ΠΑΝΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

 

 

Το υπουργείο Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με την ανακοίνωσή του για το αιματοκύλισμα των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ στην οποία δηλώνει πως αναγνωρίζει «το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», γίνεται ξεκάθαρα υποστηρικτής της δολοφονικής πολιτικής του Ισραήλ. Η αστική μας τάξη, που ονειρεύεται την αναβάθμισή της προσφέροντας εκδουλεύσεις σε ΗΠΑ και Ε.Ε, φαντασιώνεται για τον εαυτό της έναν αποικιακό και ιμπεριαλιστικό ρόλο στη Μέση Ανατολή. Στα πλαίσια αυτά ξεκίνησε εδώ και πάνω από μια δεκαετία, με τις κυβερνήσεις των Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου, Α. Σαμαρά, Α. Τσίπρα, η αναβάθμιση των σχέσεων με το Ισραήλ που έφτασε στις μέρες της κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη σε αμυντική συμφωνία για δημιουργία Διεθνούς Εκπαιδευτικού Κέντρου Πτήσεων στην Καλαμάτα.        

        Το Ισραήλ και όλη η πολιτική του αντιπροσωπεύει το αποικιοκρατικό σύστημα και γι’ αυτό οι μέθοδοί του,  άδικοι και εγκληματικοί, δεν αποδοκιμάζονται εφόσον οι ίδιες χρησιμοποιούνται στις ΗΠΑ και ΕΕ ακόμα κι αν είναι σε μικρότερη κλίμακα.  Οι ιμπεριαλιστικές και αποικιοκρατικές δυνάμεις έναν τέτοιο κόσμο θέλουν, χρησιμοποιώντας εργαλεία και μεθόδους που δοκιμάζονται απροκάλυπτα και μαζικά στους Παλαιστίνιους, να καταπιέζουν τους λαούς και να ελέγχουν τις μάζες.. Οι κυβερνήσεις της Ε.Ε παραμένουν σιωπηλές για την κατεχόμενη Παλαιστίνη και οι εκκλήσεις  τους για  αποκλιμάκωση και στις δυο πλευρές τις κάνουν συνένοχες για το αίμα που χύνεται στην Παλαιστίνη. Το κράτος του Ισραήλ γίνεται το προκεχωρημένο φυλάκιο της δυτικής ηγεμονίας στον γεωγραφικό χώρο της Μ. Ανατολής. Και η Δύση μοιάζει να έχει επιτύχει να μετατρέψει το Εβραϊκό ζήτημα, το οποίο διαδραματιζόταν για αιώνες στο γεωγραφικό χώρο της Ευρώπης ως σύγκρουση Εβραίων και Χριστιανών, σε σύγκρουση Μουσουλμάνων και Εβραίων εξάγοντάς το στη Μέση Ανατολή. Δεν θα μπορούσαμε όμως να πούμε πως η αντίδραση των Αράβων στον σιωνισμό βασίζεται στον αντισημιτισμό, αλλά σε έναν απόλυτο εύλογο φόβο εκδίωξής τους από τις εστίες τους, ενώ δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο η Ευρώπη.

           Εξάλλου και η διακήρυξη Μπάλφουρ, του βρετανού υπουργού εξωτερικών στα 1917, με την οποία το Ηνωμένο Βασίλειο τασσόταν υπέρ της ίδρυσης εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, φαίνεται πως ξεκινούσε από έναν αντισημιτισμό. Ο ίδιος ο Μπάλφουρ το 1905 είχε προσπαθήσει να εμποδίσει την μετανάστευση στη Βρετανία των εβραίων προσφύγων  που είχαν ξεφύγει από τα προγκρόμ του Τσάρου της Ρωσίας, θεωρώντας το ως κακό.   

             Και είναι οι συνέπειες της βρετανικής πολιτικής στην περιοχή που σε μεγάλο βαθμό καθόρισαν τις εξελίξεις σ’ αυτήν. Είναι η Βρετανία που υποστήριξε την αραβική εξέγερση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα 1916 για ανεξάρτητο αραβικό κράτος και με τη συμφωνία Σάικς-Πικό η Μ. Ανατολή διαιρέθηκε από Βρετανούς και Γάλλους. Κι έτσι  το κενό κυριαρχίας που δημιουργήθηκε στη Μέση Ανατολή μετά τη διάλυση του Οθωμανικού κράτους, ως αποτέλεσμα του Α' Παγκοσμιου πολέμου, επιχειρήθηκε να καλυφθεί με εντολές σύστασης προτεκτοράτων προς την Αγγλία και τη Γαλλία, με την   Παλαιστίνη να εκχωρείται στη Μεγάλη Βρετανία. Σ’ αυτήν την περιοχή από το 1890 είχε προωθηθεί από σιωνιστές η μετανάστευση εβραίων που εντάθηκε στη δεκαετία του ’30. Η εντατική μετανάστευση συντελεί στην δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού υπέρ των Εβραίων και στις συγκρούσεις μεταξύ Αράβων και Εβραίων με βρετανική ανοχή. Για να αντιμετωπίσουν οι Βρετανοί στα 1936 τον  αντιαποικιακό αγώνα των Παλαιστινίων εναντίον τους, που ξεκινά   με τη μεγάλη απεργία και  καταλήγει σε ανταρτοπόλεμο, όχι μόνο στέλνουν στρατιωτικές δυνάμεις αλλά και εξοπλίζουν τους εβραίους εποίκους.  Μετά τον πόλεμο οργανώνεται μαζική μετανάστευση ευρωπαίων εβραίων που φθάνουν να αποτελούν το ένα τρίτο του πληθυσμού. Η ένταση στη περιοχή οξύνεται  και ο ΟΗΕ προτείνει το διαμοιρασμό της περιοχής. Οι αποφάσεις του ΟΗΕ όμως  για διχοτόμηση της Παλαιστίνης στα 1947 εφαρμόστηκαν μόνο όσον αφορά στο ένα σκέλος, στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, που έγινε αποδεκτό ως συναισθηματική απάντηση στη φρίκη του Ολοκαυτώματος. Και τελικά κατέληξε να εφαρμοστεί στην Παλαιστίνη η κλασική δυτική συνταγή της αποικιοκρατίας που συνεχίζει να διατηρείται μόνο λόγω των ανώτερων στρατιωτικών ή οικονομικών πόρων και της καταναγκαστικής κατοχής.

Όλα λοιπόν τα αδικήματα σ’ αυτό το μέρος του κόσμου προκύπτουν από την πρώτη αδικία, όταν η πατρίδα των παλαιστινίων για πάνω από χίλια χρόνια, αφού η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού της Παλαιστίνης ήταν αραβική από τον 7^ο μ.Χ αι., καταλήφθηκε με τη βία για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Όπως όλες οι αποικιακές επιχειρήσεις κι αυτή βασίστηκε στην πλήρη παραβίαση των δικαιωμάτων των αυτόχθονων κατοίκων. Και έκτοτε η κυρίαρχη άποψη είναι πως ακόμα και αν και οι δυο πλευρές είναι υπαίτιες για το αιματοκύλισμα, όμως είναι οι Παλαιστίνιοι οι παράλογοι τρομοκράτες που δεν αξίζει να ακουστεί το αίτημά τους. Ενώ είναι η  τρομοκρατία του κράτους του Ισραήλ που έχει στόχο να εμποδίσει τους Παλαιστίνιους Άραβες να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην  αυτοδιάθεση.  Και όταν ένας επιτιθέμενος συναντά αντίσταση, δύσκολα μπορεί να χρησιμοποιήσει την αυτοάμυνα ως δικαιολογία για τις δικές του πράξεις βίας. 

Οι καταδιωκόμενοι στην Ευρώπη για αιώνες εβραίοι μετατράπηκαν στην περιοχή  που τους ίδρυσε ο ΟΗΕ το κράτος τους σε διώκτες των ντόπιων και επικαλούμενοι κάθε φορά το ολοκαύτωμα απαγορεύουν κάθε κριτική στα εγκλήματά τους, χαρακτηρίζοντάς τη αντισημιτική. Ο ντόπιος πληθυσμός της Παλαιστίνης και οι ηγέτες τους προσπάθησαν να προβάλλουν κάποια αντίσταση, με τα πρωτόγονα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους, αλλά νικήθηκαν από την ανώτερη οικονομική και στρατιωτική οργάνωση των μεταναστών εβραίων που τους βοηθούσε η Δύση, χωρίς γι’ αυτό το λόγο όμως η κυριαρχία τους, η κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών και ο εκτοπισμός των κατοίκων τους να αποκτά   νομιμότητα.

  Έκτοτε,  το κράτος του Ισραήλ όλο και πιο απροκάλυπτα εφαρμόζει το απαρτχάιντ ως εσωτερική πολιτική. Αδιαφορεί  για συνθήκες, όπως οι Συμφωνίες του Όσλο, για νομιμότητα όταν πραγματοποιεί εκκαθαρίσεις περιοχών από άραβες με δολοφονίες και εκτοπισμούς. Και η δημοκρατική δύση μόνο που δεν το χειροκροτεί, όταν δεν  αναγκάζεται να συστήνει αυτοσυγκράτηση. Και όλος ο φασίζων οχετός των αστικών δημοκρατιών στέκεται τώρα στο πλευρό του, ανακηρύσσοντας αποδιοπομπαίο τράγο τον μουσουλμάνο όπως παλιότερα τον εβραίο.   

