Κοντός ψαλμός

Μπήκαμε πια για τα καλά στην προεκλογική περίοδο. Το μαρτυρά η ένταση με την οποία τα κόμματα που τσακίζουν το λαό κι από κοντά τα αστικά μέσα ενημέρωσης καταφεύγουν στον εκβιασμό, στα ψέματα, στην τρομοκρατία.

Μ' αφορμή τα επεισόδια στο ντέρμπι της προηγούμενης Κυριακής αναπτύσσεται μια φιλολογία του τρόμου επί παντός: Τρόμος στο γήπεδο, τρόμος στο κέντρο της Αθήνας, τρόμος στις γειτονιές. Ετσι που να κάνουν το λαό να ζητάει λύτρωση σε περισσότερη αστυνομία. Κάπως έτσι στην πρώτη διετία της κυβέρνησης Σημίτη σχεδόν διπλασίασαν τους αστυνομικούς κι έστησαν ειδικά αστυνομικά σώματα για κάθε κατηγορία πολιτών.

Παράλληλα, τα παράσιτα οι καπιταλιστές βγήκαν στο μεϊντάνι για να τρομοκρατήσουν το λαό ότι αν επιλέξει τους κομμουνιστές θα επέλθει χάος.

Ποιοι μιλάνε; Αυτοί που αρπάζουν την απλήρωτη δουλειά των εργατών. Αυτοί που νιώθουν πως πια κάτι αλλάζει στη συνείδηση των εργατών: Αυτό που οι καπιταλιστές παρουσιάζουν σαν «εθνικό», το συμφέρον τους, δηλαδή, επιστρέφεται από τους εργάτες που όλο και πιο επίμονα προβάλλουν τα αιτήματά τους με όρους αντιπαράθεσης τάξης με τάξη.

Το μπαράζ των δηλώσεων που στοχεύουν να ορθώσουν φράγμα στη σχέση του ΚΚΕ με την εργατική τάξη αποκαλύπτει ένα ακόμα παραμύθι: Ως πρόσφατα οι αστοί ισχυρίζονταν πως ο ελληνικός λαός υπομένει στωικά τα μέτρα, ούτε λίγο ούτε πολύ τα στηρίζει. Τώρα οι αστοί σκυλιάζουν. Γιατί μετράνε ως και μέσα στο «σπίτι» τους την αντίθεση. Στις γυναίκες που κρατάνε τα παιδιά των αστών. Στους μαγείρους που τους ταΐζουν. Στους φύλακες που τους φυλάνε. Σ' όλους αυτούς που πια το αφεντικό βλέπει τον εχθρό του. Και δικαίως χάνει τον ύπνο του.

Κοντός ψαλμός οι εκλογές. Ακόμα πιο κοντός οι διαρκείς αγώνες που όσο κι αν τους ξορκίζουν, θα αναπτύσσονται εκεί που δεν τους περιμένουν.

Στην πορεία προς αυτές τις εκλογές καταγράφεται ήδη ένα νέο ποιοτικό στοιχείο. Η εργατική τάξη και το Κόμμα της, το ΚΚΕ, έχουν κάνει καθαρό πως δε θα φτάσουν στην κάλπη απλά για να καταγράψουν ένα συσχετισμό της στιγμής, αλλά θα φτάσουν ως εκεί με διαρκή ταξική αντιπαράθεση εκεί ακριβώς που κρίνεται στην πράξη η εφαρμοζόμενη πολιτική, εκεί ακριβώς που ο εργάτης μετράει ποιος είναι με ποιον. Η μάχη για τις Συμβάσεις είναι ήδη σε εξέλιξη.

***

Στην πορεία προς τις εκλογές τα κόμματα που αποφάσισαν και στηρίζουν την επιβολή της σύγχρονης βαρβαρότητας στους εργασιακούς χώρους, προσπαθούν να βγάλουν από πάνω τους την ευθύνη για την πολιτική που στηρίζουν. Ετσι άρχισαν πάλι να μιλάνε για την τρόικα και να βγάζουν την ουρά τους απέξω.

Κανένας δεν ξεχνά: Μαζί τα αποφάσισαν, μαζί πρέπει να καταδικαστούν.

***

Θέλουν να δείξουν πως γυρνάνε σελίδα. Μιλάνε πάλι για εθνική πολιτική με αυτονόητο την παραμονή στην ΕΕ. Αυτή η πολιτική αφορά στα συμφέροντα των καπιταλιστών και μόνο αυτών. Για την εργατική τάξη κριτήριο και στις εκλογές είναι η μάχη της για την ανατροπή της πολιτικής του κεφαλαίου.

Γεγονός που αντιλαμβάνεται η αστική τάξη κι έτσι ψάχνει πάλι «συνταγή» για να πείσει ότι παρά το μνημόνιο υπάρχει κι άλλος τρόπος ώστε τα μέτρα να μην είναι βάρβαρα.

Οι ίδιοι έχουν υπογράψει ότι και μετεκλογικά όποιος κι αν είναι στην κυβέρνηση θα εφαρμόσει απαρέγκλιτα τη δανειακή σύμβαση. Δεν ξεπλένονται.

***

Για την εργατική τάξη τον δρόμο τον δείχνει το λάβαρο που ενοχλεί. Αυτό που γράφει «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

ΓΕΡΜΑΝΙΑ Συνεχίζονται οι απεργίες στο δημόσιο τομέα

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Συνεχίζονται οι απεργίες στο δημόσιο τομέα

ΒΕΡΟΛΙΝΟ.--

Συνεχίζονται για δεύτερη εβδομάδα οι προειδοποιητικές απεργίες στο δημόσιο τομέα με τους εργαζόμενους να διεκδικούν ουσιαστικές αυξήσεις στις αποδοχές τους μετά από μία δεκαετία λιτότητας, στασιμότητας, ακόμη και μείωσης των αποδοχών τους, απώλειας θέσεων εργασίας και απλήρωτων υπερωριών.

Λιτότητα και συρρίκνωση αποδοχών και δικαιωμάτων, που έχει συμβάλλει στη διεύρυνση της ανισότητας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης προκειμένου να καταστεί η «Γερμανία παγκόσμια οικονομική υπερδύναμη», δηλαδή το κεφάλαιο, και η οποία επιβλήθηκε με τη συνέργεια των εργοδοτικών συνδικάτων.

Οι εργαζόμενοι έχουν απορρίψει κατηγορηματικά την αύξηση της τάξης του 3,3% που προσφέρει η εργοδοτική πλευρά που ουσιαστικά σημαίνει μείωση των αποδοχών τους, κι επιμένει σε αύξηση των αποδοχών τους κατά 6,5% ή περίπου 200 ευρώ σε μεικτές αποδοχές. Το μεγαλύτερο συνδικάτο «Ver.di» που εκπροσωπεί τουλάχιστον 2 εκατομμύρια εργαζόμενους, έχει ουσιαστικά εξαναγκαστεί, εξαιτίας της πίεσης των εργαζομένων, να υιοθετήσει την κλιμάκωση του αγώνα. Ο αριθμός των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα έχει μειωθεί πάνω από 40% την τελευταία 20ετία, από 5,7 εκατομμύρια σε 3,1 εκατομμύρια, ενώ την ίδια στιγμή ο αριθμός των μερικά απασχολούμενων αυξήθηκε περισσότερο από ένα εκατομμύριο.

ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ του ΚΚΕ ΚΑΤΑ της ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ -VIDEO.)

ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ του ΚΚΕ ΚΑΤΑ της ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ (20-3.)

.

Η στάση των κομμουνιστών απέναντι στα διάφορα κόμματα της αντιπολίτευσης

Η στάση των κομμουνιστών απέναντι στα διάφορα κόμματα της αντιπολίτευσης


Σύμφωνα με όσα είπαμε στο 2ο Μέρος βγαίνει από μόνη της η σχέση των κομμουνιστών προς τα συγκροτημένα πια εργατικά κόμματα, δηλαδή η σχέση τους προς τους χαρτιστές στην Αγγλία και τους αγροτικούς μεταρρυθμιστές στη Βόρεια Αμερική. 


Αγωνίζονται για την επίτευξη των άμεσων σκοπών και συμφερόντων της εργατικής τάξης, αλλά στο σημερινό κίνημα εκπροσωπούν ταυτόχρονα και τo μέλλον του κινήματος. Στη Γαλλία, οι κομμουνιστές τάσσονται με το σοσιαλιστικό-δημοκρατικό κόμμα[1] ενάντια στη συντηρητική και ριζοσπαστική αστική τάξη, χωρίς όμως να παραιτηθούν από τo δικαίωμα να κριτικάρουν τις φράσεις και τις αυταπάτες που έχουν την προέλευσή τους στην επαναστατική παράδοση. 


Στην Ελβετία υποστηρίζουν τους ριζοσπάστες, χωρίς να παραγνωρίζουν ότι αυτό τo κόμμα αποτελείται από αντιφατικά στοιχεία, εν μέρει από δημοκράτες σοσιαλιστές με τη γαλλική έννοια, και εν μέρει από αστούς ριζοσπάστες. 


Ανάμεσα στους Πολωνούς οι κομμουνιστές υποστηρίζουν το κόμμα που θεωρεί την αγροτική επανάσταση σαν προϋπόθεση της εθνικής απελευθέρωσης, δηλαδή το κόμμα που το 1846[2] προκάλεσε την εξέγερση της Κρακοβίας. 


Στη Γερμανία, κάθε φορά που η αστική τάξη εκδηλώνεται επαναστατικά, το κομμουνιστικό κόμμα παλεύει μαζί με την αστική τάξη ενάντια στην απόλυτη μοναρχία, ενάντια στη φεουδαρχική γαιοκτησία και το μικροαστισμό. 


Όμως ούτε στιγμή δεν παραμελεί το κομμουνιστικό κόμμα να καλλιεργεί στους εργάτες μια όσο το δυνατό πιο καθαρή συνείδηση σχετικά με την εχθρική αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο, για να μπορούν οι γερμανοί εργάτες να στρέψουν αμέσως ενάντια στην αστική τάξη σαν ισάριθμα όπλα τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, που η αστική τάξη είναι υποχρεωμένη να πραγματοποιήσει με την κυριαρχία της, έτσι που, αμέσως μετά την ανατροπή των αντιδραστικών τάξεων στη Γερμανία, ν' αρχίσει αγώνας ενάντια στην ίδια την αστική τάξη. 


Οι κομμουνιστές στρέφουν την κύρια προσοχή τους στη Γερμανία, γιατί η Γερμανία βρίσκεται στις παραμονές μιας αστικής επανάστασης και γιατί αυτή την ανατροπή την πραγματοποιεί μέσα σε πιο προχωρημένες συνθήκες του ευρωπαϊκού πολιτισμού γενικά και μ' ένα προλεταριάτο πολύ πιο αναπτυγμένο από την Αγγλία του l7ου και τη Γαλλία του l8ου αιώνα. Η γερμανική αστική επανάσταση, επομένως, μπορεί να είναι μονάχα το άμεσο προοίμιο μιας προλεταριακής επανάστασης. 


Με μια λέξη, οι κομμουνιστές υποστηρίζουν παντού κάθε επαναστατικό κίνημα ενάντια στην υπάρχουσα κοινωνική και πολιτική κατάσταση. 


Σε όλα αυτά τα κινήματα προβάλλουν το ζήτημα της ιδιοκτησίας, οποιαδήποτε μορφή, περισσότερο ή λιγότερο εξελιγμένη, κι αν έχει πάρει, σαν το βασικό ζήτημα του κινήματος. 


Τέλος, οι κομμουνιστές εργάζονται παντού για τη σύνδεση και τη συνεννόηση των δημοκρατικών κομμάτων όλων των χωρών. 


Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος. 


Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ' αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο. 
ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!
Σημειώσεις


1) Το κόμμα που τότε αντιπροσωπευόταν από τον Λεντρί-Ρολέν στο Κοινοβούλιο, τον Λουί Μπλαν στη φιλολογία και στον καθημερινό τύπο από την εφημερίδα Reforme. Το όνομα "σοσιαλδημοκρατία" σήμαινε τότε για τους ανάδοχους του ένα τμήμα του δημοκρατικού ή ρεπουμπλικάνικου κόμματος με λίγο-πολύ σοσιαλιστικό χρώμα. (Σημείωση του Ένγκελς στην αγγλική έκδοση του 1888). 


Το κόμμα που λεγόταν τότε σοσιαλιστικό-δημοκρατικό κόμμα στη Γαλλία ήταν κόμμα που αντιπροσωπευόταν στην πολιτική από τον Λεντρί Ρολέν και στα γράμματα από τον Λουί Μπλαν. Ήταν δηλαδή πέρα για πέρα διαφορετικό από τη σημερινή γερμανική σοσιαλδημοκρατία. (Σημείωση του Ένγκελς στη γερμανική έκδοση του 1890). 


2) Πολωνοί επαναστάτες δημοκράτες ξεσηκώθηκαν στις 22 Φλεβάρη 1846 στην Κρακοβία, που μετά το 1815 είχε περάσει κάτω από τον κοινό έλεγχο της Αυστρίας, της Ρωσίας και της Πρωσίας, σχημάτισαν εθνική κυβέρνηση και εξέδωσαν ένα μανιφέστο για την κατάργηση των φεουδαρχικών βαρών. Η εξέγερση κατεστάλη στις αρχές Μάρτη του 1846 (...) (σημ. γερμ. σύντ.). 


Σύμφωνα με την τελευταία έκδοση του 1890 που επιμελήθηκε ο Ένγκελς. 


Γράφτηκε από τον Κ. Μαρξ και τον Φ. Ένγκελς στην περίοδο από το Δεκέμβρη του 1847 ως το Γενάρη του 1848. 


Πρώτη φορά τυπώθηκε το Φλεβάρη/Μάρτη του 1848 στο Λονδίνο. 


 Marx-Engels-Werke, τομ. 4, σελ. 459-493.

Προλετάριοι και κομμουνιστές

Προλετάριοι και κομμουνιστές

Ποια είναι η σχέση των κομμουνιστών προς τους προλετάριους γενικά;

Οι κομμουνιστές δεν αποτελούν κανένα ιδιαίτερο κόμμα απέναντι στ' άλλα εργατικά κόμματα.

Δεν έχουν συμφέροντα που ξεχωρίζουν από τα συμφέροντα του προλεταριάτου στο σύνολο του.

