2 Σεπ 2017

Συγκρίνοντας τη μέρα με τη νύχτα ή αλλιώς τον κομμουνισμό με τον ναζισμό – Α’ μέρος

Εισαγωγή
Υπάρχει μια έννοια την οποία εισήγαγε ο Max Weber με την επιστημονική μεθοδολογία του η οποία ονομάζεται «αξιολογική ουδετερότητα». Χοντρικά αυτό που σημαίνει αυτός ο όρος στο έργο του Weber είναι πως όταν κάποιος κάνει μια επιστημονική έρευνα, οφείλει να είναι ουδέτερος απέναντι στο αντικείμενο που εξετάζει. Δηλαδή αν ένας Γερμανός ιστορικός εξετάζει την ιστορία της Γερμανίας, να μην επηρεάζεται η έρευνα του από το γεγονός ότι είναι και ο ίδιος Γερμανός. Αντίστοιχα αν κάποιος Έλληνας ιστορικός μελετάει την ιστορία της Τουρκίας, να μην επηρεάζεται από το γεγονός ότι είναι Έλληνας. Το αν, και σε ποιο βαθμό αυτός ο «κανόνας» στην έρευνα είναι δυνατόν να τηρηθεί, αποτελεί μια μεγάλη κουβέντα στην σύγχρονη επιστημολογία, όμως εμάς δεν θα μας απασχολήσει κάτι τέτοιο στο παρόν άρθρο.
Ο λόγος για τον οποίο έκανα όλο αυτόν τον πρόλογο είναι ότι σκοπεύω να τηρήσω την «αξιολογική ουδετερότητα» στις συγκρίσεις που θα ακολουθήσουν. Δηλαδή θα προσπαθήσω να εξετάσω τις διαφορές μεταξύ κομμουνισμού και φασισμού όχι ως κάποιος υποστηρικτής του κομμουνισμού αλλά όσο το δυνατόν πιο ουδέτερα, σαν κάποιος που βλέπει μονάχα τα σκληρά δεδομένα και δεν κάνει αξιολογικές κρίσεις (αν κάτι είναι σωστό ή λάθος) με βάση την όποια κοσμοθεωρία του. Στην παρουσίασή μου θα ξεκινήσω από τα λίγο πιο θεωρητικά ζητήματα και θα προχωρήσω στα πιο πρακτικά. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι τα θεωρητικά ζητήματα με τα οποία θα καταπιαστώ δεν έχουν πρακτική εφαρμογή αλλά ούτε και ότι τα πρακτικά δεν έχουν θεωρητικό αντίκρισμα μέσα στο εκάστοτε ιδεολογικό «οικοσύστημα».
Θεμελίωση της ιδεολογίας
Η κομμουνιστική είναι μια ιδεολογία που βασίζεται πάνω σε μια σειρά από κοινωνιολογικές και οικονομικές αναλύσεις στο έργο σημαντικών επιστημόνων του 19ου αιώνα και αργότερα. Η θεμελίωσή της είναι θα λέγαμε ορθολογικού τύπου, άσχετα αν κάποιος δέχεται ή όχι αυτό το είδος της ορθολογικότητας. Η ναζιστική ιδεολογία μεταχειρίζεται μεταφυσικού τύπου αξιώματα περί ανωτερότητας της λευκής φυλής, κατωτερότητας των εβραίων, των μαύρων, των γκέι, της καθαρότητας του αίματος και πάνω εκεί θεμελιώνει τις όποιες πολιτικές αξιώσεις της. Ακόμα και στις περιπτώσεις που αποπειράται να χρησιμοποιήσει νομιμοποιητικά την ιστορία (ναζισμός/φασισμός), το κάνει με μη επιστημονικό τρόπο, και δε διστάζει να ανακατέψει μέσα στην ιστορική αφήγηση μυθολογικές αναπαραστάσεις και σύμβολα (για παράδειγμα ο μύθος της Θούλης).
Τα παιδιά των ναζί εκπαιδεύονταν από μικρά στη λογική του πολέμου
Θέση απέναντι στον πόλεμο
Σύμφωνα με την ναζιστική ιδεολογία ο πόλεμος ποτέ δεν πρέπει να σταματά. Για τους ναζί ο πόλεμος γινόταν αντιληπτός ως ένας τρόπος να επεκτείνουν τον «ζωτικό τους χώρο» απέναντι στους υπόλοιπους «κατώτερους» λαούς. Ιδεολογία τους ήταν η ακραία έκφραση του κοινωνικού δαρβινισμού σε επίπεδο φυλής, όπου ολόκληρος ο πλανήτης φάνταζε σαν μια τεράστια αρένα που μέσω της ωμής δύναμης οι «ανώτερες» φυλές θα κυριαρχούσαν στις κατώτερες. Είναι μια απαισιόδοξη οπτική για την φύση του ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ο «νόμος της ζούγκλας» θα συνοδεύει την ανθρωπότητα για πάντα, αφού οι άνθρωποι είναι όχι μόνο αδύνατον, αλλά και απευκταίο, να τιθασεύσουν τα όποια ζωώδη τους ένστικτα. Η κομμουνιστική ιδεολογία δεν αγαπά τον πόλεμο, για έναν κομμουνιστή ο πόλεμος είναι δικαιολογημένος μόνο στη βάση που οι καταπιεζόμενοι εναντιώνονται στους καταπιεστές τους σε έναν πόλεμο που θα τελειώσει όλους τους πολέμους. Στην ναζιστική ιδεολογία ο πόλεμος θα τελειώσει μόνον όταν οι «υπάνθρωποι» θα έχουν εξοντωθεί ή υποδουλωθεί και θα έχει κυριαρχήσει η «υπεράνθρωπη φυλή». Οι κομμουνιστές οραματίζονται ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν σε μια ειρηνική κοινωνία, οι φασίστες βλέπουν τα παιδιά τους ως τους αυριανούς πολεμιστές της φυλής.
Θέση της γυναίκας
Έχουμε ήδη αναφέρει ότι η ναζιστική ιδεολογία αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως κατώτερους ή ανώτερους ανάλογα με το χρώμα, τη φυλή, το σεξουαλικό προσανατολισμό κ.α. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τη θέση του άνδρα και της γυναίκας στην κοινωνία. Ο άνδρας για τους φασίστες είναι ο ισχυρός κρίκος της οικογένειας, αυτός που πολεμάει, αυτός που διατάζει. Η γυναίκα είναι προορισμένη κυρίως για να μεγαλώνει τα παιδιά και για να κάνει τις δουλειές στο σπίτι. Για τους φασίστες και τους ναζιστές, άνδρες και γυναίκες δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες, με τις γυναίκες να είναι κατώτερες και περισσότερο περιορισμένες στο εσωτερικό του σπιτιού. Οι θέσεις κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό, στον στρατό κλπ, προορίζονται κυρίως για τους άνδρες. Για τους κομμουνιστές η γυναίκα πρέπει να είναι ισάξια και ίση με τον άνδρα, και για την κατάκτηση αυτής της ισότητας γυναίκες και άνδρες πρέπει να αγωνιστούν αν αυτή δεν είναι δεδομένη. Διακρίσεις ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες στο σοσιαλισμό μπορούν να είναι μόνο «θετικού τύπου», όπως είναι για παράδειγμα η άδεια εγκυμοσύνης. Στην πράξη ο σοσιαλισμός προώθησε σε μεγάλο βαθμό τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, αμβλύνοντας την ανισότητα και προωθώντας τις γυναίκες σε τομείς που μέχρι τότε ούτε είχαν ονειρευτεί.
Φωτογραφία που απεικονίζει την ιδέα που είχαν οι ναζί για την ιεραρχία στην οικογένεια
Οικονομία
Δε θα μπούμε φυσικά σε λεπτομέρειες, οφείλουμε όμως να αναφερθούμε σε μια πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στην οικονομία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και στις οικονομίες των ναζιστικών/φασιστικών κρατών. Αυτή δεν είναι άλλη από το είδος της ιδιοκτησίας. Στα σοσιαλιστικά κράτη είναι γεγονός ότι δεν υπήρχε ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, δεν υπήρχε δηλαδή καπιταλιστική ιδιοκτησία. Τόσο η φασιστική Ιταλία, όσο και η ναζιστική Γερμανία, όχι μόνο δεν κατάργησαν την μεγάλη ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής αλλά την ενίσχυσαν κιόλας. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν φτιαγμένα κοντά σε βιομηχανικές περιοχές ή σαν παράρτημα αυτών. Έτσι ήταν εύκολο οι αιχμάλωτοι να εργάζονται στα εργοστάσια αυτά κάτω από εξαντλητικές συνθήκες και με ανταμοιβή ένα πιάτο αραιωμένη σούπα (αν ήσουν τυχερός) ή θάνατο (αν δεν άντεχες τις κακουχίες ή αν δεν κρινόσουν επαρκής). Τα κεφάλια των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, Τίσεν, Κρουπ και λοιποί, είχαν λόγο στις αποφάσεις του ναζιστικού κράτους, και δίχως να δώσουν τις κατευθύνσεις τους δεν κινούνταν τίποτα στην οικονομία.
Τέλος πρώτου μέρους
Λαγωνικάκης Φραγκίσκος (Poexania)

