30 Μαρ 2012

Ανάχωμα στην επίθεση του κεφαλαίου


Ανάχωμα στην επίθεση του κεφαλαίου
Τα στοιχεία του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) για το πρώτο δίμηνο του 2012 δείχνουν ότι η επίθεση του κεφαλαίου όχι μόνο δεν ανακόπτεται, αλλά οξύνεται παραπέρα, επιβάλλοντας τις πιο ευέλικτες μορφές απασχόλησης και δραματική συρρίκνωση στους εργατικούς μισθούς. Στο διάστημα αυτό οι νέες συμβάσεις με πλήρη απασχόληση είναι λιγότερες από τις «ευέλικτες» και φτάνουν μόλις το 48%, ενώ οι συμβάσεις με μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία ανέρχονται στο 52%. Και βέβαια ούτε αυτοί οι αριθμοί μπορούν να αποδώσουν τον τραγικό τρόπο που η εργατική τάξη βιώνει τις συνέπειες αυτής της επίθεσης. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση εργαζόμενων γυναικών στην εταιρεία «Φονμάρκετινγκ» στη Ν. Ιωνία που αξίωσε να δουλεύουν μόλις 8 ώρες τη βδομάδα με συνολική αμοιβή το μήνα από 120 έως 160 ευρώ! Δηλαδή μισθός που δε φτάνει ούτε για τα εισιτήρια μετακίνησης και τον καφέ των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή τα στοιχεία του ΣΕΠΕ επιβεβαιώνουν τη συνεχιζόμενη αύξηση της «μαύρης εργασίας», που για τους ντόπιους εργαζόμενους έφτασε στο 29,6% και στους μετανάστες το 42,7%, παρά τις επαναλαμβανόμενες εξαγγελίες του υπουργείου Εργασίας για «χτύπημα» της ανασφάλιστης εργασίας.
Η τάση ξεχαρβαλώματος της αγοράς εργασίας, με την κυβέρνηση να δίνει το ένα χτύπημα μετά το άλλο και τον ΣΕΒ να «καθοδηγεί» από το παρασκήνιο, όχι μόνο δεν ανακόπτεται, αλλά παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Και θα χειροτερεύει αφού η καπιταλιστική κρίση, εκτός από τη μείωση της απασχόλησης με τα λουκέτα και τη δραματική αύξηση της ανεργίας, ωθεί σε ένταση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και κατά συνέπεια πολλαπλασιάζει στο έπακρο την πίεση που ασκεί ο κάθε μεμονωμένος καπιταλιστής στους εργαζόμενους της επιχείρησής του. Και είναι ακριβώς η ένταση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού για μερίδια της αγοράς που σφίγγει σαν αόρατη θηλιά τη ζωή της εργατικής τάξης.
Να γιατί όποιοι μιλάνε για ανάπτυξη που θα εξασφαλιστεί μέσα από την ενίσχυση της εγχώριας ανταγωνιστικότητας, στην ουσία προτρέπουν σε ακόμα πιο ευέλικτη και φθηνή εργασία, σε ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται αναγκαστικά περνάει - και δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά όσο κουμάντο κάνουν τα μονοπώλια - πάνω από τα συντρίμμια της αγοράς εργασίας, από τα ερείπια των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Γι' αυτό οι εργάτες δεν πρέπει να πέσουν στην παγίδα της ανταγωνιστικότητας. Ούτε να υποκύψουν στους εκβιασμούς και στις απειλές της εργοδοσίας. Γιατί κάθε υποχώρηση, κάθε συμβιβασμός στην επιχείρηση ή στον κλάδο μεταφράζεται σε συνολικό πισωγύρισμα για ολόκληρη την εργατική τάξη. Το αντίθετο, η αντίσταση στις απαιτήσεις της εργοδοσίας, η οργάνωση του αγώνα για να μην περάσουν τα σχέδια του κάθε καπιταλιστή, είναι συνεισφορά στην κοινή υπόθεση και στα κοινά ταξικά συμφέροντα όλων των εργαζομένων.
Αυτός ο αγώνας μπορεί να πάρει ακόμα μεγαλύτερη ώθηση, να γίνει ακόμα πιο αποτελεσματικός, αν στις εκλογές που έρχονται περισσότεροι εργάτες φτάσουν στην κάλπη με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, αν η εργατική τάξη ενισχύσει τη μόνη πολιτική δύναμη που στην πράξη στέκεται εμπόδιο στα σχέδια του κεφαλαίου, στη δύναμη που με συνέπεια και σταθερότητα αντιπαλεύει την πλουτοκρατία, που πρωτίστως μέσα στα εργοστάσια έχει αποδείξει ότι είναι το λαϊκό αντίβαρο στην πολιτική που ασκούν από κοινού ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, ΕΕ και αυτό που εκπροσωπούν τα κόμματα του ευρωμονόδρομου.