Δεν διακηρύσσουν κάποιες ιδιαίτερες[¹] αρχές, που σύμφωνα μ' αυτές θα ήθελαν να πλάσουν το προλεταριακό κίνημα.

Οι κομμουνιστές διαφέρουν από τα άλλα προλεταριακά κόμματα μονάχα κατά τούτο: ότι από τη μια μεριά, στους διάφορους εθνικούς αγώνες των προλετάριων τονίζουν και προβάλλουν τα συμφέροντα που είναι κοινά σ' όλο το προλεταριάτο κι ανεξάρτητα από την εθνότητα. Και από την άλλη, ότι στις διάφορες βαθμίδες ανάπτυξης του αγώνα ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, εκπροσωπούν πάντα τα συμφέροντα του κινήματος στο σύνολο του.

Στην πράξη, λοιπόν, οι κομμουνιστές είναι το πιο αποφασιστικό τμήμα των εργατικών κομμάτων όλων των χωρών, το τμήμα που τα κινεί πάντα προς τα μπρος. Θεωρητικά, πλεονεκτούν από την υπόλοιπη μάζα του προλεταριάτου με τη σωστή αντίληψη για τις συνθήκες, την πορεία και τα γενικά αποτελέσματα του προλεταριακού κινήματος.

Ο άμεσος σκοπός των κομμουνιστών είναι ο ίδιος με το σκοπό όλων των άλλων προλεταριακών κομμάτων: συγκρότηση του προλεταριάτου σε τάξη, ανατροπή της κυριαρχίας της αστικής τάξης, κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο.

Οι θεωρητικές θέσεις των κομμουνιστών δεν στηρίζονται καθόλου σε ιδέες, σε αρχές, που εφευρέθηκαν ή ανακαλύφθηκαν από τούτον ή εκείνον τον αναμορφωτή του κόσμου.

Οι θέσεις τους αποτελούν μονάχα τη γενική έκφραση πραγματικών σχέσεων της υπάρχουσας πάλης των τάξεων, της ιστορικής κίνησης που συντελείται μπρος στα μάτια μας. Η κατάργηση των μέχρι τώρα σχέσεων ιδιοκτησίας δεν αποτελεί καθόλου ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του κομμουνισμού.

Όλες οι σχέσεις ιδιοκτησίας υπόκεινταν σε μια συνεχή ιστορική αλλαγή, σε μια συνεχή ιστορική μεταβολή.

Η γαλλική επανάσταση, για παράδειγμα, κατάργησε τη φεουδαρχική ιδιοκτησία προς όφελος της αστικής ιδιοκτησίας.

Αυτό που χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό δεν είναι η κατάργηση της ιδιοκτησίας γενικά, αλλά η κατάργηση της αστικής ιδιοκτησίας.

Η σύγχρονη, όμως, αστική ατομική ιδιοκτησία είναι η τελευταία, η πληρέστερη έκφραση της παραγωγής και ιδιοποίησης των προϊόντων, που στηρίζεται σε ταξικές αντιθέσεις, στην εκμετάλλευση τον ενός απ' τον άλλο[²].

Μ' αυτή την έννοια, οι κομμουνιστές μπορούν να συνοψίσουν τη θεωρία τους σ' αυτή τη μοναδική διατύπωση: κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας.

Μας κατηγόρησαν εμάς τους κομμουνιστές, πως θέλουμε να καταργήσουμε την ιδιοκτησία που αποκτήθηκε με την προσωπική δουλειά, με την ατομική εργασία, την ιδιοκτησία που αποτελεί τη βάση κάθε προσωπικής ελευθερίας, δραστηριότητας και αυτοτέλειας.

Την ιδιοκτησία που είναι προϊόν δουλειάς, που αποκτήθηκε και κερδήθηκε με την προσωπική εργασία! Μήπως μιλάτε για τη μικροαστική, τη μικροαγροτική ιδιοκτησία που είναι προγενέστερη από την αστική ιδιοκτησία; Αυτή δεν χρειάζεται να την καταργήσουμε εμείς, αυτή την κατάργησε και την καταργεί καθημερινά η ανάπτυξη της βιομηχανίας.

'Η μήπως μιλάτε για τη σύγχρονη αστική ατομική ιδιοκτησία;

Αλλά μήπως η μισθωτή εργασία, η εργασία του προλεταριάτου, του δημιουργεί ιδιοκτησία; Καθόλου. Δημιουργεί το κεφάλαιο, δηλαδή την ιδιοκτησία που εκμεταλλεύεται τη μισθωτή εργασία και που μπορεί να αυξάνει μόνο με τον όρο ότι θα παράγει καινούργια μισθωτή εργασία, για να την εκμεταλλεύεται και πάλι. Στην τωρινή της μορφή, η ιδιοκτησία κινείται μέσα στην αντίθεση του κεφαλαίου και της μισθωτής εργασίας. Ας εξετάσουμε τις δύο πλευρές αυτής της αντίθεσης.

Το να είσαι καπιταλιστής δεν σημαίνει να κατέχεις μονάχα μια καθαρά προσωπική θέση, αλλά μια κοινωνική θέση στην παραγωγή. Το κεφάλαιο είναι συλλογικό προϊόν και μπορεί να μπει σε κίνηση μονάχα με την κοινή δράση πολλών μελών και, σε τελευταία ανάλυση μάλιστα, μονάχα με την κοινή δράση όλων των μελών της κοινωνίας.

Το κεφάλαιο, λοιπόν, δεν είναι μια προσωπική δύναμη, αλλά μια κοινωνική δύναμη.

Αν λοιπόν το κεφάλαιο μεταβληθεί σε κοινή ιδιοκτησία, που θα ανήκει σ' όλα τα μέλη της κοινωνίας, τότε δεν μετατρέπεται μια προσωπική ιδιοκτησία σε κοινωνική. Μεταβάλλεται μονάχα ο κοινωνικός χαρακτήρας της ιδιοκτησίας. Χάνει τον ταξικό της χαρακτήρα.

Ας έρθουμε στη μισθωτή εργασία.

Η μέση τιμή της μισθωτής εργασίας είναι το κατώτατο όριο του μισθού της εργασίας, δηλαδή του ποσού των μέσων συντήρησης που είναι απαραίτητα για να διατηρηθεί ο εργάτης στη ζωή σαν εργάτης. Αυτό λοιπόν που ιδιοποιείται ο εργάτης με τη δραστηριότητά του, τον φτάνει ίσα-ίσα για να αναπαράγει μονάχα τη γυμνή ύπαρξή του. Με κανέναν τρόπο δεν θέλουμε να καταργήσουμε αυτή την προσωπική ιδιοποίηση των προϊόντων της εργασίας, που είναι απαραίτητη για την αναπαραγωγή της άμεσης ζωής, μια ιδιοποίηση, που δεν αφήνει κανένα καθαρό κέρδος που θα μπορούσε να δώσει δικαίωμα πάνω σε ξένη δουλειά. Θέλουμε μονάχα να εξαλείψουμε τον άθλιο χαρακτήρα αυτής της ιδιοποίησης, όπου ο εργάτης ζει μόνο για να αυξάνει το κεφάλαιο και ζει μόνο όσο το απαιτούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης.

