Ασκήσεις μνήμης #2: Στάθης Σταυρόπουλος (ΛΑΕΝ) Τετάρτη 14/11/2012 Πού (το) πάει το ΚΚΕ;

 

Οι ημέρες που έρχονται «είναι γκαστρωμένες», όπως έλεγε ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης. Ο χειμώνας που έρχεται θα είναι βαρύς κι αδίστακτος με τους αδύναμους. Συνεπώς η στάση που θα κρατήσει το ΚΚΕ για το επόμενο διάστημα έχει ιδιαίτερη σημασία για τις τύχες του λαού και της χώρας. 

Η επ’ εσχάτοις συρρικνωμένη απήχηση του ΚΚΕ στο εκλογικό σώμα δεν το βγάζει, τουλάχιστον όχι ακόμα, απ’ το πλαίσιο των αγώνων του λαού εναντίον της παλινόρθωσης του πιο άγριου και πρωτόγονου καπιταλισμού από την εποχή του Ντίκενς σε όλη την Ευρώπη και βεβαίως στην Ελλάδα, έτσι όπως εκφράζεται με την κόλαση των Μνημονίων - κι όχι μόνον. 

Πέρα απ’ τις απλουστεύσεις (του στυλ «το Μνημόνιο δεν είναι το πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός») oι οιωνοί για τον δρόμο που έχει πάρει το ΚΚΕ δεν είναι καλοί. 

Ας μείνουμε κατ’ αρχήν στα γεγονότα: την ημέρα που η ανίερη Ιερά Συμμαχία των Τριών της Τρόικας πέρναγε απ’ τη Βουλή το θανατηφόρο πακέτο των μέτρων, η κ. Παπαρήγα ανάλωσε την ομιλία της, κατά 80%, επιτιθέμενη στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορούσε να θεωρηθεί υστερία, αν δεν ήταν λάθος. 

«Μόνον διαφορές τακτικής ανάμεσα στη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ», διακρίβωσε η Αλέκα.
Δεν έμεινε όμως μόνον στις διακριβώσεις, αλλά πέρασε και στις προφητείες: «ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει σοσιαλδημοκρατία, μάλιστα λιγότερο ριζοσπαστική απ’ όσον το ΠΑΣΟΚ της πρώτης του εποχής». 

Είναι κρίμα (στην πραγματικότητα ντροπή) να ξεπέφτει κανείς, πόσο μάλλον ένας μαρξιστής, σε «δίκες προθέσεων». 

Αλλά είναι ακόμα πιο θλιβερό, την ίδια ταραχή που έπαθαν τα παπαγαλάκια του Mega με τον κ. Λαφαζάνη ομιλούντα περί «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος» να παθαίνει ταυτοχρόνως και η κυρία Παπαρήγα μέσα στην αίθουσα.
Ως «πασαρέλα» απαξίωσε τις διαμαρτυρίες του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων δυνάμεων για το πραξικόπημα που επιχειρούσε φόρα παρτίδα από του βήματος της Βουλής ο κ. Στουρνάρας για το αυτοδιοίκητο της Βουλής. 

Θλιβερά παράδοξα με ακόμα πιο θλιβερά παρεπόμενα: να εισπράττει αίφνης το ΚΚΕ επαίνους κι εύσημα απ’ τον κ. Σαμαρά, τον κ. Πρετεντέρη, τον κ. Βενιζέλο, την ευμενή ανοχή του... κ. Βορίδη, ακόμα και τα ιντερνετικά εύγε του κ. Κικίλια!!! - «με επαινούν οι εχθροί μου, κάπου κάνω λάθος» κάποτε, κάποιος, έλεγε. 

Μαζεύτηκαν πολλά; Οχι! έχει κι άλλα, ακόμα πιο παράδοξα, τουλάχιστον για τους κομμουνιστές και τους αριστερούς: «Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει εκλογές προτού προλάβει το κίνημα να οργανωθεί(!) και να ξεσκεπαστεί(!) ο πραγματικός χαρακτήρας της δικής του πολιτικής, που είναι η πολιτική διαχείρισης της κρίσης σε βάρος του λαού(!)» (σ.σ.: τα θαυμαστικά δικά μου). 

Εδώ το ΚΚΕ βγάζει με τα χέρια του τα μάτια του: «προτού προλάβει το κίνημα να οργανωθεί»; - τριάντα χρόνια το οργανώνουμε, με το ΚΚΕ στην πρωτοπορία. 

Αλλά ας πούμε, για την οικονομία της συζήτησης, ότι το κίνημα δεν είναι ακόμα οργανωμένο επαρκώς - έως ότου να οργανωθεί, τι; - μαμ, κακά και νάνι; Ή μήπως ένα κίνημα οργανώνεται μέσα απ’ τους αγώνες, χωρίς να περιμένει πρώτα... να οργανωθεί κι ύστερα... να αγωνισθεί; - παιδαριώδεις σκέψεις. Και λογικά άλματα προκειμένου να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. 

Τέλος, το ότι ο σατανικός ΣΥΡΙΖΑ «θέλει να διαχειριστεί την κρίση σε βάρος του λαού» το ισχυρίζεται μόνον ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης (όταν έχει διαβάσει πολύ Νεφελίμ). 

Είναι πιθανόν ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτύχει εν τέλει να προασπισθεί τον λαό, αλλά να πιστεύει κανείς ότι θέλει να τον χαντακώσει, αυτό ξεπερνά τα όρια της πολιτικής σκέψης και εισέρχεται στο πεδίο της συνωμοσιολογίας. 

Δυστυχώς, ως φαίνεται, το ΚΚΕ έχει εγκλωβισθεί στην ίδια του τη ρητορική (αριστερίστικη και σεχταριστική) σε πολιτικές που απάδουν της κομμουνιστικής παράδοσης: «Αδιάφορο το ΚΚΕ για τις παραβιάσεις του Συντάγματος», δήλωσε από του βήματος της Βουλής ο κ. Παφίλης. «Αστικό Σύνταγμα είναι έτσι κι αλλιώς, εμάς δεν μας κόφτει, εμείς δεν το έχουμε ψηφίσει», συνέχισε. 

Αγαπητέ μου Θανάση, για τη Δημοκρατία, την αποκατάστασή της -συνεπώς και για αυτό το Αστικό Σύνταγμα- χιλιάδες κομμουνιστές, αριστεροί και δημοκράτες εξορίσθηκαν, βασανίσθηκαν, έδωσαν τη ζωή τους! - τι έχετε πάθει; 

Τι είναι αυτά που λέτε; Σε Ελληνες πολίτες απευθύνεσθε, σε σκεπτόμενους ανθρώπους ή σε οπαδίτες και χούλιγκανς; 

Είναι δυνατόν να κατηγορεί η Αλέκα τον ΣΥΡΙΖΑ για «μπλοκ της δραχμής», ακριβώς όπως τον κατηγορεί ο κ. Σαμαράς για «λόμπι της δραχμής»; 

Είναι δυνατόν να μη συναινεί το ΚΚΕ στην παραπομπή Γιωργάκη στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ; 

Μάλιστα με το σκεπτικό που ανέπτυξε η Αλέκα: «Περιμένει ο λαός να τιμωρηθεί ο Παπανδρέου και τι θα γίνει; Θα ανεβεί η σύνταξη;»..!!! 

Αν αυτό το έλεγε άλλος, θα μιλούσα για κυνισμό, για αμοραλισμό, το είπε όμως η κυρία Παπαρήγα - τα έχετε χάσει; Δεν είναι η κάθαρση, δεν είναι η απόδοση δικαιοσύνης προϋπόθεση της δημοκρατικής ανασύνταξης; της επαναπολιτικοποίησης του λαού και της επανενασχόλησής του με τα κοινά; 

Στο 11ο Συνέδριο, ο Χαρίλαος είχε προτείνει και το κόμμα είχε επεξεργασθεί μια «δύσκολη» αλλά «γόνιμη» γραμμή: απευθυνόμαστε στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, όχι στο ΠΑΣΟΚ. 