Γιάννης ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ


Να «ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας»



Γρηγοριάδης Κώστας
ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΟΡΟΛΟΓΙΑ από τον Αντώνη Σαμαρά. Να «ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας» λέει, διότι τις κατέλαβαν οι μετανάστες...
Στην προκειμένη περίπτωση, η φράση του είναι σχήμα λόγου, όμως ...προσπερνά το γεγονός ότι σε κάποιες άλλες περιοχές του πλανήτη οι πόλεις όντως «καταλαμβάνονται» και «ανακαταλαμβάνονται».
Εκεί, όμως, το κάνουν αυτό τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αυτές οι συμμαχίες δηλαδή στις οποίες συμμετέχει η Ελλάδα και προσφέρει χρήματα και στρατιωτική βοήθεια σε αυτές τις εκστρατείες.
Κι ας μην υποκρίνεται η Νέα Δημοκρατία (όπως και το ΠΑΣΟΚ και ο ΛΑ.Ο.Σ.) ότι δε γνωρίζουν τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη μετανάστευση.
Τους θυμίζουμε ότι κανείς δε διακινδυνεύει τη ζωή του, δεν περπατάει χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων, δεν εμπλέκεται σε κυκλώματα δουλεμπόρων ...έτσι, χωρίς λόγο.
Και τους βεβαιώνουμε ότι οι βομβαρδισμοί και οι εισβολές του ΝΑΤΟ, η καταδίκη στην πείνα και την ανέχεια λόγω της υπερεκμετάλλευσης που έπεται των στρατιωτικών επιχειρήσεων είναι επαρκέστατοι λόγοι.
ΚΑΝΟΥΝ ΦΤΕΡΑ ΟΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ από τις τράπεζες - όπως δείχνουν τα στοιχεία και κάνουν τους τραπεζίτες να γκρινιάζουν - κι άπαντες συμφωνούν ότι αυτό δυσκολεύει τη ρευστότητα στην αγορά.
Κι επειδή οι αναλύσεις λένε ότι οι καταθέσεις που μειώνονται είναι αυτές των νοικοκυριών, μάλλον πρέπει να ...νιώσουμε και ένοχοι που ξοδεύουμε ό,τι πενιχρό πιθανόν είχαμε μαζέψει για να πληρώσουμε τους φόρους τους και την ακρίβεια τους.
Δε φτάνει που δε χειροκροτάμε τα μνημόνια τους, δε φτάνει που δε χαιρόμαστε όταν φτωχαίνουμε, δε φτάνει που διαμαρτυρόμαστε για τις περικοπές σε Υγεία και Παιδεία...
Ε, να τρώμε κι από πάνω τα πολύτιμα λεφτά του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας πάει πολύ...

