ΗΠΑ Κυνήγι κοινωνικών αγωνιστών

ΗΠΑ

Κυνήγι κοινωνικών αγωνιστών

Διαδήλωση μετά τις συλλήψεις από το FBI

Δρόμος δίχως επιστροφή ήταν η 11η Σεπτεμβρίου για τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς σήμανε την έναρξη του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Ενας πόλεμος βασισμένος σε αιωρούμενες απειλές, πραγματικές ή πλασματικές κατά κύριο λόγο. Απειλές που παρουσιάζονται από τη μηχανή προπαγάνδας ως «λόγος» για την εξαπόλυση πολέμων, ιμπεριαλιστικών πολέμων επί της ουσίας, αλλά και διευρυμένων μέτρων καταστολής, ούτως ώστε να αποκρουστεί ακόμη και η απειροελάχιστη διαφωνία στο εσωτερικό της χώρας. Το αστυνομικό κράτος, ενός κράτους που πάντα ήταν η σκοτεινή πλευρά των ΗΠΑ από την ημέρα σύστασής τους, ολοένα και ενισχύεται.

Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, παρά τις ψευδαισθήσεις που είχαν τεχνηέντως καλλιεργηθεί, ουδεμία πρόθεση είχε να δώσει τέλος στον πόλεμο. Προεκλογικά ακόμη είχε δώσει στίγμα για ενίσχυση των μέτρων παρακολούθησης και καταστολής στο εσωτερικό των ΗΠΑ, πάντα υπό το πρόσχημα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Ετσι, παρά το γεγονός ότι όσον αφορά τις δεσμεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου ή το κλείσιμο του Γκουαντάναμο δεν τήρησε καμιά, μέσα σε 21 μήνες που βρίσκεται στην εξουσία έχει κάνει στην κυριολεξία άλματα για την εγκαθίδρυση του «αστυνομικού κράτους». Με χαίνουσες τις πληγές της αμερικανικής κοινωνίας - οικονομία, ανεργία, διάλυση των υποδομών και του κοινωνικού ιστού - ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα σπεύδει να αντιμετωπίσει μία κοινωνική έκρηξη και μία ενδεχόμενη προσπάθεια συλλογικής αντίδρασης των λαϊκών μαζών.

Αφήνοντας τα «πάρτι τσαγιού» («Κίνημα» που αναπτύσσεται εντός του Ρεπουμπλικανικού κόμματος με ακραία ρατσιστική, εθνικιστική ατζέντα) να οργιάζουν σπέρνοντας το ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, τις ρητορικές διαιρέσεις, ώστε να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, η κυβέρνηση Ομπάμα σταδιακά στήνει τον ιστό του απόλυτου ελέγχου και της καταστολής οποιαδήποτε φωνής.

«Μεγάλος αδελφός» στο διαδίκτυο

Η αμερικανική κυβέρνηση, εφοδιασμένη και με τα μέτρα της κυβέρνησης Μπους - το 2006 η κυβέρνηση Μπους εισήγαγε νέους κανόνες καθιστώντας ευκολότερο για τις αστυνομικές αρχές και τις υπηρεσίες πληροφοριών την υποκλοπή τηλεφωνικών κλήσεων στο διαδίκτυο και βάσει αυτών η εθνική υπηρεσία πληροφοριών (NSA) επιδόθηκε σε ένα ευρύτατο παράνομο κατασκοπευτικό πρόγραμμα επικοινωνιών - με πυρετώδεις ρυθμούς προωθεί μέτρα για τον πλήρη έλεγχο του διαδικτύου. Μέσα στον Ιούλη, ομόφωνα, η αρμόδια επιτροπή της Γερουσίας των ΗΠΑ έστειλε στο Σώμα προς ψήφιση νομοσχέδιο όπου ο Αμερικανός Πρόεδρος θα μπορεί με την επίκληση «έκτακτης ανάγκης» να αναλαμβάνει υπό τον έλεγχό του ή και να απενεργοποιεί τη λειτουργία τμημάτων του διαδικτύου. Η νομοθεσία υποχρεώνει κάθε πάροχο (ISP), εταιρεία λογισμικού και μηχανή αναζήτησης να «συμμορφώνεται αμέσως με τυχόν έκτακτα μέτρα ή ενέργειες» του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, ενώ το νέο Κέντρο Διαδικτυακής Ασφάλειας και Τηλεπικοινωνιών (National Center for Cybersecurity and Communications) θα μπορεί να παρακολουθεί τους παρόχους, τις ιδιωτικές ιστοσελίδες και υπηρεσίες που έχουν σχέση με το Διαδίκτυο στις ΗΠΑ, καθώς και μεγάλες εταιρείες κρίσιμης σημασίας για το διαδίκτυο σε όλο τον πλανήτη.

Πριν μερικές ημέρες προχώρησε ένα βήμα περισσότερο. Ισχυριζόμενη ότι αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο υπονόμευσης της ικανότητάς τους να ερευνούν υποθέσεις, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι κακοποιοί εγκαταλείπουν τα τηλέφωνα και καταφεύγουν στο διαδίκτυο για τις επικοινωνίες τους, η αμερικανική κυβέρνηση, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «New York Times», προωθεί νομοσχέδιο με το οποίο θα υποχρεώνει παρόχους κρυπτογραφημένων ηλεκτρονικών ταχυδρομείων (email), όπως η καναδική εταιρεία «Research in Motion», που φτιάχνει τα BlackBerry, αλλά και ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook, και λογισμικό που επιτρέπει απ' ευθείας επικοινωνία, όπως το Skype, να δημιουργήσουν υποδομή που θα επιτρέπει τις υποκλοπές.

Το νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει διάταξη και για τις εταιρείες που έχουν βάση στο εξωτερικό, αλλά παρέχουν υπηρεσίες στις ΗΠΑ. Αυτές θα πρέπει να διατηρούν παράρτημα στις ΗΠΑ, που θα μπορεί να παγιδεύει και να αποκρυπτογραφεί επικοινωνίες. Πρόκειται για ένα συντριπτικό πλήγμα στην ελευθερία των επικοινωνιών, ερίζουν διάφορες οργανώσεις όσον αφορά το νομοσχέδιο το οποίο θα συζητηθεί και θα ψηφιστεί από το Κογκρέσο, που προέκυψε μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 2ας του Νοέμβρη, που είναι ακόμη πιο «συντηρητικό»...

Οι αγωνιστές στο στόχαστρο

Οσο ο κλοιός σφίγγει όσον αφορά την ελευθερία των επικοινωνιών, το FBI έχει θέσει στο στόχαστρό του, και μάλιστα με βάση τον «αντιτρομοκρατικό» νόμο Patriot Act, αγωνιστές του αντιπολεμικού και του λαϊκού κινήματος. Η κυβέρνηση Ομπάμα, στο πλαίσιο της «ενίσχυσης του εσωτερικού μετώπου του πολέμου κατά της τρομοκρατίας», προσπαθεί να δώσει χτύπημα στις λαϊκές ελευθερίες, σε όσους αγωνίζονται ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

Στις 26 Σεπτέμβρη πράκτορες του FBI προχώρησαν σε επιδρομές και έρευνες σε πέντε σπίτια στελεχών του αντιπολεμικού κινήματος στη Μινεάπολη, στα γραφεία αντιπολεμικών οργανώσεων, αλλά και στο σπίτι του επικεφαλής του Αραβοαμερικανικού Δικτύου Δράσης στο Σικάγο, αλλά και επιδρομές σε άλλα σπίτια στο Ιλινόις, στο Μίσιγκαν και στη Βόρεια Καρολίνα. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Star Tribune», δεκάδες ακτιβιστές έχουν λάβει δικαστικές κλήσεις, για να παρουσιαστούν να καταθέσουν σε δικαστήριο «όσον αφορά τις δραστηριότητές τους». Επίσης, σημειώνεται ότι η επιχείρηση της «αντιτρομοκρατικής δύναμης κρούσης του FBI επικεντρώνεται σε δραστηριότητες υπόπτων που έχουν σχέσεις και παρέχουν υλική υποστήριξη σε "τρομοκρατικές οργανώσεις" της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής». Ποιες είναι αυτές οι οργανώσεις; Οι Ενοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας (FARC), το Λαϊκό Μέτωπο της Παλαιστίνης (PFLP) και άλλες οργανώσεις. Στοχοποιήθηκαν επίσης και μέλη οργανώσεων αλληλεγγύης με το λαό της Παλαιστίνης, της Ονδούρας κ.ά. Παράλληλα, όπως δήλωσαν οι δικηγόροι ορισμένων εξ αυτών, οι πράκτορες του FBI κατάσχεσαν υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα, έγγραφα στοιχεία, τα πάντα, ακόμη και έντυπο υλικό «από τη δεκαετία του '70», ακόμη και μία αφίσα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, προφανώς ως αποδεικτικό υλικό για το «βίαιο εξτρεμισμό» τους, όρος που χρησιμοποιείται εσχάτως κατά κόρον, όπως και ο «εσωτερικός εχθρός», όροι που δέχονται διάφορες ερμηνείες, συνεπώς και χρήσεις και συνεπώς χρήσιμα εργαλεία στην εγκαθίδρυση του αστυνομικού κράτους.

