22 Ιουλ 2015

Η Ελλάδα και τα δάνειά της - Μια άκρως διδακτική ιστορία από το παρελθόν

 Η Ελλάδα και τα δάνειά της - Μια άκρως διδακτική ιστορία από το παρελθόν

Μια άκρως διδακτική ιστορία από το παρελθόν
Όποια τηλεοπτική συζήτηση κι αν παρακολουθήσεις, σ’ όποιο «παράθυρο» κι αν σταματήσεις κάνοντας ζάπινγκ θα πέσεις πάνω σε υπουργούς, κυβερνητικά στελέχη, δημοσιογράφους καλοθελητές και κάθε λογής «έγκυρους» αναλυτές, που έχουν αναλάβει εργολαβικά και για λογαριασμό των τραπεζιτών, να μας πείσουν πως πρέπει σώνει και καλά, σαν καλά και υπάκουα παιδιά, να πληρώσουμε το χρέος που δεν δημιουργήσαμε εμείς. 

Στη σειρά αυτή εξιστορείται όλη αυτή η περίοδος, από τη γέννηση του Ελληνικού Κράτους ως τις μέρες μας. Με αφορμή την απόφαση της νεαρής τότε σοβιετικής εξουσίας, το 1917, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, να διαγράψει τα δάνεια της τσαρικής Ρωσίας προς την Ελλάδα, ξετυλίγουμε το κουβάρι της ιστορίας. Μιας ιστορίας άκρως διδακτικής…

Διαβάστε, εκτός των άλλων, στα κείμενα που ακολουθούν:
- Πρόταση της Σοβιετικής Ένωσης στην Ελληνική Κυβέρνηση για λύση στο αδιέξοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας
- Ο Μάρξ για τα χρέη της Ελλάδας
- Διαγραφή χρεών της Ελλάδας προς την Σοβιετική Ένωση
- Τα δάνεια του «μεγαλοϊδεατισμού»

Η Οκτωβριανή Επανάσταση και τα τσαρικά δάνεια

1
Από κοντά και διάφορα στελέχη της Αριστεράς που μπροστά στο μέλι της κυβερνητικής εξουσίας νερώνουν το κρασί τους και ζαλίζουν τους πολίτες με εμβριθείς θεωρίες για το απεχθές χρέος και αυτό που πρέπει να πληρώσουμε. Μέχρι και την Iστορία επιστράτευσαν ορισμένοι από αυτούς για να στηρίξουν τα επιχειρήματά τους. «Τι να κάνουμε;» μας λένε. Εδώ και ο Λένιν, σαν «Εγγλέζος τζέντλεμαν» και «αξιοπρεπής συναλλασσόμενος» και όχι μπαταχτσής, πλήρωσε τα χρέη της τσαρικής Ρωσίας μέχρι και το τελευταίο ρούβλι. Πέρα από τη γελοιότητα του επιχειρήματος υπάρχει και το ψέμα. Και μάλιστα καραμπινάτο αν και για τους «αναλυτές» αυτούς η Ιστορία είναι «ψιλά γράμματα». Δεν είναι όμως το ίδιο γι αυτούς που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δύναμη των λαών και αντλούν διδάγματα από αυτήν τόσο για να κρίνουν το παρόν όσο και για να προετοιμάσουν το μέλλον. Ε, λοιπόν η ιστορία διδάσκει πως αν ένας λαός είναι αποφασισμένος και το ίδιο αποφασισμένοι είναι και οι ηγέτες του, τότε όλα είναι δυνατά. Το 1918, ενενήντα έξη χρόνια πριν, η νεαρή τότε σοβιετική εξουσία όχι μόνο αρνήθηκε να πληρώσει τα δυσβάστακτα χρέη της τσαρικής Ρωσίας στους καπιταλιστές των τότε μεγάλων δυνάμεων αλλά και χάρισε τα χρέη άλλων λαών, μεταξύ των οποίων και του ελληνικού στο προεπαναστατικό καθεστώς. Και γι αυτό δέχθηκαν την άγρια επίθεση των βιομηχάνων, των δανειστών, των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων παράλληλα με την ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση.

Ο Μαρξ για τα χρέη της Ελλάδας

2Όμως πριν δούμε από κοντά αυτή την άκρως διδακτική ιστορία, ας πάμε πιο πίσω και ας δούμε τι έγραφε ο Μάρξ από το 1855 κιόλας για τις καταχρεωμένες χώρες-υποτελείς στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, τα ληστρικά δάνεια και τις πολεμικές αποζημιώσεις που καλούνταν να πληρώσουν οι ηττημένοι των κατακτητικών πολέμων. Δάνεια και αποζημιώσεις που μετέτρεπαν τους λαούς σε δούλους. Να τι έγραφε λοιπόν στις 26 Ιουλίου 1855 o 37χρονος τότε Μαρξ στο «Neue Oder Zeitung» για τα δάνεια και τα χρέη χωρών της νότιας Ευρώπης, όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, αλλά και η Οθωμανική Τουρκία: «Τώρα οι δυτικές δυνάμεις αρχίζουν να βάζουν χέρι στα οικονομικά της Τουρκίας. Για πρώτη φορά το κράτος των Οσμανιδών επιβαρύνεται με χρέος χωρίς να παίρνει πίστωση. Έτσι πέφτει στην κατάσταση του χτηματία, που βάζοντας υποθήκη τη γης του όχι μόνο δεν παίρνει πίστωση, αλλά ακόμα και υποχρεώνεται να παραχωρήσει στον κάτοχο της υποθήκης το δικαίωμα να διαθέτει τα χρήματα που του δόθηκαν σαν πίστωση. Το μοναδικό βήμα, που του μένει να κάνει, είναι να παραχωρήσει στον κάτοχο της υποθήκης το χτήμα του. Με παρόμοια συστήματα ο Πάλμερστον (σ.σ. πρωθυπουργός της Αγγλίας εκείνη την εποχή) αποσύνθεσε την Ελλάδα και παράλυσε την Ισπανία…» (Ορφέα Οικονομίδη (Πετρανού) «Μαρξ, Ένγκελς,Λένιν για την Ελλάδα- Ένα πρωτότυπο κείμενο», εκδόσεις «Ορφέας», Αθήνα 1986).


Και η Παρισινή Κομμούνα
3
Δεκαέξι χρόνια μετά, η Παρισινή Κομμούνα, η πρώτη εργατική εξουσία στον κόσμο σε μια από τις πρώτες διακηρύξεις της έκανε καθαρό ότι αρνείται να πληρώσει το χρέος των πέντε δισεκατομμυρίων που είχαν συμφωνήσει να πληρώσουν στους πρώσους οι γάλλοι βοναπαρτιστές και κεφαλαιοκράτες, ως αποζημίωση μετά την ήττα τους στον τυχοδιωκτικό πόλεμο του 1870. «… Ο αστός είχε επιβαρύνει το 1848 το μικρό κλήρο του χωρικού με τον πρόσθετο φόρο των 45 εκατοστών του φράγκου για κάθε φράγκο φόρο που πλήρωνε , μα το είχε κάνει αυτό στο όνομα της επανάστασης. Τώρα είχε ανάψει έναν εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην επανάσταση για να φορτώσει στους αγρότες το κύριο βάρος των πέντε δισεκατομμυρίων της αποζημίωσης που συγκατατέθηκε να πληρώσει στους πρώσους. Αντίθετα, η Κομμούνα σε μια από τις πρώτες της διακηρύξεις δήλωσε, ότι τα έξοδα του πολέμου θα έπρεπε να τα πληρώσουν οι πραγματικοί του αίτιοι…» (Καρλ Μαρξ, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», Διακήρυξη του Γενικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης Εργατών για τον Εμφύλιο Πόλεμο στη Γαλλία το 1871, σελ. 78, «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2009).

Η σοβιετική εξουσία και οι πολεμικές αποζημιώσεις

Συνεδρίαση του Σοβιέτ της Πετρούπολης τον Οκτώβρη του 1917
Συνεδρίαση του Σοβιέτ της Πετρούπολης τον Οκτώβρη του 1917
Ας έρθουμε τώρα στις πρώτες μέρες της σοβιετικής εξουσίας και στο Δεύτερο Συνέδριο των Σοβιέτ (26 Οκτωβρίου/8 Νοεμβρίου 1917) που ενέκρινε τα ιστορικά διατάγματα για την ειρήνη και τη γη με βάση τις εισηγήσεις του Λένιν.


Με το διάταγμα για την ειρήνη, το πρώτο της νέας εξουσίας, η σοβιετική κυβέρνηση πρότεινε σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους, που είχαν εμπλακεί στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο να αρχίσουν αμέσως διαπραγματεύσεις για να επιτευχθεί μια δίκαιη ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις και πολεμικές αποζημιώσεις. Τονιζόταν ακόμη πως η σοβιετική κυβέρνηση δεν θεωρούσε τους όρους της τελεσιγραφικούς και πως ήταν έτοιμη να συζητήσει τους όρους που θα πρότειναν τα άλλα κράτη.

