Κόλπος των Χοίρων: το φιάσκο των ΗΠΑ

 Κόλπος των Χοίρων: το φιάσκο των ΗΠΑ

Σήμερα γυρνάμε πίσω στον χρόνο, κάπου στα τέλη του 1960. Στις ΗΠΑ διεξάγονται προεδρικές εκλογές, στις οποίες ο δημοκρατικός Τζών Φιτζέραλντ Κέννεντυ κερδίζει τον ρεπουμπλικανό Ρίτσαρντ Νίξον. Τον Ιανουάριο του 1961, ο Κέννεντυ θα γίνει ο 35ος πρόεδρος της χώρας, διαδεχόμενος τον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα παρέδιδε στον διάδοχό του ο Αϊζενχάουερ λεγόταν "Κούβα". Οι ΗΠΑ ήταν αδύνατον να χωνέψουν ότι από την πρωτοχρονιά τού 1959 μια χούφτα "άπλυτοι" είχαν στήσει μια κομμουνιστική φωλιά στην γειτονιά τους. Επί δυο χρόνια, η CIA επεξεργάζεται σχέδια ανατροπής και εξόντωσης τού Φιντέλ Κάστρο, με την σιγουριά πως το κουβανικό πείραμα θα τελειώσει αν ο Κάστρο βγει από την μέση. Τον Μάρτιο του 1960, ο Αϊζενχάουερ εγκρίνει το -μυθικό για την εποχή- ποσό των 13,1 εκατ. δολλαρίων για την ευόδωση αυτών των σχεδίων, τα οποία περιλαμβάνουν σχεδόν τα πάντα, από απλές δολιοφθορές μέχρι χρήση αεροπορικής ισχύος και στρατιωτική εισβολή. Στον σχεδιασμό της, η CIA περιλαμβάνει και οπαδούς του πρώην δικτάτορα της Κούβας Φουλχένσιο Μπαττίστα, τους οποίους εκπαιδεύει στις βάσεις της στο Μεξικό, στην Γουατεμάλα και στην Νικαράγουα, προκειμένου να συμπήξουν την περίφημη Ταξαρχία 2506. Για όλα αυτά, ο Αϊζενχάουερ φροντίζει να ενημερώσει εγκαίρως τον Κέννεντυ, πριν ο τελευταίος αναλάβει επίσημα τα νέα του καθήκοντα.

Ο Φιντέλ με πολιτοφύλακες, Playa Girón, 17/4/1961

Οι "αγιογράφοι" του -δήθεν- φιλειρηνικού Κέννεντυ υποστηρίζουν ότι εκείνος δεν συμφωνούσε με την υλοποίηση των σχεδίων της CIA αλλά, όταν ανέλαβε, ήταν ήδη αργά για να τα ακυρώσει. Προφανώς, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ο Κέννεντυ ήξερε και για την Ταξιαρχία 2506, ήξερε και για τα τάγματα αντικαθεστωτικών που σχηματίζονταν (υπό την επίβλεψη της CIA) στο Μαϊάμι, ήξερε και για την σχεδιαζόμενη στρατιωτική εισβολή... ήξερε για τα πάντα, τουλάχιστον τέσσερις μήνες πριν δώσει την εντολή για την διεξαγωγή της επιχείρησης, η οποία πήρε την κωδική ονομασία Επιχείρηση Ζαπάτα και επί κεφαλής της τοποθετήθηκε ο -άσημος και άπειρος σε μάχες- στρατηγός Τζακ Χώκινς.

Η προεδρική εντολή δόθηκε μια μέρα σαν σήμερα, στις 15 Απριλίου 1961. Η πρώτη φάση τής Επιχείρησης Ζαπάτα περιλάμβανε καταστροφή των κουβανικών αεροδρομίων και αεροπορικών βάσεων από οκτώ βαρέα βομβαρδιστικά τύπου Β-26. Η CIA φρόντισε να βάψει αυτά τα αεροπλάνα με κουβανικά διακριτικά, ώστε να μπορεί κατόπιν να υποστηρίξει ότι στους βομβαρδισμούς προέβησαν κουβανοί πιλότοι, οι οποίοι είχαν αυτομολήσει με τα αεροπλάνα τους. Πριν νυχτώσει, τα βομβαρδιστικά επέστρεψαν στις ΗΠΑ.

Η Miami Herald της 18/4/1961 παίζει το παιχνίδι της CIA:
"Αεροπορικές επιδρομές ανταρτών πανικοβάλλουν τους κουβανούς"

Την επόμενη νύχτα, καθώς ξημέρωνε η 17η Απριλίου 1961, οι δυνάμεις εισβολής αποβιβάστηκαν στην παραλία Playa Girón (ακτή των χοίρων, στην τοπική διάλεκτο) του Bahía de Cochinos (κόλπος των χοίρων, στα ισπανικά), στην νότια πλευρά του νησιού, με την σιγουριά ότι οι κουβανοί θα πρόσεχαν περισσότερο τις βόρειες ακτές τους. Στις δυνάμεις αυτές συμμετείχαν 1.500 πολιτειακοί πεζοναύτες, 117 αλεξιπτωτιστές, η Ταξιαρχία 2506 και πέντε τάγματα πεζικάριων, τα οποία είχαν συγκροτηθεί από κουβανούς αντικαθεστωτικούς. Η ιδέα ήταν αφ' ενός μεν οι εκπαιδευμένοι αντικαθεστωτικοί να ανακηρύξουν δική τους "κυβέρνηση" στην περιοχή, αφ' ετέρου δε να δημιουργηθεί προγεφύρωμα ώστε να μπορέσουν να αποβιβαστούν ενισχύσεις όταν θα τις ζητούσε η αντικαθεστωτική "κυβέρνηση". Φυσικά, οι ΗΠΑ θα αναγνώριζαν αμέσως την νέα κουβανική "κυβέρνηση", ενισχύοντας την "δίδυμη εξουσία" στο νησί, η οποία ήλπιζαν πως θα οδηγούσε στην ανατροπή τού Κάστρο.

Στην αρχή, οι υπέρτεροι αριθμητικά εισβολείς επιβλήθηκαν της τοπικής πολιτοφυλακής και το σχέδιο έμοιαζε να πηγαίνει καλά. Εκείνο που δεν υπολόγιζαν οι ΗΠΑ ήταν ότι οι ντόπιοι θα τους γύριζαν την πλάτη. Πράγματι, οι κάτοικοι του νησιού όχι μόνο δεν έδειξαν καμμιά διάθεση να στηρίξουν την ξενοκίνητη επιχείρηση αλλά συστρατεύθηκαν αμέσως στο πλευρό τού ηγέτη τους. Λίγες ώρες αργότερα, απέναντι στους εισβολείς βρέθηκαν 25.000 κουβανοί στρατιώτες, 9.000 ένοπλοι αστυνομικοί και πάνω από 200.000 (!) πολιτοφύλακες, οπλισμένοι με ό,τι βρήκαν, από πιστόλια μέχρι τσουγκράνες. Επί κεφαλής όλων αυτών τέθηκε ο ίδιος ο Φιντέλ.

Κόλπος των Χοίρων, 17/4/1961, ώρα 6.30 π.μ.
Το πλοίο μεταφοράς προσωπικού Houston φλέγεται,
χτυπημένο από κουβανικά αεροσκάφη.

Στο Λάνγκλεϋ δεν άργησαν να καταλάβουν ότι το πράγμα στράβωσε. Έτσι, η CIA αποφάσισε να μη περιμένει την επίσημη πρόσκληση της νέας "κυβέρνησης" (η οποία, έτσι κι αλλοιώς, δεν πρόλαβε καν να σχηματιστεί) και έδωσε εντολή στα μεταγωγικά να πλεύσουν προς ενίσχυση των εισβολέων. Όμως, μια καινούργια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε τις ΗΠΑ, αφού σύντομα απεδείχθη ότι, παρά τους εκτεταμένους βομβαρδισμούς της προηγούμενης ημέρας, η πολεμική αεροπορία τής Κούβας δεν είχε πάθει καμμιά ζημιά. Έτσι, τα κουβανικά αεροπλάνα κατάφεραν να εξουδετερώσουν ή και να βυθίσουν όσα μεταγωγικά ή αποβατικά σκάφη προσπάθησαν να προσεγγίσουν την ακτή. Τελικά, πέραν των αρχικών εισβολέων, κανένας άλλος στρατιώτης δε κατάφερε να βγει στην στεριά.

Στην ξηρά, η εξέλιξη ήταν πλέον αναμενόμενη: μέσα σε 72 ώρες από την απόβαση, οι κουβανοί συνέτριψαν τους εισβολείς, οι οποίοι παραδόθηκαν τελικά τα ξημερώματα της 20ης Απριλίου. Οι 1.204 συλληφθέντες (μιας και δεν είχε κηρυχθεί επίσημα πόλεμος, δεν μπορεί να γίνει λόγος για αιχμαλώτους) οδηγήθηκαν σε δημόσια ανάκριση(!), η οποία αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο τα σκοτεινά σχέδια της Ουάσιγκτον. Στις δίκες που ακολούθησαν, επιβλήθηκαν ποινές καθείρξεων μέχρι και 30 ετών. Ο Κάστρο πρότεινε στις ΗΠΑ την ανταλλαγή των καταδικασθέντων με... 500 τρακτέρ(!). Παρ' ότι η πρόταση του Κάστρο κόστιζε περίπου 28 εκατ. δολλάρια, οι πολιτειακοί αντιπρότειναν ως αντάλλαγμα τρόφιμα και φάρμακα αξίας 53 εκατ. δολλαρίων (για την συγκέντρωση των χρημάτων διενεργήθηκε έρανος!). Η πρότασή τους έγινε δεκτή και την παραμονή των χριστουγέννων του 1962 οι κρατούμενοι απελάθηκαν στις ΗΠΑ.

Μαϊάμι, στάδιο Όραντζ Μπώουλ, 29/12/1962

Και τώρα, το κερασάκι της ιστορίας. Στις 29 Δεκεμβρίου 1962, ο "φιλειρηνικός" πρόεδρος, ο οποίος -υποτίθεται πως- δεν ήθελε να γίνει η εισβολή αλλά δεν προλάβαινε να την σταματήσει, τίμησε με την παρουσία του, μίλησε και συνεχάρη (μαζί με την σύζυγό του, η οποία έβγαλε κι αυτή λόγο αλλά στα ισπανικά!) τα απελαθέντα από την Κούβα μέλη τής Ταξιαρχίας 2506, σε ειδική γιορταστική τελετή που έγινε στο στάδιο Όραντζ Μπώουλ του Μαϊάμι. Τόσο κατηγορηματικά αντίθετος ήταν στην εισβολή ο πρόεδρος!