Μαντρόσκυλα των κεφαλαιοκρατών


Μαντρόσκυλα των κεφαλαιοκρατών
 είναι ο ρόλος των μαντρόσκυλων των κεφαλαιοκρατών και του συστήματος. Να γαβγίζουν και ωρύονται με όληΑυτός τους τη δύναμη ότι «θα σου πάρουν οι κομμουνιστές το σπίτι» ή «θα χάσεις τα λεφτά σου» αν το βράδυ των εκλογών δε βγει κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Αυτό ακριβώς κάνει εδώ και καιρό «κατ' επάγγελμα» ο ανεκδιήγητος Α. Γεωργιάδης - ναι αυτός που για χάρη του οι εφοπλιστές έκαναν επίσημο διάβημα να παραμείνει στο υπουργείο Ναυτιλίας γιατί ποτέ δεν είχαν συναντήσει τόσο αφοσιωμένο υπάλληλο - αναπαράγοντας τα πιο εμετικά και χυδαία αντικομμουνιστικά κατασκευάσματα. «Αν την επομένη το πρωί μετά τις εκλογές δεν υπάρχει σταθερή κυβέρνηση στη χώρα θα βγει κάποιος Ευρωπαίος αξιωματούχος και θα πει ότι το πρόγραμμα παγώνει, θα τρέξουν χιλιάδες άνθρωποι στις τράπεζες να πάρουν τα λεφτά τους, θα κατεβάσουν οι τράπεζες ρολά γιατί αφού δεν θα υπάρχει πρόγραμμα, δεν θα υπάρχουν λεφτά και από εκεί και πέρα θα ξεκινήσει το απόλυτο χάος. Αν δεν υπάρχει πολιτική σταθερότητα στη χώρα την επομένη, κλάφτε τα», έκρωζε χτες (στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ). Συνεχίζοντας το σιχαμερό τροπάρι και τις αηδιαστικές λεπτομέρειες, κάλεσε «όποιος έχει σπίτι στην επαρχία, αν δει ότι δεν υπάρχει σταθερή κυβέρνηση στην Αθήνα μην γυρίζει στην Αθήνα καθόλου, γιατί θα γίνει χαμός»(!). Φυσικά δεν μπορούσε να λείπει η κατασυκοφάντηση και βάναυση διαστρέβλωση των θέσεων και των ιδεών του ΚΚΕ καθώς ταύτισε τον κομμουνισμό με τη «δήμευση όλων των ιδιωτικών περιουσιών υπέρ του κράτους»... Είναι φανερό βέβαια ότι όλος αυτός ο οχετός εκτοξεύεται κατάμουτρα στο λαό, ακριβώς για να φοβηθεί και να «ξεχάσει» ότι σήμερα τα σπίτια τα παίρνουν οι τράπεζες και τα χαράτσια, ότι οι μισθοί και οι συντάξεις είναι της πείνας και της εξαθλίωσης και πως η μόνη προοπτική που μπορεί να δώσει ο καπιταλισμός είναι οι μισθοί Κίνας...

Tι έκανε η ΕΔΑ μετά τις εκτελέσεις Μπελογιάννη , Μπάτση, Καλούμενου;


Tι έκανε η ΕΔΑ μετά τις εκτελέσεις Μπελογιάννη , Μπάτση, Καλούμενου;

Παραθέτω ένα απόσπασμα από σημερινό άρθρο στο Ριζοσπάστη. Θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στις σημερινή εποχή που η φράση  "ενότητα της αριστεράς" κλίνεται σε όλες τις πτώσεις και αριθμούς. Αυτός εξάλλου είναι και ο σκοπός της ιστορίας. Να μπορείς να βγάλεις τα σωστά συμπεράσματα από τα λάθη, τις παραλείψεις, τα γεγονότα.
Διαβάστε , για παράδειγμα, την άποψη του Μανώλη Γλέζου του αρχιαριστεράρχη, αυτού που διαρρηγνύει τα ιμάτια του για την ενότητα της αριστεράς , για το τι έπρεπε ή δεν έπρεπε να κάνει η ΕΔΑ  για τη δίκη  Μπελογιάννη. Φαντάζομαι ότι αυτό λέει πολλά σε κάποιους, όπως για παράδειγμα ποιος ακριβώς είναι ο στόχος τους όταν μιλάνε  για ενότητα της αριστεράς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση  το να παλέψεις να σώσεις μέλη ή στελέχη του ΚΚΕ, συνιστά ανεδαφική γραμμή. Ο σκοπός κατά τη γνώμη του Γλέζου ήταν  (και είναι ) η "προσγειωμένη πολιτική" στα πλαίσια της ελληνικής πραγματικότητας. Μήπως και σήμερα αυτή δεν είναι η γραμμή των οπορτουνιστών σε σχέση με την  κρίση;