Οι «στρεβλοί»...





«Το Πυροσβεστικό Σώμα αποτελεί ίσως τον πιο στρεβλό μηχανισμό του ελληνικού Δημοσίου. Χρησιμοποιήθηκε για κομματικές εξυπηρετήσεις και δεν είχε επιχειρησιακό σχεδιασμό».
Τα παραπάνω ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Τόσκας, απαντώντας σε Ερώτηση του βουλευτή του ΚΚΕ Χρήστου Κατσώτη για τα τεράστια προβλήματα στην Πυροσβεστική. Και εκτός από το ότι δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζεις στρεβλό ένα Σώμα, την ίδια στιγμή που η αυταπάρνηση που έδειξαν οι πυροσβέστες ήταν η βασική αιτία που οι καταστροφές δεν ήταν ακόμα μεγαλύτερες, υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Επειδή ο υπουργός αναφέρεται σε «κομματικές εξυπηρετήσεις», δηλαδή εννοεί ότι η Πυροσβεστική ήταν ένας μηχανισμός ρουσφετολογικός, μάλλον θα πρέπει να αναζητηθούν οι ευθύνες σε όλες τις κυβερνήσεις - νυν και προηγούμενες - στις οποίες και ο ίδιος έχει ...συνεισφέρει. Οσο για τους «στρεβλούς» πυροσβέστες - πολλοί εκ των οποίων χάνουν ακόμα και τη ζωή τους - ας φροντίσει η κυβέρνηση τουλάχιστον να τους δίνει αρβύλες, νερά, ένα σάντουιτς και να μην τους έχει 70 ώρες συνεχόμενες μέσα στις φωτιές. Γιατί αυτή είναι σήμερα η πραγματικότητα, για την οποία έχει τεράστια ευθύνη και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Αντεργατικές περγαμηνές