 

Ακύρωση όλων των δανείων του τσαρικού καθεστώτος

Το διάταγμα για την ειρήνη προέβλεπε ακόμη τη δημοσίευση όλων των μυστικών συμφωνιών που είχαν υπογράψει ή επικυρώσει οι αστικές κυβερνήσεις μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917 και τονιζόταν ότι όλες αυτές οι συμφωνίες κηρύσσονταν χωρίς όρους και αμέσως άκυρες. (Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ, «Παγκόσμια Ιστορία» τόμος VIII, σελ. 52,86, «Μέλισσα», Αθήνα 1962). Ακολούθησε τον Ιανουάριο του 1918 η ακύρωση όλων των εξωτερικών και εσωτερικών δανείων που είχαν συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή (αστική) κυβέρνηση (Ριζοσπάστης, 9/1/1918). Έτσι και σε συνδυασμό με την εθνικοποίηση των ιδιωτικών τραπεζών των μεταφορών και του εξωτερικού εμπορίου απελευθερώθηκε η Ρωσία από την δημοσιονομική υποτέλεια.

 

Η αποκάλυψη του χαρακτήρα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Russian Revolutionaly Poster c.1920Παράλληλα οι μπολσεβίκοι προχώρησαν στη δημοσίευση όλων των μυστικών συμφωνιών («μυστικά σύμφωνα με το γνωστό ληστρικό περιεχόμενο» για το μοίρασμα της Περσίας, για την καταλήστευση της Κίνας, για την καταλήστευση της Τουρκίας, για το μοίρασμα της Αυστρίας, για την απόσπαση των της Ανατολικής Πρωσίας, για την απόσπαση των γερμανικών αποικών κλπ, όπως σημείωνε ο Λένιν στις γνωστές «Θέσεις του Απρίλη») από τις οποίες αποκαλύπτονταν για μια ακόμη φορά ότι η ανθρωποσφαγή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, πέρα από τις κορώνες για «πατριωτικές αρχές και αξίες», δεν ήταν τίποτε άλλο από μια σύγκρουση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με την κάθε μια να επιζητεί καλύτερη θέση στο τραπέζι της διανομής του κόσμου.
cΚαι όλα αυτά προκαθορισμένα μέσα από ένα πλέγμα μυστικών συμφωνιών της Βρετανίας, της Ρωσίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Ιαπωνίας που είχαν υπογραφεί μακρυά από κάθε δημοσιότητα και εν αγνοία των λαών που σφάζονταν στα πεδία των μαχών (αναλυτικά για τη σημασία αυτής της αποκάλυψης βλέπε και στα Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας του Οκτωβρίου του 2011 «Οκτωβριανή Επανάσταση - Οι ρίζες, οι πρωταγωνιστές, ένας απολογισμός» στο σημείωμα του Γιώργου Μαργαρίτη «Ο εμφύλιος πόλεμος και οι εξωτερικές εισβολές» σελ.51-84). Και μιλάμε μόνο μόνο για τις μυστικές συμφωνίες και πρωτόκολλα μεταξύ των μελών του ενός στρατοπέδου, της Αντάντ, γιατί ανάλογες συμφωνίες υπήρχαν και μεταξύ της Γερμανίας και των συμμάχων της.

 

Παραίτηση από το Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο

d
Μαζί με την ακύρωση των εσωτερικών και εξωτερικών δανείων που είχαν συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή Κυβέρνηση (μετά την επανάσταση του Φλεβάρη του 1917) εγκρίθηκαν και οικονομικά μέτρα στον εξωτερικό τομέα ιδιαίτερα σημαντικά και επωφελή και για την χώρα μας και μάλιστα σε κρίσιμες στιγμές. Η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε από τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο που είχαν επιβάλει στην Ελλάδα οι μεγάλες Δυνάμεις μετά την ταπεινωτική ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Η νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία «απάλλαξε την Ελλάδα από το χρέος που όφειλε στη Ρωσία και ανερχόταν τότε σε 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα». Ακόμη «παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στο Άγιον Όρος καθώς και από τις ιδιοκτησίες του τσαρικού κράτους σε διάφορα ευαγή ιδρύματα στην Ελλάδα (ρωσικό νοσοκομείο Πειραιά, το σημερινό Τζάνειο) κλπ.» (Κώστα Αυγητίδη «Η στρατιωτική επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία και η Ελλάδα (1918-1920)», σελ. 66-71, «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1999).

 

Ο Λένιν και ο Κέινς

lenin keinsΗ άρνηση της κυβέρνησης των μπολσεβίκων να αναγνωρίσουν τα χρέη των κυβερνήσεων της προεπαναστατικής Ρωσίας στους διεθνείς τοκογλύφους προκάλεσε την έντονη αντίδραση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Όμως ακόμη και αστοί οικονομολόγοι όπως ο βρετανός Κέινς (στο βιβλίο του «Οι οικονομικές συνέπειες της Ειρήνης», 1919) εκτιμούσαν (και δικαιώθηκαν από τις εξελίξεις) ότι εξαιτίας των χρεών ο καπιταλισμός, μετά την συμφωνία ειρήνης των Βερσαλιών οδηγούνταν στη χρεοκοπία. Γι' αυτό ζητούσε να μην αποπληρωθούν και καλούσε τα καπιταλιστικά κράτη να ακυρώσουν και να διαγράψουν τα δημόσια χρέη που είχαν εκτιναχθεί στα ύψη λόγω του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Η θέση αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη από τον Λένιν ο οποίος απευθυνόμενος στο Δεύτερο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς κάλεσε περιπαικτικά τους αντιπροσώπους να στείλουν … ευχαριστήριο τηλεγράφημα στους αστούς οικονομολόγους «προπαγανδιστές του μπολσεβικισμού»: « Ο Κέινς κατέληξε στο συμπέρασμα πως η Ευρώπη και όλος ο κόσμος με την ειρήνη των Βερσαλιών τραβούν στη χρεοκοπία. Ο Κέινς παραιτήθηκε, πέταξε στα μούτρα της κυβέρνησης (σ.σ. της βρετανικής της οποίας ήταν μέλος της αντιπροσωπείας στις Βερσαλίες) το βιβλίο του και είπε: αυτό που κάνετε είναι καθαρή τρέλα (…) Μια αμερικανική αστική πηγή, που την ανάφερε ένας κομμουνιστής, ο σύντροφος Μπράουν, στο βιβλίο του «Ποιος πρέπει να πληρώσει τα πολεμικά χρέη;» (Λειψία, 1920) καθορίζει ως εξής τη σχέση των χρεών και της εθνικής περιουσίας: στις νικήτριες χώρες, την Αγγλία και τη Γαλλία, τα χρέη αποτελούν τα 50% και πλέον όλης της εθνικής περιουσίας. Όσον αφορά την Ιταλία το ποσοστό αυτό αποτελεί τα 60-70%, όσον αφορά τη Ρωσία τα 90%, εμάς, όμως όπως ξέρετε αυτά τα χρέη δεν μας ανησυχούν, γιατί εμείς λιγάκι νωρίτερα από την εμφάνιση του βιβλίου του Κέινς , ακολουθήσαμε τη θαυμάσια συμβουλή του: ακυρώσαμε όλα τα χρέη (… )Νομίζω πως θα έπρεπε εξ’ ονόματος του συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς να στείλουμε ένα ευχαριστήριο σ’ αυτούς τους οικονομολόγους-προπαγανδιστές υπέρ του μπολσεβικισμού» (Λένιν, Εισήγηση για τη διεθνή κατάσταση και τα βασικά καθήκοντα της Κομμουνιστικής Διεθνούς στο Δεύτερο Συνέδριο της ΚΔ στις 19 Ιουλίου του 1920, Άπαντα, τ.41, σελ. 219-225, «Σύγχρονη Εποχή»).
Αξίζει να προσθέσουμε ότι και νωρίτερα, πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Λένιν έγραφε ότι η εργατική εξουσία δεν πρόκειται να αναγνωρίσει χρέη που δημιούργησαν οι αστικές κυβερνήσεις. Στο τετράδιο στο οποίο καταχωρούσε από τον Ιανουάριο έως τον Φεβρουάριο του 1917 προπαρασκευαστικά υλικά και σημειώσεις για το βιβλίο «Κράτος και Επανάσταση» σημείωνε: «‘Δημόσια χρέη’ ! Η εργατική τάξη ξέρει ότι τα χρέη αυτά δεν είναι δικά της και όταν πάρει την εξουσία θα αναθέσει την εξόφλησή τους σε εκείνους που τα έκαναν» (Λένιν, ο.π., τ.33, σελ.203).