Στην αστική κοινωνία η ζωντανή δουλειά είναι μονάχα ένα μέσο για να αυξάνει η συσσωρευμένη εργασία. Στην κομμουνιστική κοινωνία η συσσωρευμένη εργασία είναι μονάχα ένα μέσο για να διευρύνει, να πλουτίζει και να προάγει τη ζωή των εργατών.

Στην αστική κοινωνία, λοιπόν, το παρελθόν κυριαρχεί πάνω στο παρόν. Στην κομμουνιστική κοινωνία το παρόν κυριαρχεί πάνω στο παρελθόν. Στην αστική κοινωνία το κεφάλαιο είναι αυτοτελές και προσωπικό, ενώ το άτομο που δρα είναι χωρίς αυτοτέλεια και χωρίς προσωπικότητα.

Και την κατάργηση αυτής της κατάστασης η αστική τάξη την ονομάζει κατάργηση της προσωπικότητας και της ελευθερίας! Και με το δίκιο της. Γιατί πρόκειται ουσιαστικά για την κατάργηση της αστικής προσωπικότητας, της αστικής αυτοτέλειας και της αστικής ελευθερίας.

Με τη λέξη ελευθερία εννοούν, μέσα στις τωρινές συνθήκες των αστικών σχέσεων παραγωγής, τo ελεύθερο εμπόριο, την ελεύθερη αγορά και πώληση.

Αν όμως εξαφανιστεί το εμπόριο, εξαφανίζεται μαζί και το ελεύθερο εμπόριο. Οι φλυαρίες για ελεύθερο εμπόριο, καθώς και τα παχιά λόγια της αστικής μας τάξης για ελευθερία, έχουν γενικά κάποιο νόημα όταν πρόκειται για το δεσμευμένο εμπόριο, για τον υποδουλωμένο αστό του μεσαίωνα, δεν έχουν όμως κανένα νόημα όταν πρόκειται για την κομμουνιστική κατάργηση του εμπορίου, για την κατάργηση των αστικών σχέσεων παραγωγής και για την κατάργηση ης ίδιας της αστικής τάξης.

Σας πιάνει τρόμος γιατί θέλουμε να καταργήσουμε την ατομική ιδιοκτησία. Όμως στη σημερινή σας κοινωνία, η ατομική ιδιοκτησία έχει καταργηθεί για τα εννιά δέκατα τωv μελών της. Και υπάρχει ίσα-ίσα, γιατί δεν υπάρχει για τα εννιά δέκατα. Μας κατηγορείτε, λοιπόν, γιατί θέλουμε να καταργήσουμε μια ιδιοκτησία που προϋποθέτει σαν απαραίτητο όρο την έλλειψη ιδιοκτησίας για την τεράστια πλειοψηφία της κοινωνίας.

Με μια λέξη, μας κατηγορείτε γιατί θέλουμε να καταργήσουμε τη δική σας ιδιοκτησία. Ναι, πραγματικά αυτό θέλουμε.

Από τη στιγμή που η εργασία δεν θα μπορεί πια να μετατρέπεται σε κεφάλαιο, σε χρήμα, σε γαιοπρόσοδο, με μια λέξη, σε κοινωνική δύναμη που μπορεί να μονοπωληθεί, δηλαδή από τη στιγμή που η προσωπική ιδιοκτησία δεν θα μπορεί πια να μεταβάλλεται σε αστική ιδιοκτησία, απ' αυτήν τη στιγμή διακηρύχνετε ότι καταργείται το άτομο.

Ομολογείτε, λοιπόν, πως με τη λέξη άτομο δεν εννοείτε παρά μονάχα τον αστό, μονάχα τον αστό ιδιοκτήτη. Κι αυτό το άτομο πρέπει πραγματικά να εξαλειφθεί.

Ο κομμουνισμός δεν αφαιρεί από κανέναν τη δυνατότητα να ιδιοποιείται κοινωνικά προϊόντα. Αφαιρεί μόνο τη δυνατότητα να υποδουλώνει με την ιδιοποίηση αυτή ξένη εργασία.

Αντέταξαν ότι με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας θα σταματήσει κάθε δραστηριότητα και ότι θα επικρατήσει μια γενική τεμπελιά.

Αν ήταν έτσι, τότε από πολύν καιρό η αστική κοινωνία θα είχε καταστραφεί από την αδράνεια, αφού αυτοί που δουλεύουν σ' αυτήν δεν κερδίζουν τίποτα, κι αυτοί που κερδίζουν δεν δουλεύουν. Όλος αυτός ο συλλογισμός καταλήγει στην ταυτολογία ότι δεν θα υπάρχει πια μισθωτή εργασία, μόλις θα παύσει να υπάρχει πια κεφάλαιο.

Όλες οι αντιρρήσεις που στρέφονται ενάντια στον κομμουνιστικό τρόπο ιδιοποίησης και παραγωγής των υλικών προϊόντων, επεκτάθηκαν επίσης και ενάντια στην ιδιοποίηση και την παραγωγή των προϊόντων της πνευματικής εργασίας. Όπως για τον αστό η κατάργηση της ταξικής ιδιοκτησίας σημαίνει την κατάργηση της ίδιας της παραγωγής, έτσι και η κατάργηση της ταξικής μόρφωσης είναι γι' αυτόν ταυτόσημη με την κατάργηση της μόρφωσης γενικά.

Η μόρφωση, που ο αστός κλαίει το χαμό της, σημαίνει για την τεράστια πλειοψηφία τη μετατροπή της σε εξάρτημα της μηχανής.

Μη λογομαχείτε όμως μαζί μας, αναμετρώντας την κατάργηση της αστικής ιδιοκτησίας με τις αστικές σας αντιλήψεις για ελευθερία, μόρφωση, δίκαιο κλπ. Οι ίδιες οι ιδέες σας είναι προϊόντα των αστικών σχέσεων παραγωγής και ιδιοκτησίας, όπως και το δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο, θέληση που το περιεχόμενό της καθορίζεται από τις υλικές συνθήκες ύπαρξης της τάξης σας.

Μαζί μ' όλες τις κυρίαρχες τάξεις που εξαφανίστηκαν συμμερίζεστε κι εσείς τη συμφεροντολογική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία μετατρέπετε τις σχέσεις σας παραγωγής και ιδιοκτησίας, από σχέσεις ιστορικές και παροδικές μέσα στην πορεία της παραγωγής, σε αιώνιους φυσικούς και λογικούς νόμους. Αυτό που παραδέχεστε για την αρχαία ιδιοκτησία, αυτό που παραδέχεστε για τη φεουδαρχική ιδιοκτησία δεν μπορείτε πια να το παραδεχτείτε για την αστική ιδιοκτησία.

Κατάργηση της οικογένειας! Ακόμα και οι πιο ριζοσπάστες αγανακτούν γι' αυτή την επαίσχυντη πρόθεση των κομμουνιστών.

Πάνω σε ποια βάση στηρίζεται η σημερινή, η αστική οικογένεια; Πάνω στο κεφάλαιο, πάνω στο ατομικό κέρδος. Η οικογένεια αυτή σε ολόπλευρα αναπτυγμένη μορφή υπάρχει μονάχα για την αστική τάξη. Έχει όμως το συμπλήρωμά της στην αναγκαστική έλλειψη της οικογένειας για τον προλετάριο και στη δημόσια πορνεία.