Κουβαλώντας νέες διακρίσεις στο τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων και αναγκών θα φτάσει την επόμενη βδομάδα στη χώρα μας ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν. Οπως επιβεβαίωσαν και οι προχτεσινές ανακοινώσεις, η κυβέρνησή του θα κλιμακώσει αποφασιστικά την αντιλαϊκή επίθεση, παραλαμβάνοντας επάξια τη σκυτάλη από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, από τις οποίες υποτίθεται ότι εκείνη θα ήταν διαφορετική. Αλλωστε, και τα νέα μέτρα στη Γαλλία είναι απόρροια των κατευθύνσεων που έχουν εδώ και χρόνια επεξεργαστεί από κοινού στην ΕΕ, στο πλαίσιο της υπεράσπισης των αναγκών των ευρωενωσιακών μονοπωλίων, της θωράκισης της θέσης τους απέναντι σε αντίπαλα συμφέροντα. Εξάλλου, μια σειρά από εφημερίδες που πανηγύριζαν χτες για την «επανάσταση στις εργασιακές σχέσεις», σημείωναν ότι αλλαγές προωθούνται και στη Γερμανία και στο σύνολο της Ευρωζώνης. Τα νέα μέτρα στη Γαλλία είναι ακόμα μια απόδειξη ότι η αντεργατική θύελλα θα δυναμώνει διαρκώς στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, με ή χωρίς μνημόνια, στη βάση της ανάγκης του μεγάλου κεφαλαίου να ενισχύσει την κερδοφορία και την ισχύ του.
«Αμέτρητες νέες ευκαιρίες για τις επιχειρήσεις», σχολίαζαν, χτες, τα εκτενή ρεπορτάζ μεγάλων αστικών εφημερίδων στη Γαλλία, πανηγυρίζοντας για τις νέες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν: Την περαιτέρω διευκόλυνση των απολύσεων, μεταξύ άλλων με μειώσεις αποζημιώσεων. Νέο χτύπημα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ), με υπονόμευση των κλαδικών και αναβάθμιση των «συμφωνιών» σε επίπεδο επιχειρήσεων. Νέα υπονόμευση της συνδικαλιστικής δράσης και οργάνωσης των εργαζομένων, με αποθέωση του «κοινωνικού διαλόγου» και δυνατότητα διαπραγμάτευσης των εργασιακών συνθηκών με «εργαζόμενους που δεν θα ανήκουν σε κάποιο συνδικάτο». Την ίδια στιγμή, στην προτεραιότητα της γαλλικής κυβέρνησης παραμένουν το «νοικοκύρεμα» κοινωνικών επιδομάτων, ο νέος γύρος «εξυγίανσης» του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης κ.τ.λ. Φυσικά, δεν παραλείπει να επιταχύνει και άλλες πλευρές που αφορούν την ενίσχυση των μονοπωλίων, π.χ. η μείωση των φορολογικών συντελεστών από το 33% στο 25%, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομίας, Μπρουνό Λε Μερ, μιλώντας πρόσφατα σε σύναξη των μεγαλοβιομηχάνων, καθησυχάζοντάς τους: «Θέλετε πράξεις και θέλετε αποφάσεις: Θα τις έχετε».
Ολα τα παραπάνω έρχονται να προσφέρουν χρήσιμη «τεχνογνωσία» για την επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου και στην Ελλάδα, στο πλαίσιο και της αντεργατικής ατζέντας που καταρτίζεται στη χώρα μας. Οπως επανειλημμένα επισημαίνει και ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ), δεν συζητιέται επ' ουδενί η επαναφορά οποιουδήποτε «προηγούμενου καθεστώτος» (είτε αυτό αφορά τα επίπεδα των μισθών είτε την ανάκτηση κατακτήσεων που καταργήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια), απαιτώντας βαθύτερες ανατροπές στο ζήτημα των Συλλογικών Συμβάσεων, τη μείωση του «μη μισθολογικού κόστους» κ.τ.λ. Μόνιμη επωδός και του ΣΕΒ, άλλωστε, είναι το πώς θα ισχυροποιηθεί η «ανταγωνιστικότητα» της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή η ικανότητα των μεγαλοεπιχειρηματιών της χώρας να διεκδικούν με αξιώσεις καλύτερη θέση στην ευρύτερη αγορά. Τέτοιες «αγωνίες» θα μοιραστούν οι εκπρόσωποι των δύο επιχειρηματικών κοινοτήτων κατά την επίσκεψη Μακρόν, την οποία εδώ και καιρό η κυβέρνηση εμφανίζει ως ψήφο εμπιστοσύνης της Γαλλίας και της ΕΕ στην αντιλαϊκή της πολιτική.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι χρήσιμο να απαντηθούν και ψευτοδιλήμματα που θα γίνει προσπάθεια να δυναμώσουν, ενόψει ενός ολόκληρου πλέγματος αντιλαϊκών μέτρων που η κυβέρνηση θα σερβίρει το φθινόπωρο. Για παράδειγμα, φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ πρόβαλαν πρωτοσέλιδα με τις ανατροπές Μακρόν με τίτλους όπως «Κακά μαντάτα εκ Παρισίων». Τα ίδια ΜΜΕ, μετά τις προεδρικές εκλογές του περασμένου Μάη στη Γαλλία, φιλοξενούσαν δημοσιεύματα με τίτλους όπως «Μακρόν, ο εκφραστής της ανανέωσης». Η λογική που γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί είναι ότι, παρά τις προσδοκίες για φιλολαϊκές «στροφές», μέτρα όπως αυτά που έρχονται είναι λίγο - πολύ «αναγκαίο κακό» και η εφαρμογή τους είναι μοιραία, το πολύ - πολύ να συζητηθούν το χρονοδιάγραμμα και οι όροι με τους οποίους θα ξετυλιχτεί η νέα επίθεση. Είναι κρίσιμο ζήτημα να κατανοηθεί ότι τα νέα μέτρα υπηρετούν τους στόχους της καπιταλιστικής ανάκαμψης, της επίτευξης και της διατήρησής της και ως τέτοια ούτε εξαντλούνται ούτε και παζαρεύονται και, άρα, τα περί «δίκαιης ανάπτυξης» που υπόσχονται είναι μύθος...