Τα δάνεια του «μεγαλοϊδεατισμού»

k1Μεγάλη Ιδέα 2Οι αποφάσεις της σοβιετικής εξουσίας για την ακύρωση των χρεών ελήφθησαν σε μια στιγμή που η Ελλάδα ήταν κατεστραμμένη οικονομικά. Από τα πρώτα χρόνια της Ανεξαρτησίας ο εθνικισμός η «Μεγάλη Ιδέα» οδήγησαν σε πολεμικές περιπέτειες και συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Για να καλυφθούν όλα αυτά τα έξοδα η χώρα οδηγήθηκε σε ένα εξοντωτικό δανεισμό. Και ο μοχλός των δανείων αποτέλεσε το κυριώτερο εργαλείο για την εξάρτηση και τους συνεχείς εκβιασμούς των μεγάλων δυνάμεων Ο καθηγητής Γ.Β. Δερτιλής, ένας επιστήμονας κάθε άλλο παρά μαρξιστής, σημειώνει: «Εκτός από το φόρο αίματος που επέβαλαν (σ.σ. οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του ελληνικού αστισμού) στους Έλληνες, οι στρατιωτικές δαπάνες είχαν ένα τεράστιο οικονομικό κόστος. Από το 1830 έως το 1939, αντιπροσώπευαν ένα πολύ μεγάλο μέρος των δημοσίων δαπανών. Ακόμη και το 2002, ήταν από τις υψηλότερες στον κόσμο σε σχέση με το ακαθάριστο εγχώριο προιόν της χώρας. Σε όλο αυτό το διάστημα των 170 ετών, οι εκάστοτε κυβερνήσεις τις κάλυπταν με έσοδα από την φορολογία και από το συνεχώς αυξανόμενο δημόσιο χρέος, βάρη που επωμίζονταν κυρίως τα φτωχότερα αστικά στρώματα (…) Η υπερχρέωση εξαρτούσε επιπλέον την χώρα από τους ξένους δανειστές της και από τις Μεγάλες Δυνάμεις και μείωνε δραστικά τις δυνατότητες των εκάστοτε κυβερνήσεων να χειριστούν ορθολογικά την εξωτερική πολιτική. Οι Δυνάμεις και ιδίως η Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποίησαν συστηματικά τον «μοχλό των δανείων» για να ελέγχουν την ελληνική εξωτερική πολιτική έως το 1940» (Γ. Β. Δερτιλή «Ιστορία του Ελληνικού Κράτους 1830-1920», τ. Α’, σελ. 71, «Εστία», Αθήνα 2010).

 

Πόλεμοι και δάνεια

Πρώτος Παγκόσμιος ΠόλεμοςΗ κατάσταση επιβαρύνθηκε και από τη συμμετοχή της χώρας σε διαρκείς πολέμους που κρατούσαν από το 1912. Για να ανταποκριθεί στις δαπάνες των βαλκανικών πολέμων αλλά και την εξασφάλιση των περιοχών που κατελήφθησαν η ελληνική κυβέρνηση κατέφυγε και πάλι στον εξωτερικό δανεισμό. Με τη γνωστή συνταγή. Πριν αποπληρωθεί το ένα δάνειο, ερχόταν ένα άλλο, πιο δυσβάστακτο και το δεύτερο ακολουθούσε ένα τρίτο (κάπως έτσι δεν γίνεται και σήμερα;). Η καταφυγή στα ληστρικά δάνεια συνεχίστηκε και την περίοδο 1914-1918 όταν η Ελλάδα ενεπλάκη στην τραγωδία του ιμπεριαλιστικού πολέμου. «Δάνειο 500 εκατομμυρίων φράγκων εξασφαλίστηκε κυρίως στο Παρίσι και το Λονδίνο και με ευνοϊκούς όρους. Το πρώτο μισό του δανείου καλύφθηκε με αρκετή επιτυχία. Αλλά το δεύτερο μισό δεν πραγματοποιήθηκε, γιατί μεσολάβησε η έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Τελικά, τα ποσά που χορηγήθηκαν το 1912 και 1913 παγιοποιήθηκαν με νέο δάνειο το 1918 (…) Το συνολικό ποσό των δανείων την ίδια περίοδο (1914-1918), τα οποία κάλυψαν σχεδόν αποκλειστικά πολεμικές δαπάνες, ανήλθε σε 1.115.000.000 δρχ., από τις οποίες μόνο 110.000.000 δρχ. ήταν βραχυπρόθεσμα δάνεια. Οι συνολικές δαπάνες, που είχαν σχέση με τον πόλεμο, ανήλθαν σε 1.982.896.650 δρχ. (ή 79.315.866 στερλίνες). Αλλά και αυτό το ποσό αντιπροσωπεύει μέρος μόνο του πραγματικού κόστους» («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» , τ.ΙΕ, σελ. 84, Εκδοτική Αθηνών).


Μικρασιατική Καταστροφή 
Μικρασιατική ΚαταστροφήΑν υπολογίσουμε δίπλα στα ληστρικά δάνεια και τις τεράστιες καταστροφές που υπέστη η χώρα λόγω της εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το τεράστιο κόστος της τυχοδιωκτικής Μικρασιατικής εκστρατείας τότε μπορούμε να έχουμε μια πλήρη εικόνα για την τραγική κατάσταση στην οποία βρισκόταν η Ελλάδα παρά το ότι ανήκε στο στρατόπεδο των νικητών του πολέμου. Μάλιστα για τις καταστροφές η Ελλάδα έλαβε μια ασήμαντη αποζημίωση την οποία οι σύμμαχοι δεν ανέλαβαν οι ίδιοι αλλά την «φόρτωσαν» στους ηττημένους του πολέμου. « … Στις πολεμικές ζημίες , όπως οι ζημίες της Ανατολικής Μακεδονίας, θα πρέπει να προστεθούν και οι ζημίες που προκλήθηκαν από τους Συμμάχους, πριν από την έξοδο της Ελλάδας στον πόλεμο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της κυβερνήσεως, οι ζημίες που προκάλεσαν τα Συμμαχικά στρατεύματα στην Ελλάδα ανέρχονταν σε 1.126.500.000 δρχ. Το ποσό αυτό συμπεριλάμβανε και τους τόκους για την περίοδο που το ποσό των ζημιών παρέμεινε απλήρωτο.

 

Μας χρωστάνε και από τότε… 

Τι χρωστάνε οι σύμμαχοι από τον Πρώτο Παγκόσμιο ΠόλεμοΣτο τέλος οι Σύμμαχοι δέχθηκαν να καταβάλουν ένα μικρό μόνο ποσοστό των ζημιών και τελικά κατέβαλαν ένα ακόμη μικρότερο, ασήμαντο ποσό. Οι ζημίες που προκλήθηκαν από τα συμμαχικά στρατεύματα συμπεριλήφθηκαν από τους συμμάχους στις αποζημιώσεις που ζήτησαν από τα ηττημένα κράτη. Οι συνολικές αποζημιώσεις που ζήτησε η Ελλάδα ανέρχονταν σε 4.922.788.736 χρυσά φράγκα. Και καθώς συνέβη με τους υπολογισμούς των αποζημιώσεων των Συμμάχων, το ποσό που ζήτησε η Ελλάδα ήταν υπερβολικό.

Μεγάλη Ιδέα
Σύμφωνα με τις αποφάσεις της Επιτροπής Αποζημιώσεων, το μερίδιο της Ελλάδος από τις αποζημιώσεις αντιπροσώπευε 0,40% των συνολικών αποζημιώσεων που ήταν υποχρεωμένη να καταβάλει η Γερμανία και 12,7% η Βουλγαρία, δηλαδή 528.000.000 χρυσά μάρκα για τη Γερμανία και 292.000.000 χρυσά φράγκα για τη Βουλγαρία και την Αυστρο-Ουγγαρία. Η Ελλάδα όμως δεν είχε προτεραιότητα στις αποζημιώσεις για τις κατεστραμμένες περιοχές της. Στο τέλος έλαβε μόνο ένα ασήμαντο ποσοστό των αποζημιώσεων, από το μερίδιο δηλαδή που είχε ορίσει η Επιτροπή Αποζημιώσεων («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» , ο.π., σελ. 84).

Ο καθείς και η ηθική του
Με βάση όλα τα παραπάνω συγκρίνετε την ηθική του Λένιν και των μπολσεβίκων και την ηθική των ιμπεριαλιστών «συμμάχων» και «εταίρων» τότε (που παραμένουν και τώρα βεβαίως) απέναντι σε μια χώρα που βγήκε από τον πόλεμο το 1918 καταχρεωμένη, με ένα νόμισμα που βρισκόταν στο χείλος της καταστροφής, μια οικονομία με τεράστια προβλήματα, μια διοίκηση απαρχαιωμένη, του ρουσφετιού και της κομματοκρατίας και ένα φορολογικό σύστημα που έριχνε μονίμως τα βάρη στους αδύνατους, επιτρέποντας παράλληλα στο μεγάλο κεφάλαιο να θησαυρίζει χωρίς να πληρώνει δραχμή. Μια χώρα που είχε υποστεί μεγάλες καταστροφές από τους πολέμους και επιπροσθέτως τη βάραινε το σοβαρότατο προσφυγικό πρόβλημα.
Στο πολιτικό πεδίο κυριαρχούσε η πόλωση (Διχασμός) μεταξύ των κυριότερων μερίδων της αστικής τάξης που ήλπιζε να ικανοποιήσει τις εδαφικές της διεκδικήσεις παίρνοντας κάποια ψίχουλα από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων των μεγάλων Δυνάμεων, εκεί που μοίραζαν τον κόσμο «με το μαχαίρι». Η πολιτική της «Μεγάλης Ιδέας» που οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή και στο ξεσπίτωμα περίπου 2.000.000 ανθρώπων (1.500.000 χριστιανοί από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη και περισσότεροι από 550.000 μουσουλμάνοι από την Ελλάδα).

Η επαίσχυντη «Εκστρατεία» στην Ουκρανία

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος επιθεωρεί στρατιωτικό τμήμα που αναχωρεί για την Ουκρανία
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος επιθεωρεί στρατιωτικό τμήμα που αναχωρεί για την Ουκρανία
Πώς αντέδρασε η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στην απόφαση των Σοβιέτ να απαλλάξουν την Ελλάδα από το βραχνά του χρέους στην τσαρική Ρωσία; Απόλυτα εξαρτημένη από τους αγγλογάλλους ανέλαβε το βάρος της συμμετοχής στην στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία και στη συνέχεια το ρόλο του χωροφύλακα με την τυχοδιωκτική εκστρατεία στη Μικρά Ασία.
Σαν έτοιμος από καιρό ο Βενιζέλος έσπευσε να ανταποκριθεί στον αντιμπολσεβικισμό του γάλλου πρωθυπουργού Κλεμανσώ και να δηλώσει πως θα στείλει ένα σώμα στρατού και τον πολεμικό στόλο στην Ουκρανία. Σε αντάλλαγμα οι γάλλοι υποσχέθηκαν να υποστηρίξουν τις ελληνικές αξιώσεις στη Θράκη και τη Σμύρνη.

