Συρία: μια άλλη ματιά σε έναν εμφύλιο

Η ιδέα πως η εξέγερση ενάντια στην συριακή κυβέρνηση είναι εμπνευσμένη από ένα κίνημα εκ των κάτω, το οποίο διψά για ένα πλουραλιστικό και δημοκρατικό κράτος, είναι μύθος. Τα βασικά συστατικά στοιχεία τής αντιπολίτευσης είναι ισλαμιστές που επιδιώκουν να ιδρύσουν ένα σουνιτικό ισλαμικό κράτος στην θέση μιας συριακής κυβέρνησης την οποία απεχθάνονται για το γεγονός ότι είναι κοσμική και έχει ως ηγέτες αλαβίτες "αιρετικούς". "Στις τάξεις των ανταρτών κυριαρχούν οι ομάδες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα", γράφει η Wall Street Journal. "Υπάρχει απογοήτευση με την ανικανότητα της Δύσης να βοηθήσει στην ενίσχυση μιας κοσμικής στρατιωτικής ή πολιτικής αντιπολίτευσης που θα αντικαταστήσει τον κύριο Άσσαντ", φωνάζουν οι New York Times. "Οι ισλαμικές δυνάμεις φαίνεται να ενισχύονται μέσα στην αντιπολίτευση", παρατηρεί ο Gerald F. Seib.

Πράγματι, ήδη από την αρχή της τελευταίας έκρηξης στην Συρία, η κυβέρνηση είχε πει ότι, αν και κάποιοι διαδηλωτές έχουν λογικά αιτήματα, η εξέγερση καθοδηγείται από φανατικούς Ισλαμιστές με ξένη χρηματοδότηση. Είναι κοινό μυστικό ότι η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ (μοναρχίες που αποστρέφονται την δημοκρατία) παρέχουν όπλα στους φανατικούς ισλαμιστές ενώ Τουρκία, Ιορδανία, Ισραήλ, Γαλλία, Βρεττανία και ΗΠΑ παρέχουν επίσης υποστήριξη.

Η οικογένεια Άσσαντ το 1993. Σε πρώτο πλάνο ο τότε πρόεδρος Χαφέζ Αλ-Άσσαντ με την σύζυγό του.
Πίσω τα πέντε παιδιά τους. Δεύτερος από αριστερά ο σημερινός πρόεδρος Μπασάρ Αλ-Άσσαντ.

Η μετα-αποικιοκρατική ιστορία της Συρίας στιγματίζεται από ισλαμιστικές εξεγέρσεις. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα οργάνωσε εξεγέρσεις κατά της κυβέρνησης το 1964, το 1965, το 1967 και το 1969. Κάλεσε σε τζιχάντ κατά του τότε προέδρου Χαφέζ Αλ-Άσσαντ (πατέρα του τωρινού προέδρου), χαρακτηρίζοντάς τον ως "εχθρό του Αλλάχ". Ως το 1977 οι μουντζαχεντίν αγωνίζονταν κατά του συριακού στρατού και των σοβιετικών του συμβούλων, με αποκορύφωμα την κατάληψη της πόλης Χάμα το 1982. Ο συριακός στρατός κατέπνιξε την εξέγερση, σκοτώνοντας 20.000 ως 30.000 άτομα. Οι ισλαμιστές παρέμειναν από τότε διαρκής πηγή αστάθειας στην Συρία και η κυβέρνηση βρισκόταν σε διαρκή επιφυλακή απέναντι στην "αναζωπύρωση του κινήματος των σουνιτών φονταμενταλιστών". Η αναζωπύρωση, που προκλήθηκε από τις εξεγέρσεις σε γειτονικές χώρες, έκανε τον Glen E. Robinson να γράψει στο Current History ότι η εξέγερση αποτελούσε συνέχεια του "μακρού εμφυλίου πολέμου της Συρίας".

Όμως, τα δυτικά ΜΜΕ, εκφράζοντας τις πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις και τους υψηλούς αξιωματούχους της Ουάσινγκτον, το λένε κάπως αλλιώς: λαϊκή, από τα κάτω εξέγερση κατά ενός στυγνού δικτάτορα. Ωστόσο, τώρα πια, η πληθώρα βίντεο που έχουν ανεβάσει στο YouTube ισλαμιστές τρομοκράτες, τα οποία καταγράφουν εκτελέσεις αιχμαλώτων πολέμου, ξεκοιλιάσματα συλληφθέντων στρατιωτών και μπάρμπεκιου με κεφάλια, έχει χαλάσει το αφήγημα. Τώρα, ακόμα και η Wall Street Journal και οι New York Times υιοθετούν την θέση του Άσσαντ.

Παρά ταύτα, οι προπαγανδιστές των ανταρτών δεν τα έχουν εντελώς παρατήσει. Επιμένουν ότι, αν και η εξέγερση ελέγχεται από θρησκομανείς επιρρεπείς στην τρομοκρατία, δεν ήταν πάντα έτσι. Μάλλον, λένε, ξεκίνησε ως ειρηνική έκκληση για δημοκρατία, η οποία σταδιακά ελέγχθηκε μεν από τους τζιχαντιστές αλλά μόνο αφού η κυβέρνηση χρησιμοποίησε ωμή βία για να συντρίψει το κίνημα διαμαρτυρίας. Στο σημείο εκείνο, οι εξεγερμένοι αναγκάστηκαν να πάρουν τα όπλα για αυτοάμυνα.

Η άποψη αυτή είναι παραπλανητική. Κατ' αρχήν, αποκρύπτει το γεγονός ότι η εξέγερση ελέγχεται από ισλαμιστές που δεν δίνουν πεντάρα για την δημοκρατία και στην πραγματικότητα είναι ανοιχτά εχθρικοί προς αυτή. Ακόμη, αποκρύπτει το γεγονός ότι η κυβέρνηση Άσσαντ έκανε σημαντικές παραχωρήσεις στην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας πλουραλιστικής και δημοκρατικής κοινωνίας, για την οποία λένε πως διψούν οι εξεγερμένοι. Οι εξεγερμένοι απέρριψαν τις παραχωρήσεις και αυτό υπογραμμίζει το γεγονός ότι οι ρίζες της εξέγερσης πρέπει να αναζητηθούν σε ισλαμιστικές και όχι δημοκρατικές φιλοδοξίες.

Ανταποκρινόμενη στα αιτήματα των διαδηλωτών, η Δαμασκός έκανε ορισμένες παραχωρήσεις, οι οποίες δεν ήσαν ούτε επιφανειακές ούτε αποσπασματικές:

Πρώτον, ακύρωσε την μακροχρόνια περιστολή δημοκρατικών ελευθεριών που είχε επιβληθεί με τον νόμο περί εκτάκτου ανάγκης. Ο νόμος αυτός, η χρήση του οποίου έγινε επειδή τυπικά η Συρία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με το Ισραήλ, έδωσε στην Δαμασκό την απαραίτητη δύναμη για να προστατέψει την ασφάλεια του κράτους σε καιρό πολέμου, μέτρο απόλυτα συνηθισμένο σε εμπόλεμα κράτη. Ωστόσο πολλοί σύροι ένιωθαν καταπίεση απ' αυτόν τον νόμο και τον έβλεπαν ως υπερβολικά περιοριστικό. Κάτω από την λαϊκή πίεση, η κυβέρνηση αναίρεσε τα μέτρα ασφαλείας.

Δεύτερον, η κυβέρνηση πρότεινε νέο σύνταγμα, προκειμένου να ενσωματώσει τα αιτήματα των διαδηλωτών ώστε να αφαιρεθεί το ειδικό στάτους από το κόμμα Μπάαθ, το οποίο είχε κρατήσει για τον εαυτό του τον κυρίαρχο ρόλο στη συριακή κοινωνία. Επιπρόσθετα, η προεδρεία θα ήταν ελεύθερη για όποιον είχε τα προαπαιτούμενα ως προς τον τόπο κατοικίας, την υπηκοότητα και την ηλικία. Οι προεδρικές εκλογές θα γίνονταν με μυστική ψήφο κάθε επτά χρόνια, σε ένα σύστημα καθολικού δικαιώματος ψήφου.

Αυτή ήταν η πολυκομματική δημοκρατία για την οποία υποτίθεται πως έκανε όλη την φασαρία η αντιπολίτευση. Ένα κίνημα διαμαρτυρίας, το οποίο θα διψούσε για δημοκρατική πλουραλιστική κοινωνία, θα μπορούσε να αποδεχτεί την προσφορά, αφού οι στόχοι του υλοποιούνταν. Το σύνταγμα μπήκε σε δημοψήφισμα και εγκρίθηκε. Έγιναν νέες βουλευτικές εκλογές με τη συμμετοχή πολλών κομμάτων. Ορίστηκαν προεδρικές εκλογές με πολλούς υποψηφίους για το 2014. Είχε έρθει μια νέα δημοκρατική αυγή. Οι αντάρτες θα μπορούσαν να παρατήσουν τα όπλα και να απολαύσουν τους καρπούς της νίκης τους.

Τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να γίνει. Αντίθετα, οι αντάρτες κλιμάκωσαν τον πόλεμο κατά της Δαμασκού και απέρριψαν τις μεταρρυθμίσεις, λέγοντας ότι ήρθαν πολύ αργά. Πολύ αργά; Μπας και η πλουραλιστική δημοκρατία μετατρέπεται σε κολοκύθα αν δεν προφτάσει να φτάσει πριν το ρολόι χτυπήσει μεσάνυχτα; Η Ουάσινγκτον, το Λονδίνο και το Παρίσι απέρριψαν επίσης τις εκχωρήσεις του Άσσαντ. Είπαν πως είναι "άνευ σημασίας", δίχως να εξηγήσουν το γιατί. Και όμως, οι μεταρρυθμίσεις ήσαν ό,τι ακριβώς ζητούσαν οι εξεγερμένοι και ό,τι απαιτούσε και η Δύση. Πώς γινόταν να είναι άνευ σημασίας; Οι δημοκράτες, όσοι αναζητούσαν μια ειρηνική επίλυση της κρίσης και η κυβέρνηση Άσσαντ δύσκολα μπορούν να κατηγορηθούν για το συμπέρασμα ότι "η δημοκρατία δεν ήταν η κινητήρια δύναμη της εξέγερσης".

Μιλώντας πάνω σ' αυτό το ζήτημα, ο πρόεδρος της Συρίας σημείωσε: "Στην αρχή φάνηκε ότι τα αιτήματα αφορούσαν μεταρρυθμίσεις. Αυτό έγινε για να παρουσιαστεί η κρίση ως ζήτημα πολιτικής μεταρρύθμισης. Πράγματι, υιοθετήσαμε μια πολιτική ευρέων μεταρρυθμίσεων, από την αλλαγή του συντάγματος ως ένα πλήθος νόμων και ρυθμίσεων, περιλαμβανομένων της άρσης του νόμου έκτακτης ανάγκης και της καθιέρωσης πολιτικού διαλόγου με όλα τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Το ιδιαίτερα εντυπωσιακό ήταν ότι με κάθε βήμα που κάναμε στην μεταρρυθμιστική διαδικασία, το επίπεδο τρομοκρατίας κλιμακωνόταν."