Τι έκανε η ΕΔΑ;
Ως προς τις αντιδράσεις της ΕΔΑ, μετά τις εκτελέσεις, διαβάζουμε:
«Οι επίσημες αντιδράσεις της ΕΔΑ για τις εκτελέσεις ήταν έντονες και σοβαρές, αλλά ήπιες στη φρασεολογία, προσαρμοσμένες στις τότε συνθήκες. Στις ανακοινώσεις της προβάλλεται περισσότερο η ανάγκη για γαλήνευση της χώρας, παρά εκείνο που είναι πια ένα τετελεσμένο συνταρακτικό γεγονός.
Το βράδυ της Δευτέρας 31ηςΜαρτίου 1952, την άλλη μέρα δηλαδή από τις εκτελέσεις, στη συνεδρίαση της Βουλής, ο πρόεδρος της ΕΔΑ ζητά να του δοθεί ο λόγος πριν από την ημερήσια διάταξη. Ο πρόεδρος της Βουλής αρνείται. Υστερα από αυτό, οι οχτώ βουλευτές της ΕΔΑ αποχωρούν από την συνεδρίαση, ακολουθούμενοι και από τον ανεξάρτητο Μιχάλη Κύρκο, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αφού καταθέτουν σχετικό έγγραφο στο προεδρείο. Η έγγραφη διαμαρτυρία τους για τις εκτελέσεις καταλήγει με έκκληση προς "τους αντιπροσώπους του έθνους, όσους πιστεύουν εις την εθνικήν ανάγκην της ειρηνεύσεως του τόπου, να αντικρύσουν το ελληνικό πρόβλημα ψύχραιμα χωρίς προκαταλήψεις και φανατισμούς, παραμερίζοντες τας ξενικάς επεμβάσεις"»! (Σπύρος Λιναρδάτος, «Από τον εμφύλιο στη χούντα», τ. Α΄, σελ. 436 - 437, εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ).
Οι βουλευτές της ΕΔΑ αποχώρησαν από τη Βουλή, επειδή δε δόθηκε ο λόγος στον Πασαλίδη. Εκείνο όμως που θα είχε αξία ήταν οι καταθέσεις τους στο δικαστήριο ως μαρτύρων υπεράσπισης του Μπελογιάννη, κάτι που δεν έκαναν. Αλλά και δεν προσπάθησαν να κινητοποιήσουν κόσμο που θα πολιορκούσε τη φυλακή, για να παρεμποδίσει τις εκτελέσεις.
Για το θέμα αυτό ο ραδιοφωνικός σταθμός «Ελεύθερη Ελλάδα» μετέδωσε στις 11 Μάρτη 1952: «Στις λαϊκές συνοικίες της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, του Βόλου κ.α. συζητιέται πολύ το γεγονός ότι η ΕΔΑ και οι βουλευτές της κράτησαν και γύρω από τη δίκη, όπου ουσιαστικά δικαζόταν και η ΕΔΑ, και γύρω από τις κινητοποιήσεις για τη σωτηρία των δικασμένων σε θάνατο λαϊκών αγωνιστών, πολύ περίεργη ανεκτική και χλιαρή στάση. Συζητιέται και το γεγονός ότι στη δίκη δεν παρουσιάστηκαν (...) ούτε οι βουλευτές της ΕΔΑ, ούτε και ο Σαράφης...» (Αρχείο ΚΚΕ - Εγγραφο 313317).
Υπάρχουν και απόψεις ότι σωστά έπραξαν οι βουλευτές της ΕΔΑ, που δεν πήγαν μάρτυρες υπεράσπισης! Διαβάζουμε: «Ετσι, ορθά (συν)εκτιμήθηκε από τους δημοκρατικούς παράγοντες της ΕΔΑ, αλλά και από τον κομμουνιστικό πυρήνα της, ότι μια δημόσια εμφάνιση βουλευτών της, ως μάρτυρες υπεράσπισης του Νίκου Μπελογιάννη στη δεύτερη δίκη για "κατασκοπεία", θα μπλοκάριζε την κυβέρνηση Πλαστήρα, και θα επιτάχυνε τη διαδικασία του Αν. Ν. 509/1947 για να διαλύσει την ΕΔΑ και να τη θέσει εκτός νόμου (...) Αυτός ήταν ο πολύ σοβαρός λόγος της μη εμφάνισης της επίσημης κοινοβουλευτικής ΕΔΑ στη διάρκεια της δεύτερης δίκης του Νίκου Μπελογιάννη» (Ντούντα Α. Κουσίδου - Σταύρος Γ. Σταυρόπουλος, «Η υπόθεση Νίκου Πλουμπίδη», σελ. 637, εκδόσεις «ΔΙΟΓΕΝΗΣ»).
