11 Μαρ 2012

ΛΙΒΥΗ Θύελλες «έσπειρε» η ιμπεριαλιστική επέμβαση


ΛΙΒΥΗ
Θύελλες «έσπειρε» η ιμπεριαλιστική επέμβαση
Στο έλεος των αντιμαχόμενων ομάδων των δήθεν απελευθερωτών ο λιβυκός λαός
Οι συμμορίες που εξόπλισαν οι ιμπεριαλιστές συνεχίζουν να σφαγιάζουν το λαό
Copyright 2012 The Associated
Ενας νέος κύκλος αιματηρών περιπετειών φαίνεται ότι ανοίγει για το λιβυκό λαό, ο οποίος, ούτως ή άλλως, υφίσταται τις συνέπειες της ιμπεριαλιστικής επέμβασης που οδήγησε στην ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι μετά από πολύμηνες αιματηρές συγκρούσεις. Σε μια τελετή στην οποία παραβρέθηκαν φύλαρχοι και επικεφαλής τοπικών ένοπλων ομάδων, στη Βεγγάζη, ανακηρύχθηκε η ημιαυτονομία τηςανατολικής επαρχίας της Κυρηναϊκής, δηλαδή της πλουσιότερης επαρχίας της χώρας σε ενεργειακά κοιτάσματα.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση που εκδόθηκε, αποφασίστηκε η σύσταση ενός Προσωρινού Συμβουλίου του Λαού της Κυρηναϊκής, με επικεφαλής τον σεΐκ Αχμάντ Ζουμπάιρ αλ Σενούσι, μέλος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου, που έχει αναλάβει τα ηνία της χώρας μετά την ανατροπή και δολοφονία Καντάφι. Ο Ζουμπάιρ είναι ανιψιός του πρώην βασιλιά της χώρας, Ιντρίς, ο οποίος ανατράπηκε το 1969 από τον Καντάφι. Επί Ιντρίς, η Λιβύη ήταν ομοσπονδιακό κράτος με τρία αυτόνομα κρατίδια, την Κυρηναϊκή, την Τριπολίτιδα, στα δυτικά, και το Φεζάν, στα νοτιοδυτικά και το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας ήταν συγκεντρωμένο στην Κυρηναϊκή, κάτι που άλλαξε άρδην με τον Καντάφι.
Απώτερος στόχος, κατά την ανακοίνωση, είναι η δημιουργία ανεξάρτητου Κοινοβουλίου, αστυνομικής δύναμης, δικαστικών αρχών και - προφανώς εδώ βρίσκεται και η ουσία - η ξεχωριστή διαχείριση των «υποθέσεων της Κυρηναϊκής», αφήνοντας να εννοηθεί ότι αναφέρεται και σε οικονομικές συμφωνίες. Επίσης, οι υπογράφοντες τη διακήρυξη εκφράζουν την ανοιχτή τους διαφωνία στις υπάρχουσες πληροφορίες που θέλουν το νέο εκλογικό νόμο να προβλέπει 60 έδρες μόνο στη νέα 200μελή Βουλή για τα ανατολικά της χώρας, υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει να υπάρχει «αναλογικότερη εκπροσώπηση».
Σε μια προσπάθεια να μην ανέβουν οι τόνοι, τουλάχιστον προς το παρόν, οι φύλαρχοι και οι οπλαρχηγοί της Βεγγάζης αναγνωρίζουν την κεντρική ηγεσία της Τρίπολης και του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου ως «σύμβολο ενότητας της χώρας και νόμιμο εκπρόσωπο της Λιβύης στο εξωτερικό», αφήνοντάς του, δηλαδή, την ευθύνη της εξωτερικής πολιτικής. Αυτό, βέβαια, δεν εμπόδισε τον επικεφαλής του Συμβουλίου - και, ας μην ξεχνάμε, πρώην υπουργό Δικαιοσύνης του καθεστώτος Καντάφι - Μουστάφα Αμπντέλ Τζαλίλ να μιλήσει για «ξένες χώρες που, με συνωμοσίες, υποσκάπτουν την ενότητα της Λιβύης», να προειδοποιήσει «τους αδελφούς στη Βεγγάζη για τον υπονομευτικό ρόλο υπολειμμάτων του καθεστώτος Καντάφι που έχουν παρεισφρήσει στις γραμμές τους» και, τέλος, ν' απειλήσει με στρατιωτική βία, καθιστώντας σαφές ότι «δεν θα γίνει ανεκτή μια κίνηση αυτονομίας, γιατί δεν συμμερίζεται κανείς το όραμα περί ομοσπονδίας».
Αν σε κάτι από όσα είπε ο Τζαλίλ υπάρχει, ίσως, κάποια δόση αλήθειας είναι το ενδεχόμενο πίσω από αυτήν τη διακήρυξη ημιαυτονομίας να κρύβεται κάποιου είδους ξένη παρέμβαση. Η πρόσφατη ιστορία της χώρας έχει επαληθεύσει αυτές τις υποψίες πολλάκις. Διαδηλωτές μετατράπηκαν σε ενόπλους μέσα σε λίγες μέρες, πέρυσι το Φλεβάρη, όταν άρχιζαν οι συγκρούσεις στη Βεγγάζη, εντελώς άσχετες ομάδες αντικανταφικών βρέθηκαν ν' απαρτίζουν έναν «ενωτικό αντιπολιτευόμενο πόλο», ένοπλοι αντικαθεστωτικοί κατέλαβαν την Τρίπολη στα τέλη Αυγούστου μετά από μήνες μαχών...
Ολα αυτά, όπως αποδείχτηκε, ήταν βιτρίνα γιατί τελικά βέβαια έγιναν πραγματικότητα με τη βοήθεια «ειδικών συμβούλων» των Βρετανίας, Γαλλίας και ΗΠΑ που βρίσκονταν στη Βεγγάζη σχεδόν από τις πρώτες μέρες, όπως επίσης και ανδρών των ειδικών δυνάμεων στρατού του Κατάρ και των ΗΠΑ, οι οποίοι φέρεται, ουσιαστικά, να κατέλαβαν και την Τρίπολη δίνοντας ένα τέλος στο πολύμηνο τέλμα των συγκρούσεων. Γιατί κάτι τέτοιο να μην έχει συμβεί και τώρα;
Βία και χάος: Το πραγματικό πρόσωπο των «απελευθερωτών»
Η ανακήρυξη της ημιαυτονομίας της Κυρηναϊκής δεν είναι παρά το τελευταίο επεισόδιο μιας γενικότερης εικόνας απόλυτης διάλυσης και χάους που επικρατεί από την ώρα που οι αντικαθεστωτικοί ανέλαβαν τα ηνία της χώρας. Αποδεικνύεται στην πράξη αυτό που διαφαινόταν από την ανύπαρκτη δυνατότητά τους να επικρατήσουν στρατιωτικά παρά τις ισοπεδωτικές ΝΑΤΟικές επιδρομές και την εξοπλιστική τους στήριξη: Αυτό το συνονθύλευμα δυνάμεων που απαρτίζει το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο, το οποίο όλες οι ιμπεριαλιστικές και περιφερειακές δυνάμεις έσπευσαν ν' αναγνωρίσουν ως «εκπρόσωπο του λιβυκού λαού», ούτε εκφράζει το λιβυκό λαό, ούτε καν εκφράζει κοινές απόψεις ορισμένων τμημάτων του.
Είναι, πλέον, ξεκάθαρο ότι πρόκειται για ένα κατασκεύασμα από προσωπικότητες που είτε είχαν περισσότερη σχέση με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που τους στήριξαν παρά με τη λιβυκή πραγματικότητα είτε συμμετείχαν σε αυτό για να προωθήσουν τις προσωπικές φιλοδοξίες και συμφέροντα.
Οι μήνες που έχουν περάσει από την επικράτηση των «απελευθερωτών» αποτελούν απτή απόδειξη της παντελούς έλλειψης των αρχών που οι ίδιοι και οι ιμπεριαλιστές επικαλέστηκαν για να προχωρήσουν στο αιματοκύλισμα και αναδεικνύουν με τον πλέον γλαφυρό τρόπο την υποκρισία τους ως προς το δήθεν «ανθρωπιστικό τους ενδιαφέρον». Εκτιμάται ότι σήμερα οι διάφοροι ένοπλοι ξεπερνούν τα 200.000 άτομα, αρνούνται ν' αφοπλιστούν και λυμαίνονται με τον αιματηρότερο τρόπο ακόμη και την πρωτεύουσα Τρίπολη. Οι αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ τους, σε διάφορα σημεία της χώρας, είναι επαναλαμβανόμενες. Σχεδόν πουθενά δεν έχουν αποκατασταθεί πλήρως οι στοιχειώδεις υποδομές.
Οι πράξεις αντεκδίκησης απέναντι σε όσους θεωρούνται υποστηρικτές του Καντάφι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Οι κάτοικοι ολόκληρων πόλεων έχουν εκδιωχθεί από τις εστίες τους με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση αυτή των περίπου 30.000 κατοίκων της Ταουάργκα, των οποίων η επιστροφή στην πόλη αποτρέπεται από ένοπλες ομάδες που διατείνονται ότι πρόσκεινται στους αντικαθεστωτικούς, που έχουν, επίσης, προχωρήσει στον προσεταιρισμό των περιουσιών τους! Εκατοντάδες άνθρωποι διώκονται, εξαφανίζονται, συλλαμβάνονται, βασανίζονται και εκτελούνται από ενόπλους που δρουν ανεξέλεγκτα.
Ζοφερό αύριο
Το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο, όπως εμφανίστηκε ανίκανο ν' ανατρέψει χωρίς άμεση ιμπεριαλιστική στρατιωτική παρέμβαση το καθεστώς Καντάφι, έτσι παραμένει ανίκανο να ελέγξει τη χώρα, που μοιάζει να βυθίζεται ολοένα περισσότερο στη βία και στο χάος που πυροδότησε η ιμπεριαλιστική επέμβαση. Και, μέχρι στιγμής, όλη αυτή η αστάθεια και η έλλειψη ασφάλειας προκαλεί σοβαρότατους πονοκεφάλους στις επενδύσεις των διαφόρων μονοπωλιακών ομίλων που παρά τις θριαμβολογίες δεν έχουν επιστρέψει κανονικά στη χώρα και δεν ξέρουν πότε θα το πράξουν. Ηδη, καταρρέουν οι εκτιμήσεις για γρήγορη επάνοδο της Λιβύης στην αγορά πετρελαίου αφού μετατίθεται, λόγω του χάους που επικρατεί, για τα επόμενα χρόνια, και όχι για το τέλος του 2012, η επιστροφή στα προπολεμικά επίπεδα πετρελαϊκής παραγωγής του 1,6 εκατομμυρίου βαρελιών ημερησίως, εξέλιξη που πονοκεφαλιάζει περαιτέρω τις ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που προσέβλεπαν να καλύψουν σημαντικό μέρος των ενεργειακών τους αναγκών με το λιβυκό πετρέλαιο για να προχωρήσουν στο εμπάργκο στις εισαγωγές του ιρανικού.
Είναι μάλλον προφανές ότι το μέλλον προοιωνίζεται ζοφερό για το λιβυκό λαό. Ουδείς μπορεί πλέον να αποκλείσει σενάρια που θέλουν τη Λιβύη να μετατρέπεται στην καλύτερη περίπτωση σε Ιράκ (σεχταριστική βία, αστάθεια που αποτρέπει την πλήρη δραστηριοποίηση μονοπωλίων) και στη χειρότερη σε Σομαλία (επικράτηση ολοκληρωτικού αιματηρού χάους και κατάρρευση κάθε έννοιας κεντρικής διοίκησης) ενώ το ενδεχόμενο λιβανοποίησης της χώρας, δηλαδή μετατροπής της σε πεδίο ενδοϊμπεριαλιστικών διαγκωνισμών μέσα από τη σύγκρουση διαφορετικών «δυνάμεων - πιονιών» δε μοιάζει τόσο απίθανο. Η Λιβύη μετατρέπεται σε προτεκτοράτο υπό τη σκέπη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που θα συνεχίζουν να αλληλοσπαράσσονται για το ποιος θα ελέγξει περισσότερο ποιον και τι, και για το ποιος θα κερδίσει περισσότερα, γεωστρατηγικά και από την καταλήστευση του ενεργειακού πλούτου της Λιβύης αλλά και της υπόλοιπης αφρικανικής ηπείρου, αξιοποιώντας τη βορειοαφρικανική χώρα ως Κερκόπορτα.