Πρόκειται ουσιαστικά για πολιτικές διώξεις, κατήγγειλαν οι αγωνιστές που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους, προς αυτούς που βρέθηκαν στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών, τονίζοντας ότι οι ΗΠΑ μετατρέπονται σε «κράτος παρακολούθησης», όπου ακόμη και συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα, που καταπατώνται βάναυσα. Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση της πρώτης τροπολογίας του Συντάγματος και ελευθερίες, που φαλκιδεύονται σιωπηρά και ύπουλα. Ελευθερίες που υπονομεύονται σταδιακά: Αρχικά από την κυβέρνηση Μπιλ Κλίντον, με τον αντιτρομοκρατικό νόμο του 1996, που καθιστά την «υλική υποστήριξη της τρομοκρατίας ως έγκλημα», επεκτάθηκε από την κυβέρνηση του Τζορτζ Ου. Μπους με τον «πατριωτικό νόμο» και πλέον λαμβάνει οργουελιανές διαστάσεις υπό τον πρόεδρο Ομπάμα. Και ο στόχος είναι σαφής: Η πολιτική διαμαρτυρία.

Συγκάλυψη φρικαλεοτήτων

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση Μπαράκ Ομπάμα όχι μόνο συνεχίζει τους πολέμους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και ανοίγει νέα μέτωπα, αλλά και υπερασπίζεται τα επιτεύγματα της κυβέρνησης Μπους - βασανιστήρια και φυλακίσεις δίχως την απαγγελία κατηγοριών - και λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα ώστε να μην υπάρχει πλέον καμία δυνατότητα «αποκάλυψης» πτυχών των φρικαλεοτήτων που διαπράττουν οι αμερικανικές αρχές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι ο φάκελος των «μυστικών πτήσεων και των μυστικών φυλακών της CIA» σφραγίστηκε, με απόφαση του εφετείου του Σαν Φρανσίσκο που έκανε αποδεκτή τη θέση της κυβέρνησης Ομπάμα. Η ολομέλεια του δικαστηρίου (11 δικαστές) αποφάσισε με έξι ψήφους υπέρ και πέντε κατά να κλείσει την υπόθεση, αποδεχόμενη τη θέση της εισαγγελίας ότι τα στοιχεία της υπόθεσης αυτής πρέπει να τύχουν της προστασίας του κρατικού απορρήτου καθώς αποτελούν κίνδυνο για την «εθνική ασφάλεια». Η Αμερικανική Ενωση για την Υπεράσπιση των Ατομικών Ελευθεριών (Aclu) ανακοίνωσε αμέσως ότι θα προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο, αλλά θεωρείται μάλλον απίθανο να δικαιωθεί η προσφυγή της, καθώς η δικαιοσύνη είναι εντελώς τυφλή ειδικά στην περίπτωση του Ανώτατου Δικαστηρίου.

Ο αντιδημοκρατικός κατήφορος της κυβέρνησης Ομπάμα όμως αποδεικνύεται εξαιρετικά ολισθηρός και όσον αφορά την αναζήτηση συνεχώς διευρυμένων εξουσιών: όπως τη δολοφονία οποιουδήποτε μπορεί να χαρακτηριστεί «τρομοκράτης», περιλαμβανομένων και των Αμερικανών πολιτών. Από τον περασμένο Απρίλη, όταν ο πρόεδρος Ομπάμα έδωσε εντολή προς τη CIA να προχωρήσει στη δολοφονία του Αμερικανού υπηκόου Ανουάρ Αλ Αουλάκι, που θεωρείται ότι έχει διασυνδέσεις με την «Αλ Κάιντα» στην Υεμένη, ξεπέρασε ένα όριο: Αυτό που η αμερικανική πολεμική μηχανή εξαπολυόταν στο όνομα της υπεράσπισης της ζωής των Αμερικανών πολιτών. Πλέον τέτοιες δικαιολογίες δε χρειάζονται, ενώ στην προσφυγή στη δικαιοσύνη εκ μέρους της ACLU, καθώς συνιστά συνταγματική παραβίαση αλλά και παραβίαση του διεθνούς δικαίου, η αμερικανική κυβέρνηση επικαλέστηκε το προνόμιο του «κρατικού μυστικού» και η υπόθεση απορρίφθηκε.

Η επίκληση του «προνομίου» εκ μέρους της κυβέρνησης Ομπάμα συνιστά μία ακόμη δημοκρατική εκτροπή τη στιγμή μάλιστα που η κυβέρνηση προσπαθεί να ενδύσει με το μανδύα της νομιμότητας την εσωτερική καταστολή, αλλά και τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», καθώς και την πλήρη παραβίαση όλων των νόμων του διεθνούς δικαίου.

Χριστίνα ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

30/9/2010

 -- «Αντιτρομοκρατικές σκούπες» από το FBI

22/1/2009

 -- Συνέχιση καλλιέργειας αυταπατών

30/11/2008

 -- Με την τακτική του ... «καρότου»;

31/10/2007

 -- «Κυβέρνηση των Βασανιστηρίων»

1/10/2004

 -- Ασκροφτ κατά «θέμιδος» για το νόμο Πάτριοτ

ΗΠΑ Νομοσχέδιο για την ποινικοποίηση των διαδηλώσεων

ΗΠΑ

Νομοσχέδιο για την ποινικοποίηση των διαδηλώσεων

Αστυνομικοί «περιποιούνται» διαδηλωτές σε πρόσφατες διαμαρτυρίες στη Νέα Υόρκη

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ._

Νομοσχέδιο που ποινικοποιεί τις διαδηλώσεις υπερψηφίστηκε τόσο στη Βουλή των Αντιπροσώπων (27/2) όσο και στη Γερουσία (1/3) όπου, σύμφωνα με αυτό, απαγορεύονται οι διαδηλώσεις κοντά σε κυβερνητικά κτίρια ή κυβερνητικές υπηρεσίες, ή σε άλλες τοποθεσίες όπου βρίσκεται ή πρόκειται να βρεθεί ο Πρόεδρος της χώρας, άλλοι Αμερικανοί ή ξένοι αξιωματούχοι. Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε ομόφωνα στη Γερουσία, ενώ στη Βουλή των Αντιπροσώπων μόλις 3 Ρεπουμπλικάνοι βουλευτές το καταψήφισαν, ενώ στη συνέχεια θα πρέπει να επικυρωθεί από τον Πρόεδρο Ομπάμα. Χαρακτηρίζει ως ποινικό αδίκημα που επιφέρει ποινή φυλάκισης έως και ένα χρόνο αν κάποιος «εισέλθει ή παραμείνει» σε τοποθεσία που έχει χαρακτηριστεί ως «απαγορευμένη». Σε περίπτωση που υπάρξει κατοχή όπλου ή βαρύς τραυματισμός, τότε μπορεί να επιβληθεί και ποινή φυλάκισης έως και 10 χρόνων. Ο ορισμός της «απαγορευμένης» τοποθεσίας είναι ασαφής και γενικός και μπορεί να αφορά μέρος όπου επισκέπτεται ο Πρόεδρος έως και τόπο εκδήλωσης που έχει χαρακτηριστεί ως «εθνικής σημασίας».

