Εκατοντάδες οι άστεγοι στη Βρετανία που «πεθαίνουν στην ψάθα»…

        

Κυριολεκτικά στο δρόμο, μόνοι και αβοήθητοι, πεθαίνουν κάθε χρόνο κατά εκατοντάδες οι άστεγοι στη Βρετανία μολονότι πρόκειται για χώρα με πολλές χιλιάδες ακατοίκητα σπίτια και διαμερίσματα.

Μεγάλη έρευνα, που διενεργήθηκε από το «Γραφείο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας» (TBIJ) και μετέδωσε χτες το βρετανικό δίκτυο BBC, διαπίστωσε πως μέσα στο τελευταίο 12μηνο πέθαναν 449 άστεγοι, εκ των οποίων το 69% ήταν άνδρες. Ο μικρότερος από τα θύματα ήταν ηλικίας μόλις 18 ετών και ο μεγαλύτερος 94 ετών. Ο μέσος όρος ηλικίας των άστεγων ανδρών είναι τα 49 έτη και των γυναικών τα 53. Στοιχεία από την οργάνωση αρωγής αστέγων «Crisis» αναφέρουν πως ο αριθμός των αστέγων μόνο στην Αγγλία αυξήθηκε κατά 169% από το 2010 όταν κλιμακώθηκαν από τη βρετανική κυβέρνηση οι άγριες περικοπές στις υπηρεσίες Πρόνοιας.

Η κυβερνητική εκπρόσωπος, κληθείσα να σχολιάσει το αποτέλεσμα της έρευνας, αρκέστηκε να δηλώσει πως η κυβέρνηση «επενδύει 1,2 δισ. στερλίνες για να αντιμετωπίσει όλα τα είδη αστέγων», διαβεβαιώνοντας πως σχεδιάζει να φτιάξει υποδομές σε ξενώνες έως το 2027.

Tα «πορνεία» μιας ολιγαρχίας

  

Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

Ήταν 23 Μαρτίου 1990, όταν η ταινία “Pretty Woman” του Γκάρυ Μάρσαλ έκανε το ντεμπούτο της στις κινηματογραφικές αίθουσες. Αποτέλεσε μια από τις πιο εμπορικές και πολυβραβευμένες ταινίες όλων των εποχών, αφού μέχρι και σήμερα καταλαμβάνει την 4η θέση στη λίστα με τις μεγαλύτερες εισπράξεις στην κατηγορία της ρομαντικής κομεντί, με συνολικό box office 463,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως [https://www.boxofficemojo.com/genres/chart/?id=romanticcomedy.htm].

Με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Ρίτσαρντ Γκιρ, δύο ιερά τέρατα του σύγχρονου Χόλυγουντ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, η επιτυχία ήταν κάτι παραπάνω από δεδομένη…

Ωστόσο, εκείνο που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι η επιτυχημένη κομεντί, αρχικά, δεν προοριζόταν ως τέτοια, αλλά ως δράμα. Μια ιστορία βασισμένη στο φαινόμενο-μάστιγα της πόλης του Λ. Άντζελες στις αρχές της δεκαετίας του ’90, την πορνεία.

Έπειτα από χρόνια, έρευνες που διεξήχθησαν απέδειξαν ότι το ”φαινόμενο” της πορνείας ήταν πολυσύνθετο και ”λέρωνε” πολλούς και σημαντικούς τοπικούς παράγοντες.

Άλλαξε κάτι από τότε; Μάλλον όχι, αν κρίνουμε από το δημοσίευμα των New York Times πριν μερικά χρόνια, οι οποίοι αποκάλυπταν ότι ”ευαγή’ ‘ιδρύματα, όπως η Goldman Sachs που κατείχε το 16% της ”Backpage”, του κορυφαίου πορνογραφικού αμερικανικού ιστότοπου, δραστηριοποιούνταν στον συγκεκριμένο χώρο.

Παρομοίως, ως προς τη θεματολογία, μακριά όμως από τη φωταγωγημένη αισθητική και το ρομαντικό στοιχείο τού “Pretty Woman”, το 2010, η ταινία της Λαρίσα Κοντράκι “Επίκινδυνη Σιωπή” μας εισήγαγε στον κόσμο των Διεθνών Οργανισμών, όπως ο ΟΗΕ, παράλληλα με τον κόσμο της σωματεμπορίας- αναδεικνύοντας την υπόγεια σύνδεσή τους.

Βασισμένη στην ανατριχιαστική ιστορία της Κάθριν Μπόλκοβατς, μιας αστυνομικού από τη Νεμπράσκα που ξεσκέπασε μία από τις πιο «βρώμικες» υποθέσεις στην ιστορία του ΟΗΕ, η «Επικίνδυνη Σιωπή» αποτελεί μια εξαιρετική κινηματογραφική μαρτυρία που αποδεικνύει με γλαφυρότητα τη σύνδεση της πολιτικής ελίτ με τον διεθνή υπόκοσμο, με θύματα χιλιάδες ανθρώπους, κυρίως νεαρής ηλικίας.

***

Άλλαξε ύφος και κατεύθυνση η στήλη μας, ίσως να αναρωτηθούν εύλογα κάποιοι.

Η απάντηση είναι όχι, αν και υπάρχουν φορές που η δημοσιογραφική κάλυψη των καλλιτεχνικών τεκταινομένων- ιδίως του κινηματογράφου- είναι προτιμότερη από εκείνη των πολιτικών, ειδικά με τους όρους που διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση στις μέρες μας σε διάφορα μέρη του πλανήτη, όπως η γαλανή μας πατρίδα.

Ας επανέλθουμε, όμως, στο θέμα μας. Γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά;

Πριν λίγες μέρες, στους δρόμους της χώρας- μοντέλο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, τη Σουηδία, και συγκεκριμένα στη Στοκχόλμη, όπου, ας σημειωθεί, η επίσημη Πολιτεία τιμωρεί τον πελάτη πορνείας, εμφανίστηκε μια κινητή διαφήμιση (van advertising), η οποία υποσχόταν να δώσει λύση στους φοιτητές, κυρίως όμως στις φοιτήτριες που δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις χορήγησης του φοιτητικού δανείου (επιτυχία άνω του 75% των εξεταζόμενων μαθημάτων ανά εξάμηνο).

«Γεια σας φοιτητές! Μηδέν δάνειο; Βγες ραντεβού με έναν Sugar Daddy», έγραφε η γιγαντοαφίσα.

Προβληματιστήκαμε λίγο, είναι η αλήθεια. Μα είναι δυνατόν σε ένα τόσο προηγμένο κοινωνικά κράτος όπως η Σουηδία, σε μια χώρα- αστραφτερό κόσμημα στο στήθος της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατίας, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες να οδηγούνται σε τέτοιου τύπου λύσεις;

Από τη μία, αυτό που άμεσα μας ήρθε στο μυαλό ήταν εκείνη η παλιά φράση- ατάκα που έρχεται πάντα ως επιστέγασμα ύστερα από κάθε ξεγύμνωμα του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος: Business as usual…

Από την άλλη, όμως, μπορεί η χώρα της Σκανδιναβίας να πλασαρίστηκε από το ’80 μέχρι σήμερα ως επίγειος παράδεισος της διεθνούς καπιταλιστικής κόλασης, ωστόσο μια πιο προσεκτική ματιά στα στοιχεία θα αποκαλύψει και θα επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά τα όσα έγραφε ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Mπένζαμιν Κάνκελ ως απάντηση σε εκείνους, οι οποίοι διαχρονικά προσπαθούν να φτιασιδώσουν ιδεολογικά και πολιτικά το αδίστακτο πεπρωμένο της κεφαλαιοκρατικής αναλγησίας. «Γιατί να ενωθούν παγκοσμίως», έγραφε, «οι εκτελεστικές επιτροπές της άρχουσας τάξης και να υποβάλουν την ίδια τους την τάξη σε φορολογία; (…)Για να είμαι ειλικρινής, μια σοσιαλιστική επανάσταση είναι πιο πιθανή» ( «Καπιταλισμός Καπούτ, Robert Misik, Μεταίχμιο, 2016).

Πράγματι, όπως καταδεικνύουν τα στοιχεία της ΜΚΟ Οxfam, μπορεί η Σουηδία να βρίσκεται στην κορυφή της κατάταξης των κρατών που υπόσχονται να καταπολεμήσουν την ανισότητα, παρόλα αυτά: μόλις 178 άτομα, διαχειρίζονται κεφάλαια υπερδιπλάσιας αξίας από το ετήσιο εισόδημα της ίδια της χώρας, ενώ ένας Σουηδός πολίτης- εργάτης χωρίς πτυχίο έχει προσδόκιμο ζωής κατά πέντε χρόνια μικρότερο από το προσδόκιμο ζωής ενός πτυχιούχου. Ακόμη, είναι στη χώρα του «χαλαρού» καπιταλισμού, στην οποία τη στιγμή που μόλις 14 άνθρωποι κατέχουν «στρατοσφαιρικά επίπεδα πλούτου» (όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο οικονομικός αναλυτή του Stale, Matthew Yglesias), ταυτόχρονα, σύμφωνα με την Έρευνα για τις συνθήκες διαβίωσης της βρετανικής τράπεζας «Standard Chartered Bank», κατά την περίοδο 2008-2016, το ποσοστό του πληθυσμού της Σουηδίας με χαμηλό διαθέσιμο εισόδημα αυξήθηκε από το 13% στο 16%, ενώ το ποσοστό εκείνων που εργάζονται και ζουν σε ένα νοικοκυριό με εισόδημα κάτω από το όριο φτώχειας της ΕΕ παρέμεινε σχετικά σταθερό το ίδιο διάστημα. Επιπλέον, σύμφωνα με την Eurostat, το 2016, το ποσοστό των πολιτών της χώρας που κατείχαν εισοδήματα μικρότερα του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος ή ζούσαν σε κατάσταση ένδειας- στερούμενοι βασικών καταναλωτικών αγαθών, είτε διαβίωναν σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον εφιάλτη της ανεργίας, βρισκόμενοι εν ολίγοις στο χείλος της φτώχειας ή και του κοινωνικού αποκλεισμού, άγγιζε το 18,3%. Θα πρέπει τέλος, να αναφερθούμε και στο τεράστιο στεγαστικό πρόβλημα που έχει προκύψει στη χώρα τα τελευταία χρόνια, με τους χαμηλόμισθους, τους νέους [1 στους 4 μεταξύ 20 – 27 ετών συνεχίζει να διαμένει με τους γονείς του] και τους μετανάστες να αποτελούν τα κυριότερα θύματα αυτής της… κρίσης.

Όπως καταμαρτυρούν τα στοιχεία του Εθνικού Συμβουλίου Στέγασης, Οικοδόμησης και Χωροταξίας, 255 από τους 290 δήμους της Σουηδίας μέχρι τον περασμένο Νοέμβριο είχαν αναφέρει έλλειψη σπιτιών.