Ελένη ΜΑΥΡΟΥΛΗ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΑΡΜΕΝΙΑ Σε συνθήκες φτώχειας το 50% του λαού


ΑΡΜΕΝΙΑ
Σε συνθήκες φτώχειας το 50% του λαού
Στην Αρμενία το 50% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας και προσπαθεί να επιβιώσει με λιγότερα από 25 δολάρια το μήνα
Σε μία μόλις ημέρα, στις 7 Φλεβάρη, δύο γυναίκες 67 και 62 ετών έθεσαν τέλος στη ζωή τους στην Αρμενία, αναδεικνύοντας το σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα με τον αυξανόμενο αριθμό αυτοκτονιών και αποπείρων αυτοκτονίας, ιδιαίτερα ανάμεσα στους άνεργους και τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Είκοσι χρόνια μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού - που έφερε και στην πρώην Σοβιετική αυτή Δημοκρατία όλα τα γνωστά κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και οι υπόλοιπες καπιταλιστικές χώρες, όπως ανεργία, εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων, κατάργηση ιστορικών κοινωνικών κατακτήσεων (δωρεάν Παιδεία, Υγεία, Κατοικία, κοινωνική περίθαλψη), την αβεβαιότητα για την αυριανή μέρα - έχει οδηγήσει εκατοντάδες ανθρώπους να καταφεύγουν σ' αυτήν την ύστατη μορφή απόγνωσης.
Σύμφωνα με έρευνες της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της χώρας, υπήρξε μια αύξηση το 2011 κατά 30% στον αριθμό των αυτοκτονιών και όσων κάνουν απόπειρες (647) σε σχέση με το 2009 (498), την χρονιά που η οικονομία της χώρας είχε ύφεση κατά 14%. Σε αυτή την πράξη απόγνωσης καταφεύγει το 56,7% των ανέργων ηλικίας 30 έως 65, και το 23,1% των ανθρώπων άνω των 65 ετών. Κύριες αιτίες αποτελούν η αβεβαιότητα για το μέλλον, οι δυσκολίες διαβίωσης, η ακρίβεια των βασικών προϊόντων.
Μάστιγα η φτώχεια και η ανεργία
Σε ό,τι αφορά τους συνταξιούχους και τους ηλικιωμένους, η πενιχρή σύνταξη δεν φτάνει ούτε καν για να καλυφτούν τα έξοδα για τη θέρμανση τους χειμερινούς μήνες. Σήμερα μια «καλή» μηνιαία σύνταξη κυμαίνεται στα 31.300 δράμια (δηλαδή περίπου 82 δολάρια), μετά την εξευτελιστική «αύξηση» που έδωσε η κυβέρνηση το Γενάρη κατά 2.600 δράμια. Η κατώτατη σύνταξη κυμαίνεται στα 13.000 δράμια, δηλαδή μόλις 34 δολάρια. Ωστόσο, η συνεχής αύξηση του πληθωρισμού με τις τιμές των τροφίμων να έχουν αυξηθεί κατά 6,1% το 2011, δείχνει σε τι τραγική κατάσταση βρίσκεται ο άνεργος, ο ηλικιωμένος και συνολικά ο λαός. Καθόλου παράξενο που το 2011 το «Forbes» κατέταξε την Αρμενία στην δεύτερη χειρότερη χώρα με βάση την οικονομία, μετά τη Μαδαγασκάρη. Η επίσημη καταγραμμένη ανεργία είναι στο 6%, ωστόσο σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία η ανεργία κυμαίνεται ανάμεσα στο 19 και το 50%!
Σήμερα στην Αρμενία, με πληθυσμό λιγότερο από τρία εκατομμύρια, το 50% ζει σε συνθήκες φτώχειας και προσπαθεί να επιβιώσει με λιγότερα από 25 δολάρια το μήνα, ενώ το ένα πέμπτο του εργατικού δυναμικού έχει φύγει από τη χώρα αναζητώντας δουλειά στην Ρωσία, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, σύμφωνα με έκθεση του Παγκόσμιου Προγράμματος Τροφίμων του ΟΗΕ. Σύμφωνα με στοιχεία της «Unisef» το 2009, το ποσοστό των παιδιών ηλικίας έως 18 ετών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας ήταν το 38,1%.
Είκοσι χρόνια μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού και την καπιταλιστική παλινόρθωση, οι κατά καιρούς κυβερνήσεις εφαρμόζουν πολιτικές λιτότητας, ενισχύοντας την άρχουσα τάξη και το κεφάλαιο σε βάρος της πλειοψηφίας του λαού που έχει δει τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού να περιορίζονται και να παίρνονται πίσω. Παράλληλα σε εξέλιξη βρίσκονται και οι ιδιωτικοποιήσεις της βιομηχανίας, ενώ ήδη το 90% της καλλιεργήσιμης γης έχει ιδιωτικοποιηθεί. Σημειώνεται πως η πρώτη ιδιωτικοποίηση στη χώρα ήταν η πώληση της αρμενικής τηλεφωνίας «Armentel» το 1997 στον ΟΤΕ, ενώ στα σκαριά για ιδιωτικοποίηση βρίσκονται πολλά ξενοδοχεία, το εργοστάσιο υποδημάτων του Ερεβάν, η εθνική αεροπορική εταιρεία, καθώς και το εργοστάσιο κονιάκ, τα ορυχεία διαμαντιών, χρυσού κ.ά.
Εστία έντασης το Ναγκόρνο Καραμπάχ
Πηγή έντασης για την Αρμενία και συνολικά την ευρύτερη περιοχή αποτελεί το ζήτημα του Ναγκόρνο Καραμπάχ, επαρχίας του Αζερμπαϊτζάν που κατοικείται από Αρμένιους και είχε κηρύξει την «ανεξαρτησία» του το 1991 μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης. Μετά από την κήρυξη και λήξη του πολέμου με χιλιάδες νεκρούς και μεγάλο κύμα προσφύγων, οι δύο πλευρές συνεχίζουν να συνομιλούν με τη διαμεσολάβηση της Ομάδας του Μινσκ του ΟΑΣΕ, ωστόσο πρόσφατα εξαιτίας των πολεμικών σχεδιασμών στην περιοχή, το ζήτημα ξαναβγήκε πιο έντονα στο προσκήνιο.
Το τελευταίο διάστημα, τόσο στη Ρωσία όσο και στην Αρμενία ακούγονται απόψεις πως οι ΗΠΑ έχουν «συμφωνήσει» με το Αζερμπαϊτζάν να του δοθεί το Καραμπάχ σε αντάλλαγμα για την στήριξή του στις επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Ακούγονται επίσης φήμες πως η Ρωσία προτίθεται να διαθέσει «ειρηνευτικές δυνάμεις» στο Καραμπάχ με πρόσχημα την κλιμακούμενη πολεμική επιχειρηματολογία για επίθεση στο Ιράν. Καθόλου τυχαίες δεν μπορούν να θεωρηθούν οι τελευταίες στρατιωτικές ασκήσεις στην Αρμενία και γύρω από αυτήν. Στα τέλη του Φλεβάρη ολοκληρώθηκαν οι τακτικές στρατιωτικές ασκήσεις των στρατιωτικών μονάδων στις βάσεις που χρησιμοποιεί η Ρωσία στην Αρμενία, ενώ νωρίτερα ο τουρκικός στρατός μαζί με αεροπορικές και ειδικές δυνάμεις των ενόπλων δυνάμεων ξεκίνησε στρατιωτικά γυμνάσια με την επωνυμία «Χειμώνας 2012» στην επαρχία του Καρς, κοντά στα σύνορα με την Αρμενία. Παράλληλα σχεδόν, στις 22 Φλεβάρη, ξεκίνησαν μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια του Αζερμπαϊτζάν κατά μήκος των συνόρων με το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Να σημειωθεί πως Τουρκία και Αζερμπαϊτζάν έχουν προχωρήσει στη σύσφιξη και των στρατιωτικών τους σχέσεων, με το Αζερμπαϊτζάν να κατηγορεί την Αρμενία για το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί το ζήτημα του Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Οι εξελίξεις αυτές δεν σηματοδοτούν τίποτα θετικό για τον ήδη βασανισμένο λαό της Αρμενίας.

