«Εγχειρίδιο» ανάκαμψης του κεφαλαίου

Η «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική 2021», που παρουσιάζει σήμερα ο «Ριζοσπάστης», είναι η εικόνα της «επόμενης μέρας» που ετοιμάζει η κυβέρνηση για το κεφάλαιο, πάνω στα συντρίμμια του λαϊκού εισοδήματος και των εργασιακών δικαιωμάτων.

Το σχέδιο αυτό για την ανάπτυξη είναι η «φυσική» συνέχεια του 4ου μνημονίου που ψηφίστηκε την Πέμπτη στη Βουλή και των προηγούμενων αντιλαϊκών μέτρων, σ' αυτή τη μακρά περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, από την οποία η κυβέρνηση δεσμεύεται τώρα να δώσει «εξιτήριο» στο κεφάλαιο.

Η «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική 2021» ενσωματώνει τους στρατηγικούς στόχους και τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης, για αναβάθμιση του ρόλου της στην περιοχή, με ανάδειξη της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο, παίρνοντας υπόψη τη γεωστρατηγική της θέση, που αναλύεται εκτενώς στο σχέδιο.


Καθόλου τυχαία, επομένως, οι κλάδοι όπου επικεντρώνονται τα «αναπτυξιακά» μέτρα και οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης, είναι αυτοί της Ενέργειας, των μεταφορών, των υποδομών. Και βεβαίως, του Τουρισμού και του αγροτοδιατροφικού τομέα, που παρουσιάζουν κερδοφόρες προοπτικές και γι' αυτό προκρίνονται να προσελκύσουν επενδύσεις.

Η «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική 2021», αν και είναι ακόμα υπό διαμόρφωση, σε συνεννόηση με το κουαρτέτο, τον ΣΕΒ και τις άλλες εργοδοτικές Ενώσεις, επαληθεύει ότι βασικοί πυλώνες στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης είναι η ένταση της εργασιακής εκμετάλλευσης και η διάνοιξη νέων πεδίων δράσης για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.

Τα αντιλαϊκά - αντεργατικά μέτρα του 4ου και των προηγούμενων μνημονίων, οι ιδιωτικοποιήσεις και η παραπέρα απελευθέρωση τομέων της οικονομίας είναι αδιάψευστος μάρτυρας γι' αυτό. Αντίστοιχα, τα χρηματοδοτικά εργαλεία που αξιοποιεί το σχέδιο είναι κονδύλια του ΕΣΠΑ και επενδυτικών προγραμμάτων της ΕΕ, σε «μόχλευση» με κρατικές ενισχύσεις μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, που χρηματοδοτείται από τους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Ετσι εξηγείται η αγωνιώδης προσπάθεια της κυβέρνησης να πετύχει μια πιο μακροπρόθεσμη διευθέτηση του χρέους, την ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και, βεβαίως, να περικόψει κρατικές δαπάνες που κατευθύνονται για στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες, για να στηρίξει με περισσότερο κρατικό χρήμα και φτηνότερο δανεισμό την καπιταλιστική ανάκαμψη.

Ο στόχος της «Εθνικής Αναπτυξιακής Στρατηγικής 2021», που αναφέρεται στο «συμπληρωματικό» μνημόνιο, είναι να συμβάλει τα επόμενα 2 - 3 χρόνια «στη δημιουργία ενός ελκυστικότερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος». Σ' αυτήν την κατεύθυνση, ο ΣΕΒ αναγνωρίζει τη συμβολή των αντιλαϊκών μέτρων που νομοθετεί η κυβέρνηση και τον «καθοριστικό ρόλο του κράτους στην προώθηση των ιδιωτικών επενδύσεων».

Προσθέτει, επίσης, με νόημα ότι στόχος του αναπτυξιακού σχεδίου θα πρέπει να είναι «η μεγιστοποίηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων» και γι' αυτό προτείνει μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, ώστε να μειώνεται το «μη μισθολογικό κόστος». Ζητάει ακόμη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων και του κόστους του τραπεζικού δανεισμού και, βεβαίως, μείωση του κόστους της Ενέργειας.

Είναι βέβαιο ότι όσα απ' αυτά τα μέτρα δεν συμπεριλήφθηκαν με επάρκεια στο τελευταίο αντιλαϊκό πακέτο, θα έχουν περίοπτη θέση σε επόμενα νομοσχέδια της κυβέρνησης. Αλλωστε, περιγράφουν γενικούς στόχους στους οποίους συγκλίνουν όλα τα αστικά κόμματα, στο όνομα της ανάκαμψης.

Αυτό που επαληθεύεται και από την «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική 2021», είναι ότι η καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία είναι ασύμπτωτη με τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και προϋποθέτει τη διαρκή τους συμπίεση, την ένταση δηλαδή της εκμετάλλευσης. Προπάντων, είναι ασυμβίβαστη με τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, που είναι σήμερα εφικτό και ώριμο να ικανοποιηθούν, κι εκεί χρειάζεται να στρέψει τον προσανατολισμό του το εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Ριζοσπάστης 

Να καταδικαστεί η απαγόρευση εισόδου ευρωβουλευτών που επέβαλε η ουκρανική κυβέρνηση

Αποφασιστική απάντηση στην προκλητική στάση και τον αντικομμουνισμό της Ουκρανικής κυβέρνησης έδωσε η Ευρωκοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ σε παρέμβαση της ενάντια στην απαράδεκτη στοχοποίηση της πολιτικής δράσης στελεχών του ΚΚΕ.

Στη συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου την Τετάρτη 17/5 με προσκαλεσμένο ομιλητή τον Υπουργό Εξωτερικών Π. Κλίμσιν, παρενέβει ο Σωτήρης Ζαριανόπουλος, ένας εκ των τριών στελεχών του ΚΚΕ που βρίσκεται στη λίστα κυρώσεων της Ουκρανικής Κυβέρνησης σε βάρος πάνω από 1000 φυσικών προσώπων, από δεκάδες χώρες του κόσμου. Χάνοντας την ψυχραιμία τους οι συντονιστές της συζήτησης επιχείρησαν στερήσουν το λόγο στον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, και σε άλλους ευρωβουλευτές που είναι στη σχετική λίστα, κάτι που τελικά δεν κατάφεραν. Ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ κατήγγειλε το απαράδεκτο καθεστώς κυρώσεων σε βάρος των 3 στελεχών του ΚΚΕ ενώ καταδίκασε και την μεθόδευση απαγόρευσης του ΚΚ Ουκρανίας.

Ο Υπουργός της Ουκρανικής Κυβέρνησης αναγκάστηκε να τοποθετηθεί προκαλώντας και διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα ισχυριζόμενος ότι: «δεν ανεχόμαστε όσους υποστηρίζουν Ρώσους εγκληματίες»



Πρέπει να σημειωθεί ότι η ομιλία του υπουργού εξωτερικών στο Ευρωκοινοβούλιο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο επίσκεψης του Προέδρου της Ουκρανίας Π.Ποροσένκο στο Στρασβούργο με αφορμή την απελευθέρωση της διαδικασίας έκδοσης VISA μεταξύ της Ουκρανίας και των κρατών-μελών της ΕΕ. Μάλιστα σύμφωνα με ανακοίνωση της Ουκρανικής προεδρίας ο Ποροσένκο κάλεσε τον Πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Ταγιάνι να αποτρέψει ευρωβουλευτές από το να επισκέπτονται «την Κριμαία και υπό κατοχή εδάφη».

Η ουκρανική κυβέρνηση αποθρασύνεται την ώρα που απαγορεύει την είσοδο σε 3 στελέχη του ΚΚΕ και χιλιάδες άλλα άτομα, η ΕΕ επιβραβεύει την Ουκρανική κυβέρνηση αναβαθμίζοντας τις σχέσεις της μαζί της, μεταξύ άλλων απελευθερώνοντας και τη διαδικασία έκδοσης VISA. Σε αυτή την πολιτική της ΕΕ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει τεράστιες ευθύνες για τη στήριξη που παρέχει στην αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου.

Το ΚΚΕ θα συνεχίσει την παρέμβαση του για να αποσυρθεί η λίστα και οι απαράδεκτες κυρώσεις της Ουκρανικής κυβέρνησης, θα συνεχίσει αποφασιστικά την διεθνιστική του αλληλεγγύη στο ΚΚ Ουκρανίας

Σε παρέμβασή του στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σήμερα 18-5-2-17, σχετικά με το ζήτημα, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, Σωτήρης Ζαριανόπουλος σημείωσε τα εξής:

«Η Ουκρανία έχει απαγορεύσει την είσοδο στη χώρα σε ευρωβουλευτές, και σε εμένα, λόγω επίσκεψης μου στον Ντονμπάς το 2014. Απαγορεύει τη λειτουργία πολιτικών κομμάτων και επιδιώκει να θέσει εκτός νόμου το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας

Η Ουκρανική Προεδρία, σε ανακοίνωση της αναφέρει ότι ο Ποροσένκο, στη χθεσινή συνάντηση σας, ζήτησε να δώσετε απάντηση στους ευρωβουλευτές αυτούς και να πάρετε μέτρα για την πρόληψη επισκέψεων ευρωβουλευτών στις περιοχές Ντονμπάς και Κριμαίας.