Υπήρχαν πράγματι λόγοι για μη διάλυση της ΕΔΑ. Η επιδίωξη της άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλιστικού παράγοντα να διατηρούν στην Ελλάδα μια δημοκρατική βιτρίνα στις τότε συνθήκες ήταν μέσα στην τακτική τους και γιατί υπήρχε διεθνής κατακραυγή και κινητοποιήσεις, καθώς και καταγγελίες σε διεθνείς οργανισμούς για τα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα. Αλλά και με βάση την ιστορική εμπειρία σήμερα, από τις αλλεπάλληλες προσπάθειες διάλυσης του ΚΚΕ ή ενσωμάτωσής του στο αστικό πολιτικό σύστημα, φαίνεται ότι η άρχουσα τάξη ήλπιζε να αξιοποιήσει την ΕΔΑ ως μοχλό κατά του ΚΚΕ, αξιοποιώντας ιδεολογικοπολιτικά δυνάμεις που συμμετείχαν στην ΕΔΑ.
Ο χαρακτήρας αυτών των δυνάμεων της παρείχε τέτοιες δυνατότητες. Δυνατότητες που αυξάνονταν, εξαιτίας της ήττας του επαναστατικού κινήματος, της διασποράς των κομματικών δυνάμεων (πολιτική προσφυγιά - Ελλάδα) και των εντεινόμενων διώξεων. Η άρχουσα τάξη, έχοντας υπέρ της έναν σαφέστατα υπέρτερο συσχετισμό δυνάμεων, μεθόδευε το δικό της στόχο.
Το θέμα της υπεράσπισης του Ν. Μπελογιάννη ήταν θέμα υπεράσπισης του ίδιου του ΚΚΕ. Φαίνεται πως εκτός από κάποιους συμμάχους του ΚΚΕ στην ΕΔΑ, δεν το υπερασπίζονταν και κάποια από τα τότε στελέχη του. Αλλωστε, η μετέπειτα πορεία και η διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 αυτό δείχνουν, αφού αυτά τα στελέχη του ΚΚΕ που δρούσαν τότε μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ, στη συνέχεια πέρασαν με τους οπορτουνιστές ηγέτες της δεξιάς Αναθεωρητικής Ομάδας που ηγήθηκαν στις τότε συνθήκες της επιδίωξης διάλυσης του ΚΚΕ, με τη μετατροπή του σε κόμμα σοσιαλδημοκρατικό, ενώ σχημάτισαν ανάλογο τέτοιο κομματικό μηχανισμό, το λεγόμενο «ΚΚΕ Εσωτερικού».
Ο Μ. Γλέζος, π.χ., γράφει για εκείνη την περίοδο: «Ποια πολιτική γραμμή έπρεπε να ακολουθηθεί; Από την ίδρυσή της το 1951, ως τη διάλυσή της το 1967, η ΕΔΑ αμφιταλαντεύονταν ανάμεσα σε δύο πολιτικές γραμμές. Στην ανεδαφική γραμμή που απαιτούσε να επιβάλει το ΠΓ του ΚΚΕ και στην προσγειωμένη πολιτική γραμμή που διαμόρφωνε η Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΔΑ (συνεργασία κομμουνιστών - σοσιαλιστών - αριστερών) άμεσα αντιμέτωπη με την ελληνική πραγματικότητα, όπως καθημερινά διαπλάσσονταν». (Ντ. Κουσίδου - Στ. Σταυρόπουλου, «Αριστερή Νεολαία Ελλάδας», σελ. 9).
Τελικά, ποιο ήταν εκείνο που τροφοδότησε με τόση δύναμη τον Μπελογιάννη, που τροφοδότησε με τόση δύναμη εκατομμύρια Μπελογιάννηδες στην Ελλάδα και όπου Γης, ώστε να αντιμετωπίσουν με τόση περιφρόνηση το θάνατο; Ηταν δίχως αμφιβολία το όραμα για μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μια κοινωνία αληθινής ελευθερίας. Ηταν η πίστη ότι αυτά θα γίνουν πραγματικότητα. Οι νέες γενιές των κομμουνιστών ας κρατήσουν τα λόγια του Μπελογιάννη:«Αντλείς όμως απέραντες και ανεξάντλητες δυνάμεις από την πίστη σου στο Κόμμα και στη νίκη».