Η αποτυχημένη Επιχείρηση Ζαπάτα επιτάχυνε τις πολιτικές εξελίξεις. Επρόκειτο για μια πραγματική πολιτική πανωλεθρία των ΗΠΑ και για την πιο ντροπιαστική -ίσως- στιγμή της ιστορίας τους. Ο Φιντέλ Κάστρο βρήκε την ευκαιρία να διακηρύξει σε όλον τον κόσμο την πρόθεσή του να ενισχύσει τους δεσμούς της χώρας του με την Σοβιετική Ένωση και να υιοθετήσει τον σοσιαλισμό. Έντεκα μέρες μετά την νίκη, στον γιορτασμό της πρωτομαγιάς, ο Κάστρο εκφώνησε έναν ιστορικό λόγο, με τον οποίο ανακήρυξε την Κούβα ως την "πρώτη Λαοκρατική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λατινικής Αμερικής". Το χάσμα μεταξύ ΗΠΑ και Κούβας θα γινόταν πλέον αγεφύρωτο.

H παρέμβαση των συνδικάτων στη φιέστα του "κοινωνικού διαλόγου" (video-foto)

 H παρέμβαση των συνδικάτων στη φιέστα του "κοινωνικού διαλόγου" (video-foto)

Παράσταση διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν το πρωί, έξω από το υπουργείο Εργασίας, εργαζόμενοι, νέοι, άνεργοι, μετά από κάλεσμα δεκάδων Ομοσπονδιών και Συνδικάτων του ιδιωτικού τομέα, καταγγέλλοντας τον «κοινωνικό διάλογο» που έστησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, σχετικά με τον κατώτερο μισθό και τις συλλογικές συμβάσεις, καλώντας τους εργοδότες και τη ΓΣΕΕ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τις νέες απώλειες της εργατικής τάξης. (Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ). 

Αντιπροσωπεία των Ομοσπονδιών και των Συνδικάτων ανέβηκε στο χώρο όπου ξεκίνησε ο λεγόμενος κοινωνικός διάλογος και παρέδωσε υπόμνημα με τα αιτήματά τους, αιχμή των οποίων αποτελεί το αίτημα για άμεση επαναφορά των ΣΣΕ και του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ ως ελάχιστη βάση. Επίσης, Ομοσπονδίες και Συνδικάτα απαιτούν την κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης (τρίωρα, τετράωρα, μερική, εκ περιτροπής εργασία) που υπονομεύουν τις συλλογικές συμβάσεις. 

Από την πλευρά του ο υπουργός Εργασίας υπεραμύνθηκε της επικίνδυνης λογικής του «κοινωνικού διαλόγου», λέγοντας ότι εμείς εμμένουμε σε αυτήν τη λογική, ενώ προκλητικά αναρωτήθηκε για τη χρησιμότητα ή όχι της παρέμβασης των συνδικάτων, την ώρα που, όπως είπε, υπάρχει η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να αποκτήσουν οι εργαζόμενοι φωνή, δικαιώματα και όπλα.

Βέβαια, ο υπουργός απέφυγε να πει ότι ο «κοινωνικός διάλογος», όπως η πείρα έχει δείξει, δεν αποδείχτηκε καθόλου χρήσιμος για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Χρήσιμα για τους εργαζόμενους είναι η αγωνιστική διεκδίκηση και η οργάνωση του αγώνα τους για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους.

Μιλώντας στους συγκεντρωμένους ο Νίκος Παπαγεωργίου, πρόεδρος του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Αττικής, μεταξύ άλλων επισήμανε πως «είναι ξεκάθαρη η αντίθεση, από τη μια μεριά οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, ο φτωχός λαός, από την άλλη οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι ξενοδόχοι που μαζί με τους εκπρόσωπους της ΓΣΕΕ και του υπουργείου Εργασίας συζητούν πώς θα ξεγελάσουν την εργατική τάξη με ψίχουλα».(Δείτε εδώ το σχετικό βίντεο).

Στο πλευρό των συγκεντρωμένων βρέθηκε ο Χρήστος Κατσώτης, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ. 

Οι διαδηλωτές, παραμένοντας έξω από το υπουργείο, φώναζαν συνθήματα, όπως «Σας πήραμε χαμπάρι, όλο θα και θα, 751 ζητά η εργατιά», «Αυξήσεις στους μισθούς, συμβάσεις κλαδικές, όχι άλλα προνόμια στους καπιταλιστές» και «Ο διάλογός σας είναι μια απάτη, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», καταδικάζοντας την απάτη του «κοινωνικού διαλόγου» κυβέρνησης - εταίρων που οδηγεί σε νέο χτύπημα στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Το υπόμνημα που επέδωσαν στον υπουργό Εργασίας αναφέρει:

«Κ. Υπουργέ,

Οι εργαζόμενοι και τα Συνδικάτα τους έχουν ένα πάγιο και αδιαπραγμάτευτο αίτημα:

Επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων και του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ με νόμο ΤΩΡΑ.

Κάθε άλλη μεθόδευση από την πλευρά της κυβέρνησης εξυπηρετεί τους εργοδότες που αξιοποιούν το αντεργατικό οπλοστάσιο για να κρατούν στον πάτο μισθούς και δικαιώματα. Αυτόν το σκοπό έχει η σημερινή συνάντηση των κοινωνικών εταίρων και γι’ αυτό την καταδικάζουμε.

Την παραπομπή, άλλωστε, τέτοιων ζητημάτων στον "κοινωνικό διάλογο" την έχουμε ζήσει την τελευταία 20ετία σε όλες τις παραλλαγές. Τα καταστροφικά αποτελέσματα τα έχουμε βιώσει σε κάθε πλευρά της ζωής της εργατικής οικογένειας. Από την εξέλιξη των εργασιακών σχέσεων μέχρι τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα. Από τις περικοπές σε Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια μέχρι τα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά μας δικαιώματα.

Το κλίμα αναμονής που επιχειρείτε να καλλιεργήσετε με τέτοιες πρακτικές δεν μπορεί και δεν θα μείνει αναπάντητο γιατί οι εργαζόμενοι δεν έχουν ούτε χρόνο, ούτε χρήμα. Αντίθετα και πείρα έχουν και μνήμη. Αυτά που με βάρβαρο τρόπο τους επιβλήθηκαν στα 5 χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης, δεν αφήνουν περιθώρια για υπομονή και αντοχή.

Με επιμονή και οργάνωση θα συνεχίσουμε τον αγώνα για να αποκατασταθούν οι τεράστιες απώλειες που έχει υποστεί το εργατικό εισόδημα τα χρόνια της κρίσης.

Οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης (δουλεμπορικά, μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία) και οι ατομικές συμβάσεις που κυριαρχούν, υπονομεύουν τον κατώτατο μισθό. Η κατάργηση όλων αυτών των μορφών, η πλήρης και σταθερή δουλειά αποτελούν αιτήματα των εργαζομένων.

Θα είμαστε απέναντι σε κάθε προσπάθεια να στείλετε στις ελληνικές καλένδες τα ψίχουλα που από σήμερα συζητούνται σε έναν ψευτοδιάλογο, με -δήθεν- κόκκινες γραμμές.

Μόνη λύση είναι η άμεση επαναφορά του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ και των Συλλογικών Συμβάσεων ΤΩΡΑ με νόμο.

Ο αγώνας για το ξήλωμα ολόκληρου του αντεργατικού οπλοστασίου και την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών θα είναι συνεχής και κλιμακούμενος.

Οι Ομοσπονδίες: Οικοδόμων, Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών, Μισθωτών Τύπου - Χάρτου, Λογιστών, Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος, Φαρμάκου, Συνταξιούχων ΙΚΑ,

Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Λαυρίου

Τα Συνδικάτα: Οικοδόμων, Φαρμάκου, Κλωστοϋφαντουργίας- Ιματισμού - Δέρματος, ΠΕΜΕΝ, “ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ”, ΠΕΕΜΑΓΕΝ, ΠΕΠΡΝ, Ένωση Λιθογράφων, Ένωση Προσωπικού Πρακτορείων Εφημερίδων Αθήνας, Ένωση Λογιστών Ελεγκτών, Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων, Ηλεκτροτεχνιτών, Τηλεπικοινωνιών - Πληροφορικής, Ιδιωτικές Κλινικές, Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος».

Διαβάστε ΕΔΩ τις ανακοινώσεις - καλέσματα των Ομοσπονδιών και των Σωματείων για τη σημερινή κινητοποίηση.   

  902.gr

   Περί «μη μισθολογικού κόστους»