Δεν είναι προσωπικό αλλά σοβαρό πολιτικό θέμα. Αφορά τους ευρωβουλευτές και το ευρωκοινοβούλιο. Πρέπει άμεσα να καταδικαστεί τόσο η απαγόρευση εισόδου όσο και για το απαράδεκτο αίτημα Ποροσένκο να ελέγχετε για το που επιτρέπεται να πάνε και που όχι οι ευρωβουλευτές. Μήπως το επόμενο στάδιο είναι και για το τι θα λένε;»

Πηγή: 902

Το “Αριστούργημα” του τίποτα

Κάθε μέρα περνάμε απ’ την Ομόνοια για να πάμε στη δουλιά μας στο Γκάζι και αντικρίζουμε ένα παράξενο θέαμα. Σάκκοι με άμμο, σκαλωσιές και πάνω-πάνω ένα τεράστιο δίχτυ σκεπάζει την πλατεία.

Υποθέτουμε με τα φτωχά μυαλά μας. Έγινε για να έχουν ίσκιο όσοι “λιάζονται”στα πεζούλια ή για να μην καίγονται από τον ήλιο οι εργάτες που θα στήσουν κάποιο αριστούργημα;

Το μυστήριο ελύθη. Το “αριστούργημα” της Τέχνης είναι ακριβώς αυτό και μην περιμένουμε άλλο. Είναι -λέει- ενός βραβευμένου το 2001 Γερμανού ονόματι… Αν είχε απήχηση η “τέχνη” του θα θυμόμουν και το όνομα του.

Δεν είναι δα και οι υπέροχες ομπρέλες του Ζογγολόπουλου που κοσμούν την παραλία της γενέτειρας μου. Η διευκρίνιση για όσους πιστεύουν πως έχω θέμα με το μοντέρνο.

Συγγνώμη, αλλά το “έργο” πιο πολύ σε σκεπασμένη υπό ανακαίνιση οικοδομή μου κάνει.
Η απλωμένη μοσχοβολιστή μπουγάδα στις ερειπωμένες αυλές του Γκαζιού έχει κι ένα μήνυμα αισιοδοξίας για τη ζωή που δε σταματάει κόντρα στα δύσκολα. Αν αυτήν την μπουγάδα την έλεγε κανείς τέχνη, θα ανατρίχιαζαν οι ανοιχτοί στα νέα ρεύματα προφέσορες της δηθενιάς.

Ποια μεγάλα προοδευτικά μυαλά εγκρίνουν αυτά τα τεράστια τίποτα, αυτό το τεράστιο δημιούργημα της τσαπατσουλιάς;

Αχ. Αλησμόνητε Παζολίνι! Πόσα χρόνια πριν στο “Θεώρημα” πρόβλεψες τον ορισμό της “τέχνης” που σήμερα μας πασάρουν… Στην σκηνή όπου ο γιος της οικογένειας “ζωγραφίζει” μετά την αποχώρηση του εισβολέα-καταλύτη της οικογένειας.

Ντοκουμέντα και άγιος ο θεός μας μάρανε. Είναι σαν να εκθέτω τα πρωινά σκατά μου σε μια από τις πλατείες που τόσο φιλόξενα διέθεσαν τα “φωτεινά μυαλά” της πολιτιστικής μας παρακμής. Ακόμα και οι γάτες τα σκεπάζουν τα σκατουλάκια τους να μη βρωμάνε.

“Ντοκουμέντα” και στα μούτρα σας εκμαυλιστές…

Ελένη Γερασιμίδου απο το ΚΑΤΙΟΥΣΑ

Το παραμύθι... έχει δράκο

Το παραμύθι... έχει δράκο

Το «νέο πεδίο», αυτό της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, που κατά τον πρωθυπουργό «απαιτεί σχέδιο, τόλμη και συγκρούσεις», περιγράφουν τις μέρες αυτές τα κυβερνητικά στελέχη. Ενα από τα βασικά στοιχεία του σχεδίου αυτού για λογαριασμό του εγχώριου κεφαλαίου είναι αυτό της προσέλκυσης άμεσων ξένων επενδύσεων με τη δημιουργία «φιλικού» προς τους επενδυτές κλίματος, όπως άλλωστε επανειλημμένα έχει ζητήσει και ο ΣΕΒ, ως προϋπόθεση για την ανάκαμψη συνολικά της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας.
Ζήτημα που με τη σειρά του είναι στενά δεμένο και με τον άλλο στρατηγικό στόχο της αστικής τάξης που υπηρετεί ποικιλοτρόπως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αυτόν της ανάδειξης της Ελλάδας σε «ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο» - «πύλη εισόδου» για το πέρασμα των δικτύων Ενέργειας και μεταφορών από Ασία, Μ. Ανατολή, Ν/Α Μεσόγειο και Β. Αφρική στα «ενδότερα» της ΕΕ, αξιοποιώντας τη γεωγραφική θέση αλλά και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές διακρατικές ενώσεις και συμμαχίες του κεφαλαίου, ως «χαρτί» για την αναβάθμιση του ρόλου της στην περιοχή.

***

Πρόκειται για σχέδιο κάθε άλλο παρά «αναίμακτο», για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, πόσο μάλλον ικανό να εγγυηθεί «άσπρες μέρες» στο λαό, όπως προκλητικά λέει η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να αποσπάσει την ανοχή ή ακόμα και να στρατεύσει τα λαϊκά στρώματα στα σχέδια αυτά.
Η ψήφιση του 4ου μνημονίου την Πέμπτη στη Βουλή, εξάλλου, επιβεβαιώνει ότι το επενδυτικό «τσουνάμι» για το οποίο δουλεύει η κυβέρνηση ισοπεδώνει στο διάβα του εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών, γενικεύει και παγιώνει τον εργασιακό μεσαίωνα της ευελιξίας, των υποκατώτατων μισθών, των «απελευθερωμένων» απολύσεων, των δουλεμπορικών και των εργασιακών γκέτο, εντείνοντας την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, ακριβώς ως προϋπόθεση για την προσέλκυση κερδοφόρων επενδύσεων.
Πολύ περισσότερο, οι «δίδυμοι» αυτοί στόχοι του εγχώριου κεφαλαίου εξελίσσονται όχι βέβαια σε «κενό αέρος» ή κάποιου υποτιθέμενου γενικού «αμοιβαίου συμφέροντος», όπως προσπαθούν η κυβέρνηση και άλλα αστικά επιτελεία να παρουσιάσουν, αλλά περνώντας μέσα από τις συμπληγάδες των ανταγωνισμών ισχυρών καπιταλιστικών κρατών και ιμπεριαλιστικών κέντρων που συγκρούονται στην περιοχή, με επίδικο πλουτοπαραγωγικές πηγές, διαδρόμους εμπορευμάτων και Ενέργειας, αγορές και πόστα.

***

Τα «μαχαίρια» που όλο και πιο συχνά βγαίνουν πάνω από το τραπέζι συμφωνιών και σχεδίων, ανάμεσα σε ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία, Κίνα, επιβεβαιώνουν ότι το πέρασμα των ανταγωνιστικών σχεδίων από την Ελλάδα όχι απλά δεν μπορεί να διασφαλίσει τη «σταθερότητα» και «ασφάλεια» στον ελληνικό λαό, πόσο μάλλον την ικανοποίηση των δικών του αναγκών, αλλά γίνεται στην πραγματικότητα πηγή ακόμα μεγαλύτερων κινδύνων.
Ο Τύπος τις τελευταίες μέρες είναι γεμάτος από τέτοια παραδείγματα: Από τον «πάγο» της ΕΕ στα σχέδια για σύμπραξη της ΔΕΗ με τον κινεζικό όμιλο CMEC, προκειμένου να κατασκευαστεί η νέα λιγνιτική μονάδα στη Μελίτη της Φλώρινας, δεδομένης μάλιστα και της συμμετοχής με 24% στον ΑΔΜΗΕ της κινεζικής «State Grid», έως τη «δυσαρέσκεια» κύκλων για το ενδιαφέρον κινεζικών ομίλων να ελέγξουν σειρά στρατηγικών υποδομών στο πλαίσιο του «Δρόμου του Μεταξιού». Και από τις ευθείες υποδείξεις του Αμερικανού πρέσβη να επιλεγεί η αμερικανική εταιρεία έναντι των κινεζικών ομίλων στο διαγωνισμό για την «Εθνική Ασφαλιστική», γιατί έτσι «θα προσφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια (...) και θα προσελκύσει πρόσθετες επενδύσεις σε ένα ευρύ φάσμα τομέων», μαζί με τις μόνιμες «υπενθυμίσεις» για το ποια ενεργειακά σχέδια εγκρίνουν οι ΗΠΑ, έως τα «παράπονα» Ρώσων παραγόντων για τις συμφωνίες και τα σχέδια που έχουν συμφωνηθεί αλλά δεν προχωράνε, ή για «δουλειές» σε αεροδρόμια, λιμάνια, μεταφορές που έχουν φύγει μέσα απ' τα χέρια ρωσικών μονοπωλίων, εξαιτίας της παρέμβασης ΗΠΑ και ΕΕ.
Στην πραγματικότητα, όσο πιο κοντά έρχεται η «επόμενη μέρα» της καπιταλιστικής ανάκαμψης, όσο δηλαδή πιο πολύ «ξεκαθαρίζει» το τοπίο για κερδοφόρες επενδύσεις σε μια σειρά κρίσιμους κλάδους, τόσο πυκνώνει και το «ναρκοπέδιο» των ανταγωνισμών. Οι «επενδυτικές ευκαιρίες» για το κεφάλαιο δεν διαμορφώνουν «νησίδες ευημερίας και ασφάλειας», αλλά τόπους «ξεκαθαρίσματος» ανταγωνιστών, με μόνιμα θύματα τους εργαζόμενους, που καλούνται να πληρώσουν τα «σπασμένα» των ανταγωνισμών με τη μία ή την άλλη μορφή.
Αλλος ένας λόγος δηλαδή ώστε ο λαός να απορρίψει το σχέδιο του κεφαλαίου και κάθε εκδοχή του, προτάσσοντας το δικό του σχέδιο για την «επόμενη μέρα»: Εκείνο της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος και της οικοδόμησης της Κοινωνικής Συμμαχίας, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, την εξουσία του και τις συμμαχίες του.