 

Η εκστρατεία και το οικτρό τέλος της

Ελληνες στρατιώτες που πήραν μέρος στην εκστρατεία κατά της νεαρής τότε σοβιετικής εξουσίας.
Ελληνες στρατιώτες που πήραν μέρος στην εκστρατεία κατά της νεαρής τότε σοβιετικής εξουσίας
Έτσι, στις 21 Ιανουαρίου 1919, ένα χρόνο μετά την απόφαση της σοβιετικής εξουσίας να χαρίσει τα χρέη της Ελλάδας, οι πρώτοι έλληνες στρατιώτες (34ο Σύνταγμα Πεζικού) αποβιβάστηκαν στην Οδησσό και τέθηκαν υπό γαλλική διοίκηση. Η ελληνική εκστρατεία στην Ουκρανία είχε οικτρό τέλος. Κράτησε μόνο δυό μήνες και αν δεν υπήρχε ο γαλλικός στόλος όλοι οι γάλλοι και έλληνες στρατιώτες θα αιχμαλωτίζονταν.


Και δεν ήταν μόνο αυτή η ελληνική συμβολή στην προσπάθεια ανατροπής της νεαρής σοβιετικής εξουσίας. Η ελληνική κυβέρνηση έστειλε πράκτορες στη Γεωργία, όπου ζούσαν πολλοί έλληνες, με σκοπό την υπονόμευση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας που κάτω από τεράστιες δυσκολίες προσπαθούσε να στηριχθεί εκεί. Το 1919-1920 ο Βενιζέλος έστειλε τον Νίκο Καζαντζάκη και τον συνταγματάρχη Ηρακλή Πολεμαρχάκη μαζί με κρητικούς από το στενό περιβάλλον του για να τραβήξουν τους έλληνες της περιοχής από την επιρροή των μπολσεβίκων. Ο Καζαντζάκης κινήθηκε δραστήρια αλλά χωρίς αποτέλεσμα αν και έμεινε καιρό στην περιοχή. Μέσα από αφάνταστες δυσκολίες έγινε τελικά Σοβιετική Δημοκρατία.

 

Στον Πόντο

Χάρτης όπου προσδιορίζεται η περιοχή του Πόντου, στο πλαίσιο του σχεδίου για την ίδρυση «Ελληνοαρμενικής Δημοκρατία του Πόντου».
Χάρτης όπου προσδιορίζεται η περιοχή του Πόντου, στο πλαίσιο του σχεδίου για την ίδρυση «Ελληνοαρμενικής Δημοκρατία του Πόντου»
Ανάλογες προσπάθειες καταβλήθηκαν και στην περιοχή του Πόντου, εκεί όπου το Λονδίνο και το Παρίσι σχεδίαζαν να φτιάξουν «ανεξάρτητο ελληνοαρμενικό κράτος.


Ο Βενιζέλος και ο αρχηγός των αρμενίων εθνικιστών Νουμπάρ Πασάς που έδρευε στο Παρίσι εκτελώντας εντολές του Κλεμανσώ και του βρετανού ομολόγου του Λόυδ Τζώρτζ έστειλαν στον Πόντο συμμορίες από κρητικούς, μανιάτες και αρμενίους που βγήκαν στο Νοβοροσίσκ τον Αύγουστο του 1919.
Όμως και αυτοί δεν κατάφεραν να μείνουν πολύ καιρό γιατί τα σχέδια για την «Ελληνοαρμενική Δημοκρατία του Πόντου» απέτυχαν (Γιάνη Κορδάτου «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας» τ. Χ ΙΙΙ, 1920-1924, σελ.520-524, εκδόσεις «20ος Αιώνας», Αθήνα 1958, « Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο.π. ,σελ.112,113).

 

Παρέμβαση της σοβιετικής κυβέρνησης

Γιάννης Κορδάτος
Γιάννης Κορδάτος
Το χάρισμα των χρεών δεν ήταν η μόνη θετική προς τη χώρα μας κίνηση της νεαρής σοβιετικής ξουσίας. Την Άνοιξη του 1921, όταν πλέον είχε γίνει εμφανές το αδιέξοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας και ενόψει της διαφαινόμενης καταστροφής, που επήλθε μετά από ένα χρόνο,  η σοβιετική κυβέρνηση επεδίωξε να έρθει σε επαφή με την κυβέρνηση των Αθηνών προσφέροντας τη μεσολάβησή της για την επίτευξη μιάς δίκαιης ειρήνης με την κεμαλική Τουρκία.


Στην Αθήνα έφτασε ένας ρώσος απεσταλμένος της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του σοβιετικού υπουργείου Εξωτερικών. Ήταν εφοδιασμένος με σουηδικό διαβατήριο, και είχε εντολή να έρθει σε επαφή με τον γραμματέα του νεαρού Σοσιαλεργατικού (Κομμουνιστικού Κόμματος). Γραμματέας τότε ήταν ο νεαρός Γιάνης Κορδάτος, ο γνωστός ιστορικός. Ο Κορδάτος είχε τρεις συναντήσεις με τον σοβιετικό απεσταλμένο στους Αέρηδες στην Πλάκα, στην Ακρόπολη και στην Κηφισιά. Για την ιστορία αυτή ο Κορδάτος μίλησε για πρώτη φορά σε διάλεξή του στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο το 1945.
Ο σοβιετικός απεσταλμένος αφού επέδειξε στον Κορδάτο τα διαπιστευτήρια του Ζηνόβιεφ του Τρότσκι και του Τσιτσέριν (σ.σ. λαικός επίτροπος Εξωτερικών) ανακοίνωσε στον Κορδάτο: «Η Σοβιετική Ένωση είναι πρόθυμη να βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από το αδιέξοδο της μικρασιατικής εκστρατείας. Πρώτα θα παύσει να ενισχύει υλικώς και ηθικώς τον Κεμάλ και δεύτερο θα ασκήσει την επιρροή να αυτονομηθεί μια παραλιακή ζώνη της Μικρασίας, όπου κατοικούν πολλοί χριστιανοί. Για να εξασφαλιστεί η αυτονομία της περιοχής αυτής θα σταλθεί διεθνής στρατός από Ελβετούς, Σουηδούς και Νορβηγούς, από χώρες δηλαδή που δεν πήραν μέρος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για να υποστηρίξει την άποψη αυτή η ΕΣΣΔ ζητεί σαν αντάλλαγμα την αναγνώρισή της, έστω και ντε φάκτο» (σ.σ. Ντε φάκτο είχε αναγνωρίσει τότε τη σοβιετική εξουσία και η Αγγλία, ενώ ντε φάκτο βρισκόταν στο Λονδίνο και ο πρώτος σοβιετικός διπλωματικός αντιπρόσωπος).

 

Μια πρόταση εξόδου από το αδιέξοδο

Κεμάλ Ατατούρκ
Κεμάλ Ατατούρκ
Όταν ο έκπληκτος Κορδάτος ρώτησε ποιά ήταν η αιτία γι΄ αυτή τη σοβιετική στροφή ο απεσταλμένος του είπε: «Το κίνημα του Κεμάλ είναι απελευθερωτικό και σαν τέτοιο το υποστηρίξαμε όσο μπορούσαμε. Δεν έχουμε όμως καμιά εγγύηση αν ύστερα από την ολοκληρωτική επικράτησή του, οι παλιές αντιδραστικές δυνάμεις στην Τουρκία (μπέηδες και πασάδες) δεν πάρουν αυτοί τα ηνία της εξουσίας (…) Ο Κεμάλ έχει γόητρο για την ώρα, αλλά οι στρατηγοί και πολιτικοί που τον υποστηρίζουν –έξω από λίγες εξαιρέσεις- είναι αντιδραστικοί.
Ήδη έχουμε όχι ενδείξεις, αλλά αποδείξεις, ότι έχουν μυστικές επαφές με τους Γάλλους κεφαλαιοκράτες και ιμπεριαλιστές και αύριο μεθαύριο, αν νικήσουν και διώξουν τους Έλληνες από τη Μικρασία και Θράκη, η Τουρκία με τον Κεμάλ ή χωρίς τον Κεμάλ θα προσανατολιστεί προς τη Δύση. Η αστική τάξη της Τουρκίας είναι αδύναμη να συνεχίσει μόνη της την αναδιοργάνωση της χώρας της. Θα κάνει μεταρρυθμίσεις, αλλά δεν θα μπορεί να σταθεί στα πόδια της, αν δεν πάρει δάνεια από τη Γαλλία ή Αγγλία, και, όπως ξέρετε, τα δάνεια υποδουλώνουν τις χώρες που τα παίρνουν. Γι αυτό θέλουμε να μείνουνε οι Έλληνες στη Μικρασία, όχι από κούφιο αισθηματισμό, αλλά από ρεαλιστική αντίληψη για το αύριο και μεθαύριο. Οι μειονότητες στην Τουρκία στάθηκαν από τη μια μεριά η τροχοπέδη στον ολοκληρωτικό εξισλαμισμό της Βαλκανικής και Ανατολής και από την άλλη έγιναν η πηγή που τροφοδότησε τα εθνικά απελευθερωτικά κινήματα των λαών της Βαλκανικής από το 1770 ως τα χτες».