Η αστική οικογένεια εξαλείφεται φυσικά μαζί με την εξάλειψη αυτού του συμπληρώματος της, και τα δύο εξαφανίζονται μαζί με την εξαφάνιση του κεφαλαίου.

Μας κατηγορείτε γιατί θέλουμε να καταργήσουμε την εκμετάλλευση των παιδιών απ' τους γονείς τους; Το ομολογούμε αυτό το έγκλημα.

Μας λέτε, όμως, ότι καταργούμε τις πιο προσφιλείς σχέσεις, αντικαθιστώντας τη διαπαιδαγώγηση στο σπίτι με την κοινωνική διαπαιδαγώγηση.

Και μήπως και η δική σας διαπαιδαγώγηση δεν καθορίζεται από την κοινωνία; Μήπως δεν καθορίζεται από τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ανατρέφετε τα παιδιά σας με την άμεση ή έμμεση ανάμειξη της κοινωνίας, με το σχολείο κλπ.; Την επίδραση της κοινωνίας στη διαπαιδαγώγηση δεν την εφευρίσκουν οι κομμουνιστές· αυτοί μόνο το χαρακτήρα της αλλάζουν, αποσπούν τη διαπαιδαγώγηση από την επίδραση της κυρίαρχης τάξης.

Οι αστικές φλυαρίες για την οικογένεια και τη διαπαιδαγώγηση, για τις προσφιλείς σχέσεις των γονιών με τα παιδιά, γίνονται τόσο πιο αηδιαστικές, όσο περισσότερο, εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανίας, σπάνε όλοι οι οικογενειακοί δεσμοί για τους προλετάριους και τα παιδιά μεταβάλλονται σε απλά εμπορικά είδη και όργανα εργασίας.

Μα εσείς οι κομμουνιστές θέλετε να φέρετε την κοινοκτημοσύνη των γυναικών, φωνάζει "εν χορώ" ολόκληρη η αστική τάξη.

Ο αστός βλέπει στη γυναίκα του ένα απλό εργαλείο παραγωγής. Ακούει να λένε πως τα εργαλεία παραγωγής πρόκειται να τα εκμεταλλεύονται από κοινού και φυσικά δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτε άλλο, παρά ότι η μοίρα της κοινοκτημοσύνης θα βρει και τις γυναίκες.

Δεν υποπτεύεται καν πως πρόκειται ακριβώς να καταργηθεί η θέση της γυναίκας σαν απλό εργαλείο παραγωγής.

Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει τίποτα πιο γελοίο από την υπερηθική φρίκη που προκαλεί στους αστούς μας η δήθεν επίσημη κοινοκτημοσύνη των γυναικών από τους κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές δεν έχουν ανάγκη να καθιερώσουν την κοινοκτημοσύνη των γυναικών: αυτή υπήρχε σχεδόν πάντα.

Οι αστοί μας, μη όντας ευχαριστημένοι απ' το γεγονός ότι έχουν στη διάθεσή τους τις γυναίκες και τις κόρες των προλετάριών τους, χωρίς καν να γίνεται λόγος για την επίσημη πορνεία, βρίσκουν μια ιδιαίτερη ευχαρίστηση να ξελογιάζουν ο ένας τη γυναίκα του άλλου.

Ο αστικός γάμος είναι στην πραγματικότητα η κοινοκτημοσύνη των παντρεμένων γυναικών. Το πολύ-πολύ θα μπορούσαν να κατηγορήσουν τους κομμουνιστές ότι στη θέση μιας υποκριτικά καλυμμένης κοινοκτημοσύνης των γυναικών θέλουν να βάλουν μια επίσημη, ανοιχτόκαρδη κοινοκτημοσύνη. ’λλωστε είναι αυτονόητο πως με την κατάργηση των σημερινών σχέσεων παραγωγής εξαφανίζεται και η κοινοκτημοσύνη των γυναικών που απορρέει από αυτές, δηλαδή η επίσημη και η ανεπίσημη πορνεία.

Ακόμα κατηγορήθηκαν οι κομμουνιστές ότι θέλουν τάχα να καταργήσουν την πατρίδα, την εθνότητα.

Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν. Αφού, όμως, το προλεταριάτο πρέπει κατ' αρχήν να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη[³], να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο ακόμα εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια που δίνει η αστική τάξη.

Οι εθνικοί χωρισμοί και οι εθνικές αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς εξαφανίζονται όλο και περισσότερο με την ανάπτυξη της αστικής τάξης, την ελευθερία του εμπορίου, την παγκόσμια αγορά, την ομοιομορφία της βιομηχανικής παραγωγής και των συνθηκών ζωής που αντιστοιχούν σ' αυτήν.

Η κυριαρχία του προλεταριάτου θα τους εξαφανίσει ακόμα πιο πολύ. Η κοινή δράση, τουλάχιστον των πολιτισμένων χωρών, αποτελεί έναν από τους πρώτους όρους της απελευθέρωσής του.

Στο βαθμό που θα καταργείται η εκμετάλλευση του ενός ατόμου από το άλλο, θα καταργείται και η εκμετάλλευση του ενός έθνους από το άλλο.

Μαζί με την εξάλειψη της αντίθεσης των τάξεων στο εσωτερικό των εθνών, εξαλείφεται και η εχθρική στάση των εθνών μεταξύ τους.

Οι κατηγορίες ενάντια στον κομμουνισμό που γίνονται γενικά από θρησκευτική, φιλοσοφική και ιδεολογική σκοπιά δεν αξίζουν να συζητηθούν διεξοδικά.

Χρειάζεται μήπως μεγάλη νοημοσύνη για να καταλάβει κανείς ότι μαζί με τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων, μαζί με τις κοινωνικές τους σχέσεις, με την κοινωνική τους ύπαρξη, αλλάζουν και οι παραστάσεις, οι αντιλήψεις και οι έννοιές τους, με μια λέξη αλλάζει και η συνείδησή τους;

Τι άλλο αποδείχνει η ιστορία των ιδεών, παρά ότι η πνευματική παραγωγή μεταβάλλεται μαζί με την υλική παραγωγή; Οι κυρίαρχες ιδέες μιας εποχής ήταν πάντα μονάχα οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης.

Μιλάνε για ιδέες που επαναστατικοποιούν μια ολόκληρη κοινωνία. Μ' αυτό εκφράζουν μονάχα το γεγονός, ότι μέσα στην παλιά κοινωνία σχηματίστηκαν τα στοιχεία μιας νέας, ότι με τη διάλυση των παλιών συνθηκών ζωής συμβαδίζει η διάλυση των παλιών ιδεών.

Όταν ο αρχαίος κόσμος βρισκόταν στη δύση του, οι παλιές θρησκείες νικήθηκαν από τη χριστιανική θρησκεία. Όταν το 18ο αιώνα οι χριστιανικές ιδέες υπέκυψαν στις ιδέες του διαφωτισμού, η φεουδαρχική κοινωνία πάλευε για ζωή και θάνατο με την αστική τάξη που ήταν τότε επαναστατική. Οι ιδέες της ελευθερίας της συνείδησης και της θρησκείας εκφράζανε μονάχα την κυριαρχία του ελεύθερου συναγωνισμού στο πεδίο της γνώσης[⁴].