Ο λόγος δεν βρίσκεται σε κάποια πρωτοφανή ανωμαλία της σουηδικής οικονομίας, αλλά στην κανονικότητα του οικονομικού δόγματος επάνω στο οποίο ερείδεται και ο μύθος της «καλύτερης χώρας για να ζει κάποιος». Του κέρδους. Εξηγούμαστε: Στη Σουηδία χτίζονται κατοικίες. Κατοικίες, όμως, που απευθύνονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα σε υψηλά εισοδήματα, σύμφωνα με αρκετούς αναλυτές, όπως ο Μάρτιν Γκράντερ, ειδικός ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Μάλμε. Ουσιαστικά λοιπόν, εταιρείες-κολοσσοί του κλάδου όπως οι «Skanska», «PEAB», «NCC» και «JM Bygg», στις οποίες οι σουηδικές τράπεζες κατέχουν μεγάλα μερίδια, έχουν στην κατοχή τους παρθένα οικόπεδα, αρνούμενες όμως να χτίσουν προσιτά προς τα χαμηλά εισοδήματα σπίτια, διατηρώντας έτσι τις τιμές ενοικίασης και πώλησης στα ύψη, καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο τη Στοκχόλμη μια εκ των πλέον υπερτιμημένων αγορών κατοικίας παγκοσμίως.

Αυτό είναι το κοινωνικό υπόβαθρο της παγωμένης χώρας, πάνω στο οποίο αποκτούν έρεισμα διαφημίσεις όπως αυτή που αναφέραμε στην αρχή.

***

“Είναι νέες, όμορφες, ανοιχτόμυαλα θηλυκά και ψάχνουν για «μπαμπά» με παχυλό πορτοφόλι που θα μπορέσει να τις στηρίξει οικονομικά! Δεκάδες νεαρές φοιτήτριες από όλη την Ελλάδα, που αυτοαποκαλούνται «sugar babies» φαίνεται πως βρήκαν τρόπο να λύσουν τα οικονομικά τους προβλήματα, αναζητώντας σε σάιτ γνωριμιών τον τέλειο «sugar daddy» τους, που θα τις βγάλει από το αδιέξοδο κάνοντάς τους ακριβά δώρα, πληρώνοντας το νοίκι τους ή ακόμη και τις σπουδές τους. Ως αντάλλαγμα τον συνοδεύουν στο σινεμά, το θέατρο, σε εκδηλώσεις και εστιατόρια, κυρίως όμως στο… κρεβάτι!”– από γνωστή ιστοσελίδα γνωριμιών

Αυτή η κατά κάποιο τρόπο «soft» μορφή εκπόρνευσης που αποκτά εκλεπτυσμένο μανδύα πίσω από το αιτιολογικό της συναίνεσης και της συμφωνίας επί των ανταλλάξιμων αγαθών μεταξύ των δύο πλευρών έχει κάνει αισθητή την παρουσία της και στην Ελλάδα. Ευτυχώς, για την ώρα, όχι σε μεγάλο βαθμό.

Στη Μ. Βρετανία όμως, η κοινωνία της οποίας ακόμη και τώρα ζει στα αποκαΐδια της θατσερικής λαίλαπας, το φαινόμενο είναι εντονότατο.

Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα Seeking Arrangement, «τον τελευταίο χρόνο υπήρξε αύξηση κατά 40% των νεαρών γυναικών που συμμετέχουν στη σελίδα, παρότι δεν είναι πάντα σαφές αν τα μέηλ αντιστοιχούν κάθε φορά σε ένα μόνο χρήστη, ούτε πόσες από τις συμμετέχουσες έχουν πράγματι κλείσει ραντεβού μέσω της εφαρμογής.

Όπως αναγνωρίζουν οι ίδιοι οι υπεύθυνοι της εφαρμογής, τα αίτια για την αύξηση είναι το υψηλό κόστος των διδάκτρων και διαμονής στη Βρετανία. Αν αυτό φαινομενικά έρχεται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των ίδιων πως το 56% των γυναικών είναι της μεσαίας και της ανώτερης μεσαίας τάξης, αυτό εξηγείται σε σημαντικό βαθμό από το γεγονός πως έτσι κι αλλιώς μεταξύ των φοιτητών υποεκπροσωπούνται τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, που πολύ πιο δύσκολα διαβαίνουν την πύλη του πανεπιστημίου εξ αρχής» (Katiousa.gr, 2/9/2018, «Ραγδαία αύξηση της φοιτητικής εκπόρνευσης στη Βρετανία»).

Σε μια χώρα στην οποία, σύμφωνα με τον Guardian, σε πολλές περιοχές της επικράτειάς της πάνω από το 50% των ατόμων ηλικίας 16-24 ετών είναι άνεργοι, η βιομηχανία του σεξ ενδεχομένως να αποτελεί μια πρόσκαιρη, άλλα άμεση λύση για πολλούς απελπισμένους νέους και νέες. «Ενδεικτικό είναι εξάλλου ότι σε έρευνα της περσινής χρονιάς 1 στις 20 φοιτήτριες είχε κάποια σχετική εμπειρία, είτε στην κανονική πορνεία, είτε σε πιο “λάιτ” μορφές εμπορευματοποιημένου σεξ, όπως το στριπτίζ ή οι γυμνές φωτογραφήσεις. Το σημαντικότερο είναι πως το ποσοστό όσων το σκέφτονται στο μέλλον ανέρχεται σε 20%» (στο ίδιο).

Κι αν σε κάποιον δύσπιστο δεν αρκούν αυτά τα στοιχεία για να πειστεί ότι το δεσπόζον οικονομικό και κατ’ επέκταση πολιτικό σύστημα είναι εκείνο που ωθεί τόσους νέους ανθρώπους στην αγκαλιά της πορνείας, σε οποιαδήποτε από τις μορφές της, ίσως να άλλαζε γνώμη αν αναφέραμε ότι στη Μ. Βρετανία, τώρα:

• Το 16,7% του πληθυσμού ζει στο όριο της φτώχειας ή και του κοινωνικού αποκλεισμού,
• σχεδόν 1 εκατομμύριο πολίτες σιτίζονται αποκλειστικά από τις «τράπεζες τροφοδοσίας»,
• οι άνεργοι ξεπερνούν τα 2,5 εκατομμύρια,
• πάνω από 1,5 εκατομμύριο εργαζόμενοι εντάσσονται στα συμβόλαια μηδενικού χρόνου,
• σύμφωνα με την «Εθνική Ένωση Παιδείας» (ΕΕΠ), οι περικοπές στον προϋπολογισμό των κοινωνικών υπηρεσιών επιδείνωσαν την ακραία παιδική φτώχεια, έχοντας ως αποτέλεσμα, όπως αποκάλυψε η Σέλια Ντίναμ, βαθμοφόρος της ΕΕΠ και υπεύθυνη για θέματα σχετικά με την παιδική φτώχεια, 4,1 εκατομμύρια παιδιά να διαβιούν σε συνθήκες φτώχειας, ενώ,
• βάσει των μέχρι στιγμής δεδομένων, το Ινστιτούτο Δημοσιονομικών Ερευνών υπολογίζει και προειδοποιεί ότι σε βάθος τριετίας (2021), ο συνολικός αριθμός των παιδιών αυτών θα αυξηθεί φτάνοντας τα 5 εκατομμύρια.

***

«Έτσι ήρθαν τα πράγματα μα έτσι δε θα πάνε», έγραφε ο σπουδαίος Αζίζ Νεσίν. Ας ελπίσουμε ότι τόσο ο σουηδικός, όσο και ο βρετανικός λαός θα το ‘χουν στο μυαλό τους. Η λογοτεχνία άλλωστε, πάντοτε ξεχείλιζε φως ακόμη και στις πιο βάρβαρες εποχές.

Εν κατακλείδι, εκείνο που θέλουμε να υπογραμμίσουμε είναι ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, εκείνο το σύστημα που παράγει πολιτικές αποφύσεις όπως ο Tραμπ και η Λεπέν, εκείνο το σύστημα που σκοτώνει καθημερινά μέσω της πείνας περίπου 25χιλ. ανθρώπους την ημέρα εκ των οποίων οι 18χιλ. είναι παιδιά, την ίδια ώρα που η παγκόσμια παραγωγή δημητριακών θα έφτανε για να καλύψει τις ανάγκες του παγκόσμιου πληθυσμού( Διεθνής Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας), εκείνο το σύστημα που βαφτίζει «ανεύρεση νέων αγορών» τους πολέμους, αυτό το σύστημα, εκτός του ότι πετά στον ουλαμό των ανεπιθύμητων εκείνους που του… περισσεύουν, ταυτόχρονα «πουλάει» με τον πιο χυδαίο τρόπο τον ανθό κάθε κοινωνίας γεμίζοντας με νέα, αιματοβαμμένα πουγκιά τα ξέχειλα θησαυροφυλάκιά του.

Δεν πρόκειται για μια ηθικοπλαστικού τύπου προσέγγιση, αλλά για την καταγγελία ενός πολιτικού-οικονομικού τρόπου οργάνωσης των κοινωνιών που αφήνει καθημερινά το βδελυρό αποτύπωμά του στα σώματα και στις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Πληροφορίες:

• Η Εφημερίδα των Συντακτών, 16/11/2016, «Ο Ρόμποκοπ στο ταμείο ανεργίας»
• Νόστιμον Ήμαρ, 3/1/17, «Καλή χρονιά (;)»
• Protagon.gr, 27/7/2017, «Ο παγκόσμιος χάρτης της ανισότητας για το 2017»
• Η Καθημερινή, 16/10/2017, «Eurostat: Σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού πάνω από ένας στους τρεις Έλληνες»
• Ριζοσπάστης, 11/11/2017, «Σουηδία- Το πρόβλημα της στέγης παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις»
• SCB, 16/2/2018, «Percentage of people in work and below the poverty threshold remains unchanged»
• Ριζοσπάστης, 7-8/4/2018, «ΒΡΕΤΑΝΙΑ- Έξαρση της φτώχειας δείχνει έρευνα σε σχολεία λαϊκών συνοικιών»
• Ατέχνως, 2/9/2018, «Σουηδία:”Γεια σας φοιτητές! Μηδέν δάνειο; Βγες ραντεβού με έναν Sugar Daddy”»