  Και οι  τελευταίες εικόνες από τις συγκρούσεις στην περιοχή με ένα μαινόμενο πλήθος, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και τόσα νεαρά άτομα,  που λυντσάρει ανθρώπους ή που καταστρέφει με μανία μαγαζιά αράβων είναι ενδεικτικά για το είδος της κοινωνίας που έχει δημιουργηθεί σ’ αυτό το κράτος των πρώην κατατρεγμένων. Ο μιλιταρισμός του Ισραήλ που  καταπιέζει και εκμεταλλεύεται έναν ολόκληρο λαό, τον παλαιστινιακό, διαθέτει στο εσωτερικό του ισχυρή ιδεολογική κάλυψη όπου ο εθνικισμός διαπλέκεται με οικονομικά συμφέροντα. Ο μιλιταρισμός, παιδί του καπιταλισμού, δεν αντιμετωπίζεται ως αυτόνομος κίνδυνος, έξω από τις κοινωνικές σχέσεις που τον δημιουργούν. Η διαπλοκή του μιλιταρισμού με τον καπιταλισμό μέσω της συνεχούς ανανέωσης στρατιωτικού εξοπλισμού  εκδηλώνεται και με τη στρατιωτική οργάνωση, την πολεμική τεχνολογία και τους εξοπλισμούς. Το Ισραήλ, κατέληξε μια χώρα που ζει σε περιβάλλον τακτικού στρατού κι επομένως ακολουθεί την ιδεολογία και πρακτική της απόλυτης ιεράρχησης και υπακοής. Η  επικράτηση του εθνικού εξουδετερώνει κάθε ταξικό στοιχείο και αντί να καταρρεύσει ο μιλιταρισμός  μοιάζει να εδραιώνεται Γι’ αυτό και η αναγνώριση ταξικών ανταγωνισμών  και η προσπάθεια μεταβολής του συσχετισμού δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση μοιάζει τόσο δύσκολη και καταπνίγεται κάθε αντίθετη φωνή. 

 Μεγάλο μέρος του κόσμου στον πλανήτη είναι «Παλαιστίνη», με την έννοια πως είναι καταπιεσμένος και απαξιωμένος κι αυτό που συμβαίνει σ’ αυτή τη γωνία της γης από τους ιμπεριαλιστές δεν σημαίνει πως δεν συμβαίνει και αλλού ή δεν μπορεί να συμβεί. Η Παλαιστίνη είναι ένα από τα μέτωπα όπου αντιμετωπίζεται ο  καπιταλισμός, ο ιμπεριαλισμός και η αποικιοκρατία. Γι’ αυτό και όλοι οι λαοί δεν μπορεί παρά είναι αλληλέγγυοι στους Παλαιστίνιους.  

Ιταλοί λιμενεργάτες αρνήθηκαν να φορτώσουν πλοίο με όπλα για το Ισραήλ

 

                 

• Facebook

Λιμενεργάτες στο Λιβόρνο της Ιταλίας και το συνδικάτο τους, που ανήκει στην  ιταλική Ένωση Συνδικάτων Βάσης (USB), αρνήθηκαν την Παρασκευή να φορτώσουν το πλοίο «Asiatic Island» που προοριζόταν να μεταφέρει όπλα στο Ισραήλ, σε ένδειξη αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό! 

Οι λιμενεργάτες ξεκαθάρισαν ότι «το λιμάνι του Λιβόρνο δεν θα εμπλακεί στη σφαγή του παλαιστινιακού πληθυσμού – λέμε όχι στη διέλευση φορτίων με όπλα από το λιμάνι μας».

Σύμφωνα με πληροφορίες, η απόφαση πάρθηκε όταν οι λιμενεργάτες έμαθαν ότι το πλοίο Asiatic Island το οποίο θα φόρτωναν με προορισμό το λιμάνι του Άσχοντ στο Ισραήλ ήταν γεμάτο όπλα και εκρηκτικά που θα χρησιμοποιούνταν για να σκοτώσουν Παλαιστίνιους, ενώ το συνδικάτο ανακοίνωσε ότι δεν θα επιτρέψει σε καμιά ναυτιλιακή αποστολή εξοπλισμού προς το Ισραήλ.

Η Παλαιστίνη φλέγεται και οι φασίστες χαίρονται

 

 «Η αδικία, οπουδήποτε κι αν συμβαίνει, απειλεί τη δικαιοσύνη παντού»,
υποστήριζε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Και στην Παλαιστίνη συντελείται μια διαχρονική αδικία, ένα έγκλημα χωρίς σταματημό, απέναντι σε ένα λαό που πασχίζει για το αυτονόητο: να αποκτήσει τη δική του πατρίδα και να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του.

Όμως αυτή η αδικία δεν αναγνωρίζεται από όλους. Αντίθετα, υπάρχουν ορισμένοι που προσπαθούν να παρουσιάσουν το Ισραήλ ως θύμα, όχι

μόνο στηρίζοντας και δικαιολογώντας τον εποικισμό και τις δολοφονίες του, αλλά και εξισώνοντας ακόμα και τον τεχνολογικά προηγμένο στρατιωτικό του εξοπλισμό με τις αυτοσχέδιες ρουκέτες που χρησιμοποιούν οι Παλαιστίνιοι.

Κάθε βόμβα που πέφτει πάνω στη Λωρίδα της Γάζας, εκείνοι την αντιλαμβάνονται με όρους γεωπολιτικής αναβάθμισης, αμυντικής συνεργασίας και στρατιωτικών συνεκπαιδεύσεων. Φαντασιώνονται «δικαιώματα αυτοάμυνας» και «αληθινούς φίλους», όμως τα «δικαιώματα» και η «φιλία» τους είναι έννοιες που μεταβάλλονται κάθε φορά καταπώς τους συμφέρει. Μαζί με την αλληλεγγύη και τον ανθρωπισμό μπαίνουν στο ζύγι των πολιτικών σκοπιμοτήτων, των οικονομικών συμφερόντων και του κέρδους. Κέρδος όχι για τους πολλούς, όπως τάχα μου υποστηρίζουν, αλλά για την «αγία» Ε.Ε και τις ΗΠΑ. Τους «καλούς» μας συμμάχους, που κινούν τα νήματα και θέτουν τις κατευθυντήριες γραμμές σε ένα συνεχές αλισβερίσι ανταγωνισμών και διεθνών ανακατατάξεων.

Αυτή είναι η πρώτη κατηγορία ανθρώπων, για την οποία ο Primo Levi («Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», Εκδόσεις Άγρα) έγραφε: «Καταλαβαίνω σημαίνει σχεδόν δικαιολογώ. […] Καταλαβαίνω το σκοπό ή τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου σημαίνει (και ετυμολογικά) περικλείω, περιέχω, μπαίνω στη θέση του ατόμου, ταυτίζομαι με αυτόν. Τώρα, κανείς φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα μπορέσει να ταυτιστεί με τον Χίτλερ, τον Χίμμλερ, τον Γκαίμπελς, τον Άιχμαν και αμέτρητους άλλους».

Από την άλλη μεριά, είναι εκείνοι που προσπαθούν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις, άλλοτε υποστηρίζοντας πως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, κι άλλοτε σιωπώντας ή κλείνοντας τα μάτια, αρνούμενοι να ασχοληθούν με γεγονότα που δεν επηρεάζουν άμεσα τη ρουτίνα της καθημερινότητάς τους ή να δουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της ασκούμενης πολιτικής.

Αυτή είναι η δεύτερη κατηγορία ανθρώπων, για την οποία ο John Berger («Ένας ζωγράφος του καιρού μας», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης) έγραφε: «Και ο σημαντικότερος βιολιστής του καιρού μας δεν δικαιώνεται αν συνεχίζει να παίζει το βιολί του στην όχθη του ποταμού όταν κάποιος πνίγεται φωνάζοντας για βοήθεια».

Υπάρχει όμως και μια τρίτη κατηγορία ανθρώπων, που δεν αναπαράγει αυτάρεσκα τις απόψεις της κυρίαρχης τάξης, αλλά διατηρεί στον πυρήνα της σκέψης και της δράσης της τις αρχές της διεθνιστικής αλληλεγγύης, μέχρι να ξεριζωθεί οριστικά η αποικιοκρατική ισραηλινή κατοχή.

Είναι οι άνθρωποι για τους οποίους ο Primo Levi έγραφε:  «…μας έχει απομείνει ένα δικαίωμα και πρέπει να το υπερασπιστούμε με σθένος, γιατί είναι το τελευταίο: το δικαίωμα ν’ αρνηθούμε τη συγκατάθεσή μας».

Παναγιώτης Κολέλης

Με σημαία της Παλαιστίνης πανηγύρισαν το Κύπελλο της Λέστερ Φοφανά και Τσάουντρι

 

Μπορεί η Λέστερ να ζει το δικό της ποδοσφαιρικό παραμύθι με την κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας απέναντι στην Τσέλσι, που δείχνει πως οι Σταχτοπούτες έχουν δικαίωμα στο όνειρο -και δεν μπορεί καμιά Ευρωπαϊκή Σούπερ Λιγκ να τους το στερήσει-, αλλά το καλύτερο στιγμιότυπο της βραδιάς δεν ήταν αμιγώς αγωνιστικό.

Ο Χάμζα Τσάουντρι είναι Άγγλος. Ο συμπαίκτης του στη Λέστερ Ουέσλι Φοφανά είναι Γάλλος. Η αλληλεγγύη είναι όμως διεθνής γλώσσα. Οι παίκτες των αλεπούδων πανηγύρισαν την κατάκτηση του τροπαίου κρατώντας μια σημαία της Παλαιστίνης και έδειξαν την υποστήριξή τους στον λαό της που αντιμετωπίζει καθημερινά τους διωγμούς και τη δολοφονική επιθετικότητα του κράτους του Ισραήλ. Και το παράσημο που πήραν στα δικά μας μάτια για αυτή την κίνηση, αξίζει πολύ παραπάνω από κάθε τρόπαιο που κερδίζουν στο χορτάρι.