 

Πως αντιμετωπίστηκε η πρόταση

Νικόλαος Στράτος
Νικόλαος Στράτος
Ο Κορδάτος εξήγησε στο σοβιετικό απεσταλμένο πως το Σοσιαλεργατικό Κόμμα είναι μικρό, δεν παίζει ενεργητικό ρόλο στην πολιτκή ζωή και κατά συνέπεια ο γραμματέας του δεν έχει το ανάλογο κύρος για να μεταφέρει και να διαπραγματευθεί ένα τόσο σημαντικό θέμα. Ο σοβιετικός απεσταλμένος επέμενε και αποφασίστηκε να αρχίσει η επαφή με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης Νικόλαο Στράτο (σ.σ. ένα χρόνο μετά ήταν ένας από τους έξι που καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν στο Γουδί για τη Μικρασιατική Καταστροφή).


Ο Στράτος δέχτηκε τον Κορδάτο, τον άκουσε με προσοχή του δήλωσε κατ’ αρχήν σύμφωνος και του είπε ότι αναμένεται κυβερνητική μεταβολή (σ.σ. ανώτατοι στρατιωτικοί σε συνεννόηση με το Στράτο ετοίμαζαν πραξικόπημα για να απαιτήσουν από τους συμμάχους άμεση λύση του μικρασιατικού προβλήματος με αυτονόμηση της Ιωνίας). «Αν σχηματίσω κυβέρνηση θα σας ειδοποιήσω, είπε στον Κορδάτο, αφού μελετήσω τους φακέλους του υπουργείου των Εξωτερικών και ιδώ ότι δεν υπάρχει ανυπέρβλητον εμπόδιον από τους Άγγλους και Γάλλους, θα σας ειδοποιήσω να με φέρετε εις επαφήν με τον Ρώσον απεσταλμένον». Πρόσθεσε όμως ότι καλό θα ήταν να βολιδοσκοπήσει ο Κορδάτος και τον συντοπίτη του υπουργό Αντώνιο Καρτάλη για να δει και τις διαθέσεις της κυβέρνησης.

 

«Αιντε να χαθής, παλιόπαιδο»!

Αντώνιος Καρτάλης
Αντώνιος Καρτάλης
Ο Κορδάτος πήγε στον Καρτάλη και μόλις άρχισε τις πρώτες νύξεις για την μεσολάβηση της Σοβιετικής Ρωσίας και χωρίς να του πει ότι βρίσκεται στην Αθήνα σοβιετικός απεσταλμένος ο συντοπίτης του υπουργός τον έβρισε και τον έδιωξε κακήν κακώς.


Ο Κορδάτος περιγράφει την σκηνή: «Παλιόπαιδο, από πότε έγινες πολιτικός και αρχηγός ώστε να τολμάς να συζητάς για τόσο σπουδαία ζητήματα; Άιντε να χαθής! Αν δεν ήσουν παιδί του Κωστή (ο Κωστής ήταν ο πατέρας μου), που τον ξέρω πολύ καλά και έχω κοιμηθή το 1900 στο σπίτι σας στη Ζαγορά, θα σε παρέδιδα στο Γάσπαρη (το διευθυντή της αστυνομίας) να σου βάλλη με το βούρδουλα μυαλό. Ακούς εκεί, να τολμάς να λες πως οι Μπολσεβίκοι, οι άθεοι, οι καταδρομείς και λυμεώνες της Μεγάλης Ρωσίας, μπορούν να μεσολαβήσουν και να μας βγάλουν από το αδιέξοδο της μικρασιατικής εκστρατείας! Αυτοί, βρε, είναι νηστικοί και πεινούν. Ήρθεν η ώρα τους, σε 5-6 μήνες θα τους λιντζάρη ο ρωσικός λαός!» (Γιάνη Κορδάτου, ο.π., σελ. 566-568).

 

Η «μούχλα» των αστών πολιτικών

Με αυτό τον άθλιο τρόπο απορρίφθηκε η σοβιετική πρόταση για μεσολάβηση και ο Κορδάτος σημείωνε αργότερα πως από τα λόγια του Καρτάλη μπορούσε να καταλάβει κανείς τη μούχλα που είχαν στο κεφάλι τους οι αστοί πολιτικοί που οδήγησαν τη χώρα και εκατομμύρια έλληνες στη Μικρασιατική Καταστροφή. Την ίδια αντιδραστική μούχλα και σαπίλα που κουβαλάνε και σήμερα οι εκπρόσωποι του αστικού κόσμου και των κομμάτων τους που οδηγούν τη χώρα και το λαό συνειδητά σε μια σύγχρονη Καταστροφή ανάλογη, αν όχι και μεγαλύτερη της Μικρασιατικής. Και βεβαίως την ίδια μούχλα κουβαλάνε και τα ανιστόρητα φερέφωνα τους…

 

Τα κείμενα της σειράς έγραψε ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ 

www.imerodromos.gr 



Χρεοκοπία ψευδαισθήσεων, επιχειρημάτων...

Χρεοκοπία ψευδαισθήσεων, επιχειρημάτων...
Αυτό που πραγματικά χρεοκόπησε μετά τις πρόσφατες εξελίξεις με το νέο μνημόνιο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι η άποψη πως είναι δυνατόν να υπάρξει διέξοδος για το λαό χωρίς ρήξη με το κεφάλαιο, την εξουσία του και την ΕΕ. Ολα τα επιχειρήματα πάνω στα οποία βασίστηκε η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, από το 2012 μέχρι το 2015, ότι μπορεί μια κυβερνητική εναλλαγή εντός του συστήματος, μια άλλη διαπραγμάτευση εντός των θεσμών της ΕΕ, να φέρουν θετικές εξελίξεις για το λαό έχουν στην πραγματικότητα καταρρεύσει. Αποδείχθηκε ότι το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ είναι δεσμευτικό, δεν χωρά πολλές αναπροσαρμογές και εναλλακτικές. Η αλήθεια είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ υπολόγιζε σε μια δυνατότητα αλλαγής στο μείγμα διαχείρισης σε επίπεδο ΕΕ, περνώντας σε μια λιγότερη περιοριστική πολιτική. Ποντάρισε σε μια έστω μικρή ανάκαμψη που θα του επέτρεπε να δώσει με το ένα χέρι λίγα ψίχουλα σαν αυτά που υπήρχαν στο περίφημο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ενώ με το άλλο χέρι θα προωθούσε με πιο ευέλικτο τρόπο απ' τους προηγούμενους μια σειρά αντιλαϊκές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις αναγκαίες για τη στήριξη της ανάκαμψης των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων. Θα μπορούσε, όμως, αυτά τα «ψίχουλα» να τα «πουλήσει» ως πρώτα βήματα, για να ανοίξει ο δρόμος για ανάκαμψη των απωλειών, για επαναφορά δικαιωμάτων, για κατάργηση του αντεργατικού - αντιλαϊκού μνημονιακού πλαισίου. Υπολόγιζε έτσι πως τάζοντας ανέξοδα «ελπίδα» θα μπορούσε να πετύχει ό,τι δεν μπόρεσαν όλοι οι άλλοι, να προωθήσει μια πολιτική για λογαριασμό του κεφαλαίου αλλά με έναν πιο ήπιο τρόπο που θα εξασφαλίζει την εργατική - λαϊκή συναίνεση, αξιοποιώντας και τα «ερείσματά» του στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.
***
Τα πράγματα όμως του ήρθαν αλλιώς. Ούτε οι εξελίξεις στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, ούτε η πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ελλάδα και διεθνώς δεν επιτρέπουν πολλές εναλλακτικές λύσεις, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια ελιγμών. Ετσι, μέσα σε ένα πεντάμηνο βρέθηκε αντιμέτωπος με το δίλημμα: Είτε αποδοχή της συνέχισης μιας αυστηρής περιοριστικής πολιτικής με νέα αντιλαϊκά μέτρα και νέα μνημόνια είτε αποδοχή μιας ελεγχόμενης ή ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας με έξοδο απ' το ευρώ. Σε αυτήν τη φάση, τα συμφέροντα της μεγαλύτερης μερίδας του ελληνικού κεφαλαίου συνέκλιναν στην πρώτη εκδοχή. Αναγκάστηκε, λοιπόν, εκ των πραγμάτων να υιοθετήσει τη θέση που είχαν όλες οι προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις. Δηλαδή ότι τα αντιλαϊκά μνημονιακά μέτρα είναι αναγκαία για να γλιτώσουμε από την καταστροφή και τη χρεοκοπία. Για να μπορέσει να σταθεί, η προπαγανδιστική του μηχανή γεννά νέα αποπροσανατολιστικά επιχειρήματα. Ετσι, η κυβέρνηση εμφανίζεται εκβιαζόμενη και εξαναγκασμένη. Τα ίδια όμως λίγο - πολύ έλεγαν και οι προηγούμενοι, κανένας τους δεν δήλωνε πως «πιστεύει» στην πολιτική των μνημονίων. Γίνεται, επίσης, προσπάθεια να εμφανιστεί το νέο μνημόνιο ως τακτικός ελιγμός που σώζει το κύριο ζήτημα, την παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Διαβάζουμε μακροσκελείς αναλύσεις με «μαρξιστικό περιτύλιγμα» για τη σημασία της κατανόησης του συσχετισμού δύναμης, αναμασώντας αραχνιασμένες και χρεοκοπημένες ευρωκομμουνιστικές αναλύσεις.
***
Από την άλλη, το τμήμα αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, που απηχεί συμφέροντα τμημάτων της αστικής τάξης που φλερτάρουν με το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ και πέρασμα στο εθνικό νόμισμα γιατί θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα διευκολύνει την ανάκαμψη των κερδών τους, «δίνει τη μάχη» για να «σώσουν» την ψευδαίσθηση και την αυταπάτη ότι εντός καπιταλισμού και ιμπεριαλιστικών συμμαχιών (και εκτός ευρώ) μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκός δρόμος, ο οποίος μάλιστα θα ανοίξει το δρόμο για ριζοσπαστικές αλλαγές. Είναι ώρα, λοιπόν, μαζί με τη μάχη που δίνουμε για την οργάνωση της αντίστασης στα νέα αντιλαϊκά μέτρα, στις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και της εργοδοσίας, του κεφαλαίου, της αλληλεγγύης σε όσους υποφέρουν περισσότερο από τα παλιά και νέα αντιλαϊκά μέτρα, να ανοίξουμε πλατιά τη συζήτηση των συμπερασμάτων για τη χρεοκοπία των σοσιαλδημοκρατικών ψευδαισθήσεων και αυταπατών. Πλατιά να συζητήσουμε για την προώθηση της πολιτικής πρότασης του ΚΚΕ, για την αναγκαιότητα σύγκρουσης, ρήξης με το κεφάλαιο, την ΕΕ, την ανατροπή της εξουσίας τους ως μοναδική προϋπόθεση, για να μπορέσουν ο λαός, οι εργαζόμενοι να ζήσουν χωρίς μνημόνια, χωρίς εκμετάλλευση με κριτήριο τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες.

