Φιλίες

«Η απόφαση για ένταξη στο ΝΑΤΟ ή στην ΕΕ είναι ζήτημα κυρίαρχης απόφασης της υποψήφιας χώρας και του λαού της, όχι κάποιων γειτονικών χωρών...». Το απόφθεγμα αυτό είναι μια από τις τρίπλες του ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία προσπαθούν να απαντήσουν στην εμπεριστατωμένη κριτική του ΚΚΕ για τη συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ. Βεβαίως η ίδια η συμφωνία τούς διαψεύδει και γι' αυτό εκτίθενται. Στο κείμενο που υπογράφηκε, προβλέπεται ρητά ότι η Ελλάδα δίνει τη συγκατάθεσή της για να ενταχθεί η ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ. Και το σημείο αυτό της συμφωνίας είναι που αποτυπώνει τη στόχευσή της, δηλαδή τη διευκόλυνση της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» στα Βαλκάνια. Εκεί όμως που απογειώνεται η πρόκληση των ΣΥΡΙΖΑίων, είναι όταν λένε ότι θα ήταν υπονόμευση της «φιλίας και της αλληλεγγύης προς το γειτονικό λαό» η μη συμβολή της Ελλάδας για να μπει η γείτονα χώρα στο ΝΑΤΟ... Είναι γνωστό άλλωστε ότι ...μέγιστη πράξη φιλίας και διεθνιστικής αλληλεγγύης είναι να συμβάλλεις ώστε να προστεθεί άλλη μια χώρα στη στρούγκα της ΝΑΤΟικής δολοφονικής μηχανής. Να μαντέψουμε ότι για τους ίδιους λόγους, «φιλίας και αλληλεγγύης» των λαών, η κυβέρνηση φιλοξενεί πολεμικά πλοία και αεροσκάφη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που σπέρνουν τον όλεθρο στην Ανατ. Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή; Σε ένδειξη βοήθειας προς τον Παλαιστινιακό λαό κάνει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το κράτος του Ισραήλ; Για να εμπεδωθεί η «φιλία των λαών» δεν έχει αφήσει στρατόπεδο αναξιοποίητο από τους εγκληματίες του ΝΑΤΟ και πολλαπλασιάζει τις βάσεις του θανάτου; Με τέτοια κριτήρια οικοδομεί «φιλίες» η κυβέρνηση στην περιοχή, παρασέρνοντας σε μεγάλους κινδύνους τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της περιοχής.