Κλωντίν ΧΕΣΠΕΡ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΕΪΤ ΝΤΙΠΑΡΤΜΕΝΤ Οι σφαγείς των λαών μιλούν για «δικαιώματα»!


ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΕΪΤ ΝΤΙΠΑΡΤΜΕΝΤ
Οι σφαγείς των λαών μιλούν για «δικαιώματα»!
Τα ευρύτερα σχέδια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια και σε όλο τον κόσμο αντανακλούν οι προκλητικές καταγραφές
Αυτοί που ξεκληρίζουν κατά χιλιάδες παιδιά και άμαχους στα ιμπεριαλιστικά μέτωπα όπου Γης, έχουν το θράσος και μιλάνε για «ανθρώπινα δικαιώματα»...
Το λαϊκό αίσθημα προκαλεί για ακόμα μία φορά η έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ) για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και η προκλητικότητα με την οποία οι σφαγείς κάθε λαϊκής ελευθερίας προσπαθούν να εμφανιστούν σαν τιμητές των δικαιωμάτων του ανθρώπου.
Για την Ελλάδα, και η φετινή έκθεση επιδιώκει να προσαρμόσει τα ζητήματα των μειονοτήτων στους ευρύτερους σχεδιασμούς και τα σενάρια των ιμπεριαλιστών για ανακατατάξεις στην περιοχή των Βαλκανίων.
Καθόλου τυχαία, γίνεται αναφορά σε έκθεση «ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα του ΟΗΕ» τον περασμένο Μάρτη, η οποία διαπίστωσε ότι «όσοι αυτοπροσδιορίζονται εθνοτικά ως "Μακεδόνες" εξακολουθούν να υπόκεινται σε διακρίσεις και παρενοχλήσεις, και κάλεσε την κυβέρνηση να απεμπλακεί από τη διαμάχη εάν υφίσταται ή όχι "Μακεδονική" ή "Τουρκική" μειονότητα στην Ελλάδα και να εστιασθεί στα θέματα προστασίας δικαιωμάτων αυτο-προσδιορισμού και ελευθερίας έκφρασης, επιτρέποντας τη χρήση των όρων "μακεδονικό" ή "τουρκικός" σε σωματεία και οργανώσεις».
Στο ίδιο σημείο σημειώνεται η «υστέρηση στην αναγνώριση ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι, Πομάκοι, Βλάχοι, Ρομά, Αρβανίτες ή Μακεδόνες, ορισμένοι εκ των οποίων θεωρούν πως πρέπει να αναγνωριστούν ως "μειονότητες" ή "γλωσσικές μειονότητες", αλλά η κυβέρνηση αναγνωρίζει ως μειονότητα μόνο τη μουσουλμανική».
Για τις θρησκευτικές ελευθερίες σημειώνεται και πάλι ότι οι νόμοι προβλέπουν τη θρησκευτική ελευθερία, αλλά μη-ορθόδοξες ομάδες κατά καιρούς αντιμετωπίζουν διοικητικά εμπόδια και νομικούς περιορισμούς και ότι παραμένει ως κύριο πρόβλημα των μουσουλμάνων της Αθήνας η έλλειψη επίσημου τεμένους και νεκροταφείου.
Στο κεφάλαιο που αναφέρεται στην Κύπρο, η έκθεση τη χωρίζει σε δύο μέρη, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι το ένα μέρος αφορά την Κυπριακή Δημοκρατία και το άλλο την «διοικούμενη από τους Τουρκοκύπριους περιοχή», όπως αποκαλούν για ακόμα μία φορά το ψευδοκράτος, αποφεύγοντας να αναφερθούν σε εισβολή και κατοχή. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αποφεύγει επιμελώς να θίξει το ζήτημα των εποικισμών, που καταγγέλλεται και από τους Τουρκοκύπριους, παρά το ότι έχει αναγνωριστεί διεθνώς ως έγκλημα πολέμου.
Στο στόχαστρο η σοσιαλιστική Κούβα
Οχι τυχαία, οι χώρες που βρίσκονται στο στόχαστρο των ΗΠΑ είναι σε πρώτη γραμμή ηΚούβα, η Βενεζουέλα, η Συρία, το Ιράν, η Ρωσία, αλλά και η Κίνα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι εκτενείς καταγγελτικές αναφορές για τη Βενεζουέλα, την Κούβα, τη Βολιβία και άλλες χώρες της περιοχής όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου, τα δικαιώματα του συνεταιρίζεσθαι και άλλα, τη στιγμή που τη σφαγή των ιθαγενών στην Μπάγκουα τη βαπτίζει «συγκρούσεις με την αστυνομία» ή σε αντίθεση με την «πρόοδο» που έχει επιτευχθεί στην Κολομβία.
Η Κίνα, η οποία κατά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχει «φτωχές επιδόσεις» υποστηρίζοντας μάλιστα ότι η κατάσταση «σε ορισμένες περιοχές χειροτέρεψε», ήδη αντέδρασε με πολύ έντονο τρόπο δίδοντας στη δημοσιότητα τη δική της έκθεση όσον αφορά την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις ΗΠΑ και τις «σοβαρές παραβιάσεις» που λαμβάνουν χώρα χωρίς να γίνεται αναφορά στα εξόφθαλμα εγκλήματα σε διάφορες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΕΪΤ ΝΤΙΠΑΡΤΜΕΝΤ - ΗΠΑ Νέα πρόκληση στα ανθρώπινα δικαιώματα


ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΕΪΤ ΝΤΙΠΑΡΤΜΕΝΤ - ΗΠΑ
Νέα πρόκληση στα ανθρώπινα δικαιώματα
ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--
Θεματοφύλακας για άλλη μία φορά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αυτοανακηρύσσονται οι ΗΠΑ, με κριτήρια που κάνουν το... μαύρο άσπρο. Ασκούν δριμεία κριτική στην Κίνα, στη Ρωσία και την Αίγυπτο για τις παραβιάσεις τους στον τομέα των ανθρωπίνων ελευθεριών, καθώς και στο Ιράν, στην Κούβα και τη Βενεζουέλα. Τονίζεται ότι οι ΗΠΑ δεσμεύονται πως και οι «ίδιες θα υπερασπιστούν στη χώρα τους» τις «αξίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα»... όπως π.χ. το κάνουν στο Αφγανιστάν ή στο Ιράκ.
Στην ετήσια έκθεση για τα δικαιώματα του ανθρώπου, που δημοσιοποιήθηκε χτες από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (πρόκειται για στοιχεία του 2008), οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές επικαλούνται έντεκα χώρες στις οποίες η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιδεινώθηκε το 2008: Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Ερυθραία, Μαυριτανία, Ζιμπάμπουε, Κίνα, Αρμενία, Αίγυπτος, Ιράν, Σρι Λάνκα, Κούβα και Βενεζουέλα.
Από τις περίπου 40 χώρες που αναφέρονται στην ετήσια έκθεση, κατά τις ΗΠΑ σημειώνουν μια πρόοδο στον τομέα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μόνο η Ταϊλάνδη, το Μπαγκλαντές, το Ιράκ, η Κολομβία (σ.σ. ειδικά αυτή και αν έχει... πρόοδο, με τόσες διώξεις κατά αγωνιστών) και η Γουατεμάλα. Οι χώρες όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα συστηματικά παραβιάζονται, παραμένουν οι ίδιες κατά την Ουάσινγκτον: Μιανμάρ, Λευκορωσία, Βόρεια Κορέα, Τυνησία και Ουζμπεκιστάν.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Κοίτα ποιος μιλάει...