Η εφαρμογή της ποινικοποίησης των διαδηλώσεων και ο περιορισμός των δημοκρατικών δικαιωμάτων αντανακλά το φόβο των κυρίαρχων δυνάμεων για την πιθανότητα νέων μαζικότερων αντιδράσεων ενάντια στην ακολουθούμενη πολιτική λιτότητας που ολοένα και δυσχεραίνει την καθημερινή ζωή του λαού.

«Νόμιμες» οι δολοφονίες στο εξωτερικό

Σε μια παράλληλη εξέλιξη, ο υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ Ερικ Χόλντερ, μιλώντας σε φοιτητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Νόρθγουεστερν υποστήριξε τη Δευτέρα πως ο Πρόεδρος Ομπάμα έχει τη νόμιμη εξουσία να διατάσσει τη δολοφονία Αμερικανών στο εξωτερικό αν αυτοί σχετίζονται με «τρομοκρατικές οργανώσεις». Δεν πρόκειται για κάτι καινούριο, απλά πρόκειται για επίσημες δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης. Χωρίς να τον κατονομάσει αναφερόταν προφανώς στον Ανουάρ αλ Αουλάκι, γεννημένο στις ΗΠΑ μουσουλμάνο κληρικό που δολοφονήθηκε στην Υεμένη με μυστική αεροπορική επιδρομή. Ο Αουλάκι φέρεται να είχε σχεδιάσει την αποτυχημένη βομβιστική απόπειρα εναντίον αεροσκάφους με προορισμό τις ΗΠΑ τα Χριστούγεννα του 2009.

• Στο μεταξύ, χιλιάδες φοιτητές και εκπαιδευτικοί συγκεντρώθηκαν τη Δευτέρα το βράδυ έξω από το δημαρχείο του Σακραμέντο της Καλιφόρνιας για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στις περικοπές των δαπανών στην ανώτατη εκπαίδευση που έχουν σαν αποτέλεσμα την αύξηση των διδάκτρων και τη μείωση του αριθμού των μαθημάτων στα δημόσια Πανεπιστήμια. Σημειώνεται πως τα δίδακτρα στα δημόσια Πανεπιστήμια της Καλιφόρνιας έχουν τριπλασιαστεί την τελευταία δεκαετία. Οι διαδηλωτές είχαν κάνει συμβολική κατάληψη του δημαρχείου, αλλά, ύστερα από την άρνησή τους να εκκενώσουν το κτίριο, όπως ζητούσε η αστυνομία, η τελευταία προχώρησε σε 68 συλλήψεις.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

11/12/2011

 -- Θερμός χειμώνας στον αγώνα φοιτητών και εργαζομένων

14/11/2010

 -- Κυνήγι κοινωνικών αγωνιστών

Στο χέρι του λαού η ανατροπή τους

Στο χέρι του λαού η ανατροπή τους

Γρηγοριάδης Κώστας

Με το που δόθηκε η διαβεβαίωση ότι «κλείδωσε» στις Βρυξέλλες η ημερομηνία των εκλογών για τα τέλη Απριλη ή αρχές Μάη, οι «μηχανές» του συστήματος πήραν φωτιά. Το Σαββατοκύριακο τα αστικά ΜΜΕ και φυσικά τα κόμματα της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου έδωσαν μια μικρή πρόγευση για το τι πρόκειται να επακολουθήσει τους επόμενους δύο μήνες: Ενα δίχως προηγούμενο όργιο τρομοκρατίας, αχαλίνωτης κινδυνολογίας, τερατωδών ψεμάτων, εκβιαστικών διλημμάτων και ό,τι άλλο μέσο βρεθεί μπροστά τους, με ένα και μοναδικό στόχο: να τρομοκρατηθεί ο λαός, να φοβηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να δώσει την ψήφο του στα κόμματα της πλουτοκρατίας που έχουν σφαγιάσει τα δικαιώματα και τη ζωή του και υπόσχονται να κάνουν ακόμα πιο κόλαση τη ζωή του. Θρασύτατα και προκλητικά οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου και τα καλοταϊσμένα παπαγαλάκια τους προεξοφλούν ότι ο λαός, θέλοντας και μη, θα ψηφίσει ξανά ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ ή τις παραφυάδες τους, επειδή όπως λένε «δεν υπάρχει εναλλακτική», επειδή «υπάρχει μια ευρεία πλειοψηφία της τάξεως του 75-80% σταθερά προσανατολισμένη στην Ευρώπη και σε ό,τι την προσδιορίζει» (Γ. Πρετεντέρης - «Βήμα της Κυριακής»). Είναι ολοφάνερο ότι το σύστημα θα κάνει ό,τι μπορεί ώστε το βράδυ των εκλογών να ισχυριστεί πως η εξαθλίωση του λαού και η μετατροπή των εργαζομένων σε σύγχρονους δούλους των μονοπωλίων γίνεται με τη δική του συναίνεση και ψήφο. Και αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα των εκλογών: Θα επιτρέψει ο λαός στους δήμιους του να συνεχίζουν να τον κατασφάζουν ή θα δείξει τη δύναμή του και θα τους αφοπλίσει, σαρώνοντας τα κόμματα της πλουτοκρατίας και αλλάζοντας δραματικά τους συσχετισμούς δύναμης υπέρ του ΚΚΕ;

Η γενεσιουργός αιτία του φασιστικού φαινομένου

Η γενεσιουργός αιτία του φασιστικού φαινομένου 
Η έξαρση του φασιστικού φαινομένου και της ακροδεξιάς στην Ελλάδα και την Ευρώπη επανέφερε στην επικαιρότητα το ερώτημα για τις γενεσιουργές αιτίες εμφάνισής του που τέθηκε και στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Τι γεννά και αναγεννά το φασισμό, τον ολοκληρωτισμό και την ακροδεξιά;


 Οι συνήθεις απαντήσεις εστιάζουν τη προσοχή τους στις αδυναμίες του πολιτικού συστήματος, στις αδυναμίες των κομμάτων και στο «έλλειμμα δημοκρατίας». Ορισμένες απαντήσεις «από τ΄ αριστερά» αναδείχνουν και τα κοινωνικά προβλήματα της ανισότητας, της ανεργίας, του αποκλεισμού, του ρατσισμού κλπ τα οποία «τρέφουν» την ακροδεξιά και κατ’ επέκταση το φασισμό.


 Μια ανάλυση των αιτιών χωρίς ιεράρχηση του βασικού από το δευτερεύον θα μας οδηγούσε σε μια χωρίς τέλος παράθεση επιχειρημάτων άξια μεν να μελετηθούν όχι όμως και να λύσουν το πρόβλημα της γενεσιουργού αιτίας της ακροδεξιάς και του φασιστικού φαινομένου.


 Ο φασισμός είναι στοιχείο του πολιτικού εποικοδομήματος αλλά δεν έχει ως αιτία εμφάνισης του τις αδυναμίες λειτουργίας της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Τόσο ο φασισμός όσο και η αστική δημοκρατία είναι πολιτικές μορφές διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος εδράζονται ευθέως στη βάση της εξουσίας του καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις - δικτατορία της αστικής τάξης, άσχετα από την απόλυτη εξωτερική αντίθεση που παρουσιάζουν μεταξύ τους ως μορφές.


 Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής εμπεριέχει ένα σύστημα παραγωγικών σχέσεων που πυρήνας τους είναι το απόλυτο δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας και διαχείρισης των μέσων παραγωγής πάνω στα οποία εδράζεται το απόλυτο δικαίωμα διεύθυνσης των παραγωγικών δυνάμεων από το κεφάλαιο και το απόλυτο δικαίωμα ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της παραγωγής. Αυτός είναι ο πυρήνας της δικτατορίας της αστικής τάξης με την έννοια ότι τον επιβάλλει και τον υπερασπίζει μέχρι θανάτου αφού χωρίς αυτό το πυρήνα δεν υπάρχει καπιταλιστική εκμετάλλευση δηλαδή δεν υπάρχει κεφάλαιο άρα και η ίδια η αστική τάξη. Παρεμπιπτόντως, για αυτό και είναι γελοίο να ισχυρίζεται κάποιος ότι όταν υπάρχει αστική δημοκρατία δεν υπάρχει ταξική δικτατορία της αστικής τάξης. Η αστική δημοκρατία όπως και ο φασισμός είναι απλώς πολιτικές μορφές διαχείρισης αυτής της ταξικής δικτατορίας ή αλλιώς του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και όπως είναι γνωστό οι μορφές διαχείρισης εκφράζουν αλλά δεν καθορίζουν το περιεχόμενο.


 Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα είχαμε σκληρά απολυταρχικά καθεστώτα αλλά όχι φασισμό. Ο φασισμός είναι πολιτικό προϊόν του ιμπεριαλισμού. Η εξήγηση είναι πως στην εποχή του καπιταλισμού του ελεύθερου ανταγωνισμού οι κυβερνήσεις οποιασδήποτε μορφής διαχειρίστηκαν για χάρη του κεφαλαίου με αμυντικό τρόπο, μια ιστορική διαδικασία περιορισμού των απολύτων δικαιωμάτων διαχείρισης και αυτοδιάθεσης του κεφαλαίου με αντάλλαγμα, έναντι της εργατικής τάξης, την επιβίωση και τη συνέχιση της ανάπτυξής του. Με άλλα λόγια μετά την αρχική καπιταλιστική συσσώρευση όπου το δικαίωμα της απόλυτης ιδιοκτησίας στο κεφάλαιο ταυτιζόταν με το απόλυτο δικαίωμα διαχείρισης του και κατ΄ επέκταση με τη διαχείριση όλων των κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων, έγινε φανερό ότι παραπέρα ανάπτυξη ήταν δυνατή μόνο με περιορισμούς στο απόλυτο δικαίωμα διαχείρισης των παραγωγικών δυνάμεων χωρίς βέβαια να αγγίζεται το απόλυτο (και «ιερό») δικαίωμα ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Οι «περιορισμοί» αυτοί, δεν ήταν άλλο από τα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα των, εκτός αστικής τάξης, πολιτών ή αλλιώς των άμεσα και έμμεσα εκμεταλλευομένων. Αυτά τα δικαιώματα ήταν η (εξωτερική) προϋπόθεση παραπέρα ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και του κεφαλαίου.


 Έτσι στη πράξη άρχισαν να αναπτύσσονται στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα τα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα (με αιματηρούς αγώνες βέβαια) τα οποία αυτόματα σήμαιναν περιορισμό του απόλυτου δικαιώματος διεύθυνσης και αυτοδιάθεσης της ιδιοκτησίας (του κεφαλαίου). Τα νέα εποικοδομήματα των καπιταλιστικών κρατών όλο και περισσότερο ενσωμάτωναν δημοκρατικά και εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις ως προϋπόθεση ομαλής και διευρυμένης αναπαραγωγής του συστήματος.


 Μ’ άλλα λόγια η διεύρυνση και η ανάπτυξη του συστήματος στον 20ο αιώνα θα ήταν αδύνατη αν η αστική τάξη επέστρεφε στο αναχρονιστικό, απολυταρχικό μοντέλο μιας κοινωνίας χωρίς κανένα εργατικό και κοινωνικό δικαίωμα. Ο εργαζόμενος έπρεπε να διαχειρισθεί σύγχρονα ανεπτυγμένα και πολύπλοκα μέσα παραγωγής που απαιτούν γνώσεις, προσωπικότητα, ευθύνη και πρωτοβουλία. Αυτά είναι παράγωγα ενός ελάχιστου επιπέδου εργασιακών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων κάτω από το οποίο καταρρέει το σύστημα των παραγωγικών σχέσεων και των παραγωγικών δυνάμεων.


 Η νέα αυτή ποιοτική κατάσταση στο καπιταλισμό συνδέθηκε με το πέρασμα του στο μονοπωλιακό καπιταλισμό στις αρχές του 20ου αιώνα. Για το σύστημα τώρα, δε χρειαζόταν αναχρονιστικές και απολυταρχικές εξουσίες που έχουν σαν όνειρο, μοντέλο και στόχο την επανάκτηση του απολύτου ανεξέλεγκτου δικαιώματος διεύθυνσης του κεφαλαίου και των παραγωγικών δυνάμεων από την μονοπωλιακή, πλέον, αστική τάξη αλλά η εισαγωγή ενός νέου μοντέλου που θα ελέγχει πλήρως και προς το συμφέρον της όλη την αναγκαία για τη διευρυμένη αναπαραγωγή του συστήματος δομή των παραγωγικών δυνάμεων. Το απόλυτο και ανεξέλεγκτο δικαίωμα διεύθυνσης και αυτοδιάθεσης του κεφαλαίου μετατράπηκε σε απαίτηση για απόλυτη και ανεξέλεγκτη ρύθμιση όλης της δομής των παραγωγικών σχέσεων και του εποικοδομήματος, των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Η παλιά απολυταρχική πολιτική για την άρνηση κάθε δικαιώματος στους εργαζόμενους έδινε τη θέση της στη πολιτική για οργανωμένη υποταγή και ενσωμάτωση των εργαζομένων και του λαού σε απολύτως ελεγχόμενες λειτουργικές δομές, για τους σκοπούς της σύγχρονης αναπαραγωγής του κεφαλαίου και της μονοπωλιακής αστικής τάξης. Ήταν μια μείξη του παλιού απολυταρχικού δικαιώματος με τις σύγχρονες ανάγκες λειτουργίας των παραγωγικών δυνάμεων σε ένα αμυντικό σύστημα διαχείρισης του συστήματος. 




Γεννήθηκε έτσι ο φασισμός.
 Ο φασισμός αφορά τη διαχείρηση οργανωμένων κοινωνιών σε επίπεδο μονοπωλιακού καπιταλισμού (Γερμανία, Ιταλία, Χιλή, Ελλάδα, τάσεις παγκόσμιας φασιστικοποίησης από τις ΗΠΑ). Αντίθετα τα σκληρά αναχρονιστικά καθεστώτα τύπου Σαουδική Αραβία, Ιράκ, Λιβύη, Βιρμανία, Ταλιμπάν κ.α. δεν χαρακτηρίζονται ως τυπικά φασιστικά παρ’ ότι είναι εξ ίσου ή και περισσότερο ολοκληρωτικά, γιατί αναφέρονται σε διαχείριση κοινωνιών με αναχρονιστική, προ-μονοπωλιακή, κοινωνική οργάνωση και στην επιβολή της κλασσικής αστικής δικτατορίας (της ντόπιας σατικής τάξης με ιμπεριαλιστική στήριξη) για την επιτάχυνση της συσσώρευσης.


 Ο φασισμός επιδιώκει να παρουσιάσει μια νέα οργάνωση της κοινωνίας όπου ο καθένας θα έχει «τη θέση που του αρμόζει». Κοινό ιδανικό θα είναι η υποταγή στο σύστημα εκμετάλλευσης και όλα τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα υπάρχουν μόνο στο μέτρο που αποτελούν απαραίτητο όρο για τη λειτουργία των παραγωγικών δυνάμεων και του συστήματος. Ο φασισμός εναρμονίζει το σύνολο της κοινωνίας στις λειτουργικές απαιτήσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου και αποκαθιστά τα ανεξέλεγκτα δικαιώματα της αστικής τάξης πάνω στο κεφάλαιο και τη κοινωνία ως δικαιώματα της μονοπωλιακής αστικής τάξης, με μια πλήρως ελεγχόμενη πολιτικό-κοινωνική δομή. Αυτή η θέση δεν αφορά μόνο εθνικά επίπεδα διακυβέρνησης αλλά και σύγχρονα παγκοσμιοποιημένα επίπεδα με κυριαρχία των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Σε επίπεδο οικονομίας ο φασισμός σημαίνει αποκατάσταση της ανεξέλεγκτης εξουσίας του κεφαλαίου πάνω στην εργασία και σε επίπεδο πολιτικής αυτονομείται ως απόλυτη και ανεξέλεγκτη πολιτική εξουσία πάνω στο λαό.


 Στο βαθμό που αυτός ο έλεγχος εκτρέπονταν σε απόλυτη αφαίρεση δικαιωμάτων και σε επιστροφή στο απολυταρχικό καθεστώς του κεφαλαίου της πρωταρχικής συσσώρευσης στον ίδιο βαθμό αποδιοργανώνονταν η σύγχρονη παραγωγική διαδικασία και επιταχύνονταν η αποσύνθεση του φασισμού ως λύση στα αδιέξοδα του συστήματος. Πρακτικά δηλαδή ο φασισμός ήταν δέσμιος των ιστορικών εξελίξεων και αδυνατούσε να φέρει τα δικαιώματα κάτω από ένα ορισμένο επίπεδο γιατί το σύστημα το οποίο υποτίθεται ότι επεδίωκε να σώσει αποσυντίθονταν ταχύτερα από τη φυσιολογική αποσύνθεση που έτσι και αλλιώς φέρνει. 