Χ.

Ιδιότυπος... διαγωνισμός

Ιδιότυπος... διαγωνισμός


Ενας ιδιότυπος... διαγωνισμός στήριξης της συγκυβέρνησης, από πολλές και διάφορες μεριές, βρίσκεται σε εξέλιξη μετά την υπογραφή της κυβέρνησης στην αντιλαϊκή συμφωνία της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης, στον «οδικό χάρτη» δηλαδή για το τρίτο μνημόνιο. «Συμφωνούντες» και «διαφωνούντες» της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, αντιπολιτευόμενα κόμματα της αστικής διαχείρισης, ΜΜΕ εντός και εκτός συνόρων, στο διά ταύτα καταλήγουν τελικά όλοι μαζί, έστω και από «διαφορετικούς» δρόμους, ότι... «στηρίζουμε την κυβέρνηση»!
Η συμφωνία με τους «εταίρους» είναι κακή, λένε οι «συμφωνούντες» της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, όμως «πρέπει πάση θυσία να διαφυλάξουμε την κυβέρνηση», γι' αυτό και σηκώνουν το χεράκι τους μέσα στη Βουλή, εγκρίνοντας τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα ενόψει του τρίτου μνημονίου. «Κρατάμε την κυβέρνηση και η κυβέρνηση είναι όπλο» αναφωνούν, κρύβοντας αυτό που επιβεβαιώνεται και τώρα, ότι κάθε αστική διακυβέρνηση, όπως και να αυτοχαρακτηρίζεται, είναι όπλο στην υπηρεσία του κεφαλαίου.
Διαφωνούμε με το νέο καταστροφικό μνημόνιο, λένε τα στελέχη της «Αριστερής Πλατφόρμας» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στηρίζουμε ολόθερμα την κυβέρνηση που το φέρνει! «Στηρίζουμε τον πρωθυπουργό με το ΟΧΙ του λαού» αναφωνεί μάλιστα ο Στ. Λεουτσάκος, επιβεβαιώνοντας πόσο αποφασισμένοι είναι και οι «διαφωνούντες» του ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσουν, όσο τους παίρνει, την εξαπάτηση του λαού! Το ίδιο βέβαια και οι συμπολιτευόμενοι ΑΝΕΛ, που «ξέχασαν» κόκκινες γραμμές κ.λπ.
Οσο για τα αντιπολιτευόμενα κόμματα της αστικής διαχείρισης, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, όχι μόνο ψηφίζουν την αντιλαϊκή συμφωνία της κυβέρνησης και τα προαπαιτούμενα που οδηγούν στο τρίτο μνημόνιο, όχι μόνο δηλώνουν με ένα στόμα ότι «δεν τίθεται θέμα απώλειας δεδηλωμένης για την κυβέρνηση» κι ας έμεινε αυτή με μόλις 123 βουλευτές στην ψηφοφορία για τη συνολική έγκριση της συμφωνίας, αλλά την καλούν κιόλας «να κυβερνήσει επιτέλους και να εφαρμόσει με συνέπεια τις υποχρεώσεις που η ίδια ανέλαβε», «να προχωρήσει στις αναγκαίες μεγάλες τομές»...
Σε ό,τι αφορά δε τα αστικά ΜΜΕ, τα μεν εγχώρια, από την υπογραφή της αντιλαϊκής συμφωνίας στις Βρυξέλλες στις 12 Ιούλη μέχρι και σήμερα, δε σταματούν λεπτό να «επαινούν» την «ωρίμανση» του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, να υποστηρίζουν με κάθε τρόπο τη «δύσκολη, αλλά αναγκαία επιλογή» που έκαναν. Τα δε αστικά ΜΜΕ του εξωτερικού εστιάζουν όλο και περισσότερο στο γεγονός ότι μόνο αυτός ο πρωθυπουργός και μόνο αυτή η κυβέρνηση είναι αυτοί που... μπορούν να κάνουν πετυχημένα τη δουλειά, να «κλειδώσουν» δηλαδή το νέο μνημόνιο και να το εφαρμόσουν στην πράξη. «Μόνο αυτός μπορεί ακόμα να σώσει την Ελλάδα» τιτλοφορείται χαρακτηριστικά άρθρο της γερμανικής «Frankfurter Allgemeine Zeitung» για τον Αλ. Τσίπρα και... εξηγεί: «Παρά την αλλαγή πορείας που έκανε, οι περισσότεροι Ελληνες εμπιστεύονται τον Τσίπρα (...) Ο Αλέξης Τσίπρας διαθέτει το κύρος να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις στις οποίες δεσμεύτηκε απέναντι στους Ευρωπαίους»...
Ολος αυτός ο διαγωνισμός στήριξης της κυβέρνησης από τόσο διαφορετικά αστικά κέντρα και επιτελεία δε σημαίνει φυσικά ότι εξαφανίστηκαν οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις, που είδαμε να αποτυπώνονται τόσο ανάγλυφα το προηγούμενο διάστημα: Ισα - ίσα οι αντιθέσεις οξύνονται, γεγονός που καθιστά και τον όποιο συμβιβασμό προσωρινό και εύθραυστο. Αυτό που «βγάζει μάτι», όμως, είναι η σύμπλευση φαινομενικά ετερόκλητων αστικών δυνάμεων πίσω από τα στρατηγικά συμφέροντα του κεφαλαίου και σ' αυτά τα πλαίσια η στήριξή τους στη συγκυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, που εκτιμούν ότι μπορεί να φέρει σε πέρας αυτόν τον προσωρινό συμβιβασμό, ακριβώς γιατί έχει αυξημένη ικανότητα εγκλωβισμού του λαού.
Αποδεικνύεται έτσι η ανάγκη πραγματικής εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης στα αντιλαϊκά μνημόνια, στη στρατηγική του κεφαλαίου, στις κυβερνήσεις του, στην ΕΕ. Για την οργάνωση αυτής της αντιπολίτευσης δίνει τη μάχη καθημερινά το ΚΚΕ.