«Εγχειρίδιο» ανάκαμψης του κεφαλαίου

«Εγχειρίδιο» ανάκαμψης του κεφαλαίου

Η «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική 2021», που παρουσιάζει σήμερα ο «Ριζοσπάστης», είναι η εικόνα της «επόμενης μέρας» που ετοιμάζει η κυβέρνηση για το κεφάλαιο, πάνω στα συντρίμμια του λαϊκού εισοδήματος και των εργασιακών δικαιωμάτων.
Το σχέδιο αυτό για την ανάπτυξη είναι η «φυσική» συνέχεια του 4ου μνημονίου που ψηφίστηκε την Πέμπτη στη Βουλή και των προηγούμενων αντιλαϊκών μέτρων, σ' αυτή τη μακρά περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, από την οποία η κυβέρνηση δεσμεύεται τώρα να δώσει «εξιτήριο» στο κεφάλαιο.
Η «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική 2021» ενσωματώνει τους στρατηγικούς στόχους και τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης, για αναβάθμιση του ρόλου της στην περιοχή, με ανάδειξη της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο, παίρνοντας υπόψη τη γεωστρατηγική της θέση, που αναλύεται εκτενώς στο σχέδιο.
Καθόλου τυχαία, επομένως, οι κλάδοι όπου επικεντρώνονται τα «αναπτυξιακά» μέτρα και οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης, είναι αυτοί της Ενέργειας, των μεταφορών, των υποδομών. Και βεβαίως, του Τουρισμού και του αγροτοδιατροφικού τομέα, που παρουσιάζουν κερδοφόρες προοπτικές και γι' αυτό προκρίνονται να προσελκύσουν επενδύσεις.
Η «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική 2021», αν και είναι ακόμα υπό διαμόρφωση, σε συνεννόηση με το κουαρτέτο, τον ΣΕΒ και τις άλλες εργοδοτικές Ενώσεις, επαληθεύει ότι βασικοί πυλώνες στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης είναι η ένταση της εργασιακής εκμετάλλευσης και η διάνοιξη νέων πεδίων δράσης για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.
Τα αντιλαϊκά - αντεργατικά μέτρα του 4ου και των προηγούμενων μνημονίων, οι ιδιωτικοποιήσεις και η παραπέρα απελευθέρωση τομέων της οικονομίας είναι αδιάψευστος μάρτυρας γι' αυτό. Αντίστοιχα, τα χρηματοδοτικά εργαλεία που αξιοποιεί το σχέδιο είναι κονδύλια του ΕΣΠΑ και επενδυτικών προγραμμάτων της ΕΕ, σε «μόχλευση» με κρατικές ενισχύσεις μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, που χρηματοδοτείται από τους κρατικούς προϋπολογισμούς.
Ετσι εξηγείται η αγωνιώδης προσπάθεια της κυβέρνησης να πετύχει μια πιο μακροπρόθεσμη διευθέτηση του χρέους, την ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και, βεβαίως, να περικόψει κρατικές δαπάνες που κατευθύνονται για στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες, για να στηρίξει με περισσότερο κρατικό χρήμα και φτηνότερο δανεισμό την καπιταλιστική ανάκαμψη.
Ο στόχος της «Εθνικής Αναπτυξιακής Στρατηγικής 2021», που αναφέρεται στο «συμπληρωματικό» μνημόνιο, είναι να συμβάλει τα επόμενα 2 - 3 χρόνια «στη δημιουργία ενός ελκυστικότερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος». Σ' αυτήν την κατεύθυνση, ο ΣΕΒ αναγνωρίζει τη συμβολή των αντιλαϊκών μέτρων που νομοθετεί η κυβέρνηση και τον «καθοριστικό ρόλο του κράτους στην προώθηση των ιδιωτικών επενδύσεων».
Προσθέτει, επίσης, με νόημα ότι στόχος του αναπτυξιακού σχεδίου θα πρέπει να είναι «η μεγιστοποίηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων» και γι' αυτό προτείνει μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, ώστε να μειώνεται το «μη μισθολογικό κόστος». Ζητάει ακόμη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων και του κόστους του τραπεζικού δανεισμού και, βεβαίως, μείωση του κόστους της Ενέργειας.
Είναι βέβαιο ότι όσα απ' αυτά τα μέτρα δεν συμπεριλήφθηκαν με επάρκεια στο τελευταίο αντιλαϊκό πακέτο, θα έχουν περίοπτη θέση σε επόμενα νομοσχέδια της κυβέρνησης. Αλλωστε, περιγράφουν γενικούς στόχους στους οποίους συγκλίνουν όλα τα αστικά κόμματα, στο όνομα της ανάκαμψης.
Αυτό που επαληθεύεται και από την «Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική 2021», είναι ότι η καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία είναι ασύμπτωτη με τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και προϋποθέτει τη διαρκή τους συμπίεση, την ένταση δηλαδή της εκμετάλλευσης. Προπάντων, είναι ασυμβίβαστη με τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, που είναι σήμερα εφικτό και ώριμο να ικανοποιηθούν, κι εκεί χρειάζεται να στρέψει τον προσανατολισμό του το εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Στον τόπο του εγκλήματος

Μπασκετική ανάλυση για το Φάιναλ Φορ που αρχίζει σήμερα, τις ελπίδες του Ολυμπιακού, και τα κακώς κείμενα όπου δεν πέφτει το φως των προβολέων.

Βασίλης Κρίτσας

Ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος και μένει να δούμε αν θα χτυπήσει δυο φορές, για να επιβεβαιώσει και την άλλη σχετική φράση.
Μπορεί ο Ολυμπιακός να μην έχει τον πιο ακριβό εξοπλισμό, ιδίως σε σχέση με το οπλοστάσιο πολυτελείας που έχει η ΤΣΣΚΑ, αλλά είναι οπλισμένος με αστείρευτα ψυχικά αποθέματα -όσο και αν αυτό μοιάζει με επικολυρικό κλισέ- και με τις μνήμες του πρόσφατου παρελθόντος από το Φάιναλ Φορ του 12′, που μπορεί να γίνουν εφιάλτης για τον αντίπαλο.
Ο φετινός διευρυμένος μαραθώνιος, με το νέο σύστημα διεξαγωγής, φτάνει στο τέλος του, έχοντας εξαντλήσει ομάδες και παίκτες, που έπεφταν τραυματίες σαν τα κοτόπουλα. Ανέδειξε όμως κατά τεκμήριο την πιο δυνατή τετράδα των κυνηγών του δισκοπότηρου-κούπας.

Η πρωταθλήτρια Ευρώπης, ΤΣΣΚΑ, έχει ίσως το πιο γεμάτο ρόστερ, το κορυφαίο περιφερειακό δίδυμο, Ντε Κολό-Τεόντοσιτς, στα ντουζένια του, τον Χάινς χαμάλη πολυτελείας στη ρακέτα, τον αναμορφωτή Ιτούδη, που πέρυσι την οδήγησε στη γη της επαγγελίας… αλλά και την ρετσινιάς της ομάδας χωρίς μέταλλο που λιώνει στα δύσκολα. Και δεν είναι σίγουρο πως την έχει αποτινάξει, παρά την περυσινή κατάκτηση του τροπαίου. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι φαντάσματα θα παλεύουν να νικήσουν οι Ρώσοι, αν ο αποψινός ημιτελικός κριθεί στα τελευταία λεπτά.

Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι η πρωταθλήτρια της κανονικής περιόδου και η πιο βελτιωμένη ομάδα της χρονιάς, με το Σέρχιο Γιουλ να οργιάζει -ιδίως στα τελευταία δευτερόλεπτα κάθε επίθεσης- το Ράντολφ να κάνει τη διαφορά κάτω από τις δύο μπασκέτες, σε άμυνα και επίθεση, και τον πιτσιρικά Ντόνσιτς να καταξιώνεται στην αφρόκρεμα, πριν καλά-καλά ενηλικιωθεί, θυμίζοντας σε κάποιους τον Κούκοτς -όχι τόσο στο στιλ, αλλά στις ικανότητές του. Αλλά το ερώτημα είναι αν μπορεί να πετάξει έξω από το κόλπο τη Φενέρ μες στο σπίτι της, ώστε να έχει την ευκαιρία να σηκώσει την Κυριακή το 10ο τρόπαιο (la decima) -κάτι που δεν έχει πετύχει κανείς άλλος ευρωπαϊκός σύλλογος.

Η Φενέρ δεν έχει ευρωπαϊκούς τίτλους στη συλλογή της. Έχει όμως ρόλο οικοδέσποινας και τη μερίδα του λέοντος στις εξέδρες. Κεκτημένα ταχύτητα από τα play-off, όπου σκούπισε τον Παναθηναϊκό (με μειονέκτημα έδρας και το δίδυμο Ούντο-Μπογκντάνοβιτς να θυμίζει Μπατίστ-Διαμαντίδη). Και τον Ομπράντοβιτς που ακούει δικαιωματικά στο προσωνύμιο “άρχοντας των δαχτυλιδιών” (κανείς δε θυμάται πια το Γκαστόνε”), με οκτώ κατακτήσεις, οκτώ στους δέκα νικηφόρους τελικούς και 16 παρουσίες σε Φάιναλ Φορ (από τα 30 συνολικά στην ιστορία του θεσμού). Έχει όμως μπροστά του και μια μεγάλη πρόκληση: να το πάρει και με τους Τούρκους¨-όπως το 2002′ το είχε πάρει με πεντάρι το Λάζαρο. Αν δεν τα καταφέρει (ούτε) τώρα, στην τρίτη προσπάθειά του με τους Τούρκους, θα δώσει τροφή και δικαιώματα στους επαγγελματίες επικριτές του, που αγαπάνε να τον μισούν.

Ο Ολυμπιακός μπαίνει αντικειμενικά ως αουτσάιντερ, σχεδόν κατ’ επιλογή, αφού ο ρόλος αυτός του πάει περισσότερο. Έχει με το μέρος του παραδοσιακά γούρια, όπως την εγκυμοσύνη της συζύγου του Σπανούλη (που συνδυάζεται με κούπα ή μίνιμουμ τελικό) και το 3-2 επί της Εφές -όπως το 13′ πριν το Λονδίνο). Ξέρει πως σε νοκ άουτ αγώνες όλα γίνονται και μπορούν οι πάντες να χάσουν απ’ όλους, ανεξαρτήτως έδρας. Έχει το Σπανούλη, ως ηγέτη, που άλλαξε επίπεδο και το ρου της ιστορίας για την ομάδα.

Βασικά όμως έχει το πιο σκληρό μέταλλο και την καλύτερη ομαδική λειτουργία, που καλύπτει μέσα από το σύνολο τα κενά της -όπως του Χάκετ. Και δε χρειάζεται κάποιο παράσημο-μετάλλιο στην Πόλη για να το αποδείξει αυτό, αφού μιλάνε από μόνες του οι έξι παρουσίες σε Φάιναλ Φορ, τα εννιά τελευταία χρόνια, δείχνοντας τη συνέχεια και τη σταθερότητα των ερυθρολεύκων.
Πέρα από τους δαίμονες των Ρώσων, υπάρχει και το φάντασμα της βίας-τρομοκρατίας που πλανάται πάνω από τους διοργανωτές. Η Κωνσταντινούπολη θυμίζει πολιορκημένη πόλη, οι τελευταίες ειδήσεις κάνουν λόγο για έναν οπαδό του Ολυμπιακού, που μαχαιρώθηκε σε επεισόδια, κι η επιτυχία της διοργάνωσης μοιάζει να κρέμεται σε μια κλωστή. Αλλά η διοργανώτρια αρχή προτίμησε να ρισκάρει ανθρώπινες ζωές και το κύρος της, παρά τα λεφτά της χορηγίας από τις Turkish Airlines. Απέδειξε πάντως πως δεν έχει πρόβλημα να κάνει μπίζνες στη χώρα του Ερντογάν και πως το χρήμα είναι υπεράνω πολιτικών συμπαθειών και προκαταλήψεων.
Όσο για το μέλλον της Euroleague, προβλέπεται ήδη αύξηση ομάδων (σε 18), αγώνων, κερδών, πιθανότατα και των τραυματισμών των παικτών ή των αδιάφορων βαθμολογικά αναμετρήσεων. Αλλά γιατί να κολλήσουμε στην άσχημη όψη των πραγμάτων και να μην πανηγυρίσουμε για τα θεάματα (χωρίς άρτο) που μας προσφέρονται;
Ντιβόσιον, ντιβόσιον, εεε…

Βασίλ

Καλώς ήρθε το Μνημόνιο 4

Ο κόσμος στο χτεσινό πανεργατικό συλλαλητήριο ήταν πραγματικά πολύς, πιάνοντας όλο το μήκος της Σταδίου, από την Ομόνοια, μέχρι το Σύνταγμα. Από τα πιο μαζικά απογευματινά συλλαλητήρια, που μπορώ να θυμηθώ, το τελευταίο διάστημα.

Στη Φιλελλήνων, η πορεία "έσπασε" στα δύο, το μεγαλύτερο τμήμα της έκανε ένα μικρό κύκλο για να ανέβει στην Αμαλίας, ενώ το ΜΑΣ με πολύ μαζικά μπλοκ, έπιασε το κομμάτι της Όθωνος, και αργότερα ήρθε παραπλεύρως, από την Αμαλίας, πίσω από τη γραμμή του τραμ, σα δεύτερη λωρίδα κυκλοφορίας.

Οι λοιπές δημοκρατικές-αντιμνημονιακές δυνάμεις (αριστεροχώρι κι αναρχία) είχαν μάλλον αναιμική παρουσία, όπως κάθε φορά σχεδόν μετά το δημοψήφισμα του 15'. Πολύ λίγοι, αισθητά λιγότεροι από ό,τι στις απεργιακές συγκεντρώσεις της Τετάρτης, με μεγάλη πυκνότητα προς την πλευρά από την οποία ερχόταν το ΠΑΜΕ, ενώ από την άλλη μεριά (προς Πανεπιστημίου, Σοφίας, κτλ) δεν υπήρχε ψυχή.
Το πιο μαζικό μπλοκ ήταν αυτό των φοιτητικών συλλόγων, οι ΛΑΕτζήδες έπιασαν με τις λιγοστές τους σημαίες το κομμάτι μπροστά από την εξέδρα, για να φαίνονται καλύτερα.

Αλλά τα καλύτερα θεατρικά δρώμενα δεν τα είχαμε δει ακόμα. Ένα τσούρμο-θίασος με κορυφαία του χορού τη Ραχήλ Μακρή, επικεφαλής μιας τριαντάρας παρατρεχάμενών της, ντυμένων με ειδικά μπλουζάκια, με ένα ειρωνικό σύνθημα για τη φρουρά της βουλής, σκέφτηκε να δοκιμάσει τα αντανακλαστικά της τελευταίας, με μια παρωδία εφόδου. Έδρασαν συνεπικουρικά κι οι μπάχαλοι με μια παρωδία σύγκρουσης που έφερε το αναμενόμενο αποτέλεσμα: να πνίξουν τα ΜΑΤ με χημικά όλη την πορεία.

Ο καταμερισμός εργασίας ήταν τέλειος κι αποτελεσματικός. Η Ραχήλ το σόου εκτός βουλής, η ΛαΕ με τα τρικάκια και τη Λαεθάλασσά της εντός βουλής, και "τα παιδιά" το γκραν φινάλε με βαρελότα και τρακατρούκες στο τέλος. Η κοινωνία του θεάματος με πολιτικούς όρους (εξω)κοινοβουλευτικού κρετινισμού.

Το σύνθημα δόθηκε. Σαν έτοιμοι από καιρό, σαν Συριζαίοι, σαν που ταιριάζει σε όσους αξιώθηκαν να ψηφίσουν το τέταρτο μνημόνιο, έριξαν στο ψαχνό χημικά, για να διαλύσουν τη διαδήλωση. Αλλά δεν τους κάναμε τη χάρη. Τα μπλοκ ανασυγκροτήθηκαν γρήγορα, επέστρεψαν προς την πλατεία, οι πρώτες γραμμές ήταν εφοδιασμένες και με Riopan, αν είδα καλά -κι ομολογώ πως δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο. Παραμείναμε στην Αμαλίας αρκετή ώρα και διαλυθήκαμε συγκροτημένα, ακούγοντας (ή μήπως μυρίζοντας;) τα μεθεόρτια, καθώς φεύγαμε. Ναι αλλά μόνοι μας φύγαμε, δε μας διώξανε...