 Η αποκατάσταση των δικαιωμάτων της μονοπωλιακής αστικής τάξης γίνεται για να βελτιωθεί εθνικά και παγκόσμια το ποσοστό κέρδους και η αποδοτικότητα του κεφαλαίου τα οποία «επλήγησαν» από τα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα. Εξ’ ου και η μετά βδελυγμίας καταπάτηση αυτών των δικαιωμάτων από κάθε φασίζουσα τάση. 


 Πηγή του φασισμού λοιπόν δεν είναι τίποτα άλλο παρά η τάση για αποκατάσταση του ανεξέλεγκτου δικαιώματος της μονοπωλιακής αστικής τάξης να διευθύνει τη κεφαλαιοκρατική οργάνωση της κοινωνίας σε ένα ανώτερο επίπεδο οργάνωσης των παραγωγικών δυνάμεων. Υπ’ αυτή την έννοια δεν είναι δυνατή η εξαφάνιση του φασισμού ως φαινόμενο με πολιτικά μέσα παρά μόνο με την εξαφάνιση του ίδιου του μονοπωλιακού κεφαλαίου.


 Παρ’ ότι ο φασισμός αποτελεί πάντα τη πίσω λύση και το κρυφό όνειρο της μονοπωλιακής αστικής τάξης, εν τούτοις χρησιμοποιείται κατά κανόνα μόνο ως έσχατη λύση όταν τα άλλα μέσα, αστική δημοκρατία, μοναρχία, φασίζουσες αστικές δημοκρατίες, ταξική πίεση και ταξική συναίνεση αδυνατούν να διασφαλίσουν μια «αποδεκτή» αποδοτικότητα του μονοπωλιακού κεφαλαίου ή όταν κινδυνεύει ολοκληρωτικά το σύστημα πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας του κεφαλαίου. 


 Ο φασισμός παρ’ ότι βραχυπρόθεσμα φαίνεται να προσφέρει τη λύση της αποδοτικότητας του κεφαλαίου πολύ γρήγορα αποδεικνύεται τροχοπέδη του αφού η παραπέρα ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων μπορεί να επιτευχθεί μόνο με νέο, ανεπτυγμένο, εργατικό δυναμικό για το οποίο προϋπόθεση είναι τα στοιχεία ακριβώς που ο φασισμός στερεί από τη κοινωνία: εργατικά δικαιώματα, συμμετοχή, δημοκρατία, ατομικά δικαιώματα, δικαιώματα στη μόρφωση και το πολιτισμό, ελεύθερος χρόνος κλπ. Αυτή η εσωτερική αντίφαση του συστήματος παρεμποδίζει την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και του ίδιου του κεφαλαίου και έτσι εξαναγκάζει τη μονοπωλιακή αστική τάξη να τον χρησιμοποιεί μόνο ως έσχατη λύση. Εννοείται βέβαια ότι σε κοινωνικό επίπεδο ο φασισμός οδηγεί τελικά όλο το λαό σε μαχητική αντίθεση με τις πολιτικές επιλογές της αστικής τάξης και οι αιματηροί, κατά κανόνα, αγώνες επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο τους όρους αξιοποίησης του κεφαλαίου και τους όρους διεύθυνσης της κοινωνίας.


 Ο φασισμός αναδεικνύει με τη λειτουργία του το αδιέξοδο που έχει ο καπιταλισμός στο μονοπωλιακό του στάδιο. Χωρίς ανάπτυξη εργατικών, δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων είναι αδύνατο να αναπτυχθεί παραπέρα αλλά κάθε τέτοια ανάπτυξη αποτελεί αυτόματα ένα περιοριστικό στοιχείο στην ουσία της πραγμάτωσης του. Η εσωτερική αντίφαση παραγωγικών δυνάμεων – παραγωγικών σχέσεων είναι απόλυτη. Έτσι θεμελιώνεται και το αναγκαίο και αναπόφευκτο της κοινωνικοποίησης του κεφαλαίου ως μόνη λύση στην αντίφαση. Καταπολεμώντας αυτή τη νομοτελειακή τάση ο φασισμός, θέλει να αποτρέψει τη κοινωνικοποίηση του κεφαλαίου με τη κεφαλαιοκρατικοποίηση της κοινωνίας.


 Σε πολιτικό επίπεδο βέβαια βλέπουμε τη φασιστική τάση να εκδηλώνεται ως ακροδεξιά τάση που λειτουργεί στα όρια του αστικού κοινοβουλευτισμού εν αναμονή κατάργησης του. Έτσι γίνεται πολιτική ζύμωση για να αποδεχθεί τμήμα του λαού τη φασιστική λύση, με ένα συνοθύλευμα συνθημάτων λαϊκισμού, αντικομουνισμού, ρατσισμού, εθνικισμού, πατριδοκαπηλίας, ξενοφοβίας, θρησκοληψίας κλπ Άλλοτε πάλι βλέπουμε έναν υφέρπον φασισμό μέσα από προσπάθειες απαξίωσης της πολιτικής, των κομμάτων, των θεσμών της αστικής δημοκρατίας κλπ με την «αθώα» συμβολή πολλών κομμάτων, μέσων μαζικής ενημέρωσης, «απολίτικων» δήθεν φορέων κλπ.


 Το ότι ένα μέρος του λαού ακολουθεί την ακροδεξιά δεν είναι παράξενο. Ο φασισμός στηριζόμενος στη πιο επιθετική μερίδα του κεφαλαίου που διαθέτει τεράστια μέσα προκειμένου να κερδίσει πολλαπλάσια καταφέρνει να εξιδανικεύει τη πλήρη υποταγή του λαού στο κεφάλαιο ως τη νέα σταθερά διασφαλισμένη δομή και ιεραρχία της κοινωνίας όπου ο καθένας θα έχει διασφαλισμένη (!)τη «θέση του». Ο άνεργος, ο μικροαστός που απειλείται , ο αγρότης που ξεκληρίζεται, ο νέος που δεν έχει μέλλον, όλοι μπορούν να ονειρευτούν μια «νέα τάξη». Ακόμη κι αν σημαίνει υποταγή, μέρος από αυτούς δέχονται ν’ ανταλλάξουν αυτή την υποταγή με την υποτιθέμενη σταθερότητα, άσχετα τι συμβαίνει στο τέλος. Η ένταξη αυτή θυμίζει το δούλο που δεν αμφισβητεί το δικαίωμα του δουλοκτήτη να του αφαιρεί τη ζωή αλλά του το αναγνωρίζει επισήμως ελπίζοντας ότι θα το χρησιμοποιήσει για άλλους ή ότι θα το καθυστερήσει εν όσο είναι χρήσιμος…


 Ειδική μνεία πρέπει να γίνει για τα μεσαία στρώματα που έχοντας θητεύσει ως μικροκαπιταλιστές έχουν γευθεί το απόλυτο δικαίωμα εξουσίας του κεφαλαίου το οποίο με κάθε κρίση χάνουν και έτσι παράγουν ακραίους και ένθερμους οπαδούς της αποκατάστασης αυτού του δικαιώματος ονειρευόμενοι μερίδιο της εξουσίας από τη μεγαλοαστική τάξη δια μέσου της υποταγής σ’ αυτή στο σύστημα του φασισμού. Αυτή η ταύτιση δια της υποταγής είναι μια από τις πιο επικίνδυνες πτυχές του φασισμού.


 Σε κάθε περίπτωση η ιδεολογική και πολιτική υποδούλωση στα συμφέροντα της μονοπωλιακής αστικής τάξης ενός μέρους των μικροαστών, των εργαζομένων και του λαού γενικότερα, αποτελεί προϋπόθεση πολιτικής άνθισης του φασιστικού φαινομένου. Όταν δια μέσου της συνεχούς προπαγάνδας, πίεσης και δυναμικών ενεργειών μεταβληθεί αρνητικά για το λαό αλλά και για την αστική δημοκρατία ο πολιτικός και ταξικός συσχετισμός δυνάμεων, τότε αναπτύσσεται και δρομολογείται ο φασισμός. Εννοείται βέβαια ότι σ’ όλη αυτή τη διαδικασία υπάρχει η στήριξη μέρους ή όλης της μονοπωλιακής αστικής τάξης είτε άμεσα με οικονομικά μέσα είτε έμμεσα με «βοήθειες» από το κρατικό μηχανισμό και άλλα κέντρα ελέγχου και χειραγώγησης της κοινωνίας.