Κέρδισαν μάλιστα τα συγχαρητήρια και την ευγνωμοσύνη του Παλαιστίνιου πρέσβη στο Λονδίνο, που τόνισε πόσο σημαντική και δυνατή ήταν αυτή η συμβολική κίνηση σε αυτήν την τόσο δύσκολη στιγμή που περνάει ο λαός του.

https://twitter.com/hzomlot/status/1393674409353924617

Νάκμπα 1948 – 2021

 

  Νάκμπα 1948 – 2021

Νάκμπα 1948 – 2021

 

73 χρόνια εκτοπισμοί και εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων

«Νάκμπα» σημαίνει «Καταστροφή». Η Παλαιστινιακή Νάκμπα, όμως, που ξεκίνησε στις 15 Μάη του 1948, δεν είναι, απλά, μια μεγάλη Καταστροφή. Για τον Παλαιστινιακό λαό η «Νάκμπα» σηματοδοτεί μια Καταστροφή από τις 15 Μάη του 1948 που είναι σε πλήρη και συνεχή εξέλιξη, 73 χρόνια τώρα. Η φετινή επέτειος δεν σηματοδοτεί 73 χρόνια από την Νάκμπα αλλά μάλλον 73 χρόνια διαρκούς Νάκμπα.

Η Νάκμπα ξεκίνησε με την εθνοκάθαρση τουλάχιστον 531 χωριών και πόλεων μεταξύ του 1947 και του 1949, τη δολοφονία 15.000 Παλαιστινίων και τον αναγκαστικό εκτοπισμό των δύο τρίτων του Παλαιστινιακού πληθυσμού — 950.000 άτομα — από την πατρίδα τους και τα σπίτια τους.    

Η Νάκμπα είναι μια συνεχής διαδικασία συστηματικής άρνησης του δικαιώματος του κάθε Παλαιστίνιου να ζει στη γη του και να έχει δικαίωμα στην εθνική και πολιτική ταυτότητα ο Παλαιστινιακός λαός, ως σύνολο.

Οι ρίζες όμως της Καταστροφής (Αλ Νάκμπα) πηγαίνουν πίσω στο 1799, στην εποχή του Ναπολέοντα. Κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής στον Αραβικό κόσμο, ο Ναπολέοντας εξέδωσε μια διακήρυξη που πρόσφερε την Παλαιστίνη ως πατρίδα των Εβραίων υπό την προστασία της Γαλλίας. Αυτός ήταν επίσης ένας τρόπος για να εδραιωθεί μια γαλλική παρουσία στην περιοχή. Το όραμα του Ναπολέοντα για ένα εβραϊκό κράτος στη Μέση Ανατολή δεν υλοποιήθηκε τότε – αλλά ούτε και πέθανε.

Μικρό ιστορικό από τη Διακήρυξη Μπάλφουρ μέχρι σήμερα

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το σχέδιο το αναβίωσαν οι Βρετανοί. Στις 2 Νοέμβρη 1917, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο εβραϊκής καταγωγής  Βρετανός υπουργός Εξωτερικών λόρδος Αρθουρ Μπάλφουρ, μετά από σχετικές συνομιλίες με τη Διεθνή Σιωνιστική Οργάνωση, έστειλε επίσημη επιστολή στον Βρετανό Σιωνιστή λόρδο Ου. Ρόθτσαϊλντ, με την οποία γνωστοποιούσε την απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης να υποστηρίξει την ίδρυση εβραϊκής εθνικής εστίας στην Παλαιστίνη, που ήταν μια περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην οποία κατοικούσε μια μειοψηφία ενός παλαιστινιακού εβραϊκού πληθυσμού. Η επιστολή έμεινε στην Ιστορία ως Διακήρυξη Μπάλφουρ.

Η αντίστροφη μέτρηση για το ξερίζωμα και την γενοκτονία ενός λαού, που έχανε σιγά – σιγά την πατρίδα του είχε αρχίσει. Η μεταφορά πληθυσμών και η αλλοίωση των δημογραφικών στοιχείων της Παλαιστίνης ξεκίνησε.

Το 1920 η Παλαιστίνη πέρασε κάτω από την Βρετανική κυριαρχία και τον Ιούλη του 1922 οι Βρετανοί θέτουν σε ισχύ την Εντολή διακυβέρνησης της Παλαιστίνης. Αμέσως, η Μεγάλη Βρετανία, στα πλαίσια της Διακήρυξης Μπάλφουρ, ενθάρρυνε τον εβραϊκό αποικισμό στη Παλαιστίνη και την διείσδυση του εβραϊκού κεφαλαίου που συνδέονταν με τα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια.

Το 1936 – 1939 η αποικιακή πολιτική των Βρετανών  που βασιζόταν στη συνεργασία με τον σιωνισμό, προκάλεσε ένοπλες εξεγέρσεις των Παλαιστίνιων κατά του σιωνιστικού αποικισμού. Οι Αγγλοι στην προσπάθειά τους να αποδυναμώσουν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Παλαιστίνιων ανακοινώνουν ότι θα περιορίσουν και στη συνέχεια θα σταματήσουν τη μετανάστευση Εβραίων και την αγορά γης από τις σιωνιστικές οργανώσεις.

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δυναμώνει ο αγώνας των λαών για την κατάργηση της Βρετανικής Εντολής. Η Αγγλική κυβέρνηση διαβιβάζει το ζήτημα της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ. Στις 29 Νοέμβρη 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ψήφισε απόφαση που περιλαμβάνει την κατάργηση της Βρετανικής Εντολής, την αποχώρηση των αγγλικών στρατευμάτων από την Παλαιστίνη και τη δημιουργία δυο ανεξάρτητων κρατών στο έδαφός της, ενός Αραβικού και ενός Εβραϊκού, οικονομικά δεμένων μεταξύ τους. Η Ιερουσαλήμ θα γινόταν ανεξάρτητη διοικητική μονάδα με ειδική διεθνή κυβέρνηση υπό την καθοδήγηση του ΟΗΕ.

Τα δημογραφικά στοιχεία  της Παλαιστίνης από τον 1ο αιώνα έως την κατάργηση της Βρετανικής Εντολής στις 29 Νοέμβρη 1947, ήταν τα εξής:

Οι εκτιμήσεις του πίνακα είναι του Ιταλοεβραίου δημογράφου στατιστικολόγου εμπειρογνώμονα Σέρτζιο Ντελλα Πέργκολα (2001) με βάση το έργο του Ρομπέρτο Μπάτσι (1975). Η αύξηση που παρατηρείται στον αριθμό των Εβραίων εποίκων μεταναστών στην Παλαιστίνη από το 1800 έως το 1890, οφείλεται στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος στην διάρκεια της πολιορκίας της Ακρας δημοσίευσε μια διακήρυξη με την οποία καλούσε όλους τους Εβραίους της Ασίας και της Αφρικής να συγκεντρωθούν κάτω από τη σημαία του έτσι ώστε να επανιδρύσουν την αρχαία Ιερουσαλήμ.

Στις 14 Μάη 1948 ανακηρύχτηκε, με βίαιο τρόπο, το κράτος του Ισραήλ και από τις 15 Μάη, μέχρι την Άνοιξη του 1949, ξέσπασε ο αραβοϊσραηλινός πόλεμος. Η μεγάλη και διαρκής καταστροφή της Παλαιστίνης, η Παλαιστινιακή Νάκμπα, έχει ξεκινήσει.

Στη διάρκεια αυτού του πολέμου, που διακόπτονταν από βραχυχρόνιες εκεχειρίες, το Ισραήλ κατέλαβε τμήμα εδάφους της Παλαιστίνης (6.700 τετρ. χλμ.) που προορίζονταν, με βάση την απόφαση της Γ.Σ. του ΟΗΕ, για τη δημιουργία αραβικού κράτους και τμήμα της Ιερουσαλήμ.

Από τα κατακτημένα από το Ισραήλ εδάφη εκδιώχθηκαν πάνω από 800.000 Αραβες, σε σύνολο 1,4 εκατομμυρίων Παλαιστινίων που ζούσαν στην ιστορική Παλαιστίνη το 1948 σε 1.300 χωριά και πόλεις. Περισσότερα από 418 παλαιστινιακά χωριά ισοπεδώθηκαν από τους Εβραίους μετανάστες και τις σιωνιστικές πολιτοφυλακές.

Η πλειοψηφία των εκτοπισθέντων Παλαιστινίων κατέληξαν σε γειτονικές χώρες, στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας. Ο αριθμός των Παλαιστίνιων και Αράβων μαρτύρων από τη Nakba το 1948 μέχρι σήμερα (εντός και εκτός Παλαιστίνης) έφτασε περίπου τις 100.000.

Οι πρώτοι ξεριζωμένοι τον Μάη του 1948.

Την Άνοιξη του 1949 υπογράφηκαν συμφωνίες ανακωχής ανάμεσα στο Ισραήλ και τις γειτονικές αραβικές χώρες. Ενθαρρυμένο από το αποτέλεσμα του πολέμου και στηριγμένο στην ανοχή των αγγλοαμερικάνων το Ισραήλ αρνήθηκε να επιστρέψει στα από τον ΟΗΕ προβλεπόμενα εδάφη του, δεν εφάρμοσε την απόφαση της Γ.Σ. του ΟΗΕ της 11ης του Δεκέμβρη 1948 για τον επαναπατρισμό των Παλαιστίνιων προσφύγων και την καταβολή από μέρους του Ισραήλ αποζημίωσης για τις εγκαταλειμμένες περιουσίες σε όσους δεν επιθυμούσαν να επιστρέψουν.