Με την προοπτική της Ουάσινγκτον, το νέο σύνταγμα άνοιγε χώρο για εναλλακτικά πολιτικά κόμματα. Η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί αυτό το άνοιγμα για να κερδίσει επιρροή μέσα στη Συρία, χρηματοδοτώντας σιωπηρά κόμματα που στηρίζουν τις θέσεις των ΗΠΑ.

Όμως, για τους ισλαμιστές υπήρχαν μόνο αρνητικά. Πρώτον, το σύνταγμα ήταν κοσμικό και όχι βασισμένο στο ισλάμ. Δεύτερον, πρότεινε την απαγόρευση πολιτικών κομμάτων και κινημάτων που είχαν ως βάση την θρησκεία, την θρησκευτική αίρεση, την φυλή, την περιοχή της χώρας, το φύλο, την καταγωγή ή το χρώμα. Αυτό ουσιαστικά θα απαγόρευε την λειτουργία κάθε κόμματος που θα αποσκοπούσε στην ίδρυση ισλαμικού κράτους.

Αρνητικά υπήρχαν επίσης και για την Ουάσινγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι και το Τελ Αβίβ:

Πρώτον, η εισαγωγή τού συντάγματος χαρακτήριζε την Συρία ως "πάλλουσα καρδιά του αραβισμού" και "πρώτη γραμμή της πάλης κατά του σιωνιστή εχθρού και θεμέλιο αντίστασης κατά της αποικιοκρατικής ηγεμονίας εις βάρος του αραβικού κόσμου, των δυνατοτήτων και του πλούτου του". Αυτό δύσκολα θα συμφωνούσε με τον πόθο της Ουάσινγκτον να μετατρέψει τη Συρία σε "συνέταιρο ειρήνης" με το Ισραήλ και ερχόταν σε αντίθεση με το δυτικό σχέδιο εξάπλωσης νεο-αποικιοκρατικών πλοκαμιών σε όλον τον αραβικό κόσμο.

Δεύτερον, το σύνταγμα επισημοποιούσε τον πολιτικό προσανατολισμό των Σύριων Μπααθιστών, ο οποίος συνοψίστηκε από τον Άσσαντ ως εξής: "Η Συρία είναι ένα ανεξάρτητο κράτος που εργάζεται για τα συμφέροντα του λαού του αντί να κάνει τον συριακό λαό να δουλεύει για τα συμφέροντα της Δύσης". Επομένως, το νέο σύνταγμα όριζε πως σημαντικοί τομείς της συριακής οικονομίας θα παρέμεναν σε δημόσια ιδιοκτησία και θα λειτουργούσαν με γνώμονα το συμφέρον των σύρων στο σύνολό τους. Οι δυτικές εταιρείες, λοιπόν, θα έχαναν την ευκαιρία για επίτευξη κερδών σε βασικούς τομείς της συριακής οικονομίας, προοπτική καθόλου ενθαρρυντική για τα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα της Wall Street, τα οποία προηγούνται κατά την λήψη αποφάσεων στην Ουάσινγκτον.

Ο Μπααθικός σοσιαλισμός εκνευρίζει μακροχρόνια την Ουάσινγκτον. Το Μπααθικό κράτος πάντα ασκούσε σημαντική επιρροή πάνω στην συριακή οικονομία, μέσω ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων, επιδοτήσεων των εγχώριων ιδιωτικών επιχειρήσεων, ορίων στις ξένες επενδύσεις και περιορισμών στις εισαγωγές. Αυτά είναι τα απαραίτητα εργαλεία ενός μετα-αποικιοκρατικού κράτους στην προσπάθειά του να απελευθερώσει την οικονομική του ζωή από την τανάλια των πρώην αποικιακών δυνάμεων και να σχεδιάσει ένα δρόμο ανάπτυξης ελεύθερο απ' την κυριαρχία των ξένων συμφερόντων.

Ωστόσο, οι στόχοι τής Ουάσινγκτον είναι προφανώς αντίθετοι. Η Ουάσινγκτον δεν θέλει η Συρία να αναπτύξει την βιομηχανία της και να έχει ανεξαρτησία αλλά να υπηρετεί τα συμφέροντα τραπεζιτών και μεγάλων επενδυτών, τα οποία ενδιαφέρουν πραγματικά τις ΗΠΑ, στρώνοντας το έδαφος για την εκμετάλλευση της συριακής εργασίας και για την παραχώρηση της συριακής γης και των φυσικών πόρων στην ξένη ιδιοκτησία

Πριν το νέο σύνταγμα του Άσσαντ, το Στέητ Ντηπάρτμεντ παραπονιόταν πως η Συρία "είχε αποτύχει να γίνει μέλος μιας όλο και εντονώτερα παγκοσμιοποιούμενης οικονομίας", δηλαδή είχε αποτύχει να παραχωρήσει τις δημόσιες επιχειρήσεις της σε ιδιώτες επενδυτές, μεταξύ των οποίων τα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα της Ουάσινγκτον. Το Στέητ Ντηπάρτμεντ εξέφρασε επίσης δυσαρέσκεια για το ότι "ιδεολογικοί λόγοι" εμπόδισαν τον Άσσαντ να φιλελευθεροποιήσει την συριακή οικονομία, για το ότι "η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων δεν είχε ακόμα εξαπλωθεί" και για το ότι "η οικονομία παραμένει σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενη από την κυβέρνηση".

Λονδίνο, 2002: Το ζεύγος Μπλαιρ υποδέχεται το ζεύγος Άσσαντ. Τον Οκτώβριο του 2001, ο σύρος πρόεδρος
τόλμησε να πει δημόσια στον βρεττανό πρωθυπουργό: "σταματήστε να βομβαρδίζετε τους αφγανούς πολίτες".

Αν ο Άσσαντ ήθελε να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της Wall Street, θα είχε εγκαταλείψει εντελώς τις πρακτικές που εκνεύριζαν το Στέητ Ντηπάρτμεντ. Έκανε το αντίθετο, φτιάχνοντας ένα σύνταγμα σύμφωνα με το οποίο η κυβέρνηση αφ' ενός μεν είχε πρωτεύοντα ρόλο στην καθοδήγηση της οικονομίας προς όφελος συριακών συμφερόντων αφ' ετέρους δε δεν θα έβαζε τους σύρους να δουλεύουν για τα συμφέροντα δυτικών τραπεζών, εταιρειών πετρελαίου και άλλων επιχειρήσεων. Αυτό ουσιαστικά ήταν χαστούκι στο πρόσωπο της Ουάσινγκτον.

Κατόπιν, ο Άσσαντ έκανε την μεγαλύτερη αμαρτία να συμπεριλάβει ορισμένα κοινωνικά δικαιώματα στο σύνταγμα: ασφάλιση για αρρώστιες, αναπηρία και γηρατειά, πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη και δωρεάν παιδεία σε όλα τα επίπεδα. Με το σύνταγμα, αυτά τα δικαιώματα θα ήταν αδύνατο να προσβληθούν από νομοθέτες και πολιτικούς που θα μπορούσαν να τα θυσιάσουν στο βωμό της δημιουργίας ενός φιλικού προς τους ξένους επενδυτές κλίματος χαμηλής φορολογίας. Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα, ο Άσσαντ περιέλαβε στο σύνταγμα ένα άρθρο που όριζε ότι "η φορολογία θα είναι κλιμακωτή".

Τέλος, έκανε ένα βήμα προς την πραγματική, γνήσια δημοκρατία, του είδους που δύσκολα ανέχονται αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις στην Ουάσινγκτον, με τις μυριάδες διασυνδέσεις τους στον τραπεζιτικό και επιχειρηματικό κόσμο. Συμπεριέλαβε στο σύνταγμα μια διάταξη, σύμφωνα με την οποία τουλάχιστον τα μισά μέλη τής Βουλής του Λαού θα πρέπει να είναι αγρότες και εργάτες.

Αυτοί είναι οι πραγματικοί λόγοι που Ουάσινγκτον, Λονδίνο και Παρίσι απέρριψαν τις παραχωρήσεις τού Άσσαντ. Δεν είναι ότι οι παραχωρήσεις δεν ήσαν ειλικρινείς. Είναι ότι γινόντουσαν προς τους λάθους ανθρώπους: προς τους σύρους αντί προς την Wall Street, προς τους άραβες αντί προς το Ισραήλ. Και δεν είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις του δεν ήσαν αρκετά δημοκρατικές. Είναι ότι παραήσαν δημοκρατικές, υπερβολικά επικεντρωμένες στην προστασία και προαγωγή των συμφερόντων των σύρων, αντί να αναγκάζουν τους σύρους να υπηρετούν τα συμφέροντα της Wall Street, της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ.


[Stephen Gowans, "What the Syrian Constitution says about Assad and the Rebels", 21/5/2013 - Απόδοση στα ελληνικά και προσαρμογή κειμένου: Cogito ergo sum. Παραλείφθηκαν οι παραπομπές που υπάρχουν στο πρωτότυπο. Εννοείται ότι το ιστολόγιο δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί απολύτως με τις απόψεις των ξένων κειμένων που δημοσιεύει κατά καιρούς.]

«Διαβολικά» σχέδια

«Ντροπή». Αυτός είναι πηχυαίος τίτλος της «Αυγής» για τις εξελίξεις στο συριακό Αφρίν, την εισβολή και την κατοχή από τον τουρκικό στρατό. Και στο κύριο άρθρο της εφημερίδας, η «ντροπή» χρεώνεται στη «διεθνή κοινότητα», στις «υπερδυνάμεις», στους «ισχυρούς» όπως η «Ευρώπη», ο ΟΗΕ και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που αποδεικνύονται «ανύπαρκτοι»...

 

 Στην πραγματικότητα, όμως, οι «οργανισμοί» αυτοί μόνο «ανύπαρκτοι» δεν είναι. Αντίθετα, η ύπαρξή τους, οι ανταγωνισμοί, τα σχέδια, η εμπλοκή και τα παζάρια τους έφεραν σε αυτήν την κατάσταση όχι μόνο το Αφρίν, αλλά ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και τη γύρω περιοχή. Αλήθεια, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση δεν είναι εκείνοι που νυχθημερόν «πιπιλάνε την καραμέλα» για το πόσο στιβαρή, ασφαλής και σταθερή είναι η ομπρέλα του ΝΑΤΟ για την περιοχή μας; Πού χάθηκε άραγε αυτή η «ασφάλεια» και η «σταθερότητα» στα βόρεια της Συρίας; Ποιον να πιστέψουμε; Τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση, όταν χαρακτηρίζει τους «διεθνείς οργανισμούς» όπως το ΝΑΤΟ «εγγυητές της σταθερότητας», για να δικαιολογήσει και τη δική της εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, ή όταν τους χρεώνει την «ντροπή» στο Αφρίν; Ας ρωτήσουν και τον πρωθυπουργό, μήπως πάρουν καμιά «σοβαρή εξήγηση» για τη στάση των «μεγάλων δυνάμεων» στην περίπτωση της Συρίας και ειδικότερα του Αφρίν. Μπορεί να είναι κάποιο «διαβολικό σχέδιο», που τελικά γίνεται για... καλό, όπως είχε χαρακτηρίσει ο Τσίπρας την πολιτική Τραμπ.