 Ειδικά πρέπει να επισημάνουμε ότι η ακροδεξιά και ο φασισμός ενυπάρχουν πάντα στο περιθώριο του πολιτικού συστήματος ως εν δυνάμει λύσεις και τίθενται σε ύπνωση ή εγρήγορση όταν η ανάγκη της κυρίαρχης τάξης το επιτάσσει. Γι’ αυτό και οι ανοδικές και πτωτικές πορείες αυτών των φαινομένων δεν εξηγούνται επαρκώς μόνο με αναλύσεις σε επίπεδο πολιτικών λειτουργιών και ακόμη περισσότερο βέβαια με ιδεολογικούς όρους αναλύσεων (έλξη στις ακραίες ιδέες κλπ)


 Συμπέρασμα.


 Συμπερασματικά διαπιστώνουμε ότι το φασιστικό φαινόμενο και η ευρύτερη ακροδεξιά τάση είναι ένα παράγωγο της καρδιάς του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής στο μονοπωλιακό στάδιο ανάπτυξης και όχι ένα παράγωγο της ελλιπούς λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό σύστημα αν λειτουργεί καλά μπορεί να το περιορίσει όχι όμως να το εξαλείψει. Ωστόσο όταν τα ζωτικά συμφέροντα της μονοπωλιακής αστικής τάξης το επιβάλλουν, το πολιτικό σύστημα λειτουργεί με τέτοιο τρόπο που να εκτρέφεται το φασιστικό φαινόμενο. Η μετάβαση στο φασισμό βίαια (Χιλή, απριλιανή δικτατορία) ή δια μέσου του κοινοβουλευτικού συστήματος( Χίτλερ, Μεταξάς) ενυπάρχει πάντα στο σύστημα καθ ότι αποτελεί εναλλακτική πολιτική μορφή διαχείρισης του. 


 Ανάγοντας το φασιστικό φαινόμενο σε σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο επίπεδο με κυριαρχία πολυεθνικών επιχειρήσεων και ιμπεριαλιστική επικυριαρχία βλέπουμε ότι συντελούνται αναλογικά παρόμοιες κινήσεις με επιβολή παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής τάξης. Στη «τάξη» αυτή εντάσσεται η υποταγή των κρατών, οι επιμέρους εθνικές ακροδεξιές κινήσεις, ο γενικός περιορισμός εθνικών, δημοκρατικών και ατομικών δικαιωμάτων κλπ. Στο βαθμό που ανατρέπονται σε βάρος των λαών οι συσχετισμοί δυνάμεων και στο βαθμό που είναι αναγκαία η βίαιη διοικητική και εξωοικονομική παρέμβαση για αποκατάσταση της αποδοτικότητας του πολυεθνικού κεφαλαίου, στον ίδιο βαθμό θα έχουμε μια πορεία παγκόσμιας φασιστικοποίησης με άπειρες επί μέρους ειδικές τοπικές εθνικές και περιφερειακές μορφές. 
 Ο νέος κίνδυνος είναι αδιαμφισβήτητος.
 Αναρτήθηκε από  symastev

Ελεεινή χυδαιολογία

Ελεεινή χυδαιολογία 

 Συνεχίζουν με αμείωτη ένταση, τα αστικά μέσα ενημέρωσης και τα παρακλάδια τους στο διαδίκτυο, είτε πρόκειται για ακροδεξιούς, φασιστικούς ιστοχώρους, είτε για πολύχρωμα και εναλλακτικά μπλογκς, να σπέρνουν συκοφαντίες και ψεύδη για την στάση του ΚΚΕ απέναντι στην καθεστωτική ανακύρηξη ως κίνημα, της πώλησης φθηνής πατάτας απο τους παραγωγούς μερικών περιοχών της Μακεδονίας.


 Το παρακάτω κείμενο μας στάλθηκε από φίλο του μπλογκ και δημοσιεύεται σε διάφορα παρακρατικά / ακροδεξιά μπλογκς και ιστοχώρους, τα οποία όμως όλα παραθέτουν ώς πρωταρχική πηγή, ... το blog της zougla.gr του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου.


Το ΚΚΕ ελέγχει τον Σύνδεσμο Εμπόρων χονδρικής της Κεντρικής Λαχαναγοράς Αθηνών(ΟΚΛΑ) Γι αυτό γαυγίζει κατά της πρωτοβουλίας πολιτών για φθηνά οπωρολαχανικά, χωρίς μεσάζοντες, απευθείας στον καταναλωτή. 
Όχι μόνο ελέγχει και παίρνει μίζες συνδρομές, αλλά το πιθανότερο έχει και δικές του εταιρείες εμπορίας στην ΟΚΛΑ. Τι νομίζετε οτι γινόταν τόσα χρόνια με τις εξαγωγές πορτοκαλιών στη Ρωσία, ή τι νομίζετε οτι γινόταν τόσα χρόνια με τις εισαγωγές απο την Ρωσία; 


Καταρχάς ... το ότι το ΚΚΕ δεν "ελέγχει" κανέναν σύνδεσμο Εμπόρων στην χώρα, πόσο μάλλον τον Σύνδεσμος Eμπόρων Κεντρικής Λαχαναγοράς Αθηνών (ο σύνδεσμος ονομάζεται ΣΕΚΛΑ και όχι ΟΚΛΑ γκαιμπελίσκοι !!!) αυτό είναι γνωστό ακόμα και στα κοινά εννιάοπα τούβλα που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή οπτοπλινθοδομών. 
Στην αρχή θεωρήσαμε πως ο άθλιος προβοκάτορας που κατασκεύασε την παραπάνω χυδαιολογία, χρησιμοποίησε την επιρροή του ΠΑΜΕ σε κάποιο σωματείο εργαζομένων της λαχαναγοράς ώστε να την παρουσιάσει ως "έλεγχο των εργοδοτών εμπόρων" !!! (Είναι αστείο και μόνο που το διαβάζω) 


 Αλλά από όσο μαθαίνουμε ούτε καν ταξικό σωματείο εργαζομένων δεν υπάρχει στην λαχαναγορά ... Όχι δηλαδή πως θα είχα κάποια διαφορά, αλλά τουλάχιστον θα κατανοούσαμε από που το ξεκίνησε ο σεναριογράφος της παραπάνω λασπολογίας, για να καταλήξει στο παραπάνω αποτέλεσμα. Όπως βλέπετε όμως, οι γκαιμπελίσκοι δεν έχουν τέτοια προβλήματα. Κατασκευάζουν σενάρια απο το πουθενά.


 Μάλιστα ο προβοκάτορας το προχώρησε και ένα βήμα παρακάτω, λέγοντας πως το ΚΚΕ παίρνει μίζες απο το σωματείο (των εμπόρων ντε ...) λες και πουλάει προστασία σε νυχτερινά κέντρα, και πως πολύ πιθανό (άφησε και μια μικρή πιθανότητα να μην ισχύει δηλαδή ?!?!) έχει και δικές του εταιρείες εμπορίας !


 Το ξέρουμε πως το παραπάνω απευθύνεται σε άτομα περιορισμένης ευθύνης, αλλά μέσα στην καχυποψία που καλλιεργείται απο το ίδιο το σύστημα σε αυτήν φάση αποδόμησης του πολιτικού σκηνικού, ώστε να ελέγξει καλύτερα τις εξελίξεις ... ποτέ δεν ξέρεις τι αποτέλεσμα θα έχει αυτή η συνεχιζόμενη λασπολογία, η οποία αναμένουμε πως θα ενταθεί, όσο θα πλησιάζουμε στις εκλογές !


 Το ΚΚΕ δεν είναι σαν τα μούτρα τους, δεν χρηματίζεται, δεν συνδιαλλεγεται με εργοδότες, δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς και απειλές. Τα παραπάνω είναι δουλειά των αστικών κομμάτων, των καθεστωτικών  δημοσιογράφων και των πολύχρωμων βοηθών τους στο διαδίκτυο.
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  Redfl

7η Μάρτη 1944. Επί τέλους, Κοκκινιά ΞΥΠΝΑ και ζωντάνεψε την ιστορία σου.