Πηγή: nostimonimar.gr

Ραγδαία αύξηση της φοιτητικής εκπόρνευσης στη Βρετανία

Κατιούσα

Η εκπόρνευση φοιτητών -κυρίως φοιτητριών – για να καλύψουν τα έξοδα των σπουδών τους δεν είναι σίγουρα κάποιο νέο φαινόμενο, αφού κατά καιρούς υπάρχουν σχετικά ρεπορτάζ για μια σειρά χωρών, περιλαμβανομένης της Ελλάδας. Φαίνεται όμως πως μια συγκεκριμένη, εκλεπτυσμένη” μορφή της, μέσω του “θεσμού” του sugar daddy τείνει να λάβει επιδημικές διαστάσεις στο φοιτητικό πληθυσμό της Βρετανίας. Πρόκειται για ώριμους κατά κανόνα κυρίους σημαντικής οικονομικής επιφάνειας, που μέσω εξειδικευμένων εφαρμογών και ιστοσελίδων, αναλαμβάνουν “υπό την προστασία” τους νεαρές κοπέλες, καλύπτοντας διάφορα έξοδά τους και προσφέροντάς τους δώρα με ευνόητο αντάλλαγμα.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Seeking Arrangement, τον τελευταίο χρόνο υπήρξε αύξηση κατά 40% των νεαρών γυναικών που συμμετέχουν στη σελίδα, παρότι δεν είναι πάντα σαφές αν τα μέηλ αντιστοιχούν κάθε φορά σε ένα μόνο χρήστη, ούτε πόσες από τις συμμετέχουσες έχουν πράγματι κλείσει ραντεβού μέσω της εφαρμογής.
Όπως αναγνωρίζουν οι ίδιοι οι υπεύθυνοι της εφαρμογής, τα αίτια για την αύξηση είναι το υψηλό κόστος των διδάκτρων και διαμονής στη Βρετανία. Αν αυτό φαινομενικά έρχεται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των ίδιων πως το 56% των γυναικών είναι της μεσαίας και της ανώτερης μεσαίας τάξης, αυτό εξηγείται σε σημαντικό βαθμό από το γεγονός πως έτσι κι αλλιώς μεταξύ των φοιτητών υποεκπροσωπούνται τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, που πολύ πιο δύσκολα διαβαίνουν την πύλη του πανεπιστημίου εξ αρχής.
Με δεδομένο ότι το ποσοστό των νέων 16 ως 24 ετών που εργάζονται έχει πέσει κατά 7% τα τελευταία δέκα χρόνια (29% από 36%), λογικό είναι κανείς ν’εικάσει ότι τουλάχιστον ένα μέρος της πτώσης οφείλεται στην αυξημένη ενασχόληση με διάφορες μορφές της βιομηχανίας του σεξ. Ενδεικτικό είναι εξάλλου ότι σε έρευνα της περσινής χρονιάς 1 στις 20 φοιτήτριες είχε κάποια σχετική εμπειρία, είτε στην κανονική πορνεία, είτε σε πιο “λάιτ” μορφές εμπορευματοποιημένου σεξ, όπως το στριπτίζ ή οι γυμνές φωτογραφήσεις. Το σημαντικότερο είναι πως το ποσοστό όσων το σκέφτονται στο μέλλον ανέρχεται σε 20%.
Όσο για τις ίδιες τις εμπλεκόμενες στην εφαρμογή, συχνά προσπαθούν να ωραιοποιήσουν, στον εαυτό τους πρώτα απ’όλα, τη φύση της δραστηριότητάς τους, αρνούμενες ότι πρόκειται για εκπόρνευση, με το σκεπτικό ότι “Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι αν δεν το θέλεις”.
Στην “προοδευτική” Σουηδία, όπου επισήμως η πορνεία τιμωρείται για τον πελάτη, δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα πρόβλημα με τη διαφήμιση, μέσω τεράστιων πινακίδων μάλιστα, τέτοιων ιστοσελίδων στοχευμένων ειδικά σε νεαρές φοιτήτριες που δεν πληρούν τις ακαδημαϊκές προϋποθέσεις για χορήγηση φοιτητικού δανείου.

Αυτή είναι η ελευθερία και η “αυτοδιάθεση” του σώματος που ευαγγελίζεται ο καπιταλισμός, προσπαθώντας με αυξανόμενη ένταση τα τελευταία χρόνια να παρουσιάσει ως “επιλογή” την κάθε μορφής πορνεία και ως “προστασία” των δικαιωμάτων των εκδιδόμενων γυναικών την θεσμοποίηση και την προβολή της.

ΗΠΑ-Οι 50 εταιρίες που εκμεταλλεύονται την εργασία των κρατουμένων

Η αμερικανική δουλεία υποτίθεται πως καταργήθηκε το 1865, αλλά ένα παραθυράκι της 13ης Τροπολογίας  επιτρέπει να συνεχιστεί «ως τιμωρία για εγκλήματα» και στον 21ο αιώνα. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι εταιρείες έχουν ασκήσει πιέσεις για έναν όλο και ευρύτερο ορισμό του «εγκλήματος» τα τελευταία 150 χρόνια. Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν περισσότεροι (κυρίως σκουρόχρωμοι) άνθρωποι που εκτελούν υποχρεωτική, ουσιαστικά απλήρωτη, σκληρή εργασία στην Αμερική σήμερα, από όσοι υπήρχαν το 1830.
Με το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού των φυλακών, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τον μεγαλύτερο πληθυσμό φυλακισμένων στον κόσμο. Καμία άλλη κοινωνία στην ιστορία δεν έχει φυλακίσει περισσότερους πολίτες της. Υπάρχουν περισσότεροι από μισό εκατομμύριο κρατούμενοι στις Η.Π.Α. παρά στην Κίνα, η οποία έχει πενταπλάσιο πληθυσμό. Περίπου 1 στους 100 ενήλικες στην Αμερική φυλακίστηκαν το 2014. Από έναν ενήλικα πληθυσμό 245 εκατομμυρίων το έτος αυτό, υπήρχαν 2,4 εκατομμύρια άνθρωποι στη φυλακή ή σε κάποιου είδους κέντρο κράτησης.
Η συντριπτική πλειονότητα – το 86% – των κρατουμένων κρατείται για μη βίαια εγκλήματα χωρίς θύματα, πολλά από τα οποία σχετίζονται με ναρκωτικά.

Οι μεγάλες εταιρίες βγάζουν πολλά δολάρια από την εργασία των κρατουμένων. Μερικές από αυτές είναι:

Whole Foods
Πώς άραγε η Whole Foods αντέχει με τόσο χαμηλές τιμές στα προϊόντα της ; Ο καφές, η σοκολάτα και οι μπανάνες της Whole Foods μπορεί να είναι «δίκαιο εμπόριο», αλλά η εταιρεία έχει συμψηφίσει τους «υψηλούς μισθούς» που καταβάλλονται στους παραγωγούς του τρίτου κόσμου με όχι τόσο «δίκαιες» αμοιβές εδώ στην Αμερική.
Η εταιρεία, φημισμένη για το σύστημα αξιολόγησης της καλής διαβίωσης των ζώων, προφανώς δεν ανησυχεί τόσο για την ευημερία των ανθρώπινων «ζώων» που εργάζονται γι’ αυτήν στις φυλακές του Κολοράντο.
Πόσοι γνωρίζουν ότι η τιλάπια των 12 δολαρίων το κιλό που αγοράζουν από «αμερικανικές οικογενειακές επιχειρήσεις» καλλιεργείται από κρατούμενους στο Κολοράντο που πληρώνονται μόλις 74 σεντς την ημέρα; Και αυτό το φανταστικό κατσικίσιο τυρί; Τις κατσίκες φροντίζουν και αρμέγουν οι ίδιοι οι κρατούμενοι.

McDonalds
Το πιο επιτυχημένο franchise γρήγορου φαγητού στον κόσμο αγοράζει μια πληθώρα προϊόντων που κατασκευάζονται σε φυλακές, συμπεριλαμβανομένων των πλαστικών μαχαιροπίρουνων, των δοχείων και των στολών. Οι τρόφιμοι που ράβουν τις στολές για τη McDonalds βγάζουν λιγότερα χρήματα την ώρα ακόμα και από τους υπαλλήλους που τις φορούν.

Wal-Mart
Παρόλο που η πολιτική της εταιρείας δηλώνει σαφώς ότι «η Wal-Mart δεν δέχεται την καταναγκαστική εργασία ούτε την εργασία από φυλακές», ουσιαστικά κάθε αντικείμενο στο κατάστημά της έχει αγοραστεί από εργοστάσια που εκμεταλεύονται τη δουλειά κρατουμένων. Η Wal-Mart προμηθεύεται τα προϊόντα της από φάρμες φυλακών όπου οι κρατούμενοι εργάτες συχνά εργάζονται πολλές ώρες στη ζέστη χωρίς επαρκή τροφή ή νερό.

Victoria’s Secret
Κρατούμενες στη Νότια Καρολίνα ράβουν εσώρουχα και καθημερινή ένδυση για την ακριβή εταιρεία εσωρούχων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, δύο κρατούμενες οδηγήθηκαν στην απομόνωση επειδή αποκάλυψαν σε δημοσιογράφους ότι είχαν προσληφθεί για να αντικαθηστούν τις ετικέτες «Made in Honduras» με τις ετικέτες «Made in USA».

AT & T
 Το 1993, η τηλεφωνική εταιρεία «προσέλαβε» χιλιάδες τηλεφωνητές – όλοι μέλη συνδικάτων – προκειμένου να αυξήσει τα κέρδη της. Παρόλο που η εταιρική πολιτική της AT & T σχετικά με το εργατικό δυναμικό των φυλακών παρουσιάζεται σαν αυτή της Wal-Mart, έχει συστηματικά χρησιμοποιήσει κρατούμενους για να εργαστούν στα τηλεφωνικά τους κέντρα από το ’93, πηρώνοντάς τους με 2 δολάρια ημερησίως.

Σκλάβοι του 21ου αιώνα πωλούνται για 400 δολάρια, στη Λιβύη

Η Λιβύη λειτουργεί ως ένας ενδιάμεσος σταθμός για δεκάδες χιλιάδες Αφρικανούς πρόσφυγες και μετανάστες που θέλουν να περάσουν τη θάλασσα για να φτάσουν στην Ευρώπη και να διεκδικίσουν ένα ασφαλές περιβάλλον ή μια καλύτερη τύχη από την απολυτη ανέχεια.

Οι περισσότεροι από αυτούς δίνουν την περουσία τους σε διακινητές και άλλους επιτήδειους που τους υπόσχονται την μεταφορά στις ακτές της Ευρώπης (κυρίως της Ιταλίας). 

Οι περιορισμοί, όμως, της ακτοφυλακής ωθούν τους διακινητές σε μια άλλη «επικερδή» διαδικασία με το «πλεόνασμα» των ανθρώπινων ψυχών που μένουν στις παραθαλάσσιες πόλεις και σε προσωρινά καταλύματα.

Στην Τρίπολη, στη Ζουάρα, στη Σαμπράτα και σε άλλες πόλεις, ανθεί το εμπόριο σκλάβων. 

Άλλος για σκάψιμο, άλλος για εργάτης γης, άλλος για κουβαλητής και ο καθένας με τιμή αντίστοιχη της ηλικίας του και της σωματικής του διάπλασης, μπορεί να πουληθεί στον εκάστοτε ενδιαφερόμενο.

Άλλοι, με το πρόσχημα της ύπαρξης «χρέους» προς τους διακινητές τους, μισθώνονται σε εργοδότες και ο μισθός τους παρακρατείται, ενώ στη συνέχεια μόλις ολοκληρωθεί η εργασία τους επιστρέφονται στους «ιδιοκτήτες» μέχρι να υπάρξει νέος «ενοικιαστής».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthron/kosmos/sklavoi-toy-21oy-aiona-poloyntai-gia-400-dolaria-sti-livyi#ixzz5KGofFL2P
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook

Έχει αίμα το Adidas το καινούριο που φοράω…

Κατιούσα

Στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας λένε πως αυτές γιορτάζουν μία φορά, ενώ οι άντρες όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Προφανώς και δεν είναι έτσι, γιατί ο βασικός διαχωρισμός είναι ταξικός, και η εργατική τάξη βράζει στο ίδιο καζάνι, ανεξάρτητα από το φύλο της. Αλλά η φράση θέλει να δείξει την υποκρισία που περιέχουν αυτές οι ημέρες με την επετειακή τους ευαισθησία, που εκδηλώνεται μια φορά το χρόνο.
Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, αν σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας, οι εργολάβοι κι οι σύγχρονοι δουλέμποροι που ξεζουμίζουν ανήλικα παιδιά και τα βάζουν να δουλέψουν για ένα κομμάτι ψωμί, είναι αυτοί που γιορτάζουν όλο τον υπόλοιπο χρόνο, κι είναι ζήτημα αν παίρνουν ρεπό σήμερα από την εκμετάλλευση.
Κι υπάρχουν μάλιστα πολλές χώρες του τρίτου κόσμου, όπου η παιδική εργασία δεν είναι απλά θεσμός, αλλά κάτι σαν το ασφαλιστικό σύστημα για τους γηραιότερους, που σακατεύονται, και δεν μπορούν να υπολογίζουν σε καμία κοινωνική ασφάλιση για τα γεράματα, παρά μόνο στα παιδιά τους που θα τους βοηθήσουν να ζήσουν με σχετική αξιοπρέπεια και να μην πεθάνουν στο δρόμο.