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΕΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝ/ΠΟΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ



ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΕΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝ/ΠΟΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

E-mailΕκτύπωσηPDF
Επίθεση φασιστικής συμμορίας κατά φοιτητών σημειώθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης στο Φυσικό και Μαθηματικό Τμήμα στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν τρεις φοιτητές.
Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, μια ομάδα λίγων δεκάδων ατόμων που φορούσαν κράνη και κουκούλες εισέβαλαν στα κτίρια και άρχισαν να χτυπούν φοιτητές.

Επικράτησε αναστάτωση και κατά την διάρκεια των επεισοδίων προκλήθηκαν ζημιές στους εσωτερικούς χώρους των δυο τμημάτων. Η φασιστική ομάδα εισήλθε  σε αμφιθέατρα και κεντρικούς διαδρόμους χτυπώντας με τους σιδηρολοστούς και τα καδρόνια πινακίδες ανακοινώσεων, τραπέζια κλπ. Φωνάζοντας συνθήματα και δημιουργώντας αποπνικτική ατμόσφαιρα με τη χρήση πυροσβεστήρων τους οποίους απέσπασαν από τα αμφιθέατρα του Τμήματος Μαθηματικών. 

Στη συνέχεια εισήλθαν στο διπλανό κτήριο της Φιλοσοφικής Σχολής προκαλώντας και πάλι προπηλακισμούς και φθορές.
Οι τρεις φοιτητές που τραυματίστηκαν μεταφέρθηκαν στον Ερυθρό Σταυρό και όπως αναφέρουν πληροφορίες δυο εξ αυτών φέρουν σοβαρά τραύματα στο κεφάλι από γροθιές, ενώ ένας ανέφερε πως ανά διαστήματα έχει ζαλάδες.
Οι πρυτανικές αρχές ενημέρωσαν την Αστυνομία προκειμένου να διερευνήσει το περιστατικό.
Πολιτικοί παράγοντες επισημαίνουν δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τέτοιες δολοφονικές επιθέσεις από φασιστικές συμμορίες συμβαίνουν αυτή τη στιγμή, που στην ουσία η χώρα έχει εισέλθει σε προεκλογική περίοδο.
αμία άλλη προειδοποίηση

«Ετσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, με την καρδιά μας και με το αίμα μας»


«Ετσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, με την καρδιά μας και με το αίμα μας»
«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ' αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.
*
"Νίκο σήκω"
Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:
"Πάμε για καθαρό αέρα;"
"Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση" (...)»
*
(Από το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Γιώργου Κορωναίου, όπως δημοσιεύτηκε την επομένη της εκτέλεσης στην «Προοδευτική Αλλαγή»).
***
Τα χαράματα της Κυριακής 30 του Μάρτη του 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Το παράγγελμα γι' αυτήν την πολιτική δολοφονία δόθηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της.
Η ελληνική πλουτοκρατία, η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο,
σαν σήμερα,
πριν από 60 χρόνια,
εκτελούσαν τον Νίκο Μπελογιάννη.
*
«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας...».
*
«Οι μάρτυρες - είπε απευθυνόμενος στους στρατοδίκες ο Μπελογιάννης - φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Ελληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα.
Τι άτιμο ψέμα!
Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο.
Απ' αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».
*
Με τα λόγια αυτά, κατά τη διάρκεια της απολογίας του, ο Νίκος Μπελογιάννης έδωσε το στίγμα της δίκης, μετατρέποντας τους στρατοδίκες του από κατηγόρους σε κατηγορούμενους.
***
«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας.
Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο.
Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας.
Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».
*
60 χρόνια μετά
τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του '52, λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του, συνεχίζουν και θα συνεχίσουν για πάντα να αποτελούν μέτρο του πατριωτισμού, του διεθνισμού, της ανθρωπιάς.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟ
Σ