Το αποτέλεσμα της υλοποίησης της Διακήρυξης Μπάλφουρ και της υποστήριξης της Βρετανίας ώστε το Ισραήλ να αποικίσει την Παλαιστίνη ως πατρίδα των Εβραίων μεταναστών, ήταν ο αριθμός των Παλαιστίνιων προσφύγων, από το κατεχόμενο κράτος της Παλαιστίνης, στον αραβικό και στον υπόλοιπο κόσμο ανήρθε, μέχρι το 2017 σε 7.699.544 άτομα.    

Οι μεταβολές στα παλαιστινιακά εδάφη (με πράσινο χρώμα) από το 1917 (Διακήρυξη Μπάλφουρ) μέχρι σήμερα, ως αποτέλεσμα της κατοχής από τον ισραηλινό στρατό, των καταστροφών των παλαιστινιακών οικισμών και χωριών και την πολιτική της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης.

Η καταστροφή του 1948 δεν ήταν το τέλος της παλαιστινιακής Νάκμπα. Το Ισραήλ συνέχισε τις προσπάθειές του να εξαλείψει την παλαιστινιακή ταυτότητα και τα εθνικά δικαιώματα των Παλαιστινίων. Νάκμπα σήμαινε τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς παλαιστινιακών στρατοπέδων προσφύγων στο Λίβανο τη δεκαετία του ’60 και ’70, τις σφαγές της Qibya και του Kufr Qassem και την εκτέλεση εκείνων που προσπάθησαν να επιστρέψουν στη γη τους. Νάκμπα σημαίνει τις προσπάθειες άρνησης της ύπαρξης της ιστορίας με την ποινικοποίηση της μνήμης αυτής της ημέρας για τους Παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ.

Σήμερα τη Νάκμπα μπορεί να την δει κανείς στη δρακόντεια πολιορκία της Γάζας, στον αγώνα των Βεδουίνων στην επαρχία της ανατολικής Ιερουσαλήμ, στην Παλιά Πόλη της Χεβρώνας, αλλά και στο Νακάμπ με τα αποκαλούμενα μη αναγνωρισμένα χωριά όπως το Ουμ αλ-Χιράν. Αυτοί οι Παλαιστίνιοι ζούσαν εδώ πολύ πριν δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ και πριν από την ισραηλινή Κατοχή.

Στις  μέρες μας που η επέτειος της Νάκμπα συμπληρώνει 73 χρόνια, ο παλαιστινιακός λαός ζει τις πιο αντίξοες συνθήκες εξαιτίας  της κλιμάκωσης της επεκτατικής πολιτικής του Ισραήλ. Οι αιματηρές επιθέσεις των ισραηλινών αρχών κατοχής ενάντια στους κατοίκους της Παλαιστίνης που αντιστέκονται στην αναγκαστική απαλλοτρίωση της γης τους και τον αναγκαστικό ξεριζωμό τους  συνεχίζονται ασταμάτητα στη Δυτική Οχθη και στη Λωρίδα της Γάζας  με πολλούς νεκρούς και τραυματίες, ανάμεσά τους και παιδιά.

Μετά τις συνεχιζόμενες αρπαγές παλαιστινιακής γης, τις εξώσεις παλαιστινιακών οικογενειών από τα σπίτια τους και τις επεκτάσεις των εποικισμών στη Δυτική Όχθη, η φετινή επέτειος της Νάκμπα σκιάζεται από νέες ισραηλινές επιθέσεις στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, και με κορύφωση τη βάρβαρη επίθεση στο ιστορικό τέμενος Αλ-Ακσά, όπου είχαν συγκεντρωθεί χιλιάδες μουσουλμάνοι για την τελευταία προσευχή της Παρασκευής του Ραμαζανιού.

Η προκλητική εμφάνιση ισραηλινών στρατιωτών προκάλεσε την αντίδραση κάποιων παλαιστινίων οι οποίοι πέταξαν πέτρες.  Οι Ισραηλινοί σαν έτοιμοι από καιρό απάντησαν με χειροβομβίδες κρότου – λάμψης, πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα. Ο απολογισμός της επίθεσης ήταν 180 Παλαιστίνιοι διαδηλωτές και 6 ισραηλινοί στρατιώτες τραυματίες.

Η φωτιά ξέσπασε σε όλη την παλαιστινιακή γη. Η όπως όλα δείχνουν σχεδιασμένη από τα πριν δολοφονική δράση του ισραηλινού στρατού εναντίον του άμαχου πληθυσμού και οι ρουκέτες της Χαμάς που εκτοξεύονται στα τυφλά οδηγούν την περιοχή στο χάος.

Η Νάκμπα που συνεχίζεται σημαίνει ότι οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες παραμένουν στο Λίβανο, τη Συρία και την Ιορδανία, καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Αυστραλία, χωρίς να μπορούν να ασκήσουν το δικαίωμά τους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Η Νάκμπα που συνεχίζεται σημαίνει ότι ενώ εκατομμύρια Παλαιστίνιοι έχουν επιτύχει στη ζωή τους αλλού, δεν είναι σε θέση να κάνουν το ίδιο στη πατρίδα τους: να εργάζονται, να σπουδάζουν, να επενδύουν, να παίζουν, να χορεύουν, να αγαπούν, να προσεύχονται ή απλά να είναι … Παλαιστίνιοι.

 «Προσπάθησαν να μας θάψουν — Δεν ήξεραν ότι είμαστε σπόροι» — αναφέρει η αφίσα για τα 73 χρόνια Νακμπα (1948-2021) – 73 χρόνια εκποιήσεων και απαρτχάιντ.

Η κλιμάκωση της ισραηλινής επιθετικότητας έρχεται ως αναμενόμενη συνέχεια της απόφασης των Ηνωμένων Πολιτειών να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Απόφαση με την οποία ανατρέπονταν σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, όλες οι συμφωνίες, οι οποίες έμεναν ανεκτέλεστες, ανάμεσα στους Παλαιστίνιους και τους Ισραηλινούς, και οι αποφάσεις του ΟΗΕ.

Παλαιστίνιοι διαδηλωτές τρέχουν να αποφύγουν τους πυροβολισμούς του ισραηλινού στρατού και τα δακρυγόνα, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στη μεταφορά της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ. (Φωτό Ibraheem Abu Mustafa / Reuters )

Στις αρχές του Δεκέμβρη του 2017 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοινώνει ότι αναγνωρίζει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Ένα σχέδιο των ΗΠΑ έχει μπει σε εφαρμογή. Το σχέδιο Τραμπ για τη Μέση Ανατολή προέβλεπε ότι οι Παλαιστίνιοι θα αποκτήσουν μεν το δικό τους «κράτος» αλλά αυτό δεν θα είναι ενιαίο, θα αποτελείται από διάσπαρτα τμήματα της Δυτικής Οχθης και ότι έχει μείνει από τη Λωρίδα της Γάζας, που όμως ακόμη και σε αυτά οι Παλαιστίνιοι δεν θα διαθέτουν πλήρη εθνική, αλλά μόνον «ηθική» κυριαρχία. Η συντριπτική πλειονότητα των παράνομων εποίκων θα παραμείνουν στα κατεχόμενα και η Ανατολική Ιερουσαλήμ βεβαίως δεν θα αναγνωριστεί ως πρωτεύουσα του νέου κράτους της Παλαιστίνης. 

Οι δε Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στον Λίβανο, στην Ιορδανία και σε άλλες χώρες, και φυσικά τα παιδιά και τα εγγόνια τους δεν θα έχουν δικαίωμα επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες.

Τι κι αν οι Παλαιστίνιοι διαφώνησαν. Αρκεί που συμφώνησαν για αυτούς οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία…

Στις 14 Μάη του 2018, παραμονές της επετείου της Νάκμπα, οι Αμερικάνοι, προκλητικά, εγκαινιάζουν την Πρεσβεία τους στην Ιερουσαλήμ.

Στο αμέσως επόμενο διάστημα το Ισραήλ ανακοινώνει ότι σκοπεύει να προχωρήσει σε περαιτέρω εδαφικές προσαρτήσεις του κατεχόμενου Κράτους της Παλαιστίνης, με τις ευλογίες φυσικά των ΗΠΑ.

Η ανέγερση νέων ισραηλινών κατοικιών στα Παλαιστινιακά Εδάφη έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια υπό την πρωθυπουργία Νετανιάχου. Περισσότεροι από 600.000 Ισραηλινοί ζουν σε παράνομους οικισμούς, στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Τρία εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ζουν σε αυτές τις περιοχές που παραμένουν υπό την κατοχή του Ισραήλ από το 1967.

Οι Παλαιστίνιοι διαδηλώνουν κατά των ισραηλινών σχεδίων για προσάρτηση τμημάτων της Δυτικής Όχθης, στην Πόλη της Γάζας, Τετάρτη 1 Ιουλίου 2020. (AP Photo / Khalil Hamra)

Την 1η Ιούλη οργανώνονται διαδηλώσεις σε ολόκληρη την Παλαιστίνη καθώς ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, είχε ορίσει αυτή την ημέρα ως ημερομηνία κατά την οποία η κυβέρνηση συνασπισμού του μπορεί να αρχίσει να εφαρμόζει το «ειρηνευτικό» σχέδιο του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή, το οποίο θα είχε ως αποτέλεσμα την προσάρτηση όλων των οικισμών και της κοιλάδας του Ιορδάνη, που αποτελούν περίπου το 30% της Δυτικής Όχθης.