Το σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη από την πετυχημένη σειρά The Working Dead, δείχνει τα πράγματα ως έχουν. Με την υποσημείωση πως δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι στη Γερμανία όλα τα παιδιά απολαμβάνουν ανέσεις και παιχνίδια, σαν κι αυτά που βλέπουμε στην πρώτη εικόνα.
Κι όπως λένε κι οι στίχοι των Κοινών Θνητών:
Έχει αίμα το Adidas το καινούριο που φοράω
και το κινητό στη θήκη που στο χέρι μου κρατάω
έχει κόπο και ιδρώτα το πουκάμισο το Armani
και κουβάλημα οι σπόροι στου καφέ μου το χαρμάνι
Έχει πόνο και φοβέρες κάθε κουταλιά Nutella
και το δέρμα που χρειάστηκε στις μπάλας μου την γκέλα
έχει δάκρυα ο κάθε κόμπος που έχω στο χαλί μου
και το τζόκεϊ που με μαγκιά φοράει η κεφαλή μου
Γιατί όλα όσα είπα της ζωής μου προϊόντα
μου τα αφήσαν οι δικοί μου ή τα αγόρασα από σπόντα
τα δουλέψανε παιδιά που είναι γεννημένα δούλοι
μεροφάι μεροδούλι, και εμείς παίζουμε κρυφτούλι

Τυνησία και Σουδάν Μαλαισία Πακιστάν
και δεκάδες χώρες που τα πιτσιρίκια δεν θα φαν
για να έχω εγώ μπουφάν με υπογραφή της Nike
μπας και δώσει ο Θεός να μου κάνουν κανένα like

Ο εργατικός παράδεισος της Γερμανίας

 

Στις αρχές του μήνα, η Γερμανική Συνομοσπονδία Συνδικάτων (Deutscher Gewerkschaftsbund - DGB) και το ίδρυμα ερευνών Χανς Μπέκλερ (Hans Böckler Stiftung - HBS) έδωσαν στην δημοσιότητα τον "Άτλαντα της εργασίας 2018". Το ιστολόγιο μελέτησε αυτόν τον ενδιαφέροντα Άτλαντα των 64 σελίδων και, αφού αλλού έμεινε με το στόμα ανοιχτό και αλλού δυσκολεύτηκε να καταλάβει αρκετά από τα στοιχεία που περιλαμβάνονται, παρουσιάζει συνοπτικά ορισμένα αρκετά ενδιαφέροντα σημεία:

Τα στοιχεία λένε ότι στην Γερμανία, εργάζεται το 75% του πληθυσμού με ηλικία μεταξύ 15 και 65, ποσοστό που συνέχεια αυξάνεται. Το 2017 οι εργαζόμενοι στην χώρα ξεπέρασαν τα 44 εκατομμύρια άτομα, αριθμός μεγαλύτερος κατά 20% σε σχέση με τα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Επίσης, τα ίδια στοιχεία λένε ότι η χώρα καταγράφει ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά ανεργίας. Ποιά είναι, όμως, η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τους ευημερούντες αριθμούς;

Διάγραμμα: DGB-HBS, "Άτλαντας της εργασίας 2018", σ. 33   [Προσαρμογή στα ελληνικά: Cogito ergo sum]

Από το σύνολο των εργαζομένων, ασφαλιστική κάλυψη έχουν κάτι λιγώτερο από τρεις στους τέσσερις. Οι υπόλοιποι είτε δουλεύουν άτυπα σε οικογενειακή επιχείρηση ή στο σπίτι είτε εργάζονται με μορφή εργασίας που δεν είναι υποχρεωτικά ασφαλιστέα. Τέτοιες μορφές είναι, μεταξύ άλλων, η χαμηλά αμειβόμενη μερική απασχόληση (γνωστή ως minijob) και τα one-euro job.

Το minijob είναι μια σχέση εργασίας μερικής απασχόλησης, στην οποία ο τακτικός μηνιαίος μισθός δεν υπερβαίνει τα 450 ευρώ. Από το 2013 ισχύει ειδικό καθεστώς ασφάλισης για τους εργαζόμενους με τέτοια σχέση εργασίας, σύμφωνα με το οποίο ο εργαζόμενος μπορεί να αρνηθεί την ένταξή του στο ασφαλιστικό σύστημα. Αν δεν υπάρχει ρητή και έγγραφη παραίτησή του απ' αυτή την ένταξη, ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει εισφορές 18,7% (15% από την τσέπη του και 3,7% κρατήσεις από τον μισθό τού εργαζόμενου). Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι ο εργαζόμενος εκβιάζεται να δηλώσει παραίτηση από την ασφάλιση προκειμένου να προσληφθεί.

Το one-euro job είναι ένα πρόγραμμα-πατέντα τής κυβέρνησης Μέρκελ. Οι μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, οι πρόσφυγες που ζητούν άσυλο, οι κακομοιραίοι πάσης φύσεως κλπ βρίσκουν ένα κρεβάτι να κοιμηθούν κι ένα πιάτο φαΐ να φάνε, χάρη στην κρατική μέριμνα. Ως αντάλλαγμα υποχρεούνται να ενταχθούν στο πρόγραμμα και να δουλεύουν μέχρι τριάντα ώρες την εβδομάδα επί έξι μήνες, με ωρομίσθιο κάτω από ένα ευρώ (συνήθως ογδόντα λεπτά). Δηλαδή, για έξι ώρες δουλειάς παίρνουν μεροκάματο 4,80 ευρώ.

Στην ευημερούσα Γερμανία, λοιπόν, υπάρχουν περισσότεροι από πέντε εκατομμύρια άνθρωποι που ή μόνη πηγή εισοδήματός τους είναι ο μισθός τους από minijob. Όμως, υπάρχουν και κάτι λιγώτερο από τρία εκατομμύρια άνθρωποι ακόμη, οι οποίοι δουλεύουν με minijob παράλληλα με κάποια άλλη δουλειά που κάνουν, επειδή το εισόδημα από την κανονική τους δουλειά δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες τους. Κοντά σ' αυτούς, υπάρχουν άλλα οκτώμισυ εκατομμύρια εργαζόμενοι, οι οποίοι δουλεύουν με μερική απασχόληση αλλά δεν χαρακτηρίζονται ως minijobber, επειδή η αμοιβή τους ξεπερνάει τα 450 ευρώ τον μήνα.

Οι αριθμοί ως εδώ προκαλούν ζαλάδα και μάλλον δικαιολογούν την δυσκολία κατανόησης, την οποία ανέφερα στην αρχή τού κειμένου. Χωρίς να υπολογίσουμε στοιχεία από τους ενταγμένους στο πρόγραμμα one-euro job αλλά ούτε και από όσους δουλεύουν άτυπα σε οικογενειακές επιχειρήσεις, μαζεύονται 16,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι, των οποίων οι μηνιαίες απολαβές κυμαίνονται σε επίπεδα φιλοδωρημάτων. Σε σχέση με τα 44 εκατομμύρια των συνολικά εργαζομένων, μιλάμε για ένα ποσοστό που αγγίζει το 40%.

Με αυτό το πρίσμα, πολλή συζήτηση σηκώνει και ο κομπασμός τής γερμανικής κυβέρνησης για τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας. Τα επίσημα στοιχεία κάνουν λόγο για 2,5 εκατομμύρια ανέργους αλλά σ' αυτούς δεν περιλαμβάνονται άλλο ένα εκατομμύριο άνθρωποι που ψάχνουν για δουλειά αλλά είτε βρίσκονται ενταγμένοι σε κάποιο πρόγραμμα κατάρτισης ή απασχόλησης είτε είναι γραμμένοι σε κάποιο ιδιωτικό γραφείο ευρέσεως εργασίας. Και, φυσικά, δεν λογίζονται ως άνεργοι όσοι κάνουν ένα μεροκάματο τον μήνα ή δουλεύουν δυο ώρες την ημέρα, μια πρακτική που ακολουθείται και στον τόπο μας και σε όλον τον κόσμο.

Στο σημείο αυτό, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον η εξής παρατήρηση: τα τελευταία δυο χρόνια δημιουργήθηκαν στην Γερμανία πάνω από δυο εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας, υπαγόμενες σε υποχρεωτική ασφάλιση, πλην όμως ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων μειώθηκε μόνο κατά τετρακόσιες χιλιάδες. Αυτό σημαίνει ότι οι υπόλοιπες θέσεις καλύφθηκαν από μια "κρυφή δεξαμενή" ανθρώπων που ψάχνουν για δουλειά αλλά δεν καταγράφονται επίσημα ως άνεργοι.

Διάγραμμα: DGB-HBS, "Άτλαντας της εργασίας 2018", σ. 41   [Προσαρμογή στα ελληνικά: Cogito ergo sum]

Ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως είναι ανέφικτο να χωρέσει ολόκληρος ο Άτλαντας στα στενά όρια ενός ιστολογικού σημειώματος. Όσοι δεν έχετε πρόβλημα με τα αγγλικά σας, ρίξτε μια ματιά στον σύνδεσμο που έδωσα πιο πάνω, έστω για να δείτε τα εξαιρετικά εύγλωττα διαγράμματα τα οποία περιλαμβάνονται σ' αυτόν. Εμείς θα κλείσουμε εδώ, με ένα διαφορετικό απόσπασμα, ιδιαίτερης σημασίας, από την σελίδα 13:

Τα όρια μεταξύ εργασίας και ελεύθερου χρόνου έχουν γίνει ασαφή. Η εργασία εκτός φυσιολογικού ωραρίου γίνεται όλο και πιο συνηθισμένη. Ο αριθμός των ωρών εργασίας στην Γερμανία είναι κάτω από τον μέσο όρο τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ωστόσο ο ένας στους εννιά εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης δουλεύει περισσότερο από 48 ώρες την εβδομάδα. Λιγώτερες από τις μισές υπερωρίες πληρώνονται. Το ένα τέταρτο των εργαζομένων δουλεύει τα Σάββατα και το 14% δουλεύει πλέον και τις Κυριακές. Όσοι εφημερεύουν, εργάζονται νύχτα ή δουλεύουν με σύστημα βάρδιας, οφείλουν να είναι ιδιαίτερα ευέλικτοι.

Αλμερία: Το βρώμικο μυστικό της Ευρώπης

 

Η εικόνα στο άκουσμα Costa del Sol, για όσους έχουν επισκεφθεί την γνωστή περιοχή της νοτιοανατολικής Ισπανίας είναι όμορφες παραλίες, καλοκαίρι, θάλασσα. Όμως κρυμμένο από τα μάτια του τουρίστα υπάρχει ένα πολύ βρώμικο μυστικό που ονομάζεται “plastic sea” (πλαστική θάλασσα). 

Το μεγαλύτερο συγκρότημα θερμοκηπίων στον κόσμο, μία έκταση 450 τετραγωνικών χιλιομέτρων η οποία είναι ορατή ακόμα και από το διάστημα όπου μετανάστες και πρόσφυγες εργαζόμενοι όπου η ημερήσια παραγωγή λαχανικών καλύπτει το ήμισυ των αναγκών ολόκληρης της Ευρώπης. 