Κοίτα ποιος μιλάει...
Οι Αμερικανοί θεωρούν τον εαυτό τους τον πλέον αρμόδιο να κρίνει τις επιδόσεις των υπολοίπων χωρών του κόσμου σε ό,τι αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλωστε ολόκληρος ο πλανήτης γνωρίζει ότι τη σφαγή και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας την προκάλεσαν στο όνομα του «ανθρωπισμού»... Την επέμβαση στο Αφγανιστάν στο όνομα της «ελευθερίας»... και την κατοχή του Ιράκ στο όνομα της «δημοκρατίας». Για τους ίδιους λόγους επίσης έριξαν τις ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία το 1945, αλλά και έχουν συμμετάσχει, οργανώσει ή κατευθύνει πάνω από 250 στρατιωτικού τύπου επεμβάσεις και πραξικοπήματα σε σειρά χώρες από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και εντεύθεν...
***
Το ένα θέμα με τις ΗΠΑ και την ευχέρειά τους να καθίστανται (ιερο)εξεταστές των άλλων περί τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι το «τι λέει» η έκθεσή τους.
Ασφαλής απόδειξη περί του «τι λένε» οι Αμερικάνοι είναι και τούτο: ότι μεταξύ των χωρών που κατατάσσουν σε όσες καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα συμπεριλαμβάνονται (μονίμως) η Κούβα και η Βενεζουέλα. Αντιθέτως, στην έκθεσή τους, ανάμεσα σε εκείνες τις χώρες που σημειώνουν πρόοδο στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι η Ταϊλάνδη, η Κολομβία και το... Ιράκ!
*
Είναι προφανές ότι αυτού του είδους η κατάταξη δεν υπαγορεύεται από κανενός είδους πολιτική και διπλωματική μονομέρεια (προς Θεού!), αλλά από... γνήσιο αμερικανικό ενδιαφέρον για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Τα ίδια κριτήρια πρυτανεύουν και όταν, αναφερόμενες ειδικά στην Ελλάδα, οι ΗΠΑ (κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών) βαφτίζουν τη μουσουλμανική μειονότητα, σαν «εθνική μειονότητα»...
*
Παρεμπιπτόντως, να θυμίσουμε ορισμένες από τις «ανθρωπιστικές» επιδόσεις σε χώρες όπου οι ΗΠΑ επιδαψιλεύουν εύσημα «προόδου» στο σεβασμό του ανθρώπου:
Στην Ταϊλάνδη φυλακίζονται άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή γράφουν μυθιστορήματα που υπάρχει υπόνοια ότι μπορεί να θίγουν τον πρίγκιπα της χώρας. Στην Κολομβία, δίπλα στην επίσημη κρατική τρομοκρατία, σημειώνονται σχεδόν καθημερινά δολοφονίες δημοκρατών από παραστρατιωτικές και παρακρατικές ομάδες. Για το Ιράκ, δε, η ύπαρξη των «Αμπού Γκράιμπ» καθιστά περιττή κάθε άλλη αναφορά.
***
Το άλλο θέμα με την έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, πέρα από το «τι λέει», είναι το «ποιος το λέει», το «ποιος μιλάει» δηλαδή.
*
Αυτοί που μιλάνε, λοιπόν, για διακρίσεις όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι εκείνοι που στο εσωτερικό της χώρας τους (σύμφωνα με την έκθεση του «Pew Center») έχουν επιβάλει τα εξής:
Οι έγκλειστοι στις αμερικανικές φυλακές ξεπερνούν τα 2,3 εκατομμύρια ανθρώπους. Πράγμα που σημαίνει ότι ο ένας στους 99 ενηλίκους στις ΗΠΑ, είναι φυλακισμένος. Οσον αφορά τις διακρίσεις, η πιθανότητα εγκλεισμού στη φυλακή κάποιου που δεν είναι λευκός εκτοξεύεται: Ανάμεσα στους μαύρους ο ένας στους 15 είναι έγκλειστος και ανάμεσα στους ισπανόφωνους φυλακισμένος είναι ο ένας στους 36. Αν δηλαδή είσαι μαύρος ή ισπανόφωνος στις ΗΠΑ έχεις 6 φορές και 3 φορές, αντίστοιχα, περισσότερες πιθανότητες να βρεθείς στη φυλακή απ' ό,τι αν ήσουν λευκός. Σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν ειδικά στο γυναικείο πληθυσμό, μεταξύ 35 - 39 ετών φυλακισμένη είναι η μια στις 355 λευκές γυναίκες, αντίθετα στις μαύρες γυναίκες φυλακισμένη είναι η μία στις 100. Επιπλέον η Πολιτεία με το μεγαλύτερο αριθμό φυλακισμένων στις ΗΠΑ είναι το Τέξας (πάνω από 170.000 έγκλειστοι). Το Τέξας, υπενθυμίζουμε, είναι η έδρα του Μπους, προέδρου των ΗΠΑ κατά το έτος 2008, έτος στο οποίο αφορά η έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ...

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΗΠΑ Φυλακές: χρυσωρυχείο για το κεφάλαιο