"Αλλά", θα μας πουν, "οι θρησκευτικές, ηθικές, φιλοσοφικές, πολιτικές, νομικές ιδέες κλπ. έχουν βέβαια αλλάζει μέσα στην πορεία της ιστορικής εξέλιξης. Όμως, η θρησκεία, η ηθική, η φιλοσοφία, η πολιτική, το δίκαιο διατηρούνται πάντα μέσα σ' αυτή την αλλαγή.

Υπάρχουν ακόμα αιώνιες αλήθειες, όπως η ελευθερία, η δικαιοσύνη κλπ., που είναι κοινές σ' όλες τις κοινωνικές καταστάσεις. Ο κομμουνισμός όμως καταργεί τις αιώνιες αλήθειες, καταργεί τη θρησκεία, την ηθική, αντί να ανανεώσει τη μορφή τους, αντιφάσκει επομένως με όλες τις προηγούμενες ιστορικές εξελίξεις."

Σε τι συνοψίζεται αυτή η κατηγορία; Η ιστορία όλης της ως τώρα κοινωνίας κινήθηκε μέσα σε ταξικές αντιθέσεις, που στις διάφορες εποχές διαμορφώνονταν διαφορετικά.

Όμως, οποιαδήποτε μορφή κι αν πήραν, η εκμετάλλευση του ενός μέρους της κοινωνίας από το άλλο είναι ένα γεγονός κοινό σ' όλους τους προηγούμενους αιώνες. Γι' αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο ότι η κοινωνική συνείδηση όλων των αιώνων, σε πείσμα κάθε διαφοράς και ποικιλομορφίας, κινείται μέσα σε ορισμένες κοινές μορφές, σε μορφές συνείδησης, που θα διαλυθούν ολοκληρωτικά μονάχα με την πλήρη εξαφάνιση της ταξικής αντίθεσης.

Η κομμουνιστική επανάσταση αποτελεί την πιο ριζική ρήξη με τις πατροπαράδοτες σχέσεις ιδιοκτησίας. Δεν είναι καθόλου περίεργο που στην πορεία της ανάπτυξής της ξεκόβει με τον πιο ριζικό τρόπο με τις πατροπαράδοτες ιδέες.

Όμως ας αφήσουμε τώρα τις αντιρρήσεις της αστικής τάξης ενάντια στον κομμουνισμό.

Είδαμε κιόλας πιο πάνω ότι το πρώτο βήμα στην εργατική επανάσταση είναι η ανύψωση του προλεταριάτου σε κυρίαρχη τάξη, η κατάκτηση της δημοκρατίας.

Το προλεταριάτο θα χρησιμοποιήσει την πολιτική του κυριαρχία για ν' αποσπάσει βαθμιαία από την αστική τάξη όλο το κεφάλαιο, να συγκεντρώσει όλα τα εργαλεία παραγωγής στα χέρια του κράτους, δηλαδή τoυ προλεταριάτου που είναι οργανωμένο σαν κυρίαρχη τάξη, και να αυξήσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τη μάζα των παραγωγικών δυνάμεων.

Αυτό, φυσικά, στην αρχή μπορεί να γίνει μονάχα με δεσποτικές επεμβάσεις στο δικαίωμα της ιδιοκτησίας και στις αστικές σχέσεις παραγωγής, δηλαδή με μέτρα που οικονομικά φαίνονται ανεπαρκή και αστήρικτα, αλλά που στην πορεία τον κινήματος ξεπερνούν τον εαυτό τους και γίνονται αναπόφευκτα το μέσο για να ανατραπεί ολόκληρος ο τρόπος παραγωγής.

Αυτά τα μέτρα, φυσικά, θα είναι διαφορετικά ανάλογα με τις διάφορες χώρες.

Ωστόσο, για τις πιο προχωρημένες χώρες θα μπορούν να μπουν σε εφαρμογή, σχεδόν παντού, τα παρακάτω μέτρα:

1. Απαλλοτρίωση της γαιοκτησίας και χρησιμοποίηση της γαιοπροσόδου, για να αντιμετωπιστούν οι κρατικές δαπάνες.
2. Γερή προοδευτική φορολογία.
3. Κατάργηση του κληρονομικού δικαίου.
4. Κατάσχεση της περιουσίας όλων των φυγάδων και των στασιαστών.
5. Συγκέντρωση της πίστης στα χέρια του κράτους, μέσω μιας εθνικής τράπεζας, που τα κεφάλαιά της θα ανήκουν στο κράτος και που θα έχει το αποκλειστικό μονοπώλιο.
6. Συγκέντρωση στα χέρια του κράτους όλων των μέσων μεταφοράς.
7. Αύξηση του αριθμού των εθνικών εργοστασίων και των εργαλείων παραγωγής. Εκχέρσωση και βελτίωση των γαιών, σύμφωνα μ' ένα γενικό σχέδιο.
8. Ίση υποχρεωτική δουλειά για όλους. Οργάνωση βιομηχανικών στρατών, ιδιαίτερα για τη γεωργία.
9. Συνδυασμός της γεωργίας και της βιομηχανίας. Μέτρα που τείνουν στο να εξαφανίσουν βαθμιαία τη διαφορά[⁵] ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο.
10. Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά. Κατάργηση της δουλειάς των παιδιών στα εργοστάσια με τη σημερινή της μορφή. Συνδυασμός της εκπαίδευσης με την υλική παραγωγή κλπ. κλπ.

Όταν στην πορεία της εξέλιξης θα έχουν εξαφανιστεί οι ταξικές διαφορές, κι όταν θα έχει συγκεντρωθεί όλη η παραγωγή στα χέρια των οργανωμένων ατόμων, τότε η δημόσια εξουσία θα χάσει τον πολιτικό της χαρακτήρα. Η πολιτική εξουσία στην ουσία της είναι η οργανωμένη βία μιας τάξης για την καταπίεση μιας άλλης. Όταν το προλεταριάτο στην πάλη του ενάντια στην αστική τάξη συγκροτείται αναγκαστικά σε τάξη, όταν γίνεται με μια επανάσταση κυρίαρχη τάξη και σαν κυρίαρχη τάξη καταργεί βίαια τις παλιές σχέσεις παραγωγής, τότε μαζί μ' αυτές τις σχέσεις παραγωγής καταργεί τους όρους ύπαρξης της ταξικής αντίθεσης, τις τάξεις γενικά[⁶] και έτσι και την ίδια τη δικιά του κυριαρχία σαν τάξη.

Στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις έρχεται μια ένωση, όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων.

---

Σημειώσεις

1) Στην έκδοση του 1888 "αιρετικές" (σημ. γερμ. σύντ.).

2) Στην έκδοση του 1888 "εκμετάλλευση της πλειοψηφίας από τη μειοψηφία" (σημ. γερμ. σύντ.).

3) Στην έκδοση του 1888 "να ανυψωθεί σε ηγέτιδα τάξη του έθνους" (σημ. γερμ. σύντ.).

4) Στην έκδοση του 1848 "της συνείδησης" (σημ. γερμ. σύντ.).

5) Στην έκδοση του 1848 "αντίθεση" (σημ. γερμ. σύντ.).

6) Στην έκδοση του 1848 "των τάξεων γενικά" (σημ. γερμ. σύντ.).

Νεα Δημοκρατία εσωτερικού χώρου ...

Νεα Δημοκρατία εσωτερικού χώρου ... 