Από herko 

Γράφει ο Cogito ergo sum //

Έλεγα να μη γκρινιάξω τέτοιες μέρες αλλά… θέλει ο παπάς ν” αγιάσει, δεν αφήνουν οι διαόλοι. Κι όπου διαόλοι, διάβαζε δημοσιογράφοι, δηλαδή τα γνωστά παπαγαλάκια τού συστήματος, τα οποία δεν καταλαβαίνουν ούτε από γιορτές ούτε από αργίες. Ενώ εσύ, λοιπόν, έχεις όλη την καλή διάθεση να ραχατέψεις, έρχονται τα παπαγαλάκια με τα κρωξίματά τους και σου ανεβάζουν τα γράδα. Να ήσαν αηδόνια, να πεις πάει καλά. Αλλά έχετε ακούσει πώς σκούζουν οι παπαγάλοι; Δεν υποφέρονται, π” ανάθεμά τους…
Εκείνο το κρώξιμο, λοιπόν, που με αλάλιασε περισσότερο τις τελευταίες μέρες, λέγεται «μη μισθολογικό κόστος». Φάγανε τα λυσσακά τους όλοι με το «μη μισθολογικό κόστος», που ανεβάζει -λένε- το κόστος των επιχειρήσεων και δημιουργεί πρόβλημα στην ανταγωνιστικότητά τους. Φυσικά, οι καλοί μας μουμουέδες δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να αναπαράγουν τις θέσεις των επιχειρηματιών, όπως έχουν διατυπωθεί από τον ΣΕΒ, την ΕΣΕΕ ή, πιο πρόσφατα, τη διοίκηση του επιχειρηματικού πάρκου Σχιστού: «Τα υπό κατάρρευση ναυπηγεία, η απουσία, τόσον πολιτικής προσέλκυσης πλοίων, όσον και Eνιαίου Φορέα Ναυπηγικής Βιομηχανίας και Nαυπηγοεπισκευής μαζί με την γραφειοκρατία, το υψηλό μη μισθολογικό κόστος και τον άνισο ανταγωνισμό (sic) από τις όμορες χώρες, αποτελούν τα κύρια εμπόδια επανεκκίνησης της οικονομίας στο ναυπηγοεπισκευαστικό χώρο» (η υπογράμμιση δική μου).
Για να βάζουμε τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση, πρέπει να πούμε ότι περί «μη μισθολογικού κόστους» άρχισε να μιλάει και η αριστερή μας κυβέρνηση, όπως π.χ. ο Γιάνης Βαρουφάκης, κατά την επίσκεψη του στον ΣΕΒ στις 23 Μαρτίου ή ο Γιώργος Ρωμανιάς, στις προτάσεις του για την χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων.
Θα προσπαθήσω να διατηρήσω την ψυχραιμία μου για να δούμε τι πράμα είναι τούτος ο νεολογισμός. Διότι, όντως αυτή η μπούρδα συνιστά νεολογισμό. Τι σημαίνει «μη μισθολογικό κόστος»; Απ” ό,τι καταλαβαίνω, ο όρος εννοεί τις εργοδοτικές εισφορές τις οποίες καταβάλλουν οι επιχειρήσεις στα ασφαλιστικά ταμεία για λογαριασμό των εργαζομένων τους και κάθε άλλη εισφορά που προβλέπεται από επί μέρους συμβάσεις. Συνεπώς, πώς είναι δυνατόν αυτές οι εισφορές να συνιστούν μη μισθολογικό κόστος; Μισθολογικώτατο κόστος είναι!
Η δημοσιογραφική καραγκιοζαρία, όμως, δίνει και παραδείγματα για να καταλάβει ο κόσμος. Π.χ.: σε εργαζόμενο με μικτές αποδοχές 1.000 ευρώ, γίνονται κρατήσεις για το ΙΚΑ 165 ευρώ και του αποδίδονται 835, ενώ η επιχείρηση προσθέτει άλλα 285,60 ευρώ και καταβάλλει συνολικά στο ΙΚΑ 450,60. Αυτά τα 285,60 θεωρούνται «μη μισθολογικό κόστος», το οποίο επιβαρύνει την… ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων. Και τα καραγκιοζοπαπαγαλάκια δεν παραλείπουν να σημειώσουν ότι ο εργαζόμενος κοστίζει στην επιχείρηση 1.285,60 ευρώ αλλά βάζει στην τσέπη του μόλις 835. Το καταλάβαμε το παράδειγμα; Πάμε παρακάτω.

Πρώτα-πρώτα, μπορεί ο εργαζόμενος να βάζει στην τσέπη του «μόλις» 835 ευρώ αλλά είναι η δική του δουλειά που συνεισφέρει στο ασφαλιστικό μας σύστημα 450,60 και όχι η… καλή καρδιά των εργοδοτών. Αν δεν δουλέψει ο εργαζόμενος του παραδείγματός μας, δεν πρόκειται ο εργοδότης να πληρώσει δεκάρα στο ΙΚΑ. Οι εργοδοτικές εισφορές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τον μισθό τού εργαζόμενου, οπότε συνιστούν καραμπινάτο μισθολογικό κόστος.
Δεύτερον: Στην υποθετική περίπτωση που ο μισθός τού παραπάνω εργαζόμενου διπλασιαστεί, θα διπλασιαστούν και οι δικές του κρατήσεις και η εργοδοτική εισφορά. Άρα, πάλι μισθολογικό κόστος.
Τρίτον: Οι εργοδοτικές εισφορές συνιστούν μεν κόστος για τον εργοδότη αλλά αυτό το κόστος εκπίπτει από τα φορολογητέα κέρδη του, ακριβώς όπως και οι μισθοί που πληρώνει. Δεν καταλαβαίνω, λοιπόν, γιατί αυτές οι εισφορές πρέπει να χαρακτηρισθούν «μη μισθολογικό κόστος».
Τέταρτον: Αφού ο εργαζόμενος βάζει στην τσέπη (σύμφωνα με το δημοσιογραφικό παράδειγμα) μόνο 835 ευρώ από τα 1000 του μισθού του, γιατί δεν προτείνεται η κατάργηση και της δικής του κράτησης ως «μη μισθολογικής»; Αλλά, ξέχασα: ο εργαζόμενος οφείλει να πληρώνει! Όταν έκλεισαν οι οργανισμοί Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας, το ΙΚΑ έσπευσε να καταργήσει την σχετική εργοδοτική εισφορά αλλά διατήρησε κανονικά την αντίστοιχη εισφορά των εργαζομένων. Παράλογο; Δεν απαντάει, άρα λογικό.
Πέμπτον: Αν οι εργοδοτικές εισφορές συνιστούν «μη μισθολογικό κόστος» και πρέπει να καταργηθούν, νομίζω ότι με την ίδια λογική πρέπει να καταργηθούν και άλλα «μη μισθολογικά κόστη» των εργαζομένων, όπως π.χ. τα μέτρα ασφάλειας (κράνη, γάντια, φόρμες, ειδικές εγκαταστάσεις κλπ), οι τουαλέτες που χρησιμοποιούν, το νερό που πίνουν ή αυτό με το οποίο πλένονται κλπ.
Έκτον: Αν δεχτούμε την αναγκαιότητα της κατάργησης του «μη μισθολογικού κόστους» των επιχειρήσεων, πρέπει να δεχτούμε την ίδια αναγκαιότητα και για όλα τα άλλα κόστη, τα οποία δημιουργούν προβλήματα ανταγωνιστικότητας. Για παράδειγμα, το κόστος επεξεργασίας των λυμάτων των επιχειρήσεων. Σίγουρα θα βοηθούσε την ανταγωνιστικότητα αν επιτρεπόταν στις επιχειρήσεις να πετάνε τα λύματά τους στην θάλασσα, απαλλαγμένες από το υψηλό κόστος επεξεργασίας τους. Επίσης, θα βοηθούσαμε τις ακτοπλοϊκές εταιρείες αν καταργούσαμε τις διατάξεις για έλεγχο του αξιόπλοου των πλοίων τους ή για την υποχρέωση να διαθέτουν ναυαγοσωστικά μέσα. Ακόμη, θα μπορούσαμε να απαλλάξουμε τις επιχειρήσεις από την υποχρέωση να περνούν τα αυτοκίνητά τους από ΚΤΕΟ. Για να μη πω ότι θα βοηθούσαμε πολύ τις επιχειρήσεις εστίασης αν τις απαλλάσσαμε από τα δημοτικά τέλη προκειμένου να βγάζουν «τραπεζάκια έξω». Τόσα πράγματα θα μπορούσαμε να κάνουμε, διάολε! Γιατί κολλήσαμε στο «μη μισθολογικό κόστος»;
Για να μην αρχίσω να τρελαίνομαι, ας σταματήσω εδώ. Αν ήμουν αιθεροβάμων, θα περίμενα ότι σύντομα θα εμφανιζόταν κάποιος δημοσιογράφος ο οποίος θα μας θύμιζε τους λόγους για τους οποίους θεσπίστηκαν οι εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. Κι αν ήμουν αισιόδοξος, θα περίμενα κάποιον από τους υποστηρικτές τής κατάργησης αυτών των εισφορών να προτείνει εναλλακτικό τρόπο ιατροφαρμακευτικής και συνταξιοδοτικής ασφάλισης, που να μη φορτώνει το βάρος στις πλάτες των εργαζομένων. Όμως, δεν είμαι ούτε αιθεροβάμων ούτε αισιόδοξος, οπότε δεν περιμένω τίποτε απ” αυτούς. Έτσι κι αλλιώς, είναι καταδικασμένοι στην λαϊκή συνείδηση.

Κρίκος στην αντικομμουνιστική αλυσίδα

Κρίκος στην αντικομμουνιστική αλυσίδα

Η απόφαση του ουκρανικού Κοινοβουλίου να ταυτίσει τον κομμουνισμό με το φασισμό, να απαγορεύσει τη δράση των κομμουνιστών και τη διάδοση των κομμουνιστικών ιδεών, προχωρώντας ταυτόχρονα στην ιστορική δικαίωση των ντόπιων φασιστών, του λεγόμενου «Ουκρανικού απελευθερωτικού στρατού», δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Ο «ουρανός» είναι άλλωστε από καιρό επικίνδυνα σκοτεινιασμένος...
Με την απόφαση αυτή του ουκρανικού Κοινοβουλίου επιχειρείται ο εκφοβισμός όσων αντιμάχονται την αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου, ταυτόχρονα όμως προστίθεται ένας ακόμα κρίκος σε μια αλυσίδα παρόμοιων επικίνδυνων εξελίξεων, στις οποίες χοροστατούν ΕΕ και ΗΠΑ. Δεν πρέπει άλλωστε να προσπερνιέται ότι το σημερινό ουκρανικό Κοινοβούλιο προέκυψε από εκλογές που πραγματοποιήθηκαν σε συνθήκες βίας, νοθείας, κι εμφυλίου πολέμου, καταστάσεις που επικράτησαν εξαιτίας της απροκάλυπτης επέμβασης των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με τη Ρωσία.

***

Για το συγκεκριμένο θέμα η γενικώς λαλίστατη ελληνική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επέλεξε σιγή ασυρμάτου. Κανένα σχόλιο ούτε για τα μάτια του κόσμου, που είδαν πριν από λίγες μέρες τον Αλ. Τσίπρα να καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στη Μόσχα και λίγες μέρες πιο πριν να αποτίει φόρο τιμής στο μνημείο για το ολοκαύτωμα στο Βερολίνο.
Αλλωστε, στους κόλπους της ΕΕ «ζεσταίνεται» η αστική τάξη της Ελλάδας μαζί μ' αυτές της Πολωνίας, της Τσεχίας, της Ουγγαρίας, της Λετονίας, της Εσθονίας, της Λιθουανίας, όπου η προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας και εξίσωσης του κομμουνισμού με το φασισμό, γνωρίζει μέρες δόξας. Κομμουνιστικά σύμβολα απαγορεύονται, μνημεία του αντιφασιστικού αγώνα καταστρέφονται, κομμουνιστές αντιφασίστες αγωνιστές διώκονται απηνώς, η κομμουνιστική δράση ποινικοποιείται, ισχύουν νόμοι «κάθαρσης» του Δημοσίου απ' τους κομμουνιστές, κι όλα αυτά την ώρα που οι συνεργάτες των ναζί και οι πολιτικοί - ιδεολογικοί απόγονοί τους απολαμβάνουν δόξες και τιμές...