Την ίδια στιγμή στη Βουλή...
...ο Τσίπρας έλεγε πως αν μετρούσαμε κάθε μεσοπρόθεσμο ως μνημόνιο, τώρα θα είχαμε φτάσει στο 40ό μνημόνιο. Σύμφωνοι, αλλά αυτό πώς ακριβώς δικαιώνει τη δική του θέση-στάση; Αναιρεί άραγε την εκτίμηση του Κουτσούμπα πως αυτή η βουλή είναι η μόνη που "άντεξε" να ψηφίσει και δεύτερο μνημόνιο στη θητεία της -δείχνοντας την αξία χρήσης της ΔΦΑ για το σύστημα;

...ο Μητσοτάκης είχε έτοιμη δευτερολογία -χωρίς να ασχολείται με όσα έχουν ειπωθεί ενδιάμεσα για να απαντήσει- και διάβαζε χαμογελώντας τα μέτρα (που υπερκαλύπτουν τα όποια αντίμετρα) λες και χαιρόταν -κι όντως επιχαίρει- για όσα έρχονται. Τρομερή επικοινωνιακή τακτική...

Το επίπεδο του δικομματικού καβγά σπάει κάθε ιστορικό χαμηλό, φτάνοντας σε δυσθεώρητα βάθη-γκεστάλτ (ακόμα και σε σχέση με το φτηνό κουτσαβακισμό του Σαμαρά, στο πρόσφατο παρελθόν).

Κι όσο για το επόμενο Συριζαϊκό μνημόνιο -όπου θα επικαλεστούν το Στάλιν, όπως λέει ο Παφίλης- μπορούν να διασκευάσουν τους στίχους για την Τρίτη Διεθνή: μνημόνιο τέσσερα, του Λένιν-Στάλιν... ως μαύρα κοράκια που πέφτουν στην εργατιά.

Μέτρα και αντίμετρα

Σεπτέμβριος 1990. Ενώ ακόμη η ατμόσφαιρα είναι βαρειά από την μπόχα τού "βρόμικου '89", ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ανεβαίνει στην Θεσσαλονίκη όπου, ως πρωθυπουργός πια, θα εκφωνήσει βαρυσήμαντη ομιλία στα πλαίσια της 55ης Διεθνούς Έκθεσης. Η ομιλία θα είναι όντως βαρυσήμαντη αφού, εκτός από τον ίδιο, την έχουν επεξεργαστεί ο υπουργός εθνικής οικονομίας Γιώργος Σουφλιάς, ο αναπληρωτής του Τίμος Χριστοδούλου και ο υφυπουργός του Αριστείδης Τσιπλάκος, ο συνταγματολόγος Προκόπης Παυλόπουλος και ο υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος.

Σ' εκείνη την ομιλία, ο Μητσοτάκης δεν μασούσε τα λόγια του. "Δεν έχουμε περιθώρια, αλλά ούτε και δικαίωμα να συμβιβαστούμε. Γιατί αν συμβιβαστούμε, θα έχουμε αποτύχει. Τα χρόνια που έρχονται πρέπει να αποτελέσουν σταθμό για την ελληνική οικονομία, μια οικονομία που παραλάβαμε παράλυτη και με 15 τρισ. δραχμές χρέος. Θα εξυγιάνουμε την οικονομία ακόμα κι αν πρέπει να έλθουμε σε σύγκρουση με τις συντεχνίες (...) Όσοι προνομιούχοι των μονοπωλιακών κρατικών επιχειρήσεων αντιδρούν, ζητούν στην ουσία από τους άλλους φορολογούμενους, εργάτες, υπαλλήλους, βιοτέχνες, μικροεπαγγελματίες, να πληρώνουν για τις δικές τους εισφορές. (...)".

Όμως, από όλα όσα είπε τότε ο Μητσοτάκης, εκείνο που πέρασε στην ιστορία και θα μείνει αξέχαστο ήταν η προσπάθειά του να δικαιολογήσει την κατάργηση της ΑΤΑ, της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής των μισθών, την οποία είχε καθιερώσει το ΠαΣοΚ από το 1982. Μπερδεύοντας νούμερα και ποσοστά, ο τότε πρωθυπουργός ήθελε να πείσει τους εργαζόμενους ότι αν δεν πάρουν αύξηση ούτε κατά το πρώτο εξάμηνο του 1991 ούτε κατά το δεύτερο, στο τέλος της χρονιάς θα βρεθούν κερδισμένοι, αφού η εφαρμογή τού κυβερνητικού προγράμματος θα επιφέρει αύξηση στα εισοδήματά τους κατά 14%. Ο απλός κόσμος δεν ήταν δυνατόν να καταλάβει την επιστημονική ανάλυση του Μητσοτάκη, την οποία συνόψισε στην ισότητα "0 + 0 = 14%". Μια ισότητα που κατέληξε να συνιστά το κορυφαίο και συντομώτερο πολιτικό ανέκδοτο της ιστορίας.

[του Κυρ - 16/5/2017]

Έπρεπε να περάσουν 26 ολόκληρα χρόνια για να αμφισβητηθεί η πρωτοκαθεδρία εκείνου του ανέκδοτου από ένα άλλο, όχι τόσο σύντομο αλλά εξ ίσου καλό: "μέτρα δημοσιονομικά ουδέτερα". Είναι η πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία που μια κυβέρνηση (και, μάλιστα, της αριστεράς!) νομοθετεί περικοπές των λαϊκών εισοδημάτων και ταυτόχρονα ισχυρίζεται ότι θα επιστρέφει όλα τα χρήματα που θα εισπράττει απ' αυτά τα μέτρα. Κάτι σαν "μην ανησυχείτε από τις περικοπές, καθ' όσον θα υπάρχουν αντισταθμίσματα". Σας παίρνουμε μέτρα αλλά θα πάρουμε και αντίμετρα.

Σίγουρα, οι αδαείς αναρωτιούνται προς τι όλη αυτή η φασαρία, αν πρόκειται να μη μείνει τίποτε στο συρτάρι. Ε, αδαείς είναι! Πώς να καταλάβουν ότι το "παίρνω-δίνω" δεν σημαίνει κατ' ανάγκην ότι "δίνω σ' αυτόν που του τα παίρνω". Συνήθως σημαίνει "παίρνω από τον έναν και δίνω στον άλλο". Πώς ήταν εκείνο το ωραίο που είπε τις προάλλες ο Δημήτρης Καμμένος; Α, ναι: παίρνω ένα κατοστάρικο από την σύνταξη του παππού και το δίνω επιδότηση σε έναν εργοδότη για να βρει δουλειά το εγγόνι του παππού.

Μέτρα και αντίμετρα, λοιπόν. Χτες, η βουλή ψήφισε τα πρώτα, δηλαδή το να πάρει το κατοστάρικο από την σύνταξη του παππού. Το πού θα το δώσει παραμένει ακόμη ασαφές αλλά μια καθαρή εικόνα μάς την έδωσε ο αναπληρωτής υπουργός οικονομίας Αλέξης Χαρίτσης, σε συνέντευξη του στο "Βήμα" της περασμένης Κυριακής:

Διεκδικήσαμε και πετύχαμε η συμφωνία να περιέχει τρία αναπτυξιακά αντίμετρα συνολικού ύψους 900 εκατ. ευρώ μέχρι και το 2021. Περιλαμβάνουν 100 εκατ. ευρώ τον χρόνο για την ενεργειακή αναβάθμιση ενεργοβόρων βιομηχανιών, που θα εξασφαλίσουν σημαντική εξοικονόμηση ενέργειας και μείωση του κόστους παραγωγής. Ταυτόχρονα, εξασφαλίσαμε 100 εκατ. ευρώ επιπλέον τον χρόνο για το νέο αναπτυξιακό νόμο, για να ικανοποιήσουμε την αυξημένη ζήτηση και άλλα τόσα για την υλοποίηση σημαντικών αγροτικών υποδομών, όπως δίκτυα ύδρευσης, αρδευτικά κανάλια, αγροτικοί δρόμοι, που χρόνιζαν εδώ και δεκαετίες.

Νάτο το κατοστάρικο του παππού! Πάει στις ενεργοβόρες βιομηχανίες για να μειώσει το κόστος παραγωγής τους, άρα να αυξήσει τα κέρδη τους. Πάει στον αναπτυξιακό νόμο, ο οποίος ενισχύει τις μεγάλες επιχειρήσεις, είτε με φοροαπαλλαγές είτε με επιδοτήσεις. Και, τέλος, πάει στις αγροτικές υποδομές, οι οποίες -φυσικά!- θα επιλεγούν με αναπτυξιακά κριτήρια, άρα θα υποστηρίζουν τις μεγάλες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται ή θα δραστηριοποιηθούν στον κλάδο. Ε, πάει στον διάολο, κάποιος από όλους αυτούς θα φτιάξει μια τετράωρη θέση εργασίας, να πάει το εγγόνι τού παππού να δουλέψει και να κονομήσει δυο κατοστάρικα τον μήνα... μπορεί και δυόμισυ. Ιδού η υπεραξία τού κατοστάρικου!


