22 Φεβ 2012

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ - ΛΑΪΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ Πόσο ωφελούνται από την «παραγωγική» ανάπτυξη;


ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ - ΛΑΪΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ
Πόσο ωφελούνται από την «παραγωγική» ανάπτυξη;
Οι υποστηρικτές του συστήματος που θέλουν να ωραιοποιούν τις πολιτικές στήριξης του κεφαλαίου και οι ποικιλόμορφοι οπορτουνιστές που υιοθετούν το σχήμα του «εξανθρωπισμένου καπιταλισμού», υποστηρίζουν ότι μέσα από την ανοδική πορεία της οικονομίας, ωφελούνται όλες οι κοινωνικές τάξεις
MotionTeam
Υπάρχουν ακόμα κάποιοι, που, σχολιάζοντας την αντιλαϊκή - αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης, προβάλλουν την ένσταση ότι τα μέτρα περιορισμού των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, που θίγουν τις πλατιές λαϊκές μάζες, δε συνοδεύονται από μέτρα που να στηρίζουν την οικονομική ανάπτυξη, μέσα από την οποία θα μπορούσε να προκύψει όφελος για τους εργαζόμενους. Δεν πρόκειται για πρωτοτυπία. Ανέκαθεν, οι υποστηρικτές του συστήματος, ή εκείνοι που ήθελαν να ωραιοποιούν την κάθε αντιλαϊκή επιλογή στήριξης του κεφαλαίου σε βάρος των εργαζομένων, υποστήριζαν ότι μέσα από την ανοδική πορεία της οικονομίας ωφελούνται όλες οι κοινωνικές τάξεις και τα στρώματα. Το ίδιο κάνουν και οι ποικιλόμορφοι απολογητές του καπιταλισμού, που ο καιροσκοπισμός τους ισοδυναμεί με την υιοθέτηση του «μικρότερου κακού» ή του «εξανθρωπισμένου καπιταλισμού».
Το ερώτημα μπορεί να φαίνεται εύλογο: Ωφελείται ή όχι η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι συνολικά, από αυτό που ονομάζουμε οικονομική ανάπτυξη, ανοδική πορεία της οικονομίας, αύξηση του ΑΕΠ, ή όπως αλλιώς μπορεί να μετρηθεί η οικονομική ανάπτυξη; Κερδίζουν ή όχι τα λαϊκά στρώματα από την επενδυτική δραστηριότητα των εργοδοτών, οι οποίοι ρίχνουν τα κεφάλαιά «τους» στην παραγωγή και σε άλλες οικονομικές δραστηριότητες;
Οσοι απαντούν καταφατικά, επικαλούνται το γνωστό σχήμα που λέει ότι όταν πέφτουν κεφάλαια στην αγορά, αυξάνεται η παραγωγή, αυξάνονται οι θέσεις απασχόλησης, αυξάνεται η πίτα που υπάρχει για μοίρασμα, αυξάνονται τα εισοδήματα των εργαζομένων. Και με αυτή την αυτιστικού τύπου αλληλουχία προσπαθούσαν πάντα, προσπαθούν και σήμερα να σβήσουν τις αγεφύρωτες ταξικές διαφορές και τις ίδιες τις τάξεις, τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα του συστήματος και την ίδια την εκμετάλλευση. Επιδιώκουν να πείσουν τους εργαζόμενους ότι τελικά τα συμφέροντά τους μπορούν να ικανοποιηθούν από κοινού με την εξασφάλιση των συμφερόντων των κεφαλαιοκρατών.
Τα δεδομένα
Τα δεδομένα βέβαια είναι διαφορετικά. Ας δούμε ορισμένες πλευρές:
Πρώτον: Κινητήρια δύναμη για το σύστημα είναι το καπιταλιστικό κέρδος. Το κέρδος του κάθε ξεχωριστού καπιταλιστή και το επίπεδο των κερδών για ολόκληρη την τάξη τους αποτελεί το κριτήριο που καθορίζει τα πάντα. Και με αυτή την έννοια δεν καθορίζει μόνο την τάση για όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Προσδιορίζει με πολύ μεγάλη ακρίβεια τα ίδια τα όρια της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Με δυο λόγια, η όποια ανάπτυξη, η εμφάνιση δηλαδή ανοδικών ποσοστών στο ΑΕΠ της χώρας, είναι απόλυτα εξαρτημένη και υποταγμένη στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Στο βαθμό που από την παραγωγική δραστηριότητα υπάρχει κέρδος για τον κεφαλαιοκράτη θα υπάρχει παραγωγική διαδικασία. Αν για οποιοδήποτε λόγο η παραγωγή δεν του προσφέρει το αναμενόμενο κέρδος, τότε κάνει αλλιώς τα κουμάντα του. Αναζητά άλλες εναλλακτικές λύσεις για την κερδοφορία του. Σε άλλους παραγωγικούς κλάδους ή σε άλλους τομείς της παραγωγής, ενδεχόμενα να βρει διέξοδο σε άλλης μορφής οικονομική δραστηριότητα (υπηρεσίες). Και αν όλα αυτά δεν του προσφέρουν προσοδοφόρες λύσεις, τότε βάζει στραβά το καπελάκι του και συνεχίζει την επιχειρηματική του δραστηριότητα εκτός συνόρων.
Δεύτερον: Εξόχως διδακτική είναι η εμπειρία από όλα τα προηγούμενα χρόνια. Μια περίοδο που οι κυβερνώντες (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) καυχιόνταν ότι η Ελλάδα εμφανίζει ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ, που καθιστούσαν τη χώρα να κατέχει πρωταγωνιστική θέση σχεδόν σε παγκόσμιο επίπεδο. Κι όμως, μιλάμε για μια περίοδο που μπορεί πράγματι το ΑΕΠ να εμφάνισε υψηλούς ρυθμούς ανόδου, ωστόσο αυτά τα χρόνια σηματοδοτήθηκε το μαζικό και βίαιο ξεκλήρισμα των μικρομεσαίων αγροτών, η τεράστια πτώση της αγροτικής παραγωγής, η σημαντική συρρίκνωση παραδοσιακών κλάδων της βιομηχανικής μεταποίησης (κλωστοϋφαντουργία, ένδυση, υπόδηση, έπιπλο, ναυπηγεία κλπ.).
Τρίτον: Η εμπειρία από την περίοδο των υψηλών ρυθμών ανόδου του ΑΕΠ αποδεικνύει ότι η πολυδιαφημιζόμενη ανάπτυξη (αυτή που υποτίθεται ότι θα προσφέρει οφέλη στους εργαζόμενους) «πάτησε» πάνω σε μια πολιτική γενικευμένης επίθεσης σε βάρος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Απόδειξη του αποπροσανατολιστικού ρόλου που παίζουν εκείνοι που μιλούν για «ενιαίο συμφέρον», που δήθεν έχουν οι κεφαλαιοκράτες και οι εργαζόμενοι από τους ανοδικούς ρυθμούς της οικονομίας, είναι ακριβώς το γεγονός ότι όλη η περίοδος των ανοδικών ρυθμών συνδυάστηκε με τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις και από τη σκοπιά των εργαζομένων ήταν περίοδος: Συνεχούς και διευρυνόμενης πολιτικής λιτότητας στα εισοδήματά τους. Ανατροπής των εργασιακών σχέσεων. Υψηλής ανεργίας. Ελαστικών σχέσεων εργασίας με τεράστια ποσοστά υποαπασχόλησης και ανασφάλιστης εργασίας. Ηταν περίοδος ανατροπών στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης και των συντάξεων, με αύξηση των ορίων ηλικίας και μείωση των συνταξιοδοτικών αποδοχών. Ηταν περίοδος παραπέρα εμπορευματοποίησης της Υγείας, της Παιδείας, του Πολιτισμού. Περίοδος σημαντικής αύξησης της φορολογικής επιβάρυνσης των μισθωτών και συνταξιούχων. Ολα τα χρόνια της περιβόητης οικονομικής ανόδου ήταν περίοδος δανειακής υπερχρέωσης των νοικοκυριών και έντασης της καθημερινής ανασφάλειας των λαϊκών νοικοκυριών.
Διαρκές χάσμα
Κοντολογίς: Το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στις τάξεις των εκμεταλλευτών και των εκμεταλλευομένων δεν καθορίζεται από τους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας, ούτε από το μέγεθος των επενδύσεων που κάνουν οι καπιταλιστές. Η ίδια η ζωή και η ιστορική πείρα αποδεικνύουν ότι οι ταξικές διαφορές ή η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, με σκοπό την απόσπαση του επιχειρηματικού κέρδους, δεν ακολουθούν κάποια ανάλογη-αντίστοιχη πορεία με τους οικονομικούς δείκτες. Και το βασικό: Εφόσον η φύση του κεφαλαίου είναι η αρπαγή (η ιδιοποίηση) όλο και μεγαλύτερου μέρους από τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι, η όξυνση των ταξικών αντιθέσεων και μάλιστα η συνεχής όξυνση των αντιθέσεων αυτών αποκτά νομοτελειακό χαρακτήρα. Με αυτή την έννοια η τάση που κυριαρχεί στον καπιταλισμό είναι η κλιμακούμενη λεηλασία των λαϊκών εισοδημάτων, η διαρκής μείωση των μισθών, προκειμένου να εξασφαλίζονται τα υπερκέρδη του κεφαλαίου και μάλιστα ανεξάρτητα από την ανοδική ή μη πορεία της οικονομίας. Μάλιστα και σε περιόδους που το λαϊκό κίνημα των εργαζομένων καταφέρνει και αποσπά κατακτήσεις, αυτό καθόλου δε σημαίνει ότι αμβλύνεται η εκμετάλλευση ή ότι αλλάζει η εκμεταλλευτική ουσία των παραγωγικών σχέσεων. Ασε που ακόμα και αυτές οι κατακτήσεις αποτελούν για το κεφάλαιο ανοιχτούς λογαριασμούς οι οποίοι κάποτε πρέπει να κλείσουν. Οπως πάνω - κάτω γίνεται και στις μέρες μας.
Αυτοί που μιλούν για αναπτυξιακές πολιτικές και ιδιωτικές επενδύσεις, επιδιώκουν την εξασφάλιση περισσότερων δημόσιων πόρων για τη στήριξη των μεγαλοεπιχειρηματιών. Δεν τους φτάνουν οι τόσοι και τόσοι «αναπτυξιακοί νόμοι» που προσφέρουν στους επιχειρηματικούς ομίλους δωρεάν χρήμα που αντιστοιχεί στο 60 και 70% των εμφανιζόμενων επενδύσεων. Δεν τους φτάνει ότι το κράτος πληρώνει για τους νεοπροσλαμβανόμενους. Ούτε η χρηματοδότηση των ασφαλιστικών εισφορών. Ούτε οι φορολογικές απαλλαγές. Ούτε οι «συμπράξεις», από τις οποίες κάποιοι τσεπώνουν δεκάδες δισεκατομμύρια. Ούτε οι ελαστικές μορφές απασχόλησης. Εκείνο που θέλουν είναι παράλληλα με τα αντιλαϊκά μέτρα (εισοδηματικά, κοινωνικοασφαλιστικά, εργασιακά) που καθιστούν την εργατική δύναμη ακόμα πιο φτηνή, να συνεχιστεί το όργιο της δωρεάν χρηματοδότησης των μεγαλοεπιχειρηματιών, ώστε να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου, προκειμένου να διευκολυνθεί η κερδοφορία και συγκέντρωση των κεφαλαίων.
Οσοι, εξ ονόματος των εργαζομένων ασκούν κριτική στην αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης, επειδή τάχα δε συνοδεύεται από μέτρα που θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη, είναι βέβαιο πως γνωρίζουν πολύ καλά ότι από αυτού του είδους την ανάπτυξη οι μόνοι που κερδίζουν είναι το μεγάλο κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του. Θέλοντας όμως να εξουδετερώσουν την λαϊκή αγανάκτηση, να κάμψουν τις αντιδράσεις των εργαζομένων, να κερδίσουν χρόνο, αντί για τη φάκα του εγκλωβισμού στο σύστημα και της ακόμα μεγαλύτερης εκμετάλλευσης, «δείχνουν» το τυράκι των υποτιθέμενων θέσεων εργασίας, που εδώ και χρόνια τις υπόσχονται, αλλά δεν μπορεί να τις προσφέρει το σύστημά τους. Από τη στιγμή που η ύπαρξη του κεφαλαίου στηρίζεται στην όλο και εντονότερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, στην περισσότερη απλήρωτη εργασία, στη μεγαλύτερη υπεραξία που καρπώνονται οι καπιταλιστές από το μόχθο των εργαζομένων, είναι εντελώς αποπροσανατολιστικό και αντιδραστικό να ταυτίζουμε την πολιτική της καπιταλιστικής ανάπτυξης με τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών της εργοδοσίας δεν μπορεί να ταυτίζονται με εκείνα των εκμεταλλευομένων εργαζομένων. Κινούνται σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση. Και στο βαθμό που κατανοηθεί ότι η κρίση που διανύουμε είναι μια οικονομική καπιταλιστική κρίση, που αποκαλύπτει τα ιστορικά όρια του συστήματος, πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι μοναδική προοπτική και διέξοδος για τις λαϊκές μάζες στο σύνολό τους, είναι τελικά η απαλλαγή από το ίδιο το σύστημα και τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα του.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ Αποκαλύπτει την ανάγκη για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης



ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Αποκαλύπτει την ανάγκη για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης
  • Τα μεγάλα κέρδη και η συσσώρευση κεφαλαίων έφεραν την κρίση
  • Την απόλυτη χρεοκοπία των εργαζομένων αξιώνει το κεφάλαιο για την αντιμετώπισή της
  • Η χώρα διαθέτει τις αναγκαίες υλικές προϋποθέσεις για να απαλλαγεί διά παντός από τα τρωκτικά που κλέβουν τον κοινωνικό πλούτο
Οι πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών, ανεξάρτητα από τις επιμέρους πλευρές τους, επιβεβαιώνουν τα τεράστια αδιέξοδα που προκαλεί στην κοινωνία η οικονομική κρίση, αλλά και οι περιορισμένες δυνατότητες διαχείρισης της κρίσης αυτής, από το πολιτικό προσωπικό, μέσα από τα κλασικά μοντέλα και τις συνταγές αντιμετώπισης των κρίσεων σε φιλομονοπωλιακή κατεύθυνση. Αυτό το πρόβλημα προσπαθούν να επιλύσουν με τις ζυμώσεις που γίνονται για «συναίνεση» και «κυβερνήσεις συνεργασίας». Να ισχυροποιήσουν σε ενιαίο - μαύρο, κατάμαυρο - μπλοκ τις πολιτικές δυνάμεις που παραδοσιακά εκφράζουν και υπηρετούν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και του κεφαλαίου, ώστε πιο αποφασιστικά, πιο βίαια, πιο αυταρχικά να προωθήσουν τις αναγκαίες για το κεφάλαιο αντιλαϊκές, αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, για να έρθουν στα μέτρα και τα επίπεδα που αξιώνουν οι καπιταλιστές, μισθοί, συντάξεις, εργασιακές σχέσεις, κρατικές δαπάνες.