***

Τα τελευταία χρόνια η δυσοσμία του αντικομμουνισμού καλύπτει όλη την Ευρώπη, αφού αναβαθμίζεται σε «κρατική κι ευρωπαϊκή πολιτική», σε επίσημη ιδεολογία της ευρωενωσιακής λυκοσυμμαχίας. Στο πλαίσιο της ΕΕ, στο Ευρωκοινοβούλιο, στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης και στην ανάλογη Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), το ένα μετά το άλλο τα κομμουνιστικά ψηφίσματα «διανθίζονται» με ιδεολογικούς αφορισμούς αλλά και με συγκεκριμένες κατευθύνσεις για τη λήψη αντικομμουνιστικών μέτρων.
Μάλιστα, τον Απρίλη του 2009 το Ευρωκοινοβούλιο - αυτό το αγλάισμα της ...ΕΕ κατά τον ΣΥΡΙΖΑ - ενέκρινε την καθιέρωση της 23ης Αυγούστου ως «Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων», προωθώντας την εξίσωση κομμουνισμού και φασισμού. Είναι τέτοια η πρεμούρα τους να πείσουν το κεφάλαιο για την αφοσίωσή τους στα προτάγματά του - κυρίαρχη θέση ανάμεσά τους κρατά η αμαύρωση του σοσιαλισμού - που οι αξιωματούχοι πρώτης γραμμής της λυκοσυμμαχίας θεωρούν καθήκον τους την υποβολή αντικομμουνιστικών διαπιστευτηρίων, όπως έκανε π.χ. ο Μ. Σουλτς με το που ανέλαβε την προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου.

***

Στην ΕΕ, τη λυκοσυμμαχία των καπιταλιστικών κρατών, το μένος της για το σοσιαλισμό συναγωνίζεται το μένος της για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, την έχθρα της προς το ταξικό εργατικό κίνημα, προς οτιδήποτε απειλεί την εξουσία των μονοπωλίων της. Μάλιστα, όσο μεγαλύτερα τα αδιέξοδα του καπιταλισμού τόσο μεγαλύτερη η έξαρση του αντικομμουνισμού. Στην περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης οι κραυγές των φορέων του δυναμώνουν, επικαλύπτοντας το θόρυβο των σαρωτικών ανατροπών στα λαϊκά δικαιώματα. Η θωράκιση του καπιταλισμού απαιτεί σπίλωση του αντίπαλου δέους, ακύρωση του σοσιαλισμού ως εναλλακτικής λύσης στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Απαιτεί δηλαδή να χτυπηθεί αλύπητα η προοπτική που μπορεί να συνεγείρει τους λαούς σε οργάνωση της πάλης τους για την κατάκτησή της.
Τα αλυχτίσματα όσων τσακίζουν ανελέητα τους λαούς και τα δικαιώματά τους αποτελούν την καλύτερη υπόμνηση του δικού τους χρέους να σκύψουν στην Ιστορία, αντλώντας απ' αυτήν διδάγματα που θα τους φανούν πολύτιμα στην προσπάθειά τους να περάσουν απ' το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας. Να βγάλουν συμπεράσματα και να εντείνουν την πάλη ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, να μελετήσουν την πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, την Ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος. Και πάνω απ' όλα να συνειδητοποιήσουν ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, ανατρέπεται, ότι η απάντηση στα βάσανα που βιώνουν είναι ο σοσιαλισμός, επίκαιρος και αναγκαίος όσο ποτέ.

Β. Ν.

Ο «κοινωνικός διάλογος»

Ο «κοινωνικός διάλογος»

Ενα νέο επεισόδιο στο σίριαλ των «κοινωνικών διαλόγων» προσθέτουν σήμερα η κυβέρνηση και οι λεγόμενοι «κοινωνικοί εταίροι». Αυτήν τη φορά, σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε το υπουργείο Εργασίας, αντικείμενο «διαλόγου» είναι η νομοθεσία που σχεδιάζεται για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, για τον κατώτατο μισθό και για την επαναλειτουργία του ΟΜΕΔ.
Οπως οι προηγούμενες, έτσι και η σημερινή κυβέρνηση, καλλιεργεί την εντύπωση ότι ο «διάλογος» γίνεται για το καλό των εργαζομένων. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα. Ολες οι προηγούμενες ανατροπές στα Εργασιακά και το Ασφαλιστικό κρύβουν από πίσω τους κι έναν «κοινωνικό διάλογο».
Το ίδιο μεθοδεύεται και τώρα. Παρά τις διακηρύξεις και τα μεγάλα λόγια, ο «κοινωνικός διάλογος» που στήνει η κυβέρνηση μεταθέτει στο αόριστο μέλλον κάθε νομοθετική πρωτοβουλία για την αποκατάσταση του κατώτερου μισθού και των Συλλογικών Συμβάσεων και επί της ουσίας δίνει χρόνο και χώρο στους εργοδότες να βάλουν τη δική τους ατζέντα, κρατώντας το κίνημα σε στάση αναμονής.
Αν η κυβέρνηση είχε σκοπό να νομοθετήσει μια κι έξω ακόμα και τα ελάχιστα που υποσχέθηκε προεκλογικά στο λαό, όπως η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και η αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, τότε γιατί βάζει αυτά τα θέματα στο τραπέζι του «διαλόγου» με τις εργοδοτικές ενώσεις; Είναι φανερό ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα.
Κι αυτός δεν είναι άλλος από την προσπάθεια της κυβέρνησης να βρει ισοδύναμα υπέρ της εργοδοσίας για οποιοδήποτε μέτρο πάρει που θα αλλάζει το σημερινό καθεστώς σε ό,τι αφορά το ύψος του κατώτατου μισθού και τις Συλλογικές Συμβάσεις.
Αλλωστε, το ομολόγησε ο ίδιος ο υπουργός Εργασίας. Στις συναντήσεις που είχε με τους «κοινωνικούς εταίρους», όταν ανέλαβε καθήκοντα στη νέα κυβέρνηση, τους καθησύχαζε ότι ακόμα κι αν φτάσει να νομοθετήσει τα 751 κατώτερο μισθό, αυτό θα γίνει «σταδιακά» και παράλληλα με τη χορήγηση «αντισταθμιστικών» μέτρων για τους επιχειρηματικούς ομίλους, όπως φορολογικά κίνητρα, παραπέρα μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, διεύρυνση της τζάμπα εργασίας μέσω προγραμμάτων του ΟΑΕΔ και άλλα. Αντισταθμιστικά που, βεβαίως, πάλι θα πληρώσουν έμμεσα οι εργαζόμενοι.
Αυτά θα μπουν σήμερα στο τραπέζι του «διαλόγου». Και είναι βέβαιο ότι στο τέλος του δρόμου, όταν εργοδότες και εργαζόμενοι κάνουν ταμείο, χαμένοι θα είναι ξανά οι δεύτεροι, αν πατήσουν την μπανανόφλουδα του «κοινωνικού διαλόγου».
Εξάλλου, η κυβέρνηση δεν πρωτοτυπεί στην προσπάθεια να νομιμοποιήσει μέσω του «κοινωνικού διαλόγου» αλλαγές που τελικά ωφελούν την εργοδοσία. Θυμίζουμε ότι σε διάσκεψη που έγινε το Μάρτη στις Βρυξέλλες, με τη συμμετοχή των «κοινωνικών εταίρων» σε επίπεδο ΕΕ, τονίστηκε ότι «στο ευρωπαϊκό πλαίσιο οικονομικής διακυβέρνησης, ο κοινωνικός διάλογος μπορεί να συμβάλει σε μια πιο αποτελεσματική εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου και της στρατηγικής "Ευρώπη 2020" (...) υποστηρίζει ή ακόμη και οδηγεί τις αλλαγές που απαιτούνται σήμερα σε πολλές χώρες».
Με άλλα λόγια, ο «κοινωνικός διάλογος» είναι χρήσιμος, για να προωθούνται με τις μικρότερες δυνατές αντιδράσεις μέτρα που έχει ανάγκη η τόνωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων, όπως ορίζει η στρατηγική «Ευρώπη 2020». Αυτά τα μέτρα δε γίνεται να υπηρετούν ταυτόχρονα τους εργαζόμενους και τους εργοδότες, να συμφιλιώνουν τα ασυμφιλίωτα συμφέροντά τους.
Στην ταξική συνεργασία και συνεννόηση, το κίνημα έχει συμφέρον να αντιτάξει την κλιμάκωση των ταξικών αγώνων, με αίτημα την αποκατάσταση των απωλειών, το ξήλωμα του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου, την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών. Αυτόν τον αναγκαίο δρόμο αναδεικνύουν Ομοσπονδίες και Συνδικάτα της Αττικής που διοργανώνουν διαμαρτυρία σήμερα στο υπουργείο Εργασίας, ενάντια στον «κοινωνικό διάλογο».

Άδωνις ανέστη

 Άδωνις ανέστη

Από τη σύγχρονη εποχή κυκλοφορεί το πολύ ενδιαφέρον βιβλιαράκι του Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι «πώς γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν οι θεοί και οι θεούς» στο οποίο αποδομεί διάφορες κοινές, θρησκευτικές προκαταλήψεις, χριστιανικές και όχι μόνο –κι από αυτήν την άποψη μπορεί να ακουστεί σαν τραγική ειρωνεία το μικρό του όνομα, εμμανουήλ, που σημαίνει «ο θεός μαζί μας». Σε κάποια σημεία η λεπτή ειρωνεία γίνεται σχεδόν απολαυστική:

Οι Εβραίοι ιερείς γνωρίζουν ακριβώς με τι ασχολείται ο θεός κάθε ώρα της ημέρας. Στο εβραϊκό Ταλμούδ (τον κανόνα Αβόντα-Ζάρα) ένας ραβίνος λέει:

«Η μέρα έχει 12 ώρες (στον ουρανό, όπως και στη γη). Στις πρώτες 3 ώρες ο θεός κάθεται και ασχολείται μόνο με νόμους δηλαδή μελετάει τους νόμους». (Ο θεός των Εβραίων, που έφτιαξε τους νόμους αυτούς γέρασε τόσο πολύ δεν μπορεί να βασίζεται πια στη μνήμη του, γι’ αυτό κάθε μέρα τους ξαναδιαβάζει). «Στις επόμενες 3 ώρες δικάζει όλο το σύμπαν. Αν δει ότι ο κόσμος αξίζει να χαθεί, σηκώνεται από το δικαστικό θρόνο και κάθεται στο θρόνο του ελέους». (Δεν είναι παράξενο το ότι τον ελεεί, γιατί αν χανόταν ο κόσμος, με τι θα ασχολούνταν πια όλη τη μέρα!;) Στις επόμενες 3 ώρες κάθεται στο θρόνο και παίζει μ’ ολόκληρο τον κόσμο, αρχίζοντας απ’ το κέρατο του ρινόκερου ως τα αβγά των μυρμηγκιών. Τις 3 τελευταίες ώρες πάλι κάθεται στο θρόνο και παίζει με το Λεβιάθαν. Ο Λεβιάθαν είναι ένα ισχυρό πλάσμα, ένα ψάρι που «υποβαστάζει τον κόσμο». Μ’ αυτό το ζώο, λοιπόν, διασκεδάζει ο θεός καθημερινά 3 ώρες. Έτσι περνά τη μέρα του ο θεός των Εβραίων.