Στο επίκεντρο της λαϊκής πάλης


Ακριβώς όπως έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παρέτεινε, για άλλη μια φορά, επί των ημερών της, τη Συμφωνία Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδας - ΗΠΑ, που αφορά και τη χρήση από τους Αμερικανούς της βάσης της Σούδας. Οχι μόνο συνεχίζοντας την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά εντάσσοντάς την στα σχέδια που υπηρετούν τη λεγόμενη γεωστρατηγική αναβάθμιση της χώρας, δίδυμος στόχος με την ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Η Συμφωνία που πρωτο-υπογράφτηκε το 1990, επί κυβέρνησης ΝΔ και πρωθυπουργίας Κων. Μητσοτάκη, παρατείνεται ξανά, έως τις 6 Νοέμβρη 2018, προκειμένου να συνεχιστεί η παροχή από πλευράς των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, και του κράτους γενικά, ποικίλων υπηρεσιών υποστήριξης στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ. Στην πράξη, οι Αμερικανοί θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν βάσεις, λιμάνια, αεροδρόμια, οδικό και λοιπό δίκτυο, σιδηροδρομικό κ.τ.λ., για την προώθηση δυνάμεών τους στα μέτωπα των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων. Οπως έγινε π.χ. φέτος στα τέλη Φλεβάρη, με την εκφόρτωση στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, από αμερικανικό πλοίο, πολεμικών ελικοπτέρων των ΗΠΑ, που υπό το βλέμμα του ίδιου του Αμερικανού πρέσβη, συναρμολογήθηκαν στη ζώνη ευθύνης του ΟΛΘ και ακολούθως απογειώθηκαν για άσκηση του ΝΑΤΟ στην Πολωνία. Επίσης, θα συνεχίσουν να έρχονται εδώ πολεμικά αεροσκάφη και στελέχη των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ για ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις, καθώς οι Αμερικανοί, πέραν του γεγονότος ότι βρίσκουν έτσι πρόσχημα για προώθηση, έστω περιοδικά, πρόσθετων δυνάμεών τους στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, ταυτόχρονα βρίσκουν ευκαιρία να εκπαιδευτούν σε ένα σύνθετο γεωγραφικό ανάγλυφο, που, όπως αναφέρουν στρατιωτικές πηγές, εκτιμούν ιδιαιτέρως, καθώς έτσι προετοιμάζονται για «απαιτητικά» πεδία, όπου θα επιχειρήσουν αργότερα.
***
Φυσικά, κορωνίδα της διμερούς Στρατιωτικής Συνεργασίας είναι η αεροναυτική βάση των ΗΠΑ στη Σούδα. «Καμάρι» της, αναμφισβήτητα, το περιλάλητο κρηπίδωμα Κ-14. Με μήκος περίπου 300 μέτρων, μπορεί να δένουν εκεί αεροπλανοφόρα, γεγονός που το καθιστά τη μοναδική τέτοια πλατφόρμα στη Μεσόγειο. Διόλου τυχαία, και καθώς αυξάνεται η συγκέντρωση πολεμικών μέσων στην Ανατολική Μεσόγειο, έχουν δέσει εκεί, το τελευταίο διάστημα, γιγαντιαία αμερικανικά αεροπλανοφόρα και ελικοπτεροφόρα. Οι ίδιοι οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, διπλωμάτες και στρατιωτικοί, αναγνωρίζουν δημόσια τη στρατηγική σημασία της βάσης για την προβολή της ισχύος τους στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, καθώς είναι η μοναδική βάση σε όλο τον άξονα από το Νόρφολκ της Βιρτζίνια στις ακτές των ΗΠΑ στον Ατλαντικό, μέχρι τη ναυτική τους βάση «Diego Garcia» σε ένα νησί καταμεσής του Ινδικού Ωκεανού, που μπορεί να δέσει αεροπλανοφόρο, να σβήσει τον αντιδραστήρα με τον οποίο λειτουργεί, να ανεφοδιαστεί, να προχωρήσει σε συντήρηση και επισκευές, πριν ξαναβγεί στα ανοιχτά για να συνεχίσει να επιχειρεί. Και υπάρχουν πλέον μια σειρά αναλύσεις που εμπλέκουν τη βάση της Σούδας με την υποστήριξη των επιχειρήσεων των Αμερικανών μέχρι τον Ειρηνικό, στις κόντρες τους εκεί με Β. Κορέα, Κίνα και Ρωσία. Επιπλέον, κομμάτι της τέτοιας διμερούς συνεργασίας είναι και τα νέα σενάρια που βλέπουν το φως της δημοσιότητας και θέλουν τη μετεγκατάσταση στην Ελλάδα και νέων αμερικανικών δυνάμεων, π.χ. από τη βάση τους στο Ιντσιρλίκ της Τουρκίας, ή την εγκατάσταση αμερικανικών drones, τη «φιλοξενία» στο Ναύσταθμο της Σούδας, σε μόνιμη βάση, αμερικανικών αντιτορπιλικών που, όντας στη δύναμη του αμερικανικού 6ου Στόλου, επιχειρούν σε Μεσόγειο, Περσικό Κόλπο, Ερυθρά και Αραβική Θάλασσα.
***
Από κοντά φυσικά και όλες οι υπηρεσίες της ελληνικής αστικής τάξης στο ΝΑΤΟ, όπου το βασικό τόνο δίνουν οι Αμερικανοί. Μπορούμε να ξεχωρίσουμε: Τη φιλοξενία εδώ ΝΑΤΟικών AWACS στην αεροπορική βάση στο Ακτιο. Την πρόσκληση στο Αιγαίο της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG-2, με πρόσχημα τη διαχείριση του Προσφυγικού και στην πράξη ελέγχοντας τον πλου ρωσικών πολεμικών πλοίων προς και από Συρία, αλλά και εμπορικών που έχουν αναλάβει τη διαμετακόμιση προϊόντων κινεζικών, ανταγωνιστικών προς τα ευρωατλαντικά, μονοπωλίων. Την εκπαίδευση εκατοντάδων στελεχών της λυκοσυμμαχίας στο ΝΑΤΟικό Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής στη Σούδα, το «διαμάντι του ΝΑΤΟ» όπως το έχουν χαρακτηρίσει ανώτατοι ΝΑΤΟικοί. Την πρεμούρα της κυβέρνησης - όπως την έχει διαμηνύσει σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ - ότι θέλει να καταστήσει την Ελλάδα κόμβο συλλογής και διάχυσης πληροφοριών ενάντια στην «τρομοκρατία». Οπως επίσης εξασφαλίζοντας επιπλέον πολεμικά πλοία και αεροσκάφη, να περιπολεί με το ίδιο πρόσχημα σε όλο τον άξονα από Μάλτα μέχρι Διώρυγα του Σουέζ, γενόμενη ΝΑΤΟικός ...αρχι-χωροφύλακας στην Ανατολική Μεσόγειο. Μια ζώνη όπου συγκεντρώνονται το τελευταίο διάστημα πολεμικά μέσα από μια σειρά ιμπεριαλιστικά κέντρα και ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, στους ανταγωνισμούς για τις πηγές και τους διαύλους της Ενέργειας, μια υπόθεση που βρωμάει ολοένα και εντονότερα μπαρούτι. Εξ ου και η παράταση της επίμαχης συμφωνίας Ελλάδας - ΗΠΑ συνιστά άλλη μια άκρως επικίνδυνη εξέλιξη. Η πάλη για το κλείσιμο της βάσης της Σούδας και όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα, για την αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ αποτελούν κρίσιμα στοιχεία στον αγώνα ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς και την εμπλοκή της Ελλάδας.