Για τους εργαζόμενους, μαζί με την προσπάθεια απόκρουσης των αντιλαϊκών σχεδιασμών της πλουτοκρατίας και ανεξάρτητα από τον τρόπο που θα εξασφαλιστούν οι όποιοι πολιτικοί συμβιβασμοί για τη συγκρότηση κάποιας άλλης κυβέρνησης, εκείνο που αξίζει να συνειδητοποιείται όλο και πιο μαζικά, είναι το γεγονός ότι οι εξελίξεις όλων των τελευταίων χρόνων αποδεικνύουν στην πράξη το πόσο ξεπερασμένος είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, η λειτουργία της κοινωνίας, με κριτήριο το επιχειρηματικό κέρδος.
Λένε ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι το μεγάλο κρατικό χρέος και εκείνο που υποτίθεται ότι αναζητούν είναι το πώς μαζί με τη διαχείριση του χρέους αυτού, θα εξασφαλίσουν την ...ανάπτυξη. Καλά, το πρόβλημα δεν είναι το χρέος, αλλά η οικονομική κρίση, αλλά ας το παρακάμψουμε. Είναι βέβαιο ότι όταν οι αστοί μιλάνε για ανάπτυξη, εκείνο που έχουν στο μυαλό τους είναι οι οικονομικές δραστηριότητες που φέρνουν κέρδος στον κεφαλαιοκράτη, είναι οι αγοραπωλησίες επιχειρήσεων, είναι οι κάθε είδους μπίζνες στα χρηματιστήρια και τις αγορές παραγώγων. Αυτό, δεν είναι οικονομική ανάπτυξη προς όφελος του λαού, ούτε στηρίζει τις προοπτικές της κοινωνίας. Τέτοια ανάπτυξη είχαμε ολόκληρη την προηγούμενη δεκαετία, όταν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κοκορεύονταν ότι χάρη στην πολιτική τους, στην Ελλάδα παρατηρούνταν οι υψηλότεροι ρυθμοί ανόδου στην ΕΕ. Τα αποτελέσματα και τις συνέπειες αυτού του είδους της ανάπτυξης τα βλέπουμε σήμερα, στο φόντο της οικονομικής κρίσης, σε δύο πολύ γενικά επίπεδα.
Τα αποτελέσματα της ...ανάπτυξης
Το πρώτο είναι αυτό - που αφορά τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Με το ξέσπασμα της κρίσης και την οριοθέτησή της ως κρίση κρατικού χρέους, ξεκίνησε ένας αδυσώπητος πόλεμος ενάντια στα εισοδήματα των εργαζομένων και των λαϊκών καταχτήσεων. Ετσι, μαζί με τη μαζική ανεργία και την υποαπασχόληση, οι εργαζόμενοι ήρθαν αντιμέτωποι με έναν κατακλυσμό αντιδραστικών μέτρων, με μειώσεις μισθών και συντάξεων, με ανατροπή του συστήματος κοινωνικής, με αλλεπάλληλες αυξήσεις των άμεσων και έμμεσων φόρων, με παντός είδους χαράτσια κ.ο.κ. Η αγριότητα των μέτρων και οι βάναυσες συνέπειες που έχουν στο λαό και το βιωτικό του επίπεδο τα μέτρα, δεν υπάρχει λόγος να τα αναλύσει τώρα ο «Ρ». Είναι μέτρα πρωτόγνωρης βαρβαρότητας, που ο καθένας τα βιώνει στην καθημερινότητά του. Μαζί με τους εργαζόμενους, εξαιτίας της κρίσης σαρώθηκε και σαρώνεται κυριολεκτικά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι από το στρώμα των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών που ο ένας μετά τον άλλον κατεβάζουν οριστικά τα ρολά τους, Την ίδια στιγμή, συνεχίζεται το ξεκλήρισμα των μικρομεσαίων αγροτών που δέχονται τη μια κατραπακιά μετά την άλλη στα πλαίσια της πολιτικής που θέλει να παραδώσει την αγροτική παραγωγή στα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Το άλλο, αφορά την άρχουσα τάξη και τους εκπροσώπους της. Τα επίσημα στοιχεία αποδεικνύουν ότι ολόκληρη η περίοδος που ακολούθησε μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και την προώθηση των πανενωσιακών ρυθμίσεων για την ακόμα μεγαλύτερη στήριξη του κεφαλαίου και των επιχειρηματικών ομίλων, ήταν η περίοδος των συνεχώς αυξανόμενων κερδών, το ύψος των οποίων δεν είχε κανένα απολύτως ιστορικό προηγούμενο στη χώρα. Ιδού πώς διαμορφώνονται τα σχετικά στοιχεία:
  • Τα κέρδη, τα επίσημα καταγεγραμμένα κέρδη, αυτά που παρουσίασαν στις εφορίες, χωρίς, δηλαδή, να παρουσιάζονται όλα τα άλλα, μέσα στη δεκαετία έφτασαν τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ.
  • Η περιουσία των μονάδων που διαθέτουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι, το ενεργητικό που λένε οι ειδικοί, αυξήθηκε κατά 376 δισεκατομμύρια ευρώ.
  • Οι καταθέσεις που διάφοροι ...ευυπόληπτοι του συστήματος φυγάδευσαν στο εξωτερικό, όπως έχει αναφερθεί επανειλημμένα, φτάνουν τα 600 δισ. ευρώ
  • Σύμφωνα με δηλώσεις που έκανε την προηγούμενη άνοιξη ο πρόεδρος του ΙΟΒΕ Γ. Στουρνάρας, υπάρχουν επιχειρηματικοί όμιλοι έτοιμοι να κάνουν επενδύσεις, που όπως είπε, «οι επενδύσεις αυτές μπορεί να φτάσουν τα 60 δισ. ευρώ».
Η συσσώρευση προκάλεσε την κρίση
Κάποιοι θα έλεγαν πως το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου κατάφεραν να αποσπάσουν τόσο υψηλή κερδοφορία και να αυξήσουν την επιχειρηματική τους περιουσία, αποτελεί εχέγγυο για τη διατήρηση των επενδύσεων και της οικονομικής ανάπτυξης. Ωστόσο, στον καπιταλισμό συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αντί ο συσσωρευμένος πλούτος, που τελικά εκφράζεται σε παραγωγικές μονάδες και μέσα παραγωγής, να αποτελεί τη βάση για ακόμα μεγαλύτερη παραγωγική δραστηριότητα, ώστε να καλύπτονται οι ανάγκες των εργαζομένων, αποτελεί φρένο για τη συνέχιση της οικονομικής δραστηριότητας, σπάζοντας την παραγωγική αλυσίδα. Κι αυτό, επειδή τα συνεχώς αυξανόμενα κεφάλαια, δεν μπορούν να εξασφαλίζουν κερδοφόρες, για όλους τους καπιταλιστές, τοποθετήσεις στην οικονομία. Εδώ ακριβώς εδράζονται οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για την εμφάνιση των οικονομικών κρίσεων υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων. Με άλλα λόγια, η αποχή των κεφαλαίων που έχουν αποσπάσει οι καπιταλιστές από την παραγωγή, επειδή δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ικανοποιητικά κέρδη, οδηγεί στο ξέσπασμα των οικονομικών κρίσεων.
Βέβαια, αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά συγκριτικά με προηγούμενες εποχές. Η άρχουσα τάξη έχει μαντρώσει τη χώρα στον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό της ΕΕ. Ο καπιταλισμός, στο σύνολό του, περνάει την πιο βαθιά και παρατεταμένη κρίση στη μεταπολεμική ιστορία του. Οι αντιθέσεις, που συνεχώς οξύνονται, κινούνται και εξελίσσονται σε διάφορα επίπεδα: Ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, ανάμεσα σε αυτά και στις αναπτυσσόμενες οικονομίες Κίνας - Ρωσίας κ.λπ., ανάμεσα στις ίδιες τις χώρες της ΕΕ, αλλά και ανάμεσα στις διάφορες ομάδες του κεφαλαίου. Πρόκειται για αντιθέσεις που οξύνονται όλο και περισσότερο, δημιουργώντας ένα κράμα αντιπαραθέσεων και αντιφάσεων, που αφενός αποδυναμώνει τη δυνατότητα διαχείρισης της κρίσης, αφετέρου απογυμνώνει τα αδιέξοδα και τη σαπίλα του συστήματος.
Η εξέλιξη του ΑΕΠ
Στον τομέα της οικονομικής δραστηριότητας, τα δεδομένα δείχνουν περίπου την εξής εικόνα:
Πρώτον: Η πορεία του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, που με βάση τη στατιστική και τις ταξινομήσεις των αστών εκφράζει την εξέλιξη του παραγόμενου πλούτου στη χώρα. Το ΑΕΠ, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας, εμφανίζει μείωση τέτοιου μεγέθους και τόσης διάρκειας.
Στο παρελθόν, η όποια μείωση του ΑΕΠ είχε παρατηρηθεί, ήταν για ένα μόνο χρόνο. Αναλύοντας την εξέλιξη του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές, μείωση είχε παρατηρηθεί το 1974, το 1987, το 1990 και το 1993. Το μεγαλύτερο ποσοστό μείωσης (-3,55%) σε σταθερές πάντα τιμές, ήταν το 1990.
Επίσης, ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξαν δύο συνεχόμενες χρονιές μείωσης του ΑΕΠ, ενώ την επόμενη κιόλας χρονιά, το ΑΕΠ κατάφερνε να ξεπεράσει τα επίπεδα που είχε πριν από τη χρονιά της πτώσης. Εκτός από το 1990, όταν το ΑΕΠ ξεπέρασε τα επίπεδα του 1989 το 1992.
Η εικόνα σήμερα είναι αλλιώτικη. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, στη χώρα παρατηρείται συνεχής μείωση του ΑΕΠ από το 2009 και υπολογίζεται ότι μειωμένο θα είναι και το 2012. Μέχρι στιγμής οι απώλειες του ΑΕΠ είναι της τάξης του 12%.
Δεύτερον: Η παραγωγή στους διάφορους κλάδους της μεταποίησης πάει από το κακό στο χειρότερο. Ακόμα και αν παραβλέψουμε την πορεία της παραγωγής σε κάθε κλάδο της βιομηχανίας ξεχωριστά, όπου τα στοιχεία μπορεί να μην είναι ενδεικτικά για τη συνολική πορεία της παραγωγής και στους ομαδοποιημένους κλάδους η κατάσταση είναι άσχημη. Ετσι, ο όγκος παραγωγής το 2010, σε σχέση με το 2000:
  • Στους κλάδους των κεφαλαιουχικών αγαθών, δηλαδή, στους κλάδους όπου παράγονται μέσα παραγωγής, ήταν μειωμένος κατά 73%.
  • Στους κλάδους των ενδιάμεσων αγαθών, δηλαδή, στους κλάδους των οποίων η παραγωγή προορίζονται για παραπέρα επεξεργασία σε άλλους κλάδους της μεταποίησης, ήταν μειωμένος κατά 40,9%.
  • Στους κλάδους της ενέργειας, ενώ η κατανάλωση συνεχώς αυξάνεται, ο όγκος παραγωγής το 2010 ήταν στα ίδια ακριβώς επίπεδα με το 2000.
  • Στους κλάδους των διαρκών καταναλωτικών αγαθών, η μείωση ήταν της τάξης του 72,2%.
  • Στους κλάδους των μη διαρκών καταναλωτικών αγαθών, η αντίστοιχη μείωση ήταν 7,5%.
Δηλαδή, μετά την πάροδο δέκα ολόκληρων χρόνων και παρά την αισθητή αύξηση της κατανάλωσης, ο όγκος της παραγωγής στη μεταποίηση υπολείπεται σε πολύ σημαντικά ποσοστά.
Τρίτον: Το ποσοστό αξιοποίησης των εγκατεστημένων μέσων παραγωγής σημειώνει συνεχή πτώση. Δηλαδή, πέρα από τα μέσα παραγωγής που έχουν βγει εκτός παραγωγικής διαδικασίας, ακόμα και αυτά που υπάρχουν υπολειτουργούν και μένουν αναξιοποίητα. Λειτουργούν με ...ελαστικά ωράρια, ανάλογα με τα συμφέροντα και τα κέρδη των επιχειρηματιών.
Στο σύνολο της μεταποίησης ο βαθμός αξιοποίησης του εργοστασιακού δυναμικού το 2000 ήταν της τάξης του 80%. Το 2006 το ποσοστό αυτό ήταν 79,03%, το 2009 «έπεσε» στο 71%, στα μέσα του 2010 κατέρρευσε στα 67,5%, ενώ σήμερα προφανώς κινείται σε χαμηλότερα επίπεδα. Τι σημαίνει αυτό; Οτι η απασχόληση - χρησιμοποίηση των μέσων παραγωγής που διαθέτει η μεταποίηση στη χώρα, υπολείπεται τουλάχιστον κατά 32,5% από τις κανονικές τους δυνατότητες.
Νέα αντιδραστικά μέτρα...
Πού βρισκόμαστε σήμερα; Στη φάση της εξέλιξης της βαθύτατης κρίσης, στα πλαίσια της οποίας οι κερδισμένοι και πλουτισμένοι από την οικονομική πολιτική των προηγούμενων χρόνων, αυτοί που σκιαγραφούνται παραπάνω, βρίσκονται σε φάση αναμονής. Τι περιμένουν; Στις συνθήκες που ίσχυαν τις προηγούμενες δεκαετίες, θα περίμεναν απλά να εξελιχθεί παραπέρα η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και κεφαλαίων, να κλείσουν μερικές δεκάδες ακόμα μεγάλες επιχειρήσεις και αρκετές εκατοντάδες μικρότερες, ώστε τα λιγότερα κεφάλαια που θα έμεναν, να μπορούσαν με τις όποιες επενδύσεις, να έχουν ικανοποιητικά ποσοστά κέρδους, στη δοσμένη αγορά.