Αλλο ένα πλουσιοπάροχο δώρο στο μεγάλο κεφάλαιο και τις τράπεζες

Αλλο ένα πλουσιοπάροχο δώρο στο μεγάλο κεφάλαιο και τις τράπεζες



Ενα από τα πρώτα προαπαιτούμενα της βαθιά αντιλαϊκής συμφωνίας που υπέγραψε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους εταίρους της στην ΕΕ, ενόψει του τρίτου μνημονίου, είναι και ο νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας (ΚΠολΔ) που ψηφίζεται σήμερα στη Βουλή. Ανάλογη δέσμευση είχε αναλάβει η κυβέρνηση με το e-mail Βαρουφάκη, που επαναλαμβανόταν και στην πρόταση των 47 σελίδων.
Τις προηγούμενες μέρες, οι διάφορες φήμες έκαναν λόγο για δύο σχέδια, ανάμεσα στα οποία θα επέλεγε η κυβέρνηση να καταθέσει προς ψήφιση: α) Το σχέδιο της προηγούμενης κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, γνωστό και ως «σχέδιο Χαμηλοθώρη», το οποίο είχε αποτελέσει και το αντικείμενο πανελλαδικού δημοψηφίσματος των δικηγόρων τον Δεκέμβρη του 2014 και απορρίφτηκε με συντριπτικό ποσοστό 93%, και, β) το σχέδιο που φερόταν να έχει ετοιμάσει νομοπαρασκευαστική επιτροπή με εντολή του νέου υπουργού Δικαιοσύνης, Ν. Παρασκευόπουλου, της σημερινής κυβέρνησης, γνωστό και ως «σχέδιο Κράνη», το περιεχόμενο του οποίου όμως γνώριζαν μόνο οι ηγεσίες των μεγάλων δικηγορικών συλλόγων της χώρας.
Τελικά, όπως αναφέρει η κυβέρνηση, «λόγω των ασφυκτικών χρονικών περιθωρίων» και επειδή «το μοναδικό κείμενο το οποίο έχει λάβει τη σύμφωνη γνώμη των θεσμών είναι το σχέδιο νόμου που έχει κατατεθεί στη Βουλή των Ελλήνων τον Νοέμβριο του 2014», το λεγόμενο «σχέδιο Χαμηλοθώρη» επανέρχεται αυτούσιο, συνοδευόμενο από την ίδια αιτιολογική έκθεση και την ίδια επιχειρηματολογία. Μέσα στις αμέτρητες κωλοτούμπες και τα ψέματα, φαίνεται ότι το «εκτρωματικό νομοσχέδιο που έπρεπε άμεσα να αποσυρθεί», σύμφωνα με την ανακοίνωση του Τμήματος Δικαιοσύνης ΣΥΡΙΖΑ στις 5/12/2014, μετατράπηκε σήμερα ως διά μαγείας, μετά και την «περήφανη διαπραγμάτευση» με τους θεσμούς, σε ένα ακόμα μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης...