Σήμερα εσείς κατηγορείτε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι γίνεται ΠΑΣΟΚ, επειδή πολλοί πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ (κι άλλων κομμάτων) προστρέχουν σε αυτόν. 

Το ίδιο ισχυρίζονται ο ΔΟΛ, το Mega κι όλες οι άλλες δυνάμεις του κακού.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ΠΑΣΟΚ αν γίνει κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ κι όποιον άλλον μας έφερε έως εδώ. 

Ομως κάνετε, ενώ αφελείς δεν είσθε, πως δεν καταλαβαίνετε τη διαφορά. Δηλαδή τι θέλετε; Οι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ ή της Ν.Δ. να μην έχουν καταφυγή, ούτε προσδοκία; και τότε, αν δεν μετακινηθούν αυτοί οι πολίτες, πώς θα αναταχθούν οι συσχετισμοί μέσα στον λαό, υπέρ του; 

Κάνετε όμως και κάτι άλλο, ακόμα χειρότερο: λέτε στον λαό ότι μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει κι ότι ώσπου να σας δώσει εντολή για τον σοσιαλισμό, ματαιοπονεί. 

Ετσι, όχι μόνον απογοητεύετε τον λαό (ο οποίος ώσπου να σας δώσει την εντολή για τον σοσιαλισμό πρέπει να επιζήσει) αλλά ταυτίζοντας τον στρατηγικό σας στόχο με την τακτική σας διαπράττετε αυτό που ο Λένιν έλεγε αριστερισμό. 

Και, κατ’ ακολουθίαν, για να υποστηρίξετε αυτή την πολιτική αυτοακυρώνεσθε: λέτε στον λαό: στον σοσιαλισμό θα λυθούν όλα (στο μεταξύ ο άλλος πεινάει, άλλος αυτοκτονεί), οργανωθείτε στα σωματεία, στις γειτονιές, παντού και παλέψτε για τον σοσιαλισμό. 

Ο σοσιαλισμός δεν είναι κακός στόχος, είναι μάλλον ο καλύτερος, αλλά ώσπου να σχηματισθεί η λαϊκή πλειοψηφία που χρειάζεται (καθώς οι ίδιοι λέτε), ώστε να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό, οι καπιταλιστές μάς αλαλιάζουν. Χθες με τις πιστωτικές κάρτες, φέρ’ ειπείν, σήμερα με το Μνημόνιο, αύριο πιθανόν με τίποτα φαιοχίτωνες. 

Θα συμφωνήσω μαζί σας ότι το Μνημόνιο είναι απλώς μια έκφανση του καπιταλισμού, ότι ο καπιταλισμός είναι οι κρίσεις του, ότι ο φασισμός είναι σύμφυτος με τον καπιταλισμό όσον και ο πόλεμος. 

Ομως όλα αυτά είναι διαπίστωση, όχι πολιτική. 

Για τους μαρξιστές, όπως έλεγε κι ο θείος Κάρολος, το πρόβλημα δεν είναι μόνον να ερμηνεύουμε τον κόσμο, αλλά να τον αλλάζουμε. 

Τα τελευταία πολλά χρόνια αλλάζουν τον κόσμο επί τα χείρω οι αντιδραστικές δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς με τη συνεπικουρία της σοσιαλδημοκρατίας. 

Αν θεωρείτε αδιάφορο τον χαμό και των τελευταίων εργατικών κατακτήσεων, ώσπου να τις πάρουμε πίσω όλες μια και καλή στον σοσιαλισμό, καλώς πορεύεσθε. 

Πορεύεσθε όμως μέσα σε μια δική σας μεταφυσική, ολωσδιόλου δική σας.

*ΑΣΚΉΣΕΙΣ ΜΝΉΜΗΣ: ΤΙ ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΈΛΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΉ ΠΛΑΤΦΌΡΜΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Κορυσχάδες 1944 : Στα βουνά της Λεύτερης Ελλάδας!

Το blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης" φέρνει σήμερα στο φως ένα ακόμη σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο από τις ηρωικές αντιστασιακές μνήμες του λαού μας. Το ρολόι του χρόνου γυρνά πολλές δεκαετίες πριν στις ελεύθερες από το ναζιστικό ζυγό Κορυσχάδες της ανταρτογέννας Ευρυτανίας (βλ. εδώ), όπου από τις 14 έως τις 27 Μαΐου 1944 πραγματοποιήθηκε η σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου της Κυβέρνησης των Βουνών δηλαδή της βουλής της αθάνατης Εαμοελασίτικης Αντίστασης! Τότε που ο περήφανος επαναστατημένος λαός μας πάλευε και θεσμοθετούσε τη νέα Ελλάδα της Λευτεριάς και της Λαοκρατίας.

Η εφημερίδα ντοκουμέντο της εποχής -από την οποία παραθέτουμε τα παρακάτω κείμενα- αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πολύτιμου υλικού που δώρισε στον "Ευρυτάνα ιχνηλάτη" το φιλικό blog "Αγρίνιο γλυκές μνήμες" το οποίο και ευχαριστούμε θερμά. Διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου.

　

Ας αφήσουμε όμως «να μιλήσουν» τα ίδια τα γραφόμενα των πρωταγωνιστών εκείνης της εποποιίας, άλλωστε είναι τόσο εύγλωττα...

　

　

Εφημερίδα «ΡΟΥΜΕΛΗ»

ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΕΑΜ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Φύλλο 15 ΚΑΠΟΥ 4 ΙΟΥΝΗ 1944

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 1821 - ΚΟΡΥΣΧΑΔΕΣ 1944
ΖΗΤΩ Η ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
　

ΕΚΑΤΟΝ ΟΓΔΟΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΕΘΝΟΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΤΡΑΝΤΑΧΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΣΤΟ ΠΛΑΪ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΤΟΥ ΤΟΝ ΑΝΗΛΕΗΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΤΑΧΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΘΥΣΙΑ ΤΙΣ ΛΑΪΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.

Ο λαός στο πλευρό της ΠΕΕΑ για τη λευτεριά και τη λαοκρατία

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ　

Μέσα από τις κλαγγές των όπλων των Ελλήνων πολεμιστών του ΕΛΑΣ, τους καπνούς, τις καταστροφές και τις ερημώσεις των ορδών του καταχτητή, τα δάκρυα για τις δεκάδες χιλιάδες των εθνομαρτύρων, τις θυσίες του αγωνιζόμενου ελληνικού λαού, τη μανία και το μίσος των προδοτών και των συνεργατών τους, συντελείται η αναγέννηση του Έθνους.

　

Δύο εκατομμύρια περίπου έλληνες και ελληνίδες ψηφοφόροι, στο προσκλητήριο της ΠΕΕΑ και του εθνικού αγώνα, απ’ όλες τις γωνιές της ελεύθερης και σκλάβας Ελλάδας απάντησαν με τη βροντερή φωνή της ετυμηγορίας του ελληνικού λαού.

　

Έτσι ο τρίχρονος αγώνας κατοχυρώθηκε οριστικά με το ανώτατο όργανο της λαϊκής κυριαρχίας. Το Εθνικό Συμβούλιο.

Γέννημα ιστορικής ανάγκης, είναι το πειό σημαντικό γεγονός της νεοελληνικής ιστορίας γιατί το Εθνικό Συμβούλιο διατράνωσε την απόφασή του να συνεχίσει τον ένδοξο αγώνα του ΕΑΜ για το διώξιμο των Γερμανοβουλγάρων επιδρομέων και να ολoκληρώσει την εθν. ενότητα.