Στις σημερινές συνθήκες, που ανταγωνιστές των κεφαλαίων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, δεν είναι μόνο η διπλανή και παραδιπλανή επιχείρηση, αλλά και οι επιχειρήσεις - διαφόρων συμφερόντων - που δραστηριοποιούνται σε χώρες χαμηλού κόστους παραγωγής (Κίνα, Ινδία κ.λπ.), περιμένουν και κάτι ακόμα. Να επιταχυνθεί η επιβολή των διαρθρωτικών μέτρων, παραπέρα στήριξης του κεφαλαίου, που έχουν αποφασιστεί στα πλαίσια της στρατηγικής της ΕΕ και ακολουθούνται σ' όλες τις χώρες της Ενωσης. Επιπλέον, ποντάρουν στην υλοποίηση των μέτρων που συνοδεύουν τις δανειακές συμβάσεις που υπογράφει η κυβέρνηση με την τρόικα, συμβάσεις μέσω των οποίων αναλαμβάνεται η απαρέγκλιτη δέσμευση για ακόμα μεγαλύτερη μείωση των μισθών, για πορεία πλήρους κατάργησης των συντάξεων όπως τις ξέραμε μέχρι σήμερα, για παράδοση της δημόσιας περιουσίας στα ιδιωτικά συμφέροντα, για ολοκληρωτική κατάργηση του κοινωνικού χαρακτήρα της Υγείας και της Παιδείας, για νέα επιχειρηματικά κίνητρα και φοροαπαλλαγές κ.λπ.
Αυτή είναι η ανάπτυξη που προσδοκούν οι κεφαλαιοκράτες. Γι' αυτήν την ανάπτυξη πασχίζουν και το ΠΑΣΟΚ που επί δύο χρόνια ξεζουμίζει τα λαϊκά στρώματα και η ΝΔ που καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι καθυστερεί να πάρει μέτρα για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης,
Για τους εργαζόμενους, η πολιτική ανάπτυξης, που μετρά τα αποτελέσματα της οικονομικής δραστηριότητας με τα δισεκατομμύρια που τσεπώνουν οι καπιταλιστές και οι οποίοι θα επιτρέπουν ανοδικούς ρυθμούς της οικονομίας μόνο και εφόσον οι ίδιοι κερδίζουν, είναι αδιέξοδος. Δεν έχει καμιά απολύτως προοπτική. Μοναδική προοπτική και διέξοδος για τα λαϊκά στρώματα, είναι ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, της λαϊκής εξουσίας και λαϊκής οικονομίας που προτείνουν οι κομμουνιστές. Το μέλλον του λαού βρίσκεται στην άλλη κοινωνία, τη σοσιαλιστική, στόχος της οποίας θα είναι η ανάπτυξη της λαϊκής οικονομίας, που θα σχεδιάζεται και θα υλοποιείται με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων και όλων των πολιτών.
Κάποιοι αναρωτιούνται. Και πώς θα αντέξουμε χωρίς την ΕΕ και το ευρώ; Μα μόνο χωρίς ΕΕ και ευρώ μπορεί να σωθεί ο λαός από την ολοκληρωτική καταστροφή και χρεοκοπία. Και με αυτήν την έννοια, το τρίπτυχο που προτείνει το ΚΚΕ «έξοδος από την ΕΕ - μονομερής παραγραφή του χρέους - κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής», είναι ένα σύνθημα - στόχος, για τη σωτηρία των λαϊκών στρωμάτων. Ενα τρίπτυχο, που μαζί με την απόκρουση των δυσβάστακτων συνεπειών της πολιτικής υπέρβασης της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου, σηματοδοτεί και την αντεπίθεση των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών δυνάμεων, για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης. Ενα τρίπτυχο, που μπορεί να αποκτήσει σάρκα και οστά, να ζωντανέψει και να γίνει πραγματικότητα, μέσα από τη συνειδητοποίηση της πλειοψηφίας των εργαζομένων του καταστροφικού πλέον χαρακτήρα του καπιταλισμού και τη μαζική συμμετοχή στον αγώνα για μια άλλη πορεία της κοινωνίας.
...ή άλλος δρόμος ανάπτυξης
Η χώρα διαθέτει τις αναγκαίες υλικές προϋποθέσεις, ώστε με την άλλη εξουσία, τη λαϊκή, να μπορεί αυτόνομα, με τις δικές της δυνάμεις και στα πλαίσια της σχεδιοποιημένης ανάπτυξης να εξασφαλίσει τέτοια επίπεδα παραγωγής, που να καλύπτουν, κατ' αρχήν, τις βασικές ανάγκες του πληθυσμού. Παράλληλα, και με βάση επιστημονικά επεξεργασμένα προγράμματα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, θα γίνουν οι αναγκαίες αλλαγές στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων, θα επιτευχθεί η κινητοποίηση και αξιοποίηση όλων των παραγωγικών πόρων και εφεδρειών που διαθέτει η κοινωνία, πρώτα και κύρια το εργατικό δυναμικό.
Η χώρα διαθέτει σημαντικές πλουτοπαραγωγικές πηγές. Οι πάντες γνωρίζουν ότι η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες της ΕΕ με μεγάλα αποθέματα ορυκτού πλούτου. Η μεγάλη ποικιλία των ορυκτών και μεταλλευμάτων που υπάρχουν και κατά καιρούς αποτελούν το μαγνήτη για τα διάφορα αρπαχτικά της επιχειρηματικής δραστηριότητας, είναι ένα πρώτης τάξεως εφόδιο και όπλο στα χέρια του λαού.
Η χώρα διαθέτει πλούσιο υπέδαφος, υψηλά αποθέματα και αξιόλογη εξορυκτική βιομηχανία. Πρόχειρα μπορεί να απαριθμήσει κανείς τα κοιτάσματα σε βωξίτες, αλουμίνιο, αλουμίνα, λιγνίτη, νικέλιο, σιδηρονικέλιο, ασβεστόλιθο, χαλαζία, γρανίτες, μαγνήσιο, σιδηροπυρίτη, μάρμαρο, γύψο κ.ο.κ. σε όλα αυτά πρέπει να προστεθούν τα υπάρχοντα κοιτάσματα πετρελαίου και χρυσού, αλλά και τα αντίστοιχα κοιτάσματα που εκτιμάται ότι υπάρχουν.
Η χώρα διαθέτει εγκατεστημένη ισχύ ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία μπορεί να καλύψει τις εγχώριες ανάγκες για την παραγωγική δραστηριότητα και τη λαϊκή κατανάλωση, ενώ με παρεμβάσεις χαμηλού κόστους, μπορεί να προχωρήσει ακόμα και σε εξαγωγές.
Η χώρα διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις για την απογείωση της αγροτικής παραγωγής.Διαθέτει τα πλεονεκτήματα που προσφέρει το κατάλληλο κλίμα, η ιδιαίτερα εύφορη καλλιεργήσιμη γη. Υπάρχει πλούσιο και έμπειρο δυναμικό αγροτών - καλλιεργητών γης. Υπάρχει από σήμερα εξασφαλισμένη μια μεγάλη ισχύς σε μηχανήματα και παραγωγικά μέσα που τώρα υπολειτουργούν στην κατακερματισμένη γη, αλλά ο παραγωγικός συνεταιρισμός πολύ γρήγορα θα καταφέρει να αλλάξει τα δεδομένα της αγροτικής παραγωγής, να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού με φτηνά και καλής ποιότητας προϊόντα πρωτογενούς παραγωγής και επιπλέον να εξασφαλίσει για την κοινωνία πλεονάσματα από εξαγωγές.
Η χώρα διαθέτει συγκεκριμένο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων στηβιομηχανία και στους κλάδους της μεταποίησης, με εκατοντάδες μονάδες να έχουν εκσυγχρονιστεί τα τελευταία χρόνια, μέσα από την υπεραξία που άρπαξαν οι καπιταλιστές, μια βιομηχανία που στα πλαίσια του κεντρικού σχεδιασμού, μπορεί άμεσα να φουλάρει τις μηχανές, έχοντας σαν μοναδικό κίνητρο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.
Ολα αυτά, μαζί με την εξοικονόμηση πόρων που θα γίνει από την περιστολή των στρατιωτικών δαπανών, την απαλλαγή της κοινωνίας από τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που ροκανίζουν οι τραπεζίτες στο όνομα του κρατικού χρέους, τα άλλα δισεκατομμύρια που τσεπώνουν οι διάφορες επιχειρηματικές ομάδες είτε με τη μορφή των κερδών, είτε ως κίνητρα στήριξης του κεφαλαίου, θα δημιουργήσουν και θα αποτελέσουν μια απόλυτα ικανοποιητική μαγιά για το νέο ξεκίνημα.
Η χώρα διαθέτει και ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, που όπως δείχνουν οι κινητοποιήσεις του τελευταίου χρόνου βρίσκεται σε ανοδική πορεία. Ενα λαϊκό, ταξικό κίνημα που αντιστάθηκε με αποφασιστικότητα στη βαρβαρότητα του μνημονίου και των αντιλαϊκών μέτρων, κατάφερε να κινητοποιήσει και να βάλει στους αγώνες νέες μάζες, ένα κίνημα που ενίσχυσε τα πολιτικά χαρακτηριστικά του αγώνα των λαϊκών στρωμάτων, και πραγματοποίησε αποφασιστικά βήματα στην κατεύθυνση της δημιουργίας του Λαϊκού Μετώπου, με τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους αγρότες, τη νεολαία, τις γυναίκες.
Η απαλλαγή της κοινωνίας από τα τρωκτικά που λεηλατούν τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, η ολόπλευρη αξιοποίηση των εφεδρειών που διαθέτει η κοινωνία, η σχεδιοποιημένη ανάπτυξη, θα ανοίξει άλλους, φωτεινούς ορίζοντες, για το λαό και τον τόπο. Θα σηματοδοτήσει την απαρχή για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας που, απαλλαγμένη από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και τις οικονομικές κρίσεις, θα εξασφαλίσει στο σύνολο των εργαζομένων και του λαού όλες τις απαραίτητες συνθήκες για τη συνεχή ικανοποίηση των συνεχώς αυξανόμενων υλικών και πνευματικών τους αναγκών.

Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Εκλογές στην αστική δημοκρατία



Εκλογές στην αστική δημοκρατία
Να, λοιπόν, που για μια ακόμη φορά «νίκησε η δημοκρατία»! Το δήλωσαν και στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, οι υποψήφιοί τους στο Δήμο Αθήνας κλπ., ανάμεσα σ' άλλα που είπαν το βράδυ της πρώτης Κυριακής των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών. Ετσι, κάθε φορά που γίνονται εκλογές, οι εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων μιλούν για «νίκη της δημοκρατίας» και εννοούν ότι ο λαός κλήθηκε ελεύθερα να αποφασίσει για τους αντιπροσώπους του, στην προκειμένη περίπτωση στις διοικήσεις των δήμων και των νομών.
Ετσι φαίνεται. Και λέμε έτσι φαίνεται, γιατί η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Υποτίθεται ότι στην αστική δημοκρατία όλοι οι άνθρωποι είναι τυπικά ίσοι απέναντι στις εκλογικές διαδικασίες, μπορούν να εκλέξουν, αλλά και να εκλεγούν. Να συνέρχονται σε πολιτικά κόμματα, σε συνδυασμούς για τις τοπικές εκλογές, να παρουσιάζουν ισότιμα την πολιτική τους, τα προγράμματά τους, τη δράση τους μπροστά στο λαό, ο οποίος, λένε οτι έτσι μπορεί να κρίνει και με τις εκλογές να διαμορφώσει το συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων, να διαμορφώσει πλειοψηφίες και μειοψηφίες, και στη συνέχεια οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι να λειτουργούν και να δρουν, στο όνομα των εκλογέων.
Ο Λένιν έγραφε: «Στη γερμανική "ρεπουμπλικάνικη" (αστικοδημοκρατική) δημοκρατία, η τωρινή "ελευθερία του συνέρχεσθαι και του Τύπου" είναι ψευτιά και υποκρισία, γιατί στην πραγματικότητα σημαίνει ελευθερία για τους πλουσίουςνα αγοράζουν και να εξαγοράζουν τον Τύπο, ελευθερία των πλουσίων να δηλητηριάζουν το λαό με την ψευτιά του αστικού Τύπου, ελευθερία των πλουσίωννα έχουν στην "ιδιοκτησία" τους τα τσιφλικάδικα οικήματα, τα καλύτερα κτίρια κλπ.» (Απαντα, 5η έκδοση τόμος, 37, σελ. 391).
Αναφέρουμε τις παραπάνω εκτιμήσεις του Λένιν, γιατί οι τοπικές εκλογές ανέδειξαν πλήθος στοιχείων που αποκαλύπτουν την ανισοτιμία συμμετοχής των συνδυασμών, που στήριζαν τα κόμματα του συστήματος και των συνδυασμών συμπαράταξης που στήριζε το ΚΚΕ.Ενδεικτικά θα αναφέρουμε ορισμένα απ'αυτά.
Οι συνδυασμοί των κομμάτων του συστήματος είχαν την αμέριστη προβολή του αστικού Τύπου και των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, με διάφορους τρόπους. Από τα δελτία ειδήσεων έως διάφορες εκπομπές, αφιερωμένες αποκλειστικά στους υποψηφίους αυτών των κομμάτων, (π.χ. συνεντεύξεις, κάλυψη των δραστηριοτήτων τους κλπ.). Είναι γνωστό, βεβαίως, ότι οι υποψήφιοι των συνδυασμών της αγωνιστικής συμπαράταξης ήταν σχεδόν «κομμένοι», άρα και εξαφανισμένοι από την Τύπο και τ' άλλα ΜΜΕ.Και αν δεν υπήρχε ο «Ριζοσπάστης» και ο «902» τότε δε θα υπήρχαν ΜΜΕ που να προβάλλουν τη δική τους προεκλογική δραστηριότητα.
Βεβαίως, και οι συνδυασμοί που στήριζε ο ΣΥΝ είχαν πολλαπλάσια προβολή από τα ΜΜΕ, σε σχέση με τη σχεδόν εξαφάνιση των συνδυασμών της συμπαράταξης.
Οι συνδυασμοί των κομμάτων του συστήματος είχαν στη διάθεσή τους εταιρίες δημοσκοπήσεων, προκειμένου μέσω, υποτίθεται, της αποτύπωσης της πρόθεσης για ψήφο να διαμορφώνουν όχι μόνο αυτή την πρόθεση, αλλά στην ουσία να κατευθύνουν τη λαϊκή ψήφο σ' αυτούς τους συνδυασμούς.
Τα κονδύλια της προεκλογικής προπαγάνδας αυτών των συνδυασμών ήταν της τάξης των δισεκατομμυρίων. Αλλωστε, υποψήφιοι και συνδυασμοί που σκοπό έχουν να υπηρετήσουν, μέσω της Αυτοδιοίκησης, τα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι. Επομένως, το κεφάλαιο δε δυσκολεύεται να ξοδέψει χρήμα, μέρος της απλήρωτης δουλιάς των εργατών, προκειμένου να ενισχύει έτσι την προπαγάνδα τους, ώστε να ποδηγετεί τα λαϊκά στρώματα, προκειμένου να τα υποτάσσει στους δικούς του σκοπούς με μοχλό μια Αυτοδιοίκηση αντιλαϊκή. Η εργατική τάξη, τ'άλλα λαϊκά στρώματα αδυνατούν οικονομικά να ανταπεξέλθουν σ'αυτό τον ανταγωνισμό.