Η σημερινή ανάρτηση όμως γίνεται με αφορμή το κεφάλαιο για το πάσχα και τους μύθους για την ανάσταση διαφόρων θεοτήτων, από το οποίο αντιγράφουμε και το παρακάτω απόσπασμα.

Το ίδιο επίσης πλατιά είχε διαδοθεί σ’ ολόκληρη την Ανατολή η λατρεία του θεού Άδωνι. Και ο θεός Άδωνις είναι θεός του αρχαίου κόσμου, που πεθαίνει κι ανασταίνεται. Μάνα του ήταν η Μίρα (Μαρία), που μεταπλάστηκε στο δέντρο της σμύρνας. Η λατρεία του Άδωνι είχε πολύ πλατιά διάδοση στη Φοινίκη και στη Συρία, απ’ όπου πέρασε στην Ιουδαία. Στην πόλη Βιβλός στα παράλια της Συρίας βρισκόταν ο ναός της θεάς Μπααλάτ – Τζεμπάλ, της φοινικικής Αφροδίτης. Η Αφροδίτη (Αστάρτη, Ίσταρ) ήταν γυναίκα του Άδωνι. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι τον Άδωνι, όπως και τον Ταμούζ, τον σκότωσε ένας κακός θεός, που είε μεταμορφωθεί σ’ αγριόχοιρο. Ο Άδωνις πεθαίνει αλλά ύστερα από λίγο καιρό ανασταίνεται. Ο Έλληνας συγγραφέας του 2^ου αιώνα Λουκιανός, περιγράφει το θρήνο για το θάνατο του Άδωνι και το γιορτασμό της ανάστασής του. Σ’ ανάμνηση των παθών του θεού αυτού, οι πιστοί μαστιγώνονταν κάθε χρόνο, θρηνούσανε το θεό και οργάνωναν πένθιμα δείπνα. Όταν χόρταιναν απ’ το μαστίγωμα και το θρήνο, οι πιστοί προσέφερναν στον Άδωνι τη θυσία που άρμοζε σε νεκρό.

Την άνοιξη, όταν τα νερά ξεχύνονταν και ξέπλεναν από τα βουνά το κοκκινόχωμα, το ποτάμι βαφόταν κόκκινο. Έλεγαν τότε ότι το ποτάμι βάφτηκε από το αίμα του ΄Άδωνι. Για τον Άδωνι έφτιαχναν ξύλινα αγάλματα, που τα βάζανε σ’ ένα είδος φέρετρου, και γύρω τοποθετούσαν βάζα με πράσινα φυτά, που τα αποκαλούσαν «Ανθοκήπια του Άδωνι». Οι γυναίκες πλένανε το ξύλινο άγαλμα του θεού τους Άδωνι, το άλειφαν με αρωματικά λάδια και ύστερα το τύλιγαν σ’ ένα μάλλινο ή πάνινο σάβανο και το θάβανε. Όλες αυτές οι ιεροτελεστίες γίνονταν πάνω-κάτω τις ίδιες μέρες που αργότερα οι χριστιανοί άρχισαν να γιορτάζουν το θάνατο και την ανάσταση του θεού τους, δηλαδή τις μέρες της λεγόμενης λαμπρής ανάστασης. Ύστερα απ’ αυτό ανάγγελλαν ότι ο Άδωνις αναστήθηκε οι πιστοί έτρεχαν χαρούμενοι και αλληλοσυγχαίρονταν λέγοντας: Άδωνις ανέστη. Συνεπώς, αυτοί που, πάνω από 2.000 χρόνια, λένε ο ένας στον άλλον το Πάσχα «Χριστός ανέστη» δεν κάνουν άλλο παρά να ξαναζωντανεύουν το γιορτασμό του αρχαίου μύθου του θεού των Φοινίκων Άδωνι.

Άδωνις ανέστη λοιπόν. Φαντάσου τώρα να είσαι στη δύσκολη θέση του σύγχρονου αδώνη. Την ψωνίζεις κι αρχίζεις να εύχεσαι για την ανάσταση με το δικό σου όνομα; Ή μένεις πιστός στην πίστη σου και τις παραδόσεις της και κάνεις γαργάρα τον προγενέστερο μύθο από τον οποίο δανείστηκε την υπόθεση, για να μην υποσκάψεις τα θεμέλιά της; Ιδού η απορία...

   ΟΙ ΓΡΟΘΙΕΣ ΤΩΝ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ – ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Από Οικοδόμος

Σκέψεις γύρω από το βιβλίο του Αστέριου Λάμπρου «Στη γροθιά του Σούπερμαν»

Γράφει η Άννεκε Ιωαννάτου //

Οι πιο επικίνδυνες μορφές πλύσης εγκεφάλου είναι αυτές που δεν φαίνονται. Αυτές που δεν παίρνονται εύκολα είδηση. Αυτές που σαν υποδερμική ένεση μπαίνουν στο κυκλοφοριακό σύστημα του Είναι μας από μικρή ηλικία ώστε ο εθισμός, όταν θα έχουμε μεγαλώσει, να έχει γίνει πια ανεπανόρθωτος. Βέβαια, η συνείδησή μας δεν διαμορφώνεται αποκλειστικά από τα ΜΜΕ, τα βιβλία και γενικά την πνευματική τροφή που μας «πασάρουν» ή που μας επιβάλλουν μ’ έναν τρόπο που δεν μοιάζει με επιβολή, ούτε καν με υποβολή. Η βασικότερη διαμόρφωση της συνείδησης είναι αυτή που γίνεται από τις συνθήκες μέσα στις οποίες γεννιόμαστε, από τη θέση μας στην κοινωνία, από το ρόλο μας στην παραγωγική διαδικασία, από το μερίδιο που παίρνουμε από τον παραγόμενο κοινωνικό πλούτο, καθώς και από τον τρόπο με τον οποίο παίρνουμε το μερίδιο που σήμερα όλο και μειώνεται.

Με λίγα λόγια από το σε ποιά κοινωνική τάξη ή στρώμα ανήκουμε. Για να στρεβλωθεί η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και τη θέση μας στην κοινωνία η οποία εικόνα μεγαλώνοντας θα μπορούσε να εξελιχθεί σε επαναστατική συνείδηση θέτοντας σε κίνδυνο την κυρίαρχη ιδεολογία – δηλαδή την ιδεολογία των κυρίαρχων – μας κατακλύζουν από πολύ μικρή ηλικία με εικόνες, έργα, φυλλάδια, κόμικς, παιδεία, εκκλησία για να «δουλέψουν» την κοινωνική μας ψυχοσύνθεση κι έπειτα συνείδηση για να την πλασάρουν στα επιθυμητά από τους φορείς της κυρίαρχης ιδεολογίας πλαίσια. Δηλαδή, να διαμορφώνουν μια ψευδή ταξική συνείδηση που δεν αντιστοιχεί στα συμφέροντά μας, στα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων, στην κοινωνική τάξη ή στρώμα που ανήκουμε, αλλά που αντίθετα ενσωματώνει στοιχεία των συμφερόντων των κυρίαρχων.  Αν είναι δυσάρεστη η θέση μας στην κοινωνία και έχουμε λόγους να διαμαρτυρηθούμε ή ακόμα να επαναστατήσουμε, άλλο τόσο θα εντείνεται η προσπάθεια αυτή. Δεν είναι τυχαίο ότι όσο χειροτερεύει η ζωή μας, άλλο  τόσο αυξάνεται ο πόλεμος των συνειδήσεων.  Το πώς ερμηνεύουμε, το πώς εξηγούμε, το πώς αντιμετωπίζουμε την αντικειμενική πραγματικότητα εξαρτάται για μεγάλα χρονικά διαστήματα και σε μεγάλο βαθμό από το συνειδησιακό-πνευματικό-ψυχοκοινωνικό εποικοδόμημα που περνάει μέσα μας ως το σωστό, το κυρίαρχο. Δηλαδή η ιδεολογία των κυρίαρχων κάθε εποχής που πάσχει να δημιουργήσει μια κοινωνική και εθνική ομοψυχία κόντρα στην πραγματικότητα.

Μια ψευδή ομοψυχία
Όμως, σε μια κοινωνία με συγκρουόμενα συμφέροντα και κοινωνικές ανισότητες η κάθε ομοψυχία, η κάθε όμοια συνειδησιακή κατάσταση, η κάθε ησυχία  είναι αφύσικη και δεν αντέχει στο χρόνο μια και η ίδια η πραγματικότητα επιβάλλεται σε μια πορεία κι ας μην μπορούμε να προβλέψουμε με ακρίβεια πότε. Με βασικές διαφορές συμφερόντων των κοινωνικών τάξεων/στρωμάτων η κάθε εθνική ομοψυχία δεν μπορεί παρά να είναι ψευδής, άρα πρόσκαιρη. Επομένως η ψευδή συνείδηση της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας κάποια στιγμή θα γίνει αληθινή, δηλαδή αντίστοιχη με τα πραγματικά της συμφέροντα και δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε σύγκρουση και ρήξη. Οι εκάστοτε κυρίαρχοι θέλουν με κάθε μέσο και τρόπο να αναβάλουν αυτή τη «στιγμή της αλήθειας» διαποτίζοντας όλο τον κοινωνικό ιστό με τις δικές τους λογικές και αντιμετωπίζοντας ενδεχομένως κάθε φωνή και πράξη διαμαρτυρίας με βίαιη καταστολή.
Με ποιο τρόπο λοιπόν διεξάγεται αυτός ο «πόλεμος τω συνειδήσεων», με ποιο τρόπο γίνεται προσπάθεια να πάρουν τη σκέψη, την κρίση από τα λαϊκά στρώματα ακόμα και όταν έχουν «μάθει γράμματα;» Με ποιό τρόπο εγκλωβίζεται το μυαλό, η συνείδηση και καμιά φορά όλο το Είναι τους στα ταξικά συμφέροντα των κυρίαρχων οι οποίοι έχουν σωστή συνείδηση, γιατί αντιπροσωπεύουν και υπερασπίζονται λυσσαλέα στην πράξη και στη σκέψη τον εαυτό τους, ενώ η πλειοψηφία αλλοτριώνεται, αποξενώνεται από τον ίδιο της τον εαυτό ενστερνιζόμενη ξένα προς αυτή συμφέροντα και λογικές; Ποιός «σούπερμαν» κρατάει στα χέρια του τα νήματα της συνείδησης;