Ο αγώνας αυτός γιγαντώθηκε χάρις στην αδιάλακτη πάλη ενάντια στους επιδρομείς Γερμανοβουλγάρους τους εθνοπροδότες και τους συνεργάτες τους και χάρις στους ένδοξους και θρυλικούς αγώνες που διεξάγει το πρωτοπόρο μαχητικό και ένοπλο τμήμα του Ελληνικού λαού ο ΕΛΑΣ.

　

Το βάθρο της εθνικής ενότητας προκαθορίσθηκε, και σφυρηλατήθηκε μέσα στους αδιάκοπους αγώνες του Ελληνικού λαού. Τίποτα δεν είνε ικανό να μεταβάλει τη νεοελληνική λαοκρατική αναγέννηση.

　

Με το Γλύξμπουργκ επίορκο καταπατητή του Συντάγματος, δημιουργό και εμπνευστή της Βασιλομεταξικής Φασιστικής Δικτατορίας που οδήγησε την Ελλάδα στην καταστροφή και με τους εθνοπροδότες του Ράλλη και τους συνεργάτες του που είναι εγκληματίες πολέμου και υπόλογοι στο έθνος, κανένας συμβιβασμός.

　

Ο μαρτυρικός αγώνας του αόπλου ελληνικού λαού συνεχίζεται ακατάβλητα και σφυρηλατεί στο αμόνι της σκληρής πάλης ενάντια στους κατακτητές Γερμανοβουλγάρους την εθνική ενότητα.

　

Ο θρυλικός ΕΛΑΣ που η ένδοξη ιστορία του σκιάζει τους εχθρούς του λαού, αναγράφει καθημερινά νέες ένδοξες σελίδες στην ιστορία του.

　

Η πρώτη σύνοδος του Εθνικού Συμβουλίου εκφράζοντας τη θέληση του Ελληνικού λαού ανέθεσε στη Πολιτική Επιτροπή να συνεχίσει το βαρύ, το σκληρό έργο της εθνικής ενότητας και να οδηγήσει το έθνος στη νίκη.

　

Οι αγώνες σύσσωμου του λαού προκαθώρισαν την πορεία του αγώνα και η απόφαση του εθνικού Συμβουλίου είναι η ιστορική απόφαση του έθνους.

=========================

ΑΠ’ ΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ

Το ιστορικό ψήφισμα του Εθνικού Συμβουλίου

　

ΨΗΦΙΣΜΑ

Γ ε ν ι κ έ ς Δ ι α τ ά ξ ε ι ς

　

Το Εθνικό Συμβούλιο

Συγκροτημένο από αντιπροσώπους ολόκληρου του Ελληνικού Λαού, που συνήλθαν για να διακηρύξουν την ακατάβλητη θελησή του να πολεμήσει ως την τελευταία του πνοή για την απελευθέρωση της χώρας, την πλήρη συντριβή του φασισμού και την αποκατάσταση της εθνικής ενότητας και της Λαϊκής Κυριαρχίας.

Θέλοντας να καθορίσει τον τρόπο άσκησης όλων των εξουσιών στην Ελεύθερη Ελλάδα,

　

Ψ η φ ί ζ ε ι

Άρθρο 1 - Κυρώνεται η Ιδρυτική Πράξη της ΠΕΕΑ, της 10 του Μάρτη 1944

Άρθρο 2 - Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και ασκούνται από το λαό. Η Αυτοδιοίκηση και η Λαϊκή Δικαιοσύνη είναι θεμελιώδεις θεσμοί του δημόσιου βίου των Ελλήνων.

Άρθρο 3 - Το Εθνικό Συμβούλιο είναι το ανώτερο όργανο της Λαϊκής Κυριαρχίας. -Η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης έχει τις εξουσίες που καθορίζει αυτό το ψήφισμα.

Άρθρο 4 - Οι λαϊκές ελευθερίες είναι ιερές και απαραβίαστες. -Το αγωνιζόμενο έθνος θα τις προστατέψει από κάθε απειλή, από οπουδήποτε και αν προέρχεται.

Άρθρο 5 - Όλοι οι Έλληνες, άντρες και γυναίκες, έχουν ίσα πολιτικά και αστικά δικαιώματα.

Άρθρο 6 - Η εργασία είναι βασική κοινωνική λειτουργία και δημιουργεί δικαίωμα για την απόλαυση όλων των αγαθών της ζωής.

Άρθρο 7 - Επίσημη γλώσσα για όλες τις εκδηλώσεις της δημόσιας ζωής και για όλους τους βαθμούς της εκπαίδευσης είναι η γλώσσα του λαού.

Άρθρο 8 - Ο πρωταρχικός σκοπός και ο γνώμονας για την άσκηση όλων των εξουσιών είναι ο απελευθερωτικός αγώνα του έθνους. -Το Εθνικό Συμβούλιο, η ΠΕΕΑ, οι ένοπλοι και άοπλοι πολίτες υπηρετούν πριν απ’ όλα το σκοπό αυτό. - Ο Εθνικός Στρατός ΕΛΑΣ είναι το ένοπλο τμήμα του έθνους που μάχεται για την απελευθέρωση της Πατρίδας και τις ελευθερίες του Λαού.

　

Άρθρο 9 - Η ΠΕΕΑ εκπροσωπεί το μαχόμενο έθνος στο εξωτερικό, διοικεί τον Εθνικό Στρατό-ΕΛΑΣ, διευθύνει όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και έχει την ανώτατη εποπτεία, την καθοδήγηση και τον έλεγχο της Αυτοδιοίκησης και της Λαϊκής Δικαιοσύνης. - Η ΠΕΕΑ εκδίδει και δημοσιεύει Πράξεις, που περιέχουν κανόνες δικαίου και Αποφάσεις με εκτελεστικό περιεχόμενο. - Οι Πράξεις εκδίδονται αφού ψηφιστούν από την Αντιπροσωπεία του Εθνικού Συμβουλίου του άρθρου 13. - Η ΠΕΕΑ μπορεί ν’ αλλάζει τη σύνθεσή της μέ την έγκριση του Εθν. Συμβουλίου ή της Αντιπροσωπείας.

　

Άρθρο 10 - Το Εθνικό Συμβούλιο κρίνει το έργο της ΠΕΕΑ, κυρώνει τις Πράξεις της, προτείνει μέτρα ή παίρνει το ίδιο αποφάσεις που συντελούν στην ευόδωση του εθνικού αγώνα. - Η κύρωση των κανόνων δικαίου που θεσπίζονται με τις Πράξεις της ΠΕΕΑ, ή η θέσπιση κανόνων δικαίου απ’ το Εθν. Συμβούλιο γίνεται με ψηφίσματα. Οι κατευθύνσεις που δίνει το Συμβούλιο ή τα μέτρα που παίρνει για τους σκοπούς της παραπάνω παραγράφου διατυπώνονται σε Αποφάσεις.

　

Άρθρο 11 - Οι εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου θα διαρκέσουν έως την απελευθέρωση ολόκληρης της χώρας. - Η διάλυση του Εθνικού Συμβουλίου μπορεί να γίνει και πριν απ’ την απελευθέρωση αν το αποφασίσει το ίδιο, ύστερ’ από πρόταση της ΠΕΕΑ ή του 1/3 απ’ τα μέλη του.

　

Άρθρο 12 - Το Εθνικό Συμβούλιο συνέρχεται κάθε τέσσαρες μήνες σε τακτική σύνοδο. Η διάρκεια κάθε συνόδου είναι δεκαήμερη, μπορεί όμως να παραταθεί από το ίδιο το Συμβούλιο. - Η ΠΕΕΑ μπορεί να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο και σε έκτακτη σύνοδο. Μπορεί επίσης η ΠΕΕΑ ν’ αναβάλει μια σύνοδο αν υπάρχει ανάγκη με σύμφωνη γνώμη της Αντιπροσωπείας του Εθνικού Συμβουλίου του άρθρου 13.