ΗΠΑ
Φυλακές: χρυσωρυχείο για το κεφάλαιο
Προετοιμασίες για την αντιμετώπιση του «εχθρού λαού»
«Νηπιαγωγεία και όχι φυλακές» το σύνθημα που δέσποζε στη συγκέντρωση στο Οκλαντ ενάντια στη χρηματοδότηση του βιομηχανικού συμπλέγματος των φυλακών
Η «σιδερένια πυγμή» ίσως θα πρέπει να ήταν ο τίτλος του σχεδίου προϋπολογισμού για το οικονομικό έτος 2013, το οποίο ξεκινά το Σεπτέμβρη, που κατέθεσε ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος θα διεκδικήσει με πολλές «αξιώσεις» την ανανέωση της θητείας του στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές.
«Σιδερένια πυγμή» όχι μόνο εξαιτίας της μετατόπισης, αναγκαστικής εν μέρει εξαιτίας της καπιταλιστικής κρίσης, του επίκεντρου των ιμπεριαλιστικών τους επιδιώξεων στην Ασία και τον Ειρηνικό. Ούτε μόνο της σχεδιαζόμενης σταδιακής μετατροπής του πλανήτη σε πολεμικό πεδίο.
Η «Σιδερένια πυγμή» απευθύνεται κυρίως στο εσωτερικό των ΗΠΑ και δεν αφορά μόνο τις σαρωτικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και ειδικότερα στην Παιδεία και στα προγράμματα περίθαλψης των ηλικιωμένων και των ανέργων, Medicare και Medicaid. Ορισμένες λεπτομέρειες ή τμήματα του σχεδίου του προϋπολογισμού είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικές για το τι μέλλει γενέσθαι για τον αμερικανικό λαό. Παραδείγματος χάριν: παρά τις αθρόες περικοπές σε όλο σχεδόν το εύρος των ομοσπονδιακών δαπανών, «μεγάλος κερδισμένος», σύμφωνα με το περιοδικό «Mother Jones», ανακηρύσσεται η Υπηρεσία Σωφρονιστικών Ιδρυμάτων (ΒΟΡ) -μία από τις μεγαλύτερες υπηρεσίες- για την οποία εν αντιθέσει με την επιβαλλόμενη λιτότητα, προβλέπεται αύξηση των δαπανών κατά 4,2% που θα σημάνει ότι τα κονδύλια θα φτάσουν στα 6,9 δισεκατομμύρια δολάρια.
Αύξηση παρά το γεγονός ότι ο αριθμός των φυλακισμένων για πρώτη φορά καταγράφει πτωτική τάση εξαιτίας της σταθερής μείωσης των ποσοστών των βίαιων εγκλημάτων σε συνδυασμό με τα συνεχή ελλείμματα των προϋπολογισμών των σωφρονιστικών ιδρυμάτων και τις αθρόες αγωγές εναντίον των συνθηκών κράτησης και των βασανιστηρίων όπως ανέφερε σε έκθεσή του το κέντρο ερευνών Pew Center. Είναι προφανές ότι η προβλεπόμενη αύξηση των κονδυλίων για τις ομοσπονδιακές φυλακές και σε αυτές δεν υπολογίζονται οι ιδιωτικές φυλακές, δεν επιβάλλεται από την αναγκαιότητα αλλά γίνεται στα πλαίσια της «προετοιμασίας».
Αντιμετωπίζοντας τον «εσωτερικό εχθρό»
Προετοιμασίας που συντελείται μεθοδικά με την εντατικοποίηση της στρατιωτικοποίησης της αστυνομίας και στελέχωσή της με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τη σάρωση των ατομικών δικαιωμάτων και των συνταγματικών και κοινωνικών ελευθεριών με πρόσχημα την 11ηΣεπτεμβρίου και τη μεθόδευση για τη δραστηριοποίηση του στρατού στην αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού».
Πρόβλεψη του νέου «αμυντικού δόγματος», «του «αέναου πολέμου», που περιλαμβάνει και το έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών επιτρέποντας τη σύλληψη και την κράτηση «υπόπτων για τρομοκρατία» επ' αόριστο, ακόμη και Αμερικανών πολιτών, και όπου τρομοκράτης μπορεί - βάσει των διατάξεων του νόμου - να είναι τελικά οποιοσδήποτε «...που απειλεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους». Είναι το νομοσχέδιο που επισφράγισε τη μετατροπή των ΗΠΑ σε «αστυνομικό κράτος», ασχέτως εάν ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα για καθαρά προεκλογικούς και δημαγωγικούς λόγους εξαιτίας της κατακραυγής και του κύματος των προσφυγών για την αντισυνταγματικότητα του νόμου, εξέδωσε πριν μερικές ημέρες ένα «διάταγμα» όπου «εξαιρεί» τους Αμερικανούς πολίτες.
Κέρδισε τις «εντυπώσεις» και τον αναγκαίο χρόνο καθώς γνώριζε, αφ' ενός, ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης προετοίμαζε το «νομικό πλαίσιο» για την ερμηνεία του Συντάγματος που θα δώσει το πράσινο φως για την εφαρμογή του νόμου και, αφ' ετέρου, ότι βρισκόταν σε εξέλιξη στα δύο Σώματα του Κογκρέσου η ψηφοφορία για το θέσπιση του νόμου H.R. 347, ή «Federal Restricted Buildings and Grounds Improvement Act of 2011» που όχι μόνο ποινικοποιεί αλλά πλέον κατατάσσει και ως «κακούργημα» -που σημαίνει ότι επισείει ποινές πολυετούς κάθειρξης- τις κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα το τελευταίο χρονικό διάστημα από το αποκαλούμενο κίνημα «Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ».
Ο νόμος που σημειωτέον έγινε ομοφώνως δεκτός, από Ρεπουμπλικανούς και Δημοκρατικούς απαγορεύει την είσοδο και την πρόσβαση σε κτίρια ή και περιοχές που έχουν χαρακτηριστεί «περιορισμένης πρόσβασης», καθώς μπορεί να είναι σε αυτά ο Πρόεδρος, αξιωματούχοι ή οι μυστικές υπηρεσίες ή «που μπορεί να λάβει χώρα ένα γεγονός ή εκδήλωση εθνικής σημασίας». Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι οτιδήποτε μπορεί να χαρακτηριστεί ως «γεγονός εθνικής σημασίας», ειδικότερα οι κινητοποιήσεις και οι διαδηλώσεις που προετοιμάζονται για τα εθνικά συνέδρια των δύο κομμάτων αυτό το καλοκαίρι και η Σύνοδος του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στο Σικάγο στις 18 και 19 Μαϊου καθώς και η Σύνοδος της G8 που και αυτή ήταν προγραμματισμένη να διεξαχθεί στο Σικάγο τον Ιούνη και θα φιλοξενηθεί τελικά στο Καμπ Ντέιβιντ, όπως ανακοίνωσε τις προηγούμενες ημέρες ο Λευκός Οίκος. Την περασμένη Δευτέρα δε, ο υπουργός Δικαιοσύνης Ερικ Χόλντερ σε ομιλία του στο Northwestern University School of Law, ανέλυσε το «νομικό πλαίσιο» του «δικαιώματος» της αμερικανικής κυβέρνησης να «δολοφονεί» Αμερικανούς οι οποίοι σχεδιάζουν επιθέσεις εναντίον των ΗΠΑ, οπουδήποτε στον κόσμο, εάν υπάρχει άμεση απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και η σύλληψή τους δεν είναι εφικτή.
Οι προβλέψεις του προϋπολογισμού του 2013 και κυρίως οι ενέργειες της κυβέρνησης Ομπάμα, επιβεβαιώνουν όσους αναλυτές έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου, ότι ανοίγεται ο δρόμος για πολλαπλά «Γκουαντάναμο» και εντός των ΗΠΑ. «Γκουαντάναμο» που εκτός των υπηρεσιών που θα προσφέρει στην «εθνική ασφάλεια» θα προσφέρει και εκατομμύρια φτηνά εργατικά χέρια για τις πολυεθνικές, καθώς εδώ και δεκαετίες οι αμερικανικές φυλακές δε σωφρονίζουν αλλά έχουν μετατραπεί σε «βιομηχανικό σύμπλεγμα». «Το βιομηχανικό σύμπλεγμα των φυλακών» που επιβάλλει μία «νέα μορφή δουλείας».
Πληθυσμιακή έκρηξη των εγκλείστων
«Η εργασία απελευθερώνει» έγραφαν συνήθως τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και η ρήση επανέρχεται με δριμύτητα στις ΗΠΑ, ειδικά υπό το σκεπτικό ότι η καταναγκαστική εργασία των κρατουμένων έχει τις ρίζες της στην εποχή της δουλείας. Επρόκειτο για το σύστημα της «πρόσληψης κρατουμένων», που πρωτοεφαρμόστηκε μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο (1851-65) και με προσχήματα -ανύπαρκτα μικροπαραπτώματα ή υποτιθέμενα χρέη προς τους πρώην ιδιοκτήτες- οι σκλάβοι που απελευθερώνονταν συλλαμβάνονταν και συνέχιζαν να δουλεύουν δωρεάν για τα πρώην αφεντικά τους.
Στον 21ο αιώνα, καθώς φαίνεται, ελάχιστα έχουν αλλάξει, απλά ο πληθυσμός των κρατουμένων στις ΗΠΑ έχει πολλαπλασιαστεί, ενώ η πραγματική έκρηξη του «πληθυσμού των φυλακισμένων» πραγματοποιήθηκε στα χρόνια του πρώην Προέδρου Μπιλ Κλίντον, όταν το 2000 ξεπέρασαν το «ψυχολογικό όριο» των 2.000.000 κρατουμένων.
Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης (BJS) 2.266.800 ενήλικες ήταν κρατούμενοι στις ομοσπονδιακές, πολιτειακές και κοινοτικές φυλακές στα τέλη του 2010, δηλαδή το 7% του ενήλικου πληθυσμού των ΗΠΑ. Επιπροσθέτως, 4.993.667 ενήλικοι μέχρι τα τέλη του 2009 βρίσκονταν υπό το καθεστώς της αποφυλάκισης με εγγύηση ή με αναστολή. Συνολικά 7.225.000 ενήλικοι βρίσκονταν, με οποιοδήποτε τρόπο εντός του σωφρονιστικού συστήματος και σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται οι μετανάστες χωρίς χαρτιά που στοιβάζονται προς απέλαση στα κέντρα κράτησης που ολοένα πληθαίνουν και οι ανήλικοι.
Ενδεικτικό είναι ότι παρότι ο συνολικός πληθυσμός των ΗΠΑ αντιστοιχεί μόλις στο 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, στις ΗΠΑ βρίσκεται το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού των κρατουμένων. Πριν από δέκα χρόνια στις ΗΠΑ υπήρχαν μόλις 5 ιδιωτικές φυλακές, σήμερα υπάρχουν περισσότερες από 100 και ο αριθμός τους θα τριπλασιαστεί την επόμενη δεκαετία σύμφωνα με τις προβλέψεις.
Ο πληθυσμός των εγκλείστων, εκ των οποίων μόλις ένα στους δέκα κρατείται για βίαια εγκλήματα, αποτελεί το πλέον προσοδοφόρο εργατικό δυναμικό για τη βιομηχανία των φυλακών, που προσφέρει στις πολυεθνικές επιχειρήσεις τεράστια κέρδη αφού δουλεύει για διάφορες βιομηχανίες για ψίχουλα και χωρίς κανένα φυσικά δικαίωμα όπως το δικαίωμα της απεργίας, δίχως καμία εργασιακή ασφάλεια και φυσικά δίχως επιδόματα και υπερωρίες, διακοπές ή αργίες, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ή συνταξιοδοτικά προγράμματα, τη στιγμή που όλοι οι εργαζόμενοί τους είναι πλήρους απασχόλησης, ενώ αν δεν τους αρέσει το ωρομίσθιο των 17 σεντς, 24 σεντς μέχρι 1,2 δολάρια το μέγιστο την ώρα και αρνούνται να εργαστούν, απλώς κλειδώνονται στα κελιά απομόνωσης ή ξυλοκοπούνται ή χάνουν προνόμια όπως επισκεπτήρια κλπ.
Οι κρατούμενοι σε διάφορες φυλακές, είτε «δημόσιες» είτε «ιδιωτικές» κατασκευάζουν σχεδόν τα πάντα. Από πυραύλους μέχρι έπιπλα γραφείου.
Το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των φυλακών
Η λίστα των εταιρειών που έχουν επεκτείνει τις δραστηριότητές τους εντός των φυλακών είναι τεράστια. ΙBM, Motorola, Microsoft, AT&T, Wireless, Texas Instrument, Dell, Compaq, Honeywell, Hewlett-Packard, Nortel, Lucent Technologies, 3Com, Intel, Northern Telecom, TWA, Nordstrom's, Revlon, Macy's, Pierre Cardin, Target Stores, JC Penney Walmart κ.ά. Ειδικότερα, στις ομοσπονδιακές φυλακές την ανάθεση των «έργων» την έχει αναλάβει το UNICOR, μία οιονεί δημόσια υπηρεσία με κερδοσκοπικό χαρακτήρα, που ανήκει στο ΒΟΡ, δηλαδή την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Η UNICOR είναι εξαιρετικά σημαντική για το Πεντάγωνο και τη στρατιωτική βιομηχανία των ΗΠΑ καθώς οι κρατούμενοι κατασκευάζουν συστήματα και εξαρτήματα για πυραύλους «Πάτριοτ» (Patriot Advanced Capability3), εκτοξευτήρες για TOW (Tube-launched, Optically tracked, Wire-guided) αντιαρματικούς πυραύλους και άλλα συστήματα κατευθυνόμενων πυραύλων σύμφωνα με έρευνα του Τζάστιν Ρόρλιχ που δημοσιεύθηκε στο «World in Review». Επίσης, κατασκευάζουν συστήματα για την McDonnell Douglas, τη Boeing για την General Dynamics, την Lockheed Martin την BAE Systems κ.ά. Επίσης, συσκευές νυχτερινής όρασης, αλεξίσφαιρα γιλέκα, στολές παραλλαγής, κράνη, αρβύλες, τηλεπικοινωνιακά συστήματα, όπλα, βλήματα, νάρκες ακόμη και παγούρια για τον αμερικανικό στρατό. Πρόκειται για τη στρατιά των δούλων, στην κυριολεξία, που κατασκευάζουν το τόσο απαραίτητο στρατιωτικό υλικό για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ.
«Η παραχώρηση φυλακισμένων για εργασία σε ιδιωτικές εταιρείες αποτελεί κίνητρο για φυλάκιση ακόμη περισσότερων ανθρώπων. Οι φυλακές εξαρτώνται από αυτό το εισόδημα. Οι μέτοχοι των εταιρειών που βγάζουν χρήματα από την εργασία των φυλακισμένων πιέζουν για μεγαλύτερες ποινές, έτσι ώστε να επεκτείνουν την εργατική τους δύναμη. Το σύστημα τροφοδοτεί τον ίδιο του τον εαυτό» αναφέρει έκθεση της οργάνωσης Sentencing Project.
Ετσι εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στο Μεξικό, στη συναρμολόγηση (μακιλαδόρας), μετακόμισαν στις φυλακές Σαν Κουέντιν της Καλιφόρνια. Στο Τέξας εταιρεία απέλυσε και τους 150 εργαζόμενους που απασχολούσε και ανέθεσε το έργο στην ιδιωτική φυλακή Λόκχαρντ του Τέξας που πριν οι κρατούμενοι κατασκεύαζαν πλακέτες κυκλωμάτων για την ΙΒΜ και την Compaq. Οι κρατούμενοι στο Τενεσί ράβουν τζιν και ρούχα για τις αλυσίδες λιανικής Kmart και JC Penney...
Το κλίμα που επικρατεί αποτυπώνεται στις δηλώσεις του μέλους της Βουλής των Αντιπροσώπων από το Ορεγκον, Κέβιν Μάνιξ, που κάλεσε ανοιχτά τη Nike να επιστρέψει: «Παρατήστε την Ινδονησία, ξεχάστε τα έξοδα μεταφοράς. Εχουμε ανταγωνιστικούς μισθούς και εργασία στις φυλακές. Το κέρδος είναι εδώ». Και θα αυξηθεί αφού η κυβέρνηση Ομπάμα προβλέπει για την «επέκταση των φυλακών» δηλαδή των σκλαβοπάζαρων.