Πρότυπα του 0,1%

 

Ούτε μια βδομάδα δεν πέρασε απ' όταν ο Αλ. Τσίπρας υποδεχόταν τον Πρόεδρο της Πορτογαλίας και έλεγε ότι το παράδειγμα της χώρας του αποτελεί «ένα προηγούμενο δεσμευτικό, και για τους θεσμούς», και ότι «ήδη βλέπουμε μια πολύ μεγάλη διαφορά στους οικονομικούς δείκτες». Ας δούμε όμως πώς μεταφράζονται αυτές οι κοινές «αξίες» και η «μεγάλη διαφορά στους οικονομικούς δείκτες» για τους εργαζόμενους. Ορισμένα στοιχεία μάς δίνει μια πανευρωπαϊκή έρευνα για την εξέλιξη των πραγματικών μισθών την τελευταία 7ετία, που δημοσιοποιήθηκε χτες. Η έρευνα περιγράφει την κατρακύλα στους μισθούς σε όλες τις χώρες της ΕΕ, ανεξάρτητα από το αν ήταν σε μνημόνια ή όχι. Στην Πορτογαλία, για παράδειγμα, οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν κατά 8,3% τα προηγούμενα χρόνια. Πόση ήταν η αύξηση του πραγματικού μισθού την τελευταία διετία, με την κυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών, που στηρίζει και το Πορτογαλικό ΚΚ; Μόλις 0,1%! Τόσο πολύ επέδρασε στο εργατικό εισόδημα η αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 0,88 ευρώ τη μέρα, όσο κοστίζει ένα κουλούρι. Αυτά είναι λοιπόν τα «πρότυπα» της κυβέρνησης και του ΣΕΒ, και σ' αυτά καλούν τους εργαζόμενους να βάλουν πλάτη. Οσο κι αν το μασκαρέψουν, κερδοφορία και λαϊκές ανάγκες είναι έννοιες ασυμβίβαστες, στην Πορτογαλία, στην Ελλάδα και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.

Δάκρυ - δάκρυ

 

«Επιλεκτική αποτελεσματικότητα της Αστυνομίας και της Δικαιοσύνης» διέγνωσε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, Ανδ. Νεφελούδης, με αφορμή τις συλλήψεις συνδικαλιστών της Α' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, επειδή το σωματείο τους εξέδωσε ψήφισμα συμπαράστασης σε εργαζόμενη ιδιωτικής εταιρείας στην Αττική, που απολύθηκε ενώ ήταν έγκυος. Με αφορμή αυτό το κατάπτυστο περιστατικό, ο γγ του υπουργείου Εργασίας πάει να βγάλει την ουρά της κυβέρνησης απ' έξω και αναρωτιέται τάχα αθώα γιατί η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη δεν δείχνουν τα ίδια αντανακλαστικά σε περιπτώσεις μηνύσεων σε βάρος της εργοδοσίας, όπως στην «Καρυπίδης», που δεν έχει «κουνηθεί φύλλο». Οι διαπιστώσεις του Νεφελούδη είναι σκέτη κοροϊδία. Μήπως δεν είναι η κυβέρνηση αυτή που επιστρατεύει την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη ενάντια στις κινητοποιήσεις υπεράσπισης της λαϊκής κατοικίας; Μήπως είναι άγνωστες στην κυβέρνηση οι δίκες και καταδίκες απεργών χαλυβουργών; Μήπως δεν είδε και δεν άκουσε για μαθητοδικεία και αγροτοδικεία; Και μιας και αναφέρθηκε στον Καρυπίδη, τη μέρα που η εργοδοσία παρέταξε τους μπράβους απέναντι στους απεργούς στα Γιάννενα, τι έκανε η κυβέρνηση και το υπουργείο Εργασίας; Απολύτως τίποτα! Ούτε και τις επόμενες μέρες, όταν ο «Ριζοσπάστης», με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ, έδειξε πώς οργανώθηκε ο τραμπούκικος μηχανισμός και ποιοι τον αποτελούσαν. Ας αφήσει λοιπόν τις δακρύβρεχτες δηλώσεις ο «πολύς» γγ του υπουργείου, γιατί οι εργαζόμενοι τον έχουν πάρει χαμπάρι, και αυτόν και την κυβέρνησή του.

Κοινή βάση

 

Μιλώντας το Σάββατο επί μια ώρα στο «Ευρωπαϊκό Προοδευτικό Φόρουμ», ο Αλ. Τσίπρας εξηγούσε γιατί οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας πρέπει να ενωθούν και να συγκροτήσουν μια «νέα αριστερά», που θα επιχειρήσει με καλύτερους όρους να ανακτήσει την ικανότητα χειραγώγησης των λαών στα προτάγματα των μονοπωλίων της ΕΕ. Σημείωσε μάλιστα κατηγορηματικά ότι «στον εν εξελίξει πολιτικό ανταγωνισμό, δεν μπορούν να υπάρξουν ίσες αποστάσεις ανάμεσα στο συντηρητικό και το προοδευτικό στρατόπεδο σε επίπεδο Ευρώπης». Ολα αυτά, μέχρι να φτάσει η κουβέντα στη Γερμανία. Εκεί, αφού έριξε τους τόνους για τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας που συνεργάστηκαν με τη «δεξιά», υπερασπίστηκε τη συγκυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών, λέγοντας: «Σε άλλες συνθήκες πιστεύω ότι δεν θα υπήρχε κανείς από μας που θα θεωρούσε εύλογο, λογικό, σκόπιμο, να στηριχθεί ένα κόμμα, όπως το κόμμα της κ. Μέρκελ, από ένα προοδευτικό κόμμα (το SPD). Ομως σήμερα η συζήτηση για το αύριο της Ευρώπης, και η όποια συνεισφορά μπορεί να γίνει σ' αυτή τη συζήτηση από δυνάμεις που έχουνε έναν προοδευτικό προσανατολισμό, πιστεύω πως είναι κρίσιμη για όλους μας»! Βέβαια, η Γερμανία δεν είναι το μόνο παράδειγμα που αποδεικνύει την κοινή αντιλαϊκή βάση στην οποία συναντιούνται σοσιαλδημοκράτες και νεοφιλελεύθεροι, ακόμα κι όταν δεν συμμετέχουν στην ίδια κυβέρνηση. Αλλωστε και στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει την πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ενώ με το πρώτο φιλοδοξεί να συγκυβερνήσει κιόλας...

Ριζοσπάστης

Ο καπιταλισμός σκοτώνει και στην Καλιφόρνια

Μία τετραμελής άστεγη οικογένεια βρέθηκε νεκρή μέσα στο αυτοκίνητο που ζούσε τους τελευταίους έξι μήνες στο πάρκινγκ ενός εμπορικού κέντρου στη συνοικία Garden Grove της Καλιφόρνια, που βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των 8 χλμ από την Disneyland. Η συνοικία ανήκει στo Orange County, κομητεία που έχει γίνει ένα από τα επίκεντρα των χιλιάδων άστεγων ανθρώπων που ζουν στην -πολυτελή κατά τα άλλα- Καλιφόρνια. Μια περιφέρεια όπου οι βίλες των διάσημων προσώπων του Χόλιγουντ βρίσκονται σε απόσταση λίγων τετραγώνων από τις χιλιάδες σκηνές των ανθρώπων που δεν έχουν να πληρώσουν τα εξοργιστικά ενοίκια που υπάρχουν στην περιοχή.

Την προηγούμενη Πέμπτη, μια άστεγη γυναίκα ανέφερε στην αστυνομία ότι από ένα σταθμευμένο βαν ερχόταν μια δυσάρεστη μυρωδιά. Οι αστυνομικοί την Παρασκευή επιβεβαίωσαν ότι στο βαν μέσα βρίσκονταν νεκροί ο 41χρονος Phunyouphone Kanyavong, η μη ταυτοποιημένη σύντροφός του και τα δύο ανήλικα παιδιά τους, ηλικίας 9 μηνών και 2 ετών. Σύμφωνα με την αστυνομία, το όχημα ήταν σταθμευμένο πάνω σε γκαζόν, πράγμα που μάλλον έκλεινε το σύστημα της εξάτμισης και το μονοξείδιο του άνθρακα από τις αναθυμιάσεις έμπαινε μέσα στο αυτοκίνητο όπου κοιμόταν η οικογένεια.

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν άστεγοι περίπου έξι μήνες και έπαιρναν λίγα χρήματα από τα άδεια μπουκάλια και τα αλουμινένια κουτάκια που μάζευαν και έδιναν στα σούπερ μάρκετ. Ένας «γείτονας» άστεγος είπε στις εφημερίδες ότι γνώριζε την οικογένεια και τους βοηθούσε όποτε μπορούσε, αλλά τα παιδιά φαίνονταν υποσιτισμένα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του World Socialist Web Site ο άστεγος πληθυσμός του Orange County ανέρχεται στους σχεδόν 5.000 καταγεγραμμένους ανθρώπους, ενώ καταγράφονται συχνοί θάνατοι ανάμεσα στους ανθρώπους που κοιμούνται όπου βρουν. Πέρυσι καταγράφηκαν 193 θάνατοι, ενώ 203 το 2016. Και αυτά τα στοιχεία αφορούν μόνο σε όσους έχουν δηλωθεί άστεγοι, καθώς φαίνεται ότι πολλοί γονείς δεν ζητούν βοήθεια με το φόβο ότι θα χάσουν την επιμέλεια των παιδιών ή είναι μετανάστες χωρίς χαρτιά και φοβούνται μήπως απελαθούν.

Εδώ και κάποιους μήνες η κομητεία αυτή της Καλιφόρνια αποφάσισε να εκκαθαρίσει και να «μετακινήσει» τους χιλιάδες άστεγους που ζουν κατά μήκος του ποταμού Santa Ana, αλλά και σε άλλες περιοχές. Το οικιστικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε εδώ και πάνω από μια δεκαετία κυρίως στις πολιτείες της Καλιφόρνια, του Όρεγκον και της Ουάσινγκτον οφείλεται στην κατακόρυφη αύξηση των ενοικίων, πράγμα που πέταξε στο δρόμο όσους δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν. 1.500 άνθρωποι ζούσαν κατά μήκος του ποταμού Santa Ana στο Orange County πριν την επιδρομή της αστυνομίας, ενώ άλλοι 1.000 άνθρωποι εκδιώχθηκαν βίαια από το Anaheim (περιοχή όπου βρίσκεται η Ντίσνεϋλαντ), με κάποιους από αυτούς να έχουν βρει προσωρινό κατάλυμα σε μοτέλ και χώρους αστέγων. Οι αρχές του Anaheim μάλιστα, λίγο καιρό πριν την επιδρομή, είχαν ξηλώσει τα παγκάκια από στάσεις και διάφορα σημεία της πόλης για να μη κοιμούνται οι άστεγοι και προσβάλλονται οι εκατομμύρια τουρίστες που συρρέουν στην υπερπαραγωγή της Ντίσνεϋλαντ!