Οι καλλιεργητές λαχανοκομίας της Αλμέρια στην Ισπανία είναι σύγχρονοι δούλοι, λένε οι φιλανθρωπικές οργανώσεις .Ζουν σε  ζουν σε πολύ  άθλιες συνθήκες ,σε στρατώνες κατασκευασμένους από παλιά πλαστικά και παλέτες χωρίς εγκαταστάσεις υγιεινής, για τους οποίους πληρώνουν μηνιαίο ενοίκιο, ενώ τους χρεώνουν και το νερό που πίνουν στις καθημερινά υψηλές θερμοκρασίες που εργάζονται και που φθάνουν τους 40C-45C, εργάζονται με φυτοφάρμακα χωρίς προστασία και πληρώνονται το ήμισυ του νόμιμου κατώτατου μισθού.

Οι φιλανθρωπικές οργανώσεις που εργάζονται με παράνομους μετανάστες-εργαζόμενους υποστηρίζουν ότι οι καταχρήσεις πληρούν τον επίσημο ορισμό του ΟΗΕ για τη σύγχρονη δουλεία. 

Η κατάσταση των μεταναστών που εργάζονται στα αγροκτήματα της ντομάτας, του πιπεριού, του αγγουριού και των κολοκυθιών της Αλμερία είναι τόσο απελπισμένη που ο Ερυθρός Σταυρός παραδίδει δωρεάν φαγητό σε χιλιάδες από αυτούς.  

Η Αλμερία ήταν η φτωχότερη περιοχή της Ισπανίας, αλλά η έκρηξη στην γεωργία ξεκίνησε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και συνέβαλε στη μετατροπή της περιοχής, η οποία βρίσκεται ακριβώς πίσω από την Costa del Sol. Αν και οι παραθεριστές σπάνια το βλέπουν, λιγότερο από ένα μίλι από τα τουριστικά ξενοδοχεία στην παραλία ένα τεράστιο βιομηχανικό τοπίο πλαστικών θερμοκηπίων έχει πάρει πάνω από 450 τετραγωνικά χιλιόμετρα της παράκτιας πεδιάδας. Τα θερμοκήπια καλύπτουν κάθε τετραγωνική ίντσα γης. Τα θερμοκήπια είναι σχεδόν όλα υδροπονικά λαχανικά με νερό, αέρα και χημικό μείγμα, ζιζανιοκτόνου και φυτοφαρμάκων. 

Λόγω των θερμών και εξαιρετικά δύσκολων συνθηκών εργασίας στα θερμοκήπια, σχεδόν όλη η ανθρώπινη εργασία γίνεται, σε μεγάλο βαθμό από μετανάστες από την Αφρική. Στη δεκαετία του 2000, μετανάστες - παράνομα - μεταφέρθηκαν κατά χιλιάδες από το Μαρόκο, από την Ανατολική Ευρώπη και την υποσαχάρια Αφρική για να εργαστούν στα πλαστικά θερμοκήπια. Ένα ντοκιμαντέρ από το 2013, The Morrocan Slaves of El Ejido , κατέγραψε τη δυσκολία των μεταναστών εργαζομένων που εργάζονται μέσα στα ζεστά θερμοκήπια.

Μια έκθεση του 2015 στο NaturPhilosophie παρουσιάζει ότι, εκτός από τα τεράστια προβλήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η περιοχή μαστίζεται από εξαντλημένους υδροφόρους ορίζοντες, το μεγαλύτερο εργοστάσιο αφαλάτωσης στην Ευρώπη για τη διατήρηση της ροής των υδάτων στα θερμοκήπια και την αύξηση των ποσοστών καρκίνου λόγω της έκθεσης των εργαζομένων σε φυτοφάρμακα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τα απόβλητα από τις "γεωργικές εκμεταλλεύσεις" απορρίπτονται στη Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένων των χημικών αποβλήτων, των πλαστικών αποβλήτων .. 

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς γι 'αυτό; 

Αν είναι δυνατόν να μην αγοράζουμε λαχανικά και φρούτα από την Ισπανία, να αγοράζουμε την τροφή μας πιο υπεύθυνα. 

Αγοράστε εποχιακά λαχανικά, και αν μπορείτε απευθείας από τους παραγωγούς. Μιλήστε με άλλους για το πρόβλημα στην Αλμερία.

Η πλαστική θάλασσα της Αλμερία, στην μεγάλη οθόνη με το Blade Runner 2049 

Η πλανήτη θάλασσα του Poniente της Αλμερία παρουσιάζεται στα πρώτα λεπτά του Blade Runner 2049, της ταινίας με την οποία ο καναδός Denis Villeneuve έδωσε συνέχεια σε μία από τις πιο κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Είναι μια σκηνή που δεν διαρκεί περισσότερο από δεκαπέντε δευτερόλεπτα, περισσότερο από αρκετό χρόνο για να αναγνωρίσει το μεγάλο μωσαϊκό του θερμοκηπίου που μπορεί να εντοπιστεί από το διάστημα "χωρίς καμία προσπάθεια", όπως είχε δήλωσει ο αστροναύτης Pedro Duque τον περασμένο Ιούνιο.

Στο Google maps μπορείτε να δείτε πολλά συγκροτήματα θερμοκηπίου σε όλο τον κόσμο , αλλά αυτό της Αλμερία είναι το μόνο με μια τόσο χαοτική εμφάνιση, με τις γωνίες που ταιριάζουν μαζί σαν κομμάτια Tetris, σχεδόν χωρίς χώρο μεταξύ τους », εξηγεί ο οικονομολόγος David Uclés, ένας μεγάλος οπαδός του είδους επιστημονικής φαντασίας και ένας από τους θεατές που αναγνώρισαν αμέσως αυτό το μοναδικό "Orchard of Europe."

Όσοι θέλουν να το εντοπίσουν οι ίδιοι από δορυφόρο μπορούν να το κάνουν από ΕΔΩ 

Πηγή

Σε μπουκάλια κατουρούν οι εργαζόμενοι της Amazon στη Βρετανία, για να μην τιμωρηθούν για χάσιμο χρόνου

Μία ακόμα καινοτομία που δυναμώνει την ανταγωνιστικότητα και προσελκύει επενδύσεις, οι οποίες θα φέρουν δουλειές ώστε όλοι να κατουράνε σε χρυσά μπουκάλια

Ο συγγραφέας James Bloodworth, στα πλαίσια έρευνάς του για ένα βιβλίο που αφορά τους χαμηλούς μισθούς, φέρνει στο φως το καθεστώς γαλέρας που επικρατεί στην Amazon της Μεγάλης Βρετανίας.
Σύμφωνα με μαρτυρίες εργαζομένων, οι τουαλέτες μπορεί να είναι μέχρι και τέσσερις ορόφους μακριά από το σημείο όπου εργάζονται και έτσι οι υπάλληλοι αναγκάζονται να κάνουν την ανάγκη τους σε μπουκάλια, ώστε να μην κατηγορηθούν για χάσιμο χρόνο και χάσουν τη δουλειά τους.
Σύμφωνα με έρευνα, το 75% των εργαζομένων της Amazon στη Μεγάλη Βρετανία, φοβάται να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα, ανησυχώντας για το χρόνο που μπορεί να ξοδέψουν, με την έρευνα να περιλαμβάνει 241 εργαζομένους, ενώ ένας από αυτούς σημείωσε πως έχει σταματήσει να πίνει νερό κατά τη διάρκεια της εργασίας του.
Η Amazon αρνήθηκε τις κατηγορίες, διαβεβαιώνοντας πως προσφέρει ένα ασφαλές και θετικό εργασιακό περιβάλλον, ενώ αμφισβήτησε πως όσοι έκαναν τις καταγγελίες είναι πράγματι εργαζόμενοί της.
Η βρετανική Amazon, θυγατρική εταιρεία της γνωστής αμερικανικής εταιρείας, βραβεύτηκε από μία άλλη εταιρεία, τη LinkedIn, σαν την έβδομη καλύτερη στη Βρετανία, όσον αφορά το εργασιακό καθεστώς.
Η εταιρεία Amazon ανήκει στον Jeff Bezos, στο πλουσιότερο άνθρωπο του κόσμου με περιουσία που αγγίζει τα 120 δισεκατομμύρια δολάρια από την οποία δώρισε το 0,03% σε φιλανθρωπικούς σκοπούς το 2017. Την ίδια στιγμή είχε έρθει στο φως έρευνα, σύμφωνα με την οποία τουλάχιστον 700 από τους εργαζόμενους της Amazon στις ΗΠΑ, βασίζονται σε συσσίτια και κουπόνια φαγητού για να επιβιώσουν.
Υπενθυμίζεται πως τον περασμένο Ιανουάριο, η Amazon είχε ανακοινώσει πως ψάχνει για τη νέα τοποθεσία των κεντρικών της γραφείων, με τις αμερικανικές πολιτείες να επιδίδονται σε έναν αγώνα δρόμου για το ποια θα προσφέρει τις περισσότερες φοροαπαλλαγές, ώστε να κερδίσει το πολυπόθητο βραβείο των 50.000 νέων θέσεων εργασίας.

Αυτή είναι η πραγματική Νέα Υόρκη:

 Δέκα λεπτά δρόμου χωρίζουν την πλουσιότερη συνοικία του πλανήτη από την απόλυτη εξαθλίωση [βίντεο]

Νέα Υόρκη, Παρκ Άβενιου 740... Μία από τις ακριβότερες περιοχές της αμερικανικής μητρόπολης, αλλά και του κόσμου ολόκληρου, όπου κατοικοεδρεύουν μερικοί από τους πλουσιότερους ανθρώπους των ΗΠΑ.

Σε απόσταση μόλις δέκα λεπτών βόρεια αυτού του «κεφαλαιοκρατικού» θύλακα ένα άλλο Παρκ Άβενιου, εκείνο του Νότιου Μπρονξ, που μόνο στο όνομα μοιάζει με το πρώτο, θεωρείται το άντρο της απόλυτης φτώχειας και παρακμής.

Αρκεί να σημειώσουμε ότι περισσότερος από το μισό πληθυσμό του τρέφεται σε κοινοτικά συσσίτια, ζει στους δρόμους, όπου και πεθαίνει, ενώ τα ποσοστά της παιδικής θνησιμότητας εξαιτίας της εγκληματικότητας είναι 20 φορές υψηλότερα από οποιαδήποτε άλλη περιοχή των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, τα τελευταία 30 χρόνια η ψαλίδα των ταξικών-οικονομικών ανισοτήτων έχει ανοίξει σε τέτοιο βαθμό που πολλοί κοινωνικοί αναλυτές εκφράζουν ανοικτά πλέον τους φόβους τους για το δυσοίωνο μέλλον της αμερικανικής κοινωνίας.

Το βίντεο που ακολουθεί, σε σκηνοθεσία του Alex Gibney, καταγράφει τις δύο «ομώνυμες» όψεις της Νέας Υόρκης, αποδεικνύοντας ότι το «Αμερικανικό Όνειρο» δεν ήταν ανέκαθεν παρά μία επινόηση, ένα κακό αστείο, αποκλειστικό προνόμιο το οποίο μπορούν να απολαμβάνουν μονάχα οι επιχειρηματίες και οι λομπίστες πολιτικοί.

Park Avenue: money, power and the American dream - Why Poverty?

Πηγή: Αυτή είναι η πραγματική Νέα Υόρκη: Δέκα λεπτά δρόμου χωρίζουν την πλουσιότερη συνοικία του πλανήτη από την απόλυτη εξαθλίωση [βίντεο] | iefimerida.gr 

ΗΠΑ-Συνέλαβαν και φόρεσαν ..........