ΠΟΛΩΝΙΑ Σύνταξη στα 67 χρόνια


ΠΟΛΩΝΙΑ
Σύνταξη στα 67 χρόνια
ΒΑΡΣΟΒΙΑ.--
Στην αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια (από 65 που είναι για τους άνδρες και 60 για τις γυναίκες) συμφώνησε χτες ο κυβερνητικός συνασπισμός (Πλατφόρμα των Πολιτών του πρωθυπουργού Ντόναλντ Τουσκ και του Κόμματος των Αγροτών), παρά τις έντονες διαμαρτυρίες που έχουν εκφράσει οι εργαζόμενοι το τελευταίο διάστημα. Το νομοσχέδιο προβλέπει πως από το 2013 η συντάξιμη ηλικία θα αυξάνεται κάθε τέσσερις μήνες κατά ένα μήνα, ώστε να φτάσει το «επιθυμητό» για το κεφάλαιο όριο για τους άνδρες το 2020 και για τις γυναίκες το 2040.
Χτες ο Τουσκ δήλωσε στους δημοσιογράφους πως οι γυναίκες στα 62 τους χρόνια και οι άνδρες στα 65 θα μπορούν να επιλέγουν μειωμένη σύνταξη κατά 50%, ωστόσο θα πρέπει να έχουν συμπληρώσει 35 και 40 χρόνια εργασίας, αντίστοιχα. Το νομοσχέδιο θα πρέπει να εγκριθεί από το Κοινοβούλιο και στη συνέχεια να επικυρωθεί από τον ΠρόεδροΜπρονισλάβ Κομορόφσκι. Πάντως, για σήμερα έχει ανακοινωθεί πως θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Κοινοβούλιο στη Βαρσοβία με απαίτηση την απόσυρση του νομοσχεδίου και τη διενέργεια δημοψηφίσματος.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ Στο δρόμο 11.200 εργαζόμενοι ΒΕΡΟΛΙΝΟ.--



ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Στο δρόμο 11.200 εργαζόμενοι
ΒΕΡΟΛΙΝΟ.--
Στα αζήτητα και δίχως αποζημιώσεις βρίσκονται 11.200 εργαζόμενοι, στη συντριπτική τους πλειονότητα γυναίκες, καθώς δεν εντάχθηκαν τελικά στο «καθεστώς προστασίας» όπως εντάχθηκε η εταιρία «Schlecker» (αλυσίδα καταστημάτων με σαπούνια και καλλυντικά) όπου δούλευαν και έχει χρεοκοπήσει. Οι εκκαθαριστές έδωσαν την διαταγή για το κλείσιμο 2.200 υποκαταστημάτων της - -επί συνόλου περίπου 5.500- όπως ισχυρίζονται για «να ξαναγίνει κερδοφόρα η εταιρεία».
Ενώ η εταιρεία προστατεύεται δε συμβαίνει το ίδιο με τους εργαζόμενους καθώς το πρόγραμμα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για τη σύσταση μίας «εταιρείας διάσωσης», μία μεταβατική περίοδο κατά την οποία θα εντάσσονταν οι εργαζόμενοι για περίοδο έξι μηνών πριν το επίδομα ανεργίας, πήγε τελικά στον κάλαθο των αχρήστων.
Το πρόγραμμα «διάσωσης» των εργαζομένων ακυρώθηκε καθώς η προθεσμία για την κατάληξή του έληξε χτες δίχως να υπάρξει συμφωνία εκ μέρους των κυβερνήσεων των ομόσπονδων κρατιδίων όπως προβλέπεται όταν πρόκειται για ομοσπονδιακό νόμο. Το πρόγραμμα συνάντησε την άρνηση της κυβέρνησης της Βαυαρίας και έτσι είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι 11.200 εργαζόμενοι θα βρεθούν στο δρόμο.