Ο υπεράνθρωπος- μονοπώλια και τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας
Ο Αστέριος Λάμπρου στο βιβλίο του «Στη γροθιά του Σούπερμαν» που κυκλοφόρησε εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», κάνει μια φιλόδοξη προσπάθεια να καταπιαστεί με αυτό το πολυσύνθετο θέμα αναλύοντας σε βάθος και με τρόπο διαλεκτικό το φαινόμενο των λεγόμενων υπερανθρώπων – των σούπερμαν – στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, στα κόμικς, στην παραλογοτεχνία, στους μύθους, στα παραμύθια, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Σήμερα έχουν προστεθεί τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα μέσα αυξάνονται, η μέθοδος μένει ουσιαστικά ίδια. Πρόκειται για την πρώτη στην Ελλάδα τόσο ειδικευμένη και σφαιρική μελέτη του είδους και κρατάει την επικαιρότητά του σήμερα. Ο συγγραφέας έχει μελετήσει σε βάθος την τέχνη και τη θεωρία της εικόνας και όχι μόνο. Τα δίδαξε πολλά χρόνια στο πανεπιστήμιο της Πάτρας.
Η συγγραφή του βιβλίου πήρε πολλά χρόνια και το αποτέλεσμα είναι μια πολύπλευρη εργασία. Ποιος είναι λοιπόν, αυτός ο σούπερμαν, ο υπεράνθρωπος; Ποιά η ιστορία του; Έχει προγόνους και αν ναι, ποιούς; Ποιός τον κατασκεύασε στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας; Ποιός τον χρησιμοποιεί και με ποιο τρόπο και στόχο; Ο υπεράνθρωπος έχει πλέον παρά πολλά πρόσωπα στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Στον πρόλογο διαβάζουμε: «Είναι ασφαλώς ο γνωστός Σούπερμαν με τη στολή στα χρώματα της αστερόεσσας. Είναι, όμως, επίσης ο μαυροντυμένος Μπάτμαν, ο ημίγυμνος Ράμπο, ο άψογος Τζέιμς Μποντ, ο Ταρζάν, ο Ηρακλής και εκατοντάδες άλλοι που τους διαβάζουμε στα κόμικς ή στην παραλογοτεχνία και τους βλέπουμε σε κινούμενα σχέδια, σε τηλεοπτικές σειρές ή στον κινηματογράφο» (σελ. 15 πρώτης έκδοσης). Και προς το τέλος του βιβλίου (σελ. 438) αποκαλύπτεται συμπερασματικά η βαθύτερη ταυτότητά του: «…ο υπεράνθρωπος συνιστά συμβολική και μυστικοποιημένη μεταφορά της δράσης του ηγετικού πολυεθνικού μονοπωλίου μεταφέροντας τα χαρακτηριστικά του μονοπωλίου από το χώρο του συσχετισμού μεγεθών στον άυλο κόσμο του πολύχρωμου θεάματος…» Στο κεφάλαιο «Υπεράνθρωπος και μονοπώλια» ο αναγνώστης θα βρει την ανάλυση που οδηγεί στο παραπάνω συμπέρασμα.

Πορεία προς τη βαρβαρότητα
Με πολλά στοιχεία, στατιστικές επεξεργασίες σε συνδυασμό με ιστορικά και ανθρωπολογικά στοιχεία ανάλυσης το βιβλίο μας αποκαλύπτει τι κάνουν οι διάφοροι σούπερμαν με τη συνείδηση και την ψυχή μας από την παιδική μας ηλικία. Πώς σταδιακά κρατάει τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα σε προγενέστερα στάδια σκέψης; Πώς ο σούπερμαν πολεμάει τη γνώση και την κριτική σκέψη; Πώς από γλωσσική άποψη μας γυρίζει πίσω στην εποχή των άγριων, άναρθρων κραυγών; Πώς κάνει τους ανθρώπους να αποστρέφονται όλων των μορφών τέχνης; Πώς δουλεύει για να κάνει τα παιδιά από μικρή ηλικία να εθιστούν στη λογική της ιμπεριαλιστικής βίας μέσα από «αθώα» έργα που δηλητηριάζουν την τρυφερή ψυχή τους; Πώς διοχετεύει την οργή – οργή από τις καταστάσεις που βιώνει – σε ανώδυνες για το σύστημα ατραπούς; Η ιμπεριαλιστικής «πολιτιστική» βιομηχανία δουλεύει εδώ και πολλές δεκαετίες γι αυτό το σκοπό.
Από τα παραπάνω μπορούμε να κατανοήσουμε ότι η αντιμετώπιση, πόσο μάλλον η καταπολέμηση των ολέθριων συνεπειών των έργων με υπερανθρώπους δεν μπορεί να είναι απλώς ηθικολογική. Δεν μπορεί να μείνει απλώς στην επιφάνεια, στα φαινόμενα, σε απλούς αφορισμούς, αλλά χρειάζεται να διεισδύει στη βαθύτερη ουσία του φαινομένου. Αυτό σημαίνει ότι το νυστέρι πρέπει να φτάσει μέχρι την ίδια τη φαιά ουσία του κοινωνικοοικονομικού συστήματος που δημιουργεί τέρατα, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Γι αυτό ο συγγραφέας σε όλο το βιβλίο συνδέει το κάθε φαινόμενο με τις αιτίες που το γεννούν. Μαθαίνουμε πράγματα ελάχιστα γνωστά για τους αρχαίους μύθους, το έπος, το θέατρο, καθώς και για το σφετερισμό τους από τη βιομηχανία του θεάματος που στο όνομα, παρακαλώ, του σεβασμού για τον πολιτισμό και την ιστορία της κάθε χώρας δεν σέβεται κανένα ιστορικό γεγονός ή πρόσωπο. Οι τερατώδεις ταινίες για την Τροία, τις Θερμοπύλες, τον Λεωνίδα και τον Ηρακλή είναι μόνο λίγα χολιγουντιανά παραδείγματα. Μαθαίνουμε στο βιβλίο πώς η πολιτιστική βιομηχανία νεκρώνει την ικανότητα δημιουργίας του ανθρώπου, τη φαντασία των λαϊκών στρωμάτων ώστε να γίνουν τα άβουλα παθητικά όντα, το εύκολο ανάλωμα της κάθε χειραγώγησης.

Αποξένωση και αποβλάκωση
Η απόσταση των λαών από τα δημιουργήματά τους – είτε πρόκειται για τέχνη είτε για τα προϊόντα εργασίας – η προϊούσα αλλοτρίωσή τους γίνεται αισθητή και στον τομέα της επιστήμης όπου η επιστήμη αποσπάται από τους δημιουργούς της. Παραθέτονται τα λόγια του Καρλ Μαρξ στο «Κεφάλαιο» «…Η επιστήμη δε στοιχίζει απολύτως «τίποτα» στον κεφαλαιοκράτη, πράγμα που δεν τον εμποδίζει καθόλου να την εκμεταλλεύεται. Την «ξένη» επιστήμη την προσαρτούν στο κεφάλαιο, όπως την ξένη εργασία».
Αναφερόμενος σ’ αυτά τα λόγια ο συγγραφέας θα σχολιάσει «Από τότε που γράφηκαν αυτές οι γραμμές, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα μονοπώλια τα ώθησε να παράγουν τη «δική τους» επιστήμη για την οποία σπαταλούν τεράστια ποσά και την οποία διαφυλάττουν και κατοχυρώνουν με ένα πλέγμα νόμων περί «πνευματικών δικαιωμάτων», περί «εξαγωγής τεχνολογίας» κλπ. Σήμερα η επιστημονική έρευνα πραγματοποιείται άμεσα ή χρηματοδοτείται άμεσα ή έμμεσα από τα μονοπώλια. Επίσης το μεγαλύτερο μέρος της παραγόμενης τεχνολογίας – που σύμφωνα πάλι με τα λόγια του Μαρξ «…αποκαλύπτει την ενεργό στάση του ανθρώπου απέναντι στη φύση, την άμεση διαδικασία παραγωγής της ζωής του και επομένως και των κοινωνικών συνθηκών της ζωής του και των πνευματικών παραστάσεων που πηγάζουν απ’ αυτές», τους ανήκει νομικά αυτό το ίδιο, αλλά και οι εφαρμογές του. Η απόσταση που χωρίζει την κατάσταση που περιγράφει ο Μαρξ από τη σημερινή κατάσταση δείχνει επίσης πόσο επιταχύνεται η διαδικασία σφετερισμού της σκέψης γενικά. Αυτά συμβαίνουν στις επιστήμες που σχετίζονται με την τεχνολογία «αιχμής».
Από τις λεγόμενες Επιστήμες του Ανθρώπου άλλες παρακμάζουν μελετώντας συνεχώς τη λεπτομέρεια, επειδή αδυνατούν να παράγουν γενικεύσεις σε καθεστώς αυστηρού ελέγχου. Άλλες συνεισφέρουν απλώς στο έργο της φιλοσοφίας. Δηλαδή, παράγουν ιδεολογία για την «αγορά επιχειρημάτων» που δικαιολογούν ή κριτικάρουν ανώδυνα το υπαρκτό κοινωνικό σύστημα. Συνεπώς δημιουργείται μια όλο και πιο αντεστραμμένη επιστήμη που, ενώ αναπτύσσεται ραγδαία, καλείται ωστόσο αποκλειστικά να αυξήσει την υπεραξία, δηλαδή την εκμετάλλευση του ανθρώπου. Καλείται να αποβάλλει όλο και πιο πολύ τον ανθρωπιστικό της χαρακτήρα και να αναπτυχθεί προς όφελος μιας τάξης που δυναμώνει απομυζώντας την κοινωνία σαν παράσιτο. Επομένως, η αστική τάξη επιτάχυνε και επέκτεινε την απόσπαση της πνευματικής ζωής από την κοινωνία μετατρέποντας κάθε πλευρά της σε κερδοφόρα επιχείρηση. Ο «βαθμός ελέγχου της πνευματικής ζωής συνιστά ποιοτικό άλμα σε σχέση με όλες τις προηγούμενες συνθήκες ταξικής κυριαρχίας» (σελ. 429-430).
Συνεχίζεται.