Όμορφος κόσμος, καπιταλιστικά πλασμένος. Στις φυλακές της επαρχίας Lake County στη Φλόριντα των ΗΠΑ πέρασε τα 93α γενέθλια της μια ηλικιωμένη επειδή δεν είχε πληρώσει ενοίκιο τριών μηνών. Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, έπειτα από σχετική καταγγελία της ιδιοκτήτη των διαμερισμάτων οίκου ευγηρίας, άντρες της αστυνομίας έφτασαν στην κατοικία της Χουανίτα Φιτζέραλντ ζητώντας της να τους ακολουθήσει στο τμήμα. Η 93χρονη αρνήθηκε και οι αστυνομικοί…. μετέφεραν δια της βίας τη γυναίκα στο περιπολικό, οδηγώντας την στο τοπικό κρατητήριο. Δημοσιογράφος του τοπικού σταθμού News 6 που πήγε στις φυλακές προκειμένου να πάρει συνέντευξη από την προφυλακισμένη υπερήλικα, είδε την 93χρονη ντυμένη με την κλασσική πορτοκαλί φόρμα των φυλακών και με μελανιές στους καρπούς της. Σύμφωνα με την εκδοχή της Φιτζέραλντ, η ίδια είχε επικοινωνήσει με τους διαχειριστές του σπιτιού τον περασμένο Οκτώβρη προκειμένου να πληρώσει το ενοίκιο, αλλά δεν έλαβε απάντηση. Η 93χρονη αφέθηκε ελεύθερη με εγγύηση και παραπέμπεται σε… δίκη που θα γίνει στις 27 Δεκέμβρη. 

Το «πείραμα της Ολλανδίας»…

        

Τη διαπίστωση ότι η Ολλανδία εξελίσσεται σε «ναρκω-κράτος» κάνει η βρετανική εφημερίδα «Guardian», σημειώνοντας ότι η «πολιτική της ανεκτικότητας» απέναντι σε φαινόμενα πώλησης κάνναβης και πορνείας έχει μετατρέψει τη χώρα σε «μείζονα δίοδο» που εξυπηρετεί το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και ανθρώπων. «Το μεγαλύτερο μέρος των ναρκωτικών τύπου ecstasy που κυκλοφορούν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ παράγεται από εργαστήρια νότια της χώρας», σημειώνει το δημοσίευμα και παραθέτει εκτιμήσεις της Europol, σύμφωνα με τις οποίες, «το ήμισυ της συνολικής ποσότητας κοκαΐνης, αξίας 5,7 δισ. ευρώ, που κυκλοφορεί στην Ευρώπη, διέρχεται από το λιμάνι του Ρότερνταμ». Η ολλανδική αστυνομία από την πλευρά της δηλώνει ανήμπορη «να πατάξει την οικονομία του εγκλήματος που ακμάζει τα τελευταία χρόνια», ενώ «τα εγκλήματα που διαπράττονται εις βάρος των ευάλωτων και ηλικιωμένων ανθρώπων έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, εξαιτίας των περικοπών στην Πρόνοια (…)».

Πέρα από το γεγονός ότι τα παραπάνω φανερώνουν σε όλο της το μεγαλείο τη σαπίλα του καπιταλισμού, τα σημειώνουμε και για τον επιπλέον λόγο ότι δίνουν έμμεση απάντηση σε όσους υπερασπίζονται τη «χαλάρωση» της νομοθεσίας για την καλλιέργεια και τη χρήση κάνναβης στην Ελλάδα, γενικά την υιοθέτηση πολιτικών ανοχής απέναντι στα ναρκωτικά. Το «πείραμα της Ολλανδίας», που προβάλλεται από πολλούς ως υπόδειγμα στο ζήτημα των ναρκωτικών, αποδεικνύεται καταστροφικό για τη νεολαία και ιδιαίτερα επικερδές για τα οικονομικά συμφέροντα που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή και διακίνηση των ναρκωτικών…

ΗΠΑ: Η ΑΤΜΟΜΗΧΑΝΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΗΣ.

--Άστεγοι συν­θλί­βο­νται από τα σκουπιδιάρικα,,

--o πρόεδρός της Θέλει τους δασκάλους να οπλοφορούν και νάναι πεπειραμένοι στα όπλα...

Εκπαιδευτικούς με πιστόλια, για να κοπούν τα πιστολίδια, προτείνει ο Τραμπ

Αν είστε οπαδοί της ομοιοπαθητικής ή κάποιας αρρωστημένης “διαλεκτικής” δεν μπορεί παρά να λατρέψετε την ιδέα του Αμερικανού προέδρου.

Τη στιγμή που μπαίνει στο τραπέζι το ζήτημα της οπλοκατοχής και του πιθανού περιορισμού της ως αντίδοτου στη μάστιγα των μαζικών εκτελέσεων σε σχολικές μονάδες των ΗΠΑ, ο Τραμπ εμφανίζεται να προτείνει ένα μέτρο στην εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση, για να δείξει πως δε μένει με σταυρωμένα χέρια μετά το τελευταίο κρούσμα.

«Αν είχαμε έναν δάσκαλο που να ήταν πεπειραμένος στα όπλα, θα μπορούσε κάλλιστα να τερματίσει την επίθεση πολύ γρήγορα», είπε ο αμερικανός πρόεδρος. 

Προφανώς αυτό που λείπει στο εκπαιδευτικό σύστημα των ΗΠΑ είναι οι (ακόμα περισσότεροι) σερίφηδες. 

Κι ίσως να μην είναι μακριά η μέρα που η εμπειρία στα όπλα θα θεωρείται ως επιπρόσθετο προσόν για τους δασκάλους. 

ή που οι άτακτοι μαθητές με “προβληματική συμπεριφορά” θα δέχονται πυροβολισμούς, πχ στα πόδια, προς γνώση και παραδειγματισμό, για να επιβάλλεται η τάξη.

Δυστυχώς το θέμα είναι πολύ σοβαρό και δε σηκώνει αστεία. 
Κι αν κάποιοι σκέφτονται πως είναι προοδευτικό το δικαίωμα του αμερικανού πολίτη στην οπλοκατοχή, ο Τραμπ δεν εμφορείται από τέτοιες ανησυχίες, παρά μόνο για τα κέρδη των εταιριών που κατασκευάζουν όπλα και θέλουν να δουν τις πωλήσεις τους να αυξάνονται. 
Η ΝΠΑ είναι κλασικός εκπρόσωπος του συγκεκριμένου λόμπι και της τεράστιας πίεσης που ασκεί, σε τέτοιο βαθμό που τα μέτρα που τίθενται προς συζήτηση αφορούν το πολύ την αύξηση του ορίου ηλικίας για την αγορά διαφόρων τύπων όπλων και σε καμία περίπτωση την απαγόρευση ή τον ουσιαστικό περιορισμό της χρήσης τους.

Από: Κατιούσα

******

ΗΠΑ: Τους σκοτώνουν τα σκουπιδιάρικα επειδή είναι άστεγοι!!!

Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες. 

Όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι άστε­γοι συν­θλί­βο­νται μέχρι θα­νά­του από τα απορ­ριμ­μα­το­φό­ρα σε πό­λεις της Αμε­ρι­κής. 

Ανα­κα­λύ­φθη­κε πριν μια εβδο­μά­δα ακόμα και ένας νε­κρός άστε­γος άντρας σε ένα σκου­πι­διά­ρι­κο κατά το άδεια­σμα, μετά από μια ΄εξόρ­μη­ση κα­θα­ριό­τη­τα­ς’ στο Σαν Ντιέ­γκο. 

Είναι μία από τις πολ­λές ‘στρα­τη­γι­κέ­ς’ που ακο­λου­θούν οι Δήμοι για να εξα­φα­νί­σουν τους άστε­γους από τους δρό­μους σα­ρώ­νο­ντας ό, τι δεν πρέ­πει να είναι εκεί, όπως σκη­νές, στρώ­μα­τα και κου­βέρ­τες. 

Η μέ­θο­δος χρη­σι­μο­ποιεί­ται στο Σαν Ντιέ­γκο, όπου υπάρ­χουν πάνω από 5600 άστε­γοι.

Σκη­νές από την εξόρ­μη­ση

Πε­ρισ­σό­τε­ροι από 50 άν­θρω­ποι άστε­γοι έχουν σκο­τω­θεί-δο­λο­φο­νη­θεί σε ανά­λο­γες εξορ­μή­σεις, γρά­φει η Gardian σε μια έρευ­να της. 

Πολ­λές πό­λεις στις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες έχουν πρό­βλη­μα με την δρα­στι­κά αυ­ξα­νό­με­νη έλ­λει­ψη στέ­γης όταν όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι δεν έχει την πο­λυ­τέ­λεια της ενοι­κί­α­σης των ακρι­βών κα­τοι­κιών με την όλο και αυ­ξα­νό­με­νη τα­ξι­κή ψα­λί­δα. 

Προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λι­σθεί ότι δεν θα συμ­βούν πα­ρό­μοια ατυ­χή­μα­τα απαι­τούν οι αρχές στο Σαν Ντιέ­γκο απο­δεί­ξεις όπως φω­το­γρα­φι­κό υλικό ότι οι σκη­νές, τα κο­ντέι­νερ και οι άλλες ‘φω­λιέ­ς’ που χρη­σι­μο­ποιούν οι άστε­γοι είναι κενές από αν­θρώ­πους πριν κα­τε­δα­φι­στούν. 

Προ­σπα­θούν έτσι να με­τα­κυ­λή­σουν την ευ­θύ­νη στους ερ­γα­ζό­με­νους και όχι στις εται­ρί­ες που θη­σαυ­ρί­ζουν από τις εξορ­μή­σεις. 

Η απα­ρά­δε­κτη μέ­θο­δος, για μα­ζι­κές δο­λο­φο­νί­ες πρό­κει­ται άλ­λω­στε, επι­κρί­νε­ται και αμ­φι­σβη­τεί­ται. 

Δεν είναι ποτέ σί­γου­ρο πότε θα αρ­χί­σει η εκ­κα­θά­ρι­ση για να φυ­λα­χτούν οι άστε­γοι. 

Πολ­λές φορές μπο­ρεί ένας δρό­μος να κα­θα­ρι­στεί νωρίς το πρωί και να είναι γε­μά­τος άστε­γους και να επα­να­λη­φθεί ακρι­βώς το ίδιο το βράδυ.

Το μόνο πράγ­μα που τε­λι­κά ισχύ­ει είναι ότι η πόλη και το σύ­στη­μα τι­μω­ρεί τους άστε­γους, επει­δή είναι άστε­γοι.

Στις κα­πι­τα­λι­στι­κές ΗΠΑ 

ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο από 5,3 εκα­τομ­μύ­ρια αν­θρώ­πους σε συν­θή­κες από­λυ­της φτώ­χειας, που ση­μαί­νει ότι ζουν με λι­γό­τε­ρο από δύο δο­λά­ρια την ημέρα. 

Αυτό σύμ­φω­να με τα στοι­χεία του κα­θη­γη­τή οι­κο­νο­μι­κών Angus Deaton του Πα­νε­πι­στή­μιο του Princton. Είναι πιο πολ­λοί από τον πλη­θυ­σμό της Νορ­βη­γί­ας.