Χριστίνα ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Οι πραγματικές αιτίες του πυρηνικού εφιάλτη στην Φουκουσίμα


ΙΑΠΩΝΙΑ - ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Οι πραγματικές αιτίες του πυρηνικού εφιάλτη στην Φουκουσίμα
Στιγμιότυπο από τις καταστροφές στον υπ'αριθμόν 4 πυρηνικό αντιδραστήρα της Φουκουσίμα τον περασμένο Μάρτη...
Πέρσι, σαν σήμερα, 11/3, στις 14.46 τοπική ώρα (7.46 πμ ώρα Ελλάδας), η βορειοανατολική Ιαπωνία συγκλονίζεται από σεισμό 9 Ρίχτερ. Τρία λεπτά μετά, γίνεται προειδοποίηση για τσουνάμι, το οποίο, φθάνοντας ενίοτε και τα 25 μέτρα ύψος, σαρώνει τα πάντα: Ανθρώπους, ζώα, εργοστάσια, σπίτια, μαγαζιά, λεωφόρους, τρένα, φορτηγά, χωράφια και πλοία. Μέσα σε δευτερόλεπτα οι κόποι μιας ζωής, ο πολιτισμός και η υψηλή τεχνολογία δεκαετιών μετατρέπονται σε βρεμένα ερείπια εκατομμυρίων τόνων. Ομως, τα χειρότερα δεν είχαν τελειώσει για το δοκιμαζόμενο ιαπωνικό λαό...
Ωρες μετά το σεισμό και το πρώτο σοκ που προκαλούν διεθνώς οι σε (απευθείας μετάδοση!) εικόνες από τον καταστροφικό εγκέλαδο και το γιγαντιαίο τσουνάμι, σημαίνει κόκκινος συναγερμός στο πυρηνικό συγκρότημα της βορειοανατολικής νομαρχίας Φουκουσίμα. Αντίθετα με τις ορατές καταστροφές των 9 Ρίχτερ και του τσουνάμι, το αόρατο νέφος της ραδιενέργειας αρχίζει να στραγγαλίζει την υγεία και τη ζωή αρχικά των δεκάδων εργαζομένων στο εργοστάσιο της ιδιωτικής εταιρίας ΤEPCO (ΤΕΠΚΟ) και στη συνέχεια των εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων της.
Ο απολογισμός του χειρότερου εφιάλτη καταστροφής της Ιαπωνίας, μετά τους πυρηνικούς ολέθρους της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, είναι οικτρός: Οι νεκροί ανέρχονται σε 15.846. Οι αγνοούμενοι φθάνουν τους 3.317. Οι τραυματίες είναι 6.011. Οι πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα φθάνουν τους 341.411. Οσο για τις υλικές ζημιές; Σε πρώτη φάση καταμετρούνται 128.558 ολοσχερώς διαλυμένα κτίρια. Αλλα 916.883 υφίστανται μερικές καταστροφές, ενώ συνολικά συσσωρεύονται πάνω από 20 εκατομμύρια τόνοι απορριμάτων και ερειπίων στις περιοχές Μιγιάγκι, Ιουάτε και Φουκουσίμα που επλήγησαν περισσότερο.
Τόννοι από λαμαρίνες κατεστραμμένων αυτοκινήτων παραμένουν σε περιοχές της νομαρχίας Μιγιάγκι...
Σήμερα, ένα χρόνο μετά, η Ιαπωνία μετρά τις πληγές της με το λαό να μοιράζει τις αντιδράσεις του είτε διαδηλώνοντας κατά των βιομηχανικών συμφερόντων της πυρηνικής ενέργειας, είτε παρακολουθώντας τελετές μνήμης...
Την ίδια ώρα, οι ιδιωτικές εταιρείες ενέργειας, με πρώτη την έως πέρσι παντοδύναμη TEPCO (ΤΕΠΚΟ) τίθενται στο στόχαστρο λαϊκών αντιδράσεων, ενώ η αστική κυβέρνηση του νυν πρωθυπουργού Γιοσιχίκο Νόντα επιχειρεί να εξασφαλίσει τη σωτηρία τους σχεδιάζοντας την αγορά πλειοψηφικών πακέτων μετοχών στερώντας την ίδια ώρα πολύτιμους πόρους από τον ιαπωνικό λαό...
Εγκλημα των καπιταλιστών
Ωστόσο, το τραγικό στην τριπλή καταστροφή της 11ης Μάρτη (σεισμός, τσουνάμι, πυρηνικό δυστύχημα) είναι πως τα περισσότερα θύματα και οι μεγαλύτερες καταστροφές δεν προκλήθηκαν από τον ισχυρότατο εγκέλαδο των 9 Ρίχτερ (λόγω των αυστηρών αντισεισμικών οικοδομικών προδιαγραφών που εφαρμόζονται και τηρούνται -στις περισσότερες περιπτώσεις- στην Ιαπωνία) αλλά εξαιτίας του τσουνάμι. Από την άλλη, ούτε καν αυτά τα τρομερά φαινόμενα καταστροφής δεν οδήγησαν άμεσα στο πυρηνικό δυστύχημα του συγκροτήματος στη Φουκουσίμα, όπου η διαρροή ραδιενέργειας συνεχίζεται ως σήμερα...
Στη Φουκουσίμα, δηλαδή, το πυρηνικό δυστύχημα στους αντιδραστήρες δεν προκλήθηκε μόνον γιατί είχαμε σεισμό 9 Ρίχτερ και τσουνάμι, αλλά διότι επρόκειτο για πεπαλαιωμένους πυρηνικούς σταθμούς κατασκευασμένους 40 χρόνια πριν, με προδιαγραφές για αντοχή το πολύ σε σεισμούς 6,5 Ρίχτερ ενώ είχαν κτιστεί πάνω σε επικίνδυνα, σεισμογενή ρήγματα! Γιατί; Μα διότι οι καπιταλιστές σε αγαστή συνεργασία με τις αστικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών, έβαζαν μονίμως σε πρώτη μοίρα τα κέρδη αντί την υγεία και την ασφάλεια του ιαπωνικού λαού. Με άλλα λόγια, η μοναδική προτεραιότητα της παντοδύναμης τότε εταιρίας ενέργειας TEPCO (στην οποία ανήκει το πυρηνικό συγκρότημα στη Φουκουσίμα) ήταν η σταθερή παραγωγή ενέργειας - με κάθε κόστος... Ακόμη και από χαλασμένους, ελαττωματικούς ή κατασκευαστικώς ξεπερασμένους πυρηνικούς αντιδραστήρες! Ακόμη και με κακοπληρωμένους και εξαντλημένους από τις συνεχείς υπερωρίες εργάτες και επιστημονικό προσωπικό...
Ετσι, η περίπτωση της Φουκουσίμα είναι μία ακόμη απόδειξη του τι συμβαίνει όταν η παραγωγή, μεταφορά και διανομή ενέργειας παραδοθεί στα ιδιωτικά κεφάλαια ή και σε κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που βάζουν ως πρώτη προτεραιότητα τα κέρδη και την ευημερία του μεγάλου κεφαλαίου. Ενας τέτοιος συνδυασμός δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε συστηματικές, εγκληματικές παραλήψεις, λάθη, και «ατυχήματα» που στην ουσία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν οι εφαρμογές της τεχνολογίας και της επιστήμης είχαν ως επίκεντρο την ανθρώπινη ευημερία και υπήρχε κοινωνικός εργατικός έλεγχος.
Ως γνωστόν, τόσο η εταιρία «Tepco» και άλλες οκτώ ιαπωνικές ιδιωτικές εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας δημιουργήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του '50. Εκτοτε δεν απέκτησαν και τα καλύτερα «βιογραφικά». Ιδιαίτερα όσον αφορά σε θέματα ασφάλειας, λειτουργίας και συντήρησης των πυρηνικών αντιδραστήρων, όσο και από την πλευρά της απόκρυψης σοβαρών σφαλμάτων και ατυχημάτων από τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες...
Τον Αύγουστο του 2002, η ιαπωνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι η TEPCO είχε παρουσιάσει ψεύτικα στοιχεία στη διάρκεια επιθεωρήσεων ρουτίνας για τον έλεγχο των πυρηνικών εργοστασίων και ότι ήταν ένοχη για τη συστηματική απόκρυψη συμβάντων σχετικά με την ασφάλεια των σταθμών. Το Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς, ο τότε πρόεδρος της TEPCO, Χιρόσι Αράκι και άλλα στελέχη της εταιρείας υποχρεώθηκαν σε παραίτηση, καθώς δεν μπορούσαν πλέον να κρύψουν ότι για πάνω από 20 χρόνια (από το 1977 ως το 2002) και σε τουλάχιστον 200 περιπτώσεις υπέβαλαν ψευδή τεχνικά στοιχεία στις αρμόδιες αρχές!