Αν αυτά τα χαρακτηριστικά παραδείγματα συμπληρωθούν με το πλήθος ανέξοδων προεκλογικών παροχών, (θέσεις εργασίας, πληρωμή ζημιών στους αγρότες, σπίτια σεισμόπληκτων από το σεισμό του 1999! κλπ.), αλλά και τη δυνατότητα να κατευθυνθούν ψήφοι των λαϊκών στρωμάτων στους συνδυασμούς του κατεστημένου, μέσω εκβιασμών από διάφορους μηχανισμούς, είτε των ίδιων των κομμάτων του συστήματος είτε των μεγαλοεπιχειρηματιών, (π.χ. φόβος απόλυσης), αλλά και τα ρουσφέτια, τη χρησιμοποιηση δημοσίων υπαλλήλων στην δική τους προεκλογική δραστηριότητα, γίνεται φανερό για ποια δημοκρατία γίνεται λόγος και πόσο ελεύθερη και ανεμπόδιστη είναι η έκφραση της λαϊκής θέλησης.
Σ' όλ' αυτά πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι οι συνδυασμοί του κατεστημένου δεν έβαλαν στην προεκλογική αντιπαράθεση το θεσμικό πλαίσιο της Αυτοδιοίκησης, τη συμβολή της στην προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, (τα αστικά ΜΜΕ, επίσης, ενίσχυσαν αυτή την ταχτική), προκειμένου να γίνει πολιτική αντιπαράθεση πάνω σ' αυτό, ούτε βεβαίως τα πραγματικά προβλήματα και τις μεθόδους λύσης τους, γεγονός που θα αποκάλυπτε ποια πραγματικά συμφέροντα θα υπηρετήσουν από την Αυτοδιοίκηση, όπως, αντιθέτως, έκαναν οι συνδυασμοί της συμπαράταξης. Συγκάλυψη και υποκρισία σχετικά με την πραγματικότητα για να εγκλωβίζουν λαϊκές συνειδήσεις στη δική τους πολιτική.
Εμφανίζεται, λοιπόν, μια τυπική ισότητα σχετικά με τις εκλογές αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Και μάλιστα αντεστραμμένη. Η μειοψηφία της κοινωνίας, (συνδιασμοί των κομμάτων του συστήματος) να έχει τη μερίδα του λέοντος στις δυνατότητες ανάπτυξης προεκλογικής δραστηριότητας, σχετικά με τους συνδιασμούς της συμπαράταξης δυνάμεων απο τα λαϊθκά στρώματα. Ετσι η αστική εξουσία, διατηρείται και αναπαράγεται μέσω της φαινομενικά ισότιμης συμμετοχής στις διαδικασίες ανάδειξης των θεσμών του πολιτικού συστήματος. Και αυτό ισχύει και για την Αυτοδιοίκηση.
Επομένως, υπάρχει ανισότητα και αυτή είναι η αντικειμενική πραγματικότητα. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ισοτιμία στους υλικούς όρους που διαμορφώνουν αυτή την πραγματικότητα, δηλαδή την εκλογική μάχη και το αποτέλεσμά της.
Η απάντηση στο απλό ερώτημα, «έχει τις ίδιες υλικές (οικονομικές) προϋποθέσεις ο εργάτης με τον καπιταλιστή να συγκροτήσουν πολιτικό κόμμα, συνδυασμούς στις τοπικές εκλογές, να συνέρχονται ισότιμα, να αντιπαρατεθούν ισότιμα, να έχουν τα ίδια μέσα για την πραγματοποίηση όλων των διαδικασιών, που θα δημιουργεί τις συνθήκες, ώστε ο λαός να μπορεί να κρίνει αντικειμενικά, ανεπηρέαστα και σύμφωνα με τα πραγματικά του συμφέροντα; Μα αυτό καθορίζεται από την καπιταλιστική ιδιοκτησία και την καπιταλιστική ιδιοποίηση της παραγωγής του πλούτου. Επομένως, η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων αντιπαράθεσης, από τα επιτελεία διαμόρφωσης πολιτικής και προπαγάνδας, έως τα μέσα προώθησής τους, ανήκουν στην αστική τάξη. Επιτελεία ειδικών για κάθε ζήτημα, διάφορα ιδρύματα, ινστιτούτα, έως και πανεπιστήμια, ο Τύπος και ΜΜΕ, καλπονοθευτικοί εκλογικοί νόμοι, άλλοι θεσμοί και ολόκληρο το εποικοδόμημα, όλα είναι στην υπηρεσία της αστικής τάξης, αφού έχει την οικονομική δυνατότητα να τα διατηρεί, να τα λειτουργεί και να τα αναπαράγει σε ολοένα μεγαλύτερη κλίμακα. Αντίθετα, η εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. Για ποια «δημοκρατία που νίκησε» κάνουν λόγο οι εκπρόσωποι των αστών; Μα για τη δική τους δημοκρατία υποταγής των λαϊκών μαζών στην εκμετάλλευση.

Σ.Λ.


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η ανισότιμη συμμετοχή στις εκλογές



Η ανισότιμη συμμετοχή στις εκλογές
Η μέρα των εκλογών σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, αποτυπώνει στο αποτέλεσμά της τη διαμορφωμένη, ως τη στιγμή που η ψήφος πέφτει στην κάλπη, πολιτική συνείδηση. Δηλαδή, την αντίληψη των ανθρώπων για το ρόλο των πολιτικών δυνάμεων και τη σχέση τους με τα συμφέροντά τους, με ό,τι καθένας έχει συνειδητοποιήσει ως συμφέρον του, ατομικό ή συλλογικό. Ετσι κι αλλιώς, στη δοσμένη στιγμή ατομικά εκφράζεται με την ψήφο, μετά από τις όποιες διεργασίες έχουν συντελεστεί στη συνείδησή του. Ποιες όμως είναι οι συνθήκες διαμόρφωσης αυτής της συνείδησης; Πώς διαμορφώνονται τα κριτήρια; Τι διαδραματίζεται το χρονικό διάστημα που ονομάζεται προεκλογική περίοδος; Οι θιασώτες της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μιλούν για ελεύθερη και ανεμπόδιστη έκφραση της λαϊκής θέλησης. Είναι έτσι τα πράγματα;
Βεβαίως επειδή το Κοινοβούλιο αναδεικνύεται υποτίθεται με τον πλέον ιδανικό τρόπο, τις παλλαϊκές εκλογές, με μυστική ψηφοφορία, αποδεικνύει τάχα την ισότητα των «πολιτών» απέναντι σ' αυτές τις διαδικασίες, αφού όλοι μπορούν να εκλέξουν αλλά και να εκλεγούν. Να συνέρχονται σε πολιτικά κόμματα, τα οποία επίσης υποτίθεται ότι έχουν τη δυνατότητα να παρουσιάζουν ισότιμα την πολιτική τους, τα προγράμματά τους, τη δράση τους μπροστά στο λαό, ο οποίος βεβαίως μπορεί να κρίνει και με τις εκλογές να διαμορφώσει το συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων, να διαμορφώσει πλειοψηφίες και μειοψηφίες.
Αλλά ο τρόπος λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας κρύβει την ουσία του. Τυπικά εμφανίζεται μια ισότητα όλων των μελών της κοινωνίας απέναντι σ' αυτή τη δημοκρατία, μέσω της φαινομενικά ισότιμης συμμετοχής όλων των μελών της κοινωνίας, και του λαού δηλαδή, στις διαδικασίες ανάδειξης των θεσμών της, (κοινοβούλιο, κυβέρνηση κλπ.).
Οι υλικοί όροι
Οι υλικοί όροι διαμορφώνουν αυτή την πραγματικότητα και που καθορίζουν την ανισοτιμία. Γιατί δεν έχει τις ίδιες υλικές (οικονομικές) προϋποθέσεις ο εργάτης με τον καπιταλιστή να συγκροτήσουν πολιτικό κόμμα, να συνέρχονται ισότιμα, να αντιπαρατεθούν ισότιμα, να έχουν τα ίδια μέσα για την πραγματοποίηση όλων των διαδικασιών που θα δημιουργεί τις συνθήκες ώστε ο λαός να μπορεί να κρίνει αντικειμενικά, ανεπηρέαστα και σύμφωνα με τα πραγματικά του συμφέροντα. Αυτό καθορίζεται από την καπιταλιστική ιδιοκτησία και την καπιταλιστική ιδιοποίηση της παραγωγής του πλούτου. Επομένως, η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων αντιπαράθεσης των κομμάτων, από τα επιτελεία διαμόρφωσης πολιτικής και προπαγάνδας έως τα μέσα προώθησής τους, ανήκουν στην αστική τάξη. Επιτελεία ειδικών για κάθε ζήτημα, διάφορα ιδρύματα, ινστιτούτα, ως και πανεπιστήμια, ο Τύπος και τ' άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και η ίδια η νομοθεσία (εκλογικοί νόμοι που αναδεικνύουν σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία κόμμα που είναι μειοψηφία στο λαό), άλλοι θεσμοί και ολόκληρο το εποικοδόμημα, όλα είναι στην υπηρεσία της αστικής τάξης, αφού έχει την οικονομική δυνατότητα να τα διατηρεί, να τα λειτουργεί και να τα αναπαράγει σε ολοένα μεγαλύτερη κλίμακα. Αντίθετα, η εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα.
Η διαβόητη αυτή πολυφωνία, η ελευθερία του Τύπου, της λειτουργίας και δράσης πολλών αστικών ή μικροαστικών κομμάτων, επομένως και της έκφρασης πολλών διαφορετικών θέσεων και πολιτικών πάνω σ' όλα τα ζητήματα που αφορούν στις υποθέσεις της κοινωνίας, άρα και του λαού, και που εκφράζονται ελεύθερα, επίσης η ελευθερία των εργατών, των ανθρώπων από τ' άλλα λαϊκά στρώματα να εκφράζουν τις απόψεις τους, να συνέρχονται σε δικές τους ενώσεις, κοινωνικές ή πολιτικές, αλλά ακόμη και να διεκδικούν, η τυπική ισότητα απέναντι στους νόμους (βεβαίως οι νόμοι προστατεύουν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας), όλα αυτά επίσης συγκαλύπτουν αυτή την ανισοτιμία.
Ακόμη, η ελευθερία του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είναι απατηλή, αφού ο εργάτης ή ο φτωχός αγρότης δεν έχουν την ίδια οικονομική δυνατότητα για τον πολιτικό στίβο με την πλουτοκρατία. Εξαρτώνται δε, απ' αυτήν και τα πολιτικά της κόμματα με χίλια δύο νήματα. Από το φόβο της ανεργίας, τα χρέη από τραπεζικά δάνεια των αγροτών και των ΕΒΕ, έως το ρουσφέτι και την υποσχεσιολογία, ή και την εξαγορά, η χειραγώγηση των λαϊκών συνειδήσεων έχει γερή βάση.
Επομένως είναι φαρισαϊσμός η παρουσίαση της λειτουργίας του ανελεύθερου αυτού συστήματος, ως «δημοκρατία», όταν οι μηχανισμοί παραγωγής και αναπαραγωγής της κυρίαρχης πολιτικής και των κομμάτων της, τα αστικά ΜΜΕ, αποκλείουν ουσιαστικά τη δυνατότητα από την εργατική τάξη, το κόμμα της, και τ' άλλα λαϊκά στρώματα να δρουν επί «ίσοις όροις» σ' αυτή την αντιπαράθεση.

Σ.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Η ταχτική των κομμάτων στις εκλογές και η γενική πολιτική τους


Η ταχτική των κομμάτων στις εκλογές και η γενική πολιτική τους
Απο την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ αλλά και του ΣΥΝ έθεσαν το ερώτημα, αν η ψήφος για τις τοπικές αρχές πρέπει να είναι πολιτική ή «αυτοδιοικητική», για να απαντήσουν, βεβαίως, πολιτική μάχη με «αυτοδιοικητικά κριτήρια»... Αλλά ταυτόχρονα κάθε κόμμα θα καρπωθεί την εκλογική ενίσχυση των συνδιασμών που υποστηρίζει ως ενίσχυση της πολιτικής του. Το δείχνει ξεκάθαρα η αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στο Δήμο Αθήνας και στην Υπερνομαρχία Αθήνας Πειραιά. Αυτή την ταχτική ακολουθούν αυτά τα κόμματα.
Βεβαίως σε κάθε κοινωνική και πολιτική μάχη, η ταχτική κάθε κόμματος απορρέει από τη γενικότερη στρατηγική του. Η ταχτική που επεξεργάζονται γι' αυτήν τα κόμματα, οι στόχοι τους, οι επιδιώξεις τους, αυτήν υπηρετούν. Επομένως, το πρώτο ζήτημα που πρέπει να εξετάζει κανείς, προσεγγίζοντας την ταχτική των κομμάτων, ιδιαίτερα σε γενικότερες πολιτικές αναμετρήσεις (τέτοια είναι και η μάχη για τις τοπικές εκλογές), είναι η γενική πολιτική τους και ποια ταξικά συμφέροντα υπηρετεί.
Τα κόμματα του κατεστημένου εντάσσουν την πολιτική αναμέτρηση για τις τοπικές εκλογές στη γενικότερη στρατηγική του κεφαλαίου. Επιδιώκουν την απρόσκοπτη λειτουργία του αστικού πολιτικού συστήματος, την ενίσχυσή του, με σκοπό την προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων με τις λιγότερες δυνατές πολιτικές απώλειες, με την παρεμπόδιση, όσο είναι δυνατόν, της μετατροπής της λαϊκής δυσαρέσκειας, σε συνειδητή έκφραση αμφισβήτησής της κυρίαρχης πολιτικής. Και όλ'αυτά με δεδομένο οτι ο θεσμός της Αυτοδιοίκησης είναι θεσμός του κράτους και επομένως η εκλογή των δυνάμεών τους στις διοικήσεις των δήμων και των νομαρχιών υπηρετεί το αστικό κράτος. Ενισχύει την αντιλαϊκή δράση της εκάστοτε κυβέρνησης, δηλαδή την αντιλαϊκή πολιτική τη λειτουργία του αστικού πολιτικού συστήματος.