Σήμερα, τις μέρες που ο Παλαιστινιακός λαός, στην επέτειο της Νάκμπα, αποτίνει φόρο τιμής  σε όλους εκείνους που έχασαν τη ζωή τους και τα σπίτια τους αυτά τα 73 χρόνια κατοχής των εδαφών της από τις δυνάμεις του κράτους του Ισραήλ, ο Νετανιάχου προσπαθεί να σώσει το πολιτικό του τομάρι και να δημιουργήσει τετελεσμένα, ανεξάρτητα από το κόστος σε ανθρώπινες ζωές και αίμα αθώων πολιτών, Αράβων και Εβραίων. Τα κατοχικά δικαστήρια αυτές τις μέρες καταλήγουν σε τελεσίδικες αποφάσεις για τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις των ιδιοκτησιών των Παλαιστινίων υπέρ των εβραϊκών οικοδομικών εταιρειών και των Εβραίων εποίκων.

Το σχέδιο Νετανιάχου συνοψίζεται στην καταστροφή των όποιων προοπτικών έχουν απομείνει για την εφαρμογή της λύσης των δυο κρατών καθιστώντας αδύνατη τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου, δημοκρατικού και κυρίαρχου κράτους της Παλαιστίνης στα προ του 1967 σύνορα και με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

 Οι απόγονοι του Δαβίδ έχασαν τη σφεντόνα, αλλά τη βρήκαν τα παιδιά της Παλαιστίνης. Υπάρχει ελπίδα.

 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ

Αναρτήθηκε από Γκαγκάριν

Το δράμα του ελληνικού καπιταλισμού και ....η "τελευταία Σοβιετία "

 

 Θα κάνω το δικηγόρο https://www.imerodromos.gr/gelane-kai-ta-tsimenta-toy-neofileleytherismoy-o-portosalte-leei-oti-echoyme-apolyto-kommoynismo-stin-ellada/.....του "Πρωτοψάλτε". Εχει ένα μαύρο δίκηο, από την πλευρά της τάξης του,.... της αστικής βεβαίως.

Το 1947, 12 Μαρτίου, ο Τρούμαν εξάγγειλε το γνωστό "Δόγμα Τρούμαν", την απόφαση του USA να παρεμποδίσουν με κάθε μέσο το πέρασμα Ελλάδας-Τουρκίας "στην επιρροή της ΕΣΣΔ", η στο "Σιδηρούν Παραπέτασμα" όπως με τρόμο το αποκαλούσαν (και μακάρι να ήταν έτσι).
Αυτό, ξέχωρα από τα απαραίτητα άμεσα στρατιωτικά μέσα, συνεπαγόταν και ορισμένα οικονομικά και πολιτικά. Τα οικονομικά, που "βλέπαν" και πιο μακρυά, συγκεφαλαιώνονταν στο "Σχέδιο Μάρσαλ", και είναι γνωστά: Δανειοδοτήσεις για την υποστήριξη της "ελεύθερης οικονομίας", δηλαδή των επιχειρηματιών, μικρών τε και μεγάλων, ό,τι νάναι, αρκεί να ήταν Καπιταλισμός. Ηταν μελετημένα. Στον άνεργο, τον ξεσπιτωμένο από τον εμφύλιο αγρότη, δεν έταζαν δουλειά, αλλά τον "βοηθούσαν" να ανοίξει μαγαζάκι, να γίνει "μικροαστός". Ειδικά για το τεράστιο τότε στεγαστικό πρόβλημα, απέφυγαν, σαν ο διάολος το λιβάνι, τα προγράμματα κρατικής στέγασης (που όμως χρησιμοποίησαν αλλού, όπως π.χ. στην μετέπειτα ΟΔΓ - "Sozialwohnung") και προώθησαν την λεγόμενη "Αυτοστέγαση", γνήσιο παιδί της οποίας ήταν η "αντιπαροχή". Στέγαση, δηλαδή, μέσω "λαϊκού Καπιταλισμού".

Αντίστοιχα κινήθηκαν και στον χώρο της Βιομηχανίας, όπου υποστήριξαν την ίδρυση χιλιάδων μικροβιοτεχνιών μέσω της ΕΤΒΑ, "κινήτρων", απαλλαγών κλπ. Δε δίστασαν να χρησιμοποιήσουν και "μεταβατικές" κρατικές υποδομές, αντίστοιχες με παρεμφερείς των σοσιαλιστικών χωρών. Στα δημόσια έργα αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές με τα λεγόμενα "Νομαρχιακά Ταμεία", που θύμιζαν πολύ τους σοβιετικούς "Μηχανοτρακτερικούς σταθμούς", καθώς νοίκιαζαν φθηνά μηχανικό εξοπλισμό στους εργολάβους, δηλαδή του φερέλπιδες Καπιταλιστές. [Είναι κι ένα καλό δίδαγμα αυτό, σχετικά με τις λεγόμενες "μεταβατικές" δομές: Μπορούν να οδηγούν είτε στον Σοσιαλισμό είτε στον Καπιταλισμό, ανάλογα με την εξουσία που τις διοικεί.]

Προφανώς και καταλάβαιναν κι εφάρμοζαν μια βασική αρχή του Διαλεκτικού Υλισμού: Οι σχέσεις παραγωγής δημιουργούν και την αντίστοιχη συνείδηση.
Εκείνο, που από πολλούς διαφεύγει, είναι πως αυτή η προσπάθεια χρειαζόταν και το κατάλληλο πολιτικό πλαίσιο. Στην ουσία επρόκειτο για σύναψη ενός "Κοινωνικού Συμβολαίου" (αν μας θυμίζει κάτι και η έκφραση...) συμμαχίας ανάμεσα στο μεγάλο Κεφάλαιο, την καθεαυτού Αστική Τάξη, και τους μικροαστούς. Σαν τέτοιο δεν μπορούσε να είναι τίποτε άλλο, παρά κάποιες σημαντικές παραχωρήσεις της πρώτης προς τους δεύτερους, με αντάλλαγμα την υποστήριξη του Καπιταλισμού και των βασικών δομών του ΝΑΤΟ/ΕΟΚ/ΔΝΤ – πρακτικά την αναγνώριση/αποδοχή της εξουσίας της α/τ.  Αυτό σήμαινε παραίτηση της τελευταίας από ένα σημαντικό μέρος της συσσώρευσης, και παραχώρησης του στους κανακάρηδες μικροαστούς, που γι αυτό το λόγο διογκώθηκαν τρομερά και έφτασαν να αποτελούν το ~82-83% της συνολικής απασχόλησης (μισθωτή εργασία και αυτοαπασχόληση).  Και επίσης, στο πολιτικό σκέλος, ανάθεση κυβερνητικών καθηκόντων σε πολιτικούς εκπροσώπους, που θα εγγυόνταν αυτή τη "Συμμαχία μικροαστών –Ιμπεριαλισμού", γιατί,  σε τελευταία ανάλυση, περί αυτού επρόκειτο.

Nομίζω, πως με αυτό το πρίσμα αναλύονται πολύ καλά διάφορα φαινόμενα της μεταπολεμικής ιστορίας του τόπου, όπως η ομόθυμη απόσυρση της Βασιλείας από χούντα και πεφωτισμένη Δεξιά, που για τα μάτια του κόσμου έγινε δύο φορές, η άνοδος του Παπαντζή Α («Γέρου της Δημοκρατίας») και του Β’ (Πασόκ) και μετά τΣύριζα. Την άποψη περί «αναγκαίου αστικού εκσυγχρονισμού» την θεωρώ πρόφαση, καθώς σε Ανατολή και Δύση ο Καπιταλισμός μια χαρά συμβιώνει και αναπτύσσεται με τα πιο αντιδραστικά/οπισθοδρομικά πολιτικά εποικοδομήματα. Σε τι εμπόδισε τον αγγλικό καπιταλισμό η τετρακοσιάχρονη διατήρηση της αγγλικής Βασιλείας;  Και ξεχνάμε, πως στην καπιταλιστική δυτική Ευρώπη επιβιώνουν τα περισσότερα Βασίλεια στον κόσμο; Να θυμίσω και της συνεργασία μουλάδων/καπιταλιστών σε Μέση Ανατολή, Ιράν, τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας κλπ.;
Το Πασόκ και ο τΣύριζας, λοιπόν, υπήρξαν οι αυθεντικοί εκφραστές αυτού του ιστορικού πολιτικού συμβιβασμού.
Μέχρι εδώ, καλά.
Όμως, κι εδώ αρχίζουν τα δίκηα του .., «Πρωτοψάλτε», οι συμβιβασμοί είναι πάντα επώδυνοι, και πάντα η ισχυρή πλευρά κοιτάει κάποια στιγμή να απαλλαγεί από αυτούς και να βαδίσει πιο ελεύθερη.  Ο ελληνικός Καπιταλισμός θεωρεί ότι έμεινε πίσω εξ αιτίας αυτής της συμμαχίας.  Η βιομηχανία, που αναπτύχθηκε σε αυτή τη βάση, ήδη πήγε κατά διαόλου (εμβληματικό το κλείσιμο και της «Πίτσος»), η δε κτιριακή υποδομή, που δημιούργησε η «αντιπαροχή», είναι ήδη στο μεγαλύτερο μέρος της γερασμένη και υπό κατάρρευση. Το ίδιο και το συγκοινωνιακό δίκτυο, που άφησε πίσω τους σιδηροδρόμους για χάρη των δαπανηρών αυτοκινητοδρόμων (η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου δεν έχει τροχιές!). 
Αυτό εννοούν οι διάφοροι πολιτικοί εκφραστές του Κεφαλαίου, όταν κατά καιρούς μιλάνε είτε για … «βαρύ κομμουνσμό» είτε για την … «τελευταία Σοβιετία στην Ευρώπη».  Τα «διαφυγόντα κέρδη». Αυτά, που χάσαν εξ αιτίας του συμβιβασμού αυτού.  Εννοείται, δε μιλάνε για τα οφέλη του, που αποκόμισαν, την επιβίωση του Καπιταλισμού στην Ελλάδα, γιατί τώρα πια τα θεωρούν κατοχυρωμένα.  Τα ρέστα ζητάνε.
Από την άλλη, οι πολιτικοί συνεταίροι του Συμβιβασμού, οι «πασόκοι» και οι παρατρεχάμενοι, έχουν κάθε λόγο κι αυτοί να τον αποκρύπτουν, και να ισχυρίζονται πως «δεν έχουμε κομμουνισμό» και … «δεν τα φάγαμε μαζί»!
Ασφαλώς «κομμουνισμό» δεν έχουμε!
Αλλά, από την άλλη, αυτοί, αστοί και μικροαστοί τα «βρήκαν» και «μαζί τα φάγανε»!