Εδώ που τα λέμε, έπρεπε κι εμείς να ήμασταν υποψιασμένοι. Έπρεπε να είχαμε καταλάβει ότι πίσω από την λέξη αντίμετρα δεν μπορεί να κρύβεται κάτι καλό. Αφού είναι γνωστό ότι οι λέξεις λειτουργούν περίεργα στην πολιτική. Στην πολιτική, άλλα λες και άλλα εννοείς. Και για να το πω επιστημονικά, στην πολιτική το σημαίνον δεν είναι και σημαινόμενον. Για παράδειγμα, λες θεσμοί και εννοείς τρόικα, λες πρόγραμμα και εννοείς μνημόνιο, λες σταθεροποίηση και εννοείς λιτότητα, λες δημοσιονομική προσαρμογή και εννοείς φοροκαταιγίδα, λες 13η σύνταξη και εννοείς ένα εφ' άπαξ χαρτζηλίκι.

Μέτρα και αντίμετρα... Αν ήμασταν υποψιασμένοι, θα είχαμε καταλάβει αλλά, αν ήμασταν ταξικά συνειδητοποιημένοι θα ξέραμε εξ αρχής ότι σε τούτο το αστικό κωλοχανείο που κάποιοι αποκαλούν "το καλύτερο πολίτευμα του κόσμου", όταν τα μέτρα αφορούν μια τάξη, τα αντίμετρα αφορούν μια άλλη. Σε απλά ελληνικά: όταν είσαι απ' αυτούς που δίνουν, μη περιμένεις ποτέ να πάρεις.

[του Πέτρου Ζερβού - 3/4/2016]

Υστερόγραφο: Αν κάποιος αναγνώστης άκουσε την ομιλία τού Νίκου Φίλη στην βουλή και κατάλαβε την αποστροφή "χωρίς θετική εξέλιξη στο ζήτημα του χρέους (...) ισχύει η πολιτική δέσμευση ότι τα μέτρα που τώρα θα ψηφίσουμε δεν θα εφαρμοστούν", ας μας την εξηγήσει. Συγγνώμη που ρωτάω αλλά έχω μια απορία: σε ποιό από τα 163 άρθρα τού πολυνομοσχεδίου γινόταν η σύνδεση των μέτρων με το χρέος και δεν το πρόσεξα; 

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ : Εξαγορά του κερατά !!

 Το «κόντεξτ»

–Θα γράψεις κάτι για τις φοιτητικές εκλογές;

-Μπα, βαριέμαι

-Γράψε τότε το 3ο Μέρος για τον «Αριστερισμό»

-Καλά, θα γράψω για τις εκλογές

Ο παραπάνω διάλογος, αν και φανταστικός, θα μπορούσε να συνοψίζει τη σχέση του γράφοντος με το γράψιμο και τη θεματολογία αυτού. Σε λίγες μέρες έχουμε φοιτητικές εκλογές και το ότι πολλοί αρθρογράφοι της Κατιούσα είμαστε 30φεύγα χρονών δε θα μας σταματήσει απ’ το να γράψουμε γι’ αυτές. Με τη βιωμένη εμπειρία αλλά και την απόσταση τόσων χρόνων για οδηγό, αυτή είναι η δική μου συνεισφορά. Μια παρουσίαση των παρατάξεων που συμμετέχουν. Υποκειμενική και προκατειλημμένη όσο δεν πάει.

Και Α και ΟΥ. Λοβοτομή παντού. Με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (Δημοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία-Νέα Δημοκρατική Φοιτητική Κίνηση) ή πιο απλά ΔΑΠ είναι η παράταξη της ΝΔ. Και εδώ θα μπορούσαμε να σταματήσουμε γιατί μπορείτε να φανταστείτε τα υπόλοιπα. Αλλά όοοοοοοοοχι, θα τα ακούσετε (ή μάλλον θα τα διαβάσετε).

Ιδρύθηκε το 1974 από τη συνένωση της ΔΑΠ Αθήνας και της ΝΔΦΚ Θεσσαλονίκης (χμ, ευρηματικό). Αποτέλεσε τη φυσική (οκ, την ξεπλυμένη) συνέχεια της ΕΚΟΦ, της φασίζουσας αλλά όχι ακριβώς φασιστικής παράταξης της ΕΡΕ στα Πανεπιστήμια προδικτατορικά. Υπήρξε το μακρύ χέρι των κυβερνήσεων Καραμανλή τη δεκαετία του ’70 με χαμηλά πάντως ποσοστά γύρω στο 10%. Η δεκαετία του ’80, με το βαθύ ΠΑΣΟΚ στα ντουζένια του ήταν ταυτόχρονα περίοδος περισυλλογής αλλά και αργής και σταθερής ανόδου. Ήταν παράλληλα η δεκαετία των Κενταύρων και των Ρέηντζερς, των χουλιγκάνικων ομάδων κρούσης, ή ταγμάτων εφόδου όπως θα λέγαμε σήμερα, αν αυτό δε μας θύμιζε κάτι άλλο, λιγότερο μπλε και περισσότερο μαύρο. Ομάδων, που σκοπό είχαν τον τραμπουκισμό φοιτητών της Ν. ΠΑΣΟΚ, όπως επίσης του ΚΚΕ και άλλων αριστερών οργανώσεων. Ελλείψει καθαρής (λόγω της «ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς» όπως θα ‘λεγε κι ο Άδωνις) ακροδεξιάς ή φασιστικής παράταξης στα πανεπιστήμια η ΔΑΠ συσπείρωνε κάθε αντιδραστικό φιλοβασιλικό, φιλοχουντικό ή άλλο στοιχείο εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων. Η δευτεροτριτοτέταρτη θέση της σε πανελλαδικό επίπεδο της έδινε λίγες σχολές στην κατοχή της και ελάχιστες σχολές με αυτοδυναμία. Αυτό σήμαινε ότι η δράση της επικεντρωνόταν περισσότερο στον αγνό ανόθευτο τραμπουκισμό και όχι τόσο στην δημοσιοσχετίστικη πελατειακή κοτζαμπασίστικη σχέση της με το φοιτητόκοσμο, κάτι στο οποίο θα διαπρέψει αργότερα, απ’ τη δεκαετία του ’90 έως σήμερα. Αυτό ξεκίνησε δειλά-δειλά από το 1987 όταν η ΔΑΠ, πατώντας πάνω στην προχωρημένη σήψη της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ (που είχε αντίκτυπο και στο χώρο της παιδείας), την άγρια συκοφάντηση εννοιών όπως (σοσιαλισμός, αριστερά κλπ) πάλι απ’ το ΠΑΣΟΚ και την γενικότερη κατάσταση στην Ευρώπη με τις επικείμενες ανατροπές, κατάκτησε για πρώτη φορά την 1η θέση πανελλαδικά. Και από τότε δεν την ξαναέχασε. Σταδιακά τα Πανεπιστήμια μεταβλήθηκαν σε μηχανισμούς πελατειακών σχέσεων και ρουσφετιών, ανοιχτού ή κεκαλυμμένου μπραβιλικίου και χώρους αναπαραγωγής της εκλογικής βάσης της ΝΔ.

Είναι να απορεί κανείς με διάφορους νεοδημοκρατικής κοπής ή και ελευθέρας βοσκής φιλελευθέρους στη δημόσια σφαίρα, που εν έτει 2017 κάνουν λόγο για «άντρα ανομίας», και «τελευταία οχυρά σοβιετίας». Δεν τους ενημέρωσε κανείς ότι επί 30 (ολογράφως τριάντα) χρόνια κουμάντο στα περισσότερα ελληνικά ΑΕΙ και σχεδόν σε όλα τα ελληνικά ΤΕΙ κάνει η ΔΑΠ; Αυτή βγάζει πρυτάνεις, αυτή δίνει (ή και παίρνει) τις εργολαβίες συντήρησης/καθαριότητας/σίτισης, αυτή καθορίζει ποιος, με ποια ταχύτητα και εάν θα πάρει και πόσα πτυχία. Παράλληλα η ΔΑΠ (μαζί με την ημιθανή αλά όχι λιγότερο συνένοχη ιστορικά ΠΑΣΠ) είναι ένα μόρφωμα που χρησιμοποιεί και περιθάλπει μπράβους της νύχτας ενώ ανοιχτοί είναι και οι δίαυλοί της με την ιδίου φυράματος Χρυσή Αυγή. Ακόμη είναι μια επικερδής επιχείρηση, πρόθυμη να καλύπτει τα λειτουργικά της έξοδα και τα «μερίσματα» των στελεχών της μέσω συνεργασιών με νυχτερινά κέντρα και ταξιδιωτικά πρακτορεία. Είναι αυτή η μέθοδος προσέγγισης μελών που θα διανθιστεί στην πορεία με «χαριτωμένες» αφίσες τύπου «ΜΟΝΙ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ» και «ΠΑΡΤΗ ΜΕ 5 ΕΥΡΩ», ενδεικτικές του πολιτιστικού επιπέδου που διέπει την οργάνωση.