Το 2007, η εταιρεία αναγκάστηκε να δημοσιοποιήσει εσωτερική έρευνα που κατέγραφε έναν άλλο μεγάλο αριθμό «συμβάντων» σε πυρηνικούς σταθμούς της χώρας, δίχως ωστόσο κανένας «υπεύθυνος» να παραιτηθεί ή να τιμωρηθεί.
Γνώριζαν αλλά σιωπούσαν...
Αποκαλύψεις για το βρώμικο παρελθόν της εταιρείας έγιναν και από τη γνωστή ιστοσελίδαWikileaks, με βάση τηλεγραφήματα Αμερικανών διπλωματών από την πρεσβεία στο Τόκιο προς την Ουάσιγκτον.
Σε ορισμένα απ' αυτά φανερώνεται πως και η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) γνώριζε για τα σοβαρά προβλήματα ασφαλείας που παρουσιάζουν αρκετά από τα 55 πυρηνικά εργοστάσια στην Ιαπωνία, προειδοποιώντας πως ορισμένα εξ αυτών λόγω παλαιότητας (με ηλικία 30-40 χρόνων), δε θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν σε σεισμούς άνω των 6,5 Ρίχτερ. Ειδικότερα, αξιωματούχοι της ΙΑΕΑ το Δεκέμβρη του 2008, με αφορμή τη σύνοδο ειδικών στο Τόκιο, σημείωναν σε Ιάπωνες συναδέλφους τους πως εκτός των άλλων οι κανονισμοί ασφαλείας για τη λειτουργία των πυρηνικών σταθμών ήταν ξεπερασμένοι, ενώ «ισχυροί σεισμοί θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρό πρόβλημα» για ορισμένα απ' αυτά...
Η ιαπωνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε έκτοτε να «αναβαθμίσει» όπως όπως κάποια κτίρια και ορισμένους κανονισμούς ασφαλείας σε πυρηνικούς σταθμούς, ωστόσο τα ληφθέντα μέτρα ήταν ανεπαρκή... Ιδιαίτερα όσον αφορά στο πυρηνικό συγκρότημα της Φουκουσίμα, η ιαπωνική κυβέρνηση έφτιαξε μόλις ένα «Κέντρο Αντιμετώπισης Κρίσεων»!
Σε άλλα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας καταγράφονται οι ανησυχίες ειδικών, για το γεγονός πως οι κανονισμοί ασφαλείας για την προστασία των πυρηνικών σταθμών στην Ιαπωνία είχαν ενημερωθεί μόλις...τρεις φορές μέσα στα τελευταία 35 χρόνια!
Παράλληλα, οι Αμερικανοί διπλωμάτες έκαναν αναλυτικές αναφορές σε εκθέσεις σεισμολόγων που προέβλεπαν ισχυρές πιθανότητες για σεισμό πάνω από 7 ή και 8 Ρίχτερ... Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση δικαστηρίου της περιοχής Καναζάουα, που διέταξε την «Hokuriku», (άλλη μία ιαπωνική εταιρεία παραγωγής ηλεκτρενέργειας από πυρηνικούς σταθμούς), να κλείσει τον υπ' αριθμόν 2 πυρηνικό σταθμό στην δυτική περιοχή Shikaθεωρώντας βάσιμες τις ανησυχίες κατοίκων της περιοχής πως το συγκεκριμένο πυρηνικό συγκρότημα δεν θα άντεχε σε έναν σεισμό ισχυρότερο των 7 Ρίχτερ. Τι έκανε η κυβέρνηση; Εκανε έφεση κατά της απόφασης, την οποία ακύρωσε στη συνέχεια ανώτερο δικαστήριο το 2009...
Για τους πεπαλαιωμένους πυρηνικούς σταθμούς στη χώρα και το ενδεχόμενο σοβαρού πυρηνικού ατυχήματος από σεισμό και τσουνάμι είχε προειδοποιήσει από το 2006 στην ιαπωνική Βουλή ο εκπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιαπωνίας, Γιοσίι Χιντεκάτσου. Απαιτούσε μάλιστα τη λήψη μέτρων ασφαλείας και την εξασφάλιση των απαραίτητων κονδυλίων για τον εκσυγχρονισμό των συστημάτων ψύξης στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, προκειμένου να αποφευχθεί η τήξη των πυρήνων τους με αναμενόμενες καταστροφικές συνέπειες. Ωστόσο, οι προειδοποιήσεις των κομμουνιστών όπως και πολλών επιστημόνων εδώ και πολλά χρόνια αγνοήθηκαν (για ευνόητους λόγους...) από τις αστικές κυβερνήσεις και τα μονοπώλια.
Ανάβει ο ανταγωνισμός των εταιρειών
Σήμερα λειτουργούν στην Ιαπωνία μόνον 2 από τους 54 πυρηνικούς αντιδραστήρες λόγω εξονυχιστικών ελέγχων, συντήρησης και εφαρμογής νέων, αυστηρότερων κανονισμών λειτουργίας. Εντούτοις, δεν αποκλείεται μέχρι το καλοκαίρι να επαναλειτουργήσουν οι περισσότεροι, σύμφωνα με τον υπουργό Εμπορίου Γιούκιο Εντάνο, γιατί τότε θα υπάρξει ακόμη μεγαλύτερη ενεργειακή ζήτηση σε συνδυασμό με τις ανοδικές τιμές πώλησης πετρελαίου διεθνώς...
Ωστόσο, ο πυρηνικός εφιάλτης της Φουκουσίμα δεν έχει φέρει τα πάνω κάτω μόνον στη βιομηχανία παραγωγής ενέργειας στην Ιαπωνία αλλά και διεθνώς. Και αφού η κατασκευή θα αφορά σαφώς μικρότερο αριθμό πυρηνικών σταθμών, αγριεύει συνεπώς ο ανταγωνισμός μεταξύ των κατασκευαστριών εταιρειών, που αναμένεται να γίνει πιο λυσσαλέος ιδιαίτερα ανάμεσα σε (φθηνότερες) ρωσικές και νοτιοκορεατικές εταιρείες απ' τη μια, και τις (ακριβότερες) ευρωπαϊκές, ιαπωνικές και αμερικανικές εταιρείες, απ' την άλλη.....
Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν τη Φουκουσίμα, υπήρχαν σχέδια για την κατασκευή πάνω από 300 πυρηνικών εργοστασίων παγκοσμίως, τα περισσότερα σε χώρες με ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες, όπως η Κίνα, η Ινδία, αλλά και χώρες της Μ. Ανατολής και της Ανατολικής Ευρώπης (π.χ. Τσεχία)...
Σήμερα οι υπό κατασκευή νέοι πυρηνικοί αντιδραστήρες φθάνουν τους 62 και αφορούν χώρες του ΒRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) ενώ πάνω από 158 άλλοι έχουν παραγγελθεί ή σχεδιάζεται να δημιουργηθούν (σύμφωνα με στοιχεία του «Διεθνούς Συνδέσμου Πυρηνικών Σταθμών»).
Το πρακτορείο «Ρόιτερς» σε πρόσφατη ανάλυσή του επισημαίνει χαρακτηριστικά ότι η Κίνα, που σήμερα έχει σε λειτουργία 13 πυρηνικούς αντιδραστήρες, σχεδιάζει άλλους 27 και έχει στα σκαριά προτάσεις για άλλους 160. Η Ινδία σχεδιάζει να φτιάξει 58 και η Ρωσία άλλους 44. Γι' αυτό και στο επίκεντρο του ανταγωνισμού μεταξύ τεράστιων πυρηνικών εταιρειών όπως η γαλλική «Areva», η ρωσική «ROSATOM», η νοτιοκορεατική «KEPCO», είναι η Κίνα, που αγοράζει πυρηνικούς αντιδραστήρες από όλους (Αμερικανούς, Γάλλους, Ρώσους) ενώ παράλληλα προσπαθεί να δημιουργήσει σινικές κατασκευαστικές πυρηνικές εταιρείες.
Εάν συλλογιστούμε τώρα ότι το κόστος ενός πυρηνικού εργοστασίου ανέρχεται σε αρκετά δισ. δολάρια, τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι ενδοκαπιταλιστικές αντιπαραθέσεις αφορούν ένα χορό τρισ. δολαρίων και αν μη τι άλλο θα οξυνθούν, μέσα στο επόμενο διάστημα, σημαντικά...