"Σεχτάρ ο Τρομερός"

Ο κ. Χατζηδάκης, το 8ωρο και οι Επτανήσιοι δημοκράτες

 

 

Του Χρήστου Κορφιάτη

 

Τι λέτε, θα «έβγαζε» μία ολόκληρη πενθήμερη εργάσιμη εβδομάδα με 8ωρη ημερήσια εργασία και ορθοστασία ο συμπαθητικός υπουργός Εργασίας Κωστής Χατζηδάκης αν η ζωή τον είχε φέρει στη θέση του εργάτη στο χαλυβουργείο της Θεσσαλονίκης ή, για να μην τον πάμε τόσο μακριά και σε τόσο βαριά βιομηχανία, στη θέση του εργαζόμενου στο πολυτελές ξενοδοχείο «Kontokali Bay» ή σε κάποιο άλλο ξενοδοχείο των μελών της Ένωσης Ξενοδόχων Κέρκυρας είτε στη θέση του εργάτη στο λατομείο «Ιόνιαν Καλκ» στην Κεφαλονιά είτε σε μια πολύ πιο κοινή θέση όπως αυτή του υπαλλήλου σ' ένα μεγάλο ιδιωτικό σούπερ μάρκετ ή σ' ένα καφέ μπροστά στη θάλασσα στη Ζάκυνθο και τη Λευκάδα;

Θα άντεχε;

Και τι θ' απαντούσε, άραγε, στον υπουργό Εργασίας της χώρας του αν αυτός του έλεγε πως για το καλό του τού δίνει το... δικαίωμα να δουλεύει δέκα ώρες και βάλε την ημέρα αντί οκτώ, χωρίς καν να πληρώνεται υπερωριακά τις ώρες αυτές, μόνο βέβαια όποτε του το «προτείνει», με κάθε ευγένεια πάντα, εννοείται, ο ιδιώτης εργοδότης του;

Παραλείποντας την αυτονόητη απάντηση στο τελευταίο ερώτημα, επανερχόμαστε φίλες και φίλοι στο αρχικό: Θα άντεχε, λέτε, ο κ. Χατζηδάκης; Θα άντεχαν την εξουθένωση τα πόδια του;

Ή θα τα 'χε παρατήσει μετά από, το πολύ, δυο-τρεις μέρες δουλειάς;

Επιπλέον, θα παρέμενε μάλιστα τόσο χαμογελαστός όσο ήταν όταν μας ανήγγειλε -σε πραγματικό ρεσιτάλ ηθοποιίας που θα το ζήλευαν οι καλύτεροι σταρ του Χόλιγουντ- το γνωστό πια εξόφθαλμα αντεργατικό νομοσχέδιο που δίκην αρχαίου Τυράννου εισηγείται στη Βουλή;

Μήπως θα κατέρρεε και, πράγματι μετά από δυο-τρεις μέρες δουλειάς, θα «την έκανε», που λέμε, μ' ελαφρά πηδηματάκια ή τρέχοντας, εφόσον δεν τον είχαν προδώσει τελείως τα πόδια του;

Λάθος ίσως, φίλες και φίλοι, αν κλίνατε στην άποψη ότι θα τα παρατούσε! Εκεί θα 'ταν τώρα και θα δούλευε και θα δούλευε και θα δούλευε με τέτοιον υπουργό Εργασίας που του 'τυχε, αν δεν είχε άλλη καλύτερη δουλειά να πάει για να βιοποριστεί. Εκεί θα 'ταν εφόσον δεν «είχε μία» ή είχε μόνο λίγα στο σπίτι, στην τράπεζα, «στην άκρη» που λέμε, για μια κακή ανάγκη. Αν τον περίμεναν τα έξοδα των παιδιών στο σπίτι και λογαριασμοί σωρός ακόμη και για να 'χει λίγο φως και νερό, για τα στοιχειώδη, δηλαδή, για να επιβιώσει και να μεγαλώσει και να μορφώσει τα παιδιά του. Πολύ περισσότερο, αν ήταν απογοητευμένος, απελπισμένος από την υποχώρηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ή δεν ήξερε κιόλας με πόσους -και πόσο αιματηρούς- αγώνες οι πρόγονοί του κατέκτησαν κάποτε την οκτάωρη ημερήσια εργασία!

Έτσι δεν είναι, φίλες και φίλοι;

Όχι κάποια γενική και αόριστη Ελευθερία, αλλά η Ανάγκη, αυτή η «μαμή της Ιστορίας», καθορίζει τη στάση μας.

Προφανώς, λοιπόν, η υποκριτική στον τόσο αίσχιστο βαθμό κυρίαρχη οικονομική και πολιτική τάξη στο πρόσωπο του υπουργού Εργασίας Κωστή Χατζηδάκη «βγάζει» το αποκρουστικό, ανελεύθερο πρόσωπό της, μιλώντας για ...ελευθερία του εργαζόμενου να δουλεύει δέκα ώρες και βάλε. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, δεν είναι προσωπικά ο κ. Χατζηδάκης το πρόβλημα. Μιαν ολόκληρη κυρίαρχη τάξη εκφράζει αυτός μ' όσα αναίσχυντα μας λέει.

Είναι η ελληνική, η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια εκείνη κοινωνική τάξη που πάντα, μα πολύ περισσότερο εδώ και τριάντα περίπου χρόνια, δηλαδή μετά την πτώση του «αντίβαρου» της Σοβιετικής Ένωσης ως πρώτης μεγάλης απόπειρας του ανθρώπου να οικοδομήσει μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, «βαράει αλύπητα» τους εργαζόμενους παντού σχεδόν όπου Γης, 135 χρόνια πια, σήμερα, μετά την ηρωική κι αιματοβαμμένη εξέγερση των Αμερικανών εργατών. Η τάξη που ζητάει πίσω όλο και περισσότερα απ' όσα υπό πίεση παραχώρησε. Που γυρίζει πίσω την Ανθρωπότητα, ενώ η τεχνολογική πρόοδος επιτρέπει όχι μόνο τόσα όσα είχε κατακτήσει η εργατική τάξη -αυτή στην οποία οφείλουμε όλα σχεδόν όσα βλέπουμε γύρω μας και χρησιμοποιούμε όπως είχε γράψει ένας Κεφαλονίτης το 1895- μα κι άλλα τόσα απ' όσα έχουν κατακτηθεί!

Διότι έχει δίκιο δυστυχώς ο κ. Χατζηδάκης όταν μας λέει ότι αυτό που θέλει να νομοθετήσει είναι λίγο - πολύ η ευρωπαϊκή «κανονικότητα» κι ότι όλα αυτά τα απαίσια που θέλει να νομοθετηθούν βρίσκουν στήριξη σε ευρωπαϊκές «Οδηγίες», σε πράξεις δηλαδή της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που μάλιστα επί πολλά χρόνια εψήφιζε και με τα δυο της χέρια η περιφερειάρχης μας των Ιονίων Νήσων στις Βρυξέλλες. Απλώς η δύναμη του εργατικού κινήματος εμποδίζει ή καθυστερεί σε άλλη χώρα λίγο και σε άλλη χώρα πολύ την πλήρη υλοποίηση σειράς βαθιά αντεργατικών νομικών προβλέψεων. Όσο και αν οι διάφοροι υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης «μασάνε τα λόγια» τους επ' αυτού και καμώνονται ότι δήθεν οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πράττουν διαφορετικά ή ότι τάχα φταίνε οι «νεοφιλελεύθεροι» και όχι συνολικά οι υπερασπιστές του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, δεν μπορεί παρά να γνωρίζουν, όπως όλοι μας, πως αυτή είναι η πικρή, πικρότατη πραγματικότητα.

Δεν θα ασχοληθούμε άλλο όμως με τον κ. Χατζηδάκη ή και με τους κωμικοτραγικούς ισχυρισμούς του ότι με τις ανατροπές του νομοσχεδίου του έρχονται σχεδόν ημέρες δόξας για την ελληνική οικονομία, αφού άλλωστε, όπως προαναφέραμε, δεν είναι προσωπικό το πρόβλημα. Αρκούμαστε ν' αφιερώσουμε στον ίδιο και το λοιπό κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης, που δείχνει έτοιμο -όπως δυστυχώς και το αντίστοιχο επτανησιακό- να υπερψηφίσει αυτή τη χυδαία «μεταρρύθμιση», λίγους ταιριαστούς στίχους του Γερμανού αγωνιστή διανοούμενου Μπέρτολτ Μπρεχτ που πολλές φορές έργα του έχουν παρουσιαστεί στα νησιά μας:

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε:

Να ο δρόμος προς τη δόξα.