-Αυτό που μας περιγράφεις είναι μια απολίτικη κλίκα. Δηλαδή δεν έχει πολιτική ταυτότητα; Είναι ένα μάτσο αριβίστες στην κορυφή και τα μεσαία κλιμάκια και μια μάζα παραπλανημένα παιδιά στη βάση;

Κάθε άλλο. Η δουλειά-δουλειά και η διασκέδαση-διασκέδαση. Η ΔΑΠ προωθεί ενεργά την πολιτική της ΝΔ (ιδιωτικά ΑΕΙ κλπ) όταν αυτή κυβερνά, καθώς και γενικότερους συστημικούς σχεδιασμούς (κατάργηση ασύλου κλπ) όταν το κόμμα της βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Και τους προωθεί μια χαρά. Με άνεση και ξεδιαντροπιά. Την Τρίτη διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι «είναι μια ανεξάρτητη παράταξη που νοιάζεται για τα συμφέροντα των φοιτητών» και την Πέμπτη δέχεται τα συγχαρητήρια του Σαμαρά, του Κυριάκου ή συνηθέστερα του Άδωνη μέσω γραφικών/γλοιωδών σέλφι. Αλίμονο αν ο ατομικός καριερισμός έμπαινε φρένο στην προώθηση των αλλαγών που έχει ανάγκη η άρχουσα τάξη. Το πρωί ημερίδα για την επιχειρηματικότητα, το μεσημέρι γλείψιμο/απειλή καθηγητή για να περάσει κάποιος δαπίτης το μάθημα και το βράδυ φτηνό (με ακριβή μίζα) ποτό στον Κιάμο. Και το Μάιο; Μύκονοοοοοοοοοος!

Τέλος, σημειώνουμε ότι ο καταποντισμός του ΠΑΣΟΚ και η ουσιαστική διάλυση της νεολαίας του και της ΠΑΣΠ έφεραν τη ΔΑΠ σε κατάσταση να «παίζει μπάλα» μόνη της στις σχολές. Να κόβει (το βήχα) και να ράβει (στόματα). Να οργώνει (συνειδήσεις) και να θερίζει (κεφάλια, έχω και προσωπική εμπειρία).

-Χέρι ήταν, μην υπερβάλλεις, επειδή σε ράβανε τρεις ώρες στο ΑΧΕΠΑ

-Έστω.

Θα μου κλείσεις το σπίτι με έχεις κάνει ΠΑΣΠίτη

Τι να πει κανείς για το σκήνωμα της ΠΑΣΠ; Της κάποτε κραταιάς παράταξης ενός κραταιού κόμματος, του καθαυτού «ελληνικού» κόμματος, του κόμματος που συμπύκνωνε το ζουμί του νεοελληνικού μικροαστισμού των τελευταίων 40 ετών, του ΠΑΣΟΚ. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.

Η ΠΑΣΠ σε αντίθεση με την ΔΑΠ λοιπόν είχε το εξής πλεονέκτημα. Η ΔΑΠ, έχοντας το κόμμα της στην αντιπολίτευση στα περισσότερα χρόνια απ’ το ’74, και με δεδομένο ότι μέχρι το 1982 ήταν ημι-περιθωριακή, διέπρεψε περισσότερο στο «συντεχνιακό», εσωτερικό ρουσφέτι εντός σχολών. Βιβλία, σημειώσεις, θέματα, ταξίδια, νυχτερινά κέντρα κλπ. αποτέλεσαν το φόρτε της. Η ΠΑΣΠ απ’ την άλλη (χωρίς να υστερεί στα προηγούμενα) είχε το εξής συντριπτικό πλεονέκτημα. Έχοντας το κόμμα της στην κυβέρνηση για πολλά χρόνια (1981-1989, 1993-2004) μπορούσε να υποσχεθεί ρουσφέτια και εκτός πανεπιστημίου. Ο μεν δαπίτης μπορούσε να υποσχεθεί κάτι μόνο για το δήμο ή τη νομαρχία (εφ’ όσον ήταν μπλε), ο Πασπίτης είχε και το κεντρικό κράτος και μια θέση σ’ αυτό σαν δέλεαρ. Έχει μεγάλη σημασία αυτό. Άλλο να προσφέρεις τη ψήφο σου με αντάλλαγμα να έρχεται η υδροφόρα στο χωριό δυο φορές τη βδομάδα αντί για μία και άλλο να έχεις την κρυφή ελπίδα ότι αν ανελιχθείς στην κλίμακα της πασοκοϊεραρχίας, θα μπεις στη ΔΕΗ ή στο καθαυτό δημόσιο.

Στις αγωνιστικές επετείους (πχ. Πολυτεχνείο) το πράγμα άλλαζε. Οι πασπίτες φορούσαν τα «αγωνιστικά» τους και μας γάνωναν το κεφάλι στα φουαγιέ των σχολών με Μπιθικώτση και «Όταν σφίγγουν το χέρι». Μη με παρεξηγήσετε, πολύ καλός ο Μπιθικώτσης και η Ρωμιοσύνη, απλά όταν έχει διαβρωθεί το ακουστικό σου νεύρο από την χρησιμοποίηση τους απ’ τους πασόκους, προκαλείται μια μικρή απώθηση. Φανταστείτε τη λέξη αριστερά και τον Σύριζα και θα καταλάβετε. Τέτοια τρέλα που λέτε πουλούσε η ΠΑΣΠάρα. Και την αγόραζε ουκ ολίγος κόσμος.

Στην πωλούμενη τρέλα δεν συμπεριλαμβάνεται το παρακάτω περιστατικό, ενδεικτικό του τι θεωρεί ένα στέλεχος καθεστωτικής παράταξης σοβαρό και τι όχι. Νομίζω ότι η πασπίτισσα της παρέας, μεσαίο στελεχάκι, ήταν απόλυτα ειλικρινής μέσα στο μικρόκοσμό της όταν βρεθήκαμε σε κοινή παρέα το 2012 και της φέρθηκα λίγο προβοκατόρικα:

-Ξέρεις, συν τοις άλλοις είστε υπεύθυνοι για την καταστροφή της χώρας, τη φτωχοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων και τις 3.000 αυτοκτονίες

-[καμία αντίδραση, η πασπίτισσα πίνει το κρασί της, τρώει λίγο σαλάτα και αλλάζει θέμα]

Δεν περνάνε 10 λεπτά και σε πολύ ηπιότερο τόνο, με την αίσθηση ότι δε λέω και κάτι φοβερό, αναφέρομαι και σε πιο καθημερινά πράγματα:

-Άλλωστε ρε Μαρία και σεις κάνετε τα κονέ σας με τα ξενυχτάδικα και τα γραφεία ταξιδίων…

-ΣΟΒΑΡΑ ΜΙΛΑΣ; ΑΚΟΥΣ ΕΚΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ!

Η ψευδής συνείδηση, στα καλύτερά της.

Ελαφρύνοντας την κουβέντα, οι διαφορές ΔΑΠ-ΠΑΣΠ ήταν θα λέγαμε και «πολιτιστικές».

Υπήρχε δηλαδή ένας καταμερισμός. Αν ο Δαπίτης ήταν πρώτος στα «μπίτια», ο Πασόκος ήταν πρώτος στα σκυλάδικα. Υπήρχαν βέβαια και ενδοσκυλαδικές αντιθέσεις. Ο δαπίτης ως πιο εύπορος, μπορούσε να είναι εξπέρ στον πιο «φλώρο» Οικονομόπουλο, ενώ ο πασπίτης ως «λαϊκότερος» είχε μια παραπάνω έφεση στον πιο «βαρύ» Μακρόπουλο. Φυσικά τα παραπάνω είναι σχηματικά. Δυστυχώς οι εγγραφές μελών στις αστικές φοιτητικές παρατάξεις δεν ήταν αντίστοιχη της ταξικής αναφοράς αυτών. Είδα και είδαμε πολλά παιδιά φτωχών οικογενειών, ιδιαίτερα απ’ την επαρχία, να περιφέρονται σαν «χαμένα» γύρω απ’ τα τραπεζάκια της ΠΑΣΠ και κυρίως της ΔΑΠ στο πρώτο έτος και να γράφονται μέλη. Είδαμε επίσης το πώς η γαλούχηση με το πνεύμα του ατομικισμού, του βολέματος, της «σκατοψυχιάς», τους έκανε χρόνο με το χρόνο να υψώνουν το γιακά της πόλο μπλούζας (μικρό το κακό, αν μέναμε στην ενδυματολογία) και να περιφέρονται με ύφος «γαμιά της γειτονιάς» και «δερβέναγα του χωριού» παριστάνοντας τους Mr. Τίποτα.

Τι ακριβώς μπλοκάρει το #Bloco;

Οι παλιοί θυμούνται το/τα Δ.Α.Ρ.Α.Σ. (Δίκτυο Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων), οι παλιότεροι τον Δημοκρατικό Αγώνα, οι νεότεροι, μεταξύ των οποίων και εμείς οι 30άρηδες (sic) την ΑΡ.ΕΝ. (Αριστερή Ενότητα). Τι κοινό έχουν όλα τα παραπάνω ονόματα ή ακρωνύμια; Είναι τα διάφορα brands («brand name»=διακριτικός τίτλος) με τα οποία μας συστήνεται ανά τις εποχές ο πολιτικός χώρος ανάμεσα στο ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι ο χώρος που φέρει τον παραπειστικό τίτλο «Ανανεωτική Αριστερά», προφανώς σε αντιδιαστολή με μια άλλη αριστερά δογματική, αρτηριοσκληρωτική, πεπαλαιωμένη, αποστεωμένη, αποχυμωμένη και αποφλοιωμένη. Έστι δε μη αποφλοιωμένη αριστερά, το λεγόμενο ΚΚΕ Εσωτερικού ή ΕΑΡ ή Συνασπισμός ή Σύριζα, ανάλογα την εποχή.