ΤΑΛΙΑ Η κρίση ... σκοτώνει


ΙΤΑΛΙΑ
Η κρίση ... σκοτώνει
ΡΩΜΗ.--
Οι δυσκολίες και τα αδιέξοδα που προκαλεί η καπιταλιστική κρίση οδήγησαν δύο ανθρώπους να αυτοπυρποληθούν στην Ιταλία. Ενας 58χρονος Ιταλός οικοδόμος αυτοπυρπολήθηκε μπροστά από την υπηρεσία είσπραξης φόρων στην Μπολόνια καθώς όπως έγραψε σε επιστολή του «δεν άντεχε άλλο», ύστερα από το «ραβασάκι» που έλαβε για τεράστιες ληξιπρόθεσμες οφειλές στην εφορία. Στην ίδια πράξη απελπισίας προέβη και ένας 27χρονος Μαροκινός εργάτης στην πλατεία του δημαρχείου στη Βερόνα, καθώς δεν έχει πληρωθεί από τον περασμένο Νοέμβρη. Και οι δύο νοσηλεύονται σε νοσοκομεία με εγκαύματα αλλά δε διατρέχουν κίνδυνο.

ΙΣΠΑΝΙΑ Με βασιλικό διάταγμα πέρασε η κυβέρνηση τα μέτρα λιτότητας



ΙΣΠΑΝΙΑ
Με βασιλικό διάταγμα πέρασε η κυβέρνηση τα μέτρα λιτότητας
ΜΑΔΡΙΤΗ.--
Η ισπανική κυβέρνηση ενέκρινε την Πέμπτη τη δέσμη σκληρών μέτρων λιτότητας, ενέργεια που έπραξε χρησιμοποιώντας βασιλικό διάταγμα ώστε να παρακάμψει το Κοινοβούλιο. Συγκεκριμένα, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, στο όνομα της μείωσης του δημόσιου ελλείμματος, που το 2009 έφθασε στο 11,2% του ΑΕΠ, στο 3% το 2012 αποφάσισε την μείωση κατά 5% των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, το «πάγωμα» των μισθών και των συντάξεων, την ακύρωση του επιδόματος των 2.500 ευρώ για τις γεννήσεις, την εξάλειψη του προγράμματος φροντίδας της 3ης ηλικίας, περικοπές 6 δισ. στις δημόσιες δαπάνες, 13.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, περικοπές 1,2 δισ. των δαπανών για τις περιφερειακές κυβερνήσεις.
Την ίδια μέρα της ανακοίνωσης, ξεκίνησαν μαζικές αντιδράσεις και συγκεντρώσεις από τους δημόσιους υπάλληλους της χώρας, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν έξω από διάφορα δημόσια κτίρια σε όλη τη χώρα. Γενική απεργία για τις 8 Ιούνη έχουν ήδη αποφασίσει οι συνδικαλιστικές οργανώσεις «UGT» (πρόσκειται στο κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα), ενώ η Ομοσπονδία Δημοσίων Υπαλλήλων (FSP) της «UGT» καθόρισε την 2 Ιούνη ως μέρα γενικής απεργίας στο Δημόσιο, συντασσόμενη με τις Εργατικές Επιτροπές (CCOO) (που πρόσκειται στο ΚΚ Ισπανίας και άλλες οργανώσεις). Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτές οι συνδικαλιστικές οργανώσεις για χρόνια συνέβαλαν μέσα από το λεγόμενο κοινωνικό διάλογο, να περάσει η υποταγή και ο συμβιβασμός των εργαζομένων στη στρατηγική του κεφαλαίου. Παράλληλα, αρχίζουν να δημιουργούνται οι πρώτες προσπάθειες συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων, που κινούνται σε ταξική κατεύθυνση, όπου εκεί δραστηριοποιούνται μέλη και φίλοι του ΚΚ των Λαών της Ισπανίας, που προβάλλουν το ζήτημα της γενικής απεργίας σε όλους τους κλάδους.
Τέλος, στα ...δικαστήρια ανακοίνωσε πως θα προσφύγει, κατά του βασιλικού διατάγματος για περικοπές στους μισθούς, το συνδικάτο «UGT», καλλιεργώντας αυταπάτες ότι η αντεργατική πολιτική μπορεί να αντιμετωπιστεί με δικαστικά μέσα.

TOP READ