　

Άρθρο 13 - το τέλος κάθε συνόδου το Εθνικό Συμβούλιο εκλέγει αντιπροσωπεία από 17 τακτικά μέλη και 5 αναπληρωματικά. Τα καθήκοντα που θα ασκεί η αντιπροσωπεία στο χρονικό διάστημα ανάμεσα σε δύο συνόδους, ορίζονται στο άρθρο 14. - Ο Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου είναι αυτοδίκαια μέλος και Πρόεδρος της Αντιπροσωπείας.

　

Άρθρο 14 - Η ΠΕΕΑ υποβάλλει κάθε πράξη στην Αντιπροσωπεία για να την ψηφίσει. - Αν η γνώμη της Αντιπροσωπείας είναι αντίθετη προς την Πράξη, η ΠΕΕΑ συζητεί πάλι πάνω σ’ αυτή. - Αν η ΠΕΕΑ επιμένει στη γνώμη της, συγκαλείται κοινή συνεδρίαση ΠΕΕΑ και Αντιπροσωπείας, όπου παίρνεται απόφαση με πλειοψηφία. - Η αντιπροσωπεία μπορεί επίσης να υποδείχνει στην ΠΕΕΑ μέτρα συντελεστικά για την ευόδωση του εθνικού αγώνα.

　
Άρθρο 15 - Η ΠΕΕΑ, που αντλεί την εξουσία της απ’ την εμπιστοσύνη του Εθνικού Συμβουλίου, είναι υπόλογη απέναντί του και απέναντι του έθνους, για την καλή διεξαγωγή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, για την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας και για την προστασία των λαϊκών ελευθεριών.

　

Ψηφίστηκε στις Κορυσχάδες, σήμερα στις 27 του Μάη 1944.

　

(Μία στάση ιστορικής μνήμης από το blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης")

==================

ΥΓ1: Δείτε και ορισμένα κομβικά αφιερώματα του blog μας για την Αντίσταση στην Ευρυτανία:

"Κλέαρχος-Μικρό Χωριό"!

Κορυσχάδες: Το χωριό της Αντίστασης

Ποιος θυμάται την "Πρωτεύουσα της Ελεύθερης Ελλάδας";

Δομνίστα Ευρυτανίας: Η Αγία Λαύρα της Αντίστασης!

Κρίκελλο 1942: Φλάμπουρο Αντίστασης σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη!

Χρύσω μ', τιμή σου οι πληγές σου!

ΥΓ2: Διαβάστε, επίσης, κάποια επιπλέον ντοκουμέντα από τον Παράνομο Αντιστασιακό Τύπο της εποχής που έχει δημοσιεύσει ανά καιρούς το blog μας :

"Άμα σας ρωτήσουν απαντήστε περήφανα:ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΟΝΙΤΕΣ..."

"Το ΕΑΜ μας έσωσε απ' την πείνα..." ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ!

Αντάρτικη Ζωή

Με τον Άρη καθώς περνούσαμε τη Ρούμελη

Το ξεκίνημα του 1944, με τη γραφίδα της ΕΠΟΝ

Το χωριό της Αντίστασης

Κορυσχάδες Ευρυτανίας

Είναι όμορφο χωριό οι Κορυσχάδες.  Πρόκειται για ένα παραδοσιακό– διατηρητέο οικισμό, μόλις 5 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι, στο δρόμο προς τον Προυσό, με πανέμορφα πέτρινα σπιτάκια και παλιά ανακαινισμένα αρχοντικά  κουρνιασμένα  σε υψόμετρο περίπου 950 μέτρων. Το χωριό το αγκαλιάζουν τριγύρω  μεγαλόπρεπα βουνά και  καταπράσινες πλαγιές πνιγμένες στο έλατο, ενώ  κρυστάλλινα νερά το διατρέχουν παντού.  Από ψηλά η θέα είναι μοναδική καθώς  η ματιά μας ταξιδεύει ως την εύφορη κοιλάδα της Ποταμιάς του Καρπενησιώτη. Το όνομα Κορυσχάδες προήλθε από  την αρχαιοελληνική λέξη «κόρυς» (περικεφαλαία) αφού σε κοντινή τοποθεσία λειτουργούσε, κατά την αρχαιότητα, μεταλλείο όπου από την εξόρυξη του μετάλλου κατασκευάζονταν περικεφαλαίες και όπλα.

Πέρα όμως από τη φυσική ομορφιά του πρόκειται και για ένα ιστορικό χωριό. Σχεδόν εφαπτόμενο στην ωραία πλατεία των Κορυσχάδων βρίσκεται το επιβλητικό πετρόχτιστο σχολείο-μουσείο της Εθνικής Αντίστασης! Το μουσείο αποπνέει το άρωμα του ηρωικού παρελθόντος με τις τοιχογραφίες, τις προθήκες με τις ιστορικές φωτογραφίες και τα σπάνια ντοκουμέντα που αφορούν την αντιστασιακή δράση του ένοπλου λαϊκού κινήματος. Σε αυτό το σχολείο, το 1944 (από τις 14 έως τις 27 του Μάη)  συνεδρίασε το περίφημο Εθνικό Συμβούλιο. Ήταν η λαϊκή βουλή, το ανώτατο αντιπροσωπευτικό όργανο της Λαοκρατούμενης Ελεύθερης Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που δεν υποτάχτηκε στο ναζιστικό ζυγό και τους δωσίλογους συνεργάτες του, αλλά κράτησε ψηλά τη σημαία της Αντίστασης με τον ηρωικό ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ που οδήγησε στην απελευθέρωση του μεγαλύτερου τμήματος της χώρας.   

184 εθνοσύμβουλοι ψηφίστηκαν από το «σώμα εκλεκτόρων» που ήταν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι από τις λαϊκές συνελεύσεις των κατοίκων σε χιλιάδες χωριά και πόλεις. Προστέθηκαν όμως και άλλοι 22 σύμβουλοι προερχόμενοι από τη βουλή του 1936 που είχε βιαίως διαλύσει η φασιστική δικτατορία του Μεταξά. Συνολικά 206 εθνοσύμβουλοι. Ψήφισαν 1.800.000 άνθρωποι, όχι μόνο στις απελευθερωμένες περιοχές αλλά και σε κατεχόμενες ή ημικατεχόμενες ζώνες -κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη των ναζί- μέσα σε σκληρές συνθήκες διώξεων και τρομοκρατίας. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας ψήφισαν οι γυναίκες, καθώς και οι νέοι που συμπλήρωσαν το 18^ο έτος της ηλικίας τους.

Όπως αναφέρεται στην ιστορική διακήρυξη του Εθνικού Συμβουλίου τούτο ήταν «συγκροτημένο από αντιπροσώπους ολόκληρου του Ελληνικού λαού, που συνήλθαν για να διακηρύξουν την ακατάβλητη θέλησή του να πολεμήσει ως την τελευταία του πνοή για την απελευθέρωση της χώρας, την πλήρη συντριβή του φασισμού και την αποκατάσταση της εθνικής ενότητας και της λαϊκής κυριαρχίας».

Στις Κορυσχάδες, εκείνες τις ηρωϊκές μέρες του 1944, θεσμοθετήθηκε, επί της ουσίας, ένα επαναστατικό σύνταγμα που ήλθε κατ΄ αρχάς να επικυρώσει τους λαοκρατικούς θεσμούς που γεννιόταν και ανδρώνονταν στην Ελεύθερη Ελλάδα της Αντίστασης. Αυτό που στην πορεία του χρόνου πολλοί προσπάθησαν να αποσιωπήσουν ή να διαστρεβλώσουν ήταν το γεγονός ότι το προοδευτικό όραμα για την επόμενη ημέρα δεν εξαντλούταν μονάχα στην πλήρη απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς, αλλά στόχευε και παραπέρα: στην κατοχύρωση της Λαϊκής Δημοκρατίας και των Ελευθεριών, σε μια ανεξάρτητη και κοινωνικά δίκαιη Ελλάδα με τον εργαζόμενο λαό κυρίαρχο και αφέντη στον τόπο του (Δείτε και εδώ!)