Και ένας τρόπος είναι η ταχτική παρεμπόδισης του απεγκλωβισμού λαϊκών δυνάμεων από την κυρίαρχη πολιτική, απ'αυτά τα κόμματα, με την ανώδυνη έκφραση της δυσαρέσκειας. Και το επιτυγχάνουν όταν ενώ μειώνεται η εκλογική δύναμη του ενός αστικού κόμματος ενισχύεται το άλλο, ή ακόμη και παρεμφερείς πολιτικές δυνάμεις μικρότερης εμβέλειας (π.χ. ΣΥΝ), που λειτουργούν ως αναχώματα. Ενυπάρχουν, βεβαίως, και οι ιδιαίτερες πολιτικές τους επιδιώξεις, γι' αυτό και διεκδικούν καθένα ξεχωριστά την αύξηση της εκλογικής τους δύναμης, αλλά και οι ιδιαίτεροι εκλογικοί τους στόχοι υπηρετούν την ενίσχυση του αστικού πολιτικού συστήματος, δηλαδή της συνολικής τους δύναμης.
Βασικά, με την ταχτική τους επιδιώκουν να μην υπάρξει αλλαγή στο συνολικό συσχετισμό δύναμης προς όφελος του λαού, ανεξάρτητα αν πρώτο θα είναι το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ, ενώ, ταυτόχρονα, ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΣΥΝ πασχίζουν να γίνει συνείδηση στο λαό ότι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ο μονόδρομος της ΟΝΕ, της σημερινής τάξης πραγμάτων, να μην προσεγγίσουν οι λαϊκές δυνάμεις το δρόμο της αντιμονοπωλιακής, αντιιμπεριαλιστικής πάλης.
Επομένως η ταχτική τους εντάσσεται στις γενικότερες στρατηγικές επιδιώξεις τους, στη στρατηγική της άρχουσας τάξης. Στην ίδια στρατηγική εντάσσονται και όποιες συνεργασίες τους, όπως π.χ. ΠΑΣΟΚ - ΣΥΝ.
Το ΚΚΕ υποτάσσει την εκλογική μάχη, όπως και κάθε μάχη, στο γενικότερο στόχο, για τη συγκρότηση κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας σε αντιμονοπωλιακή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Η υπόθεση των συμμαχιών είναι στρατηγικής σημασίας για το ΚΚΕ, είναι μονόδρομος, καθώς έχει αφετηρία τη συμμαχία της εργατικής τάξης με τα μικροαστικά λαϊκά στρώματα και τους εκπροσώπους τους. Δεν είναι ευκαιριακή πολιτική γι' αυτές τις εκλογές, αλλά εντάσσεται στη γενικότερη επιδίωξη αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων σε όφελος του λαού.
Με τη δράση του σ' αυτές τις εκλογές επιδίωξε τη συγκρότηση κοινωνικοπολιτικών συσπειρώσεων που βρήκαν την έκφρασή τους στους συνδυασμούς τους οποίους υποστηρίζει, και που μπορούν να συμβάλλουν στη δημιουργία προϋποθέσεων για την συγκρότηση του λαϊκού κοινωνικοπολιτικού μετώπου πάλης. Εχει λοιπόν πραγματοποιήσει μια σημαντική κατάκτηση, αυτή την περίοδο, και αυτή η κατάκτηση είναι οι συνεργασίες που πραγματοποιήθηκαν σε πολλές νομαρχίες και δήμους, με δυνάμεις με τις οποίες είχαν ήδη γίνει κοινά βήματα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, στο αγροτικό, σε σημαντικά μέτωπα δράσης όπως είναι το αντιπολεμικό κίνημα κλπ. Δυνάμεις που δεν υποτάσσουν τη συνεργασία συγκυριακά σε μια εκλογική μάχη, αλλά επιθυμούν η εκλογική μάχη να συμβάλει στη γενικότερη συσπείρωση, για τη γενικώτερη αλλαγή συσχετισμού.
Από την πρώτη στιγμή έναρξης της εκλογικής αναμέτρησης το Κόμμα εκτιμούσε ότι στις σημερινές συνθήκες η λαϊκή δυσαρέσκεια πρέπει να μετρηθεί με κριτήριο τη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών σε αντιμονοπωλιακή αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Σ' αυτή την κατεύθυνση έδρασε τόσο για τη συγκρότηση των συνδυασμών συμπαράταξης, όσο με το περιεχόμενο που έδωσε σ' αυτή την πολιτική μάχη.
Εθεσε ως κύριο ζήτημα να αποκτήσουν στέρεες βάσεις οι συσπειρώσεις και συνεργασίες, για όλα τα προβλήματα που απασχολούν το λαό και τον τόπο, αλλά και την Τοπική Αυτοδιοίκηση (ΤΑ). Συνεργασίες που ενώνουν και ριζοσπαστικοποιούν το λαό στην πάλη κατά των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Γι' αυτό και έδρασε στην κατεύθυνση, συγκρότησης ψηφοδελτίων συνεργασίας που να εκφράζουν την απαίτηση για μια ΤΑ εκφραστή των προβλημάτων του λαού, σύμμαχο και υπερασπιστή των αγώνων του, εμπόδιο στην κεντρική εξουσία, σε αντίθεση με την κατεύθυνση για Αυτοδιοίκηση - μέσο διοχέτευσης και εφαρμογής αντιλαϊκών επιλογών. Συνέδεσε αυτήν τη μάχη με την πάλη κατά των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, κατά της συρρίκνωσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, κατά της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων. Και όλ' αυτά σε συνδυασμό με την πάλη κατά του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας της ΤΑ. Ετσι συνδέεται η πάλη κατά της κυρίαρχης πολιτικής με την πάλη ώστε η Αυτοδιοίκηση να αντιστέκεται και να απειθαρχεί στη δράση της ως μοχλός εφαρμογής της.
Αυτή η ταχτική και οι συνεργασίες που επιτεύχθηκαν συμβάλλουν στην παραπέρα ανάπτυξη κοινωνικοπολιτικών συσπειρώσεων κατά της αντιλαϊκής πολιτικής, που σε συνδιασμό με την ανάπτυξη των αγώνων θα επιδρούν και στις γενικότερες εξελίξεις. Γεγονός που μπορεί να υπονομεύει την κυρίαρχη πολιτική και να ενισχύει την προοπτική συγκρότησης του λαϊκού μετώπου.

Σ. Λ.


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Οι αλύγιστοι της ταξικής πάλης είναι αυτοί που σκίζουν τα σκοτάδια


Οι αλύγιστοι της ταξικής πάλης είναι αυτοί που σκίζουν τα σκοτάδια
Κρατούμενοι στη Μακρόνησο, 1950
«Το ΠΑΣΟΚ καταμαρτυρεί στο ΚΚΕ την αδυναμία και απροθυμία του να αντιμετωπίσει τις σκοτεινές πτυχές της δικής του ιστορικής πορείας»(άρθρο στο ΒΗΜΑ, σελ. 28, 12 Απρίλη 2009).
Ποιες είναι, αλήθεια, αυτές οι σκοτεινές πτυχές της ιστορίας του ΚΚΕ που το Κόμμα αδυνατεί να αντιμετωπίσει; Την απάντηση την δίνει στην ίδια εφημερίδα, σε δεύτερο άρθρο στην ίδια σελίδα, ο Ρ. Σωμερίτης: «Είναι απόλυτα νόμιμος ο σημερινός αντικομμουνισμός (...) Είναι απόλυτα νόμιμη και αναγκαία μάλιστα η αντίθεση προς τους νεοσταλινικούς (...) Η λέξη αντικομμουνισμός σημαίνει την πολιτική και ιδεολογική αντίθεση με τον βρικολακιασμένο στον Περισσό απεχθή "υπαρκτό". Για το χθες που εκφράζει και για το αύριο που οραματίζεται».
«Σκοτεινές πτυχές» λοιπόν, και μάλιστα τέτοιες που να καθιστούν νόμιμο και αναγκαίο τον σύγχρονο αντικομμουνισμό, είναι «το χθες που εκφράζει και το αύριο που οραματίζεται» το ΚΚΕ. Η ίδια, δηλαδή, η ύπαρξή του.
Ηταν θέμα χρόνου να εκφραστεί με τόσο ωμό τρόπο ακριβώς αυτό που από την πρώτη στιγμή ήταν καθαρό, όταν ξεκινούσε ένας νέος γύρος αντικομμουνισμού με μοιρασμένους ρόλους ανάμεσα σε διάφορα στελέχη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ και με λαγό τον Πάγκαλο. Στην ίδια εφημερίδα πάντα, λίγες μέρες πριν ο Γ. Πρετεντέρης έφτασε στο σημείο να ζητά από το ΚΚΕ δήλωση αποκήρυξης της ίδιας της κομμουνιστικής ταυτότητάς του.
Ομάδα φυλακισμένων αγωνιστών, κομμουνιστών στις στρατιωτικές φυλακές της Λάρισας
Τίποτα καινούριο σ' όλα αυτά. Ηδη από το προηγούμενο αντικομμουνιστικό κύμα (στην πρώτη απόπειρα να περάσει στην ΕΕ το αντικομμουνιστικό μνημόνιο) ήταν καθαρό ότι «ο αντικομμουνισμός με όλες τις μορφές του θα ενταθεί το επόμενο διάστημα σαν "φυσική" αντίδραση των ιδεολογικών, πολιτικών εκπροσώπων και απολογητών του καπιταλιστικού συστήματος στην αναπτυσσόμενη δυσκολία να χειραγωγεί εργατικές και λαϊκές δυνάμεις, ιδιαίτερα των νέων. Στο έδαφος της όξυνσης των αντιθέσεων του συστήματος, των αντιφάσεών του, διαμορφώνεται η δυνατότητα να αναπτυχθεί η αντικαπιταλιστική συνείδηση, να συνειδητοποιηθεί πλατύτερα η αναγκαιότητα και ρεαλιστικότητα του σοσιαλισμού, παρά την ήττα του τέλους του 20ού αιώνα» («Ο ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ. ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ». Εκδοση «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ»).
Το «χθες που εκφράζει» το ΚΚΕ ακριβώς γιατί είναι σε ευθεία αντιστοιχία με τον κόσμο που οραματίζεται, δεν έπαψε ποτέ να απασχολεί την αστική τάξη. Η αστική τάξη φρόντισε μάλιστα στην 90χρονη ιστορία του Κόμματος να κάνει διαρκώς καθαρό με πράξεις ότι δεν ανέχεται καν την παρουσία του ΚΚΕ στην πολιτική ζωή του τόπου. Πολύ περισσότερο που οι κομμουνιστές όχι μόνο δε διδάχτηκαν υποταγή από τις διώξεις, αλλά αντίθετα εκτιμούν ότι «τα γεγονότα, που διαδραματίστηκαν σε όλη τη διάρκεια της 90χρονης ηρωικής ιστορίας του ΚΚΕ, αποτελούν μια τεράστια παρακαταθήκη για το σήμερα και το αύριο, για τις νέες γενιές. Πόσο μάλλον, όταν πρόκειται για τον εκδιωγμό, το βασανισμό, τη φυλάκιση εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών και αγωνιστριών, κομμουνιστών, που εκτοπίστηκαν στα ξερονήσια». Και επιμένουν ότι «η ιστορική μελέτη δεν αποτελεί απλώς μια καταγραφή ή αποτίμηση του παρελθόντος. Μπορεί και πρέπει να γίνεται ιδεολογικό όπλο, να ενισχύει τα μεθοδολογικά εργαλεία ανάλυσης για το παρόν και το μέλλον του κινήματός μας» (Διακήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής για τα 90 χρόνια του ΚΚΕ, Νοέμβρης 2007).
Στις φυλακές Ακροναυπλίας. Ωρα συσσιτίου...
Το «χθες που εκφράζει» το ΚΚΕ και ενοχλεί την αστική τάξη είναι συγκεκριμένο: «Χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες κράτησαν ψηλά τη σημαία των ιδανικών του ΚΚΕ και με τεράστιο προσωπικό κόστος αρνήθηκαν να το αποκηρύξουν. Συνέχισαν το παράδειγμα άλλων συντρόφων τους της προπολεμικής περιόδου, που μαρτύρησαν στις φυλακές και τις εξορίες των αστικών κυβερνήσεων, κοινοβουλευτικών και δικτατορικών (Βενιζέλου, Πάγκαλου, Μεταξά, κ.ά.), επειδή έκαναν το καθήκον τους στον αγώνα για το μεροκάματο, για τις συνθήκες δουλειάς, για ένα καλύτερο αύριο, αλλά και επειδή αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας»(ό.π.).
Η σπορά που δίνει την καλή σοδειά
Αυτή ακριβώς η αγωνιστική στάση ζωής, ιδιαίτερα μετά την αντεπανάσταση στα 1989-1991, έχει δεχτεί τόνους λάσπης από τους προσωρινούς νικητές μιας μάχης. Η κατασυκοφάντησή τους σε συνδυασμό με την άλλη όψη του νομίσματος, την προπαγάνδα της αναποτελεσματικότητας, αποτελεί ένα όπλο καταβαράθρωσης των λαϊκών συνειδήσεων που «πατά» αντικειμενικά στην ψυχολογία της απογοήτευσης, στον κλονισμό πεποιθήσεων, προκειμένου να καλλιεργήσει τη μοιρολατρία, το συμβιβασμό και τελικά την άρνηση της πάλης και την υποταγή στο σύστημα. Είναι μια μέθοδος για να τσακίσουν την αξία του αγώνα, γιατί αυτόν ακριβώς φοβούνται οι κυρίαρχες εκμεταλλευτικές τάξεις. Και πάνω απ' όλα, να τσακίσουν αυτή την αξία που αποτελεί όπλο στη δράση των κομμουνιστών. Μόνο που η πεισματάρα ζωή διδάσκει πως κανένας αγώνας δεν πηγαίνει χαμένος. Χαμένος είναι ο αγώνας που δε γίνεται. Η ίδια η ιστορία δίνει την απάντηση ως προς αυτό. Και είναι για μας από τα πιο σημαντικά εφόδια για να συνεχίζουμε. Τα λόγια του Μπαλζάκ, «απ' όλες τις σπορές που ρίχνονται στη γη, το αίμα των ηρώων δίνει την καλύτερη σοδειά», συνεχίζουν να διατηρούν την ισχύ τους. Για παράδειγμα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναρωτιούνται: Πώς μπόρεσε το ΚΚΕ ν' αντέξει μέσα στη διεθνή λαίλαπα των χρόνων 1989-1991; Η απάντηση βρίσκεται σε μια σειρά λόγους. Ο πιο βασικός είναι οι ακατάλυτοι δεσμοί που δημιουργήθηκαν ανάμεσα στο Κόμμα μας, στην εργατική τάξη και το λαό, ως αποτέλεσμα σκληρής πάλης και μαζικών θυσιών για όλα τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτοί οι αγώνες και οι θυσίες ενέπνευσαν πολλούς αγωνιστές και συνεχίζουν να εμπνέουν νεότερους. Οι αξίες τους φεγγοβολούν στα ερείπια που συσσώρευσε η κρίση και η φθορά, αποτελούν δύναμη αντίστασης. Ακριβώς αυτός ο ρόλος της ιστορικής παράδοσης του ΚΚΕ στάθηκε η βάση για την ανασυγκρότησή του και η ασπίδα ταυτόχρονα στις πολλαπλές επιθέσεις που δέχτηκε απ' τα έξω κι από μέσα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το πετροβόλημα, ο μηδενισμός του παρελθόντος του ΚΚΕ, αποτέλεσε έναν απ' τους βασικούς στόχους της ιδεολογικής επίθεσης της άρχουσας τάξης και των δεξιών νεοαναθεωρητών. Το παρελθόν τούς ήταν εμπόδιο για το μέλλον. Την απόλυτη ρήξη που επιχείρησαν να επέλθει μ' αυτό, την είδαν σαν όρο για τη διάλυση του ΚΚΕ. Ταυτόχρονα, όμως, στάθηκε και μοιραία για το «ανανεωτικό» τους εγχείρημα. Ειδικά ενάντια στην ισοπέδωση που επιχείρησαν «ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες». Η δύναμη των κομμουνιστικών αξιών, ο διαχρονικά αναγεννητικός ρόλος τους άντεξαν και θ' αντέχουν στο χρόνο, γιατί δίχως αυτές, όπως κι αν διαμορφωθούν οι συνθήκες, δεν μπορεί να υπάρξει ελπιδοφόρο μέλλον. Η πίστη στις κομμουνιστικές αξίες στάθηκε το βασικό στήριγμα χάρη στο οποίο εκατομμύρια άνθρωποι κατόρθωσαν να ξεπεράσουν μύριες δυσκολίες με το κεφάλι ψηλά, επιδεικνύοντας ακατάβλητο θάρρος, ηρωισμό, καρτερικότητα, πρόκληση στον ίδιο το θάνατο. Απ' τις φυλακές της Κέρκυρας ο προλετάριος ποιητής Φώτης Αγγουλές μηνούσε σε κάθε κατεύθυνση τις μέρες που το κλίμα των εκτελέσεων ήταν κυρίαρχο: «Μην καρτεράτε να λυγίσουμε,/ μήτε για μια στιγμή μηδ' όσο στην κακοκαιρία / λυγάει το κυπαρίσσι / έχουμε τη ζωή πολύ / παρά πολύ αγαπήσει»(Κυριακή 28 Δεκέμβρη 2003, «Ριζοσπάστης»).