ΒΟΥΛΓΑΡΗ
Οι αλλαγές που προωθούνται σχετίζονται κύρια με τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας, ευνοούν ποικιλοτρόπως τις τράπεζες και το κεφάλαιο. Δεν αφορούν, επομένως, στενά στη Δικαιοσύνη, αλλά θα έχουν άμεσες δυσμενείς επιπτώσεις στη ζωή της εργατικής και λαϊκής οικογένειας. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μοναδικό στοιχείο που πρόσθεσε η κυβέρνηση στο πάλαι ποτέ «εκτρωματικό» νομοσχέδιο είναι η δέσμευσή της ότι «θα φέρει προς ψήφιση στη Βουλή, πριν την ισχύ του νέου Κώδικα, το σύνολο των ρυθμίσεων για τα καθυστερούμενα δάνεια, μεταξύ των οποίων και τις ρυθμίσεις για την προστασία της πρώτης ή της μοναδικής κατοικίας, από πλειστηριασμούς για οφειλές προς τις Τράπεζες».
Οσοι τυχόν, ακόμα και σήμερα, διατηρούν οποιαδήποτε αυταπάτη ότι οι επερχόμενες αλλαγές θα προστατεύουν τη λαϊκή περιουσία, διαψεύδονται από το ίδιο το περιεχόμενο του νέου Κώδικα, που στρώνει το έδαφος για τη γρήγορη και φθηνή προς όφελος του κεφαλαίου διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης (δηλ. τη διαδικασία των κατασχέσεων και πλειστηριασμών). Αλλωστε, σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα του Τύπου, το αναμενόμενο νομοσχέδιο του υπουργού Οικονομίας Γ. Σταθάκη, που έχει σταλεί προς έγκριση στην τρόικα, προβλέπει την υπό αυστηρές προϋποθέσεις προστασία της πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς μέχρι 31/12/2015, όταν δηλαδή θα ξεκινήσει η εφαρμογή του νέου Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.
Υπενθυμίζουμε ότι ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας ρυθμίζει τη διαδικασία της πολιτικής δίκης, δηλ. περιλαμβάνει τις ρυθμίσεις για τη διεξαγωγή των δικών που αφορούν τις διαφορές μεταξύ ιδιωτών.
Η «σημαντική αναδιάρθρωση των διαδικασιών και των κανονισμών της αστικής δικαιοσύνης», πάγια απαίτηση του κεφαλαίου
Την τελευταία πενταετία, περίπου έχουν επέλθει σημαντικές αλλαγές στην απονομή της αστικής δικαιοσύνης, που αφορούν στις διαδικασίες σε όλα τα δικαστήρια. Αξιοποιώντας ως πρόσχημα το υπαρκτό πρόβλημα των σοβαρών καθυστερήσεων στην εκδίκαση των υποθέσεων, ο πυρήνας των μεταρρυθμίσεων αυτών εντάσσεται στο πλαίσιο γενικότερων επιδιώξεων για τον εκσυγχρονισμό του αστικού κράτους και την αντιστοίχηση του νομικο-πολιτικού εποικοδομήματος στις οικονομικές εξελίξεις σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Εκφράζει την προσπάθεια προσαρμογής της αστικής Δικαιοσύνης στις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου για γρήγορη, φθηνή και αποτελεσματική για τα συμφέροντά του επίλυση των διαφορών και διευκόλυνση των επενδύσεών του.
Βασικές κατευθύνσεις είναι η ενίσχυση των εξωδικαστικών μορφών επίλυσης διαφορών (π.χ. διαμεσολάβηση, διαιτησία κ.ά.), δηλαδή μορφές ιδιωτικοποίησης της Δικαιοσύνης, διαδικασίες fast track για τη διεκπεραίωση υποθέσεων με σημαντικό οικονομικό ενδιαφέρον για τα μονοπώλια (π.χ. στρατηγικές επενδύσεις, φορολογικές υποθέσεις κ.λπ.), εξασφάλιση της γρήγορης και απρόσκοπτης εφαρμογής των αντιλαϊκών νόμων (π.χ. πιλοτικές δίκες για υποθέσεις με γενικότερο πολιτικό - κοινωνικό ενδιαφέρον, όπως προσφυγή κατά των αντιλαϊκών χαρατσιών, αντιαασφαλιστικών νόμων κ.λπ.).
Ταυτόχρονα, ως η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, η προσφυγή στην αστική Δικαιοσύνη για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα γίνεται εξαιρετικά δυσχερής και ακριβή, αυξάνονται διαρκώς τα κάθε είδους παράβολα, για να εξοικονομούνται πόροι από το κράτος.
Συνεχίζεται η υποχρηματοδότηση και υποτίμηση των υποδομών με τα τεράστια κενά στις θέσεις των δικαστών και κυρίως των δικαστικών υπαλλήλων, που μάλιστα απειλούνται με τα αντεργατικά μέτρα της αξιολόγησης, των διαθεσιμοτήτων και των απολύσεων στο δημόσιο τομέα.
Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο περιλαμβάνει σειρά αντιδραστικών και αντιλαϊκών ρυθμίσεων με βαθιά ταξικό περιεχόμενο. Οι κυριότερες από αυτές αφορούν στην επιτάχυνση της αναγκαστικής εκτέλεσης και των πλειστηριασμών σε όφελος των πιστωτικών ιδρυμάτων, δηλ. των τραπεζών. Ετσι, την ίδια περίοδο που στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται η διαχείριση των «κόκκινων» επιχειρηματικών και στεγαστικών δανείων, συντελούνται σημαντικές εξελίξεις στην αγορά των ακινήτων με απώτερο στόχο τη συγκέντρωση της γης σε λίγα χέρια (βλ. σχεδιασμοί για μείωση των αντικειμενικών αξιών) και εκφράζονται διακριτές ενδοαστικές αντιθέσεις γύρω από τα ζητήματα αυτά, οι προωθούμενες αλλαγές στον ΚΠολΔ προετοιμάζουν το έδαφος για μαζικές κατασχέσεις και πλειστηριασμούς στη λαϊκή περιουσία με βάση την εμπορική πλέον και όχι την αντικειμενική αξία, κάνουν ακόμα πιο φθηνή, γρήγορη και αποτελεσματική τη σχετική διαδικασία σε όφελος των τραπεζών, επιτρέπουν τις πολλαπλές κατασχέσεις, αδυνατίζουν την άμυνα του οφειλέτη, διευκολύνουν την εγγραφή προσημείωσης υποθήκης κ.λπ. Επιπλέον, επέρχονται τροποποιήσεις στο λεγόμενο πίνακα κατάταξης του πλειστηριασμού, υποσκάπτοντας την τυπική έστω προνομιακή ικανοποίηση των εργατικών απαιτήσεων: Μαζί με τις εργατικές απαιτήσεις θα ικανοποιούνται πλέον από το εκπλειστηρίασμα (το ποσό που τελικά προκύπτει από τον πλειστηριασμό), στο συνολικό ποσοστό των 2/3 (το 1/3 εξακολουθεί να αποδίδεται ουσιαστικά στις τράπεζες), και οι απαιτήσεις του Δημοσίου από ΦΠΑ.
Επίσης, μια ακόμα σοβαρή κατηγορία αλλαγών του ΚΠολΔ αφορά στη διαδικασία εκδίκασης των περισσότερων υποθέσεων (στη λεγόμενη τακτική διαδικασία), όπου καθιερώνεται η έγγραφη απόδειξη και καταργείται η ζωντανή εξέταση των μαρτύρων στο ακροατήριο εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις. Από την πρώτη στιγμή της δημοσιοποίησης του σχεδίου αυτού, ήδη από τον Δεκέμβρη του 2014, σε ανακοίνωσή της η «Αγωνιστική Συσπείρωση Δικηγόρων», η παράταξη που συμμετέχει πανελλαδικά στις δικηγορικές εκλογές στηριζόμενη από το ΚΚΕ, σημείωνε: «Οι αλλαγές αυτές ωφελούν τις μεγάλες επιχειρήσεις, που διαθέτοντας το κατάλληλο προσωπικό, χρήμα και μηχανισμούς, μπορούν να τηρούν πλήρη μηχανογραφικά συστήματα και μεγάλο αρχείο εγγράφων και να ανταποκρίνονται στο δικονομικό καθήκον της έγγραφης απόδειξης και μάλιστα μέσα σε σύντομες και ανελαστικές προθεσμίες. Το οικονομικά ασθενέστερο μέρος, δηλαδή ο μέσος φτωχός διάδικος που, σπάνια διαθέτει τέτοια εργαλεία, βρίσκεται αντικειμενικά σε δυσμενέστερη θέση. Η υλοποίηση των προτεινόμενων ρυθμίσεων στρέφεται σε βάρος της πλειοψηφίας των δικηγόρων με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, που θα αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στην καθημερινή ταλαιπωρία και το κυνήγι ανελαστικών προθεσμιών μέσα στον έγγραφο κυκεώνα της νέας τακτικής διαδικασίας. Αυτοί που θα ωφεληθούν, ακόμη μια φορά, είναι οι μεγάλες δικηγορικές εταιρίες και τα μεγαλογραφεία».
Για τις κινητοποιήσεις των δικηγόρων
Απ' όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι η αντίδραση ενάντια στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι επιβεβλημένη για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα συνολικά, αλλά και για την πλειοψηφία των μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων δικηγόρων με χαμηλά εισοδήματα ειδικότερα. Η αντίδραση, όμως, ενάντια σ' αυτό πρέπει να εστιάζει και να αποκαλύπτει ότι οι αλλαγές του ΚΠολΔ είναι μέρος της συνολικότερης αντιλαϊκής πολιτικής. Ο αγώνας για την παρεμπόδιση της προώθησής τους πρέπει να στοχεύει συνολικά στην απόκρουση της αντιλαϊκής επίθεσης και να προβάλλει αιτήματα και διεκδικήσεις για την κατοχύρωση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων ευρύτερα, που συγχρόνως ανταποκρίνονται στα συμφέροντα της πλειοψηφίας των δικηγόρων: Οπως π.χ. προστασία της λαϊκής περιουσίας - απαγόρευση των κατασχέσεων σε βάρος της πρώτης και δευτερεύουσας κατοικίας της λαϊκής οικογένειας, προνομιακή ικανοποίηση των εργατικών απαιτήσεων στον πλειστηριασμό πρώτα και πριν από την ικανοποίηση κάθε άλλης απαίτησης, προστασία του εισοδήματος των μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων δικηγόρων με χαμηλά εισοδήματα ενάντια στη φορολεηλασία και τις συνεχείς αυξήσεις στις ήδη υπέρογκες ασφαλιστικές τους εισφορές που δεν εξασφαλίζουν την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη ούτε τις συντάξεις κ.ά. Μόνο ένας τέτοιος αγώνας, άλλωστε, της πλειοψηφίας των δικηγόρων σε συμπόρευση με το εργατικό και λαϊκό κίνημα, μπορεί να βάλει εμπόδια στα σχέδια της κυβέρνησης και να αντιπαρατεθεί με τον πραγματικό κοινό αντίπαλο, τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους - πελάτες των μεγάλων δικηγορικών εταιρειών και των μεγαλογραφείων.
Η ηγεσία της Ολομέλειας των Προέδρων των δικηγορικών συλλόγων της χώρας και ιδιαίτερα οι ηγεσίες των μεγάλων δικηγορικών συλλόγων και κύρια της Αθήνας δεν θέλουν και δεν μπορούν να οργανώσουν έναν τέτοιον αγώνα. Είναι, άλλωστε, οι ίδιοι που διαχρονικά υποσκάπτουν κάθε αγωνιστική διάθεση στο χώρο των δικηγόρων, υπονομεύουν και εκφυλίζουν τις μαζικές συλλογικές διαδικασίες, καλλιεργούν συντεχνιακές αυταπάτες στα τραπέζια του διαλόγου με την εκάστοτε ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης, βάζουν πλάτη στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής στο χώρο.
Τα ίδια κάνουν και σήμερα. Μόλις λίγες μέρες πριν, καλούσαν την κυβέρνηση «να αφουγκραστεί τις αγωνίες του νομικού κόσμου και της κοινωνίας» και να υιοθετήσει το «σχέδιο Κράνη», με το οποίο τάχα «προστατεύονται τα δικαιώματα των πολιτών και διασφαλίζονται συνθήκες δίκαιης δίκης» και το περιεχόμενο του οποίου το γνώριζαν μόνον αυτοί! Ετσι, όμως, σκόπιμα συσκότισαν τον πραγματικό χαρακτήρα των προωθούμενων αντιδραστικών αλλαγών, μέσα στο γενικότερο κλίμα της εθνικής ομοψυχίας προσπαθούσαν τάχα να συμβάλλουν με τις θεσμικές τους προτάσεις στο έργο της κυβέρνησης και του υπουργού ενάντια στους «εκβιαστές δανειστές»...
Αξιοποιώντας το δημοψήφισμα - καρικατούρα που έστησαν τον Δεκέμβρη του 2014, θεωρούν εξουσιοδοτημένο τον εαυτό τους να αποφασίζουν «ναι ή όχι» σε κινητοποιήσεις, χωρίς και πάλι καμία προηγούμενη ενημέρωση των δικηγόρων, χωρίς καμία συλλογική διαδικασία και γενική συνέλευση, στην οποία οι ίδιοι οι δικηγόροι θα αποφασίσουν για τις μορφές των κινητοποιήσεών τους.
Για την οργάνωση του αγώνα της πλειοψηφίας των δικηγόρων με χαμηλά εισοδήματα
Με αφορμή την αντίδραση ενάντια στο νομοσχέδιο για τον νέο ΚΠολΔ και την υπονομευτική και επικίνδυνη στάση της ηγεσίας των δικηγορικών συλλόγων και ιδιαίτερα του ΔΣΑ και του ΔΣΘ, που έσπευσαν να στοιχηθούν με πραξικοπηματικές διαδικασίες στο στρατόπεδο του «ΝΑΙ» στο κάλπικο και εκβιαστικό δημοψήφισμα που έστησε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, για άλλη μια φορά αναδεικνύεται η ανάγκη χειραφέτησης της πλειοψηφίας των μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων δικηγόρων με χαμηλά εισοδήματα από τη συντεχνιακή αυταπάτη της συνδικαλιστικής εκπροσώπησής τους από τους δικηγορικούς συλλόγους. Οι σύλλογοι αυτοί και ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι δεν θέλουν και δεν μπορούν, αντικειμενικά, να οργανώσουν τους αγώνες των δικηγόρων ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, καθώς συστεγάζουν μεγαλοδικηγόρους - εργοδότες και μισθωτούς, αποτελούν θεσμικούς συνομιλητές και στυλοβάτες του αστικού κράτους, «με την προμετωπίδα της ενιαίας επιστημονικής οργάνωσης, εξυπηρετούν καπιταλιστικά συμφέροντα» (από τις θέσεις του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για τέτοιου είδους επιστημονικούς συλλόγους και επιμελητήρια).
Το πιο φτωχό τμήμα των δικηγόρων σήμερα, με τη θέση του να επιδεινώνεται διαρκώς τα τελευταία χρόνια, έχει συμφέρον από την οργάνωση του αγώνα του ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, που υλοποιείται από την εκάστοτε αστική κυβέρνηση για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων και μέσα στο πλαίσιο της συμμετοχής στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και την ΕΕ. Εχει συμφέρον να αντιπαρατεθεί με τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία και τους μεγαλοδικηγόρους, που υπερασπίζονται τα συμφέροντα και την εξουσία των μονοπωλίων. Εχει συμφέρον να συγκρουστεί με το μεγάλο κεφάλαιο και το κάθε λογής πολιτικό και «υπηρετικό» προσωπικό του, όπως οι δικηγορικοί σύλλογοι. Εχει συμφέρον να συμπορευθεί με τα άλλα τμήματα αυτοαπασχολούμενων που συμπιέζονται και το εργατικό κίνημα, προβάλλοντας αιτήματα για την ανακούφιση από τα αντιλαϊκά μέτρα και διεκδικώντας τον δρόμο ανάπτυξης που θα ικανοποιεί πραγματικά τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
Σήμερα, οι δικηγόροι με χαμηλά εισοδήματα συμμετέχουμε μαζικά στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, δίνουμε μια πρώτη απάντηση μαζί με τους πραγματικούς μας συμμάχους, τους εργατοϋπάλληλους και το λαό, ενάντια στο νέο αντιδραστικό ΚΠολΔ.
Υιοθετούμε τα αιτήματα του εργατικού και λαϊκού κινήματος για την άμεση, εδώ και τώρα, προστασία τους από τα αρπακτικά των τραπεζών:
Κανένας πλειστηριασμός στη λαϊκή κατοικία.
Κατοχύρωση της προνομιακής και πριν από όλα ικανοποίησης των εργατικών απαιτήσεων μετά από πλειστηριασμό.

Της Κατερίνας ΓΕΡΑΚΗ*
*Η Κατερίνα Γεράκη είναι μέλος του Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για τη Δικαιοσύνη και τις Λαϊκές Ελευθερίες και Γραμματέας της ΤΟ Δικαιοσύνης της ΚΟ Αττικής

TOP READ