Οι περίοικοι των πολυτελών κατοικιών και οι Αρχές της κάθε περιοχής δυσφορούν από τη συνύπαρξή τους με ανθρώπους από τα χαμηλότερα στρώματα της εργατικής τάξης, πόσω μάλλον με τη θέα των αστέγων. Όπως δηλώνει απελπισμένη κάτοικος ενός συμπλέγματος κατοικιών στο Fountain Valley του Orange County, παλεύουν πολύ καιρό για να διώξουν τους αστέγους από τη θέα των μπαλκονιών τους κατά μήκος του ποταμού και να μη φτάσουν στο σημείο να μιλούν για skid rows (εξαθλιωμένες περιοχές στις πόλεις).

https://www.facebook.com/RevNews/videos/989946764492219/?t=15

Η ίδια κατάσταση συμβαίνει και στην πόλη του Λος Άντζελες. Έχοντας ήδη ονομάσει skid rows τις περιοχές όπου καταλύουν οι άστεγοι, οι κάτοικοι βλέπουν το φαινόμενο να γιγαντώνεται στο κέντρο της πόλης, με τους ανθρώπους που μένουν στο δρόμο να αγγίζουν τις 20.000!!!

Στο παρακάτω βίντεο, μια καταγραφή από τα χριστούγεννα στο Λος Άντζελες.

Φαίνεται ότι το ένα τέταρτο των αστέγων στις Η.Π.Α. ζουν στην Καλιφόρνια. Υπολογίζονται συνολικά σε 114.000. Ψάχνοντας σε ειδησεογραφικά σάιτ και στο youtube για πληροφορίες και υλικό σχετικά με τις εκκενώσεις των χώρων από αστέγους, η πλειονότητα των καταγραφών είναι από δημοσιογράφους ή απλούς πολίτες που υποστηρίζουν ότι η εκκένωση έπρεπε να είναι πιο αποφασιστική! Καθόλου παραξένο, βέβαια, αφού στην Καλιφόρνια οι άνθρωποι που ζουν στο όριο της φτώχειας αποκαλούνται white trash (λευκά σκουπίδια) –για να ξεχωρίζουν από τα έγχρωμα σκουπίδια τα οποία επίσης είναι ανεπιθύμητα στην περιοχή τους. Σε μια περιοχή, όπου το πρόβλημα με τη φτώχεια ξεκινάει πολλές δεκαετίες πριν και όλοι το κρύβουν κάτω από το χαλάκι –ή έξω από τους γιγάντιους φράχτες των κατοικιών τους. Τώρα δεν γίνεται να κρυφτεί άλλο. Οι φτωχοί έφτασαν πάνω στο χαλάκι των σπιτιών τους και δεν μπορούν να τους κλωτσήσουν για να φύγουν. Είναι πολλοί πλέον.

Και το πρόβλημα δεν είναι ότι οι φτωχοί βρίσκονται σε μια «μπλε» πολιτεία. Είναι γεγονός ότι το ζήτημα της φτώχειας στην Καλιφόρνια έχει αρχίσει να βγαίνει πολύ προς τα έξω από τα media για να (υπο)δηλώσουν ότι οι «δημοκρατικές» πολιτείες είναι χειρότερες σε σχέση με τις ρεπουμπλικανικές. Ενδεικτικά, στους Los Angeles Times δεν περνάει μέρα που να μη στηλιτεύεται το φαινόμενο σε συνάρτηση με τις πολιτικές των Δημοκρατικών. Παραβλέποντας, βέβαια, ότι οι υψηλοί δείκτες της φτώχειας δεν επιλέγουν «μπλε» ή «κόκκινες» πολιτείες. Ο δείκτης του ορίου της φτώχειας παραβιάζεται και στο Τέξας και στο Όρεγκον και αλλού. Και ακόμα οι περισσότεροι στην άλλη όχθη του Ατλαντικού δεν τολμούν να ονομάσουν την αιτία: είναι ο καπιταλισμός. Αυτό το άθλιο σύστημα που μπορεί να έχει στην ίδια πολιτεία τη Ντίσνεϋλαντ, τη Σίλικον Βάλεϊ και το Χόλιγουντ μαζί με τους χιλιάδες που δουλεύουν σε αυτές τις βιομηχανίες και δεν μπορούν να ζήσουν. Αυτοί είναι οι άστεγοι και οι φτωχοί της Καλιφόρνια. Οι χιλιάδες άνθρωποι που γίνονται παρανάλωμα στα κέρδη του μεγαλύτερου ίσως κεφαλαίου του πλανήτη. Αυτοί που μπορεί το πρωί να δουλεύουν στη Google, τη Facebook, τη Microsoft, τη Disneyland και το βράδυ να μην έχουν πού να μείνουν.

Ο «χειρότερος» δήμαρχος που πέρασε ποτέ από την Πάτρα

Στην τελευταία συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Πατρέων, πέντε δημοτικές παρατάξεις που πρόσκεινται σε ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ αποχώρησαν καταγγέλλοντας τον Δήμαρχο Κώστα Πελετίδη, για απαξιωτική και αντιδημοκρατική συμπεριφορά, ενώ τον χαρακτήρισαν ψεύτη και λαϊκιστή.

Αυτό δεν είναι είδηση, αφού οι συγκεκριμένες παρατάξεις εδώ και καιρό έχουν συνασπισθεί και λειτουργούν ως μία, απέναντι στην Δημοτική Αρχή.

Η αποχώρηση των δημοτικών παρατάξεων και η επίθεση στον Δήμαρχο δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, αφού τις προηγούμενες μέρες αλλά και αμέσως μετά, υπήρξαν πολλά δημοσιεύματα από στελέχη δημοτικών παρατάξεων και δημοσιογράφους με στόχο τον Δήμαρχο.

Ήταν μάλιστα τέτοιος ο συντονισμός τους που ο καθένας θα μπορούσε να αναρωτηθεί: ούτε συνεννοημένοι να ήταν!  Ή μήπως ήταν;…

Τα συγκεκριμένα δημοσιεύματα, που είτε αφορούν τον ίδιο τον Δήμαρχο είτε τη Δημοτική αρχή και την πολιτική της, καταλήγουν ότι ο Κ. Πελετίδης είναι αυταρχικός, αντιδημοκρατικός, ψεύτης, διπρόσωπος, λαϊκιστής, «μια από τα ίδια», ενώ τα διάφορα σχόλια συμπληρώνουν ότι είναι ο χειρότερος δήμαρχος που πέρασε από την Πάτρα.

Και δεν είναι καν Πατρινός αλλά από την Κοζάνη, όπως έγραφε και ένα «αθώο» σατιρικό καρναβαλικό άρμα.

Τέλος θεωρούν ότι η εικόνα του Δημάρχου έχει ωραιοποιηθεί από έναν αόρατο  προπαγανδιστικό μηχανισμό!

Είναι φανερό ότι προσπαθούν να αποδομήσουν την πολιτική που εφαρμόζει η Δημοτική αρχή αποδομώντας τον ίδιο τον Δήμαρχο.

Σε αυτό το σημείο θα κάνω μια επισήμανση:

Στα κείμενα που έχω γράψει κατά καιρούς ποτέ δεν κάνω προσωπική αναφορά στον Δήμαρχο αλλά στη Δημοτική Αρχή και κυρίως στην πολιτική της κατεύθυνση.

Μπορεί ο Δήμαρχος να είναι ο επικεφαλής, αλλά ηγείται μιας συλλογικής προσπάθειας.

Στο παρόν κείμενο, γίνεται αναφορά στον Δήμαρχο, αλλά θεωρείστε δεδομένο ότι εμπεριέχει το σύνολο της δημοτικής αρχής και κυρίως την πολιτική της.

Τα αστικά κόμματα, και οι Δημοτικές τους παρατάξεις, έχουν πολλούς λόγους να θεωρούν ότι ο Κ.Πελετίδης είναι ο χειρότερος Δήμαρχος που πέρασε από την Πάτρα.

Αναφέρω ενδεικτικά:

ΠΡΩΤΟΝ: Για όλους αυτούς δεν μπορεί να είναι καλός δήμαρχος  όταν είναι συνέχεια στα δικαστήρια, όταν απειθαρχεί στους νόμους.

• Δίκη μετά από μήνυση της Χ.Α. γιατί δεν τους παραχώρησε χώρους για να κάνουν τη φασιστική προπαγάνδα τους, και στοιχεία για το πόσα αλλοδαπά παιδιά φοιτούν στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς.
• Στα δικαστήρια γιατί δεν έδωσε τα στοιχεία των συμβασιούχων εργαζομένων του Δήμου, προστατεύοντάς τους από πιθανή απόλυση.
• Κλήση για απολογία γιατί η δημοτική αρχή έκανε παρεμβάσεις ώστε να αποκατασταθούν οι ζημιές στην παραλιακή οδό του Ρίου.
• Απειθαρχία στη «διαταγή» της κυβέρνησης να μεταφερθούν τα αποθεματικά του Δήμου στην Τράπεζα της Ελλάδος.
• Εντέλλεσθαι για μη εφαρμογή της αξιολόγησης εργαζομένων στον Δήμο, συμπαρατασσόμενος στην απειθαρχία των εργαζομένων.

Τώρα, στο επιχείρημα ότι ο Δήμαρχος διώκεται γιατί υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζομένων και των δημοτών, ενώ  δεκάδες δήμαρχοι και στελέχη δημοτικών αρχών των κομμάτων τους, και μάλιστα κάποια πρωτοκλασάτα ονόματα πήγαν φυλακή για καταχρήσεις και υπεξαιρέσεις, τι θα απαντήσουν; 

Ότι είναι ψέματα και συκοφαντίες του προπαγανδιστικού μηχανισμού;

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ο αυταρχικός αντιδημοκρατικός και λαϊκιστής Δήμαρχος έχει φέρει τα πάνω – κάτω στην πολιτική, οικονομική, και κοινωνική  ζωή της πόλης!

• Αντί να συμμετέχει και να διοργανώνει «φόρουμ» όπου θα σχεδιάζουν πώς θα έρθει η ανάπτυξη των κερδών τους, πώς θα «αρμέξουν» ακόμα περισσότερο τους εργαζόμενους, αυτός ξεποδαριάζει τους Πατρινούς σε πορείες μέχρι την Αθήνα.