Αυτοί που είναι χαμηλά λένε:

Να ο δρόμος για το μνήμα.

Κι ετούτους:

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι

Κηρύχνουν τη λιτότητα

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα

Ζητάνε θυσίες

Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους

Για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν

Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο

Λένε πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό

Είναι πολύ δύσκολη

Για τους ανθρώπους του λαού!

Θέλουμε να κλείσουμε αυτές τις γραμμές με μια διπλής σημασίας υπενθύμιση ιστορικού γεγονότος που αφορά μεν την Κέρκυρα, μα στην πραγματικότητα αφορά όλα τα ιόνια νησιά μας, γιατί πάνω - κάτω τα ίδια συνέβησαν, τότε, σ' όλα τα νησιά μας: Τι συνέβαινε, εννοούμε, ακριβώς τέτοιες ημέρες πριν από εκατό χρόνια. Ναι, το 1921.

Τότε λοιπόν, γιορτάζοντας την Εργατική Πρωτομαγιά, οι εργαζόμενοι της Κέρκυρας διαδήλωναν με συνθήματα για το 8ωρο. Τώρα, ακριβώς έναν αιώνα μετά, η εργατική τάξη, οι εργάτες και οι υπάλληλοι στα νησιά μας δεν μπορούν παρά να κάνουν, μαζί με τους άλλους εργαζόμενους της χώρας, ό,τι οι παππούδες και οι προ-παππούδες μας, για τον ίδιο ακριβώς λόγο! Αυτό, νομίζουμε, τα λέει όλα για το «εκσυγχρονιστικό» κυβερνητικό νομοσχέδιο!

Το μόνο ερώτημά μας είναι αν οι εργατοϋπάλληλοι των νησιών μας θα έχουν μαζί τους, όπως τότε, όχι μόνο εκείνα τα άλλα κοινωνικά στρώματα που έχουν κάθε συμφέρον να συμπαρατάσσονται σαφώς με την εργατική τάξη, αλλά γενικά και όσους δηλώνουν δημοκράτες και γνωρίζουν φυσικά ότι βασικό -το βασικότερο στην πραγματικότητα- μέτρο της Δημοκρατίας είναι τα δικαιώματα των εργαζομένων. Τότε, το 1921, όλα εκείνα τα χρόνια, τόσο στην Κέρκυρα όσο και στα άλλα νησιά μας είχαν συμπαραταχθεί με την εργατική τάξη με δηλώσεις τους, με λόγια, με πράξεις, επιστήμονες και διανοούμενοι οπαδοί της αστικής Δημοκρατίας, μαζί με συναδέλφους τους οπαδούς της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής Δημοκρατίας, συμβάλλοντας και αυτοί σε κατακτήσεις του εργατικού κινήματος. Αρκούμαστε να αναφέρουμε επ' αυτού τον Παναγιώτη Γιωτόπουλο και τον Θεόδωρο Μακρή, που ηγήθηκαν διαφόρων κοινωνικών τοπικών επιστημονικών και συναφών οργανώσεων και φορέων στην Κέρκυρα και αναρωτιόντουσαν τι σόι Δημοκρατία είναι αυτή στην οποία οι διακηρύξεις για Ελευθερία και Δημοκρατία σταματούν στις πόρτες των εργοστασίων ή για να το πούμε με τη σημερινή πραγματικότητα στις πόρτες των ξενοδοχείων και γενικότερα των τόπων εργασίας!

Θα συμφωνείτε ίσως, υποθέτουμε φίλες και φίλοι, ότι σε τελική ανάλυση αυτό που διακυβεύεται είναι πόσο πιο άδικο ταξικά, πόσο πιο ανελεύθερο, πόσο πιο στυγνά εκμεταλλευτικό, πόσο πιο δικτατορικό υπέρ της κυρίαρχης αστικής τάξης και εις βάρος της εργατικής τάξης στους τόπους εργασίας θα γίνει το είδος της Δημοκρατίας που έχουμε και το οποίο ακόμη και όταν μας επιτρέπει να κάνουμε δημοψήφισμα, τότε, μόλις μέσα σε μια νύχτα, αν το επιτάσσουν τα συμφέροντα των λίγων, το «όχι» μας το κάνει «ναι». Πόσο λιγότερο δημοκρατική, για να το πούμε με δύο λέξεις, θα γίνει η χώρα μας.

Κατά τα άλλα, η μόνη απάντηση στο ερώτημα κατά πόσον μπορεί με δημοκρατική πανστρατιά να κερδηθεί αυτή η δημοκρατική μάχη, βρίσκεται, νομίζουμε, σε λόγια πάλι του Μπρεχτ, μα και σε λόγια του διεθνώς σημαντικότερου Έλληνα πεζογράφου του περασμένου αιώνα, που είχε επισκεφθεί και τα μέρη μας.

«Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει», ήταν τα λόγια με τα οποία το απάντησε ο Μπρεχτ.

Ο Νίκος Καζαντζάκης το απάντησε μ' ετούτα τα λόγια: «Μη ρωτάς αν θα νικήσεις ή θα νικηθείς. Πολέμα!».

Αν προτιμάτε την απάντηση ενός Επτανήσιου σπουδαίου λογοτέχνη που για εργατικό ξεσηκωμό της εποχής του έγραψε σονέτο με πρώτο στίχο τα λόγια «Σηκώθη η άγια εργατιά το δίκιο της να λάβει», να τι αυτός, ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, απάντησε πριν από ακριβώς εκατό χρόνια: «Φτάνει δα να γνωρίσει ο λαός τη δύναμή του για να τους χορέψει στο ταψί»!

Αναδημοσιεύεται από το corfupress.com

902gr

«Ανάθεμα την Χαμάς!»

 

Ο Κάρλος Λατούφ στο Twitter, συνοδεύει το σκίτσο του με μια παρατήρηση: «Κάθε φορά που οι Παλαιστίνιοι, οι οποίοι ζουν υπό ισραηλινή κατοχή εδώ και δεκαετίες, αποφασίζουν να ξεσηκωθούν ενάντια στο απαρτχάιντ και την εθνοκάθαρση του Ισραήλ, τα κύρια μέσα ενημέρωσης και ο Λευκός Οίκος θα επαναλαμβάνουν πάντα το ίδιο τροπάρι: Κατηγορείστε την Χαμάς!»[1]

Μπορεί, πράγματι, όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης της Ευρώπης, των ΗΠΑ και όλων των νατοϊκών χωρών να προπαγανδίζουν με κάθε τρόπο το παραπάνω τροπάρι καταδίκης τής  Χαμάς. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι γελοιογράφοι σαν τον ΚΥΡ, που, εμφορούμενοι από αστικο-χριστιανική ιδεολογία, γελοιοποιούνται με σκίτσα σαν το παρακάτω, εξισώνοντας το ισραηλινό κράτος-δολοφόνο με την παλαιστινιακή αντίσταση και αποδίδοντας τελικά την ίδια ευθύνη στον θύτη και στα θύματά του… Μοιάζει να τους φωνάζει «Μην σκοτώνεστε σ’ αυτούς τους άγιους τόπους! Αγαπάτε αλλήλους!» [2]

Ένα παρόμοιο παράδειγμα:

Ο Κανάκης και οι αρβυλάδες του εξέφραζαν την θλίψη τους για τα γεγονότα στη Νέα Σμύρνη, εξισώνοντας του διαμαρτυρόμενους και αντιστεκόμενους κατοίκους με τα ΜΑΤ που τους χτυπούσαν. Τελικά, οι γελοιογράφοι σαν τον ΚΥΡ κι οι πλακατζήδες σαν τους ραδιο-αρβυλάδες, όταν επιχειρούν να μιλήσουν σοβαρά, συνήθως γελοιοποιούνται.

Υπάρχει κι ένα χειρότερο παράδειγμα: 

Τις προάλλες, κάποιος εθνικόφρονας κατηγορούσε τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό γιατί σκότωνε Γερμανούς στρατιώτες στην κατοχή: «Αυτοί έφταιγαν, γιατί αν δεν τους σκότωναν, οι Γερμανοί δεν θα εκτελούσαν Έλληνες αμάχους και γυναικόπαιδα». 

Τα ίδια ακριβώς λένε γενικά οι δικοί μας αστοί για τους Παλαιστίνιους που αντιστέκονται.  Μόνο που δεν τολμούν να τα πουν καθαρά, γιατί ο ελληνικός λαός στην πλειονότητά του διάκειται φιλικά προς τους Παλαιστίνιους. Οπότε, ως υποκριτές που είναι, προτιμούν να μιλούν για ίσες ευθύνες, διακηρύσσοντας όπως πάντα τη χριστιανική συναδέλφωση και καταδικάζοντας την αντίσταση και τους αγώνες των λαών. «Ανάθεμα την Χαμάς!»

 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] https://twitter.com/LatuffCartoons/status/1392835785020231688

[2] Σημειωτέον ότι ποτέ εκείνοι οι τόποι δεν ήταν «άγιοι». Τόποι προς κατοχή, διεκδικήσεις και πολέμους ήταν από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι σήμερα που τους διαφεντεύει το κράτος του Ισραήλ κι οι ακροδεξιοί οπαδοί του, υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ Στην επιφάνεια και πάλι μετά από 17 χρόνια!