Το Εθνικό Συμβούλιο (και η ΠΕΕΑ) μετά και την προδοτική συμφωνία του Λιβάνου παύει πλέον να υφίσταται στις 5 Νοέμβρη του 1944. Το όνειρο της Λεύτερης Λαοκρατούμενης Ελλάδας θα πολτοποιηθεί κάτω από τις ερπύστριες των Αγγλικών τανκς και των ντόπιων υποτακτικών τους. Αλλά δεν θα πάψει ποτέ να φλογίζει τις καρδιές όσων ονειρεύτηκαν και εξακολουθούν να ονειρεύονται μια νέα κοινωνία.

Και αυτό το Ευρυτανικό χωριουδάκι θα υπάρχει για να θυμίζει και να εμπνέει...

ΥΓ1: Δείτε και ορισμένα κομβικά αφιερώματα του blog μας για την Αντίσταση στην Ευρυτανία:

Δομνίστα Ευρυτανίας: Η Αγία Λαύρα της Αντίστασης

"Κλέαρχος-Μικρό Χωριό"!

Ποιος θυμάται την "Πρωτεύουσα της Ελεύθερης Ελλάδας";

Κρίκελλο 1942: Φλάμπουρο Αντίστασης σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη!

ΥΓ2: Διαβάστε, επίσης, κάποια επιπλέον ντοκουμέντα από τον Παράνομο Αντιστασιακό Τύπο της εποχής που έχει δημοσιεύσει ανά καιρούς το blog μας :

"Άμα σας ρωτήσουν απαντήστε περήφανα:ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΟΝΙΤΕΣ..."

Αντάρτικη Ζωή

Με τον Άρη καθώς περνούσαμε τη Ρούμελη

Το ξεκίνημα του 1944, με τη γραφίδα της ΕΠΟΝ 

"Ευρυτάνας Ιχνηλάτης"

Δυο παλιές Ιστορίες για μία «Πρώτη Φορά»

Η κηλίδα, η ελπίδα που έρχεται ουρανοκατέβατη, κι η πρώτη φορά στην πόλη, που θυμίζει μια άλλη “πρώτη φορά”.

Μώμος

Βλέποντας μια μικρή μαύρη κηλίδα στο έδαφος, καθώς περπατούσε σκυμμένος για τη δουλειά, κοντοστάθηκε και με το πόδι του άρχισε με μανία να την τρίβει. Εκείνη, ωστόσο, όχι μόνο δεν εξαφανιζόταν, αλλά άρχισε να μεγαλώνει με ταχείς ρυθμούς, ώσπου η διάμετρός της άρχισε να τον περικλείει. Εκείνος από πείσμα την έτριβε όλο και περισσότερο και ήταν τόση η αφοσίωσή του που δεν συνειδητοποίησε το πιάνο που έπεφτε από ψηλά για να καταλήξει στο κεφάλι του και πως η κηλίδα που έτριβε ήταν η σκιά του μουσικού οργάνου.

Ερχόμενος στην μεγάλη πόλη για να βρει εργασία και κρατώντας τις αποσκευές του, οι οποίες εμπεριείχαν, δυο καλοσιδερωμένα πουκάμισα, τέσσερα σώβρακα σεταρισμένα με τις αντίστοιχες τιραντέ, λευκές φανέλες, τρία πανταλόνια, μια εικονίτσα της Παναγιάς της Γλυκοφιλούσας και όλες του της οικονομίες, κοίταζε με δέος την πολιτεία. «Τώρα που θα πας στην πόλη να προσέχεις μην σε κόψουν τα αμάξια», τον είχε συμβουλεύσει η μητέρα του καθώς του έδινε την εικονίτσα να τον φυλάει κι εκείνος ήταν αποφασισμένος να είναι πολύ προσεκτικός. Όλα όσα κοίταζε του φαίνονταν καινούρια και θαυμαστά, μα εκείνο που του έκανε περισσότερο εντύπωση ήταν ένα πελώριο γυάλινο κτήριο που έσχιζε τον ουρανό, στο τέλος ενός τεράστιου πάρκου. «Σε ενδιαφέρει;» τον ρώτησε κάποιος που τον είδε να κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα αυτό το θαύμα της αρχιτεκτονικής. «Είναι θαυμάσιο» αποκρίθηκε ο νεοαφιχθείς χωρίς να στρέψει στιγμή τη ματιά του. Ο άγνωστος τον διαβεβαίωσε πως το κτήριο είναι δικό του, πως κι εκείνος είχε έρθει πριν χρόνια από την επαρχία και τώρα είχε δεκάδες κτήρια σαν αυτό, αλλά επειδή, όπως αποδείχτηκε, ήταν κοντοχωριανοί, θα του το χάριζε να το πάει στη μανούλα του. «Μα τι τύχη» σκέφτηκε, ακόμα δεν είχε φτάσει στην πόλη και ήδη βρήκε τρόπο να φανεί πετυχημένος στο χωριό του χωρίς καν να στάξει σταγόνα ιδρώτα. Η μεταφορά του κτηρίου όμως του φάνηκε εξωφρενική «Μα πως;». «Το κτήριο είναι χτισμένο πάνω σε ρόδες, σπρώχνοντας θα το πας, αν θες, δώσε μου τις αποσκευές σου να σου τις φυλάω και δοκίμασε». Δοκίμασε λοιπόν κι εκείνος μα δεν έβλεπε αποτέλεσμα. «Είναι τέτοιος ο όγκος που δεν φαίνεται πόσο κινείται» τον καθησύχασε ο νέος του φίλος κρατώντας τις αποσκευές. «Σπρώξε κι άλλο και θα δεις σε λίγο θα απομακρυνθείς». Και έσπρωχνε και ίδρωνε και ξαναέσπρωχνε κι αγκομαχούσε και ύστερα από μισή ώρα κατάκοπος γύρισε το κεφάλι του μα δεν είδε ούτε τον ευεργέτη του, ούτε τις αποσκευές του. Γούρλωσε τότε τα μάτια του και μονολόγησε: «Πω πω μακρυά που το πήγα! Ούτε που φαίνονται πλέον».

Και με νόμισμα και με ευρω .Σουηδικά και Σκανδιναβικα μνημονια!

Τα μέτρα που έχει το πρόσφατα ψηφισμένο μνημόνιο είναι πραγματικοτητα εδώ και χρόνια στην Σουηδία αλλά και σε όλη την Σκανδιναβία. Άρχισαν σαν μεταρυθμισεις με πιο χαλαρό ρυθμό ,τα τελευταία 20-25 χρόνια, η ελαστικοποίηση ωραρίου και συμβάσεων, η υποαπασχόληση και ημιααπασχοληση, οι εποχιακές συμβάσεις, νυχτερινά και σπαστά ωράρια. Περιορισμούς στο δικαίωμα απεργίας όπως η απαγόρευση απεργίας χωρίς την έγκριση της Ομοσπονδίας του κλάδου, οι μαζικές απολύσεις σαν υπεράριθμος και επέκταση του λοκ-αουτ. Δεν υπήρχαν τότε πρόσφυγες για να τους επικαλεστούν και όμως... Είναι όμως που παίζουν χωρίς αντίπαλο με συνδικάτα κρατικά και κυβερνητικά! Η εναλλαγή των αστικών κυβερνήσεων δεν άλλαξε το μείγμα της πολιτικής λιτότητας η των ιδιωτικοποιήσεων και φοροαπαλλαγών των ομίλων. Κάνα επίδομα παραπάνω από τους Σοσιαλδημοκράτες ισως.