7η Μάρτη 1944. Επί τέλους, Κοκκινιά ΞΥΠΝΑ και ζωντάνεψε την ιστορία σου.

...Άλλη μια επίθεση στην πόλη έχει αναχαιτισθεί...ο λαός της κοκκινιάς πανηγυρίζει. Βλέπει τα παλικάρια του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ να αψηφούν τον θάνατο, για να μην πατήσουν οι Ναζί την Κοκκινιά.

«Τα χωνιά του ΕΑΜ» έργο του Α. Τάσσου

...Το βράδυ οι ΕΑΜίτες γεμίζουν τους τοίχους με συνθήματα , ενώ τα χωνιά του ΕΑΜ ακούγονται σε κάθε γωνιά της πόλης.

«Προσοχή! Προσοχή! Σας μιλά το ΕΑΜ! Σας μιλά το ΕΑΜ!
Αδέλφια, η σημερινή μέρα θα μείνει αξέχαστη για την Κοκκινιά μας. Για όλη την Ελλάδα.
Θα μείνει αξέχαστη η 7η Μάρτη 1944.
Κοκκινιώτες, Κοκκινιώτισες, σήμερα οι κατακτητές και οι εθνοπροδότες πήραν ένα καλό μάθημα από το λαό της Κοκκινιάς και από τα παλικάρια μας τους ΕΛΑσίτες!»....*

Τιμή και δόξα στα ηρωικά νιάτα της Κοκκινιάς της 10ετίας του '40

Φάτα Μοργκάνα,* είναι η Κοκκινιά.

Κοκκινιά ΞΥΠΝΑ, ο λαός, σου τραγουδά γιατί πριν

πολεμίσει, με της πηγής σου το νερό, ζήτα να κοινωνίσει

Κοκκινιά (τότε) 1949,
οδός Γ. Κονδύλη & Καισαρείας

Κοκκινιά (σήμερα) 2012,
οδός 7ης Μάρτη 1944 (πρώην Γ. Κονδύλη) & Καισαρείας

*Από το Χρονικό Μνήμης «το μπλόκο της Κοκκινιάς» Δήμος Νικαίας, εκδ. 2004

** Φάτα Μοργκάνα. Ονομασία που χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει ένα ιδιαίτερο είδος αντικατοπτρισμού. ΕΔΩ

Από το blog ARTEKRAN

ΠΕΡΙ «ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ» ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ...

ΠΕΡΙ «ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ» ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ...

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Με αφορμή ότι την τρέχουσα περίοδο τη συνοδεύει πολύς λόγος για τις «ιστορικής σημασίας» αποφάσεις που λαμβάνονται στις Βρυξέλλες και στα Γιούρογκρουπ, η μνήμη γύρισε σε μια παλιότερη, αλλά εξίσου «ιστορική» απόφαση.

Το «ιστορικό» εκείνο συμβάν συνετελέσθη στις 20/6/2000, πριν από δώδεκα σχεδόν χρόνια.

Πριν υπενθυμίσουμε ποια ήταν αυτή καθ' αυτή η τότε «ιστορική» απόφαση, αξίζει να δούμε τον τρόπο με τον οποίο προβλήθηκε και πανηγυρίστηκε από τους πρωταγωνιστές της στο εσωτερικό της χώρας:

*

Η Ελλάδα, όπως ελέχθη τότε, «τώρα είναι δυνατή».

Η χώρα, μας διαβεβαίωναν, έχει τις «καλύτερες προϋποθέσεις για να καθορίζει πιο αποτελεσματικά τη δική της ιστορία».

Πρόκειται, τονιζόταν με θριαμβευτικό ύφος, για «ιστορικό βήμα και αναπτυξιακό άλμα».

Τα λόγια αυτά ανήκαν στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη...

*

Ακόμα πιο ενθουσιώδης ήταν ο τότε υπουργός Οικονομίας, ο Γιάννος Παπαντωνίου.

Πάρτε μια γεύση:

«Είναι για τους Ελληνες και τις Ελληνίδες μια μέρα πανηγυρισμού».

«Η Ελλάδα αποκτά τη θέση που της αξίζει (...). Για πρώτη φορά θα βρίσκεται στην πρώτη ευρωπαϊκή ταχύτητα, στην πρωτοπορία των ευρωπαϊκών λαών».

«Αποτελεί για τη χώρα μας, για το λαό μας, ένα ιστορικό γεγονός. Είναι η δικαίωση μιας μεγάλης εθνικής προσπάθειας. Σηματοδοτεί την έξοδο από μια μακρά περίοδο οικονομικής στασιμότητας και περιθωριοποίησης και τη συμμετοχή στο σύγχρονο κόσμο των ανοικτών οριζόντων, της ταχύτερης ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας».

Αυτά διατυμπάνιζαν, τότε...

***

Τι ήταν, όμως, τούτο το τόσο κοσμοϊστορικό που είχε επισυμβεί, ώστε σύμπασα η καθεστηκυία πολιτική τάξη να καλεί διά στόματος πρωθυπουργού και υπουργού Οικονομίας τον ελληνικό λαό να στήσει γιορτές και πανηγύρια;

Ποιο ήταν το «ιστορικό γεγονός», για το οποίο οι Σημίτης και Παπαντωνίου, σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ, αφειδώλευτα η ΝΔ, όλα τα κόμματα της «ευρωπαϊκής προοπτικής της Ελλάδας» και σύμπαντα φυσικά τα ΜΜΕ θριαμβολογούσαν και είχαν στήσει τούτο τον τρελό χορό;

Τι συνέβη για το οποίο θα έπρεπε να ντυθούμε τσολιαδάκια και να βγούμε τρισευτυχισμένοι στους δρόμους;

Εκείνο που συνέβη στις 20/6/2000 ήταν η επίσημη επικύρωση στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στην Πορτογαλία,

ότι η Ελλάδα έμπαινε και επισήμως στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ),

ότι γινόταν μια χώρα του «ευρώ»...

*

Περί αυτής της «επένδυσης ασφαλείας» (!), επρόκειτο...

Περί αυτής της εγγυημένης «κοινωνικής ευημερίας», επρόκειτο...

Για την ένταξη στην ΟΝΕ και το «απάνεμο λιμάνι» του ευρώ ήταν όλα αυτά τα πανηγύρια...

*

Ε, λοιπόν, σήμερα, δώδεκα χρόνια αργότερα,

εν μέσω μιας καπιταλιστικής κρίσης που καταδεικνύει τα πραγματικά όρια της κεφαλαιοκρατικής «ανάπτυξης»,

μετά από δυο μνημόνια,

με το τρίτο μνημόνιο να έχει ήδη προσχεδιαστεί,

με ένα λαό στην πλήρη χρεοκοπία και με μια χώρα σε καθεστώς «ελεγχόμενης χρεοκοπίας»,

σε μια Ελλάδα - παράδεισο για μια χούφτα πολυεθνικές, μονοπώλια και «νταβατζήδες» που χτίστηκε πάνω σε μια Ελλάδα - κόλαση φτώχειας, ανεργίας, υποσιτισμού και αστέγων,

μάλλον δεν υπάρχει κανείς, πια, που έχει λόγο να διαφωνήσει για το πόσο... «ιστορική» ήταν και εκείνη η απόφασή τους.

ΠΙΤΣΕΣ...

Ξέρετε γιατί ο Ανδρουλάκης ψήφισε και το δεύτερο μνημόνιο;

Διότι, όπως είπε, είναι ένας... «ελευθεριακός κομμουνιστής».

Ως τέτοιος λοιπόν - «ελευθεριακός κομμουνιστής» - ψηφίζει τα μνημόνια, κόβει μισθούς, αφαιρεί συντάξεις και εγκαθιδρύει τα εργασιακά Γκουαντανάμο, ο Ανδρουλάκης.

Και ως τέτοιος - «ελευθεριακός κομμουνιστής» - είναι που αραδιάζει τις κάθε λογής παρόλες του έσχατου πασοκισμού της μπουρδολογίας.