 Δεν έχει φέτος ανοιχτές προεκλογικές ομιλίες για την ΝΔ. Το κόμμα που αναμένεται πως θα λάβει το μεγαλύτερο εκλογικό ποσοστό, δεν έχει καν την απαραίτητη λαϊκή αποδοχή, ώστε να βγει έξω στους δρόμους και τις πλατείες, και να βγάλει έναν λόγο, μια ομιλία ... να μας εκθέσει το πρόγραμμα και τους προβληματισμούς του βρε αδερφέ ...


 Σύμφωνα με τον γραμματέα του κόμματος, Ανδρέα Λυκουρέντζο, ο οποίος μίλησε στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ ... «στη ΝΔ σχεδιάζουμε την εκλογική μας εκστρατεία στο "πνεύμα", μικρές συγκεντρώσεις, μεγαλύτερη επικοινωνία με τους πολίτες με ψυχραιμία, με νηφαλιότητα και να αποκρούσουμε τις όποιες ακραίες συμπεριφορές, που, ενδεχομένως, σχεδιάζονται από ορισμένους κύκλους να εκδηλωθούν, να ναρκοθετήσουν την ομαλή πορεία της χώρας προς τις εκλογές».




 Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, θα κάνουν φέτος προεκλογική εκστρατεία απο τα γραφεία τους καθώς προβλέπεται άστατος καιρός. Για πρώτη φορά στην ιστορία του νεοελληνκού κράτους, θα βγάλουμε πρωθυπουργό που δεν θα έχει τα κότσια να βγει σε ένα μπαλκόνι και να πει έστω δυο τρεις παπαριές, σε αυτούς που ... τελοσπάντων ... θα τον ψηφίσουν.


 Αυτοί βέβαια που θα λυπηθούν περισσότερο απο αυτήν την εξέλιξη, είναι οι ιδιοκτήτες λεωφορείων, που τα προηγούμενα χρόνια μετέφεραν τα μέλη των δυο αυτών αστικών κομμάτων σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, ώστε να "φτιάχνουν" τις συγκεντρώσεις τους ...
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  Redfly  

Προεκλογικές δηλώσεις απο το ελληνικό κεφάλαιο

Προεκλογικές δηλώσεις απο το ελληνικό κεφάλαιο 



 Άμεση προεκλογική παρέμβαση έκανε σήμερα η ελληνική αστική τάξη και το ελληνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, μέσω του εκπροσώπου της, βιομήχανο και πρόεδρο του ΣΕΒ, Δημ. Δασκαλόπουλο, ο οποίος φυσικά και έδωσε την στήριξή του στα δικά του, παλαιά και καινούργια αστικά κόμματα, τα οποία τάσσονται υπέρ της Ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας καλώντας παράλληλα την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους "να αποδοκιμάσει τα κόμματα της σταλινικής και μηδενιστικής αριστεράς που οδηγούν τη χώρα έξω απ΄ την Ευρώπη".


 Δήλωσε επίσης πως "Είναι η ώρα να μιλήσει ο λαός, πέρα από τις στενές κομματικές επιλογές οι επερχόμενες εκλογές έχουν το χαρακτήρα του δημοψηφίσματος. Όχι υπέρ ή κατά του μνημονίου όπως θα ήθελαν μερικοί. Το πραγματικό διακύβευμα είναι Ευρώπη ή χάος. Μέσα στην Ευρώπη η δοκιμασία που περνάμε μπορεί να ξεπεραστεί, έξω από την Ευρώπη η φτώχεια θα είναι οριστική."


 Τι να πει ο άνθρωπος, τα συμφέροντα της τάξης του υπερασπίζεται και πολύ καλά κάνει. Για αυτόν το δίλημμα είναι πράγματι ... Ευρώπη, καπιταλισμός, αστική εξουσία και κέρδη ή το χάος. Όταν λέει πως έξω απο την Ευρώπη η φτώχεια θα είναι οριστική, εννοεί την χρεωκοπία της τάξης του, την χρεωκοπία των μονοπωλίων που κρατούν δέσμια την χώρα και όχι την φτώχεια του ήδη χρεωκοπημένου ελληνικού λαού.




 Αντίθετα όμως, για τους εργαζόμενους στους οποίους απευθύνεται ο πρόεδρος του Σύνδεσμου Βιομηχάνων, το δίλημμα είναι αντίστροφο και συνοψίζεται ως εξής ... φτώχεια, πείνα και εξαθλίωση ή αποδεσμευση απο την Ευρωπαϊκή Ένωση, σοσιαλισμός και λαϊκή εξουσία. Κάτι το οποίο φυσικά σημαίνει πως το κηφηναριό των Δασκαλόπουλων, εκτός από ότι θα πρέπει να δουλέψει για πρώτη φορά στην ζωή τους, θα βρεθούν απο κυρίαρχη τάξη και εξουσιαστές, στην θέση του εξουσιαζόμενου απο την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Εαν βέβαια γλιτώσουν απο τα χέρια των εργατών, που έκλεβαν τόσα χρόνια ...




Σε ανακοίνωση του το ΚΚΕ αναφέρει :


Χάος είναι η πείνα και η ανεργία που φέρνει η παρασιτική τάξη του κ. Δασκαλόπουλου μαζί με την ΕΕ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, η τρομοκρατία που ασκούν, οι μισθοί των 300€ και η επίθεση εναντίον των ναυτεργατών και όχι ο λαός και ο αγώνας του ενάντια στη βαρβαρότητα. Το πραγματικό δίλημμα στις εκλογές είναι να ενισχυθεί αποφασιστικά το ΚΚΕ και να είναι όσο το δυνατό πιο ασταθής η κυβέρνηση που θα προκύψει, άρα και πιο ασταθή τα πολιτικά στηρίγματα των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών. 
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  Redfly  

(και βρωμάει όπως ακριβώς το ψάρι: από το κεφάλι)

Η μια όψη είναι τα όσα έγιναν προχτές στο Ολυμπιακό Στάδιο. Η άλλη όψη είναι τα όσα είχαν γίνει πέρσι στο Καραϊσκάκη, αντιπρόπερσι στη Λαυρίου, παραπρόπερσι σε αγώνα... βόλεϊ στη Λαμία κ.ο.κ.

Πρόκειται για τις πολλές όψεις

της ίδιας αθλιότητας,

της ίδιας εξαχρείωσης,

της ίδιας ατομικής και οπαδικής αλλοτρίωσης,

της ίδιας επιχειρηματικής μπίζνας

που ονομάζεται «επαγγελματικό ποδόσφαιρο».

*

Το «επαγγελματικό ποδόσφαιρο» δεν θα μπορούσε παρά να παίζεται - μέσα και έξω από τα γήπεδα - σύμφωνα με τους κανόνες, τα ήθη και τις μεθόδους που επικρατούν σε μια κοινωνία που έχει ως θεότητα τον «ανταγωνισμό»,

σε μια κοινωνία που ως βασικός της νόμος διδάσκεται η πάση θυσία «επικράτηση» του ενός εις βάρος του άλλου με συνέπεια την - κατά Λοκ - μετατροπή του ανθρώπου σε «λύκο για τον άνθρωπο».