Αγανακτούν, με ποιο δικαίωμα ξεσηκώνει τον λαό διεκδικώντας «δουλειά για όλους, δουλειά με δικαιώματα;» Και το  δικαίωμα των αφεντικών να τους ξεζουμίζουν με μισθούς πείνας;

• Τι είναι αυτά τα «λαϊκά φροντιστήρια», «λαϊκά εστιατόρια», «λαϊκές παιδικές κατασκηνώσεις», απαλλαγή χιλιάδων οικογενειών από τα δημοτικά τέλη, προστασία της λαϊκή κατοικίας από τους πλειστηριασμούς, νερό και ρεύμα σε όλες στις λαϊκές οικογένειες;

Ούτε ένα φιλανθρωπικό γκαλά, ούτε ένα «όλοι μαζί μπορούμε»! Πού θα δείξουν  την φιλευσπλαχνία τους σε όλους αυτούς που τους οδήγησαν στην εξαθλίωση; Πώς θα ξεπλύνουν τη «ρετσινιά» των εκμεταλλευτών και θα δείξουν το ανθρώπινο  πρόσωπό τους;

Τι ακατανόητα είναι αυτά περί αλληλεγγύης και όχι φιλανθρωπίας; Τι εννοούν ότι μαζί με τη βοήθεια δίνουν και το χέρι σε όποιον το έχει ανάγκη για  να σηκώσει το ανάστημά του, να διεκδικήσει;

• Τι εμμονές και ξεπερασμένες αντιλήψεις είναι αυτές που εμποδίζουν την ανάπτυξη της περιοχής μας;

Είναι δυνατόν ο Δήμαρχος να συντάσσεται με τους κατοίκους των περιοχών που θα περάσει το τρένο διεκδικώντας η διέλευσή του να γίνει με τέτοιο τρόπο που να μην κόβει την πόλη στην μέση;

Είναι δυνατόν να διεκδικεί οι εγκαταστάσεις του φυσικού αεριού να γίνουν εκτός του αστικού ιστού, γιατί σε περίπτωση ατυχήματος αυτό θα είχε τραγικές συνέπειες για τους κατοίκους;  Και το κόστος αν θα είναι μακριά; Είναι τώρα ώρα να βάζουμε την ασφάλεια των πολιτών πάνω από το κόστος-κέρδος;

Το φράγμα Πείρου Παραπείρου  γιατί δεν δέχεται να το διαχειρίζεται ο Δήμος; Τόσα πληρώνει ο λαός για φόρους  και για έναν φόρο ακόμα για να πίνουν νερό δεν χάθηκε και ο κόσμος.

• Τι ιστορίες είναι αυτές με τα λαϊκά γλέντια, λαϊκό θέατρο στις γειτονιές, την προβολή της ερασιτεχνικής δημιουργίας;

ΤΡΙΤΟΝ: Ο Κ. Πελετιδης είναι διπρόσωπος και ψεύτης, αφού ενώ θέλει να βγούμε από την Ε.Ε., ως Δημοτική Αρχή  διεκδικεί και χρησιμοποιεί χρήματα από τα ΕΣΠΑ.

Εδώ πραγματικά θεωρούν ότι τον στριμώχνουν.

Ο στόχος είναι να παρουσιάσουν ότι ο Δήμαρχος και η Δημοτική αρχή του ΚΚΕ  άλλα έλεγε προεκλογικά και άλλα πράττει.

Οι εκπρόσωποι των δημοτικών παρατάξεων, και κάποιοι δημοσιογράφοι, μάλλον έχουν πάθει αμνησία και δεν θυμούνται ότι προεκλογικά, αλλά κυρίως την εβδομάδα πριν τη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, σε κάθε συνέντευξη, στα ντιμπέιτ, έθεταν εμμονικά και επίμονα την ίδια ερώτηση:

«Θα διεκδικήσετε τα χρήματα από τα ΕΣΠΑ;»

Και σε γενικές γραμμές η απάντηση ήταν ότι θα διεκδικήσει ο Δήμος τα λεφτά από τα ΕΣΠΑ γιατί είναι προϊόν φοροληστείας του Ελληνικού λαού και των άλλων λαών της Ευρώπης.

Θα τα χρησιμοποιήσει για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών και όχι στα πλαίσια των αντιδραστικών κατευθύνσεων της Ε.Ε.

Αυτό έλεγε προεκλογικά η Δημοτική αρχή αυτό υλοποιεί. Κι εξακολουθεί να δείχνει έναν άλλο δρόμο έξω από την Ε.Ε. ένα δρόμο που ο λαός θα είναι αφέντης στον τόπο του.

Όλα τα παραπάνω μάλλον δηλώνουν ότι ένα χρόνο πριν τις εκλογές κάποιοι βιάζονται να αρχίσουν την προεκλογική περίοδο.

Έχουν να δουν πολλά τα μάτια μας και να ακούσουν τα αυτιά μας. Την αποδοχή που έχει ο Δήμαρχος και η Δημοτική Αρχή την ξέρουν.

Αυτό όμως που πραγματικά τους τρομάζει είναι ότι όλο και περισσότερος κόσμος  όχι μόνο δεν διαφωνεί με την δημοτική αρχή αλλά την υπερασπίζεται δημόσια.

Και αυτός ο κόσμος δεν έχει ψηφίσει ΚΚΕ ούτε καν Λαϊκή Συσπείρωση την πρώτη Κυριακή.

Αυτό το ρεύμα θέλουν να ανακόψουν, αυτός είναι ο λόγος που οι παρατάξεις των ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ γίνονται ένα, για να επιβάλουν τον πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής που ψήφισαν μαζί στο 3ο μνημόνιο και στον Δήμο της  Πάτρας.

Ο γλίτσας της «Εφημερίδας των Συντακτών»

Τι παράγεται όταν ένας γλίτσας συναντά έναν ακόμα γλίτσα; Γλίτσα στο τετράγωνο παράγεται, τι άλλο θα παραγόταν. Η συγκεκριμένη, δε, γλίτσα, βρήκε φιλόξενο χώρο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στο φύλλο της 17-18/3/2018 και μάλιστα σε ένα ολόκληρο δισέλιδο (ίσως γιατί η γλίτσα, ειδικά όταν είναι γλίτσα στο τετράγωνο, θέλει το χώρο της).  Ο τίτλος του δισέλιδου ήταν «Αλήθειες και ψέματα για τη σφαγή του Κατίν».

Στο Κατίν θα επιστρέψουμε στο τέλος του κειμένου αφού όμως πρώτα σας δώσουμε κάποια στοιχεία για την κατινιά του ζευγαριού της γλίτσας.

Ο γλίτσας Νο1 

Ο ένας γλίτσας είναι ένας τύπος που η αντιΚΚΕδίλα του συναγωνίζεται σε «ευπρέπεια» και σε «αξιοπιστία» κάθε νεοτροτσκιστικό νούμερο από εκείνα που όσο και να μην συμφωνείς με τον Τρότσκι δεν μπορείς παρά να του αναγνωρίσεις ότι αν ποτέ τους συναντούσε στη ζωή του θα τον έκαναν να αναφωνήσει «εάν αυτοί είναι Τροτσκιστές, τότε εγώ δεν είμαι».

Αυτός, λοιπόν, ο γλίτσας Νο1, είναι το ίδιο πρόσωπο που το 2012 κατηγορούσε το ΚΚΕ  από τις… δίκες της Μόσχας μέχρι και για την αποκατάσταση του Ζαχαριάδη, αλλά γιατί; 

Για να καταλήξει να εγκαλεί το ΚΚΕ- με μένος ούλτρα «μαρξιστή» – επειδή το τελευταίο  δεν συναινούσε σε καμία συζήτηση περί… συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και για να σιγοντάρει το τότε παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ, ο τύπος έφτανε να το πιάνει από τις… δίκες της Μόσχας.

Πρόκειται για τον ίδιο γλίτσα που σαν «σταλινολόγος» – και πάντα για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ – έφτανε να γράφει τότε, το 2012, στο ίδιο κείμενο («Ενθέματα», 3/6/2012) ότι η άρνηση του ΚΚΕ να παίξει το παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ είναι «μια γραμμή παραπλήσια με τις σταλινικές υπεραριστερές τακτικές του Μεσοπολέμου, που έδωσαν τη νίκη στον Χίτλερ» και να ισχυρίζεται ότι «η τακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ (σσ: να μην παρέχει άλλοθι στον ΣΥΡΙΖΑ) εξυπηρετεί ακριβώς τις ακροδεξιές δυνάμεις» και τη Χρυσή Αυγή! Περιττό να πούμε ότι τα τότε περισπούδαστα του γλίτσα Νο1 αναπαράγονταν αυθημερόν από σάιτ φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως το TVXS.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της γλίτσας του γλίτσα Νο1 είναι χαρακτηριστικό ένα πόνημα που εξέδωσε στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Εκεί, λοιπόν, όπου ο γλίτσας Νο1 πραγματεύεται με… χιούμορ και …παιγνιώδη διάθεση την διάσπαση του ΚΚΕ το 1991, ο Χαρίλαος Φλωράκης καταγράφεται σαν «Χαρίλαος Φτωχάκης», ο Αντώνης Αμπατιέλος σαν «Αντώνης Αγαθιέλος», ο Κώστας Τσολάκης σαν «Κώστας Τσογλάνης», ο Ορέστης Κολοζόφ σαν «Ορέστης Καρεκλόφ», ο  Γιώργης Τρικαλινός σαν «Γιώργης Τριχαλινός» κι άλλα τέτοια… «μαρξιστικά».

Αυτός ο γλίτσας, ως «σταλινολόγος» της πλάκας έχει ενταχθεί και στα τσικό (λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων) των επιτελείων των απολογητών της ναζιστικής προπαγάνδας που πασχίζουν το ναζιστικό έγκλημα στο Κατίν με την δολοφονία των Πολωνών αξιωματικών το 1941 να καταγραφεί σαν «έγκλημα της Σοβιετικής Ένωσης». Ως εκ τούτου, για αυτόν και τους ομοίους του, ό,τι σερβιρίστηκε από τον Γκέμπελς και τους ναζί το 1943 και ό,τι σερβίρεται έκτοτε κατά της ΕΣΣΔ από την δυτική ιμπεριαλιστική προπαγάνδα (της ρώσικης συμπεριλαμβανομένης) γύρω από τη σφαγή του Κατίν είναι «έγκυρο» και «αξιόπιστο». Ενώ ό,τι στοιχείο αμφισβητεί τα ναζιστικά ψεύδη και την κατοπινή πλαστογραφία γύρω από το Κατίν είναι «αναξιόπιστο», είναι «ψευδές» και τελικά είναι «ψευδολόγημα των σταλινικών απολιθωμάτων»…

Έτσι, λοιπόν, με αφορμή μια σειρά δημοσιεύματα στον «Ριζοσπάστη» που αντικρούουν την ναζιστική και δυτική προπαγάνδα για το Κατίν, πήρε και σύρραψε την αντισοβιετική προπαγάνδα, την τύπωσε, ονόμασε τη συρραφή «βιβλίο» και μέσα από εκεί καταγγέλλει τον «Ριζοσπάστη», τους συντάκτες που έχουν αρθρογραφήσει μέσα από τον «Ριζοσπάστη» για το Κατίν και το ΚΚΕ ότι αναπαράγουν το «σταλινικό ψεύδος» κόντρα στην… ναζιστική αλήθεια.

Ο γλίτσας Νο2

Εδώ κάπου εμφανίζεται ο γλίτσας Νο2, που έκλεψε στο παρόν κείμενο τη «δόξα» του προηγούμενου γλίτσα καθώς προσφέρθηκε πρόθυμα ως διαφημιστής του γλίτσα Νο1.