Η έλλειψη λαϊκής πάλης έστρεψε έναν απολιτικο και κουρασμένο κόσμο από τις αλλεπάλληλες φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο, τα όλο και μεγαλύτερα φορολογικά βάρη στον ίδιο χωρίς αντίστοιχη αύξηση μισθού στα χαμηλά στρώματα, οι μεταρυθμισεις που φτωχοποιησαν τους συνταξιουχους, την αυξανόμενη εγκληματικοτητα, την έλλειψη στέγης, την μείωση των δωρεάν κοινωνικών παροχών, την αύξηση της ψαλίδας των εισοδημάτων της εργατικής και συνδικαλιστικής αριστοκρατιας και σε συνδυασμό με εναν απερίγραπτο αντικομμουνισμο και ρωσοφοβια, όχι βέβαια στην ανύπαρκτη η και ενσωματωμένη στο σύστημα Αριστερά αλλά στους εθνικιστές και ακροδεξιούς λαϊκιστές! Χωρίς καμμία αμφισβήτηση φυσικά για την κυριαρχία της πλουτοκρατίας. Η προσέλευση προσφύγων έπαιξε και παίζει τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος για τα άλυτα προβλήματα. Έτσι συμμετέχουν στις κυβερνήσεις της Δανίας, Νορβηγίας και Φιλανδίας οι ακροδεξιοί εθνικιστές και στην Σουηδία οι μετρήσεις τους φέρνουν 2ο κόμμα!


Το "επιχειρείν" και η κερδοφορία είναι το ευαγγέλιο! Τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια καθορίζουν την βιωσιμότητα των κοινωνικών παροχών. Το "θαύμα" της συνεργασίας των τάξεων, του συνθήματος "όλοι μαζί" κατέρρευσε εδώ και χρόνια! Ο λόγος: Το αντίπαλο δέος των σοσιαλιστικων χωρών δεν υπάρχει πια και ταυτόχρονα το κυνήγι του κέρδους δεν μπορεί να γίνεται μόνο στις τρίτες χώρες πια! Παίρνει η μπάλα και τους Σκανδιναβους σε μεγαλύτερο βαθμό από πριν!



Α.Π.

Επικίνδυνα παζάρια...

Επικίνδυνα παζάρια...

Πολλά γράφονται, και ακόμα περισσότερα συζητιούνται τελευταία στο παρασκήνιο, σχετικά με τον κομβικό ρόλο της αμερικανο-ΝΑΤΟικής βάσης στη Σούδα και την περαιτέρω ενίσχυσή της, για πρόσθετη υποστήριξη των επιχειρήσεων και αποστολών των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Οπως φαίνεται, η κυβέρνηση σχεδιάζει την πολυετή ανανέωση της διμερούς συμφωνίας - αντί της ετήσιας ανανέωσης, όπως γινόταν μέχρι τώρα, δείγμα κι αυτό της «βρώμικης δουλειάς» που αναλαμβάνει να κάνει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σε όλα τα επίπεδα - και αυτό που παζαρεύει για λογαριασμό της εγχώριας αστικής τάξης είναι τα στρατιωτικά και πολιτικά ανταλλάγματα: Από την παροχή κάποιας στρατιωτικής ενίσχυσης από πλευράς των Αμερικανών, μέχρι τη συνολικότερη και άλλου τύπου «αναβάθμιση» της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή, ή κάτι καλύτερο σε ό,τι αφορά τη διευθέτηση του κρατικού χρέους, ακόμα και την έλευση εδώ κάποιων σημαντικών αμερικανικών επενδύσεων.
Οποιες και αν είναι οι ακριβείς λεπτομέρειες των παζαριών και των σχεδιασμών τους, επιβεβαιώνεται ότι η ανανέωση της συμφωνίας για τη Σούδα δεν είναι «μια ακόμα συμφωνία», αλλά κορωνίδα της προσπάθειας της κυβέρνησης να χωθεί με τα μπούνια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, για να αναβαθμίσει το ρόλο της εγχώριας αστικής τάξης στην περιοχή. Επιδίωξη που με τη σειρά της αφορά την παράλληλη επιδίωξη - στρατηγικό στόχο του κεφαλαίου για μετατροπή της χώρας σε «ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο», πύλη εισόδου στην ΕΕ, ως βασικό στοιχείο της προσπάθειας δημιουργίας προϋποθέσεων για καπιταλιστική ανάκαμψη.

***

Η προσπάθεια αυτή έχει πολλές και ποικίλες εκφράσεις. Οπως είναι για παράδειγμα η προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανιστεί ως «δύναμη σταθερότητας» στην περιοχή και να επιβεβαιώσει τη χρησιμότητά της ως δίαυλος και «γέφυρα» μεταξύ ΝΑΤΟ και ΕΕ από τη μια, και «μετριοπαθών μουσουλμανικών κρατών» από την άλλη, όπως η Ιορδανία, ο Λίβανος ή και η Αίγυπτος, για να στοιχηθούν αμεσότερα στα ευρωατλαντικά προτάγματα. Πρωτοβουλίες σαν τη «Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Σταθερότητα», που ολοκληρώνεται σήμερα στη Ρόδο, εντάσσονται σε ένα τέτοιο πλαίσιο.
Οπως και η πρεμούρα της κυβέρνησης να φανεί ότι η ίδια μπορεί να καλύψει το «κενό» της Τουρκίας σε πολλαπλά επίπεδα - αν συνεχιστεί η «ψύχρα» των ευρωατλαντικών στις σχέσεις με την κυβέρνηση Ερντογάν - για την υλοποίηση των σχεδίων του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Ενα από αυτά τα παραδείγματα είναι η παραμονή της ΝΑΤΟικής αρμάδας στο Αιγαίο, που η κυβέρνηση στηρίζει σθεναρά στα όργανα του ΝΑΤΟ, όπως τη Σύνοδο που ξεκινά την Πέμπτη στις Βρυξέλλες, με την Τουρκία να αντιδρά, για τους δικούς της λόγους.
Ολα αυτά βέβαια πλάι στις συνεχείς και κοινές ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις των αμερικανικών και άλλων ΝΑΤΟικών Ενόπλων Δυνάμεων με επίκεντρο την Ελλάδα, την υποστήριξη με πλοία και αεροσκάφη, προσωπικό και εξοπλισμό, αποστολών και επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ σε Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Μεσόγειο και Αφρική, τη διαθεσιμότητα να μετατραπεί η χώρα σε κόμβο συγκέντρωσης και διάχυσης κατόπιν στους «συμμάχους» πληροφοριών κ.ο.κ.

***

Τίποτε από τα παραπάνω δεν εγγυάται ασφάλεια και «σταθερότητα» για το λαό. Αντίθετα, η επικίνδυνη πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση - και ομονοούν όλα τα αστικά κόμματα σε στρατηγική σύμπλευση για τα συμφέροντα του κεφαλαίου - στο όνομα της «γεωστρατηγικής αναβάθμισης», εκθέτει τον ελληνικό λαό σε μεγάλους κινδύνους, για λογαριασμό των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης και των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων.
Ο μύθος ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ εξασφαλίζει τα κυριαρχικά δικαιώματα, την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή, έχει καταρριφθεί από πλήθος γεγονότων, μεταξύ των οποίων η διατήρηση της κατοχής στην Κύπρο για 43 χρόνια και η επιθετικότητα της τουρκικής αστικής τάξης και του κράτους της, το οποίο ως μέλος του ΝΑΤΟ παραβιάζει συστηματικά τα ελληνικά σύνορα, εκτοξεύει απειλές κατά της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, φτάνοντας μέχρι το σημείο της αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λοζάνης, που έχει καθορίσει τα σύνορα της Τουρκίας με την Ελλάδα και άλλες γειτονικές χώρες.
Οι στόχοι του κεφαλαίου για «γεωστρατηγική» αναβάθμισή του στην περιοχή - η «άλλη όψη» της άγριας αντεργατικής επίθεσης που βιώνει ο λαός - είναι εχθρικοί και επικίνδυνοι για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Η εργατική τάξη, ο λαός πρέπει να σταθεί απέναντι στα σχέδια του κεφαλαίου και την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή. Να παλέψει και να απαιτήσει: Καμιά συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις, την επιστροφή όλων των στρατιωτικών αποστολών από το εξωτερικό. Καμιά αλλαγή των συνόρων και των συνθηκών που τα καθορίζουν. Εξω το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο, τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Να κλείσει η βάση της Σούδας και όλες οι ξένες στρατιωτικές βάσεις και στρατηγεία. Οχι στις πολεμικές δαπάνες για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ.
Να συγκρουστεί με το κεφάλαιο και την εξουσία του, την αιτία της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και του ιμπεριαλιστικού πολέμου, για την αποδέσμευση από όλες τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και τους οργανισμούς, με την εξουσία και την οικονομία στα χέρια του λαού.