Από την «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου» στην «Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους»

Από την «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου» στην «Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους»

Και το όνομα αυτής «Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους»! Είναι ο επίσημος τίτλος μιας επιτροπής που ξεκίνησε ως πρόταση για «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου» το 2011 και η οποία τότε διαφημιζόταν ως η επιτροπή που θα καθόριζε ποιο τμήμα του χρέους είναι επαχθές και ποιο όχι για να διεκδικηθεί η μη πληρωμή του επαχθούς τμήματος.

Ανεξάρτητα το αν το χρέος αποπληρωθεί με δόσεις ή τοις μετρητοίς, αν θα κουρευτεί μέρος του ή αποπληρωθεί ολόκληρο, η αλήθεια είναι ότι επίσημα η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι «η Ελλάδα πάντοτε εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της απέναντι σε όλους τους δανειστές και αυτό σκοπεύει να κάνει εις το διηνεκές». Και αυτό είναι φυσικό για ένα καπιταλιστικό κράτος, μιας οικονομίας που λειτουργεί με σκοπό το κέρδος των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου. Γιατί ο διεθνής δανεισμός είναι απαραίτητο στοιχείο της καπιταλιστικής ανάκαμψης και αυτό αφορά όλα τα καπιταλιστικά κράτη, ανεξάρτητα από την οικονομική τους δύναμη. Η τακτοποίηση των χρεών με ρύθμιση και αποπληρωμή τους είναι απαραίτητος όρος για να μπορέσει αυτός ο δανεισμός να συνεχίζεται στο διηνεκές. Το κρατικό χρέος έχει, λοιπόν, τη σφραγίδα του κεφαλαίου. Η ανάγκη για δανεισμό του κράτους δημιουργείται εξαιτίας των φοροαπαλλαγών του κεφαλαίου, των θαλασσοδανείων, των επιδοτήσεων, των δαπανών στους ΝΑΤΟικους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και μια σειρά άλλα ζητήματα που αφορούν ανάγκες του κεφαλαίου και όχι του λαού.

Καμία θυσία για το χρέος των καπιταλιστών

Από τις 12 Μάρτη του 2011 η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, σχολιάζοντας την πρόταση που είχε καταθέσει τότε ο ΣΥΡΙΖΑ για επιτροπή λογιστικού ελέγχου, σημείωνε: «Ο λαός δεν πρέπει να έχει προσδοκίες ότι είναι δυνατό να προκύψουν ουσιαστικά οφέλη γι' αυτόν μέσα από μια κοινοβουλευτική επιτροπή ελέγχου του χρέους». Σε ό,τι αφορά την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ τόνιζε: «Η σύσταση μιας τέτοιας επιτροπής διευκολύνει την κυβερνητική επιχειρηματολογία, που στοχεύει στον αποπροσανατολισμό και στην παγίδευση του λαού σε διλήμματα και αντιπαραθέσεις τμημάτων της πλουτοκρατίας. Για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα το ζήτημα δεν είναι ο επισφαλής διαχωρισμός του χρέους σε νόμιμο, παράνομο ή επαχθές, που θέτει ως στόχο η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα από το πώς μπορεί ο καθένας να χαρακτηρίσει το χρέος, αυτό το διαμόρφωσαν διαχρονικά οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, με τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, τις προκλητικές φοροαπαλλαγές υπέρ των μονοπωλίων, τις κρατικές χρηματοδοτήσεις και τα πάμπολλα προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους, προκειμένου να στηριχτεί η περιβόητη ανταγωνιστικότητα, δηλαδή η κερδοφορία και η ισχυροποίησή τους. Οι λαϊκές δυνάμεις για κανένα λόγο δεν πρέπει να δεχτούν θυσίες ή βάρβαρα μέτρα, για κανένα μέρος του χρέους "νόμιμο" ή "παράνομο". Ο περιορισμός της συζήτησης στην αντιμετώπιση του χρέους αποτελεί συγκάλυψη των πραγματικών αιτιών της καπιταλιστικής κρίσης και του βάρβαρου πολέμου που έχουν εξαπολύσει στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα τα αστικά κόμματα με τη συνεργία της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η συσσώρευση κεφαλαίων στους κεφαλαιοκράτες, η αναρχία και η ανισομετρία σε όλους τους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας, η διόγκωση των ελλειμμάτων, είναι αποτέλεσμα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της συμμετοχής της χώρας στην ΕΕ. Η επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα εξελίσσεται σε όλες τις χώρες με την ίδια αγριότητα, ανεξάρτητα από το ύψος του χρέους, γιατί στοχεύει να διασφαλίσει την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλιακών ομίλων».

Γνωστοί από χτες

Απ' την αρχή της κρίσης μια σειρά αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις είχαν αναγάγει την κρίση σε ζήτημα χρέους και διαφάνειας.
Ποιος δε θυμάται ότι στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος τις μέρες των «αγανακτισμένων» φιγουράριζε η πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ), που στοχοποιούσε αποκλειστικά τους «διεφθαρμένους πολιτικούς και επιχειρηματίες» και άφηνε απ' έξω το καπιταλιστικό σύστημα που τους παράγει και τους αναπαράγει.
Σε εκείνη την πρωτοβουλία συσπειρώνονταν πολλοί απ' όσους και σήμερα σπεύδουν να χειροκροτήσουν την απόφαση πλέον της προέδρου της Βουλής (από το «Αριστερό Ρεύμα» του σημερινού κυβερνητικού κόμματος ως το χώρο «ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ», από το «Μέτωπο αλληλεγγύης και ανατροπής» ως σοσιαλδημοκράτες με το μανδύα του ανεξάρτητου -π.χ. Σ. Σακοράφα-, κόμματα - δεκανίκια της ΕΕ, όπως οι Οικολόγοι - Πράσινοι μέσω του εκπροσώπου Τύπου τους, Γιάννη Παρασκευόπουλου κ.ά.).
Και τότε, όπως και σήμερα, μιλούσαν για μια επιτροπή που θα ερευνήσει όλες τις συμβάσεις του χρέους για να δει ποιο μέρος του είναι νόμιμο, ποιο παράνομο, παράτυπο ή απεχθές, νομιμοποιώντας στη συνείδηση της εργατικής τάξης ότι ένα μέρος από τα βάρη της κρίσης θα πρέπει να το φορτωθεί στις πλάτες της, αρκεί να εξακριβωθεί με «δίκαιο» τρόπο ποιο θα είναι αυτό.
Οπως σήμερα παρουσιάζουν διάφορους ως ειδήμονες σε ζητήματα χρέους, έτσι και τότε έλεγαν πως κεντρικό ρόλο στο λογιστικό έλεγχο του χρέους θα παίξουν διεθνείς «μη κυβερνητικές» οργανώσεις, όπως η Eurodad, η CADTM, η Bretton Woods Project, η RMF, η Jubilee Debt Campa Ign UK κλπ. Οργανώσεις που έχουν στενές σχέσεις με ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, έχουν πλούσια δράση σε όλο τον πλανήτη προς όφελος διακρατικών περιφερειακών καπιταλιστικών ενώσεων, αποτελούν εργαλείο των καπιταλιστικών κρατών στη χειραγώγηση του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Στην πλειοψηφία τους πρόκειται για ευαγή ιδρύματα, κάποια μέλη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, άλλες χρηματοδοτούμενες από το «ίδρυμα Φορντ», το ταμείο «Ροκφέλερ» και άλλες χρηματοδοτούμενες επίσημα από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Είχαμε σημειώσει και τότε το γεγονός ότι επίσημα αρκετές από αυτές τις οργανώσεις στους στόχους τους περιλαμβάνουν τη «μεταρρύθμιση» της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ. Τέτοιες επιτροπές έχουν αξιοποιηθεί ή και συσταθεί εξ αρχής από σειρά καπιταλιστικών κυβερνήσεων και με βάση αυτές αρκετές καπιταλιστικές χώρες (Φιλιππίνες, Βολιβία, Περού, Βραζιλία, Παραγουάη, Ζιμπάμπουε, Ρωσία, Ισλανδία, Εκουαδόρ) προχώρησαν σε αναδιάρθρωση ή αναδιαπραγμάτευση του χρέους τους, διασφάλισαν τη σταθερότητα του καπιταλιστικού συστήματος, ενώ δεν επήλθε βελτίωση της θέσης των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων.

Μια κακόγουστη φάρσα

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Ν. Καραθανασόπουλος, μιλώντας στις 6 Απρίλη, φέτος, στη Βουλή ανέφερε σχετικά:
«Διεξάγεται μία κακόγουστη φάρσα που ονομάζεται επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους και που, κατά δήλωση της ίδιας της προέδρου της Βουλής, πρόκειται για μία νέα ιστορική στιγμή (...) βεβαίως είναι μια αυθαίρετη κίνηση της προέδρου, που μπορεί να έχει τη δική της ατζέντα και οι εργασίες της να διεξάγονται τη στιγμή που ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, μετά τη συνάντηση με την Κρ. Λαγκάρντ τόνισε ότι θα εκπληρώσουμε στο διηνεκές όλες μας τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Δεν είναι, εκτιμάμε, η πρόεδρος της Βουλής σε άλλο μήκος κύματος από την κυβερνητική πολιτική και από την πολιτική που ικανοποιεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Γιατί ακριβώς εντάσσεται στην ίδια στρατηγική εξαγνισμού, αθώωσης του καπιταλιστικού συστήματος, ρίχνοντας τα βάρη σε ένα χρέος κρατικό που ξαφνικά έπεσε πάνω στα κεφάλια μας. Ομως, αυτό το χρέος είναι παιδί του καπιταλιστικού συστήματος, ευθύνεται η ίδια η καπιταλιστική ανάπτυξη για το κρατικό χρέος και δεν είναι ιδιομορφία της Ελλάδας».
Γίνεται προφανές πως το πραγματικό ερώτημα για το λαό δεν είναι να επιλέξει πόσο, πότε και πώς θα πληρώσει το δημόσιο χρέος αλλά να μην αποδεχτεί καμία συνευθύνη στην αποπληρωμή του. Να δημιουργήσει τις πολιτικές προϋποθέσεις, να μην αναγνωριστεί από το λαό και να απαλλαχθεί ο λαός από το βάρος αποπληρωμής τους, «διαγράφοντας» όχι ένα μέρος του αλλά το σύνολό του. Πράγμα, βεβαίως, που απαιτεί ρήξη με το κεφάλαιο και την ΕΕ.