Αυτός, ο δεύτερος, είναι συνεργάτης της «Εφημερίδας των Συντακτών».  Τούτος, στο πλαίσιο της αλογόκριτης δημοκρατίας της δημοσίευσης, πήρε το πόνημα του γλίτσα Νο1 για το Κατίν και με πρόσχημα την παρουσίαση αυτής της «επίμονης και μεθοδικής μελέτης» εξαπέλυσε ένα δισέλιδο που θα το ζήλευαν οι Πατέρες της «θεωρίας των δυο άκρων».

Εκεί , λοιπόν, χωρίς – εννοείται – να γίνεται καμία αναφορά στον δικό μας αντίλογο, διαβάζουμε ότι όσοι αρθρογράφησαν και αρθρογραφήσαμε κόντρα στη ναζιστική και δυτική προπαγάνδα αυτά τα χρόνια είμαστε υπόλογοι

• ότι εκπροσωπούμε «ένα βουνό απάτης, ψευδών, πλαστογραφιών, θράσους και αναισχυντίας»
• ότι δεν διαθέτουμε «στοιχειώδη διανοητική εντιμότητα»,
• ότι αναπαραγάγουμε «ψευδολογίες αντιδραστικών απατεώνων», 
• ότι είμαστε γεννήματα «δογματικής τύφλωσης, ανειλικρίνειας, υποκρισίας, υπεκφυγών και ψεμάτων» 

κι άλλα τέτοια υπέροχα κι απολύτως… στοιχειοθετημένα (ευτυχώς για τη μανούλα μας δεν είπε τίποτα…).

Το ενδιαφέρον με τον γλίτσα Νο2 είναι το ποιος απευθύνει τις παραπάνω κατηγορίες σε εμάς, δηλαδή σε εκείνους που δεν συμφωνούν με την ναζιστική και δυτική προπαγάνδα. Προσέξτε:

Αυτός που εκτοξεύει τις προηγούμενες ύβρεις είναι το ίδιο πρόσωπο – ο γλίτσας Νο 2 της «Εφημερίδας των Συντακτών» – που στο ίδιο κείμενο, σε ένα κρεσέντο «αντικειμενικότητας» και «ιστορικής ακρίβειας», γράφει τα εξής:

α) «Στη συλλογική συνείδηση κυριαρχεί ακόμη και σήμερα στη χώρα μας η εικόνα μιας ειρηνικής Σοβιετικής Ένωσης, που δέχτηκε την επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας στις 22 Ιουνίου 1941».

Όπα! Όπως βλέπετε ο γλίτσας Νο2 πολύ λυπάται για την άποψη που επικρατεί στη χώρα μας σχετικά με την Σοβιετική Ένωση καθότι ο ίδιος έχει άλλη… άποψη. Η οποία μπορεί να μη συμφωνεί με την Ιστορία, αλλά ποιοι είμαστε εμείς που θα θέταμε σε αμφισβήτηση την υπέρτατη αρχή της αλογόκριτης δημοκρατίας της «Εφημερίδα των Συντακτών» ζητώντας να λαμβάνεται ως κριτήριο δημοκρατίας ο σεβασμός στην Ιστορία. Η άποψη του γλίτσα Νο 2 δεν θέλει την ΕΣΣΔ και τόσο ειρηνική σε σχέση με την επίθεση που δέχτηκε από την ναζιστική Γερμανία (τώρα πόσο ναζιστική θέλει την Γερμανία είναι δικό του θέμα), λες και δεν ήταν η ΕΣΣΔ που δέχτηκε την επίθεση. Αυτός, τώρα, κόπτεται για την αλήθεια, γενικώς, και για την αλήθεια όσον αφορά το Κατίν, ειδικώς…  

β) Παρακάτω ο γλίτσας Νο2 αποκαλύπτει σε μόλις έξι λέξεις όλο το ιδεολογικό του σύμπαν όταν μας παρουσιάζει την «ιστορική» του αποτίμηση σχετικά με την ναζιστική Γερμανία και την Σοβιετική Ένωση.  Τι ήταν, λοιπόν, αυτές οι δυο χώρες; Ήταν «(οι) δυο σκληρότερες δικτατορίες του εικοστού αιώνα»!

Αυτά γράφει ο γλίτσας Νο2! Αυτός τώρα, το «επίτιμο» μέλος του «κολλεγίου» της «θεωρίας των δυο άκρων», αυτός που κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο Πινοσέτ και ο Φράνκο, ο Σαλαζάρ και ο Τρούμαν της αστικής δικτατορίας που έριξε τις ατομικές βόμβες στον πλανήτη δεν έπιαναν χαρτοσιά μπροστά στην «σκληρότερη δικτατορία του 20^ου αιώνα», την ΕΣΣΔ (μαζί με την ναζιστική Γερμανία), είναι το ίδιο πρόσωπο που κόπτεται για την αλήθεια, γενικώς, και για την αλήθεια όσον αφορά το Κατίν, ειδικώς… 

γ) Στη συνέχεια ο τύπος χάνει εντελώς τον έλεγχο κι αφού απευθύνει το μέγιστο ανάθεμα του «σταλινικού» σε όποιον δεν εννοεί να καταπιεί την ναζιστική προπαγάνδα για το Κατίν, εφορμά ως εισαγγελέας μετασοβιετικού στρατοδικείου εναντίον όποιου («σταλινικού» φυσικά) «δικαιολογεί τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα γκουλάγκ, τις μαζικές εκκαθαρίσεις, τις δίκες της Μόσχας, τον «μεγάλο τρόμο», τον λιμό στην Ουκρανία και μια σειρά μαζικά εγκλήματα που άφησαν πίσω τους εκατομμύρια νεκρούς»…

Αυτός ο τύπος είναι, ο γλίτσας Νο2, με αυτή την «ιστορική αποτίμηση», με ύφος ούγκανου που αναβλύζει από όλους του τους πόρους η δογματίλα της άκριτης και στερεότυπης αναπαραγωγής του πιο καθυστερημένου αντικομμουνισμού, αυτός είναι που μέσα από το δισέλιδο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» κόπτεται για την αλήθεια, γενικώς, και για την αλήθεια όσον αφορά το Κατίν, ειδικώς… 

δ) Αυτός ο «ιστορικός» τενεκές  – το να είσαι γλίτσας δεν αποκλείει, ως γνωστόν, το τενεκές –  γράφει παρακάτω: «Το σύμφωνο (σσ: Μολότοφ-Ρίμπεντροπ) συνοδευόταν από μυστικό πρωτόκολλο που διαιρούσε την Ανατολική Ευρώπη σε δυο σφαίρες επιρροής και προέβλεπε μεταξύ άλλων τον διαμελισμό της Πολωνίας». 

Όπα! Αυτό ήταν το νόημα της συμφωνίας Μολότοφ – Ριμπεντροπ από τη σκοπιά της ΕΣΣΔ, που υπεγράφη ένα ολόκληρο χρόνο μετά από τη συμφωνία του Μονάχου ανάμεσα σε Χίτλερ, Μουσολίνι και Αγγλογάλλους ιμπεριαλιστές; Ο γλίτσας Νο2 και οι παρόμοιοι μιλούν για τον δήθεν «διαμελισμό» της Πολωνίας μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ, αλλά:

• «Ξεχνούν» πως όταν στις 17 Σεπτέμβρη 1939 πέρασε τα σοβιετοπολωνικά σύνορα ο Κόκκινος Στρατός για να μπει φραγμός στις ορδές του Χίτλερ, η Πολωνία είχε ήδη συντριβεί από τους ναζί, πως ήδη ο Χίτλερ από την 1^ηΣεπτέμβρη – χωρίς καμία έμπρακτη αντίδραση από Αγγλογάλλους –  είχε καταλάβει την Πολωνία και όπως δήλωσε ο Μολότοφ «η πολωνική κυβέρνηση έχει πάψει να δίνει οποιοδήποτε σημείο ζωής».
• «Ξεχνούν» ότι ο Κόκκινος Στρατός μπήκε στα εδάφη που η σοβιετική εξουσία είχε αναγκαστεί να παραδώσει με τη ληστρική συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ το 1918.
• «Ξεχνούν», φυσικά, ότι τα εδάφη στα οποία προωθήθηκε ο Κόκκινος Στρατός με στόχο την υπεράσπιση των σοβιετικών συνόρων ήταν εδάφη της Δυτικής Λευκορωσίας και της Δυτικής Ουκρανίας που είχαν ληστέψει οι αστοί και οι τσιφλικάδες της Πολωνίας το 1920 κατά τη διάρκεια της αντεπαναστατικής εκστρατείας της Αντάντ.
• «Ξεχνούν», φυσικά, ότι οι βαλτικές χώρες με τα φασιστικά τους καθεστώτα ήταν έτοιμες να τεθούν – όπως και έκαναν – στην υπηρεσία του Χίτλερ ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.

Αλήθεια, πέρασαν 5 μέρες από τις αθλιότητες του γλίτσα Νο2, και δεν βρέθηκε

εκεί στην «Εφημερίδα των Συντακτών» προς υπεράσπιση της αλογόκριτης δημοσίευσης της ιστορικής αλήθειας ένας με πέντε ιστορικές γνώσεις για να παρουσιάσει και να εξηγήσει, όχι στον γλίτσα, αλλά στους αναγνώστες της εφημερίδας την αλήθεια κόντρα στην λαθροχειρία του γλίτσα Νο2;

Για το Κατίν

Όσο η βαρβαρότητα προελαύνει, μαζί της προωθούνται και τα «τεθωρακισμένα» του ξαναγραψίματος της Ιστορίας.

Το μιαρό «σιδηρούν παραπέτασμα» μπορεί να ηττήθηκε αλλά ποτέ δεν έπαψε να βρίσκεται στο ιδεολογικό και πολιτικό στόχαστρο όσων φοβούνται – βάσιμα – ότι το φάντασμα του κομμουνισμού συνεχίζει να πλανάται πάνω από τον κόσμο.

Στα εργαλεία τους ώστε να καθυστερήσουν την αναγέννηση του φαντάσματος είναι η αναπαραγωγή της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων», η συκοφαντική συσχέτιση του ναζισμού με τον κομμουνισμό και τελικά η αθώωση του πρώτου έναντι του «χειρότερου» δεύτερου.

Από τα πιο προσφιλή θέματα στο πλαίσιο αυτής της τακτικής είναι το «Κατίν». Τι έγινε, όμως, στο Κατίν; Από τη μια μεριά υπάρχει ο ναζιστικός γκαιμπελισμός και η αναπαραγωγή του από το παγκόσμιο «αστικό δημοκρατικό τόξο». Από την άλλη υπάρχει η αλήθεια και τα στοιχεία στα οποία ουδέποτε απάντησαν επί της ουσίας ούτε απαντούν οι θλιβεροί σαλτιμπάγκοι που καθότι ντροπαλοί, δεν δηλώνουν ευθέως «αντικομμουνιστές», ούτε «αντισοβιετικοί», αλλά προτιμούν να ποζάρουν με την εδώ και δεκαετίες επαγγελματική τους – και πιο «ανανεωτική» – μπούργκα, εκείνη του τάχα μου εστέτ «αντισταλινικού».