Μάης του 1960: Εγινε η «Μεγάλη Δίκη» στο Στρατοδικείο Αθηνών. Ο Χαρίλαος Φλωράκης στο κέντρο της δεύτερης σειράς με το σκούρο κοστούμι
Η αστική τάξη δεν ξεχνά όχι μόνο πως «ούτε σε ξερονήσια, ούτε σε φυλακές, ποτές τους δεν λυγίσανε οι κομμουνιστές», αλλά και τη χαροτρομάρα που πήρε η ίδια όταν η εξέλιξη της ταξικής πάλης τα 'φερε έτσι που ο λαός μπροστά στο δίλημμα «τις αλυσίδες ή τα όπλα» απάντησε με τα όπλα. Και είναι χαρακτηριστικό πως ο Σωμερίτης στο περί αντικομμουνισμού πόνημά του περιλαμβάνει και την πρόσφατη έκδοση από τη «Σύχρονη Εποχή» του ιστορικού ταξιδιωτικού οδηγού για το Γράμμο. «Το κουκουέ - γράφει - προσπαθεί με πολυτελείς εκδόσεις πολιτικοτουριστικών οδηγών των μαχών στον Γράμμο να καταξιώσει τους ένοπλους αγώνες της δικής του παράταξης».Αναγνωρίζουμε στον αρθρογράφο γνήσιο ταξικό ένστικτο. Γνωρίζει τι είναι αυτό που δεν πρέπει να μάθουν οι νεότεροι.
Μια διαρκώς επίκαιρη διακήρυξη
Η αστική τάξη δεν μπορεί να χωνέψει καμιά διακήρυξη του ΚΚΕ. Ειδικά όταν το ΚΚΕ δηλώνει με τον πλέον επίσημο τρόπο: «Ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας μάς εμπνέει» (Αλέκα Παπαρήγα στην αποκάλυψη του μνημείου του ΔΣΕ στη Λυκόραχη, στις 2 του Ιούλη του 2006).
Για μας, όμως, παραμένει σε απόλυτη ισχύ το σύνολο αυτής της διακήρυξης. Σημείωνε τότε η Γενική Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ: «Ισως μερικοί, γνωστοί και μη εξαιρετέοι αντίπαλοι και άσπονδοι φίλοι μας, υποβάλουν το ερώτημα γιατί ανασκαλεύουμε μνήμες, γιατί φέρνουμε ξανά στην επικαιρότητα τον αγώνα αυτό που άλλοι τον βάφτισαν συμμοριτοπόλεμο και άλλοι τον επικρίνουν και τον ξορκίζουν ως έναν εμφύλιο αλληλοσπαραγμό; Ολοι αυτοί ξεχνούν ότι υπάρχουν δίκαιοι και άδικοι πόλεμοι ανεξάρτητα σε αρκετές περιπτώσεις ποιος πρώτος επισήμως τον κηρύττει, ή ποιος φαινομενικά πρώτος επιτίθεται. Ξεχνούν ότι ο πόλεμος είτε πάρει τη μορφή της αντίστασης στην ξένη κατοχή, είτε τη μορφή της εσωτερικής ταξικής ένοπλης σύγκρουσης δεν είναι προκαταβολική επιλογή των κομμουνιστών, των αγωνιστών, των λαών. Επιβάλλεται αναγκαστικά και υποχρεωτικά από τις εγχώριες αστικές δυνάμεις και τους ξένους ιμπεριαλιστές. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι η κομμουνιστική θεωρία είναι απολύτως συνυφασμένη με την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την εξάλειψη των αιτιών που γεννούν τους πολέμους. Δε θέλουν να ξέρουν αυτό που ο Μαρξ διακήρυξε σε ανύποπτο χρόνο για τους πολλούς, ότι η πραγματική ελευθερία του ανθρώπου αρχίζει εκεί που τελειώνει ο εργάσιμος χρόνος. Οτι η ελευθερία είναι συνώνυμη της συνείδησης της αναγκαιότητας. Οι αστικές δυνάμεις αλλά και οι πάσης φύσεως οπορτουνιστές από τη δική τους πλευρά δε θέλουν και δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την ερμηνεία της ουσίας, των αιτιών και της φύσης των πολέμων. Οι πόλεμοι δεν εξαπολύονται από παράλογους και ψυχοπαθείς, ούτε καν από εκείνους που έχουν μεμονωμένα ιδιοτελή συμφέροντα. Σε κάθε ταξική κοινωνία, και στην δουλοκτητική και στη φεουδαρχική και στην καπιταλιστική υπήρχαν και υπάρχουν πόλεμοι που αποτελούν τη συνέχιση της πολιτικής των καταπιεστικών τάξεων με τα πολιτικά ειρηνικά λεγόμενα μέσα. Υπάρχουν αντιδραστικοί πόλεμοι και επαναστατικοί πόλεμοι. Ναι, να καταργηθούν και θα καταργηθούν μόνο όταν παύουν να εξουσιάζουν αυτοί που καταπιέζουν και δολοφονούν λαούς, αυτοί που χρησιμοποιούν τα όπλα εκεί που δεν μπορεί να γίνει η με ειρηνικά πολιτικά μέσα διείσδυση των κεφαλαίων».
Εξόριστοι στη Γυάρο
Και συνέχιζε: «Αποτελεί πρόκληση όταν ακούμε από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις ότι ο πόλεμος μπορεί να αποτραπεί με τις ειρηνικές διαπραγματεύσεις των αστικών κυβερνήσεων και με την εφαρμογή του διεθνούς ιμπεριαλιστικού δικαίου. Αποτελεί πρόκληση για μας να θεωρείται ότι ειρηνικό πολιτικό μέσο είναι ο ιδεολογικός και πολιτικός εκβιασμός, ο εκφοβισμός, η απειλή απόλυσης, φυλάκισης, απομόνωσης, ο αποκλεισμός. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είτε γίνεται με ειρηνικά είτε με πολεμικά μέσα στηρίζεται στον βρώμικο πόλεμο της φθοράς των συνειδήσεων, ένας πόλεμος σε βάρος των λαών που ανθεί σήμερα (...) Και σήμερα όπως και τότε είναι επίκαιρο το ερώτημα, υποταγή ή αντίσταση, συναίνεση ή ρήξη, καπιταλισμός ή σοσιαλισμός».
Δημοκρατία για ποια τάξη;
Το ερώτημα, επίσης, του Πρετεντέρη στο ΒΗΜΑ, αν το ΚΚΕ ασπάζεται τους κανόνες της δημοκρατίας, έχει απαντηθεί έναν αιώνα πριν: Εγραφε ο Λένιν:
«Το επιχείρημα αυτό παίζει κυρίως με τις έννοιες "δημοκρατία γενικά" και "δικτατορία γενικά", χωρίς να βάζει το ζήτημα για ποια τάξη πρόκειται. Μια τέτοια τοποθέτηση του ζητήματος, εξωταξική ή υπερταξική, δήθεν παλλαϊκή, αποτελεί καθαρό εμπαιγμό της βασικής διδασκαλίας του σοσιαλισμού, δηλαδή της διδασκαλίας για την ταξική πάλη, την οποία παραδέχονται στα λόγια, μα ξεχνούν στην πράξη οι σοσιαλιστές που πέρασαν με το μέρος της αστικής τάξης. Γιατί σε καμιά πολιτισμένη καπιταλιστική χώρα δεν υπάρχει "δημοκρατία γενικά", αλλά υπάρχει μόνο η αστική δημοκρατία, και δεν πρόκειται για τη "δικτατορία γενικά", αλλά τη δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, δηλ. του προλεταριάτου, πάνω στους καταπιεστές και εκμεταλλευτές, δηλ. πάνω στην αστική τάξη, με σκοπό την κατανίκηση της αντίστασης που προβάλλουν οι εκμεταλλευτές στην πάλη για την κυριαρχία τους»(Λένιν: Θέσεις και εισήγηση για την αστική δημοκρατία και τη δικτατορία του προλεταριάτου).
Οι αστοί ποντάρουν στην έλλειψη ιστορικής γνώσης
Ο Νίκος Μπελογιάννης μιλάει στην πρώτη δίκη
Η αστική τάξη ακριβώς επειδή γνωρίζει τις απαντήσεις που δίνει το ΚΚΕ στα ερωτήματα περί δημοκρατίας επεδίωξε να τσακίσει τους κομμουνιστές όπου τους έβρισκε. Κορυφαία «στιγμή» ο «νέος Παρθενώνας» που είχε στήσει στη Μακρόνησο. Μα και κει απέτυχε. Γιατί;«ορισμένα από τα βασικά ιστορικά διδάγματα που προκύπτουν από την ιστορία της Μακρονήσου, διδάγματα διαχρονικής αξίας και ιδιαίτερης επικαιρότητας: Τη μεγάλη σημασία που έχει η ολόπλευρη αφοσίωση στους σκοπούς της ταξικής πάλης, του αγώνα για τη λαϊκή ευημερία, για το δικαίωμα του κάθε λαού να διαφεντεύει στον τόπο του, να επιλέγει το δρόμο της κοινωνικής εξέλιξης. Η Μακρόνησος διδάσκει τη σημασία και την αξία του ηρωισμού σε δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, που απαιτούν την υπέρβαση και την αγνόηση του ίδιου του φόβου του θανάτου. Διδάσκει σε ποιο έδαφος καλλιεργείται η αξία της ατομικής αξιοπρέπειας, της αγωνιστικής αξιοπρέπειας. Ομως, μια τέτοια ανώτερης μορφής συνειδητή στάση καλλιεργείται μαζικά σε κάποιες ιδιαίτερες στιγμές έξαρσης, προετοιμάζεται όμως στον ένα ή τον άλλο βαθμό και μέσα από τον ηρωισμό που απαιτεί η καθημερινότητα του αγώνα, όταν μάλιστα οι εξελίξεις είναι ή φαίνονται ότι είναι αργόσυρτες. Ηρωισμός απαιτείται και όταν η ιστορία εξελίσσεται κατά διαστήματα με τον αραμπά, και όταν εμφανίζονται τα άλματα. Οι αγωνιστές και αγωνίστριες της Μακρονήσου, δεν ήταν άνθρωποι που στις φλέβες τους κυλούσε κάποιο ιδιαίτερο αίμα, δεν είχαν στο DNA τους κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Ηταν απλοί, συνηθισμένοι, θνητοί και ευάλωτοι στις κακουχίες. Απόδειξαν όμως ότι ο άνθρωπος του λαού διαθέτει απεριόριστες δυνατότητες και δυνάμεις προσφοράς και αυτοθυσίας, όταν το αποφασίσει, όταν πρόκειται για το συμφέρον των εργαζομένων. Ισως κάποιοι αναρωτηθούν σήμερα, που οι εξελίξεις τρέχουν ή μοιάζουν να τρέχουν με μεγαλύτερη ακόμα ταχύτητα, αν έχει τόση σημασία να θυμόμαστε το παρελθόν, να αναμοχλεύουμε - όπως λέγεται χαρακτηριστικά - μνήμες, να ξύνουμε πληγές. Ολοι όσοι υποστηρίζουν αυτό, δεν ξεκινάνε, βέβαια, από την ίδια αφετηρία. Αλλοι, ή να πούμε καλύτερα πολιτικοί ηγέτες, παράγοντες, πολιτικές δυνάμεις, οικονομικοί παράγοντες, υποστηρίζουν τη μονόπλευρη λήθη στο παρελθόν, από συμφέρον, καθώς έχουν κάθε λόγο να κρύψουν από τη σύγχρονη γενιά, την αυριανή νέα γενιά, γεγονότα που σημάδευαν και σημαδεύουν ως σήμερα τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Δε θέλουν να αποκαλυφθεί η αλήθεια για την αγγλοαμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα, η αλήθεια για το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ, ποιες είναι οι αιτίες για τον Εμφύλιο, ποια ήταν τα οράματα και οι στόχοι των αγωνιστών. Δεν επιθυμούν να φανεί το ενιαίο συμφέρον που έδεσε την κυρίαρχη τάξη της χώρας μας με τις επιλογές του ιμπεριαλισμού, με το ξένο κεφάλαιο. Να αποκαλυφθούν οι πηγές των θεωριών του ραγιαδισμού, της υποτέλειας, της μοιρολατρίας. Προτιμούν την αμνησία ή το συγχωροχάρτι, για να συνεχίσουν απτόητοι και στις νέες συνθήκες την ίδια πολιτική, τις ίδιες γενικές επιλογές. Κι όμως δεν είναι συνεπείς ούτε με τις ίδιες τις διακηρύξεις τους, γιατί όταν το απαιτεί το κομματικό συμφέρον, προσφεύγουν στο παρελθόν, προκειμένου να αντλήσουν επιχειρήματα που δε διαθέτουν για το σήμερα όσο πειστικά θα ήθελαν. Ποντάροντας στην έλλειψη ιστορικής γνώσης, προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα του σήμερα».(Αλ. Παπαρήγα στον πρόλογο της έκδοσης «ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ» Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2002)
Το «εμπόδιο» έχει γερές βάσεις
Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης στο εκτελεστικό απόσπασμα
Η αστική τάξη δεν ήταν ποτέ μόνη της στην προσπάθεια να χτυπήσει το ΚΚΕ. Χαρακτηριστική η παρακάτω δήλωση: «Το ΚΚΕ εξελίσσεται σε ένα σοβαρό εμπόδιο στην πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας» (Λ. Κύρκος 2/6/1997 στα ΝΕΑ).Και σε άλλο σημείο της συνέντευξής του: «Δε θα αντέξει για πολύ το ΚΚΕ, όπως είναι σήμερα. Προβλέπω εσωκομματική διαπάλη και έκρηξη. Πρέπει να αναζητήσει σύντομα τρόπους προσέγγισης με τη σημερινή πραγματικότητα»... Προηγούμενα φρόντισε να επαναλάβει το γνωστό σλόγκαν του ΣΥΝ και άλλων, πως «το ΚΚΕ έχει περιχαρακωθεί στον Περισσό και στις στείρες ιδέες του και νομίζει ότι αποτελεί την Κιβωτό του Νώε των ελπίδων της Αριστεράς».