Ε, λοιπόν δε θα το πιστέψετε. Ενώ στο κόμμα οι αποχωρήσαντες του 2015 που συγκρότησαν αργότερα τη ΛΑΕ ήταν μειοψηφία, στη νεολαία λόγω του λεγόμενου «βρασμού του αίματος» ήταν η συντριπτική πλειοψηφία. Έτσι, όταν ο Σύριζα μετά το λεβέντικο δημοψήφισμα της 15ης Ιουλίου έκανε την περιβόητη «δεξιά στροφή» (ότι πριν ήταν ζωσμένοι με τα φυσεκλίκια και έτοιμοι για το βουνό δηλαδή…) η νεολαία του, έτσι νευρώδης, αδάμαστη και επαναστατική που ήταν πάντα, είπε το μεγαλειώδες μπουμπουλινέικο και μαντωμαυρογένικο «ΟΧΙ» και αποχώρησε ψιλοσύσσωμη απ’ το Σύριζα. Και σαν να μην έφτανε αυτό οι νεαροί συριζαίοι, καθώς «δε βολεύονταν με λιγότερο ουρανό» αποχωρώντας (μαζί με τις «αριστερότερες» συνιστώσες ΚΟΕ/ΔΕΑ κλπ) πήραν μαζί τους παραμάσχαλα και το brand name ΑΡ.ΕΝ. Αριστερή Ενότητα. Τέτοια κελεπούρια με ιστορία και αγωνιστικές περγαμηνές (#not) brand names δε χάνονται στο φοιτητικό χώρο. Έτσι προέκυψε η ανάγκη η (ανύπαρκτη) Νεολαία Σύριζα να προχωρήσει σε rebranding του σκηνώματός της. Και παραμένοντας σχεδόν ανύπαρκτη από κόσμο, δημιούργησε το λεγόμενο #Bloco (με δίεση). Τώρα, το τι ακριβώς μπλοκάρει το Bloco δεν είμαι σίγουρος, ξέρω όμως τι δεν μπλοκάρει και τι προωθεί. Είναι το φερέφωνο της κυβέρνησης Συριζα(νελ) στα Πανεπιστήμια, και έχει αναλάβει το βαρύ είναι αλήθεια έργο (εγώ πχ. θα ντρεπόμουν να το κάνω, αλλά οκ, εγώ έχω και τσίπα, οπότε δεν πιάνομαι) να λειάνει τις γωνίες του 3ου και 4ου Μνημονίου οσονούπω και του 5ου Μνημονίου. Τώρα θα μου πείτε:

-Μα ρε φίλε, μπήκαμε στο σάιτ της και λέει τα ακριβώς αντίθετα, ότι αγωνίζεται για «να τρέχουμε γυμνοί στους αμπελώνες και να κυλιόμαστε στο παχύ χορτάρι»

-Καλωσήρθατε στην ΠΑΣΠ v2.0 και καλά κρασιά (απ’ τον αμπελώνα)

απο το ΚΑΤΙΟΥΣΑ 

Εφημερίδες που πουλάνε και από κλειστά περίπτερα!

Αποκαλύπτουμε την απάτη:

Και οι νεκροί ανασταίνονται, και τα κλειστά περίπτερα πουλάνε εφημερίδες. ΟΛΑ γίνονται που θα έλεγε και ο συμπαθής (της διαπλοκής) Θέμος. Το Documento έστειλε εξώδικο στο Πρακτορείο διανομής «Ευρώπη» (διαβάστε εδώ) με το οποίο διαμαρτύρεται για τις ανακοινώσεις κυκλοφορίας των εφημερίδων και το στημένο παιχνίδι για να μπορεί να πάει η διαφήμιση εκεί που προεπιλέγουν.

Δεν θα το κάναμε αν (όπως συμβαίνει με όλες τις έρευνές μας) δεν είχαμε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία. Ας δούμε λοιπόν ένα εντυπωσιακό στοιχείο, αν όχι αποτέλεσμα θαύματος.

Η έρευνά μας ξεκίνησε όταν διαπιστώσαμε πως εφημερίδες πάνε σε σημεία πώλησης (περίπτερα, mini markets κλπ), αλλά υπάρχουν μερικές εκατοντάδες σημεία όπου υπάρχει μηδενική πώληση. Μετά από 26 φύλλα και 6 μήνες κυκλοφορίας, θεωρήσαμε πως είναι παράλογο στα συγκεκριμένα σημεία, έστω από τύχη, έστω κάποιος περαστικός να μην πάρει το Documento. Αποφασίσαμε λοιπόν να κάνουμε αυτοψία. Επί τρεις Κυριακές πάμε στα συγκεκριμένα σημεία πώλησης, όπου το πρακτορείο μοιράζει την εφημερίδα. Ανακαλύψαμε πως πολλά από τα σημεία αυτά είναι κλειστά τις Κυριακές. Δηλαδή το Πρακτορείο εμφανίζεται να μοιράζει κανονικά παντού την εφημερίδα, αλλά πρόκειται για εικονικά σημεία πώλησης.

Και πάμε τώρα στο θαύμα.

Στην οδό Κονίτσης 25 στο Χαλάνδρι, υπάρχει περίπτερο που επί 17 Κυριακές δεν πουλάει ούτε ένα φύλλο εφημερίδας. Πήγαμε στο σημείο και ανακαλύψαμε πως είναι κλειστό. Όχι μόνο είναι κλειστό, αλλά η ΔΕΗ έχει θυροκολλήσει και έγγραφο με το οποίο γνωστοποιεί πως θα διακόψει το ρεύμα γιατί δεν μπορεί να βρει τον ιδιοκτήτη να κάνει μέτρηση στο ρολόι. «Είναι μία ακόμη από τις περιπτώσεις εξαπάτησής μας, που μοιράζουν δήθεν την εφημερίδα σε κλειστά περίπτερα» υποθέσαμε. Την Πέμπτη ωστόσο, το πρακτορείο διανομής «Ευρώπη» μας έστειλε το δελτίο πωλήσεων της Αττικής.

Το περίπτερο της οδού Κονίτσης 25, στο Χαλάνδρι, κλειστό πέρα από κάθε αμφιβολία, με…πιστοποίηση ΔΕΗ και όπως άλλωστε φαίνεται από τις φωτογραφίες που τραβήξαμε την Κυριακή, έχει πουλήσει δύο φύλλα Documento. Το κλειστό περίπτερο, ναι. Αν δεν είναι αυτό θαύμα τότε ποιο είναι;

Όπως βλέπετε και στην παρακάτω φωτογραφία, που είναι τμήμα από το δελτίο του πρακτορείου "Ευρώπη" το επί μήνες κλειστό περίπτερο όχι μόνο παρέλαβε δύο φύλλα της εφημερίδας αλλά τα πούλησε κιόλας!

Εμείς λέμε πως είναι μία από τις πολλές αποδείξεις, πως η διανομή των εφημερίδων, όπως και η ανακοίνωση «πρόβλεψης πώλησης» αν και κανένας δεν την απαιτεί, είναι ένα παιχνίδι βρώμικης χειραγώγησης του Τύπου. Δεν αποτελεί δικό μας πρόβλημα ή επιχειρηματική διαφορά, αλλά παραβίαση όσων προβλέπει το Σύνταγμα για την ελευθερία του Τύπου. Αυτός είναι ο λόγος που η κυβέρνηση έχει ευθύνη να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη κυκλοφορία και διανομή ως θεματοφύλακας του Συντάγματος.

Το Πρώτο Θέμα, το οποίο από την ημέρα που κυκλοφόρησε το Documento έχει καταβαραθρωθεί κυκλοφοριακά, άλλαξε πρακτορείο διανομής. Έφυγε από το “Άργος» στο οποίο μάλιστα είναι μέτοχος και πήγε στην «Ευρώπη». Το αποτέλεσμα ήταν να πάρει ξαφνικά 20.000 φύλλα. Είναι τόσο σικέ το παιχνίδι, που από την Πέμπτη, κυκλοφορεί η πληροφορία πως την Κυριακή το Πρώτο Θέμα θα «πουλήσει» 61.000 φύλλα. Άλλο θαύμα αυτό και προφητεία. Το δε «Έθνος», συμφερόντων Μπόμπολα, που είναι και ιδιοκτήτης της «Ευρώπης» είτε βρέξει, είτε χιονίσει, είτε δεν κυκλοφορήσει λόγω απεργίας, πουλάει ακριβώς τα ίδια φύλλα. Θα επανέλθουμε. Και με εισαγγελέα μάλιστα.

Πηγή: documento news