    Τι έγινε, λοιπόν, στο Κατίν; Προτείνουμε – για αρχή – τα παρακάτω άρθρα:

• http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/218874/katin-pes-pes-kati-tha-meinei
• https://www.rizospastis.gr/story.do?id=7038752&textCriteriaClause=%2B%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%9D
• https://www.rizospastis.gr/story.do?id=5708171
• https://www.rizospastis.gr/story.do?id=5601479

του Νίκου Μπογιόπουλου

Ισόβια κάθειρξη σε πολιτευτή της ΧΑ για δολοφονία

Κατιούσα

Ποινή ισόβιας κάθειρξης χωρίς ελαφρυντικά επέβαλε το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο στο Φώτη Μπέλλο, 60χρονο συνταξιούχο αστυνομικό και πολιτευτή της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Η κατηγορία που αποδείχθηκε στο δικαστήριο είναι αυτή της της εκ προθέσεως ανθρωποκτονίας του ιδιοκτήτη γυμναστηρίου στην Πανόρμου Προδρόμου Μαρκόπουλου πριν δύο χρόνια. Πέραν της βασικής κατηγορίας, ο δράστης καταδικάστηκε επιπλέον σε 15 μήνες φυλάκιση για παράνομη οπλοχρησία. Ενδιαφέρον παρουσιάζει πάντως η εισήγηση του εισαγγελλέα, ο οποίος ζήτησε τη μετατροπή της ανθρωποκτονίας σε θανατηφόρα σωματική βλάβη, κάτι που θα είχε ευνοϊκή επίπτωση στην επιβαλλόμενη ποινή.
Αφορμή της δολοφονίας υπήρξε ένας διαπληκτισμός μεταξύ των δύο ανδρών, με το δράστη να ισχυρίζεται στην απολογία του πως το θύμα τον χτύπησε πρώτος με σιδερένιο σωλήνα, κάτι που τον έκανε να πυροβολήσει στον αέρα φοβούμενος όπως ισχυρίστηκε για τη ζωή του. Το περιστατικό αυτό ήταν που στοιχειοθέτησε και την κατηγορία της παράνομης οπλοχρησίας.
Οι συγγενείς του θύματος μίλησαν για εν ψυχρώ δολοφονία, ενώ και μάρτυρας που βρισκόταν στο χώρο του γυμναστηρίου ως πελάτισσα κατέθεσε ότι ο χρυσαυγίτης σημάδεψε και πυροβόλησε το θύμα, ενώ η ίδια δήλωσε ότι ο Μπέλλος ήταν εριστικός και την είχε παρενοχλήσει λεκτικά και με κινήσεις επανειλημμένα στο παρελθόν, με αποτέλεσμα η ίδια να τον αποφεύγει συστηματικά, ενώ όπως προσέθεσε, θύματα αντίστοιχων συμπεριφορών είχαν πέσει κι άλλες γυναίκες στο γυμναστήριο.
Με πληροφορίες από: thepressproject.gr

«Διαβολικά» σχέδια

«Ντροπή». Αυτός είναι πηχυαίος τίτλος της «Αυγής» για τις εξελίξεις στο συριακό Αφρίν, την εισβολή και την κατοχή από τον τουρκικό στρατό. Και στο κύριο άρθρο της εφημερίδας, η «ντροπή» χρεώνεται στη «διεθνή κοινότητα», στις «υπερδυνάμεις», στους «ισχυρούς» όπως η «Ευρώπη», ο ΟΗΕ και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που αποδεικνύονται «ανύπαρκτοι»... Στην πραγματικότητα, όμως, οι «οργανισμοί» αυτοί μόνο «ανύπαρκτοι» δεν είναι. Αντίθετα, η ύπαρξή τους, οι ανταγωνισμοί, τα σχέδια, η εμπλοκή και τα παζάρια τους έφεραν σε αυτήν την κατάσταση όχι μόνο το Αφρίν, αλλά ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και τη γύρω περιοχή. Αλήθεια, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση δεν είναι εκείνοι που νυχθημερόν «πιπιλάνε την καραμέλα» για το πόσο στιβαρή, ασφαλής και σταθερή είναι η ομπρέλα του ΝΑΤΟ για την περιοχή μας; Πού χάθηκε άραγε αυτή η «ασφάλεια» και η «σταθερότητα» στα βόρεια της Συρίας; Ποιον να πιστέψουμε; Τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση, όταν χαρακτηρίζει τους «διεθνείς οργανισμούς» όπως το ΝΑΤΟ «εγγυητές της σταθερότητας», για να δικαιολογήσει και τη δική της εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, ή όταν τους χρεώνει την «ντροπή» στο Αφρίν; Ας ρωτήσουν και τον πρωθυπουργό, μήπως πάρουν καμιά «σοβαρή εξήγηση» για τη στάση των «μεγάλων δυνάμεων» στην περίπτωση της Συρίας και ειδικότερα του Αφρίν. Μπορεί να είναι κάποιο «διαβολικό σχέδιο», που τελικά γίνεται για... καλό, όπως είχε χαρακτηρίσει ο Τσίπρας την πολιτική Τραμπ.

Οταν ο αντικομμουνισμός γίνεται κοτσάνα.

..

Συνέχεια στις κοτσάνες που γράφει για το ΚΚΕ, τον Γενικό Γραμματέα του και τη στάση των κομμουνιστών στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο επιθυμεί να δώσει η εφημερίδα «Δημοκρατία». Ετσι, λοιπόν, στο φύλλο της 20ής Μάρτη και σε σχόλιο ενός Χρ. Μπολώση, ο οποίος αναπολεί τις εποχές που «είχαμε ηγέτη έναν Μεταξά», αναφέρεται στον Δ. Κουτσούμπα αποδίδοντάς του την εξής φράση: «Να διαγραφούν οι 21 μήνες της θητείας μου».

Πρωτίστως, ο Δ. Κουτσούμπας δεν έχει πει ποτέ κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, η ίδια εφημερίδα, σε «ρεπορτάζ» της, την προηγούμενη Κυριακή, για τις στρατιωτικές θητείες των πολιτικών αρχηγών, γράφει ότι ο Δ. Κουτσούμπας «είναι από τους λίγους πολιτικούς που περιόδευσαν κατά τη διάρκεια της θητείας τους», σημειώνοντας ότι από το βιογραφικό του «δείχνει ο κ. Κουτσούμπας να θέλει να "διαγραφούν" οι 21 μήνες της θητείας του». Αυτό το αυθαίρετο συμπέρασμα της ίδιας της εφημερίδας του ο Χρ. Μπολώσης μετέτρεψε σε δήλωση του Δ. Κουτσούμπα (!), την οποία μάλιστα εφόσον «ουδέποτε διέψευσε» (!), την παρουσιάζει ως αληθή!...

Μαζί με το ψέμα - βασικό όπλο των συκοφαντών - πρέπει να καταλογιστεί στον συγκεκριμένο σχολιογράφο και το ότι είναι θαυμαστής του φασίστα - πραξικοπηματία Μεταξά, μαζί και του ναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής.

Ακόμη να θυμίσουμε πως ο «εθνικός ηγέτης», για την εφημερίδα «Δημοκρατία», Μεταξάς παρέδωσε φυλακισμένους στον κατακτητή τους - φυλακισμένους από τον ίδιο - Ακροναυπλιώτες κομμουνιστές ήρωες, που πρώτοι είχαν δηλώσει την επιθυμία τους να πολεμήσουν στο μέτωπο. Γιατί και τότε, αλλά και τώρα και όποτε χρειαστεί, το ΚΚΕ θέτει μπροστά στην εργατική τάξη και το λαό το καθήκον να χαράξουν το δικό τους αγώνα, για να υπερασπίσουν τα σύνορα, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας, αλλά και για να βγει ο λαός νικητής απέναντι στην καπιταλιστική εξουσία της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Οι ξεκάθαρες και συνεπείς αυτές θέσεις τον ενοχλούν, όπως ενοχλούσαν και τους «αγγλόφιλους», «γερμανόφιλους», «αμερικανόφιλους» και δεν συμμαζεύεται πολιτικούς προγόνους - ινδάλματά του.

Νέα στοιχεία όξυνσης

Η κατάληψη του Αφρίν στη Βόρεια Συρία από τον τουρκικό στρατό και ένα συνονθύλευμα μισθοφόρων τζιχαντιστών από τη Συρία και άλλες χώρες αποτελεί κρίκο στην αλυσίδα των ανταγωνισμών, οι οποίοι οξύνονται, ανάμεσα σε ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και σηματοδοτεί κλιμάκωση της επιθετικότητας της τουρκικής αστικής τάξης στην ευρύτερη περιοχή.
Το διακύβευμα, στα πάνω από 6 χρόνια ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Συρία, στα 15 χρόνια από την επέμβαση στο Ιράκ, που πληρώνουν οι λαοί με το αίμα τους, με φτώχεια, εξαθλίωση, ξεριζωμό και προσφυγιά, είναι το ξαναμοίρασμα σφαιρών επιρροής, αγορών, ενεργειακών πηγών και δρόμων μεταφοράς, για τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων.
Σε αυτό το κουβάρι του ανταγωνισμού είναι μπλεγμένη και η Ελλάδα, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σε ρόλο σημαιοφόρου των ευρωΝΑΤΟικών σχεδιασμών, επιδιώκοντας κέρδη για την ντόπια αστική τάξη από τη «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της χώρας, που καμιά σχέση δεν έχει με τα συμφέροντα του λαού.
Είναι φανερό ότι μετά τη στρατιωτική ήττα του ISIS, εντείνεται το παζάρι για το μέλλον της Συρίας, με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά ακόμα και την πιθανότητα διαμελισμού της. Σε κάθε περίπτωση, το τι θα γίνει τελικά εξαρτάται από τις ανακατατάξεις που θα συμβούν συνολικά στην περιοχή, με ανοιχτά μέτωπα στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στον Λίβανο, στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, στην Αραβική Χερσόνησο, και με το Ιράν να μπαίνει στο στόχαστρο των ΗΠΑ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ανακινείται και το «κουρδικό ζήτημα», με δεδομένους τους μεγάλους κουρδικούς πληθυσμούς που βρίσκονται σε Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν.
Η διακηρυγμένη θέση της τουρκικής ηγεσίας ότι θα συνεχίσει τις επιχειρήσεις και στον επόμενο κουρδικό θύλακα, Μάνμπιτζ, ακόμα πιο ανατολικά, στο όνομα της καταπολέμησης των «τρομοκρατών του PKK», προμηνύει ακόμα πιο επικίνδυνες εξελίξεις.
Οι ΗΠΑ διαθέτουν σε αυτήν την περιοχή ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις και βάσεις, και παρά το γεγονός ότι άφησαν τους Τούρκους να καταλάβουν το Αφρίν, συνεχίζουν να παρέχουν στήριξη σε διάφορες κουρδικές οργανώσεις.
Τα δικά της σχέδια έχει και η Ρωσία, η οποία, ενώ φαίνεται να συμπίπτει με το Ιράν και την Τουρκία στο ζήτημα της αποφυγής δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, διατηρεί παράλληλα δίαυλο επικοινωνίας με τμήμα των Κούρδων, που δεν είναι ενιαίοι, όπως έδειξαν και οι διαφορετικές αντιδράσεις τους μετά την κατάληψη του Αφρίν.
Από την πλευρά της, η τουρκική αστική τάξη με κάθε τρόπο εκφράζει την επιθετικότητα της, επιχειρώντας να παίξει καταλυτικό ρόλο στην αναδιάταξη της περιοχής, αμφισβητεί Συνθήκες όπως της Λοζάνης και εμφανίζεται να διεκδικεί αυτό που ο Ερντογάν συνηθίζει να αποκαλεί «τα εδάφη της καρδιάς μας», κάτι που βλέπουμε επίσης στο Αιγαίο και στην Κύπρο.
Το γεγονός ότι όλη η περιοχή της Μέσης Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου βρωμάει μπαρούτι φαίνεται και από την τεράστια συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και κράτη που ανταγωνίζονται μεταξύ τους.
Η παρουσία τους υποδηλώνει πολεμική προετοιμασία. Κι απ' αυτήν την άποψη, είναι επικίνδυνη η προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να καθησυχάσει τα λαϊκά στρώματα ότι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι παράγοντες «ασφάλειας και σταθερότητας» στην περιοχή, πόσο μάλλον «εγγυητές» των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.
Ο επικίνδυνος ρόλος του ΝΑΤΟ δεν επιβεβαιώνεται μόνο ιστορικά, αλλά και από τη σύγχρονη διάταξη δυνάμεων και το επιθετικό του δόγμα ενάντια σε ανταγωνιστικές προς αυτό ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα.
Μπροστά στις εξελίξεις, που θα πυκνώσουν κι άλλο το επόμενο διάστημα, ο λαός πρέπει να ανεβάσει την ετοιμότητα και την εγρήγορσή του, ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς, ενάντια στη με κάθε τρόπο ελληνική εμπλοκή, στα επικίνδυνα σχέδια γεωστρατηγικής αναβάθμισης της ελληνικής αστικής τάξης, δυναμώνοντας ταυτόχρονα την αλληλεγγύη με τους λαούς της περιοχής.