Μνημόνια διαρκείας με τη «βούλα» της νέας αντιλαϊκής συμφωνίας

Μνημόνια διαρκείας με τη «βούλα» της νέας αντιλαϊκής συμφωνίας

...Και με τις ΗΠΑ σε ρόλο «τίμιου διαμεσολαβητή»...

«Στο διηνεκές» θα ματώνει ο λαός για ένα χρέος που δεν είναι δικό του, διαβεβαίωσε το ΔΝΤ ο Γ. Βαρουφάκης

Associated Press

Αποκαλυπτικό είναι το αντιλαϊκό σκηνικό που στήθηκε τις προάλλες στην Ουάσιγκτον, στο πλαίσιο των διαδοχικών συναντήσεων που είχε ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, με τη σύμβουλο για θέματα εθνικής ασφαλείας του Προέδρου Μπ. Ομπάμα, Κάρολαϊν Ατκισον, τον υφυπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ Ν. Σιτς, καθώς και με την επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ. Σύμφωνα δε με διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, Αμερικανός αξιωματούχος κάλεσε την ελληνική πλευρά «να δεσμευθεί πλήρως» στις τεχνικές διαπραγματεύσεις, ώστε να οριστικοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες.
Το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών, κάνοντας τον απολογισμό των συναντήσεων (στις 5 και 6 Απρίλη), επισημαίνει τα παρακάτω:
Τονίζεται η «επιθυμία» της κυβέρνησης των ΗΠΑ «να παίζει το ρόλο του "τίμιου διαμεσολαβητή" (honest broker) ώστε να επιτευχθεί λύση το συντομότερο δυνατόν, πιέζοντας προς αυτή την κατεύθυνση όλα τα μέρη της διαπραγμάτευσης».

• «Η Ελλάδα σκοπεύει να καλύψει όλες τις υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές στο διηνεκές», τόνισε χαρακτηριστικά ο Γ. Βαρουφάκης μετά τη συνάντησή του με την επικεφαλής του ΔΝΤ, Κρ. Λαγκάρντ.
• Την ίδια ώρα, καταρρίπτονται οι ισχυρισμοί και τα κάθε είδους επικοινωνιακού χαρακτήρα τεχνάσματα, περί του υποτιθέμενου νέου ύφους της διαπραγμάτευσης. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι χαρακτηριστική η δήλωση από την Κρ. Λαγκάρντ, η οποία εστίασε στη «δέσμευση του υπουργού για τη βελτίωση της δυνατότητας των τεχνικών κλιμακίων να συνεργαστούν με τις αρχές με τη δέουσα επιμέλεια (due diligence) στην Αθήνα»...
• «Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι εξήγησαν τη σημασία που δίνει η κυβέρνηση Ομπάμα σε μια έντιμη συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των εταίρων/θεσμών», καθώς επίσης και στη «διατήρηση του ενιαίου της Ευρωζώνης». Είναι φανερό δηλαδή ότι και οι ΗΠΑ θέλουν την Ελλάδα ενταγμένη και προς «αξιοποίηση» στο πλαίσιο της Ευρωζώνης.

Πολύ πιο αποτελεσματικές συζητήσεις

• Η επικεφαλής του ΔΝΤ «εξήγησε διεξοδικά τη σημασία που έχει να κατανοηθούν από την ελληνική κυβέρνηση οι περιορισμοί του Ταμείου και να ακολουθηθούν οι διαδικασίες που προβλέπουν οι κανονισμοί του». Να σημειωθεί πως η «κατανόηση» και η χρηματοδοτική στήριξη είναι αναπόσπαστα δεμένα με την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης» και με την εφαρμογή της δέσμης των νέων αντιλαϊκών μέτρων.
• Αποδίδοντας το κλίμα των συζητήσεων, το υπουργείο Οικονομικών επισημαίνει πως το ΔΝΤ είναι «διατεθειμένο να επιδείξει τη μέγιστη ευελιξία», ως προς τον τρόπο αξιολόγησης των μεταρρυθμιστικών και δημοσιονομικών προτάσεων της κυβέρνησης.

Σε ό,τι αφορά τη «διαδικασία», η συγκυβέρνηση, μέσω του υπουργού Οικονομικών, δεσμεύθηκε για «πολύ πιο αποτελεσματικές συζητήσεις», τόσο στην «Ομάδα των Βρυξελλών» όσο και στο επίπεδο των «τεχνικών κλιμακίων» της Αθήνας, με στόχο, όπως είπε Γ. Βαρουφάκης, την «όσο το δυνατόν πιο γρήγορη ολοκλήρωση των συνομιλιών». Μάλιστα, προκειμένου η συζήτηση να γίνει περισσότερο «αποτελεσματική», θα διεξαχθεί σε «θεματικές ενότητες», δηλαδή γύρω από τα καίρια ζητήματα, όπως τα Εργασιακά, τα δημοσιονομικά (κρατικά έσοδα - δαπάνες), οι ιδιωτικοποιήσεις κ.ά.

   Εντουάρντο Γκαλεάνο (1940-2015): Μια ζωή αγώνα στο κυνήγι της Ουτοπίας

Από Οικοδόμος

Επιμέλεια: 2310net //

Στις 13 Απριλίου 2015 ο καρκίνος νίκησε τον Εντουάρντο Γκαλεάνο. Σε ηλικία 74 και κάτι ετών φεύγει από τη ζωή αφήνοντας πίσω του βαριά κληρονομιά.
Γεννήθηκε 3 του Σεπτέμβρη το 1940 στην Ουρουγουάη αλλά ως γνήσιος λατινοαμερικάνος πατρίδα του ένιωθε όλη τη Λατινική Αμερική. Το πλούσιο έργο του ήταν στρατευμένο στον ακούραστο αγώνα των λατινοαμερικάνων για ανεξαρτησία, δημοκρατία, ελευθερία, ισότητα. Η πολιτική του δράση και το συγγραφικό και δημοσιογραφικό του έργο του επέφεραν, εκτός από την αναγνώριση, διώξεις, φυλακίσεις και παρ’ολίγο εκτέλεση. Ωστόσο παρέμεινε ενεργός μέχρι το τέλος της ζωής του.
Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστει και στα ελληνικά. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι: Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής (1971), Μνήμες Φωτιάς (1982-86), Ένας Κόσμος Ανάποδα (1998), Καθρέφτες: Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία (2008).
Αποτελεί αναμφίβολα έναν από τους σημαντικότερους λατινοαμερικάνους λογοτέχνες/ιστορικούς/ποιητές. Ο βιολογικός του θάνατος ολοκληρώνει μια πολυτάραχη και περιπετειώδη ζωή. Ζωή που συνεχίζεται μέσα από τα γραπτά του μέχρι να φτάσουμε στην ουτοπία για την οποία ο ίδιος μας μιλούσε:
«Είναι στον ορίζοντα… κάνω δύο βήματα, απομακρύνεται δύο βήματα. Κάνω δέκα βήματα και ο ορίζοντας τρέχει δέκα βήματα μακριά. Όσο και να περπατάω, δεν θα τη φτάσω ποτέ. Τι χρησιμεύει τότε η ουτοπία; Σ” αυτό χρησιμεύει: στο να περπατάς.
Αυτός είναι και ο στόχος του ηθικού θεάματος επίσης, να περπατάς. Το λάθος είναι να βλέπουμε το θέαμα σαν το νέο κόσμο. Αυτό κάνει τόσο το εξουσιαστικό όσο και το εμπορικό θέαμα, και με αυτόν το τρόπο το θέαμα γίνεται υποκατάστατο του ονείρου.
Το ηθικό θέαμα προσφέρει ένα διαφορετικό σχηματισμό. Αντί για υποκατάστατο του ονείρου, το ηθικό θέαμα είναι ένα όνειρο σε επίδειξη. Είναι ένα όνειρο το οποίο μπορούμε να δούμε, να το σκεφτούμε, να δράσουμε μέσα του, να το δοκιμάσουμε αν μας κάνει, αλλά όχι απαραίτητα και να το πραγματοποιήσουμε. Το ηθικό θέαμα είναι το μέσο, όπως τα όνειρα που παρουσιάζει, για να φανταστούμε νέες καταλήξεις. Σαν τέτοιο, το ηθικό θέαμα έχει τη δυνατότητα της δημιουργίας ενός εξωτερικού – σαν μια ψευδαίσθηση. Αυτή δεν είναι η παραίσθηση του να πιστεύεις πως έχει δημιουργήσει ένα εξωτερικό, αλλά μια ψευδαίσθηση που δίνει κατεύθυνση και κίνητρο που μπορεί να σε οδηγήσει εκεί.
Θα δώσω ένα παράδειγμα του ιδανικού ηθικού θεάματος, ένα που να περιλαμβάνει όλες τις παραπάνω ιδιότητες. Δε μπορώ. Δεν υπάρχει. Το ιδανικό ηθικό θέαμα είναι το ίδιο σαν όνειρο: κάτι στο οποίο να δουλεύεις και να περπατάς προς αυτό. Οι προοδευτικοί έχουν πολύ περπάτημα να κάνουν. Πρέπει να το κάνουμε αυτό με τα πόδια μας στο έδαφος, με καθαρή αντίληψη του πραγματικού (και φανταστικού) εδάφους. Αλλά πρέπει επίσης να ονειρευτούμε, γιατί χωρίς όνειρα δεν ξέρουμε προς τα πού περπατάμε.
Τα προοδευτικά όνειρα, για να έχουν οποιαδήποτε πραγματική κοινωνική επιρροή, πρέπει να γίνουν δημοφιλή όνειρα. Αυτό θα συμβεί μόνο αν αντηχήσουν με τα όνειρα που οι άνθρωποι ήδη έχουν- όπως αυτά που εκφράζονται στην εμπορική κουλτούρα σήμερα, και ακόμα και αυτά που εκδηλώθηκαν από την εξουσία στο παρελθόν.
Αλλά για να έχουν τα προοδευτικά όνειρα κάποια ελπίδα να γίνουν δημοφιλή, πρέπει επίσης, να εκτεθούν. Τα όνειρά μας, κάνουν λίγο καλό, όταν βρίσκονται κλειδωμένα στα κεφάλια μας και ανακυκλώνονται στους μικρούς μας κύκλους. Πρέπει να ειδωθούν και ακουστούν, να κυκλοφορήσουν και να παιχτούν – να φωναχτούν από την κορυφή του βουνού.
Αυτή είναι η δουλειά του θεάματος. Το θέαμα είναι ήδη μέρος της πολιτικής και οικονομικής ζωής μας.
Το σημαντικό ερώτημα είναι : ποιανού ηθική κάνει πράξη και ποιανού τα όνειρα εκφράζει»