Σε κάθε κηδεία κάθε δολοφονημένου εργάτη

Προσκλητήριο ζωντανών εργατών.
Σε κάθε απώλεια κάθε δολοφονημένου εργάτη/εργάτριας θα ήθελα να διαβάζεται κάθε φορά από τους συναδέλφους του/της στον τόπο εργασίας τους ο πιο κάτω επικήδειος:

Αγαπημένε συνάδελφε/ συναδέλφισσα.
Είπαν για σας (ενδεικτικές αναφορές):
Χρήστου Δημήτρης
Δημοσίευση: Εφημερίδα Αυγή 28 Ιουνίου 2017
Κάθε απεργιακή κινητοποίηση που στηρίζεται στην “ομηρεία των πολιτών”, οφείλει να είναι ζυγισμένη και να μην προκαλεί τεράστιες ζημιές σε άλλους κλάδους εργαζομένων, και μάλιστα σε στιγμές κρίσιμες για την εθνική οικονομία. Στα βασικά συνδικαλιστικά μαθήματα διδάσκεται ότι η απεργία είναι το έσχατο μέσο του εργαζόμενου για να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες εργασίας. Πριν από την προκήρυξη μιας απεργίας ο κλάδος πρέπει να έχει ενημερώσει και την κοινωνία για το δίκαιο των αιτημάτων, ώστε να έχει τη μέγιστη δυνατή υποστήριξη.

Γρηγόρης Ψαριανός
Τουίτερ 28/6
  1. -Οι μόνιμοι θέλουν να μονιμοποιηθούν οι συμβασιούχοι για να κάνουν αυτοί την δουλειά και οι ίδιοι να παίζουν
  2. -Μόλις οι παλιοί συμβασιούχοι γίνουν μόνιμοι, ζητάνε να προσληφθούν νέοι συμβασιούχοι για να παίξουν κι αυτοί βελάκια.
Δεν έλειπε και η ειρωνεία βεβαίως
«Ανάλγητοι κεφαλαιοκράτες κάτω τα χέρια απ’ τα σκουπίδια! Έξω οι ιδιώτες από τις χωματερές Η καθαριότητα είναι μισή ρετσινιά ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ!»

Άρης Πορτοσάλτε – Τουίτερ Ιουν. 24
«Ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών καθαριότητας. Θα εξασφάλιζε θέσεις εργασίας. Κάποιοι δήμαρχοι τόλμησαν, οι περισσότεροι δειλιάζουν! Θέμα τζιζ..»

Έφη Αχτσιόγλου
31/8 Στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής ξεκίνησε η συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Εργασίας
«Πρόκειται για το πρώτο ίσως αμιγώς προστατευτικό νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας από την αρχή της κρίσης ως σήμερα».
Σε κάθε κηδεία κάθε δολοφονημένου εργάτη
Θέλω να ακουστούν στον επικήδειο τα ονόματα σας, όλων και των 18 νεκρών του τελευταίου διμήνου. Την οικογενειακή σας κατάσταση τα ονόματα των συντρόφων σας, των παιδιών σας, των γονιών σας.
Τα ονόματα των εργοδοτών σας. Από τις περικοπές των Δήμων και του Δημοσίου μέχρι και τις συμβάσεις εργασίας, αν υπάρχουν, στον ιδιωτικό τομέα.
Πώς έχασαν την ζωή τους. Τα ανύπαρκτα μέτρα προστασίας, την εργασιακή ζούγκλα ποιοι τους στήριξαν και ποιοι τους γύρισαν την πλάτη.
Πόσοι έχουν απεργήσει, ποια συνδικάτα μίλησαν, ποια στήριξαν, ποια σας πούλησαν. Ποια Δημοτική Αρχή ήτανε δίπλα σας, ποια σας απείλησε, ποια σας χαρακτήρισε «καλοπληρωμένους τεμπέληδες!» .
Ποια εταιρεία υπό την πίεση της απόλυσης επιβάλλει τον εργασιακό μεσαίωνα την εντατικοποίηση και την πλήρη απουσία μέτρων ασφαλείας και υγιεινής.
Θέλω να ακουστεί πού είναι το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας. Πόσες φορές έχετε καταγγείλει τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, την ανασφάλιστη εργασία, την απουσία στοιχειωδών μέτρων υγείας και ασφάλειας. Πόσες καταγγελίες έχουν γίνει, πόσες φορές έχει παραστεί, πόσα πρόστιμα έχει ρίξει, πόσες φορές στήριξε εργαζόμενους και πόσες εργοδότες.
Ποια ΜΜΕ συκοφαντούν τα δικαιώματα σας και τον αγώνα σας.
Θέλω να εξηγήσετε στους εργαζόμενους την αιτία όλων αυτών που δεν είναι άλλος από την αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας και τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, με σκοπό το μέγιστο κέρδος. Με βάση το κέρδος, ο εργοδότης αποφασίζει αν τον συμφέρει να λάβει μέτρα προστασίας και ασφάλειας ή οργανωτικά μέτρα (π.χ., εκπαίδευση προσωπικού, επαρκής αριθμό εργαζομένων, ωράρια).

Και αφού ακουστούν όλα αυτά ο κάθε εργαζόμενος ας αναρωτηθεί πόσο μετράνε τη ζωή του την αξιοπρέπειά του, ποιους έχει δίπλα του και ποιους απέναντι του, αν θα συμμετάσχει στην επόμενη απεργία, αν θα γραφτεί στο σωματείο του.
«Το μέλλον δε θα ρθεί από μονάχο του, έτσι νέτο-σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κ’ εμείς» έλεγε ο ποιητής.