Οι ελπίδες του Κύρκου διαψεύστηκαν, η αντίληψη, όμως, όλων όσοι σαν κι αυτόν βλέπουν στο ΚΚΕ το εμπόδιο για την ομαλή άσκηση της αστικής εξουσίας παραμένουν. Απέναντι, λοιπόν, σ' όλους αυτούς που ψάχνουν ακόμη για δηλώσεις μετανοίας στο ΚΚΕ κρατάμε τα φωτεινά παραδείγματα συντρόφων που δε δούλωσαν.
Τους κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του '44.
Σαν τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη,που στο δρόμο για το εκτελεστικό απόσπασμα, γράφει στον πατέρα του: «Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να 'σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου».
Τον Ηπειρώτης δάσκαλο Κώστα Τσίρκα: «Πρωτομαγιά. Γεια σας, όλοι πάμε στη μάχη». Τον εργάτη μεταλλουργό Σάββα Σαββόπουλο: «Ας μάθει όλη η Ελλάδα, δε χάσαμε την πίστη μας στην τελική νίκη της Σοβιετικής Ενωσης... Καμία δύναμη δε θα τσακίσει το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ θα νικήσει. Καλώ τον αδελφό μου με σκληρή δουλειά να προσπαθήσει να ξεπλύνει το κακό που έκανε με τη δήλωση και την αδελφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ».
Διαδήλωση του ΚΚΕ στην Αθήνα το Γενάρη του 2006 για το αντικομμουνιστικό μνημόνιο
Τον Μήτσο Ρεμπούτσικα:«Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές».
Τον Νίκο Μαριακάκη:«Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος».
(«Γράμματα και μηνύματα εκτελεσμένων πατριωτών», Εκδόσεις «Κέδρος», 1974.)
Στα κολαστήρια
Κάθε σελίδα της ιστορικής διαδρομής του ΚΚΕ, από αυτές που ο αντίπαλος ονομάζει «σκοτεινές πτυχές», είναι χρυσάφι. Είναι μακρύς ο κατάλογος. Αντιγράφουμε: «Πάμε στη Γαύδο! Στο Λιβυκό πέλαγος. Ο,τι ήταν αργότερα η Γιούρα (τηρουμένων των αποστάσεων και αναλογιών). Τι τραβούσαν εκεί οι εξόριστοι, πού να το συλλάβει ο νους μας! Δεν "τραβούσαν" απλώς, πέθαιναν. Ητανε κόλαση!.. Πριν φτάσουν εκεί, έπρεπε να περάσουν από το Καθαρτήριο στα Σφακιά. Να ζήσουν δυο - τρεις μέρες (ευτυχείς αν ήταν μόνον ώρες) στην Αστυνομία στ' Ασκήφου. Να ταφούν ζωντανοί εφτά οργιές κάτω απ' τη γη. Μέχρι να τους ανεβάσουν στον Απάνω κόσμο. Για να τους πάρει το πλεούμενο και να τους "ξεβράσει" στο ερημονήσι. Από τους πρώτους στη Γαύδο ο Φίτσος, όπως και ο Κλάρας και πολλά άλλα στελέχη επώνυμα (...) υπάρχει ένα σπουδαίο ιστορικό ντοκουμέντο, ένα συγκλονιστικό γραπτό κείμενο, ένα βιβλίο 25 σελίδων, το ρεπορτάζ του Τάκη Φίτσου με τίτλο "ΣΤΗ ΓΑΥΔΟ - ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ". Τέτοιο κείμενο είναι σπάνιο είδος (...) Ο Φίτσος ήταν ο πρώτος. Υστερα θα 'ρθουν ο Θέμος Κορνάρος, ο Μενέλαος Λουντέμης κ.ά. Το ρεπορτάζ φέρει ημερομηνία 15 Μάη 1933. Θα πρότεινα το ρεπορτάζ αυτό να το μεταφράσουμε και να το στείλουμε στον "εξαιρετικά συμπαθή" στην Ελλάδα και στην Κύπρο επίτροπο της ΕΕ κ. Φερχόιγκεν, να δει τι έκανε η δική μας άρχουσα τάξη για να πνίξει το Κομμουνιστικό Κόμμα στο λίκνο του, μα δεν το κατάφερε. Το ρεπορτάζ καταλήγει με έκκληση για Αμνηστία που την υπογράφουν οι εξόριστοι: Τ. Φίτσος, Θ. Κλάρας, Καραμπέτσος, Σκράπας, Μάζαρης, Ι. Μολάς, Θ. Ριγανάς, Κ. Σανιδάς, Ι. Τσέκος, Ανδρεαδέλης, Δελόλμας, Τσουμάκος, Πετρίδης, Δράμιτσας, Καπόλας, Μωραΐτης, Ασ. Γκιουβέκας, Ταμπαζόπουλος, Παπαζήσης, Μ. Λίτσκας, Λ. Τζήμας, Μαντζαρίδης, Σαραντάκης, Σ. Μαρμαράς, Π. Καλαναρχόπουλος, Δ. Αλεξόπουλος, Κ. Μελίκογλου, Μίγκος («Ρίζος» 30/5/1933). Ο Τάκης Φίτσος δεν έζησε πολύ. Οπως και τόσοι άλλοι εκείνης της δοξασμένης "Παλιάς Φρουράς". Μόλις 50 χρόνια στον περασμένο 20ό αιώνα. Και πολλά ήταν! Αν σκεφθεί κανείς τι βίωσε, τι υπόφερε - σε νομιμότητες και παρανομίες - και πόσες φορές γλίτωσε από του χάρου τα δόντια. Είχε επίγνωση και συνείδηση ότι: "Το ζήτημα δεν είναι πόσο θα ζήσεις και πότε θα πεθάνεις. Αλλά πώς θα ζήσεις και πώς θα πεθάνεις". Υστερα τον πιάσανε. Τον έστειλαν εξορία στην Ικαρία. Κι από τον Εύδηλο τον έφεραν στην Αθήνα. Πέρασε έκτακτο στρατοδικείο στη Χαλκίδα. Με πρόεδρο τον ταγματάρχη Καρρά, Β. επίτροπο τον ταγματάρχη Παναγιωτόπουλο. Μάρτυρες κατηγορίας 30. Μάρτυρες υπερασπίσεως κανένας. Ο Τάκης Φίτσοςκλήθηκε να απολογηθεί τελευταίος. Στην απολογία του είπε: "Στη ζωή μου δεν έχω αγαθοεργές πράξεις. Αγωνίστηκα για την υπόθεση του ΚΚΕ. Για το θρίαμβο του κομμουνισμού. Για μια καλύτερη ζωή του λαού μας". Η δίκη κράτησε 20 μέρες. Οι κατηγορούμενοι ήταν 36. "Στρατολόγοι και σύνδεσμοι των συμμοριτών Εύβοιας - Ρούμελης". Καταδικάστηκαν εις θάνατον 14. Ισόβια 6. Απαλλάχτηκαν 15. Εκτελέστηκαν 8. Εκείνο το πρωί η εφημερίδα της Χαλκίδας "ΕΘΝΙΚΗ ΦΩΝΗ", με διευθυντή τον Ν. Γ. Ζωγράφο, κυκλοφόρησε παράρτημα. Και έγραφε με πηχυαίους τίτλους: "Σήμερον την πρωίαν εξετελέσθησαν 8 εαμοπροδόται καταδικασθέντες υπό του στρατοδικείου"». (Γ. Μωραΐτης για τον Τάκη Φίτσιο, 6 Ιούνη 2004, «Ριζοσπάστης»)
Απ' τη γενιά των Μπελογιάννηδων
Κάθε τόπος μαρτυρίου έχει σημαδευτεί από ονόματα κομμουνιστών που δε δούλωσαν: Να ηΑλικαρνασσός: Ο τελευταίος εκτελεσμένος πολιτικός κρατούμενος της φυλακής Αλικαρνασσού ήταν ο Χρήστος Καρανταήςπαλικάρι 26 χρόνων. Το 1952 στάλθηκε με εντολή του Κόμματος - από τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας όπου είχε φυγαδευτεί - στην Ελλάδα, για την ανασυγκρότηση των κομματικών οργανώσεων. Πιάνεται στην Κομοτηνή, σε συγγενικό σπίτι. Βασανίζεται απάνθρωπα στα υπόγεια της Ασφάλειας. Στην Καβάλα καταδικάζεται σε θάνατο. Κρατείται στις φυλακές Επταπυργίου, Κέρκυρας και τέλος Αλικαρνασσού. Κράτησε παλικαρίσια στάση. Εμεινε αλύγιστος. Στην απολογία του στο Στρατοδικείο δήλωσε: «Είμαι από τη γενιά των Μπελογιάννηδων. Αρνούμαι την κατηγορία του κατασκόπου. Ηρθα στην πατρίδα για να αγωνιστώ για την ανεξαρτησία και την ειρήνη». Εμεινε πιστός στο Κόμμα και στο λαό. Εδωσε τη ζωή του για τα μεγάλα ιδανικά του ΚΚΕ, της ΕΠΟΝ, της Εθνικής Αντίστασης. Λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του έγραφε στη μικρή κόρη του από το κελί της φυλακής: «Στα γενέθλιά σου, η μανούλα θα σου δώσει όμορφα δώρα. Ο πατέρας σου δε θα σου χαρίσει τίποτα. Για δώρο σού στέλνω αυτό το γράμμα με πολλά φιλιά. Και όταν μεγαλώσεις θα τα καταλάβεις όλα μικρούλα μου Ειρηνούλα». Ξημέρωνε Πρωτομαγιά του 1955 και τα χαράματα στην Κρήτη, έξω από το κάτεργο της Αλικαρνασσού, έσπασε την πρωινή σιγαλιά η ομοβροντία του Εκτελεστικού Αποσπάσματος.(Κυριακή 30 Νοέμβρη 2008 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ).
Ορθιοι και στα στρατοδικεία
Και μέρες που 'ναι, καθώς πλησιάζει η 21η του Απρίλη ας θυμηθούμε μορφές αγωνιστών που αναδείχθηκαν μέσα στα στρατοδικεία. Αμέτρητοι.
Οπως, για παράδειγμα, ο Ν. Αναγνωστόπουλος: «Κατηγορούμαι ότι ανήκω στην ΚΟΑ (Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ) και ότι διένειμα έντυπο υλικό. Δεν το αρνούμαι. Βεβαίως διένειμα έντυπο υλικό. Τι θέλατε να κάνω; Ολοι οι πατριώτες παλεύουν τη δικτατορία όπως μπορούν, μοιράζουν προκηρύξεις, γράφουν συνθήματα, κυκλοφορούν και διαβάζουν παράνομες εφημερίδες κλπ. Αυτό έκαναν οι κομμουνιστές και όλοι οι πατριώτες και στην Κατοχή. Αυτό κάνουν και σήμερα, που ξανάφεραν οι συνταγματάρχες το φασισμό στην πατρίδα μας. Αυτό είναι πατριωτικό καθήκον. Η δικτατορία χρησιμοποιεί τη βία των όπλων εναντίον μας και εναντίον του λαού. Σκότωσε τον Τσαρουχά, τον Χαλκίδη και τόσους άλλους (...) Ο λαός είναι αποφασισμένος να ανατρέψει τη δικτατορία και να δώσει όσες θυσίες χρειαστούν (...) (...) Ηξερα από την πρώτη στιγμή της ένταξής μου στο ΠΑΜ ότι ο αγώνας θα 'ναι μακρύς και δύσκολος και ότι μια μέρα μπορεί να συλληφθώ και να οδηγηθώ στη φυλακή και στην εξορία. Ισως και στο θάνατο. Εκανα το χρέος μου. Είμαι περήφανος για την αντιδικτατορική μου δράση. Δε μετανοώ και δε ζητώ επιείκεια» (από το αρχείο του ΚΚΕ, στον «Ριζοσπάστη» 22 Απρίλη 2006).
Κι ακόμα: ο Σ. Παπαγεωργάκης: «Αθήνα 1973: Στρατιωτική χούντα (με το περίστροφο ο Ν. Δερτιλής) "Θα σου δίνουμε - μου λένε - 10 χιλιάδες δραχμές μισθό, θα φροντίσουμε τη γυναίκα σου και το παιδί σου, θα σε βοηθήσουμε να πας στο συνέδριο του ΚΚΕ, φτάνει να συμφωνήσεις. Θα σε αφήσουμε αμέσως ελεύθερο, χωρίς ποτέ να μάθει κανένας τίποτα και θα δουλεύεις και στο κόμμα και σε μας". Ως εκεί έχουν κατρακυλήσει οι δικτάτορες που χρησιμοποιούν το πιο σιχαμερό μέσο - τη δωροδοκία - για να αποκτήσουν έστω κι ένα σάπιο στήριγμα για το παράλυτο καθεστώς τους, να ταπεινώνουν τα παιδιά του λαού μας, να τα μετατρέπουν σε προδότες των φίλων τους, των γονιών τους, των ίδιων των εαυτών τους. Στην προσπάθειά τους να με πείσουν να δεχθώ τη δωροδοκία, μου ανέφεραν σαν παράδειγμα τον κ. Γεωργαλά υφυπουργό της ελέω Αμερικάνων και ΝΑΤΟ δικτατορίας. Τέτοια παραδείγματα δεν είναι για τα γνήσια παιδιά του λαού μας, όπως οι κομμουνιστές. Είναι μόνο για τους υμνητές - αντί 30 αργυρίων - της δικτατορίας, γι' αυτούς που ποτέ δεν αγάπησαν και δεν αγαπήθηκαν από τον περίτρανο λαό μας (...) Το ΚΚΕ ποτέ δεν πρόκειται να διαλυθεί. Εχει ριζώσει βαθιά στη συνείδηση του λαού κι από το λαό αντλεί τις δυνάμεις του».
