «Τάιμς της Ν.Υόρκης» ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Τζον Μπόλτον.
Υποστηρίζει ότι η «σημερινή πραγματικότητα σε Ιράκ και Συρία άλλαξε» τις δύο χώρες και ότι «το ισλαμικό κράτος δημιούργησε μία νέα οντότητα» κινητοποιώντας την σουνιτική αντιπολίτευση στο καθεστώς του (Σύρου) προέδρου Μπασάρ Ασαντ και της «κυριαρχούμενης από το Ιράν κυβέρνησης στο Ιράκ», ενώ ξεπροβάλλει «μετά από χρόνια προσπάθειας ένα ντε φάκτο ανεξάρτητο Κουρδιστάν».

Συμβουλεύει την κυβέρνηση Ομπάμα να μην πασχίζει να «αναδημιουργήσει τον χάρτη όπως διαμορφώθηκε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο» αλλά να αναγνωρίσει τη «νέα γεωπολιτική κατάσταση που με τη δημιουργία ενός νέου, ανεξάρτητου σουνιτικού κράτους να είναι η καλύτερη εναλλακτική από το "Ισλαμικό Κράτος" στη βορειοανατολική Συρία και το δυτικό Ιράκ»! Ο λόγος βεβαίως που ο Μπόλτον προωθεί μία τέτοια πρόταση δεν είναι η ευημερία των λαών της περιοχής, αλλά το ξαναμοίρασμα της τράπουλας στα κοιτάσματα πετρελαίων, αμφοτέρων χωρών, αφού, όπως υποστηρίζει, «ένα σουνιτικό κράτος θα είχε δυνατότητες (να σταθεί) ως πετρελαιοπαραγωγό (σε διαπραγμάτευση με τους Κούρδους)», αν και στη συνέχεια παραδέχεται ότι ένα τέτοιο κράτος «δεν θα ήταν Ελβετία», σημειώνοντας ότι η πρότασή του «δεν αφορά μία πρωτοβουλία για τη δημοκρατία αλλά ψυχρή πολιτική συμφερόντων»!

Σε άλλο σημείο ο Μπόλτον τονίζει ότι η πρότασή του για σουνιτικό κρατίδιο «διαφέρει σημαντικά από το όραμα του ρωσο-ιρανικού άξονα και των πληρεξούσιών τους (Χεζμπολάχ, Ασαντ και η υποστηριζόμενη από την Τεχεράνη κυβέρνηση στη Βαγδάτη) αφού ο σκοπός τους για αποκατάσταση των ιρακινών και συριακών κυβερνήσεων στα παλιά τους σύνορα είναι ένας στόχος θεμελειωδώς αντίθετος με τα συμφέροντα των Αμερικανών, των Ισραηλινών και φιλικών αραβικών κρατών" ενώ δεν διστάζει να χαρακτηρίσει "ανεπιθύμητο έναν αμερικανο-ρωσικό συνασπισμό κατά του Ισλαμικού Κράτους»!

Υποστηρίζει επίσης σθεναρά τη δημιουργία «ενός λειτουργικου ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους» παρότι θα «αντιμετωπίσουν τεράστιες προκλήσεις, με επικινδύνως αβέβαια σύνορα ιδιαίτερα με την Τουρκία» σημειώνοντας ότι πλέον οι Κούρδοι στην περιοχή «έχουν γίνει παρα πολύ μεγάλη δύναμη ώστε να την εκτοπίσει η Βαγδάτη ή η Δαμασκός». 

Πηγή: 902