1 Σεπ 2017

Όταν η Ελλάδα αμφισβητούσε τα σύνορα της κομμουνιστικής Αλβανίας…

       

Είχαμε μια αδελφή μικρούλα ορφανή που την λέγανε Βόρειο Ήπειρο και την αγαπούσαμε πολύ! Δεκαετίες ολόκληρες και όσο η Αλβανία είχε κομμουνιστικό καθεστώς η Ελλάδα καλλιεργούσε αλυτρωτισμό σε βάρος των εδαφών της Βορείου Ηπείρου παντοιοτρόπως σε σχολείο, σε στρατό, σε εκκλησίες, σε κατηχητικά και όπου αλλού μπορούσε! Σοβινισμός και επεκτατισμός σε βάρος της κομμουνιστικής Αλβανίας, η οποία σύμφωνα με μία μερίδα των Ελλήνων καταπίεζε την Ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου!
Η Αλβανία έπαψε να είναι Λαϊκή Δημοκρατία χάρη και στην δράση της Ελλάδας και έγινε μια ελεύθερη Δυτική χώρα! Στην Αλβανία εδώ και πάνω από είκοσι πέντε χρόνια δεν υπάρχει κομμουνισμός. Έτσι εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, που η Αλβανία δεν είναι πια κομμουνιστική, έπαψαν οι διάφοροι εθνικόφρονες πολιτικοί, δάσκαλοι, στρατιωτικοί και παπάδες να αμφισβητούν την εδαφική ακεραιότητα της Αλβανίας, αφού η Ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου έπαψε πια να υποφέρει από τους κομμουνιστές!
Σήμερα όλα στην Αλβανία είναι καλά και πάνω απ’ όλα αστικοδημοκρατικά! Σήμερα οι όροι αντιστράφηκαν! Σήμερα η αστική τάξη της Αλβανίας αμφισβητεί τα Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα σε ξηρά και θάλασσα, κυκλοφορεί χάρτες της μεγάλης Αλβανίας και εγείρει ανύπαρκτα ζητήματα Τσάμικης μειονότητας στην Ελλάδα και όλα αυτά με τις πλάτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, αλλά οι Έλληνες εθνικόφρονες δεν βγάζουν τσιμουδιά αφού όλα μοιάζουν αστικά, είναι δημοκρατικά και προπαντός Αμερικάνικα!
Στην Αλβανία η θέση της Ελληνικής μειονότητας επί κομμουνισμού δεν διέφερε σε τίποτα από τη θέση του υπόλοιπου Αλβανικού λαού! Σήμερα η Ελληνική μειονότητα έχει προβλήματα με το Αστικό Αλβανικό Κράτος που στο άμεσο μέλλον φαίνεται ότι θα οξυνθούν! Σήμερα στην ελεύθερη Αλβανία, την απαλλαγμένη από τον κομμουνισμό, ελεύθεροι δημοκράτες πολιτικοί, δάσκαλοι, στρατιωτικοί και μουλάδες τραγουδούν «έχω μια αδελφή κουκλίτσα αληθινή την λένε Νότιο Ήπειρο την αγαπώ πολύ»!

Χαρίδημος Πένσας

Το κομμουνιστικό καθεστώς της Αλβανίας απαλλοτριώνει περιουσίες Ελλήνων της Χειμάρρας…

        


Το κομμουνιστικό καθεστώς της Αλβανίας προσπαθεί να απαλλοτριώσει τις περιουσίες των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Σε αυτή του την προσπάθεια έχει προχωρήσει σε κατεδαφίσεις ακινήτων που ανήκουν σε Έλληνες της Χειμάρρας επικαλούμενο την τουριστική ανάπλαση! Το κομμουνιστικό καθεστώς της Αλβανίας προσπαθεί να ξεριζώσει την Ελληνική μειονότητα καταπατώντας και απαλλοτριώνοντας Ελληνικές περιουσίες!
Τι;! Στην Αλβανία δεν έχουν κομμουνισμό;! Στην Αλβανία ο κομμουνισμός έπεσε με τις ευλογίες και την υποστήριξη του Ελληνικού κράτους;! Τι;!  Στην Αλβανία έχουν ένα καθεστώς που στήθηκε με τις πλάτες της Ελληνικής πολιτείας;! Απίστευτα πράγματα! Δηλαδή τις απαλλοτριώσεις των περιουσιών των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου δεν τις κάνουν κομμουνιστές, αλλά τις κάνουν αστοί δημοκράτες;! Δεν το πιστεύουμε!!
Βρε μήπως όλα αυτά είναι ψέματα και στην Αλβανία κυβερνούν οι κομμουνιστές;! Εμείς δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι αυτή η επίθεση εναντίον της Ελληνικής μειονότητας στην Χειμάρρα είναι έργο αστών δημοκρατών! Εμείς πιστεύουμε ότι είναι έργο κομμουνιστών και θα ζητήσουμε από την Καϊλή να το επιβεβαιώσει ως μόνη αρμόδια στην αποκάλυψη των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τους κομμουνιστές!

Οράτιος Μενιππίδης

«Επένδυση»





«Επένδυση» στο ανθρώπινο δυναμικό χαρακτήρισε η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου, τα κονδύλια που διατίθενται για προγράμματα «αντιμετώπισης» της ανεργίας. Μιλώντας στη συνεδρίαση της Επιτροπής Απασχόλησης του Ευρωκοινοβουλίου, πρότεινε να δίνεται η δυνατότητα σε χώρες με ποσοστά ανεργίας πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να δαπανούν το 1% του ΑΕΠ (αντί για το 0,5% που ισχύει σήμερα) για τέτοιες παρεμβάσεις και παράλληλα τα χρήματα αυτά να εξαιρούνται από τον υπολογισμό του δημοσιονομικού τους ελλείμματος. «Τα χρήματα για τους ανέργους είναι χρήματα που επιστρέφουν στην οικονομία», είπε μεταξύ άλλων. Στην πραγματικότητα, όπως αποδεικνύει και το ...έργο της κυβέρνησης, τα προγράμματα διαχείρισης και ανακύκλωσης της ανεργίας δεν μοιράζουν χρήματα στους ανέργους, αλλά πάμφθηνους και χωρίς δικαιώματα εργαζόμενους στις επιχειρήσεις. Ετσι, η υπουργός μπορεί να υπερηφανεύεται πως «δεν ξοδεύεται πλέον ούτε ένα ευρώ που δεν φέρνει θετικό αποτέλεσμα» και να διαβεβαιώνει πως η σημερινή κυβέρνηση ευθύς εξαρχής κατάλαβε «ότι ο ιδιωτικός τομέας είναι που θα δημιουργήσει τις θέσεις εργασίας».