Μιας και ο καθένας ό,τι έχει δίνει, ας συνεχίσει ο Ανδρουλάκης να δίνει κι άλλες παρόμοιες ατάκες, βγαλμένες από το αστείρευτο εργαστήρι της γελοιότητας και της φαιδράς πορτοκαλέας που φέρει τη φωτεινή επιγραφή: «Είσαι ό,τι δηλώσεις»...

Δεδομένης δε της ικανότητάς του να αμολάει τούτες τις «πίτσες (Σόι)μπλε» όταν μιλάει, ίσως κάποτε να τα καταφέρει να ανέβει... επίπεδο και να πιάσει σε «κομμουνιστοσύνη» έναν άλλο «ελευθεριακό κομμουνιστή» (και ίνδαλμά του ενδεχομένως). Εκείνον που διαφήμιζε τις «πίτσες Χατ»...

ΠΟΙΟ «ΚΟΥΡΕΜΑ»;...

Δείτε τώρα τι κρύβεται πίσω από τα PSI τους και από τα περί της «σωτηρίας της πατρίδας»:

Στην «Απόφαση ανταλλαγής ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου» του υπουργείου Οικονομικών που εξεδόθη από τις 15 Φεβρουαρίου ορίζεται ότι η ανταλλαγή των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου ύψους 42,732 δισ. ευρώ «κάτοχοι των οποίων είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωσύστημα» θα γίνει με ομόλογα

«ίσης συνολικής ονομαστικής αξίας»...

*

Τι σημαίνει αυτό:

Οτι ενώ σήμερα τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου κινούνται σε επίπεδα πραγματικής αξίας κατά50%-70% χαμηλότερα της ονομαστικής τους αξίας,

εντούτοις η συγκυβέρνηση Παπαδήμου, Βενιζέλου, Σαμαρά, εγγυάται στην ΕΚΤ και στο... Ευρωσύστημα την καταβολή του συνόλου του ποσού για τα «χαρτιά» που έχουν στα χέρια τους!

*

Με άλλα λόγια, στο όνομα της «εξυπηρέτησης» που μας προσφέρουν οι «εταίροι» και «φίλοι» μας,

το ελληνικό κράτος δεσμεύεται ότι θα καταβάλει στους ευρωπιστωτές μας στο μέλλον ακέραιο το ποσό των42,732 δισ. ευρώ για ομόλογα των οποίων η αξία σήμερα δεν είναι ούτε η μισή!

*

Την ώρα δηλαδή που «κουρεύονται» μισθοί, συντάξεις και εργασιακά δικαιώματα, και όλα αυτά στο όνομα της «βοήθειας προς την Ελλάδα», προκύπτει ότι αν κάποιος «βοηθάει» κάποιον αυτός είναι το ελληνικό Δημόσιο, το οποίο δεσμεύεται ότι:

Με τους φόρους και τα χαράτσια που φορτώνει τον ελληνικό λαό, το ελληνικό και ευρωπαϊκό τραπεζικό κονκλάβιο που απαρτίζει την ΕΚΤ θα εισπράξει από το υστέρημα του λαού ένα επιπλέον ποσό ύψους 20 - 30 δισ. ευρώ από την πραγματική αξία των ομολόγων που σήμερα κατέχει, αφού οι απαιτήσεις της ΕΚΤ και του... Ευρωσυστήματος

δεν «κουρεύονται» ούτε κατά ένα ευρώ.

ΛΟΒΕΡΔΟΣ...

Ο Λοβέρδος, αφού πρώτα δήλωσε ότι είναι έτοιμος μετά τις εκλογές να βάλει τα δυνατά του για μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ υπό την πρωθυπουργία του Αντώνη Σαμαρά,

κατόπιν με όλο το πάθος του «σοσιαλιστή» που αρμόζει στο πασίγνωστο πολιτικό του ανάστημα πήρε τη σκυτάλη από τους Βενιζέλο - Σαμαρά και επιτέθηκε κι αυτός στο ΚΚΕ.

Αλλά, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, στην περίπτωση του Λοβέρδου το μόνο σχόλιο που αρμόζει είναι αυτό ακριβώς που είχε πει ο ίδιος ο Λοβέρδος:

«Δεν υπάρχει σάλιο»...

«Φρόνιμα και ταπεινά πάω με κείνον που νικά.

Αν θέλεις να χαρείς τη λευτεριά νωρίς, γίνε προδότης, γίνε.

Θα 'ναι μαζί σου οι νόμοι και η πλερωμένη γνώμη.

Πέτα την ανθρωπιά σου.

Κι απ' τον αφέντη πιάσου.

Κι άμα σε φτύσει και αυτός,

να κάθεσαι σκυφτός.

Και θα 'χεις τα πρωτεία

στη σάπια πολιτεία».

Κώστας ΒΑΡΝΑΛΗΣ

*Δημοσιεύτηκε στον "Ριζοσπάστη" (3/2/2012).

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΦΙΛΗΣ : «Σε ηλίθιους απευθύνεστε;» VIDEO

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΦΙΛΗΣ : «Σε ηλίθιους απευθύνεστε;»

 

Σκληρή ήταν η απάντηση του ΚΚΕ στις ευθείες βολές του Αντ. Σαμαρά από το βήμα της βουλής, που κάλεσε την Αριστερά να «μην κουνάει το δάχτυλο».

«Ήταν αναμενόμενη η συγχορδία. Φοβάστε ε; Νιώθετε την ανάσα του λαού γιατί

έχει πείρα πλέον και σας αντιλαμβάνεται. Σήμερα αναδείχθηκε το μεγάλο μαύρο μέτωπο που έχετε συγκροτήσει» είπε στην παρέμβαση του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης, που έκανε λόγο για «πολιτικό θράσος» του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να καταδικάζει τον λαό και να καταγγέλλει παράλληλα το ΚΚΕ.

«Είναι θράσος, ντροπή να κατηγορείτε εμάς ή και τον ίδιο τον λαό. Εσείς δεν είχατε κυβερνητική πλειοψηφία; Σε ποιους τα πουλάτε αυτά; Σε ποιους απευθύνεστε; Σε ηλίθιους;» αναρωτήθηκε ο Θανάσης Παφίλης.
«Μιλάτε εσείς για προνόμια; Τους δίνατε κάτι παραπάνω για να σας ακολουθούν πολιτικά. Εσείς είσαστε υπεύθυνοι. Τώρα που οι μάσκες έπεσαν τα κόμματα που υπερασπίζονται τον καπιταλισμό να μην μπορείτε να υποσχεθείτε ότι θα του δώσετε τουλάχιστον όσα και πριν. Τι του λέτε αυτού του λαού εσείς; Ότι θα ζήσετε όπως το '50, το '40» υπογράμμισε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ.

Την ίδια στιγμή σε ανακοίνωση του το ΚΚΕ κάνει λόγο για «θρασύτατη επίθεση» του Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή κατά του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος και τον χαρακτηρίζει «υπόλογο» για την πορεία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. «Για την κρίση και το χρέος, για την βάρβαρη επίθεση στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα ευθύνεται το σύστημα και ο «ευρωμονόδρομος» που υπηρετεί το δικό σας κόμμα, μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα αστικά κόμματα. Όλες τις κρίσιμες αντιλαϊκές αποφάσεις τις λάβατε συναινετικά, πράγμα που σήμερα κάνετε ξετσίπωτα, με γνώμονα τα στρατηγικά συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου» αναφέρει το ΚΚΕ και προσθέτει: «Μαζί εντάξατε τη χώρα στην ΕΟΚ - ΕΕ , στο ΝΑΤΟ, από κοινού διαμορφώσατε το κράτος, άλλοτε με κρατικοποιήσεις, από το 1974, και άλλοτε με ιδιωτικοποιήσεις ώστε να στηρίζει τα προνόμια και τις φοροαπαλλαγές της πλουτοκρατίας. Μαζί διαμορφώσατε το αστικό πολιτικό σύστημα που εξαπατά το λαό και εκτελεί τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα, μαζί με το ΠΑΣΟΚ διαμορφώσατε την εργατική αριστοκρατία που ηγείται στη ΓΣΕΕ και υπηρετεί το σύστημά σας και όχι τους εργάτες». «Είστε το ίδιο υπόλογος, όσο και το ΠΑΣΟΚ και οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να σας τιμωρήσουν το ίδιο σκληρά με την ψήφο και την πάλη τους» καταλήγει το ΚΚΕ.

Real.gr