Κι ο Στ. Σιδέρης:«Δεν αισθάνομαι καμιά ενοχή για ό,τι έκαμα, αντίθετα νιώθω τη μεγαλύτερη τιμή γι' αυτό. Ενοχοι δεν είμαστε εμείς. Ενοχοι είναι αυτοί που μας διώκουν, μας συλλαμβάνουν, μας βασανίζουν, μας παραπέμπουν σε δίκες και απεργάζονται με όλα τα μέσα την εξόντωσή μας γιατί είμαστε πολιτικοί τους αντίπαλοι (...) υπόδικοι στη συνείδηση του λαού μας και όλης της προοδευτικής ανθρωπότητας είναι το φασιστικό καθεστώς της 21ης Απριλίου. Και δε θ' αργήσει η μέρα που θα λογοδοτήσουν για τη σημερινή τραγωδία του λαού μας».
Και ο Γ. Νικολόπουλος: «Μεταξύ των ανίερων εκβιασμών που χρησιμοποίησαν οι βασανιστές μου για να με κάνουν να απαρνηθώ την ιδιότητά μου και να υποκύψω στους εξευτελισμούς που με υπέβαλαν, ήταν και η εξής χαρακτηριστική περίπτωση με τον Μάλλιο. Αφού εξάντλησε όλες τις βρισιές, τις προκλήσεις που μπορούσε εκείνη τη βραδιά να χρησιμοποιήσει σε βάρος μου, μεταξύ των άλλων, μου είπε και τα εξής: "Τι θα πεις τώρα, ρε ρεμάλι; Κόμμα δεν έχεις. Η ΚΟΑ σε αποκήρυξε. Η "Φωνή της Αλήθειας" σε βρίζει για πράκτορά μας. Ο "Ριζοσπάστης" και η "Αδούλωτη Αθήνα" σε βρίζουν για χαφιέ. Τι θα κάνεις τώρα, ρε άτιμε; Ε, τι θα κάνεις;». Του απάντησα, χαμογελώντας ότι μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Αλλά εγώ δεν τον πιστεύω. Γιατί έχω εμπιστοσύνη στο κόμμα μου (...) Μου πήραν 3 γραπτές ανακρίσεις, από τις οποίες τις δυο τις έσχισαν. Εμεινε η τελευταία. Μου υπόβαλαν συνολικά κάπου 50 ερωτήσεις, προφορικές και γραπτές. Απάντησα αρνητικά στις 49. Το ένα θετικό και καθαρό ΝΑΙ αφορά την ιδιότητά μου ως κομμουνιστής, μέλος και στέλεχος του ΚΚΕ».
Αξίες βγαλμένες από την ταξική πάλη
Με τη συμπλήρωση των 60 χρόνων από τη λήξη του εμφυλίου - φέτος - ήταν αναμενόμενο το ξαναζέσταμα της επίθεσης στο ΚΚΕ. Οι αστοί πασχίζουν να πείσουν πως ο αντικομμουνισμός σήμερα δεν έχει σχέση με τον αντικομμουνισμό χτες. Κι όμως έχει. Αφορά ακριβώς σ' ένα από τα θεμελιακά ζητήματα που εξηγούν γιατί το ΚΚΕ στα 90 χρόνια του παρά τις διώξεις παραμένει ορθό, ενώ αντίθετα τα αστικά κόμματα διαλύονται για να ξαναστηθούν ώστε να μπορούν να φανούν ως «νέα».
Αφορά στο ζήτημα των αξιών!
Το ΚΚΕ μέσα σε μια πορεία 90 χρόνων με διώξεις, φυλακές και εξορίες, παρανομίες, δολοφονίες από κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς και εκτελέσεις μελών και στελεχών του, αλλά και με προσπάθειες υπονόμευσης, του χαρακτήρα του, της ίδιας της ύπαρξής του, από τα μέσα , όπως π.χ. με την κρίση στα 1991, συνεχίζει, όρθιο, ζωντανό, να δρα και να επιδρά στην πολιτική ζωή του τόπου, στις εξελίξεις, αταλάντευτα, μαχητικά, εκφράζοντας με τις θέσεις του, την πολιτική του ό,τι πιο νέο μπορεί να εκφράσει την πορεία της ιστορίας, την κοινωνική εξέλιξη.
Είναι δύσκολο σε ανθρώπους που δεν κατανοούν, ή κάνουν πως δεν κατανοούν γιατί δε θέλουν, τις νομοτέλειες της κοινωνικής εξέλιξης, αλλά αντίθετα κάνουν τα πάντα για να μη γυρίσει ο τροχός της ιστορίας, ότι η αλήθεια και το δίκιο, το μέλλον της κοινωνικής εξέλιξης, όλα αυτά ανήκουν στην πιο πρωτοπόρα κοινωνική δύναμη, την εργατική τάξη. Τη μόνη κοινωνική τάξη που μπορεί να κινήσει την πρόοδο της ανθρωπότητας, κάνοντας το άλμα του περάσματος από την παλιά και ιστορικά ξεπερασμένη εκμεταλλευτική κοινωνία στη νέα, τη σοσιαλιστική - κομμουνιστική. Δεν μπορούν, γιατί κρίνουν με κριτήρια της παλιάς καπιταλιστικής κοινωνίας, να κατανοήσουν ότι η ύπαρξη και η δράση του ΚΚΕ είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη της εργατικής τάξης, τον κοινωνικό της ρόλο, που απορρέει από τη θέση της στην παραγωγή (αυτή παράγει και μάλιστα παράγει ολοένα και μεγαλύτερη αξία, την υπεραξία, περισσότερο πλούτο) και τη δράση της. Από τη δική της ανεξάντλητη δύναμη αντλεί τη δική του ζωή και ύπαρξη. Και η εργατική τάξη υπάρχει και θα υπάρχει, γιατί η εργασία παράγει τον πλούτο, σε πείσμα όλων όσοι επαγγέλλονται τη εξαφάνισή της λόγω αλλαγής της κοινωνίας και πέρασμά της στην «κοινωνία της γνώσης και της πληροφορικής» ή στη «μεταβιομηχανική ή μεταμοντέρνα» κοινωνία ή όπως αλλιώς οι σύγχρονοι αστοί θεωρητικοί βαφτίζουν το σάπιο και αντιδραστικό κοινωνικό τους σύστημα αναπαλαιώνοντάς το μήπως και κοροϊδέψουν, παρουσιάζοντας εικονικά το κοινωνικό παρελθόν ως κοινωνικό μέλλον.
Εκφραστής της συνείδησης της νέας κοινωνίας
Και αφού υπάρχει, και θα υπάρχει εργατική τάξη, θα υπάρχει και θα δρα και το κόμμα της, ο ρόλος του οποίου είναι πρωταρχικός, αναγκαίος και καθοριστικός για την ιστορική της αποστολή, για την πραγματοποίηση των άμεσων και γενικών συμφερόντων της. Το ΚΚΕ άντεξε και αντέχει στην ιστορία και θα συνεχίσει να δρα με την ίδια αταλάντευτη πίστη και στο μέλλον γιατί η κοσμοθεωρία του θεμελιώνεται επιστημονικά από τους νόμους της ίδιας της ιστορικής εξέλιξης. Ο ιστορικός υλισμός είναι αξεπέραστος. Το ΚΚΕ, στηριγμένο στην επιστημονική θεώρηση ότι το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό είναι νομοτελειακό και αναπόφευκτο, ότι πρωταρχική κινητήρια δύναμη αυτής της προοπτικής στην κοινωνική εξέλιξη είναι αντικειμενικά η εργατική τάξη, ως η μόνη που δεν έχει καμιά ιδιοκτησία σε μέσα παραγωγής, διατηρεί τον ταξικό χαρακτήρα του, τις αρχές του, στηριγμένο στο μαρξισμό - λενινισμό. Αυτό το αναντικατάστατο όπλο τού δίνει τη δυνατότητα γνώσης και κατανόησης της ιστορικής εξέλιξης και των νομοτελειών της κοινωνικής ζωής, αλλά και τη δυνατότητα επεξεργασίας σωστής στρατηγικής και τακτικής, τη δυνατότητα μελέτης και πρόβλεψης των εξελίξεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εκτιμήσεις του για την ΕΕ και την ΟΝΕ και τα δεινά που φορτώνει την εργατική τάξη, τ' άλλα λαϊκά στρώματα, αλλά και τους πολέμους από τη 10ετία του '90 και μετά που επιβεβαιώθηκαν από τη ζωή. Και φροντίζει συνειδητά, και πρέπει να το κάνει, τη διατήρηση και ενίσχυση του χαρακτήρα του και των αρχών του, ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται στην αποστολή του.
Είναι όροι απαράβατοι, μαζί με την ενότητα των γραμμών του, τη συνειδητή πειθαρχία των μελών και στελεχών του πάνω στο Πρόγραμμά του και τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του, την χωρίς όρια καθημερινή δουλειά στην εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες. Είναι η πιο ασφαλής δικλείδα για την εκπλήρωση της ιστορικής αποστολής της εργατικής τάξης. Ετσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη, αλλά χωρίς επαναστατικό υποκείμενο δε γίνεται.
Και ακριβώς όλ' αυτά είναι που συγκροτούν τις αξίες των κομμουνιστών στη συνείδησή τους και στην πράξη, αξίες που έχουν τη ρίζα τους στην πιο πρωτοπόρα ανθρώπινη δράση, την επαναστατική, για την κατάργηση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, για την κοινωνική απελευθέρωση. Αυτή η πίστη και η συνείδηση ήταν που δημιούργησε την ανεξάντλητη δύναμη των κομμουνιστών να αντικρίζουν αλύγιστοι, ήρεμοι, το εκτελεστικό απόσπασμα των ταξικών αντιπάλων, γιατί η εκτέλεση, ο θάνατος της ζωής τους δεν μπορούσε να σκοτώσει την πεποίθηση ότι το δίκιο ήταν με το μέρος τους, ότι η κοινωνία για την οποία αγωνίστηκαν δίνοντας και τη ζωή τους είναι νομοτελειακά η προοπτική της ιστορίας, αυτή θα απελευθερώσει τον άνθρωπο από την ταξική σκλαβιά. Αυτή η πίστη και η συνείδηση δεν μπορούσε να εκτελεστεί, να δολοφονηθεί, να σκοτωθεί γιατί ήταν, είναι και θα είναι ζωντανή για πάντα. Είναι η κοινωνική συνείδηση της νέας κοινωνίας.
Λεύτεροι ν' ανατρέψουν ό,τι δυναστεύει τον εργάτη
Αυτή είναι η ελευθερία του κομμουνιστή. Αυτή η ελευθερία να αγωνίζεται για να ανατρέψει την ταξική σκλαβιά κάτω απ' οποιεσδήποτε συνθήκες. Απ' αυτό απορρέει και η δύναμη της αντοχής των κομμουνιστών. Δύναμη που αναδεικνύει τις αξίες του αγώνα, της ανιδιοτέλειας στην καθημερινή ακατάπαυστη προσφορά τους, με μόνο αντάλλαγμα τη δικαίωση της εκπλήρωσης του καθήκοντος, σε αντίθεση με την αστική αξία του «δούναι - λαβείν» με κυρίαρχη σχέση το χρήμα, της συλλογικής συνείδησης σε αντίθεση με τον ατομικισμό, δηλαδή της εφαρμογής στην πράξη της αρχής «όλοι για τον ένα και ο ένας για όλους» στη ζωή και τη δράση, απ' αυτά απορρέει και ο τρόπος ζωής τους, κόντρα στην ψυχολογία των στρεβλών υλικών και πνευματικών αναγκών και καταναλωτικών προτύπων του καπιταλιστικού τρόπου ζωής, που οδηγούν στην υποταγή της προσωπικότητας στο απραγματοποίητο για τους απλούς ανθρώπους του μόχθου. Το να ζήσουν καλύτερη ζωή, κυνηγώντας ατομικά το υλικό όφελος με κάθε μέσο σε μια κοινωνία που δεν το προσφέρει για όλους, αλλά για την κυρίαρχη τάξη, οδηγεί στην υποταγή. Με τη λογική τού να «ξεφύγω ατομικά από τη μιζέρια», «πουλώντας και την ψυχή μου στο διάολο», πέφτει κανείς ολοένα και πιο βαθιά στο βούρκο αυτής της κοινωνίας, που μετρά τα πάντα με την αξία «ο θάνατός σου η ζωή μου». Βεβαίως, οι κομμουνιστές θέλουν και πρέπει να επιδιώκουν τη βελτίωση της ζωής τους, αφού αγωνίζονται για τη βελτίωση της θέσης και της ζωής του λαού στο σύνολό του. Αλλά αυτό δεν το αντιμετωπίζουν και δεν μπορούν να το καταφέρουν στα πλαίσια του σημερινού συστήματος κυνηγώντας την ατομική λύση, αλλά με τη συλλογική δράση και αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού, προκειμένου να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ευημερίας συνολικά της κοινωνίας. Αυτό τον αστικό τρόπο ζωής αγωνίζονται να ανατρέψουν.
Ολ' αυτά για τον κομμουνιστή είναι και πρέπει να είναι ξένα ως προς τη δική του ζωή και δράση, αλλά και στοιχεία που κατανοώντας ότι ο ίδιος πρέπει και μπορεί να τ' ανατρέψει, μέσα από τις γραμμές του Κόμματος και την καθημερινή ταξική πάλη συγκροτεί το νέο τύπο ανθρώπου, για τη μελλοντική κοινωνία, όσο μπορεί σ' αυτό το σύστημα παλεύοντας ενάντιά του, ως βασικό στοιχείο διαπαιδαγώγησης. Από δω οι κομμουνιστές αντλούν τη δύναμη να ξεπερνούν τις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινής ζωής στον καπιταλισμό, αντλώντας δύναμη να συνεχίζουν ως το τέλος, δύναμη που κρατά το ΚΚΕ 90 χρόνια τώρα και θα συνεχίσει να το κρατά ζωντανό στο πέρασμα της ιστορίας και στη συνέχειά της στο μέλλον. Και έχει τεράστια σημασία η ολόπλευρη γνώση των συνθηκών δράσης κάθε φορά, και ιδιαίτερα σήμερα, προκειμένου να συνειδητοποιείται το περιεχόμενο της διαπάλης τόσο στο ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο των αξιών που αποτελούν σημαντικό παράγοντα διαμόρφωσης της συνείδησης.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

TOP READ