Ο τυφώνας της καπιταλιστικής «ανάπτυξης»...


Οι τεράστιες καταστροφές που προκαλεί εδώ και μία βδομάδα ο τυφώνας «Χάρβεϊ» στο Τέξας και τη Λουιζιάνα των ΗΠΑ δεν είναι απλά μια «φυσική καταστροφή», απόρροια των «ακραίων καιρικών φαινομένων», όπως παρουσιάζεται από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι τα φτωχά λαϊκά στρώματα πλήρωσαν το μεγαλύτερο τίμημα από το πέρασμα του φονικού τυφώνα, επειδή βρέθηκαν απροστάτευτα απέναντι στη μανία της φύσης, παρά το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα «ακραία» φαινόμενα συμβαίνουν τακτικά στην περιοχή και είναι απόλυτα προβλέψιμα. Ποιος ευθύνεται επομένως για τις μεγάλες καταστροφές, τους δεκάδες νεκρούς και αγνοούμενους, τους χιλιάδες αστέγους; Ας δούμε ορισμένα ενδεικτικά στοιχεία, που μπορούν να βοηθήσουν στην απάντηση. Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες του Πανεπιστημίου του Τέξας A&M, από το 1991 μέχρι τουλάχιστον το 2010, καταγράφεται συστηματική «εξαφάνιση» δεκάδων χιλιάδων εκταρίων υγροβιότοπων, βάλτων και ελών, που χαρακτήριζαν κάποτε σημαντικό μέρος του Χιούστον και άλλων πόλεων της πολιτείας του Τέξας. Η εξαφάνιση των υγροβιότοπων δεν συνιστά μόνο αυτονόητες αρνητικές συνέπειες για την ισορροπία των τοπικών οικοσυστημάτων, αλλά εξασθενεί σημαντικά και τις δυνατότητες του εδάφους να «διαχειριστεί» τις τεράστιες ποσότητες βρόχινου νερού, που συνοδεύουν συχνά το πέρασμα τυφώνων. Ειδικοί επιστήμονες εκτιμούν ότι οι καταστροφές θα ήταν μικρότερης έκτασης και οι συνέπειες στη ζωή των ανθρώπων λιγότερο οδυνηρές, εάν δεν είχε καταστραφεί ένα τόσο μεγάλο μέρος των υγροβιότοπων του Χιούστον.
***
Το θέμα είναι όμως τι έγιναν αυτοί οι υγροβιότοποι στη συνέχεια... Ολες οι περιοχές μετατράπηκαν σε νέα «οικόπεδα», την εκμετάλλευση των οποίων ανέλαβαν κατασκευαστικά και ενεργειακά μονοπώλια, που μετέτρεψαν μέσα στις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες το Χιούστον σε «καρδιά» της αμερικανικής πετρελαϊκής παραγωγής και βιομηχανίας. Η αστικοποίηση των περιοχών έγινε άναρχα, δίχως ρυμοτομικό σχεδιασμό, δίχως έργα αντιπλημμυρικής θωράκισης που κοστίζουν και δεν έχουν «ανταποδοτικότητα», με πολλές εργατικές συνοικίες και τα σπίτια των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων να χτίζονται πάνω σε πρώην ρέματα, πρώην βάλτους και άλλες περιοχές «επιρρεπείς στις πλημμύρες»... Με τη «λογική» της μεγιστοποίησης του κέρδους των καπιταλιστών, εμπορικά κέντρα, κάθε λογής εργοστάσια, διυλιστήρια, τεράστιες δεξαμενές καυσίμων και εργατικοί οικισμοί πολλαπλασιάστηκαν μέσα σε μερικές δεκαετίες με γεωμετρική πρόοδο, στο πλαίσιο μίας «ανάπτυξης» που υπονομεύει την ασφάλεια και την υγεία των κατοίκων της περιοχής. Ετσι εξηγείται γιατί τα διυλιστήρια και οι δεξαμενές καυσίμων είναι πλάι σε φτωχικές, εργατικές συνοικίες, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων έχει σπίτια ανασφάλιστα από πλημμύρα. Οχι λόγω «άγνοιας» αλλά λόγω των «αλμυρών» λογαριασμών που πρέπει να πληρώσουν στα ασφαλιστικά μονοπώλια...
***
Ολες τις προηγούμενες δεκαετίες, οι αμερικανικές κυβερνήσεις σε ομοσπονδιακό και πολιτειακό επίπεδο διευκόλυναν με κάθε τρόπο τις μπίζνες των μονοπωλίων, όπως στο Χιούστον και αλλού. Εργα με μεγάλο κόστος, όπως η συντήρηση των δύο μεγάλων φραγμάτων στην περιοχή, που μετρούν σήμερα 70 χρόνια ζωής, δεν είναι «επιλέξιμα» για χρηματοδότηση, όπως και άλλα αναγκαία αντιπλημμυρικά έργα, σε μία πολιτεία ευάλωτη στους τυφώνες και στις ισχυρές καταιγίδες. Κανένα ουσιαστικό σχέδιο ενημέρωσης ή και εκπαίδευσης του πληθυσμού δεν υπάρχει για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων ούτε βέβαια οι αναγκαίοι μηχανισμοί και τα μέσα από την πλευρά του κράτους, με αποτέλεσμα η ασφάλεια και η προστασία από τέτοια φυσικά φαινόμενα να αποτελούν ατομική ευθύνη. Ετσι, τα πιο εύπορα στρώματα της περιοχής, αφού σφράγιζαν και ασφάλιζαν τα σπίτια τους κινούνταν προς ασφαλέστερες περιοχές, σε αντίθεση με τον πιο φτωχό πληθυσμό που στερούνταν χρήμα και μέσα για να εγκαταλείψει την περιοχή. Ακόμα, όμως, κι αν κατάφερνε να φύγει, δεν ήξερε αν και πού θα βρει το ...τροχόσπιτό του, επιστρέφοντας μετά την καταστροφή. Οσο για τον Τραμπ, έκανε ό,τι και οι προηγούμενοι Πρόεδροι, όταν έρχονταν αντιμέτωποι με την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου, μετά από τέτοιες καταστροφές: Τις απέδωσε στις κλιματικές αλλαγές και στα «ακραία φαινόμενα της φύσης», κρύβοντας ότι οι συνέπειές τους μπορούν να περιοριστούν στο ελάχιστο για το λαό. Οχι όμως στον καπιταλισμό, όπου η ανάπτυξη για τα μονοπώλια σαρώνει κυριολεκτικά τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Επενδύσεις...