Πηγές
Aktuellt Fokus 8/2/2018
Gardian 28/1/2017

Από ατέχνως

Του Πάνου Αλε­πλιώ­τη

Ακραία φτώχεια στις ΗΠΑ: Η σκοτεινή πλευρά της πλουσιότερης χώρας του κόσμου

 

Ο Φίλιπ Άλστον είναι Αυστραλός ακαδημαϊκός και έχει οριστεί από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών ως Ειδικός Επιτετραμμένος του ΟΗΕ για την Ακραία Φτώχεια και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Συνοδευόμενος από ένα συνεργείο τής εφημερίδας Guardian πραγματοποίησε μια ειδική αποστολή δύο εβδομάδων στη σκοτεινή καρδιά του πλουσιότερου έθνους του κόσμου, ανιχνεύοντας τα αίτια που οδηγούν 41 εκατομμύρια Αμερικανούς να ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

Από τους καταυλισμούς των αστέγων στην Καλιφόρνια ως τις μικρές πόλεις του νότου και το κατεστραμμένο από τον πρόσφατο κυκλώνα Μαρία νησί του Πουέρτο Ρίκο διερεύνησε τις «παράπλευρες απώλειες» της εξάρτησης της Αμερικής από ιδιωτικές επιχειρήσεις, αποκλείοντας το δημόσιο. 

Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ο πληθυσμός των αστέγων στην Αμερική ανέβηκε φέτος για πρώτη φορά από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης.

Philip Alston στο κέντρο του LA.

Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, 5 Δεκεμβρίου

Λος Άντζελες, μια από τις πλουσιότερες πόλεις της Αμερικής. Το Σκιντ Ρόου (Skid Row) είναι μια περιοχή, μια γειτονιά στο κέντρο του Λος Άντζελες. Περίπου το 41,8% του πληθυσμού του ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και έχει περίπου 8.000 άστεγους.

Νεκροί αρουραίοι, φθαρμένες κουβέρτες στο πεζοδρόμιο, σκηνές και αυτοσχέδια καταφύγια μουσαμάδων, εκατοντάδες εξαθλιωμένοι άνδρες και γυναίκες συγκεντρωμένοι έξω από τις πρόχειρες δομές ενώ στο τέλος του δρόμου, όπου οι αστραφτεροί ουρανοξύστες του κέντρου του LA υψώνονται ως μια υπόσχεση θεϊκών πλούτων. Αυτές είναι οι εικόνες που αντικρίζουν ο  Φίλιπ Άλστον και ο Εντ Πίλκινγκτον, ο ρεπόρτερ της Guardian. Σαν να παρακολουθούν μια χαμηλού προϋπολογισμού δυστοπική ταινία. «Συμπυκνωμένη ανθρώπινη ταπείνωση. Ένας εφιάλτης με θέα την πόλη των ονείρων» γράφει χαρακτηριστικά ο Εντ Πίλκινγκτον.

Η περιοδεία πραγματοποιήθηκε σε μια κρίσιμη στιγμή για την Αμερική και τον κόσμο. Ξεκίνησε την ημέρα που οι Ρεπουμπλικανοί στη Γερουσία των ΗΠΑ ψήφισαν τη σαρωτική φορολογική μεταρρύθμιση, η οποία θα κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους, μειώνοντας τη φορολογία τους με την υπόσχεση θέσεων εργασίας. Οι αλλαγές θα επιδεινώσουν την ανισότητα του πλούτου που είναι ήδη η πιο ακραία σε οποιοδήποτε βιομηχανικό έθνος, με τρεις άνδρες - Μπιλ Γκέιτς, Τζεφ Μπέζο, Γουόρεν Μπάφετ - να κατέχουν συνολικά μεγαλύτερο πλούτο από το 50% του φτωχότερου αμερικανικού πληθυσμού που αντιστοιχεί σε 160 εκατ. ανθρώπους. Λίγες μέρες μετά την αποστολή του ΟΗΕ, οι Ρεπουμπλικανοί ενεργοποίησαν σχέδια για να μειώσουν τα βασικά κοινωνικά προγράμματα και να συρρικνώσουν το ήδη συρρικνωμένο κράτος πρόνοιας.

Η Καλιφόρνια ήτανε το κατάλληλο σημείο εκκίνησης για την επίσκεψη του ΟΗΕ. Συγκεντρώνει τόσο τον τεράστιο πλούτο που δημιουργήθηκε στην τεχνολογική έκρηξη όσο και τους περισσότερους άστεγους, λόγω και της αύξησης του κόστους στέγασης. Η Ressy Finley, 41 ετών, είναι άστεγη, δεν έχει επίσημα εισοδήματα, βγάζει κανένα μεροκάματο από την ανακύκλωση μπουκαλιών και βέβαια δεν είναι αρκετό για να νοικιάσει σπίτι, αφού τα μέσα μισθώματα είναι των 1.400 δολαρίων το μήνα για ένα υπνοδωμάτιο.

Δίπλα της στο πεζοδρόμιο ο Robert Chambers έχει φτιάξει έξω από τη σκηνή του έναν κήπο από ξύλινες παλέτες και διαμαρτύρεται για την έλλειψη δημόσιων λουτρών που αναγκάζει τους ανθρώπους να «ανακουφιστούν» στους δρόμους. Οι αρχές του Λος Άντζελες υποσχέθηκαν να παράσχουν μεγαλύτερη πρόσβαση σε τουαλέτες, ένα κρίσιμο ζήτημα δεδομένης της θανατηφόρας έκρηξης της ηπατίτιδας Α που ξεκίνησε στο Σαν Ντιέγκο και εξαπλώνεται στη δυτική ακτή, αφαιρώντας 21 ζωές κυρίως λόγω έλλειψης αποχέτευσης σε καταυλισμούς. Τη νύχτα τα τοπικά πάρκα και οι εγκαταστάσεις κλείνουν κυρίως για να κρατήσουν τους άστεγους έξω. Ως ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ, ο Φίλιπ Άλστον αντιμετώπισε και έγραψε για την ακραία φτώχεια και τις επιπτώσεις της στα ανθρώπινα δικαιώματα στη Σαουδική Αραβία και την Κίνα, μεταξύ άλλων. Αλλά και στο Skid Row; αναρωτιέται.

Σαν Φρανσίσκο, 6 Δεκεμβρίου

Επόμενος σταθμός το Σαν Φρανσίσκο, στην περιοχή Tenderloin, όπου συγκεντρώνονται άστεγοι και κυρίως στην εκκλησία του Αγίου Βονιφατίου. Αυτό που είδε εκεί; Περίπου 70 άστεγοι κοιμόντουσαν στο πίσω μέρος της εκκλησίας ενώ οι προσκυνητές προσεύχονται αρμονικά μπροστά τους. Η εκκλησία ανοίγει κάθε μέρα τις πόρτες της από τις 6 το πρωί ως τις 3 μετά το μεσημέρι, για να ξεκουράζονται και να κοιμούνται οι άστεγοι. Μια σταγόνα αλτρουισμού ανταγωνιζόμενη μια θάλασσα εχθρότητας. Περισσότεροι από 500 νόμοι για τους άστεγους έχουν περάσει στις πόλεις της Καλιφόρνιας τα τελευταία χρόνια ενώ σε ομοσπονδιακό επίπεδο, η κυβέρνηση Τραμπ περιορίζει τις κρατικές δαπάνες για οικονομικά προσιτή στέγαση.

Εκτός όμως από την εκκλησία του Αγίου Βονιφατίου κανένας άλλος τόπος λατρείας αλλά ούτε και ιδιωτικός στο Σαν Φρανσίσκο δεν καλωσορίζει τους άστεγους. «Η βία της αναζήτησης» αποκαλεί χαρακτηριστικά στον Φίλιπ Άλστον ο Tiny Gray-Garcia, αυτήν την κατάσταση. Αυτή η βία της αναζήτησης ήταν ένα χαρακτηριστικό της αμερικανικής ζωής από την ίδρυση του έθνους. 

«Είσαι μόνος σου φίλε». Αυτή είναι η επικρατούσα αξία στην Αμερική μετά την κατάρρευση του New Deal του Ρούσβελτ. Η άποψη αυτή είναι βολική για όσους είναι αρκετά τυχεροί να το κάνουν, καταδικαστική για όσους γεννηθήκανε στη «λάθος» όχθη. Ο Ρόναλντ Ρέιγκαν την επέβαλε με τις περικοπές της δεκαετίας του 1980, ακολουθούμενη από τον Μπιλ Κλίντον, του οποίου η απόφαση του 1996 για την κατάργηση των κοινωνικών παροχών για οικογένειες χαμηλού εισοδήματος εξακολουθεί να τιμωρεί εκατομμύρια Αμερικανούς.

Η σωρευτική επίθεση στο κράτος πρόνοιας άφησε τις φτωχές οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων των 15 εκατομμυρίων παιδιών που βρίσκονται επίσημα στη φτώχεια, με δραματικά λιγότερη υποστήριξη από ό, τι σε οποιαδήποτε άλλη βιομηχανική οικονομία. Και τώρα αντιμετωπίζουν ίσως τη μεγαλύτερη απειλή. Όπως ο ίδιος ο Αλστον έχει γράψει σε ένα άρθρο σχετικά με τον λαϊκισμό του Τραμπ και την επιθετική πρόκληση που θέτει στα ανθρώπινα δικαιώματα: «Αυτές είναι εξαιρετικά επικίνδυνες εποχές. Σχεδόν οτιδήποτε φαίνεται πιθανό».

County Lowndes, Αλαμπάμα, 9 Δεκεμβρίου

Και όλα αυτά πλήττουν δυσανάλογα τους Αφροαμερικανούς. Οι μαύροι είναι το 13% του πληθυσμού των ΗΠΑ, αλλά το 23% αυτών βρίσκεται επίσημα σε κατάσταση φτώχειας και το 39% είναι άστεγοι. Το φυλετικό στοιχείο της κρίσης της φτώχειας της Αμερικής δεν συναντάται πουθενά τόσο, όσο στο βαθύ Νότο, όπου οι ανοιχτές πληγές της δουλείας συνεχίζουν να αιμορραγούν. Ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ επέλεξε ως επόμενη στάση του την «Μαύρη Ζώνη», που αρχικά αναφέρεται στο πλούσιο σκοτεινό χώμα που υπάρχει σε μια ζώνη στην Αλαμπάμα αλλά με την πάροδο του χρόνου ήρθε να περιγράψει τον πλειοψηφικό πληθυσμό της από την Αφρική. Η σχέση μεταξύ τύπου εδάφους και δημογραφικών στοιχείων δεν είναι τυχαία. Το βαμβάκι βρέθηκε να ευδοκιμεί σε αυτήν την εύφορη γη, και με τη σειρά του δημιούργησε ένα εμπόριο σκλάβων για την καλλιέργεια. Οι απόγονοί τους εξακολουθούν να ζουν στη Μαύρη Ζώνη, που εξακολουθεί να μαστίζεται από τη φτώχεια.

Στη Μαύρη Ζώνη χιλιάδες οικογένειες εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση στην αποχέτευση. Χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν ανάμεσα σε ανοικτούς υπονόμους. Το 70% των νοικοκυριών στην περιοχή είτε «κατευθύνουν» τα απόβλητά τους απευθείας στο ανοικτό έδαφος είτε έχουν ελαττωματικές σηπτικέ δεξαμενές ανίκανες να αντιμετωπίσουν τις έντονες βροχές. Αντανάκλαση της αύξησης της φτώχειας και της ανισότητας, ανέφερε ο Άλστον, είναι η επανεμφάνιση των εντερικών μολύνσεων από νηματώδη, παρασιτικά σκουλήκια στον αμερικανικό νότο, όπου οι τοπικές αρχές δεν προσφέρουν καθαρό νερό ούτε αποχέτευση κι αναγκάζουν τους πολίτες να πληρώνουν οι ίδιοι γι’ αυτές τις βασικές υπηρεσίες.