Αυτές τις μέρες, στα δάση και στις αυλές των σπιτιών στις ανατολικές ΗΠΑ, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα από τα πιο θεαματικά φαινόμενα του ζωικού κόσμου. Μπορεί να μην έχει τη μεγαλοπρέπεια της μεγάλης μετανάστευσης της αντιλόπης Wildebeest στο Σερενγκέτι της Αφρικής, ή τη γαλήνια ομορφιά των ανθισμένων κερασιών στην Ιαπωνία, αλλά δεν προκαλεί λιγότερο δέος. Είναι η ταυτόχρονη εμφάνιση μιας ολόκληρης γενιάς περιοδικών τζιτζικιών, μετά από πολλά χρόνια ζωής και ανάπτυξής τους κάτω από το έδαφος.

Κάθε 17 χρόνια, τα δισεκατομμύρια μέλη της τρέχουσας γενιάς περιοδικών τζιτζικιών προβάλλουν από τα υπόγεια λαγούμια τους, για να περάσουν τις τελευταίες μέρες της ζωής τους, «γλεντώντας» κάτω από τον ήλιο. Η γενιά που θα κάνει την εμφάνισή της φέτος γεννήθηκε το 2004. Οι νύμφες, που εκκολάφτηκαν τότε από τα αυγά πάνω στα δέντρα, έπεσαν στο έδαφος και τρύπωσαν μέσα στο χώμα. Από εκείνη τη μέρα έμειναν εκεί, τρεφόμενες με χυμούς από τις ρίζες του γρασιδιού και των δέντρων και ωρίμασαν αργά αργά. Ολη αυτή η προετοιμασία έγινε για τη στιγμή που θα εμφανιστούν με πυκνότητα περίπου 1,4 εκατομμύρια τζιτζίκια ανά στρέμμα (!), ώστε να πάρουν την ενήλικη μορφή τους, να τραγουδήσουν το εκκωφαντικό τραγούδι, που γνωρίζουν ενστικτωδώς και να αναπαραχθούν πριν πεθάνουν λίγες βδομάδες αργότερα.

Αβλαβή

Στους πρώτους Ευρωπαίους αποίκους της Βόρειας Αμερικής, η ξαφνική εμφάνιση αυτών των εντόμων σε μεγάλους αριθμούς θύμιζε τις βιβλικές ακρίδες. Αλλά ενώ οι ακρίδες αναπηδούν και σχηματίζουν τεράστια σμήνη που ταξιδεύουν μεγάλες αποστάσεις καταβροχθίζοντας σοδειές, τα τζιτζίκια ούτε σχηματίζουν σμήνη, ούτε μπορούν να πετάξουν περισσότερο από λίγες εκατοντάδες μέτρα. Παραπέρα δεν αποτελούν σημαντική απειλή για τα φυτά, επειδή δεν τρώνε φυτικούς ιστούς. Μόνο τα θηλυκά κάνουν κάποιες τομές στα κλαδάκια για να τοποθετήσουν τα αυγά τους, αλλά συνολικά δεν κάνουν ζημιά σε ανεπτυγμένα δέντρα και θάμνους.

Υπάρχουν περίπου 3.400 είδη τζιτζικιών σε όλο τον κόσμο. Ομως τα περιοδικά τζιτζίκια που εμφανίζονται μαζικά κάθε 17 ή 13 χρόνια υπάρχουν μόνο στις ανατολικές ΗΠΑ. Τα τζιτζίκια με 17ετή κύκλο ζουν στον βορρά και τα τζιτζίκια με 13ετή κύκλο στον νότο και στην κοιλάδα του Μισισιπή. Τα 17ετή είναι στην πραγματικότητα τρία διαφορετικά είδη τζιτζικιού. Η γενιά των τζιτζικιών που κάνουν την εμφάνισή τους φέτος είναι η γενιά Χ, η μεγαλύτερη σε αριθμό απ' όλες (οι άλλες βγαίνουν στην επιφάνεια διαφορετικές χρονιές και σε διαφορετικές περιοχές).

Πρώτοι αριθμοί

Οι περιοδικοί κύκλοι ζωής αυτών των τζιτζικιών, με τις μακρόσυρτες αναπτυξιακές φάσεις και τις συγχρονισμένες εμφανίσεις, έχει απασχολήσει από παλιά τους επιστήμονες. Τα περισσότερα άλλα είδη τζιτζικιών ζουν από 3 έως 5 χρόνια. Οι νύμφες τους αναπτύσσονται με διαφορετικό ρυθμό ανάλογα με τα γενετικά χαρακτηριστικά ή τους περιβαλλοντικούς παράγοντες και προβάλλουν πάνω από το έδαφος όταν φτάσουν ορισμένο μέγεθος σώματος και επίπεδο ανάπτυξης. Ως αποτέλεσμα, οι απόγονοί τους εμφανίζονται διαφορετικές χρονιές. Αντίθετα, τα περιοδικά τζιτζίκια μένουν κάτω από το έδαφος για συγκεκριμένο σταθερό χρονικό διάστημα, ανεξάρτητα από το πότε φτάνουν το πλήρες σωματικό μέγεθος και βγαίνουν στην επιφάνεια ταυτόχρονα.

Πώς ακριβώς το πετυχαίνουν αυτό είναι αντικείμενο δραστήριας έρευνας. Η ανάλυση DNA προσφέρει στοιχεία της εξελικτικής τους πορείας. Ο τελευταίος κοινός πρόγονος όλων των περιοδικών τζιτζικιών έζησε πριν από 3,9 εκατομμύρια χρόνια κατά το Πλειόκαινο. Ενας από τους κλάδους που δημιουργήθηκε τότε διαχωρίστηκε ξανά πριν από 1,5 εκατομμύριο χρόνια, κατά το Πλειστόκαινο. Από τα τρία διαφορετικά είδη προέκυψαν τελικά τα επτά είδη 13ετών και 17ετών περιοδικών τζιτζικιών που υπάρχουν σήμερα. Γιατί η προτίμηση στα 13 και 17 χρόνια παραμένει άγνωστο. Μια εικασία είναι ότι οι μεγάλης διάρκειας και αντίστοιχοι σε πρώτους αριθμούς κύκλοι ζωής (πρώτοι είναι οι θετικοί φυσικοί αριθμοί που διαιρούνται μόνο με τη μονάδα και τον εαυτό τους), αυξάνει την πιθανότητα επιβίωσης μετακινώντας χρονικά την εμφάνισή τους, ώστε να μην συμπίπτει με πληθυσμιακές εξάρσεις των θηρευτών τους, που συμβαίνουν συχνότερα και σε αριθμό ετών που είναι σύνθετοι (μη πρώτοι) αριθμοί. Παρ' όλα αυτά, τα άλλα δύο είδη περιοδικών τζιτζικιών - το ένα στα νησιά Φίτζι και το άλλο στην Ινδία - εμφανίζονται κάθε 8 και 4 χρόνια, αντίστοιχα.

Εξελικτικό πλεονέκτημα

Ερευνητές θεωρούν ότι τα περιοδικά τζιτζίκια προέκυψαν από τα μη περιοδικά, ανταλλάσσοντας την εμφάνιση στο έδαφος με βάση το μέγεθος με την εμφάνιση με βάση την ηλικία και επεκτείνοντας παράλληλα την περίοδο ανάπτυξής τους. Οι αλλαγές στο κλίμα πριν από εκατομμύρια χρόνια ίσως συνέβαλαν σ' αυτό. Τα περιοδικά τζιτζίκια είναι ευαίσθητα στις αλλαγές της θερμοκρασίας, που καθορίζει το μήκος της περιόδου ανάπτυξής τους. Κατά το Πλειστόκαινο, οι ψυχρότερες θερμοκρασίες θα επιβράδυναν την ανάπτυξη των νεαρών τζιτζικιών, αλλά θα αύξησαν την ποικιλία χρόνων που τα ενήλικα τζιτζίκια έβγαιναν στην επιφάνεια, μειώνοντας τις πιθανότητες επιτυχούς ζευγαρώματος. Σε αυτές τις συνθήκες, η αλλαγή από τη στρατηγική εμφάνισης με βάση το μέγεθος στην εμφάνιση με βάση την ηλικία, όταν όλα τα τζιτζίκια βγαίνουν πάνω συγχρονισμένα, θα αύξανε την πληθυσμιακή πυκνότητα των ενηλίκων, άρα και τις πιθανότητές τους να βρουν ταίρι και να αναπαραχθούν.

Η αλλαγή στο κλίμα διαμόρφωσε και την κατανομή των περιοδικών τζιτζικιών. Καθώς τα παγοκαλύμματα της Βόρειας Αμερικής προχωρούσαν και μετά υποχωρούσαν τα τελευταία 20.000 χρόνια, τα δάση στα οποία κατοικούν τα περιοδικά τζιτζίκια άλλοτε μεγάλωναν και άλλοτε μίκραιναν σε έκταση. Η σημερινή κατανομή των περιοδικών τζιτζικιών στην πολιτεία του Οχάιο ταιριάζει με τους κύκλους υποχώρησης των παγετώνων στην περιοχή και τα νέα δάση που δημιουργούνταν απ' αυτούς.

Τα περιοδικά τζιτζίκια μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις κλιματικές μεταβολές επειδή έχουν την ικανότητα να επιταχύνουν ή να επιβραδύνουν τους κύκλους εμφάνισής τους κατά 4 χρόνια. Αλλά αυτή η ευελιξία δεν εξασφαλίζει τη μακρόχρονη επιβίωση του είδους. Η γενιά XI εξαφανίστηκε γύρω στο 1954, ενώ και άλλες κινδυνεύουν εξαιτίας της μείωσης της έκτασης των δασών.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»