Το χρέος δεν είναι του λαού

Το χρέος δεν είναι του λαού

Η κυβέρνηση χαρακτηρίζει τη διευθέτηση του χρέους «προαπαιτούμενο για μια βιώσιμη ανάπτυξη» και την παρουσιάζει ως τον «τελευταίο σκόπελο» για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Σ' αυτήν τη βάση, καλεί με θράσος το λαό να πιει αδιαμαρτύρητα το ποτήρι παλιών και νέων μέτρων, στο όνομα της «επόμενης μέρας», από την οποία όμως τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν τίποτα καλό να περιμένουν.
Η καλλιέργεια προσδοκιών και αυταπατών πηγαίνει «πακέτο» με την προσπάθεια ενοχοποίησης του λαού, ότι έχει την πρώτη ευθύνη για την εκτόξευση του κρατικού χρέους. Μάλιστα, όλα τα αστικά κόμματα διακινούν την άποψη ότι «ζούσαμε τόσα χρόνια πάνω από τις δυνατότητές μας» και γι' αυτό ήρθε η κρίση, την οποία αυθαίρετα και παραπλανητικά ονομάζουν «κρίση χρέους».
Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Το κρατικό χρέος δημιουργήθηκε διαχρονικά και εκτοξεύτηκε από την πολιτική στήριξης των συμφερόντων και των κερδών του κεφαλαίου.
Σ' αυτό περιέχονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι έμμεσες και άμεσες ενισχύσεις για το κεφάλαιο, οι φοροαπαλλαγές και οι εισφοροαπαλλαγές για τους επιχειρηματικούς ομίλους, οι κρατικές εγγυήσεις για φτηνά τραπεζικά δάνεια, η χρηματοδότηση έργων και υποδομών με αποκλειστικό κριτήριο την καπιταλιστική κερδοφορία.
Ούτε ένα ευρώ από το χρέος δεν δαπανήθηκε για το λαό. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που έγραφε ο ΣΕΒ στο τελευταίο εβδομαδιαίο δελτίο του, ότι «ο ρόλος του κράτους στην προώθηση των ιδιωτικών επενδύσεων είναι καθοριστικός. Πρέπει να κατευθύνει διαθέσιμους πόρους σε οικονομικές και κοινωνικές υποδομές και να υιοθετεί πολιτικές διαμόρφωσης ενός φιλικού προς την επιχειρηματικότητα περιβάλλοντος», με στόχο την «μεγιστοποίηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων».
Ακόμα και τώρα, το όποιο «όφελος» προκύψει για τα δημοσιονομικά από την παράταση στην αποπληρωμή των δόσεων για το κρατικό χρέος και την αναπροσαρμογή των επιτοκίων, θα κατευθυνθεί με διάφορους τρόπους στο κεφάλαιο για να χρηματοδοτήσει επενδύσεις. Ούτε ένα ευρώ από την πιθανή «ελάφρυνση» δεν πρόκειται να μετατραπεί σε αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κονδύλια για την Υγεία και τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.
Είναι άλλωστε αποκαλυπτικό το γεγονός ότι την ώρα που η διευθέτηση του χρέους παρουσιάζεται πιο κοντά από ποτέ, η κυβέρνηση κόβει συντάξεις, διατηρεί τους μισθούς στα άθλια επίπεδα του κατώτερου, πετσοκόβει δαπάνες για την Υγεία και τα εναπομείναντα προνοιακά επιδόματα και ομολογεί κυνικά ότι αυτά είναι «προαπαιτούμενα» της συμφωνίας για το χρέος. Αντίστροφα, μελετά νέα μείωση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών, νέες επιδοτήσεις και χρηματοδοτήσεις για το κεφάλαιο.
Η κυβέρνηση λέει επίσης ότι έδωσε μάχη για το χρέος και ζητάει από το λαό να της το πιστώσει. Η αλήθεια είναι ότι η συζήτηση γενικά για το χρέος είναι αντικείμενο διαμάχης και ανταγωνισμών ανάμεσα στο ΔΝΤ και την Ευρωζώνη, αλλά και ανάμεσα σε κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, που διεκδικούν ανάλογες διευθετήσεις για τις υπερχρεωμένες οικονομίες τους.
Στην πραγματικότητα, η όποια διευθέτηση χρέους ισοδυναμεί με καταστροφή κεφαλαίου και το παζάρι που τώρα κορυφώνεται αφορά το πώς και ανάμεσα σε ποιους θα διαχυθεί η χασούρα, την οποία, όπως απέδειξε και το PSI, θα τη φορτώσουν τελικά στο λαό.
Καμιά προσδοκία δεν πρέπει να τρέφει ο λαός ότι με τη διευθέτηση του χρέους θα δει καλύτερες μέρες. Το χρέος είναι του κεφαλαίου και ως τέτοια πρέπει να απαντηθούν τα αντιλαϊκά μέτρα που συνοδεύουν την όποια συμφωνία για τη διευθέτησή του. Οριστική λύση στο ζήτημα του χρέους από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων και αναγκών θα δώσει η μονομερής διαγραφή του από την εργατική εξουσία. Εκεί χρειάζεται να κατατείνει ο αγώνας και η συμμαχία του λαού, εκεί αξίζει να καταθέσουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα κάθε θυσία.

Όταν η κάλπη ραγίζει σαν την καρδιά του ΔΑΠίτη

κατιουσα

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ – ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Το ρήγμα στην κάλπη.