«Επενδύσεις που θα μας βγάλουν από τα μνημόνια», «Επενδύσεις που θα φέρουν θέσεις εργασίας», «Επενδύσεις που προχωράνε», «Επενδύσεις που μένουν στάσιμες», «Ζητούμενο η προσέλκυση επενδύσεων» και άλλα παρόμοια.
Αυτά επαναλαμβάνονται τις τελευταίες μέρες πολύ συχνά και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και από τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι κ.λπ. Πριν από μερικές μέρες, ο πρωθυπουργός στην επίσκεψή του στην πολυεθνική «Philip Morris» υποσχέθηκε νέα προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους και διεμήνυσε ότι η κυβέρνησή του «στήνει» σιγά - σιγά έναν επενδυτικό παράδεισο.
Η ΝΔ, αστικές εφημερίδες και ΜΜΕ που την στηρίζουν, την επόμενη μέρα «άνοιξαν» θέμα «παγώματος» ορισμένων επενδύσεων και εγκαλούν την κυβέρνηση ότι δεν προχωρούν τελικά όλα όπως πρέπει. Μία μέρα μετά, και πάλι ο πρωθυπουργός παρουσίασε την «Εθνική Στρατηγική για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση», με βασικό στόχο το πώς ο κρατικός μηχανισμός θα διευκολύνει τους επιχειρηματικούς ομίλους να κάνουν επενδύσεις...
Στο επίκεντρο της συζήτησης και της αντιπαράθεσης μπαίνει το κατά πόσον έχει γίνει ή αν πρέπει να γίνει ακόμα περισσότερο η Ελλάδα «φιλική στην επιχειρηματικότητα». Τι εννοούν; Τι παρουσιάζουν ως πλεονεκτήματα;
Οτι στο έδαφος των ανελέητων αντεργατικών μέτρων και ανατροπών, των προνομίων για το κεφάλαιο, υπάρχουν δυνατότητες επέκτασης της επιχειρηματικής δράσης και ανάκαμψης της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Συνεπώς, το μέλλον που υπόσχονται στο λαό περιλαμβάνει διαιώνιση του σημερινού εργασιακού μεσαίωνα και όχι κατάργησή του.
Τι συνθέτει αυτό το έδαφος; Μα, τα ερείπια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Αλλωστε, από τους βασικούς δείκτες, που πιστοποιούν τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας για το κεφάλαιο, είναι η υποτίμηση της εργατικής δύναμης, που με συνέπεια υπηρέτησε και υπηρετεί η σημερινή κυβέρνηση, σε συνέχεια των προηγούμενων.
Και ας μη γελιόμαστε. Δεν υπάρχει επιχειρηματικός όμιλος, πρεσβεία, Επιμελητήριο ή άλλος αντίστοιχος φορέας, που να μη θεωρεί ότι αυτήν τη στιγμή, με δεδομένες τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, στην Ελλάδα, υπάρχουν τομείς για επενδύσεις που μπορούν να αποδειχτούν «χρυσάφι».
Το γράφαμε στον «Ριζοσπάστη» πριν από μερικές μέρες: Οι εργαζόμενοι που έχουν υποστεί τα μέτρα των δύο προηγούμενων μνημονίων, αφού κουβαλούν στην πλάτη τους τα βάρη του 3ου μνημονίου και αφού τον περασμένο Ιούλη είδαν την κυβέρνηση να ψηφίζει στη Βουλή τα προεόρτια του 4ου, μετά από οκτώ σχεδόν χρόνια ανελέητων περικοπών, αντεργατικών μέτρων και αντιλαϊκών ανατροπών, καλούνται τώρα, από την κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, να αναφωνήσουν ότι, επιτέλους, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις να επιστρέψουν οι επενδύσεις στην Ελλάδα!
Επενδύσεις που μεταφράζονται στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σε κάποιες ελαστικές και προσωρινές θέσεις εργασίας, με χαμηλούς μισθούς και ακόμα χαμηλότερους για τους νέους, με πετσοκομμένα ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς προοπτική σύνταξης. Ολα αυτά τα παρουσιάζουν προκλητικά σαν «παράδεισο» για τους εργαζόμενους, θέλοντας ταυτόχρονα να ενισχύσουν ένα κλίμα προσδοκιών, μειωμένων απαιτήσεων και ανοχής στην αντιλαϊκή πολιτική τους.
Είναι προφανές, όμως, ότι οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να συμβιβαστούν μ' αυτήν την πραγματικότητα. Στις 9 Σεπτέμβρη, στα εγκαίνια της ΔΕΘ, εκεί που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα επιχειρήσει να αναπαραγάγει όλη αυτήν την άθλια προπαγάνδα, η θέση των εργαζομένων δεν είναι δίπλα στους εργοδότες - επενδυτές που θα χειροκροτούν την κυβέρνηση και την πολιτική της, αλλά στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ. Στον αγώνα για την ανάκτηση των απωλειών, την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, το άνοιγμα του δρόμου για μια καλύτερη ζωή.

TOP READ