«Πυλώνες» ενσωμάτωσης

Το χιλιοπαιγμένο παιχνίδι της «καλής» και «προοδευτικής» σοσιαλδημοκρατίας, που θα βάλει φρένο στο «νεοφιλελευθερισμό» και τον «ακροδεξιό λαϊκισμό», ξαναστήθηκε τις προηγούμενες μέρες με αφορμή τη διήμερη συνάντηση ξεφωνημένων σοσιαλδημοκρατών, «πράσινων», εργοδοτικών συνδικαλιστών κ.ο.κ. απ' όλη την Ευρώπη, την οποία φιλοξένησε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα, στο κατ' ευφημισμόν «Προοδευτικό Φόρουμ».
Αρκεί, βέβαια, μια ματιά στους «τέσσερις πυλώνες» που θα στηριχθεί το εγχείρημα της συμπόρευσης των δυνάμεων αυτών, για να φανεί ότι το πραγματικό ζητούμενο στις διεργασίες όπου πρωτοστατεί ο ΣΥΡΙΖΑ, πατάει «γερά» στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου. Από τη θωράκιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας έως τις «προσαρμογές» στην ιμπεριαλιστική ένωση της ΕΕ. Και από το «φρεσκάρισμα» της σάπιας σοσιαλδημοκρατίας ως δύναμης ενσωμάτωσης μέχρι τα παραμύθια περί «νέων κοινωνικών συμβολαίων», ώστε να αποσπάται η λαϊκή συναίνεση ή έστω ανοχή στην πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, αυτή είναι η «σταθερά».

***

Ως πρώτος «πυλώνας» παρουσιάζεται αυτός της «δημοκρατικής» ΕΕ, «με στόχο και αίτημα τη λογοδοσία των αποφασιστικών οργάνων της ΕΕ, την ενίσχυση των εξουσιών του Ευρωκοινοβουλίου και τη συνταγματική ενίσχυση πρωτοβουλιών των Ευρωπαίων πολιτών».
Τι λένε; Οτι η ένωση του κεφαλαίου μπορεί τάχα να αλλάξει χαρακτήρα, με ένα «λούστρο» δημοκρατικής νομιμοποίησης στις βαθύτατα αντιλαϊκές της αποφάσεις. 'Η με μερικές προσαρμογές στους μηχανισμούς της, από αυτές που έχουν δει πολλές φορές οι εργαζόμενοι, αλλά και απ' αυτές που αναζητεί το κεφάλαιο, προκειμένου η ιμπεριαλιστική ένωση να γίνει πιο αποτελεσματική στο αντιλαϊκό της έργο. Μιλάνε για μια κατ' επίφαση δημοκρατία, που θα δημιουργεί την αίσθηση στο λαό ότι συμμετέχει ο ίδιος στη διαμόρφωση των αποφάσεων και στη χάραξη πολιτικής. Κι ότι μ' αυτόν τον τρόπο θα ελέγχει τάχα και θα μπορεί να βάλει φρένο στην ασυδοσία των μονοπωλιακών ομίλων.
Αυτά τα χιλιοειπωμένα και χρεοκοπημένα παραμύθια διακινεί η «νέα» σοσιαλδημοκρατία, για να ξαναβρεί η ιμπεριαλιστική ένωση «τη χαμένη της αίγλη, τη χαμένη της λαϊκή αποδοχή», όπως έλεγε και ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στο φόρουμ. Μήπως όμως οι εργαζόμενοι δεν άκουγαν τα ίδια όταν θεσμοθετούνταν ξανά η «αναβάθμιση» του Ευρωκοινοβουλίου, πριν από μερικά χρόνια, ως εγγύηση για «περισσότερη δημοκρατία» στην ΕΕ; Τι άλλαξε για το λαό; Απολύτως τίποτα...

***

Το στόχο της ενσωμάτωσης των φτωχών - λαϊκών στρωμάτων όσο και της παγίωσης των αντιλαϊκών ανατροπών όλων των προηγούμενων χρόνων έρχεται να υπηρετήσει και ο δεύτερος «πυλώνας». Πίσω από τις διακηρύξεις περί «άρσης των ανισοτήτων», «κατοχύρωσης των συλλογικών δικαιωμάτων» και «καθολικής πρόσβασης των Ευρωπαίων πολιτών σε εγγυημένες κοινωνικές υπηρεσίες» βρίσκονται οι «γνώριμοι» μηχανισμοί διαχείρισης της ακραίας φτώχειας, που αφήνει πίσω της η πολιτική υπέρ του κεφαλαίου. Μηχανισμοί που στόχο έχουν όχι βέβαια την ικανοποίηση των εργατικών και λαϊκών αναγκών, αλλά τη διασφάλιση της «κοινωνικής συνοχής» με επιδόματα φτώχειας, μέτρα ανακύκλωσης της ανεργίας κ.ο.κ., ως μόνιμα «υποκατάστατα» των δικαιωμάτων που ξηλώθηκαν σε Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία κ.α.
Στο «ξήλωμά» τους, άλλωστε, όπως και στο περαιτέρω «φούντωμα» των κοινωνικών ανισοτήτων, πρωτοστάτησε από κυβερνητικές και άλλες θέσεις η σοσιαλδημοκρατία, διεκπεραιώνοντας την περίοδο πριν από την κρίση ένα μεγάλο όγκο καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και κλιμακώνοντας την αντιλαϊκή πολιτική στην περίοδο της κρίσης για το ξεπέρασμά της προς όφελος του κεφαλαίου.

***

Τρίτος «πυλώνας» είναι «Η μάχη για την κλιματική αλλαγή και τον οικολογικό μετασχηματισμό της Ευρώπης με ένα "πράσινο new deal"». Ωθηση στις πράσινες μπίζνες, δηλαδή, με καμουφλάζ την υποτιθέμενη προστασία του περιβάλλοντος που κακοποιείται ασύστολα απ' τα μονοπώλια και το κυνήγι του κέρδους. Με τα ίδια λόγια, σε ανύποπτο χρόνο, μια δεκαετία πριν, όταν η πράσινη οικονομία έκανε το «ντεμπούτο» της στην πολιτική ορολογία, ο Ελληνας επίτροπος για το περιβάλλον παραδεχόταν ότι «η δέσμη μέτρων της ΕΕ για τις κλιματικές αλλαγές και την Ενέργεια δημιουργεί τη βάση για ένα νέο, πράσινο "new deal", που θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας σε διεθνές επίπεδο», ενώ άλλοι εντός της χώρας δεν δίσταζαν να υποστηρίζουν πως «οι πράσινες μπίζνες είναι οι καλύτερες μπίζνες» σε κλάδους όπως Ενέργεια, κατασκευές, μεταφορές, ύδρευση, διαχείριση απορριμμάτων, τρόφιμα.

***

Μεγάλο μέρος, βέβαια, από το «ζουμί» του όλου εγχειρήματος βρίσκεται στον τέταρτο «πυλώνα», την «παρέμβαση στην οικονομική διακυβέρνηση με στόχο τον εκδημοκρατισμό της, με λογοδοσία της ΕΚΤ, έκδοση ευρωομολόγων και αποτύπωση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης στους προϋπολογισμούς της ΕΕ».
Πρόκειται για προτάσεις που αποτυπώνουν ένα μέρος του αστικού προβληματισμού για το «μέλλον» της ιμπεριαλιστικής ένωσης, σε ό,τι αφορά τη δυνατότητά της πιο αποτελεσματικά να αντιμετωπίζει τους κινδύνους για τα μονοπώλιά της. Εκφράζουν, ταυτόχρονα, τις μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ και τις αξιώσεις των αστικών τάξεων σε κράτη - μέλη που είδαν την ψαλίδα της ανισομετρίας να ανοίγει σε βάρος τους τα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης για μεγαλύτερο επιμερισμό της χασούρας, στήριξη απ' την ΕΕ στην προσπάθεια να ανακάμψει η ανταγωνιστικότητά τους. Αυτών τα συμφέροντα βρίσκονται πίσω από τις διακηρύξεις περί «εκδημοκρατισμού» του τραπεζικού συστήματος της ΕΕ (!), «δικαιότερης» μοιρασιάς στους ευρωπαϊκούς προϋπολογισμούς κ.ο.κ.

***

Πάνω σε τέτοια «θεμέλια» επιχειρούνται το «ξέπλυμα» της ξεφωνημένης σοσιαλδημοκρατίας και η αναβάπτισή της σε «νέα αριστερά», του παλιού δηλαδή που έρχεται μασκαρεμένο σε νέο για να παραπλανήσει ξανά τους λαούς και να συνεχίσει απρόσκοπτα τη βρώμικη δουλειά για το κεφάλαιο. Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα έχουν πείρα που πρέπει να αξιοποιήσουν: Η στρατηγική του κεφαλαίου, με όποιο περιτύλιγμα κι αν την παρουσιάζουν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, βρίσκεται απέναντι από τις δικές τους ανάγκες.