ΚΕΙΜΕΝΑ:
Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ


ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

«Ταξείδιον» ζωής και τέχνης


«Ταξείδιον» ζωής και τέχνης
Χρόνια τώρα, παράλληλα με τα πιο σύγχρονα ευρωπαϊκά ή ελληνικά θεατρικά έργα, η κλασική λογοτεχνία όπως και η ποίηση διεκδικούν το μερτικό τους επί σκηνής. Η θεατρική μεταφορά πεζών και ποιητικών σημαντικών κειμένων του πολιτισμού βρίσκει οπαδούς ή μιμητές και στο ελληνικό θέατρο. Αλλά και η διασκευή ελληνικών λογοτεχνικών κειμένων για το θέατρο είναι συχνή στη σύγχρονη ελληνική σκηνή.
Ο «μυθικός» μονόλογος της Αννας Κοκκίνου - υπόδειγμα δραματοποιημένης αφήγησης - βασισμένη σε κείμενα του Γεωργίου Βιζυηνούμε τίτλο «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» και σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, τη δεκαετία του '90, έδωσε ώθηση και στη δραματοποίηση πολλών αξιόλογων λογοτεχνικών έργων. Η γλώσσα, το ήθος και το ύφος συγγραφέων όπως ο Βιζυηνός, ο Παπαδιαμάντης, ο Σολωμός, ο Ροΐδης, ο Θεοτόκης, ο Παλαμάς, προκαλούν το ενδιαφέρον σκηνοθετών και δραματουργών, τα τελευταία χρόνια με επιτυχία.
«Το μόνον της ζωής του ταξείδιον»
Το αριστούργημα του Γεωργίου Βιζυηνού «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» συνεχίζεται φέτος στο θέατρο «Μεταξουργείο», από 14 Μαρτίου, κάθε Τετάρτη στις 9.00μ.μ. και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Διασκευή - σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης. Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης. Παίζουν εναλλάξ οι ηθοποιοί: Γιώργος Νικόπουλος, Δανάη Ρούσσου.
Πρόκειται για το αυτοβιογραφικό «Ταξείδιον» που έκανε ο ίδιος ο συγγραφέας, ορφανός από πατέρα, το 1859 στην ηλικία των δέκα χρόνων, πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη παραγιός σ' ένα σκληρό και τυραννικό ράφτη. Ο εγκλεισμός του στο ραφτάδικο, οι φόβοι και οι προσδοκίες του, η φαντασία του μικρού παιδιού, όταν μαθαίνει την ύστατη επιθυμία του παππού του, να ταξιδέψει μέσα στη νύχτα, πάνω σ' ένα άλογο, για να του κλείσει τα μάτια, ενορχηστρώνονται με ποίηση, ρεαλισμό και στοχασμό, σε ένα από τα σημαντικότερα διηγήματα που γράφτηκαν στην παγκόσμια ιστορία της λογοτεχνίας.
«Μόνο αν υποθέσει κανείς την απουσία του Βιζυηνού ως διηγηματογράφου από τα ελληνικά γράμματα» - σημειώνει ο Δήμος Αβδελιώδης - «θα μπορούσε ίσως να κατανοήσει πληρέστερα την ιδιαίτερη σημασία της ύπαρξής του. Θα έμοιαζε πιθανόν σαν να έλειπε ο Καβάφης από την ποίηση ή πιο σημερινά, ο Χατζιδάκις από τη μουσική. Ποιο, άραγε, θα ήταν το έλλειμμα από αυτές τις παρουσίες και τι είναι αυτό που τους συνδέει; Aς παρακάμψουμε ως συμπτωματικό στοιχείο τον τόπο γέννησης και των τριών, τη Θράκη, κι ας μείνουμε στα κοινά στοιχεία της Τέχνης, που όντας γνωστικό αντικείμενο μπορούμε να την αξιολογήσουμε μέσα από τους κανόνες και τις μεθόδους που διέπουν κάθε έντεχνη κατασκευή. Ο ίδιος ο Βιζυηνός, στην έναρξη του εν λόγω διηγήματος, παραθέτει το γοητευτικό παραμύθι του Ραφτόπουλου με τη Νεράιδα/Μητέρα τέχνη που τον εμπνέει και τον καθοδηγεί να ολοκληρώσει σε μια νύχτα το υπεράνθρωπο έργο που του ανέθεσε ο βασιλιάς, ώστε να γίνει αντάξιος του έρωτα της βασιλοπούλας και να γλιτώσει το θάνατο. Δημιουργεί, έτσι, μια θαυμάσια παραβολή της λειτουργίας και του σκοπού της τέχνης, που τίθεται από το νόμο του άλλου με όρους δραματουργικής και αισθητικής αρτιότητας τέτοιας, που να μη φαίνεται το έντεχνο της κατασκευής, στα σημεία κυρίως των συνδέσεων (χωρίς ραφή και ράμμα) και βέβαια η κατασκευή αυτή να ταιριάζει κουτί, γι' αυτό ή γι' αυτόν που είναι φτιαγμένη (να ταιριάζει σε μια βασιλοπούλα). Αλλά δεν αρκούν μόνο τούτα»!
Απλότητα και καθαρότητα
«Πρέπει το έργο της Τέχνης να είναι έτοιμο στην ώρα του, να είναι δηλαδή καίριο, αλλιώς χάνει τη δύναμή του και γίνεται παρωχημένο ή γραφικό. Ολη αυτή τη διαδικασία από τη σύλληψη ως την εκτέλεση του έργου την υποκινεί και τη διατρέχει ένας πόθος, μια ιδέα. Η ιδέα μιας ερωτευμένης μαζί του βασιλοπούλας που έχει ακούσει μόνο τη φωνή του, μα που δεν έχει ιδεί ακόμα ο ένας τον άλλον. Είναι, λοιπόν, η ιδέα του Ερωτα που ρυθμίζει το πάθος της δημιουργίας, μιας ιδέας τέτοιας που προσιδιάζει στην Πλατωνική αντίληψη γι' Αυτόν, ως έλξης και υπέρβασης προς την Αλήθεια. Η Αλήθεια πάλι δεν είναι κάτι αόριστο ή μεταφυσικό αλλά έχει σχέση με καθετί που είναι χαραγμένο ανεξίτηλα σαν πράξη, σαν ιδέα και σαν μοίρα, ώστε ακόμα κι αν θέλουμε να το λησμονήσουμε δεν μπορούμε, γιατί παραμένει εκεί χαραγμένο. Γι' αυτό, ο ερωτικός χαρακτήρας της τέχνης του Βιζυηνού, του Καβάφη, του Χατζιδάκι, ως υπέρβασης προς την Αλήθεια, είναι συνυφασμένη με τα πιο λειτουργικά στοιχεία της Τέχνης, την απλότητα, την καθαρότητα, την ταχύτητα, την έλλειψη κάθε επιτήδευσης ή άλλου σκοπού πέραν αυτής καθ' εαυτής της ερωτικής μέθεξης, ως δωρεάς και βαθιάς αίσθησης ταύτισης με τον άλλον, που δεν είναι διαφορετικός, γιατί έχει κοινές αλήθειες, τους ίδιους φόβους και τους ίδιους πόθους. Ετσι ένα έργο τέτοιας πνοής γεννά σ' εμάς απέραντη οικειότητα και μας μιλά σα να 'ναι δικό μας. Αυτή τη μοναδική χαρά και συγκίνηση μας δίδει η προαναφερόμενη Τριάδα των εξαίρετων «ραπτών» της τέχνης».
  • Παράλληλα στο Θέατρο «Μεταξουργείο», παρατείνονται μέχρι τις 25 Μαρτίου 2012, οι παραστάσεις του έργου «Μαράν Αθά» του Θωμά Ψύρρα σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία επίσης του Δήμου Αβδελιώδη με τη Γιασεμί Κηλαηδόνη. Κάθε Κυριακή στις 7.00μ.μ.

Σ. Α.


Σαμαράς: Από τη φιλαυτία στην ιδιοτέλεια
1. Οποιος φοβάται λέει ψέματα. Ο Σαμαράς λέει ψέματα στο φόβο του προσπαθώντας έτσι να τον εξορκίσει.
2. Μετά το τέλος της Πολιτικής του Ανοιξης, ο Αντώνης πέρασε μια κρίση ματαιοδοξίας, χάρη στην οποία κατέληξε στο συμπέρασμα πως έπρεπε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του. Τι πιο γενναιόδωρο να τον καταστήσει πρωθυπουργό. Τα χρόνια που βρισκόταν εκτός πολιτικής κατάφερε να κρυφτεί και να περιμένει. Από δω και στο εξής μία θα είναι η εξέλιξή του: από τη φιλαυτία στην ιδιοτέλεια.
3. Τα ψέματα του Αντώνη τον προφύλαξαν αρχικά από τον κόσμο, που βρισκόταν ήδη σε μάχη με το Μνημόνιο. Οι βουλευτές του ταυτίστηκαν με το ηρωικό άνοιγμα του αρχηγού τους, ο οποίος με σημαία την ιστορική ευθύνη απέναντι στο έθνος δεν χάριζε τίποτα, ούτε την υπογραφή του. Από τη στιγμή που λογοδοτούσε μόνο στον εαυτό του, είχε το δικαίωμα να συγχέει τις φαντασιώσεις του με την πραγματικότητα έχοντας την αυτοπεποίθηση του πρωταγωνιστή σ' ένα έργο που γράφτηκε ειδικά γι' αυτόν από δυνάμεις ουράνιες. Μια συνάντηση του πρωταγωνιστή με τα μέλη της τρόικας ήταν αρκετή για να βάλει τέλος στην παράσταση, στις πολιτικές υπερβολές, και να τον προετοιμάσει για τις μελλοντικές του μεταμορφώσεις.
4. Αδίστακτος ο Σαμαράς προσπάθησε να δικαιολογήσει τη μεταστροφή του, χωρίς να τα καταφέρει. Η γεμάτη ασάφειες ασημαντότητα του λόγου του και η άνευ όρων παράδοσή του στην καγκελάριο Μέρκελ έφεραν ακριβές τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που περίμενε. Τυπικός νευρωτικός, αλλά και ψεύτης δίχως λόγο, επιδόθηκε σε επιθέσεις ενάντια σε όσους πολεμούν το Μνημόνιο. Οι ευνουχισμένοι βουλευτές του σιώπησαν ως όφειλαν λόγω ανατροφής, και ελάχιστοι συμμετείχαν στο γνωστό δεκάλεπτο αντίστασης, για να μαζέψουν έπειτα τα λόγια του εύκολα - αφού δεν έχουν κανένα βάρος - και να στοιχηθούν μπροστά στον αρχηγό.
5. Ο Σαμαράς είναι αυτό που ο Τέιλορ αποκαλεί «δίγλωσσο προϊόν» της τυπικής Δεξιάς και μιας πλάνης που ζει και βασιλεύει από τον εμφύλιο ως τις μέρες μας. Τώρα θα στηρίξει την ύπαρξή του σ' έναν φτηνό αντικομμουνισμό που θα ξεπεράσει σε φρασεολογία αυτήν του Καρατζαφέρη και της Χρυσής Αυγής. Είναι θέμα επιβίωσης γι' αυτόν.

ByΦιλιππος Ανθης στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

TOP READ