Μια ασθένεια του αναπτυσσόμενου κόσμου «ευημερούσα» στην πλουσιότερη χώρα του κόσμου. Ο Walter, κάτοικος του Lowndes County, ο οποίος ζήτησε να μην δώσει το επώνυμό του επειδή φοβόταν ότι η παροχή νερού του θα κοπεί σαν αντίποινα αν μιλήσει, λέει πως «Οι λαοί δεν έχουν την ευκαιρία». Γύρω από το σπίτι του Walter, η αδικία της κατάστασης αποκαλύπτεται. Μικρά κανάλια που εκτείνονται από γειτονικά σπίτια κατά μήκος των οποίων ρέει σκοτεινό υγρό. Συγκεντρώνεται σε ιξώδεις λίμνες ακριβώς κάτω από το κινητό σπίτι στο οποίο ζουν ο γιος του Walter, η νύφη και η 16χρονη εγγονή του. Αυτή είναι η εικόνα της φτωχής αγροτικής μαύρης κοινότητας της Αλαμπάμα. Ως Αμερικανοί πολίτες δικαιούνται πλήρως τη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Απλώς περιβάλλονται από δεξαμενές περιττωμάτων.

Guayama, Πουέρτο Ρίκο, 10 Δεκεμβρίου

Πουέρτο Ρίκο. Η επόμενη στάση στο ταξίδι του στην σκοτεινή πλευρά της Αμερικής. Τρεις μήνες μετά τον τυφώνα Μαρία, η καταστροφή που προκλήθηκε είναι καλά τεκμηριωμένη. Αλλά η κατάσταση του Πουέρτο Ρίκο είναι πολύ πριν από τη Μαρία. Tο νησί έχει το διπλάσιο ποσοστό φτώχειας (44%) από την φτωχότερη αμερικανική πολιτεία, συμπεριλαμβανομένης της Αλαμπάμα (19%). Οι καταστροφές είναι παντού - σπίτια κατεστραμμένα, στέγες που λείπουν, γραμμές ηλεκτρικού ρεύματος που κατεβαίνουν ανησυχητικά πάνω από το κεφάλι.

Η καπνοδόχος του εργοστασίου ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα που κατασκευάστηκε από την AES Corporation, πολυεθνική με έδρα τη Βιρτζίνια, κυριαρχεί στον ορίζοντα, όπως και ένας τεράστιος όγκος υπολειμμάτων. Οι ντόπιοι παραπονιούνται ότι οι τοξίνες απορροφώνται στη θάλασσα, καταστρέφοντας την αλιεία. Φοβούνται επίσης ότι η σκόνη που προέρχεται από το σωρό προκαλεί προβλήματα υγείας, μια ανησυχία που συμμερίζονται οι τοπικοί γιατροί που δήλωσαν ότι βλέπουν υψηλή συχνότητα εμφάνισης αναπνευστικών ασθενειών και καρκίνου. Μελέτες έχουν βρει επικίνδυνα επίπεδα τοξικών ουσιών όπως το αρσενικό. Ακόμα κι έτσι, η διοίκηση Τραμπ βρίσκεται στη διαδικασία της χαλάρωσης των σχετικά χαλαρών κανονισμών για την παρακολούθηση των επικίνδυνων αποβλήτων από το εργοστάσιο. Η AES του Πουέρτο Ρίκο δήλωσε στον Guardian ότι δεν υπάρχει τίποτα ανησυχητικό, καθώς το εργοστάσιο είναι ένα από τα καθαρότερα στις ΗΠΑ, έχοντας κατασκευαστεί με σκοπό να αποφευχθεί οποιαδήποτε εκροή στον αέρα ή στη θάλασσα.

Τσάρλεστον, Δυτική Βιρτζίνια, 13 Δεκεμβρίου

«Είστε ένας εκπληκτικός λαός! Θα φροντίσουμε για τα πολλά χρόνια φρικτής κακοποίησης, εντάξει; Μπορείτε να υπολογίζετε σε αυτό 100%. Θα βάλουμε τους εργάτες στη δουλειά!». Η υπόσχεση του Τραμπ στους λευκούς ψηφοφόρους της Δυτικής Βιρτζίνια τον Μάιο του 2016 του έδωσε έξι μήνες αργότερα εξασφαλισμένη νίκη. Μετά από όλα αυτά 27 εκατομμύρια άνθρωποι και μάλιστα λευκοί ζούνε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

Ειδικά στη Δυτική Βιρτζίνια η μείωση της εξόρυξης άνθρακα οδήγησαν σε υψηλή ανεργία και στάσιμο μισθό. Οι εργαζόμενοι στα ορυχεία και τον χάλυβα βρέθηκαν στη Wal-Mart Stores Inc, μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες πολυκαταστημάτων στις ΗΠΑ, και είναι αναγκασμένοι να βασίζονται στα κυβερνητικά κουπόνια τροφίμων για να ζουν, διότι δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνο με τους μισθούς που βγάζουν παρότι έχουν θέσεις πλήρους απασχόλησης, αφού κερδίζουν σήμερα κατά μέσο όρο 3,50 δολάρια λιγότερο ανά ώρα από ό, τι το 1979. «Οι πολιτικές του Τραμπ θα επιδεινώσουν τις ανισότητες, θα καταργήσουν τους μισθούς και θα δυσκολέψουν τις οικογένειες χαμηλού εισοδήματος να αναζητήσουν βοήθεια», δήλωσε ο Ted Boettner, εκτελεστικός διευθυντής του μη κερδοσκοπικού Κέντρου Προϋπολογισμού και Πολιτικής της Δυτικής Βιρτζίνιας.

Εάν τα λύματα ήταν η εικόνα της «Μαύρης Ζώνης», τότε τα σαπισμένα δόντια είναι η εικόνα της Δυτικής Βιρτζίνιας. Οι γιατροί στην Health Right, ένα εθελοντικό ιατρικό κέντρο στο Τσάρλεστον που φροντίζει δωρεάν 21.000 εργαζόμενους χαμηλού εισοδήματος, παρουσίασαν στην αποστολή του ΟΗΕ φωτογραφία ενός από τους πελάτες του για την οδοντιατρική. Η οδοντιατρική ενηλίκων δεν καλύπτεται από το Medicaid, εκτός εάν πρόκειται για κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και έτσι οι άνθρωποι κάνουν το λογικό - δεν κάνουν τίποτα μέχρι να ξεσπάσουν τα αποστήματα τους και να πάνε στο ΗR.

Επίσης, οι άνθρωποι φυλακίζονται εδώ επειδή δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά την εγγύηση εν αναμονή της δίκης. Η ποινικοποίηση της φτώχειας βοηθάει στην δημιουργία ενός καταστροφικού κύκλου. Σε ένα τυπικό σενάριο, σε έναν άστεγο επιβάλλεται πρόστιμο για αλητεία ή επειδή κοιμάται στον δρόμο. Το ποσό του προστίμου θα αυξηθεί (σ.σ.: με τόκους) καθώς μένει απλήρωτο, οδηγώντας συχνά το άτομο στην φυλακή. Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι χάνουν όποια δουλειά μπορεί να είχαν και φορτώνονται επί πλέον με ποινικό μητρώο που καθιστά ακόμη δυσκολότερη την εύρεση εργασίας. Αυτό το καθοδικό σπιράλ τροφοδοτείται από την κοινή πολιτική.

Τα συμπεράσματα του Φίλιπ Άλστον

• Ένα παιδί που γεννιέται στη φτώχεια δεν έχει σχεδόν καμιά πιθανότητα να ξεφύγει απ’ αυτή στις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες. Τα φτωχά παιδιά έχουν μικρή ή καμία πρόσβαση σε ποιοτική διατροφή για να αναπτυχθούν, στο σύστημα υγείας ή σε μια αξιοπρεπή εκπαίδευση, δηλαδή σε όλα εκείνα που απαιτούνται για να ξεπεράσουν τη φτώχεια.
• Οι φτωχοί δεν έχουν καμιά πιθανότητα να ακουστούν οι φωνές τους, καμιά πιθανότητα να επηρεάσουν την κοινή πολιτική. Οι φτωχοί στις ΗΠΑ συχνά βρίσκονται στη φυλακή, δεν τους επιτρέπεται να ψηφίζουν επειδή έχουν ποινικό μητρώο ή αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο να πάνε στα εκλογικά κέντρα, λόγω κάποιων συνειδητών προσπαθειών για την αποτροπή της συμμετοχής τους στις εκλογές ή ακόμη και της εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους, πράγματα που αποτελούν κλειδιά για την δημοκρατία.
• Εντυπωσιάστηκα από τις απόψεις που συνάντησα σε όλη την χώρα. Οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τους πλούσιους ως επιχειρηματικά μυαλά, αλτρουιστές, δουλευταράδες και αφοσιωμένους πλήρως σε ό,τι κάνουν ενώ τους φτωχούς ως χαμένους, απατεώνες και ανθρώπους που απλώς προσπαθούν να επωφεληθούν από το σύστημα.
• Ενώ τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι το 14% των κατοίκων των ΗΠΑ ζουν σε συνθήκες φτώχειας, τόσο πολλοί άλλοι ζουν σε κατάσταση ανασφάλειας και κακοπληρωμένης εργασίας (σ.σ.: πρεκάριοι) ώστε ένα 20% θα ήταν πιο ρεαλιστικό ως ποσοστό. Για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στα Wal-Mart βασίζονται στα κουπόνια τροφίμων που μοιράζει η κυβέρνηση επειδή δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουν με όσα κερδίζουν από την εργασία τους, παρ’ ότι πρόκειται για εργασία πλήρους απασχόλησης.
• Η έντονη εθνική φτώχεια και ανισότητα είναι απότοκα συσσωρευμένων πολυετών πολιτικών αλλά αναμένεται να επιδεινωθούν λόγω των σχεδίων τής κυβέρνησης Τραμπ για φορολογική μεταρρύθμιση και για περικοπή των προγραμμάτων υγείας και κοινωνικής περίθαλψης. Ένα σαρωτικό νομοσχέδιο φορολογικής μεταρρύθμισης που ωφελεί τις επιχειρήσεις και τους πλούσιους, θα προκαλούσε την δραματικώτερη αύξηση της ανισότητας που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Παράλληλα, οι αυξανόμενες περικοπές των δαπανών για υγεία και κοινωνική περίθαλψη θα καταστρέψουν ένα «δίχτυ ασφαλείας» κατά της φτώχειας, το οποίο είναι ήδη γεμάτο τρύπες. Αν τελικά υλοποιηθούν οι περικοπές που σχεδιάζονται, αυτό το δίχτυ θα εξαφανιστεί. Η ανισότητα θα εκτιναχθεί στο διάστημα.

Η προειδοποίηση του αξιωματούχου του ΟΗΕ θα συμπεριληφθεί σε έκθεσή του, στην οποία αναμένεται ότι θα επικρίνει το αμερικανικό πολιτικό προσωπικό, τις εφαρμοζόμενες πολιτικές αλλά και τις συμπεριφορές στις ΗΠΑ. Στην έκθεσή του—αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα τον Ιούνιο—ο Άλστον, ο οποίος έχει αναλάβει να μελετήσει το φαινόμενο της φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο για λογαριασμό του ΟΗΕ, θα συμπεριλάβει πολλά από τα συμπεράσματα που παρουσίασε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στην Ουάσινγκτον.

tvxs.gr