Λα Κάππα

Τις πρώτες μου φοιτητικές τις θυμάμαι πολύ έντονα. Όχι μόνο για το πρωτόγνωρο προεκλογικό κλίμα που συνάντησα αλλά κυρίως για τις ατέλειωτες και σε βάθος συζητήσεις που προηγήθηκαν πριν από αυτές. Αυτό συμβαίνει όταν είσαι 18 και αναποφάσιστος και μήλον της έριδος μεταξύ ΕΑΑΚ και Πανσπουδαστικής. Η δική μου πρώτη προεκλογική περίοδος είχε μέσα πενταετή πλάνα, ΝΕΠ, Στάλιν, δίκες τις Μόσχας, Μπρέζνιεφ, 20ο συνέδριο, Κολχόζ, Γράψα, 89′ και δεν συμμαζεύεται. Τα ζητήματα που απασχολούν όλους τους πρωτοετείς φοιτητές δηλαδή.
Αυτό που με αποτελείωσε όμως ήταν άλλο. Πρωινό φοιτητικών και κατηφορίζω προς το αμφιθέατρο. Κλασικά, κόσμος πηγαινοέρχεται, μπλουζάκια ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, αφίσες παντού, σκουπίδια, μουσικές, ένας χαμός. Στο τραπεζάκι των ΕΑΑΚ άνετος και με ένα  στυλό στο χέρι να σημειώνει ο ναρίτης που τυχαίνει να είναι και συντοπίτης μου. Διαβάζει Λένιν και “Τι να κάνουμε”. Διότι αν δεν κουβαλήσεις τον Λένιν να τον διαβάζεις στις φοιτητικές εκλογές τότε πού;  Το γραφικόμετρο έχει ήδη χτυπήσει κόκκινο. Πλησιάζω να χαιρετήσω. “Έλα να δεις” μου λέει. Μου δείχνει μία σελίδα από το βιβλίο. Διαπιστώνω ότι έχει υπογραμμίσει με κόκκινο μελάνι μία ολόκληρη παράγραφο και στο πλάι με κεφαλαία γράμματα έχει γράψει μέσα σε κύκλο: “ΛΑΘΟΣ”
“Κάτσε να σου αναλύσω γιατί είναι λάθος” μου λέει. “Άστο ρε Χρήστο, άλλη φορά” του λέω και φεύγω με ελαφρά για την κάλπη γλυτώνοντας τα χειρότερα. Που να ήξερε ο Βλαδίμηρος ότι θα κινδύνευε να αποδομηθεί μία Τετάρτη πρωί, έξω από μία κάλπη φοιτητικών εκλογών. Για την ιστορία, 8 χρόνια μετά, ακόμα δεν έχω κάτσει να μου αναλύσει το λάθος.
Γενικά είμαι σίγουρος ότι όποιος έχει ασχοληθεί με τις φοιτητικές εκλογές θα έχει να διηγηθεί μία ιστορία βίας ή νοθείας. Και ισχύει ο κανόνας ότι όσο πιο εκλογικά ισχυρή είναι μία μεγάλη παράταξη η ΔΑΠ ή η ΠΑΣΠ στα καλά της χρόνια τόσο πιο απροκάλυπτα θα είναι και τα περιστατικά που θα έχει να μοιραστεί. Η σχολή μου ήταν δαπιτοκρατούμενη. Στη διάρκεια των εκλογών λοιπόν προκύπτει θέμα με τη σφραγίδα αφού δεν υπάρχει μελάνι για το  ταμπόν και δεν μπορούν να σφραγιστούν οι φάκελοι. Η ΚΝΕ ζητά την προσωρινή διακοπή μέχρι να βρεθεί λύση. Οι Δαπίτες θεωρούν ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος να σταματήσει η διαδικασία και ότι μία “υπογραφούλα” από την πρόεδρο της εφορευτικής είναι αρκετή. Αυτό συνέβαινε διότι η ΔΑΠ είχε κατεβάσει αρκετό κόσμο που δεν έδειχνε διατεθειμένος να περιμένει για πολύ. Άντε να ψηφίσουμε να φύγει η υποχρέωση.  Στο παραβάν λοιπόν είναι φοιτητής που έχει μη σφραγισμένο φάκελο και με το που βγαίνει πάει να τον ρίξει στην κάλπη. Ο σύντροφος ΚΝίτης λοιπόν είναι έτοιμος για όλα και αποφασίζει να ανέβει πάνω στο έδρανο και κάθεται πάνω στην κάλπη.
–Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ. ΤΕΛΟΣ. Ανακοινώνει καθήμενος στο θρόνο της κάλπης.
–ΠΑΣ ΚΑΛΑ ΡΕ ΜΑΛ…; ΚΑΤΕΒΑ ΚΑΤΩ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ ΧΑΜΟΣ. Προειδοποίησε ο ΔΑΠίτης. Ενώ εκείνη τη στιγμή ακούγεται και ένα κρακ και η πλαστική κάλπη αρχίζει να ραγίζει. Λες και ράγισε η καρδιά του, ο ΔΑΠίτης έξαλλος αυτή τη φορά:
-ΛΟΙΠΟΝ ΜΑΛ…ΜΕΝΑ, ΔΕ ΘΑ ΧΑΛΑΣΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ. Είπε και άρπαξε το πόδι του συντρόφου και άρχισε να τον τραβάει για να τον ρίξει κάτω. Τότε ο σύντροφος με μία κίνηση μεγάλου σέντερ φορ πιάνει βολέ με το κουτεπιέ στο σβέρκο του ΔΑΠίτη και το μπλαφ από το γεμάτο σουτ αντήχησε σε όλο το αμφιθέατρο. Ακολούθησαν σκηνές απείρου κάλλους που ο καθένας μπορεί να φανταστεί.
Μετά από κάνα πεντάλεπτο και μπόλικες ψιλές (και χοντρές) εμφανίζεται ο Συριζαίος με καμία δεκαριά μελάνια στα χέρια.  Και σαν άλλος Ραντανπλάν κοιτάζει τριγύρω και αναρωτιέται τι γίνεται. Ναι. Οι Συριζαίοι ήταν υπεύθυνοι για τα μελάνια. Άχρηστοι μια ζωή.
Γενικά τα περιστατικά βίας είναι συχνό φαινόμενο. Τις περισσότερες φορές για ασήμαντη ή ήσσονος σημασίας λόγους και αφορμές. Υπάρχουν δε και οι περιπτώσεις που ακόμα και η ψυχιατρική επιστήμη θα δυσκολευόταν να δώσει απαντήσεις. Σε μία καταμέτρηση λοιπόν και ενώ οδεύουμε προς το τέλος της διαδικασίας, η ΔΑΠ έχει χάσει την αυτοδυναμία και υπάρχει διακριτή άνοδος της ΠΑΣΠ. Ο αρχιδαπίτης λοιπόν (αργότερα πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ) με απόλυτα γαλήνιο ύφος πιάνει το μικρόφωνο που ανακοινώνονται τα αποτελέσματα και διαμηνύει στους πασόκους τα εξής: “Αν το τελευταίο ψηφοδέλτιο είναι ΠΑΣΠ θα σας γ****ουμε”. Η τελευταία λέξη συλλαβιστά για έμφαση. Οι πασόκοι έχουν παγώσει και τα πανηγύρια έχουν σταματήσει. Οι σύντροφοι βλέπουνε το πατιρντί να έρχεται και κάνουνε αλυσίδες. Οπότε όταν φτάνουμε στο τελευταίο και βγαίνει Πασπουδαστική οι πασόκοι πρέπει να το πανηγύρισαν πιο πολύ (από μέσα τους) από όλα τα ΠΑΣΠ σε όλη την καταμέτρηση. Τότε ξαναπαίρνει το μικρόφωνο ο ίδιος ημίτρελος και ανακοινώνει ότι “τη γλυτώσατε ατσαλάκωτοι φέτος μ***πανα”. Η τελευταία λέξη πάντα συλλαβιστά.
Τις φοιτητικές εκλογές πρέπει να τις παίρνεις όσο σοβαρά χρειάζεται. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Μπορείς να γελάς με τις δαπίτισσες που κλαίνε όταν πηγαίνουν καλά, με τις πασπίτισσες που κλαίνε για τον ίδιο λόγο. Να αηδιάσεις με τα αισχρά συνθήματα σεξιστικού περιεχομένου που υποβιβάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όσων τα εκφωνούν. Να θυμάσαι τις ωραίες στιγμές που κοροϊδεύεις τους ΕΑΑΚίτες όταν χάνουν την ΣΕΜΦΕ και άμα μιλήσουν να τους λες “πίσω από τα παιδιά, πίσω από τα παιδιά”. Να πανηγυρίσεις γιατί πήραμε 5% στις κοινωνική θεολογία, αφού δεν ήτανε τυχαία του Στάλιν η σχολή και κόκκινη θα βάψουμε τη θεολογική (το υπόλοιπο 95% πάει στη ΔΑΠ) και γενικά να κρατάς τα θετικά σαν μια ωραία ανάμνηση ωραίων χρόνων χωρίς πολλές έννοιες και βάρη.

Αφιέρωμα Κάππα Φοιτητικές Εκλογές