*

Αυτή η κοινωνία, που στα γήπεδά της παίζεται το επαγγελματικό ποδόσφαιρο των Ανωνύμων Εταιρειών με τα τρανταχτά επώνυμα των VIP και των μεγαλομετόχων που τις κατέχουν, δεν είναι παρά η κοινωνία που ελέγχεται από

τους ανταγωνιζόμενους πετρελαιάδες - προέδρους,

τους αντιπαρατιθέμενους τραπεζίτες - προέδρους

τους «εμπόλεμους» εφοπλιστές - προέδρους,

τους ασυμφιλίωτους βιομηχάνους - προέδρους και

τους θαμώνες - προέδρους (ενίοτε) του Κορυδαλλού.

*

Το πρώτο θύμα τούτης της αδυσώπητης αρένας συμφερόντων και ανταγωνισμών είναι το ίδιο το ποδόσφαιρο.

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφ' ης στιγμής η μπάλα ελέγχεται και ποδηγετείται από τους πετρελαιάδες, τους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές, τους βιομήχανους και τους θαμώνες - ενίοτε - του Κορυδαλλού.

*

Δικό τους είναι, λοιπόν, το σάπιο αυτό «εμπόρευμα» που παράγεται μέσα και έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.

Σάρκα εκ της σαρκός τους.

Γέννημα κατ' εικόνα και καθ 'ομοίωση των «αφεντικών» του.

Αυτού του ποδοσφαίρου που βρωμάει

(και βρωμάει όπως ακριβώς το ψάρι: από το κεφάλι)

η «βιτρίνα» του κάθε τρεις και λίγο θρυμματίζεται. Χάσκοντας, τελικά, το θέαμα της χρεοκοπίας - ποιων άλλων; - των «αφεντικών» του

ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ~ΑΡΓΥΡΗΣ 5-0 !! .. ΝΑ ΠΩΣ ΣΒΗΝΕΤΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ VIDEO

ΚΑΨΗΔΟΠΡΕΤΕΝΤΕΡΙΔΕΣ

Ο Μανώλης Καψής του Mega εμφανίστηκε την περασμένη Παρασκευή το βράδυ στο δελτίο ειδήσεων του καναλιού για να διατρανώσει ότι τάσσεται υπέρ της έκθεσης του ΔΝΤ, η οποία εισηγείται να φτάσει ο βασικός μισθός στην Ελλάδα στα επίπεδα εκείνου της Κροατίας.

Τώρα που «τέλειωσαν τα δανεικά», κατά τον γλαφυρό τόνο του κ. Καψή, οι εργαζόμενοι πρέπει να ζουν με μισθούς με 300 ευρώ το μήνα…

(σ.σ.: τα ίδια είχε πει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και αδελφός του, ο Παντελής Καψής, πάλι σε εκπομπή του Mega, όταν και δήλωσε ότι δεν ξέρει κάποια άλλη λύση για τη «σωτηρία» της χώρας από το να πάνε οι μισθοί στα 300 ευρώ..).

*

Κατόπιν τούτων, έχουμε να σημειώσουμε τα εξής:

*
1ο) Η «φούσκα» της ιδιωτικής τηλεόρασης αποτελεί παρακολούθημα της γενικότερης καπιταλιστικής «φούσκας». Στον κόσμο που υπηρετεί ο Καψής και όταν φουσκώνει και όταν σκάει η «φούσκα», οι εργαζόμενοι την πληρώνουν.
*
2ο) Επειδή η «πιάτσα» είναι δεδομένη και το τι μισθοί «παίζουν» στη «φούσκα» της ιδιωτικής τηλεόρασης είναι γνωστό, τον Καψή τον κόβουμε να καθαρίζει για το θεάρεστο έργο της ενημέρωσης που επιτελεί περί τα 10 με 12 χιλιάρικα τον μήνα, ήτοι μεικτά περί τα 150 χιλιάρικα το χρόνο.

*
3ο) Επί τρία χρόνια, λοιπόν, που ο ελληνικός λαός, ο λαός των εργαζομένων, υφίσταται τους «πανωλεθριάμβους» των μνημονίων για τους οποίους πανηγυρίζει ο Καψής, ο ίδιος πρέπει να έχει καβαντζώσει προ φόρων περί τα 400 – 450 χιλιάρικα.

Μάλιστα, δεν αποκλείουμε ως συνετός φορολογούμενος πολίτης να εισπράττει καιεπιστροφές φόρου.

*
4ο) Ενας εργαζόμενος με βασικό τα 590 ευρώ μεικτά το μήνα για να πάρει τα λεφτά που παίρνει ο Καψής σε ένα μήνα θέλει… 20 μήνες, για να πάρει τα λεφτά που παίρνει ο Καψής σε ένα χρόνο θέλει… 18 χρόνια και για να πάρει τα λεφτά που έχει πάρει ο Καψής αυτά τα τρία χρόνια της λαϊκής λεηλασίας πρέπει να δουλεύει και… μετά θάνατο.
*
5ο) Δεν ξέρουμε πόσο σπουδαίο θεωρεί τον εαυτό του ο Καψής (προφανώς πολύ σπουδαίο) για να πιστεύει ότι, ενώ αυτός ζει με το παντεσπάνι του, οι άλλοι πρέπει να ζουν με τοξεροκόμματο και να πεθαίνουν επειδή δεν έχουν καν αυτό το ξεροκόμματο.

Ξέρουμε, όμως, ότι σε αυτήν τη χώρα, είναι πολύ προσοδοφόρο για κάποιους να βγαίνουν στα κανάλια και να προπαγανδίζουν - έναντι αδρότατης αμοιβής – ότι οι άλλοι πρέπει να ζουν με τρεις κι εξήντα.

*
6ο) και τελευταίο: Ο Καψής μπορεί να ισχυριστεί ότι τα όσα λέει δεν συνιστούν διατεταγμένη προπαγάνδα, αλλά την αυθεντική και ειλικρινή άποψή του για το πώς θα «σωθεί» η χώρα.Δικαίωμά του. Δικαίωμά του να πιστεύει ότι «σωτηρία» της Ελλάδας σημαίνει οι άνθρωποί της, εμείς και τα παιδιά μας, δηλαδή, να ζούμε με 300 ευρώ το μήνα.

Αν όμως αυτή είναι όντως η άποψή του, τότε ας κοπιάσει να την εφαρμόσει ως καλός πατριώτης που είναι πρώτα στον εαυτό του:

Να παραιτηθεί από τον παχυλό μισθό του (σ.σ.: θα μπορούσε, για παράδειγμα, να τον καταθέτει στο λογαριασμό του… Πετσάλνικου) και να αρχίσει – συμβάλλοντας έτσι πρώτος αυτός στη «σωτηρία» της χώρας – να ζει ο ίδιος με 300 ευρώ το μήνα.

*

ΥΓ: Ως στήλη και ως άνθρωποι δεσμευόμαστε ότι εφόσον το πράξει, εμείς θα διοργανώσουμε έρανο για να του εξασφαλίσουμε κι άλλα 300 μηνιαίως…

Νίκος Μπογιόπουλος

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης

: � e t Ъ ��� xt-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px; background-color: rgb(255, 251, 249); ">*

ΥΓ: Ως στήλη και ως άνθρωποι δεσμευόμαστε ότι εφόσον το πράξει, εμείς θα διοργανώσουμε έρανο για να του εξασφαλίσουμε κι άλλα 300 μηνιαίως…